Er zijn natuurlijk nog steeds genoeg mensen die niet echt op vakantie kunnen gaan, maar het was echt wel stukken rustiger in Breda de afgelopen weken. Naast de bekende komkommerverhalen en relletjes en de onrust rond evenementen en de verkeersomleidingen, gebeurden er nauwelijks schokkende dingen. Deze week mocht ik grotendeels zelfs in mijn eentje Breda besturen maar de komende week staat er al weer heel wat op de (college-)agenda. Nu was er tijd om de vakantiepost en kranten allemaal weg te werken, een 100-jarige te feliciteren, RTL4- corifeëen Trinny en Susannah te verwelkomen in de beste binnenstad van Nederland en met de GroenLinks fractievoorzitter de verwachtingen voor het komende seizoen door te nemen. En het laatste Valkenbergconcert werd vervolgd met Corrie Konings in Tranen van Van Cooth.

Als loco-burgemeester kom je in aanraking met kwesties rond openbare orde en veiligheid die doorgaans ver van mijn eigen portefeuilles af liggen. Het is vooral een kwestie van goed communiceren met iedereen: met de politie, de brandweer, het kabinet, de GGZ, het veiligheidshuis, want iedereen is professioneel met zijn of haar werk bezig. En lang niet alles kun je terugvinden in de krant of op internet, zoals de in bewaringstelling van personen die een gevaar voor zichzelf of hun omgeving zijn. En alles wat er achter de schermen gebeurt om een evenement goed te laten verlopen of een voetbalwedstrijd is voor de meeste mensen volstrekt onzichtbaar. Behalve natuurlijk voor de (loco)burgemeester. Je moet er ook steeds ook bedacht zijn dat ondanks alle voorbereidingen en de goede organisatie en begeleiding er toch iets verkeerd kan gaan. Net als dat er zomaar een verkeersongeluk kan gebeuren, waarvan niet altijd duidelijk is wie ervoor verantwoordelijk is of waarom het juist daar op dat moment gebeurt. Maar de hulpdiensten worden wel geacht er onverwijld bij te zijn.

Mijn wekelijks blog-column is dus ook weer begonnen. Wie weet waar we het allemaal over zullen gaan hebben.

Het was dezer dagen weer Breda Hippique, een spektakel met veel bezoekers, ruiters en paarden, vip's en deze keer zelfs de koningin met enkele van haar kleinkinderen. Ze kon net op tijd vertrekkend informateur Opstelten de deur uit werken om (weer eens) haar geliefde Breda te bezoeken. En het weer kon ook niet beter.

Het had maar een haar gescheeld of het evenement was afgelast omdat het moeilijk is in deze barre economische tijden om voldoende sponsorgelden bijeen te krijgen. Gelukkig heeft de Club van honderd, de vriendenclub van Hippique, tijdig garanties afgegeven en konden we weer genieten van de indrukwekkende vierspannen, de prachtige springpaarden, de ruiters die Nederland op de verschillende WK- en EK-wedstrijden gaan vertegenwoordigen, in een ambiance die met weinig andere locaties in Nederland vergelijkbaar is. Gelukkig is het de organisatie gelukt om op de paardensportkalender naar september te verhuizen, waardoor de bezwaren van Staatsbosbeheer en milieugroepen nu ook goeddeels zijn verstomd. Maar het is nog steeds een tijdelijke locatie omdat lang gedacht is dat het evenement ook bij de Bavelse Berg kon worden georganiseerd. De kansen daarop zijn inmiddels wel flink geslonken.

Wil Hippique hoog genoeg op de nationale en internationale paardenkalender komen en blijven dan zal er nog wel een schaalsprong nodig zijn, een verdere professionalisering, maar wel graag met behoud van de inzet van al die honderden vrijwilligers zonder wie het evenement niet door kan gaan. De discussie is nu of het dan wel een Bredaas gebeuren moeten blijven of dat we ook op dat punt, net als Indoor Brabant in de Brabanthallen in Den Bosch, ons meer Brabantbreed moeten orienteren. De betrokkenheid van Breda, het Bredase bedrijfsleven, de lokale wortels maakt het lastig om die stap te zetten. Maar de invloed van de commercie, de media en de concurrentie van andere steden en regio's die ook graag topruiter-evenementen binnen willen halen, maken het onvermijdelijk om deze vraag te stellen en te beantwoorden. Kan Breda over haar eigen schaduw heenspringen?

