Een keuze. De afgelopen jaren ben ik op stadsdeelnivo politiek aktief betrokken geweest.Met veel plezier heb ik hiermee veel nieuwe mensen ontmoet en leren kennen.Tot voor kort vertelde ik dat de stadsdeelgrenzen ook mijn grenzen zijn.Maar daar is verandering in gekomen. Ik heb mij aangemeld voor de lijst van kandidaten voor de komende Provinciale Verkiezingen.Een sollicitatiebrief en een sollicit...

‘Homo’s bedreigd tijdens demonstratie.’ ’16-jarige doodgeschoten, dader (18 jaar) aangehouden.’ ‘Aanhouding na schietincident bij Arena.’ ‘Geweld tegen homo vlakbij monument.’ ’Man neergeschoten bij Leidseplein.’ ‘Britse homo mishandeld in Reguliersdwarsstraat.’

Zomaar een greep uit wat krantenkoppen uit het Parool van de afgelopen zomer. Iedere keer als ik dit lees, vloek ik verdomme en vraag ik me af hoe we hier een einde aan kunnen maken. En telkens weer heb ik er geen goed antwoord op.

Voor rechtse partijen is het vaak heel simpel: harde straffen, meer politie, lik-op-stuk, meer opsporingsbevoegdheden, uitzetten, paspoort afpakken. Links, en mijzelf incluis, roept dan wat over onderwijs en een slechte jeugd, of ik zeg iets over lokhomo’s, wat misschien juridisch of procedureel wel mag kloppen, maar geen recht doet aan de slachtoffers of de gevoelens van omstanders zelf.

Ik worstel er enorm mee. Ik geloof echt dat als je van jongs af aan met andere denkbeelden wordt geconfronteerd, je daar later beter mee kunt omgaan (en met beter bedoel ik: anderen niet in elkaar meppen). Ik geloof ook echt dat als je goed onderwijs hebt gevolgd en perspectief hebt op een min of meer welvarende toekomst, je minder snel in de criminaliteit terecht komt.

Maar dat betekent niet dat je kan voldoen met een verwijzing naar beter onderwijs of betere voorlichting als iemand toch de fout in is gegaan. Wat dan wel? Toch maar meer politie en preventief fouilleren? Toch maar die camera’s ophangen? GroenLinks vindt wel dat er zwaarder gestraft mag worden bij zogenaamde hate crimes, en dat er speciale politie-eenheden moeten worden ingericht die zich bezighouden met geweld tegen bepaalde minderheden, maar is dat genoeg?

Ik weet het niet.

Zo tussen colleges door las ik zojuist op nu.nl (http://tinyurl.com/359aa9w) het bericht dat BP de zich niet volledig verantwoordelijk voelt voor de olieramp in de golf van Mexico.  Vanmiddag is er een persconferentie waar een enorm dik dossier wordt gepresteerd wie volgens BP nu de schuldige is. Dit wordt mooie case vanuit corporate communicatie omdat BP nu twee gezichten heeft.  Het ene gezicht is dat van de verantwoordelijke oliemaatschappij die rekening houdt met de omgeving en aan de andere kant de oliemaatschappij die vindt dat ze niet alleen verantwoordelijk zijn voor deze ramp zodat ze minder schadeclaims kunnen krijgen. Het is een clash tussen de (corporate) communicatie professionals de juristen en financiële professionals. Dit omdat ze twee totaal verschillende belangen hebben de communicatie professionals die belast zijn de reputatie en het imago van BP willen de zaak natuurlijk zo snel mogelijk afhandelen omdat dit de minste schade oplevert. De juristen en financiële experts willen natuurlijk voor zorgen dat BP zo min mogelijk hoeft te betalen. Dit zorgt ervoor dat er een juridisch steekspel gaat ontstaan wat jaren kan duren, een van de grootste nachtmerries van een communicatie professional omdat dit de reputatie van BP enorm kan aantasten op langere termijn kan aantasten.

Dit juridisch steekspel maakt de slagkracht vanuit communicatie nihil omdat de zorgvuldig opgebouwde reputatie van groene en verantwoordelijke oliemaatschappij weggevaagd is en niet kan worden verbeterd zolang de rechtzaken lopen omdat je dit communicatief weer terug krijgt in je gezicht. Daarnaast wordt het ook lastig om te bepalen wat je nu en wel en niet mag zeggen namens BP. In een rechtszaak draait het natuurlijk om bewijslast die door communicatieve handelingen vanuit BP mogelijk onbedoeld naar buiten wordt gebracht. Daarnaast heb je nog te maken met boze stakeholders, een Amerikaanse overheid en de andere betrokkenen in de rechtszaak.  Het zou BP als grote verantwoordelijke multinational sieren om vooral de schuld op zich te nemen en door het stof te gaan.  Dit omdat  ze dan bewijzen aan buitenwereld dat inderdaad een groene en verantwoordelijke oliemaatschappij zijn, zoals de volgende commercial laat zien:

BP heeft de onderstaande commercial uitgezonden waarbij wordt geprobeerd een groen en vrolijk imago neer te zetten. Dit staat natuurlijk in schril contrast met de olieramp zoals deze zich heeft voltrokken.  Je kunt je namelijk afvragen wat nu de werkelijke intenties zijn van BP. Zijn ze nu echt groen of willen ze alleen maar zoveel mogelijk winst maken? Dit verschijnsel waarin organisaties proberen zichzelf groener te laten voordoen dan ze daadwerkelijk zijn wordt ook wel greenwashing genoemd. Communicatie afdelingen bedenken de mooiste spotjes en ideeën om maar te laten zien hoe verantwoord hun organisatie met de omgeving omgaat.  Zolang er geen vuiltje aan de lucht is, is dit een mooi middel om te presenteren aan de buitenwereld. Maar het gaat fout als er storing in dit proces komt.  Het maakt organisaties kwetsbaar omdat hun hele externe communicatie is afgestemd op het in stand houden van een bepaald beeld over de organisatie. Dit beeld wordt door andere afdelingen in hun organisatie ondermijnd omdat zij een ander belang hebben, bijvoorbeeld een financieel belang.

Kingmaschool, een geweldige school. De Volkskrant, het Parool de Nederlandse tv hebben al verschillende keren aandacht gegeven aan deze bijzondere school.Met dit blog wil ik ook even stil staan bij deze school. Op Kinderboerderij het Brinkie en bij de delicatessenwinkel Sweetstore werken de kinderen van de KingmaschoolOok tuinonderhoud bij ouderen in Amsterdam-Noord wordt gedaan door leerlingen va...

Afgelopen maandag ben ik begonnen aan de master Limnology & Oceanography, en wel aan het voor iedereen verplichte introductievak, dat tot nu toe interessant is. Er zijn elf studenten begonnen in totaal, met slechts twee mannen. Maar mijn eerste indruk is, zeker na het boottripje met zijn allen vandaag op de Amsterdamse grachten, dat het niet van die meisjes-meisjes zijn die soms van die tuttige kattenkoppen kunnen zijn. Dus ik denk dat het wel gezellig zal gaan worden. Ik ben het jongste spruitje aldaar, de meeste studenten zijn rond de 23, maar het maakt geen verschil. Ik voel me niet specifiek jonger, het ligt ook aan de levensfase die nu hetzelfde is, en daar gaat het meer om. Ze hebben allerlei verschillende achtergronden. Ik heb mijn bachelor Aardwetenschappen afgesloten en ben hier de enige met die achtergrond. Er is ook een meisje dat eerst Technische Natuurkunde heeft gedaan. En de rest heeft iets in de richting van de Biologie of Milieuwetenschappen gedaan, op verschillende universiteiten en hogescholen.
De sfeer is anders dan bij mijn bachelor Aardwetenschappen. Dat komt denk ik niet alleen doordat het voor mij een geheel nieuw gezelschap is waarin ik me begeef. Ik merkte al eerder, bij vakken die ik gemeenschappelijk met de biologen volgde, dat de sfeer anders is. Misschien gedij ik hier beter, het lijkt zich wat meer open te stellen voor iedere persoonlijkheid. Dus wees jij gewoon maar lekker jezelf en zoek maar je eigen stages en thesisonderwerp. Nu eerst nog een tijd vakken volgen met iedereen, tot de kerstvakantie. Dan hopelijk een begin maken met de eerste stage, die voor een aantal weken onderbroken wordt door het leren duiken en het onderzoeksvak aan koralen bij Curaçao.
Dus vul het voor een groot maar lekker zelf in en doe wat interessant en leuk is. Want het gaat om mijn toekomst.

Toen ik terugliep van de Koningin vanochtend en hoorde van de doorstart van de rechtse formatie moest ik spontaan denken aan het vastgelopen autootje waarmee dhr. Wilders het vierde kabinet typeerde. Hoe raak, en ook nu weer. Alleen deze keer moet de reis nog starten, en er is al hooglopende ruzie over de bestemming.

Papa Rutte aan het stuur. Hij denkt, ‘ik laat de pret niet drukken want ik mag er met het hele rechtse span op uit: een uitje om je vingers bij af te likken’. Bijrijder Verhagen is op de valreep ingestapt en houdt de routekaart richting het rechtse pretpark krampachtig tussen de vingers. Maar de kaart helpt niet echt want het gedonderjaag op de achterbank leidt de aandacht ernstig af.

Op de achterbank in het midden zit puberzoon Geertje. Hij heeft de bestemming mogen kiezen maar toen gooide hij de kont tegen de krib. ‘Ik moet plassen’. En als hij terugkomt: ik heb er geen zin meer in. ‘Wil je cola?’, wordt er van de voorbank geroepen. ‘Wil je chips?’. En bijrijder Verhagen zegt: ‘ik beloof je, als we in het pretpark zijn, mag je overal in, in het reuzenrad, in het spookhuis’. Op de voorbank denken ze ondertussen: ‘Wat moet je met zo’n knul? Het is dat het familie is’.