Als webmaster van GroenLinks Waterland hou ik de websites van de andere partijen in onze gemeente goed in de gaten. Vandaag geloofde ik mijn ogen niet, de lokale VVD afdeling toont op haar website drie wethouders terwijl ze er maar een leveren! Zonder er bij te vertellen namens welke partij ze in het college zitten.

lees verder

Onderzoek onder leden van partijen is een lastige klus voor peilingsbureaus. Het ledenaantal van partijen is laag, waardoor zelfs de grote databases van de onderzoeksinstellingen maar een gering aantal partijleden bevatten. TNS NIPO kon bijvoorbeeld slechts 362 CDA-leden vinden in zijn database (cijfers uit 2007). Het gevolg is dat we dit soort onderzoeksuitkomsten heel voorzichtig moeten interpreteren (lees: met een flinke korrel zout moeten nemen).

Het valt op dat van de 223 ondervraagde CDA-leden (van de 362 in de database van TNS NIPO) er 35 inmiddels geen lid meer waren. Dat betekent een opzegpercentage van 15%. In totaal is het ledenaantal van het CDA met nog geen 3% afgenomen over dezelfde periode (januari 2007-januari 2010). En in dat cijfer zit ook nog natuurlijk verloop (overlijdens, CDA'ers zijn nou eenmaal over het algemeen niet erg jong). Dit verschil kan toeval zijn, maar het kan ook betekenen dat er relatief veel politiek geengageerde (en kritische) respondenten in de database zitten. Of mensen die meer politiek bewust zijn geworden omdat ze regelmatig worden ondervraagd.

Van de 223 ondervraagde leden bleek 48% voor het kabinet te zijn; 39% was tegen. De foutmarge voor deze percentages is ongeveer +/- 6,3%, althans indien er een aselecte steekproef zou zijn getrokken. De steekproef in dit onderzoek is echter niet aselect; TNS NIPO geeft duidelijk aan dat de resultaten daarom gewogen zijn. Dit zorgt ervoor dat de echte foutmarge vermoedelijk nog groter is. Het verschil tussen voor- en tegenstanders is volgens de peiling 9%. De foutmarge van dit verschil is minimaal 11,4%: er is dus een behoorlijke kans dat het verschil het gevolg is van de steekproeftrekking. Daarom moet je concluderen dat er statistisch gezien geen verschil is. De uitkomsten komen overigens grotendeels overeen met een eerdere enquete van het Eenvandaag opiniepanel (55% voor, 39% tegen).

Het peilingbureau is zich waarschijnlijk bewust van deze beperkingen en legt in de presentatie van de resultaten de nadruk op citaten van de ondervraagden in plaats van de cijfers (in tegenstelling tot veel media). Die citaten laten een interessant beeld zien: de voorstanders zijn veelal voorzichtig in hun redeneringen ('enig overgebleven oplossing', 'moeten wij dit maar proberen', 'minderheidskabinet zal Wilders alleen nog maar groter maken'), terwijl de tegenstanders heel duidelijk zijn in hun afwijzing ('onacceptabel', 'extreme partij', 'ideologie Wilders deugt niet'). Het aantal 'overtuigde' voorstanders ('dit doet recht aan de verkiezingsuitslag') van een rechts kabinet onder CDA-leden lijkt, althans in deze enquete, klein.

Veel zal afhangen van de precieze inhoud van het regeerakkoord. Bevat dat genoeg van het CDA-programma, dan is er een gerede kans dat een meerderheid van de leden (c.q. congresbezoekers) zal instemmen. Mocht dat echter tegenvallen - en Wilders zich de komende tijd op voor CDA'ers onaangename wijze roeren - dan kan de dynamiek op het congres onvoorspelbaar worden. Voorlopig lijkt Verhagen de situatie, met hulp van zijn partijvoorzitter, met enige moeite onder controle te kunnen houden. Zet hij die lijn voort, dan komt dit rechtse kabinet er gewoon.

Roze Zaterdag is de oorspronkelijke “Gay Pride” van Nederland.