Om Geert heen zitten de 20 kleintjes. Het waren er 21, maar bij de benzinepomp, toen Geert moest plassen is Ab zoek geraakt. Bijrijder Verhagen is daar goed zenuwachtig van geworden en ziet dat hij de routekaart verkeerd om vasthoudt. Even wachten, zegt hij tegen Mark Rutte. Ik moet even tellen: jongens, zit eens stil op de achterbank, anders tel ik mijn twintig kuikens niet’.

Het zweet staat bestuurder Rutte zoetjesaan in de handen. Hij draait zich om en roept woedend naar achteren “Nu even allemaal naar papa luisteren. Ik stippel hier de route uit!” Maar zijn hartekreet gaat in het rumoer op de achterbank verloren.

De vraag is wat dit rechtse uitje de drie hoofdrolspelers waard is.

We hebben nu weken getuige mogen zijn van hoogoplopende conflicten in het CDA, de dreiging van scheuring en het uiteindelijke vertrek van 1 van de gezichtsbepalende figuren van de partij. Dit werd afgewisseld met de nodige, bekende provocaties van dhr. Wilders (het orgel draaide weer volop’ om een bekend Christen-Democraat aan te halen).

Ondertussen loopt de tijd door, heeft de demissionaire MP de rijksbegroting voor volgend jaar geschreven en woekert de economische crisis voort en verergeren de milieuproblemen.

De rechtse formatie voltrekt zich in een sfeer van provocatie en polarisatie; onderling, met de andere partijen en met de samenleving die hier grote zorg over heeft.

Voor mijn partij staat voorop dat politieke partijen, met een lastige verkiezingsuitslag en in een moeilijke economische tijd, die leidt tot onzekerheid in onze samenleving, politici boven zichzelf moeten uitstijgen en bereid moeten zijn het kortstondige electorale belang ondergeschikt te maken aan het welzijn van onze bevolking.

Daarom waren en zijn wij een voorstander van Paarsplus. Daarom werpen wij geen enkele barrière op (muv regeren met de PVV) tegen andere mogelijke coalities die gebaseerd zijn op meerderheden, op redelijkheid, op samenwerking en op de bereidheid om grote economische en sociale hervormingen ter hand te nemen.

Femke Halsema

Verbazing! Gisteravond komt mijn buurvrouw in tranen langs.67 Jaar is deze week 67 jaar geworden.U weet wel de leeftijd wanneer wij straks met pensioen mogen.15 Jaar geleden is zij met een groep Antilliaanse vrouwen begonnen met het plan om een cluster van seniorenwoningen op te zetten.In goed overleg met de gemeente, ambtenaren, politiek en  Bestuur, is toen de eerste aanzet gemaakt.Vergunningen,...

Een half jaar eerder

Het was al lang tijd geworden dat de eerste romances en intriges zich aandrongen. Al drie dagen achter elkaar was het merendeel van de groep uit geweest, hoewel de groep zeker de laatste van die avonden kleiner was. Tobias en Sheila hadden er ook genoeg van gehad. Ze begonnen zich zelfs licht te ergeren. Tobias ergerde zich nog het meest aan Fabian, wat tijdens het veldwerk in de eerste week al duidelijk was geworden. Ze zaten bij elkaar in het groepje en Tobias was Fabians onvolwassenheid en dolheid zat. Uitgebreid had hij dit tegen Sheila en Marga uit de doeken gedaan tijdens de derde uitgaansavond van de rest. Ze konden zijn ergernis begrijpen.
Van de twaalf studenten die mee waren gegaan, waren er officieel acht in een relatie en vier vrijgezel. Dat was toch wel wat anders dan in het eerste jaar, toen juist andere mensen een relatie hadden. De tijden waren veranderd, maar de volwassenheid was bij een aantal nog niet zo zeer gearriveerd. De vrijgezellen Tom en Rosa hadden de avond tevoren in tamelijk beschonken toestand met elkaar gevoosd. De overige twee vrijgezellen zagen elkaar wel zitten, ten minste, Stephan zag Maud wel zitten. Maud was daarentegen weer wat losjes met Fabian, die al een vriendin had. Tobias vond haar maar naief en Fabian was een kwakzalver volgens hem, omdat hij erover twijfelde of hij nog wel bij zijn echte vriendin langs zou willen na terugkeer.
‘Een huichelachtige kwakzalver is het’, spuwde Tobias uit, ‘die vooral veel praatjes kan maken, maar uiteindelijk nog het minst van allemaal in ons groepje heeft uitgericht qua onderzoek. Hij praat alleen maar, verstoort alleen maar, en doet alsof hij juist het meeste bijdraagt! Wat een selfmade snotjong. Nou, dit is gelukkig mijn laatste vak, hierna mag ik lekker gaan werken, als het goed is, maar ik denk dat ik wel door die sollicitatieprocedure heen kom.’
‘Ik vind die Judie ook wel vreemd’, haakte Sheila in op Tobias, ‘want die lijkt zich altijd zo veel beter dan de rest te voelen. En ze is zo moeilijk te peilen. Soms lijkt ze oprecht aardig, op andere momenten is ze echt vanuit de hoogte. Ik houd haar liever op een afstandje. Ik heb die foto’s van gisteren gezien. Het gênante is, dat ze loenst, best wel scheel kijkt, als ze aangeschoten of dronken is!’
Marga keek Sheila aan. Ze wist zich in te houden, maar had daar wel nog wat boekdelen aan kunnen toevoegen. ‘Tsja, misschien ergert iedereen zich hier wel aan ten minste één van de anderen, en wordt dat versterkt doordat je hier continu zo op elkaars lip zit, of je wilt of niet. Er zullen er vast wel zijn die het maar vreemd vinden dat ik nooit mee uit ga, en mensen die denken dat ik sociaal niet in orde ben. Ik wil gewoon een beetje ontspanning, net als zij, maar dan op mijn eigen manier. En die is niet altijd met zo veel mensen er omheen.’
‘Ja, maar van dit gezelschap word je ook niet bepaald verstandiger. Het gaat echt nergens meer over. Ze hebben het alleen maar over van die debiele dingen bij het uitgaan, waar eigenlijk van die wanhopige veertienjarigen het over hebben, doorgaans. En nou ja, Fabian en sommige anderen praten ook buiten het uitgaan om onzin. Daar valt echt geen gesprek op meer volwassen niveau mee te voeren’, zuchtte Tobias. ‘Ik ga me er alleen niet zo druk om maken, ik zit hier toch niet zo lang. Heb al lang mijn punten bij elkaar, dit vak op de universiteit was alleen een extra, zodat de kans groter is dat ik door de sollicitatieprocedure heen kom. En daar heb ik die mensen niet bij nodig.’
‘Sommige mensen van begin twintig hebben misschien nog niet zo veel zin in dat serieuze en in een echt vaste relatie, maar anderen zijn daar weer verder in. Misschien is hun motto: flirten, nu het nog kan. Hmm.. niets voor mij om flirtend met mijn kont te zwabberen overigens. Ik heb al vijf jaar een vriend’, antwoordde Sheila.
‘Flirten lijkt in mijn ogen op een wanhopige behoefte aan geneugten, en of iemand zich al dan niet van onthoudt, is een eigen keuze. Zo lang ik het maar niet hoef, en zo lang het maar geen verwachting is’, zei Marga.

De volgende ochtend ontwaakte Marga half toen de anderen zich klaarmaakten voor de wandeling in de heuvels. Ze had alles uitgelegd en de docenten hadden begrip gehad. Ze hadden haar de vrije keuze gegeven om mee te gaan naar de distillerie op een berg.
Marga ontwaakte volledig toen de anderen al een tijdje vertrokken waren. Er moest dus een aantal mensen, vooral van de grote kamer, al drie keer achter elkaar met een kater opgestaan zijn. Want er werd niet alleen tijdens het uitgaan gedronken, maar ook van tevoren, als het groepje gezamenlijk at. Sommigen hadden voor de tweede keer hun naam op de bierlijst geschreven, omdat de ruimte bij de eerdere plek helemaal volgeturfd was.
Het kleine groepje zat continu in elkaars hete adem, en zodra niet iedereen er bij was, had men het over elkaar. Marga had al lang gemerkt dat er ook mensen waren die hun bedenkingen over haar hadden, of moeite met haar hadden, of haar simpelweg niet begrepen. Met haar huidige kamergenoten had ze geen moeite. Ook Kjeld was, hoewel hij wel mee uit ging, wat volwassener dan de mensen in de grote kamer.
Marga stond op en ging Faro in. Er was daar, zoals ze al dacht, niet bijster veel te beleven op zondag. De kerken waren wijd open en de winkels waren potdicht. Ze liep naar de haven en naar het treinstation, dat daar vlakbij lag. Zo af en toe kwam er een boemeltreintje, twee blikkendozen coupés achter elkaar. Het aangezicht deed haar denken aan de Amsterdamse metro, maar dan korter, met een veel hogere instap en nog veel viezer. In de haven kocht ze wat postkaarten in één van de weinige winkeltjes die open waren voor de weinige toeristen in de januarimaand. Een eindje verderop streek Marga neer en schetste ze een uitzicht op de lagune, waaraan Faro grensde, en waar ook het onderzoeksinstituut gesitueerd was. Dat was vanaf daar niet zichtbaar. Het lag een stuk verder de lagune in. Vervolgens liep ze rustig weer terug, door winkelstraten met gesloten winkels, achterstraatjes waar de helft van de pandjes verkrot was, en langs de kerk, waar het een drukte van belang was. Een vrome kerkganger trok hautain een minachtend gezicht omdat ze vlak voor hem langs rechtdoor liep terwijl hij net de straat was overgestoken. Het traditionalisme uitte zich op zondag in de vorm van katholicisme. Het wemelde van de gezinnetjes en echtparen, chique en somber gekleed.
Terug in het jeugdhostel ging Marga in bed zitten om de Opzij te lezen. Het eten voor die avond had ze de dag tevoren al in huis gehaald, aangezien ook de supermarkten dicht waren op zondag. Ze had nog vier dagen in het veld te gaan, om vrijdag alweer naar huis te vliegen. Elke velddag had ze uit het raam van het voorthobbelende busje naar het vliegveld gekeken, waar ze telkens langs reden, aangezien dat een heel gedeelte van de oorspronkelijke lagune in beslag had genomen.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Gisteravond is in de nieuwe actualiteitenrubriek op Nederland 2, 'Uitgesproken', de oproep van Een Ander Nederland gelanceerd. Hierin roepen Adri Duivesteijn (PvdA), Tiny Kox (SP) en Leo Platvoet (GroenLinks) de fractievoorzitters van hun partijen op de handen in een te slaan tijdens de formatie van een nieuw kabinet. Hieronder de oproep.     Oproep Een Ander Nederland 2010   Een Ander Nederland: Links, neem je verantwoordelijkheid!   De verkiezingen liggen inmiddels drie maanden achter ons, maar geen mens weet wat voor kabinet we krijgen. Over rechts ging het niet, Paars Plus evenmin, de weg door het centrum werd geblokkeerd en een rechts minderheidskabinet met Geert Wilders als gedoger is inmiddels, tot opluchting van velen, mislukt. Desalniettemin claimt Mark Rutte opnieuw het recht een proeve van een regeerakkoord te schrijven. Maar na vier mislukte pogingen heeft hij te

In mijn mailbox verschijnt plotseling het bericht: Borgeous is following you. Ik hoef er niet over na te denken. Ze kwam veel bij ons over de vloer en woonde zelfs even bij ons in huis. Tien jaar ouder dan ik...

Mark Rutte wist afgelopen vrijdag te melden dat het mislukken van de onderhandelingen tussen VVD, PVV en CDA ook zo jammer was, omdat Rechts Nederland zijn vingers zou hebben afgelikt bij de afspraken die al aan het papier waren toevertrouwd. Vroeger hielden minister-presidenten in spé nog wel eens de schijn op dat ze er voor alle Nederlanders zouden zijn, maar dat hoeft voor Mark Rutte allemaal niet. Premier Rutte is er voor Rechts Nederland. Als hij nog premier wordt, natuurlijk.

Estafette voor wereldmoeders. Loop een uur mee in Utrecht.Loop mee met de estafette, om wereldmoeders een stem te geven. Help moedersterfte de wereld uit.Probleem:  jaarlijks sterven wereldwijd 500.000 moeders.Oorzaak: zorg schiet tekort bij zwangerschap en bevalling.Gevolg: gezin en gemeenschap raken ontwricht.Doel: verminder moedersterfte met 75% in 2015.Actie: geef wereldmoeders een stem en loo...

In je innerlijke gewelven tracht je de vloer de boenen
met niets anders dan de blote hand van de wil
die de te vergeten herinnering onvergetelijk maakt

Je zet door en bent niet te vermoeien in vergeten
terwijl je schuimende sop dienst weigert en de boen harkt
in het luchtledige op zoek naar onvindbare ondergrond

Omdat je alles onthouden hebt

Een hyvesdissident? Tabee?
Hyves? Ik werd er in een ver verleden, in 2006, lid van. Het heeft me nooit heel erg veel opgeleverd. Wel ben ik me steeds meer gaan ergeren aan die negenjarige kindertjes die daar zo rondschrijven op al die hyvespagina’s, dat ik ben begonnen met deserteren. Ik had er weinig meer te zoeken. Maar er is meer wat tot dit deserteren heeft geleid.

Smilies
Op hyves heerst veelal een mentaliteit van roze wolkjes en engeltjes. Dat is onder meer terug te vinden in de grote hoeveelheid beschikbare smilies met deze thematiek (en als dat er nog niet genoeg zijn, kan je altijd nog Goldmember worden en het geld rijkelijk in de kas van Hyves b.v. laten vloeien), waar de gemiddeld jeugdige gebruiker gretig gebruik van maakt. Verder is het een verzamelpunt voor personen die meer nationaal dan internationaal, en soms ook meer nationalistisch dan werelds georiënteerd zijn. De mensen die dit niet zijn, hebben Hyves meestal al lang niet meer als prioriteit in het aanbod aan netwerksites. Universiteitsgenootjes zitten vrijwel allemaal op facebook, waar, godzijdank, dat hele smiliegedoe afwezig is. Soms hebben ze ook wel een hyvesprofiel, maar dat is meestal weinig actief, of ze loggen er nooit meer op in omdat ze er een Twitterfeed op hebben aangesloten, die de tweets automatisch ook op Hyves zet.

Logica, overzichtelijkheid, wansysteem
Een gemiddelde bèta zal ook de logica van de menu’s en functieknopjes niet kunnen doorgronden. Er zit totaal geen systeem in. Misschien is dat iets dat het zweverige engeltjesgebral ten goede komt. Het is onoverzichtelijk en irritant met berichten die vertraagd worden weergegeven. Het is een oerwoud van servers waarop de site drijft (‘Oooops… er ging iets verkeerd, server nummertje blabla, probeer het nog eens’), en dat is te merken aan de werking van de site.

Onleesbaarheid
Tot overmaat van ramp kan je je profiel zelf inkleuren en de achtergronden bewerken, zodat hij lekker onleesbaar wordt. Sommige mensen weten hier goed mee om te gaan, maar bij een boel, vooral van lagere leeftijd (maar niet uitsluitend), gaat het mis. Om dit een soort-van te verhelpen hebben ze ergens (even zoeken) een knop ‘toon in standaardweergave’ weten in te bouwen, of in te bashen, zo je het noemen wilt. Alle applicaties en functies zijn gebruiksonvriendelijk, slordig ingebouwd in het geheel, dat er overigens ook best kinderachtig uitziet.

Fancy naampjes
Verder heeft alles van die ‘fancy’ namen. Misschien om een populaire image te hebben of te handhaven of trachten te hebben; ik vind het maar irritant. ‘Krabbels’ voor persoonlijke berichten die je op andermans profiel schrijft, ‘spots’ voor plekken waar je vaak komt, ‘gadgets’ voor allerhande applicaties die je in je profiel kan inbouwen (en die het er des te rommeliger op maken), et cetera.

Weg met de kritische geest
De wat kritischer, aardser of niet Hyves-conforme geest wordt ook nog wel eens gecensureerd. Want dat strookt niet met het regime, een stasi temidden van roze engeltjes. Anderzijds is dit wel selectief, Geert Wilders mag erop los spammen over het antimoslim-beleid. Maar met zijn ban zouden ze vast te veel leden, en daarmee veel geld mislopen. Misschien is men gevallen voor zijn engelachtige haar, meer dan voor zwarte baarden met minder ‘Hollandse’ normen en waarden. Ik heb het hier niet over personen die er bewust op uit zijn andere personen de pesten of iets dergelijks via deze netwerksite, maar de een kan wel meer maken dan de ander, vreemd genoeg. Discriminatie mag niet, maar door G.W. bijvoorbeeld weer wel, hypocriet genoeg:

Wij zijn helemaal voor vrijheid van meningsuiting, maar discriminatie of kwetsende content is helaas niet toegestaan.

Populair zal je zijn
Hyves draait bovendien erg om vriendenaantallen (dat staat daar standaard achter je naam), bezoekersaantallen (die per foto, per pagina, etc. worden weergegeven), populariteitsranken (wordt Goldmember en zie wie je profiel bekeken heeft! Joepie!). Dat dit nergens op slaat bleek wel uit mijn eigen ervaringen. Ik liep op een gegeven moment tegen de tweehonderd (Alice (196)) ‘vrienden’ aan. Na een schoonmaak bleven er hier 144 van over. Overigens lachte ik me kapot tijdens dat defrienden: je krijgt eerst een ‘weet je het zeker?’ vraag, tot zo ver logisch, maar daarnaast nog een smilie met een shotgun die een andere smilie om zeep schiet..hopeloos.
Vervolgens postte ik:

Ik gebruik mijn hyves nog maar zelden tot nooit. Ik vind het irritant en het wordt me ook maar wat kinderachtig. Verwijder me dus gerust van hyves, als je me op Facebook al wel in je lijstje hebt staan. Ik behoud mijn profiel daar wel (voor degenen die geen Facebook hebben), maar kijk er verder zeer weinig op, en plaats er ook geen nieuwe content op. Hoogstens kijk ik wanneer ik een ‘krabbel’ krijg.

Hierna daalde mijn aantal ‘vrienden’ aldaar niet, wat ook maar weer laat zien hoe hartstochtelijk vaak mijn profiel toch al werd bekeken, want anders had men bovenstaand bericht wel gelezen. Het is nog altijd mijn meest recente status-update.

Privacy
Er zijn wel privacy-instellingen, hoewel het maar de vraag is of iets dan ook echt privé is, omdat het allemaal zo vaag en vertraagd onsystematisch is. En je delen van je profiel los moet afschermen, voor hyvers die niets met je te maken hebben, of voor ‘vrienden van vrienden’. Bovendien ben je, ook als je bepaalde mensen geblokkeerd hebt, wel altijd traceerbaar via de zoekmachine. Tenzij je een pseudoniem gebruikt..