De Roze Zaterdag is een jaarlijks georganiseerde thema- en feestdag en heeft naast ontmoeting, feestelijkheid en zichtbaarheid ook een emancipatoir, demonstratief en politiek karakter. Dit in tegenstelling tot de eveneens jaarlijkse Amsterdam Gay Pride, dat oorspronkelijk vooral een feest rondom de Canal Parade is.

Al sinds 1977 wordt de Roze Zaterdag in Nederland georganiseerd. Eerst in Amsterdam, maar vanaf 1981 ieder jaar in een andere stad in Nederland.

Steden die Roze Zaterdag organiseren, zijn het hele jaar ‘roze stad’ en organiseren dat jaar, maar vooral de week voorafgaand aan Roze Zaterdag, allerlei activiteiten met betrekking tot diversiteit en homoseksualiteit. De steden worden over het algemeen toleranter en opener na het organiseren van het evenement.

Eindhoven is een stad van design. Een creatieve stad. Maar het creatieve milieu gedijt het beste in een open en tolerante stad. Roze Zaterdag kan meehelpen aan deze uitstraling, maar vooral aan dit gevoel. Roze Zaterdag in Eindhoven moet dan ook vooral een dag voor de hele stad zijn.

Samen met Bianca van Kaathoven van de SP zal ik op 21 september een actuele motie indienen tijdens de raadsvergadering om vanuit het gemeentebestuur een ondersteuning te geven voor het organiseren van Roze Zaterdag in Eindhoven, in 2013. Dat is de eerste mogelijkheid.

Inmiddels hebben heel wat partijen in de stad de handschoen opgepakt en hebben hun steun uitgesproken voor Roze Zaterdag in Eindhoven. Zij willen meewerken aan het organiseren van deze dag en hiermee Eindhoven positief op de kaart zetten.

Gerelateerde blogs:

1. Roze gemeenteraad
2. GroenLinks op Amsterdam Gay Pride
3. Guerrilla Gardening Eindhoven

Zondag 5 september was de opening van het cultureel jaar in Eindhoven. Dat wordt afgetrapt met Hallo Cultuur! Alle culturele instellingen in Eindhoven doen daar aan mee.

Voor genodigden was er een VIP bus die een tour maakte langs een aantal instellingen. Samen met mijn partner heb ik daar gebruik van gemaakt. Het geeft mij een goede gelegenheid om mensen van instellingen te spreken en nieuwe dingen in het culturele landschap van Eindhoven te ontdekken.

Zo was in de Bibliotheek Eindhoven waar we een lezing kregen over Media Wijsheid. Voornamelijkom te laten zien dat de bieb zich steeds meer richt op de digitale wereld van vandaag. Bij de Krabbedans werd de trap naar de bieb geopend en werd daarmee de samenwerking tussen de twee instituten een feit.

De directeur van het CKE leidde ons rond en ik mocht getuige zijn van een mini-musical, een trommelworkshop, een strijkworkshop, heel veel enthousiaste vrijwilligers en een schitterende concertzaal, zomaar verstopt in het CKE.

Bij het Van Abbemuseum werden we rondgeleid en kregen we de laatste stap van Play 2 te zien. Vanaf vandaag is Play 3 te zien. Onderdeel is een zoektocht naar de verbinding met de maatschappij en de rol van het museum in de maatschappij. Interessante materie waar het Van Abbe zichzelf in durft uit te dagen.
Tot slot gingen we naar HOME. Sinds drie dagen is daar de nieuwe directeur, Luc Eekhout, actief. We werden ontvangen en verkleed om in stijl door HOME geleid te worden. Ook daar veel enthousiaste vrijwilligers ontmoet die zich met hart en ziel inzetten voor het culturele landschap van Eindhoven.

Op de foto sta ik, samen met directeur Luc Eekhout en Linda, onze gids, bij HOME.

Gerelateerde blogs:

1. Cultuur in Eindhoven
2. Actuele motie Anti-Kraakwet
3. Opening Onomatopee

I could never quite bring myself to proclaim, “anyone but Barroso”, last year when the post of Commission President was being considered—what with the implications that I’d plump for Wilders or Griffin instead—, but still, I really can’t say that I think he’s any good.