Hyvespagina’s omtrent maatschappelijk lastige onderwerpen: een voorbeeld
De lichtzinnige engelensfeer, die kritisch geluid dat Hyves als bedreigend ervaart censureert (persoonlijke bedreigingen en beledigingen daargelaten), is beslist niet de handigste broedplaats voor pagina’s (de daadwerkelijke ‘hyves’) omtrent een maatschappelijk lastig onderwerp.
Ik verdiepte me in enkele van zulke pagina’s, bijvoorbeeld de grootste hyvespagina (dus met het hoogste getalletje, het grootste aantal leden achter de naam) tegen pesten. De admins schreeuwen hierin om hulp, maar lijken hierbij vaak kant noch wal te raken. Ze propageren voornamelijk cursussen zelfvertrouwen voor pestslachtoffers (in plaats van te streven naar aanpak en gedragscursussen voor de pestkoppen zelve). De moderatoren hebben vaak echter geen verdieping gehad in het daadwerkelijke thema van de hyvespagina. De psychologie, de politiek, de actualiteit, of wat dan ook wel eens handig zou zijn om te weten bij een bepaald thema. Natuurlijk kan ik niet eisen dat personen hun functie als moderator op zo een hyvespagina uit handen moeten geven aan anderen die zich er allicht meer in verdiept hebben. Wel spreekt het boekdelen dat bij besproken voorbeeld een van de moderatoren in een wanhoopspoging de PVV heeft trachten te contacteren, verder totaal onbekend met de achtergrond en het eerdere gedane in de politiek (en waarschijnlijk ook niet goed naar het partijprogram van G.W. gekeken heeft, waarin discriminatie, dat toch zeer met pesten samenhangt, in de vorm van haat aan moslims en in de vorm van etnische registratie streefdoelen zijn). Dit werd me duidelijk toen ik enkele updates over de met Jeroen ingediende amendementen bij GroenLinks en Dwars omtrent de aanpak van pesten plaatste in een topic. De PVV is een partij die tracht te polariseren, zinspeelt op angst en zichzelf altijd in een slachtofferrol plaatst. Ik ga verder niet over de politieke voorkeur van mensen, maar ook de algehele tint van deze pagina is er een die veel te veel in de slachtofferrol blijft hangen. Zo kom je er nooit uit.. Ook degenen die in een verleden werden gepest, zijn nu geen slachtoffer meer. Waarom wordt men dan in die rol gehouden? Dat is niet het ideale voorbeeld voor anderen die dit aan de hand van hyvespagina’s proberen te verwerken. Ergens begrijp ik ook wel waarom mensen lid worden van zo een pagina, gezien het weinige alternatief dat er op sommige scholen zelf is omtrent de daadwerkelijke aanpak van het probleem, dan is er nauwelijks beleid. Persoonlijk zou ik dan meer het Pestforum aanraden. Of de Vijfsporenaanpak (Bob v/d Meer) in het beleid van de scholen zelf.
Bovendien dulden ze op deze, en daarmee ook wel op meer pagina’s geen ‘reclame’ op de site (behalve van de moderatoren zelf, dat is het kromme). Ze dulden dit verder alleen in een topic waar de gekste onzinlinks te vinden zijn. En daartussen moet ik dan maar de link plaatsen naar de door mij opgezette facebookpagina over pesten en mobbing, of de link naar mijn blog over dit onderwerp (Mobblog). Hiermee schieten ze stilaan wel hun doel voorbij, aangezien dit niet is zoals de andere reclame aldaar, maar hun eigen doelen ook wel eens ten goede zou kunnen komen, of in elk geval de kennis. Maar dit wordt genegeerd, want de slachtofferrol moet vooral aanwezig blijven. Hiermee is samenwerking verhinderd. Uit respect heb ik de link maar van dat onzintopic weggehaald, het topic had verder helemaal niets met pesten te doen. Aan de andere kant worden leden wel bestookt met amper actuele nieuwsbrieven die vooral bestaan uit de ervaringsverhalen van moderatoren zelf.
Misschien ben ik niet de eerste, ik weet het niet, maar op deze manier blijft men wel zitten in dezelfde oplossingsloze nis, waarin onvolledige, onstructurele zaken bij gebrek aan kennis ineens wel veel credits kunnen krijgen.

De echte dissident
Overigens is men wel alert op degenen die daadwerkelijk overgaan tot het verwijderen van een profiel: dan wordt je gewaarschuwd voor de ‘feitelijk vaststaande’ consequentie van dat je in een sociaal isolement geraakt wanneer je dit doet. De belangrijkste reden van Hyves om dit te doen is natuurlijk dat er een terugval van ledenaantal plaatsvindt wanneer een persoon zijn of haar profiel verwijdert. Het is ook bijna onrealistisch om een aantal profielen te halen dat haast zo groot is als de Nederlandse populatie. Dat is dromerij, aangezien niet de gehele Nederlandse bevolking zich als doelgroep aangesproken voelt. Mede door het aantal spookprofielen en dubbele profielen is het aantal toch nog redelijk hoog. Aantallen, aantallen, alweer die aantallen waar het om gaat. Kwantiteit boven kwaliteit. Ik heb mijn eigen profiel (nog) niet verwijderd, maar mijn profiel is inmiddels een typisch spookprofiel geworden. Eens, als ik hem ooit verwijder, zal ik nog eens in sociaal isolement geraken. Ach, wee mij. Een ding is zeker: dissidenten vind je niet slechts bij het CDA.
Tot slot vond ik deze uitspraak nog, van een gedeserteerde hyvesgebruiker op facebook:

Dat is nu eenmaal het probleem als je te maken hebt met 26jarige kutjes die vol van zichzelf zijn, een typisch Nederlandse horizon hebben ergo: zeer beperkt en nooit iets hebben meegemaakt. Die leven in een Disneyhabitat. Daar kun je toch niets van verwachten dan alleen maar tenenkrommende simpelheid des geestes en des handelens.

Kort geleden kwam ik in contact met de maker van een website en een blog omtrent pesten en mobbing op werk, Michel (online Sigm4). Niet alleen is hij de maker van deze twee pagina’s, ook houdt hij zich actief bezig met allerlei kwesties hierin, en heeft hij zelf ervaren hoe het is om weggepest te worden van het werk. Hij komt uit België, maar ook voor Nederland zijn de blogpagina en de site relevant en actueel. Persoonlijke ervaringen, visies en opinies worden op het blog afgewisseld met case-studies, nieuwsberichten en tips. Zeer waardevol!

• Pesten op het werk (blog) (B)

Een blog van een doelwit van pesten op het werk. Deze blog is ontstaan uit de ervaring van zelf gepest te zijn tijdens mijn job als ingenieur binnen een groot bedrijf.

• Pesten op het werk (site) (B)

Deze website is ontstaan uit de ervaring van zelf gepest te zijn tijdens mijn job als ingenieur binnen een groot bedrijf. Het doel van deze website: Waardevolle informatie geven over pesterijen op de werkvloer en tips geven hoe je succesvol acties kunt ondernemen. Eens de vraag waarom beantwoord is gaan de mensen sneller leren omgaan met de problematiek. De eerste stap om de vicieuze cirkel te doorbreken is jezelf voor 100% ervan overtuigen dat het niet aan jezelf ligt maar aan de pester en alleen aan de pester. Kennis is macht!

Dilemma. Een Amerikaan begint mij trots te vertellen over Nederlandse kerken in de Verenigde Staten.Tot voor kort werden de preken nog in het Nederlands gegeven.Jammer genoeg kunnen deze kerken nu geen voorgangers meer vinden die vloeiend in  het Nederlands kunnen preken.Wel krijg ik Amerikaanse fotos te zien van puur Nederlandse gezinnen met alle toeristen prullaria als klompen, tulpen en molens....

  De kerngroep van Kritisch GroenLinks, waar ik deel van uit maak, heeft gisteren in een open brief aan Henk Nijhof (voorzitter van GroenLinks) en Femke Halsema (Tweede Kamer-fractievoorzitter) onderstaande open brief verstuurd. De inhoud spreekt voor zich.     Beste Henk en Femke,   Nu de formatie van een onversneden rechts kabinet gelukkig is mislukt, dienen zich nieuwe mogelijkheden aan voor een kabinet dat sociaal en groen is.   Wij leven in een periode waarin sociaal-economische tegenstellingen weer de boventoon voeren, bezuinigingen op overheidsfinanciën om een solidaire insteek vragen en het wanbeleid van financiële instellingen en multinationals een sterke, regulerende overheid noodzakelijk maken.   Dat vraagt om een kabinet dat de moed heeft om ingrijpende hervormingen door te voeren, waarbij de sterkste schouders de zwaarste last

Kees Woerdman vloekte toen hij uit zijn Mercedes stapte en zag dat de striemende regen zijn auto niet onbevlekt had gelaten. Een smeuïge plakkaat vogelpoep op de motorkap was in een witte streep naar de zijkant gegleden. Met zijn koffertje onder zijn arm haastte hij zich naar de voordeur van zijn landhuis, waar de geur van lamsragout hem al tegemoet kwam. Misschien zou dat het één en ander goed maken, voor nu.
Zijn echtgenote stond in de deuropening. Ze had hem zien aankomen en had geobserveerd hoe hij in een woeste mars naar de deur was gemarcheerd. Licht geïrriteerd duwde hij haar opzij, en toen ze in reactie verontwaardigd naar hem keek, zei hij: ‘Potverdomme, het was me toch een dag, Claire!’
En zij, op haar beurt, dacht aan haar eigen dag, aan haar eigen dagen, weken, maanden en jaren, waarin ook maar elke variatie zich tot een monotoon ritme had beperkt. Ze wist dat dat nooit zomaar bij haar man op kon komen. Hij hulde zich in het drukke bedrijfsleven, een ondernemer met een franchisebedrijf, de frisheid van de zorgsector, de win-winsituatie, die absoluut nooit ten koste van het hoogdravende imago van het bedrijf kon en mocht gaan.
Terwijl Kees Woerdman zijn vochtige colbert over de kapstok smeet, haastte zijn echtgenote zich naar de keuken om de ragout vervolgens exact op de juiste temperatuur, op de juiste manier bereid, en op het juiste tijdstip te serveren. Het tafeltje had zich gedekt, het porseleinen bordje had zich gevuld, en Kees streek neer aan het hoofd van de tafel.
‘Claire, dat overhemd daar, dat heb ik wel morgen nodig. Morgen heb ik een vestigingsberaad, en dan wil ik er wederom op en top uitzien! Wij willen een extra vestiging gaan openen in Amsterdam, dus het is geen geringe zaak. Omdat wij verwachten dat we daar een veel groter aantal klanten kunnen werven. Tel uit die winst. Ach, toe Claire, kijk toch niet zo geagiteerd.’
Voordat ze er erg in had, antwoordde Claire: ‘Het tafeltje dekt zichzelf, het bordje vult zichzelf, het overhemd strijkt zichzelf. Dus maak je daarover maar niet al te druk.’
‘Ja, Claire, zo is het toch. Ik weet zeker dat dat overhemd morgen gestreken is, en klaar hangt in de inloopgarderobe. Met de frisse geur van de herenkledingspray. Cyper en dennennaalden. Ik kom ten slotte iedere dag geschoren en wel van onze boomrijke laan in deze bosrijke omgeving gereden.’
‘Maar..’
‘Niets maar, vrouwlief. Zo is het. Kijk eens wat een mooi huis je gegeven is. Klaag maar niet. Je hebt het hier goed. Je hoeft niet eens te werken voor je geld. Wees maar gerust.’
Er veranderde niets in de blik van Claire. Haar man was een ondernemer, iets waarin hij al zijn energie stak. Aan haar was slechts een aanzienlijk deel van het geld dat dit opbracht. Geld was voor haar geen liefde meer. Geld was een mislukte compensatie van liefde, die niet voor haar was weggelegd. Haar echtgenoot was een ondernemer, zijn werknemers waren techneuten. Geen van allen waren het psychotherapeuten. Dat kon ze niet meer geloven. Ze had geluisterd tijdens die diners, zich verborgen achter die facade van de rol als pronkstuk.
‘Is het jou nou echt te doen om de dienst die je bedrijf levert, of om het uittellen van de winst? Is het jou te doen om zo veel mogelijk patienten, klanten noem je ze zelfs, of om het zo goed mogelijk verhelpen van hun problemen? Is het je om maatwerk te doen of om protocollen en dat alles zo snel mogelijk, zodat je weer nieuwe klanten kan werven? Helpen jullie die mensen wel echt? Het plaatje dat jij steeds schetst, is zo onvoorstelbaar mooi aangedikt, dat het mij haast ongeloofwaardig lijkt. Het kan gewoon niet waar zijn. Maar de buitenwereld is natuurlijk meteen verkocht, grijpt er gretig naar. Jullie hebben geen psychotherapeuten. Jullie zijn ondernemers, stuk voor stuk. Toevallig bieden jullie deze dienst, ik zal het voor je goede imago wel franchise noemen, maar voor hetzelfde geld, ja geld, zouden jullie een andere dienst aanbieden, en waren jullie in een andere sector actief. Stinkt jouw geld echt niet? Of is het voor jou een synoniem voor de liefde geworden?’