When I think of Barroso, I think of the grey concrete and soulless boulevards of the European quarter of Brussels. He is a civil servant and a bureaucrat; I can’t summon any idea of what he stands for, and, perhaps more importantly, where he wants to take the EU. Maybe this could be seen as a good thing, for the EU to have a settled time to get used to its new system with Lisbon &c., but while the EU is doing the equivalent of breaking in a new pair of shoes, where does it leave public perception and opinion of the Union?

Various blogs and newspaper articles have suggested that the post-war idealism of peace in Europe, brought about by the unity between nations, is meaningless to most people of my generation. Frankly they’re right. I still think it is one very positive contribution of the European project, but it isn’t something that can motivate people to accept what is still an oddity in most people’s conceptions of what a state is, and where laws come from.

Ultimately I wasn’t surprised by Barroso’s first State of the [European] Union. It was as much of a feast of buzzwords as many have predicted, and it didn’t really seem to say anything astonishingly new or push forward a continuing vision of where the European project is going. Perhaps it will prove a worthwhile contribution to the political process of the EU, with a growing acceptance that the citizens, and thus their representatives in Parliament, are prime, with the executive reporting to them, but I have little faith that this isn’t just going to end up like the sort of mechanical and contrived show that so much of EU politics and governance manages to perform. The fact that the compulsory attendance of MEPs was discussed before, with members being infantilized by a requirement to press voting buttons to confirm their presence is perhaps testament enough to the unnatural character of such an occasion.

Image from the European Parliament on Flickr, used under a Creative Commons licence.

Isn’t Europe supposed to be the continent where we look after people who have fallen on hard times, and provide them with the support that they need to get back on track, and make something out of their lives? Aren’t we supposed to have the European ideals of society and working together, rather than the harsher ‘every man for himself’ attitude that prevails in some other parts of the world? I’m asking because, for the past few weeks, the ugly discrimination and marginalisation of an entire group of people has not just walked into consciousness, but has paraded its way through the media and public debate.

It’s far from a new problem. Roma people have lived around the margins of society for many decades, but the actions of Sarkozy—soon to be joined by the mayor of Rome—have increased the intensity of debate. While it is a brutal way to do so, it is perhaps good for the issue to receive much discussion. The challenge presented by Roma camps is not one of how to rid a nation of the scourge of filthy scroungers; the challenge is of how to include the people residing in those camps in the society which they are located in, how to enhance living conditions, and how to increase opportunities to find employment and to improve skills and education. Essentially, the challenge posed to European states by Roma people is the same as the challenge posed to those states by any marginalised group, regardless of its origin.

This sentiment means nothing to most people, but it is against the spirit of the Europe we have created to push a disadvantaged group out of a country or city. Rather than tiptoeing around and trying to be diplomatic, our politicians in the EU should justify the grandeur, pomp, and ceremony with which they surround themselves, and condemn the actions of any national or regional government which sees fit to try to sweep ‘the Roma problem’ under the carpet.

Well I was going to post something about the problems facing Roma people in the EU (and that post will work its way up here soon), but in the course of trying to find out what was said in a meeting of the Civil Liberties committee of the European Parliament on that very topic, I discovered an interesting fact about the EP Live service: it doesn’t work on a Mac!

I’m used to the idea that, when it comes to certain new software, especially if I have to download and install it on my laptop, then I might not be in luck with my Mac only set-up, but where on earth is the difficulty in delivering video to a Mac?! I regularly use YouTube, BBC iPlayer, and various other flash based formats to watch videos on the Web, so regularly that I rarely watch a real TV. So why can’t the EP deliver recorded coverage of debates in a format that works on all computers? I shouldn’t be surprised that the Parliament is incompetent with technology, parliaments tend to be a bit rubbish like that, but it’s still surely unreasonable that I can’t see my representatives doing their job, simply because I haven’t bought a Microsoft Windows PC?

Update

Well, it turns out the EP Web team do care about accessibility. After an email to the Web-master, I received a reply pointing to the possibility to view archived plenary sessions in MPEG-4 format. It seems ok in Google Chrome, but (and this is probably a problem with my Mac) it’s buggy and tends to crash. Also, if you try to download the video, you get all the translations at once on the audio track. Looks like things are moving in the right direction, lets hope this continues.