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Waarom zijn putdeksels rond ? Krokodillen, witte schapen en wc-papier in het riool ? Regelmatig zie ik de ontstoppingsdienst rondrijden.Ook hoor ik soms spannende verhalen over toiletbezoek ! En toen werd mij opeens uitgelegd dat een vierkante deksel schuin in een put kan vallen.Maar een ronde putdeksel zal nooit in een put vallen.Dat is slim.Je zult maar in het riool werken en de putdeksel op je ...

‘Mijn voorstel, gebaseerd op het model van de wijkcoaches in Enschede, is om in wijken kleine teams van leidende professionals te formeren die snel en krachtig aan de frontlijn kunnen opereren. Die veel zelf kunnen oplossen of op gang brengen, en waar nodig specialistische hulp uit de instellingen inroepen. Je krijgt dan dus een sturende eerste lijn en een dienstverlenende tweede lijn. De teams moeten flexibel inzetbaar zijn: op oorlogssterkte in de echte probleemwijken, elders op een lager pitje. En in een aantal gevallen zullen ze de eerstelijns sociale zorg aan bijvoorbeeld maatschappelijk werk kunnen toevertrouwen. De teamleden moeten verbindingen in een wijk leggen en mensen mobiliseren. Want het is zaak de beroepsmatige zorg en hulpverlening te combineren met de inbreng van burgers. Niet als vrijwilligers, maar als te faciliteren ervaringsdeskundige medeprofessionals. Welzijnsorganisaties doen er goed aan een deel van hun werk en aanbod aan burgers over te laten. Sterker: veel interventies zijn juist effectiever als ze níet door beroeps worden gedaan. Een mooi voorbeeld zien we in de zogenaamde opvoedingsondersteuning. Dan gaan professionals bij gezinnen langs, maar dat werkt van geen kanten. Want die ouders denken: die figuur zit bij jeugdzorg, dadelijk komen ze ons kind afpakken. Dus zitten ze braaf ja te knikken, maar het advies dringt niet door. Wat doen ze nu in Utrecht? Daar leiden ze ouders uit de buurt op en koppelen hen aan gezinnen. Als die een paar uur per week langs komen, ontstaat er een heel andere band. Dan is die dreiging weggenomen en hebben de tips wél effect.’

Een fragment uit een interview waarmee het zomernummer van MO Samenlevingsopbouw opent naar aanleiding van het verschijnen van Eropaf!. Een tamelijk diepgravend interview. Wie de hele tekst wil lezen, moet hier klikken.

Een half jaar eerder

Marga had steeds meer moeite om ’s ochtends uit bed te komen, hoewel ze niet mee uit was geweest de avond ervoor. Ze waren pas om vier uur terug geweest. Als gevolg was niemands lontje erg lang. De make-up resten van de dag ervoor waren nog zichtbaar op de gezichten van de studentes. Marga voelde zich flauw, waarschijnlijk niet minder flauw dan de anderen. Ze begon het er steeds moeilijker mee te krijgen dat ze weinig tijd voor zichzelf had, behalve tijdens het douchen, bellen buiten, en zo af en toe het internetten.
De hele dag bleef ze zich flauw voelen. De douche bracht enige ontspanning maar nam het gevoel niet geheel weg. Ze had haar
verlengsnoer uitgeleend. Wist van tevoren dat het aantal stopcontacten in zulke kamers met heel veel bedden toch beperkt kon zijn. Gelukkig had ze er nu wel één naast haar bed.
Ze hadden ‘s avonds een documentaire gekeken. In de eetzaal waren slechts twee vrije stopcontacten geweest, en wel aan de verkeerde kant. De anderen wilden daarna nog films kijken tot heel laat, onder het genot van veel bier.
Op de koelkast in het piepkleine keukentje hing een bierlijst. Tientallen turfstreepjes stonden er al achter de namen van sommigen. Ergens onderaan stond ook ‘Marga’. Zonder turfstreepjes. Ze pakte de pen van bovenop de koelkast en streepte haar naam door. Ruimde haar afwasje op. En die van de anderen. Ze kookte hier sinds kort een portie pasta ‘s avonds. Ze had geen zin meer om zo veel tijd uit te trekken aan het in haar eentje in een restaurant te zitten, met verbaasde of nurkse obers die niet konden begrijpen dat iemand in haar eentje ging uit eten. En het bespaarde haar de tijd die de grote groep nodig had om gezamenlijk te eten, het delen van kosten, het terugkrijgen van geld, en andere zaken waarvoor Marga gevoeliger was dan de anderen. Ze hoopte dat ze het verlengsnoer snel kon terugkrijgen, maar probeerde haar zinnen er niet op te zetten.

De volgende dag probeerde Marga uit te slapen. Ze deed wat boodschappen, las, at, sufte, probeerde zich te ontspannen in het bedompte jeugdhostel. Uitslapen bleek vrijwel onmogelijk te zijn. Na achten klonken er overal stemmen en het gerinkel van kopjes en borden. De wekker was ook gewoon om acht uur gegaan, aangezien twee van haar kamergenoten er vroeg op uit gingen. Tot kwart over tien verkeerde Marga in een halfslaap, een roes. Ze besloot om toch maar op te staan met een lichaam dat nog vermoeid was van de week. Het ontbijt was al lang geweest, maar daar had ze niet veel aan gemist. Ze kocht haar eigen ontbijt. Daarna ging ze lezen op bed, viel ergens in de middag een tijdlang in slaap, zodat ze toch nog wat meer rust kreeg.
Er zou een wandeling plaatsvinden de dag daarna. Eerst zou deze langs de kust gaan, maar met de verwachte modderigheid was deze naar de heuvels of bergachtig gebied verplaatst. Vanaf de rand van Faro waren landinwaarts de heuvels al zichtbaar. Marga dacht aan haar rug, die nooit meer kon worden zoals voor het Incident. Ze dacht eraan om niet mee te gaan, hoewel het haar leuk leek om van het uitzicht bovenop de berg te genieten. Ze wilde ook haar krachten sparen voor de voortgang van het onderzoek in de komende week, dan impulsief zijn. Marga had het al uitgelegd. Het kon haar niet schelen wie daarbij waren, wat dat betreft had ze niets te verbergen. Het was overmacht. Niet iets dat haar een minderwaardigheidscomplex gaf, ze zag zichzelf niet als een zwakke vrouw, aangezien ze durfde uit te spreken wat de grenzen waren en hoe deze tot stand waren gekomen.
Andere plannen had ze nog niet. Het zou dan zondag zijn. De boel zou hier dan ineens katholiek zijn. De winkels zouden gesloten zijn. Of ze zou gaan schetsen, ook al had ze haar mooie tekenblok niet meegenomen. Dan maar op collegepapier. En anders lezen, heel veel lezen. Het boek dat ze las was spannend. Haar hoofd zat vol met gedachten en ideeën, terwijl de acht studenten van de andere kamer zich wederom klaarmaakten om uit te gaan, sommigen in een masker van make-up gehuld. Vlak voordat ze vertrokken kreeg ze haar verlengsnoer terug van een dik opgemaakte Judie. Ze leek er niet minder arrogant op geworden te zijn. Zei niets, maar haar blik zei voldoende.
Er kwam een plot in haar op, steeds duidelijker, voor een ongeschreven boek. Ze kon er niets aan doen, en kon en ging het niet tegenhouden.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

‎”Men kan niet rechtvaardig zijn wanneer men niet menselijk is.”
~ Vauvenargues, Frans filosoof (1715-1747)

Het hieronder geschreven stuk is, hoewel anders opgeschreven, gebaseerd op de problematiek zoals die geschetst wordt in de volgende artikelen:

Het geloof in de Rechtvaardige Wereld
Auteur: J. Beijk (1986)

Eigen schuld, dikke bult? Over de neiging het slachtoffer verantwoordelijk te stellen voor zijn/haar lot
Auteur: Jan van Dijk

Hoewel al redelijk oude artikelen, acht ik het beschreven mechanisme nog zeer relevant en veelvoorkomend. Ik zal hieronder op een persoonlijke wijze de theorie uiteenzetten. Vervolgens zal ik uitleggen hoe dit ongeveer te werk gaat bij mobbing en pesten, een analogie leggen. Daarna zal ik wat links geven met voorbeelden uit het nieuws die de theorie bevestigen.

Hoe werken de schema’s in ons hoofd?
Die Rechtvaardige Wereld is eigenlijk niets anders dan een ingeprent schema. Want wat is realiteit? Vertekenen we dat niet gewoon door al die schema’s in ons hoofd, die haast vereist lijken in een wereld waarin het systeem het altijd wint van het individu? En uiteindelijk gaat het alleen maar om het dienen van persoonlijke belangen. Door die schema’s wordt van alles gezien en gehoord, wat er niet is of wat niet gezegd wordt. Of andersom wordt het aanwezige of gezegde bizar genoeg niet waargenomen, omdat zij niet aanwezig zijn in de stereotypering die het schema met zich meebrengt. Het zou wel kunnen dat dit onbewust wel in het herziene schema wordt opgenomen. Van heel basaal worden zij gecompliceerd en moeilijk te ondermijnen. En ze zitten in een netwerk, die schema’s. Een waarneming is voor iedereen anders, en het is de geschiedenis van gebeurtenissen en eerdere waarnemingen die de grondslag daarvoor vormt. Sommige mensen volgen blindelings andermans realiteit, uit veiligheid. Die personen verdrukken hun eigen realiteit. Realiteit lijkt me niets absoluuts, eerder iets dat alleen als relatief ten opzichte van andermans realiteit gezien kan worden, en waarvan hoogstens overeenkomsten en verschillen benoemd kunnen worden.
In een individueel belang kunnen die schema’s handig zijn voor de verwerking van informatie. Herkenning, herinnering, begrip. Misschien wordt er anders weinig waargenomen, als die schema’s er niet zouden zijn. Waarom is de theorie, alsmede ik, dan toch kritisch? Omdat er ook een keerzijde is aan die schema’s. U denkt vast dat het fijn is om schema’s te hebben, die informatie makkelijker te verwerken maken. Wanneer het doorslaat kan het niet alleen overgaan op hokjesdenken, maar op meer. Dat ga ik nu beschrijven.
Schema’s zijn handig voor de interpretatie van al die gebeurtenissen en waarnemingen, maar ze vertekenen ze ook. Want je voegt misschien wel informatie toe, die eigenlijk ontbreekt, maar wel in het schema zit, of protocol. Dan ontstaat verwarring, want de herinnering kan het werkelijk gebeurde en het toegevoegde niet meer uit elkaar halen. Daar komt nog bij dat de ervaringen die een schema vormen niet allemaal los herinnerd kunnen worden. En het gebeurt ook meestal onbewust, hoewel de schema’s wel tot gevoelens of handelingen kunnen leiden.

Wat gebeurt er in het schema van De Rechtvaardige Wereld?
We hebben in de loop van onze ontwikkeling verwachtingen, normen, waarden opgebouwd van wat rechtvaardig is, wat juist is, wat eerlijk is. Dat gevoel is subjectief, maar we streven er allemaal naar om in onze naaste omgeving verhoudingen te scheppen die aan dat rechtvaardigheidsgevoel voldoen. En als iemand uit die omgeving in die definitie iets onrechtvaardigs wordt aangedaan, dan raken we verontwaardigd. Is niks mis mee, denkt u? De consequenties voor degenen die zoiets is overkomen, kunnen echter heel bizar zijn. Dat geloof in die Rechtvaardige Wereld zorgt voor vertekeningen, en die vertekeningen kunnen zo vaak juist het onrecht in stand houden. Die thematiek is in een rechtsstaat diep geworteld. Rechtvaardigheid, vergelding. Het is haast een soort folklore, waarin de goede het wint van de slechte. Naar subjectieve definitie, dat wel.
We groeien op volgens het principe van loon naar werken, en vals spelen, dus afwijken van de geldige regeltjes en wetten, wordt afgestraft. We vertrouwen erop dat investeringen op lange termijn steevast rendement opleveren, bereikt door het te verdienen. Meer en meer van iemands handelen gaat hieronder vallen, en uiteindelijk is zijn of haar hele leven vol met loon naar werken.
Veel religies en stromingen daarbinnen schrijven precies voor hoe het Heilige Boek geïnterpreteerd dient te worden. Die interpretatie staat niet letterlijk in het Boek, maar is eigenlijk subjectief. En toch zal men daar dan naar moeten leven. Natuurlijk is er discussie voor degenen die graag over interpretaties nadenken, maar de grote, subjectieve lijn blijft gehandhaafd. Men heeft zich aan te passen aan de voor hen juiste definitie van loon naar werken, waarbij een God voor de beloning zorgt. Op de Dag des Oordeels moet men zich laten wegen. Of men wel voldoende naar voorgeschreven interpretaties geleefd heeft. God is een good guy, voor degenen die hem eren.
Dat schema van De Rechtvaardige Wereld zegt ook, dat aanwijzingen van investeringen die niet zijn beloond, gevaarlijk en bedreigend zijn, en zo snel mogelijk moeten worden weggewerkt. Is uw gunstige lot nog wel gegarandeerd als een van uw naasten onverdiend moet lijden? Of worden daardoor vooral uw eigen investeringen en het rendement daardoor in gevaar gebracht? De Rechtvaardige Wereld moet desondanks altijd gehandhaafd blijven. Ook voor anderen. Aanwijzingen voor onrecht worden in eerste instantie weggewerkt door een gedupeerde een genoegdoening te geven. Een genoegdoening voor geleden onrechtvaardigheid.
Dat zou goed kunnen klinken, totdat men niet in staat is die genoegdoening te bieden. Ook in de huidige rechtsstaat doet men eigenlijk weinig om die gedupeerde ook maar iets te compenseren. Straffen van de dader is lang niet altijd afdoende, als dat al gebeurt. Dat de dader de schuldige wordt is namelijk niet altijd vanzelfsprekend. Als men het slachtoffer niet voldoende genoegdoening kan bieden, zal er verondersteld worden dat deze iets heeft uitgelokt waardoor hij hetgeen hem is overkomen verdiende. De Rechtvaardige Wereld is dan hersteld en de bedreiging voor anderen is opgeheven, die kunnen rustig verder. Maar is dat echt zo rechtvaardig? Als men niet genoeg wil doen, of niet genoeg kan doen, dan krijgt de gedupeerde de schuld. En vaak wil men niets doen: dat is gemakkelijker en bespaart zo veel werk, en geld, en wat levert het anders ook op voor degenen die hierin ook maar willen investeren? Nee, de misdeelde heeft dan gelijk slechte karaktertrekken, en die vereisen aanpassing, berusting in het lot, of anders uitsluiting. Omdat het alleen dan in het schema past. Nee, gedupeerden moeten eigenschappen toebedeeld krijgen, waardoor ze hun behandeling vast en zeker hebben verdiend. Daarnaast hebben ze vaak geen mogelijkheid of kans om te vergelden, hoewel zij zeker niet zwakker zijn, maar degenen die juist zwak zijn in dergelijke situaties, hebben het systeem vaak met zich mee. En de gedupeerde de schuld geven heeft ook het voordeel dat je niet hoeft te denken dat je fouten maakt. Waar is het inlevingsvermogen dan gebleven? Waar is die bochtenwringerij voor nodig? Om de eigen Rechtvaardige Wereld koste wat kost tegen inbreuken te beschermen.
Het uitsluiten van de gedupeerde gaat gepaard met sympathie voor de winnaar, want die gedupeerde is in een nog minder benijdenswaardige positie geschoven. Hij of zij wordt wanhopig, probeert het lot te verklaren, moet een slecht zelfgevoel herstellen. En dat in een situatie waarin de buitenwereld weinig of geen sympathie heeft. Wat is dan nog Rechtvaardig?
Ziet u, hoe belangrijk het is, om gedupeerden een genoegdoening te geven? Het is vrijwel onmogelijk om dit psychologische mechanisme uit te bannen. Dan kan het maar beter voorkomen dan genezen worden wanneer zulke situaties zich voordoen, die het schema activeren, waardoor er met alle vervelende gevolgen van dien in die mate in hokjes gedacht wordt.
Bij het strafrecht moet je het vaak niet zoeken. Daar gaat men in veel gevallen voorbij aan de problemen van slachtoffers. Zo af en toe krijgen ze een schadevergoeding en dat is het dan. Dat alleen in een situatie waarin het probleem of delen daarvan erkend en niet ontkend worden. Maar ook in de psychiatrie, criminologie en de psychologie kan het aanwezig zijn. Zelfs liefdadigheidsinstellingen zinspelen op die angst op confrontatie met slachtoffers. Zij vragen soms geld in ruil voor postertjes, flyers of postzegeltjes. Degene die geld geeft krijgt dan de keuze voor een ander motief dan medeleven, omdat dat soms zo moeilijk blijkt te zijn, en omdat het anders zou erkennen dat De Rechtvaardige Wereld een illusie is.
Ondertussen is de menselijke maat zoek. Ondertussen is het ieder voor zich. Het doelwit is niets menselijks meer. Het is een geval, een casus, een dossier.