What a very long time it has been since I last wrote anything here on the Thursday Briefing. My failure to post has been caused by the need to devote all my time to writing a thesis and attempting to plan and execute an international move in just a fortnight (not a wholly successful endeavour). Thankfully now though, the thesis is done and graded, and as of tomorrow the stressful nightmare that is moving house will be completed, leaving me free to pursue my attempts to become a Eurocrat here in Brussels. I have a feeling that living in Brussels and working in, and around, EU politics will be nothing but good for this blog, especially as I will have enough free time to actually write stuff.

Anyway, with perhaps a little stutter, while I attempt to get everything settled (dealing with Belgian bureaucrats is not fun), the Thursday Briefing is back. I did have a chance to think about the content of the site though, and I plan to change the focus. This started out as an attempt at a hybrid Scottish-European-Green politics blog, but since I haven’t lived in Scotland for more than a year, I think it is time to change the focus to being a much more of a EU/Green blog. Not that I won’t ever write about Scotland or Scottish politics, but it only makes sense to focus on what I know, and that is the EU.

So, what started as a little experiment in CSS3 has now entered its second year of existence. Lets hope it can last to its third birthday.

Nu de basisscholen na zes weken zomervakantie weer beginnen, is het tijd voor de raad om na anderhalve maand reces weer te starten. Het wordt een pittig jaar met de bezuinigingsopgave waar ook Vught voor staat. De vraag is waar deze pijn gelegd gaat worden en hoe de raad en het college samen met de Vughtse samenleving deze klap het beste kunnen opvangen.

De komende bezuinigingen speelden al een grote rol in alle debatten et afgelopen half jaar. Nadat in het rapport van de informateur de vorige coalitiepartijen allemaal werden uitgesloten omdat ze mogelijk niet zouden kunnen bezuinigen op projecten die ze in die bestuursperiode in gang zouden hebben gezet, is het continu de vraag waarop dan wel te bezuinigen. De nieuwe oppositie – PvdA-GroenLinks, CDA en SP – zeggen het wel te weten, maar de nieuwe coalitie – Gemeentebelangen (GB), VVD en D66 – houdt de boot af en wacht op voorstellen van het college. Dan zal er binnenkort kleur bekend moeten worden, want in een Raadsinformatiebrief (RIB) van eind juli schrijft het college dat in september de raad een pakket informatie krijgt over de takendiscussie, mogelijke ombuigingen per programma, het uitvoeringsprogramma grondexploitatie en het accommodatiebeleid. Dit zou na verschillende bijeenkomsten in de raad van 16 december moeten leiden tot een principebesluit wat vervolgens wordt besproken in de Vughtse samenleving en tot een definitief raadsbesluit moet komen in mei 2011. Nog een heel proces.

Maar er zijn meer belangrijke besluiten die we dit seizoen moeten gaan nemen en waar het college eind juli in tal van RIBs de raad over het plan van aanpak heeft geïnformeerd. Vlak voor het reces voor het college begon heeft het college de raad geïnformeerd over de komende trajecten rondom onder andere jeugdbeleid, lokaal sociaal beleid, accommodatiebeleid, duurzaam bouwen, buitengebied etc. Daarbij komt natuurlijk een zeer belangrijk besluit over de toekomst van de St-Petruskerk – vanzelfsprekend als onderdeel van het accommodatiebeleid.

Al met al wordt het een interessant seizoen, met waarschijnlijk pittige discussies. Ik heb er zin in!

Zondag 5 september vierde de Natuur en Milieugroep Vught haar 20-jarig jubileum in De Gereghthof. Op het programma stond onder andere een interessante lezing van redacteur van het Brabants Dagblad Ron Lodewijks. Alle reden om te gaan luisteren en natuurlijk na afloop het glas te heffen.