Het volledige originele artikel ontvangen? Mail mobblogmail@yahoo.com

Wat gebeurt er dikwijls met mobbing-gedupeerden, of doelwitten van pesterijen?
Een sterke analogie met het schema van De Rechtvaardige Wereld kan waargenomen worden bij veel mensen die doelwit zijn geworden van pesterijen en mobbing. Problemen die doorgaans nog niet geheel erkend, dan wel doorgrond zijn.
In het schema van de Rechtvaardige Wereld wordt niet zomaar gepest. Dat zou betekenen dat iemand bewust andermans leven zuur probeert te maken. En dat vindt natuurlijk vrijwel niemand rechtvaardig als het op deze wijze op de man af wordt gevraagd. Diegenen beroepen zich op hun normen en waarden die ze in de loop van hun leven hebben opgebouwd, over wat eerlijk is. En de rest? De rest is, naar hun interpretatie, slechts praten, kantoorhumor, en dergelijke. Niet iets wat het doelwit dwars zou moeten zitten.
Toch worden er tal van mensen gepest. De daders doen deze mensen onrecht aan. Dat is voor veel mensen genoeg reden tot verontwaardiging. De dader moet terechtgewezen worden. Maar, de dader wil niet gaan denken iets fout te doen, natuurlijk, want dan raakt hij zelf in diskrediet. En de omstanders die hebben gezien dat het doelwit onrecht is aangedaan, weten dat ze de dader(s) eigenlijk terecht moeten wijzen. Maar doen dat meestal niet. Want dat is voor zichzelf het minst veilig. Dat is een bedreiging voor hun eigen principe van loon naar werken. Ze zijn er van overtuigd dat ze het al helemaal niet verdienen om ook zo te lijden als het doelwit, ondanks een hoge arbeidsproductiviteit of loyaliteit.
Het doelwit gaat twijfelen: waarom moet mij dit nou overkomen? Ik kreeg pas toch nog zulke positieve evaluaties? Waarom die ommekeer? Komt het door de veranderde structuur, door.., door..? Of.. door mij? Wat is het dan? Is dit mijn verdiende loon naar werken, want werk ik toch nog niet hard of goed genoeg?
Onder de omstanders, zij die tussen dader(s) en doelwit(ten) instaan, ontstaat steeds meer onrust, waardoor al helemaal geen genoegdoening meer geboden zal worden ten aanzien van het doelwit: is ons eigen gunstige lot nog wel gegarandeerd, nu deze collega van ons zo buitenproportioneel moet lijden? Bevinden wij ons nu niet in de gevarenzone? Nee, daar moeten we vooral niet in komen. De kans om niet zelf in gevaar te komen, is het grootst, wanneer we ons afzijdig houden. Dan grijpt hij die ene collega van ons, maar onszelf niet. We hebben erover nagedacht om het het doelwit te gaan praten. En met de dader. Om hem genoegdoening te geven voor het geleden onrecht. Maar waarschijnlijk is het rendement daarvan te laag en werkt het op niets uit. Afzijdigheid is voor ons eigen welzijn het veiligst.
Er ontstaat onbegrip: tsja, waarom pakt hij nou uitgerekend die ene collega? Kom op, het is ook wel een non-assertieve zwakkeling. Hij moet het wel uitgelokt hebben. Moet je kijken hoe hij reageert! Wij kunnen niks meer voor hem betekenen. Het bespaart onszelf risico’s en het bespaart ons moeite. En ja, met die karaktereigenschappen van hem, kom op, dan heeft hij het vast wel verdiend, want zo kan hij het natuurlijk nooit meer goed krijgen. Daar is hij te zwak voor. Zulke mensen hoeven we niet in ons systeem, en hoeven ook geen mededogen te verwachten.
Ondertussen maakt niemand fouten behalve het doelwit: Wij maken geen fouten. Daarom worden wij niet gepest. Dat is ons loon naar werken. Wij hebben onze goede behandeling verdiend. Hij niet. Dus nee, wij zijn zeker niet onrechtvaardig. Maar hij, hij heeft het verdiend.
De dader wordt een winnaar, het doelwit des te minder benijdenswaardig: Het was toch eigenlijk wel goed uitgepakt om hem eens flink op zijn plek te zetten. Dat had hij nodig. Wij zouden dat niet zo gauw durven, maar hij heeft het lef gehad om dat te doen. En nu we het zo achteraf bekijken, was het niet verkeerd, nee. Niet verwonderlijk dat we hem na zijn ziekmelden ook niet meer mochten contacteren. Dan kan hij beter nadenken over hoe echte mensen zich redden in deze wereld. Joh, ik was nog wel eens jaloers op zijn arbeidsdiscipline, maar moet je hem nou zien, nee, daar zou ik niet mee willen ruilen.
De secundaire victimisatie zet zich in gang: Dit maakt het doelwit des te wanhopiger, en deze probeert het lot te verklaren in deze situatie waarin de mensen om hem heen, eerst zijn collega’s, geen sympathie voor zijn situatie hebben. Hij meldt zich ziek. Moet naar de bedrijfsarts, is al bij P&O en bij de vertrouwenspersoon geweest. P&O zegt dat er niets van wat hem overkomen is staat in het dossier, wel zijn ze bekend met zijn slechte evaluaties. Dat zal niet zomaar zijn, want dat is niet met het schema van de Rechtvaardige Wereld te meten. De vertrouwenspersoon denkt ook dat hij het heeft uitgelokt. De bedrijfsarts denkt dat hij zich aanstelt. Dat hij ziek is is niet aan de buitenkant te zien. Er zijn geen problemen met gewrichten, er zijn geen andere ernstige ziekten, nee, het zit tussen zijn oren. Hij stelt zich aan, in tegenstelling tot de ‘echte zieken’. Dit is een onderscheid dat ten onrechte wordt gemaakt, maar eigenlijk tracht te duiden op mensen met puur fysieke klachten, en mensen bij wie vooral de psychische gevolgen zich doen gelden. Het doelwit spant vervolgens een rechtszaak aan. De advocaat van de vakbond komt niet opdagen, immers probeert het doelwit met kwade bedoelingen het imago van het bedrijf te schaden, waar die andere tientallen, of honderden medewerkers uit de branche toch zo tevreden zijn? Het is maar een individu. En ons huidige rendement moet wel gehandhaafd blijven. De rechter oordeelt op grond van de stukken van P&O en de bedrijfsarts, die het bedrijf evenmin in diskrediet willen brengen, die niet onafhankelijk zijn, en daarenboven heeft P&O niets anders dan negatieve evaluaties aangedragen door niemand minder dan de dader.
Met alle gevolgen van dien: het doelwit komt alleen te staan. Krijgt een minimale ontslagvergoeding. Geen schadevergoeding, hij zou het immers zelf veroorzaakt hebben en het zit tussen zijn oren (blaming the victim). Ondervindt psychische en psychosomatische klachten. Heeft het maar zelf uit te zoeken met zichzelf en het gezin, voor wie het ook moeilijk te bevatten is.
De getalletjes in Nederland, als één van de grootste pestlanden in Europa, liegen er niet om. De gevolgen voor het doelwit ook niet. De financiële gevolgen voor bedrijven, die zo goede krachten zien vertrekken, ook niet. Waarom compenseren we het doelwit dan niet? Of, waarom voorkomen we het dan niet? En, wat is dat nou nog, die rechtvaardigheid?
De liefdadigheidsinstellingen en toebedelers van keurmerken weten zich er wel raad mee. En zelfs zonder zelf geconfronteerd te hoeven worden met de doelwitten. Ze bieden postertjes of keurmerken aan, in ruil voor geld of door hen gestelde doelen. Eenmaal toebedeeld is het goed, dan hoeft er ook niet meer gecontroleerd te worden. Want dan zijn problemen omtrent pesten en mobbing erkend door middel van het motief geld, of termijndoelen voor het keurmerk. En daardoor hoeft De Rechtvaardige Wereld geen illusie te worden. Onterecht.

Wat voorbeelden
Bekijk ook even de volgende kwesties, met het mechanisme van De Rechtvaardige Wereld in het achterhoofd. De problematiek is anders, maar het mechanisme komt overeen:

Medisch Spectrum Twente was nalatig
Bron: NOS
Medisch Spectrum Twente (MST) heeft patiënten van de niet-functionerende neuroloog Jansen jarenlang aan hun lot overgelaten.
Dader: neuroloog
Doelwit: patiënten
Middenpartij: commissie van het ziekenhuis
Hoe kan dat: het kost veel geld, te veel moeite, om al de eerdere slachtoffers te compenseren, maar we weten dat er gedupeerden zijn. De moeite zal ons financieel niet lonen. Misschien willen we het wel voorkomen in het vervolg, hoewel betrokken neuroloog reeds weg is.

Vermist meisje lang ten onrechte in gesloten jeugdinrichting
Bron: Joop.nl
Door moeder verzonnen loverboys klakkeloos door jeugdzorg geslikt
Dader: moeder, steevast aan het verhaal vasthoudend dat dochter prooi was van loverboys, dat, waarschijnlijk uit bescherming, overal en altijd in stand houdend
Doelwit: dochter (17 jaar), lastig als puber, maar kwam niet daadwerkelijk in prostitutie door loverboys
Middenpartij: Jeugdzorg, raad voor Kinderbescherming, diverse rechters
Hoe kan dat: Beeldvorming (schema’s!), loverboygebeuren continu in dossiers, schema van een rechtvaardige wereld, en wie is de geloofwaardigste, moeder of dochter?
Uiteindelijk opgekomen voor dochter: een chef zedenzaken, een andere kinderrechter
Citaat uit het artikel: ‘Er hoeft maar iemand iets te roepen. Er hoeven maar mensen iets te vinden en die mening vooral maar heel vaak herhalen en heel vaak ergens neer te leggen en dan ontstaat al heel snel een beeld.’
Een aanrader is om ook eens naar de reacties onder het artikel te kijken.

Het volledige originele artikel ontvangen? Mail mobblogmail@yahoo.com

... en nog veel meer. Na een lange tijd heel veel werk verrichten is eindelijk ons boek uit bij Cambridge University Press:

http://cambridge.org/uk/catalogue/catalogue.asp?isbn=9780521198691

hoewel Amazon nog niet helemaal wakker is:

http://www.amazon.com/Global-Financial-Integration-Thirty-Years/dp/0521198690/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1283421878&sr=8-1

Maar dankzij de gunstige wisselkoers kun je toch beter bij de uitgever direct bestellen. En om alvast een tipje van de sluier op te lichten: een van de hoofdpunten van het boek is de relatie tussen wat in vaktaal heet input en output legitimiteit. In iets normalere mensen termen: de effectiviteit van de regulering van financiele markten is mede afhankelijk van het aantal actoren dat erover mee praat. Doordat tot voor kort eigenlijk alleen maar financieel specialisten (uit de sector zelf) meepraatten en niet andere belanghebbenden ontstond er een regime dat minder goed uitpakte voor bijvoorbeeld arme landen, maar zoals we nu natuurlijk merken ook voor veel andere mensen. Dit wordt aangetoond aan de hand van cases die varieren van microkrediet tot transatlantische regulering en van ontwikkelingshulp tot het bestrijden van de financiering van terrorisme, geschreven door toppers uit het veld.

En om de loftrompet maar door anderen te laten steken:
"Amidst the flurry of commentary provoked by the global financial crisis, this impressive collection of essays stands out for both the breadth of its coverage and the depth of its analysis. The editors have brought together an outstanding group of scholars to address the challenge of financial governance today, with the linked issues of effectiveness and legitimacy taking center stage. The book is a must read." Benjamin J. Cohen, Louis G. Lancaster Professor of International Political Economy, University of California, Santa Barbara

"Written in the midst of an emergency that nearly brought down the global economy, the chapters in this timely and cohesive book range widely over a vital arena where the legitimacy and effectiveness of key policies are now highly debatable. The editors gathered many of the world's best analysts to set out and critically examine the post-crisis reform agenda. The result will reward the careful attention of scholars, students, and practitioners alike." Louis W. Pauly, Canada Research Chair in Globalization and Governance and Director of the Centre for International Studies, University of Toronto; Editor, International Organization

"The global financial crisis has demonstrated the weaknesses of international financial governance. The emergence of the G20 is one response, but just a promising beginning. This book offers a wide range of timely lessons from history, political economy and finance to guide us in exploring new paths to a safer international financial system. It is a fine example of how research can inform policy." Richard Portes, Professor of Economics, London Business School

Kortom: koopt dat boek en help mij de winter door!

Gisteren ben ik eindelijk uit de onzekerheid geholpen. Ik heb mijn bachelor Cum Laude afgesloten. Het was nog een hele kwestie geworden. De examencommissie aardwetenschappen heeft over me overlegd. Uit hun conclaaf kwam in eerste instantie zwarte rook. Er waren natuurlijk wel wat regeltjes aan dat Cum Laude verbonden. En aan alle voldeed ik, behalve aan één: ik had een zes gehaald, in mijn eerste jaar, toen ik ziek naar de universiteit kwam om een tentamen te maken.
De acht gemiddeld had ik ook met die zes wel. Dus schreef ik een brief of ik niet misschien toch Cum Laude kon krijgen. Maar regels zijn regels. Ik moest ook minimaal een acht hebben voor de eindscriptie. Die had ik. Ik had een negen. Dat was niet genoeg compensatie, want de regels zijn onbuigzaam. Ik had nog nooit iets herkanst, waar er om Cum te krijgen maximaal vier zijn. Ik ben ook niet vertraagd, wat voor Cum ook niet mag. En ik heb extra studiepunten gehaald in die drie jaar, wat niet eens in de eisen staat.
Er moest dus een herkansing gemaakt worden om in aanmerking te komen. Weg met die zes. Dat deed ik afgelopen vrijdag. Ik moest minimaal een zeven halen, want er mag niks beneden de zeven zijn voor Cum. Nu heb ik een acht en een half gehaald, dus dat zit wel goed. En een 8.1 gemiddeld nu. Ruim genoeg voor Cum.
De officiële uitreiking is overigens pas over anderhalve maand, maar mijn diploma is wel al aangevraagd. Deze augustus was toevallig de laatste maand dat er voor ‘twijfelgevallen’ nog twee diploma’s konden worden aangevraagd. Daarvan zullen ze er nu één, nu de niet-Cum, terugsturen.
Het zou vervelend zijn als ik op die ene zes geen Cum had gekregen. Gelukkig heb ik het nog kunnen herkansen. En als de herkansing niet boven de zeven was, had ik het tenminste geprobeerd. Toch is zo een net-niet gehaald gevoel, bij wat voor een doel dan ook, niet het fijnste gevoel. Ik heb nooit bewust het doel gesteld om voor Cum Laude te gaan, echter. Dit is toeval, een ongelukje, ik noem het liever een gelukje. Want ik heb altijd veel naast mijn studie willen doen. Ik ben geen ‘typisch studiebolletje’. Hoewel ik absoluut niets tegen zulke mensen heb, omdat ik weet dat ze hun studie ook serieus nemen. Ik besteed ook graag tijd aan onder meer schrijven, lezen, kunst, en meer. Die tijd heb ik nooit willen inleveren. Maar studieprestaties heb ik er nooit onder willen laten lijden.
Nu heb ik toch nog Cum Laude. Ondanks al die regeltjes. Regeltjes zijn regeltjes… Maar nu komt er witte rook uit de schoorsteen bij het conclaaf van de heren examencommissie.
Volgende week maandag begin ik aan de master Oceanography & Limnology.

“Een doel is een droom met een deadline.” ~ Peter Darbo, Vlaams aforist (1944 -)

Vita Verde. Enige tijd geleden bezocht ik Megchelen.Een mooi dorp aan de Duitse grens.Aan de rand van het dorp ligt een prachtige boomkwekerij.En rondom oude stallen is een mooie tuin aangelegd.De tuin heeft verschillende elementen.Het traditionele gedeelte met typische boerderijplanten, een moderne hoek met bamboesoortenen prachtige op maat gemaakt tuinmeubilair.Verschillende tuinstijlen zijn hie...

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Nieuwsgierig. Om mijn eerste werkdag te omschrijven.Gezellig en nieuwsgierig lopen de kleintjes met elkaar door het gebouw.Ook ik loop zoekend rond.Heb ik wel goed geluisterd.Snap ik mijn rooster wel goed.Voor mijn eerste les heb ik drie verschillende roosters gekregen.En een paar boeken heb ik nu zelfs dubbel. Het is leuk om weer te beginnen.Op school zijn de reacties van collegas en de kinderen ...

Er lag een stapel met ongestreken overhemden voor haar. Ze keek naar buiten, naar de moestuin, waar ze ’s zomers haar eigen groenten vandaan kon halen. Onbespoten. Was ze dan toch milieubewust? Niet als het aan haar man lag. Hij had onlangs een geheel nieuw designinterieur aangeschaft. Frisheid moest dat uitstralen. Vernieuwing, een beetje zoals hij zich dat met zijn franchisebedrijf ook had voorgenomen.
Wat had het een liberale vrijheid geleken in haar studententijd. Maar hoe conservatief en vasthoudend was hij toch eigenlijk blijven hangen in zijn traditionalisme. Naadloos paste hij in haar familie. Het leek wel of hij zijn liberale vrijheid slechts meenam naar het bedrijf en in het materiele. Verder was zij nou eenmaal een vrouw, een steun en toeverlaat, ontdaan van meisjesnaam en verborgen onder de naam en beschikking van haar echtgenoot. Een huisvrouw, huishoudster. In het domein des huizes was het zijn beurt geweest om alles als vanzelfsprekend te zien gebeuren. Ze betaalde de prijs voor haar naïviteit van vroeger, en voor de wens van haar familie zich door een welgestelde topfunctionaris als echtgenoot te laten leiden.
Vlak voor etenstijd kwam hij thuis, maar soms was hij later. Als hij een bedrijfsdiner had, kon ze altijd mee. Om aan anderen getoond te worden. In een mooie avondjurk en met veel sieraden. Ze wist dat ze er niet slecht uitzag voor haar leeftijd. Voor even was ze dan een beetje terug in die pracht en praal van vroeger bij de vereniging. Ze had voldaan, en ze voldeed, zonder iets inhoudelijks in te hoeven brengen. Dat was altijd aan de mannen geweest om uit te zoeken. Die mores had ze te begrijpen, het was niet de bedoeling dat ze daar tegenin ging. Ze hadden het over win-winsituaties en spraken in verbloemende vaktermen. Ze had zich er graag in gemengd. Hij vond haar maar een klaagster wanneer ze zich ’s avonds na een diner tegen hem uitte. Het was maar oudevrouwenpraat, of het waren de overgangsverschijnselen. Dan had ze meteen haar mond weer gehouden.
Ze had zich volop op het onderhoud van de groentetuin gestort, die verse aanvullingen leverden op de vleesrijke bourgondische keuken, maar dat was in de winter niet mogelijk. Ze verveelde zich het meest in de winter. Dat noemden ze in het psychologenbedrijf van haar man dan een winterdepressie.
Er was nooit sprake van geweest dat ze weer zou gaan werken na de gezinsuitbreiding. Waren haar handen te teder geweest om een bedrijfsmaatschappelijke functie te bekleden? Ze liep naar boven, en weer naar beneden. Daar lag de stapel overhemden nog. Wat had ze te kiezen?

Ze sprak zijn taal niet meer. Ze was het spoor, de pasvorm van zijn dans ergens langs de weg kwijt geraakt. Dat had ze zich al een tijdje beseft, maar door de verwachtingen waaraan ze altijd wilde voldoen om degenen om haar heen tevreden te stellen, had ze het nooit eerder voor zichzelf willen toegeven. Maar ze was geblindeerd geweest door het masker van etiquette. Voor haar werden de wegen aangelegd, en ze hoefde ze slechts te bewandelen. Ze had nooit haar vingers hoeven bevuilen aan het zelf aanleggen van het pad dat ze zou volgen. Daar had ze altijd dankbaar voor moeten zijn. Ze voelde haar dankbaarheid stukje bij beetje afbrokkelen. Het gouden vernislaagje was dof geworden.
Ze danste niet meer zijn dans. Haar kinderen wel, die vermaakten zich nu zelf in het studentenleven. Daarbij was ze niet langer nodig. Zo hadden haar ouders dat gewild. De cirkel bleef rond. Wie was zij om hem te doorbreken? Ze zouden zich omdraaien in hun graf, als ze haar huidige gedachten hardop met hen zou delen.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Brugpieper. Vandaag dinsdag 31 augustus is mijn eerste schooldag.In 1988 ben ik begonnen als leerkracht.Maar vandaag ga ik op een nieuwe school beginnen.Zeven verschillende leerjaren en negen verschillende groepen krijgen het komende jaar van mij les.Mijn boeken en spullen heb ik binnen.In drie rondes heb ik de boeken mee naar huis genomen.Het gewicht durf ik niet te wegen.En al het nieuwe en onbe...