In een goedgevulde achterzaal van De Gereghthof waren vooral leden van de Natuur en Milieugroep Vught verzameld om het jubileum te vieren. Nadat de groep ooit was opgericht om de weg door De Gement tegen te houden heeft de stichting zich naast actiegroep ontwikkeld tot beleidsgroep en uitvoerder van door de gemeente gesteunde initiatieven. Zo heeft de gemeente afgelopen bestuursperiode in samenwerking met de Natuur en Milieugroep de groenmarkt en het project biodiversiteit in de  achtertuin opgezet, maar heeft de stichting zich ook verzet tegen de gemeentelijke plannen voor de ontsluitingsweg in Vught-Noord. Deze verbreding van de inzet van de stichting werd inzichtelijk gemaakt middels een presentatie van Elly Vermaat en een uitleg van Robin van Dijk. Naast bestaande werkgroepen wil de stichting graag nieuwe groepen zoals een groep ‘De Vughtse hei’ oprichten en is in overleg met de gemeente gestart met de Vughtse Natuurmeter.

Na een terugblik op 20 jaar Natuur en Milieugroep Vught was het aan Ron Lodewijks zijn licht te laten schijnen op recente ontwikkelingen op het terrein van landschap en ruimtelijke ordening. Vraag vanuit de voorzitter Peter Dekker was vooral hoe burgers en organisaties op een goede wijze – dus niet in de rechtszaal – samen met de overheid plannen kunnen veranderen en verbeteren. Lodewijks uitte zich daar zeer kritisch over. Kortweg gaf hij aan dat bij de meeste projecten de overheid toch wel doet wat ze wil en burgers het nakijken hebben. Successen noemde hij het lang uitstellen van infrastructurele projecten door protesten en rechtszaken – bv de weg door De Gement – waarbij er wezenlijke aanpassingen zijn gedaan aan het plan. Rechtszaken hebben dus zin? Niet (meer) volgens Lodewijks, omdat de rechtszaken steeds meer expertsverhoren worden. Alles wordt gesteund met hele stapels rapporten van deskundigen en de partij die het meeste geld heeft om de beste experts in te huren wint. Dat laatste is de overheid. Ondanks dat rechtszaken in het verleden dus wel tot zekere mate van succes hebben geleid, gaf Lodewijks aan dat je daar nooit op uit moet zijn en dat je steeds minder kans hebt zo’n zaak te winnen. Wat er dan wel moet gebeuren kwam niet helemaal duidelijk naar voren. Het betoog van Lodewijks was grotendeels een aanklacht tegen de kolos de overheid, waar amper mee te spreken zou zijn zodra er een plan gemaakt is.

Dat laatste bleek een gevoel dat door veel mensen in de zaal gedeeld werd en waar verschillende mensen ook ervaring mee opgedaan hebben. Toch is het te kort door de bocht om te stellen dat inspraak een wassen neus is en dat de overheid toch haar gang wel gaat. Wat lijkt te worden vergeten is namelijk dat er bij keuzes meerdere belangen afgewogen moeten worden en er behalve tegenstanders ook voorstanders van plannen zijn. Ook die laatste worden graag gehoord en vertegenwoordigd. Daarom moeten we blijven investeren in het vroegtijdig betrekken van onze burgers bij het maken van plannen. Om vervolgens als vertegenwoordigers en bestuurders heldere keuzes te durven maken waar een groep mensen het niet mee eens zal zijn. En die groep moet de kans krijgen om daar vervolgens protest tegen te kunnen aantekenen.Want het gevoel van machteloosheid als dat laatste niet eens meer kan, dat moet de gemeente nu ook herkennen dankzij de crisis- en herstelwet. Bij de verbreding van de A2 heeft de gemeente niets in te brengen, ondanks de inbreuk die dat doet aan het zichtsveld van het oude centrum van Vught aan de ene kant van de weg en de landgoederen aan de andere kant. Het is dan ook te hopen dat Vughtse burgers en organisaties zich wel nadrukkelijk laten horen rondom dit project.

Gelukkig gaf Peter Dekker na afloop van Lodewijks verhaal aan dat hij als voorzitter van de Natuur en Milieugroep de afgelopen jaren in Vught een positieve tendens ziet. Er is beter te praten met zowel politici als ambtenaren, ondanks dat niet alle besluiten de steun van de stichting krijgen. Laten we dan vooral doorgaan op die weg en blijven hopen dat de Natuur en Milieugroep Vught een luis in de pels blijft op momenten dat de gemeente een flater lijkt te slaan.

De formatie is nog in volle gang. Het is nog maar helemaal de vraag of het CDA een gedoogsteun van de PVV zal overleven. Maar onderwijl bekennen de politieke leiders wel kleur. En daarmee zien we helder dat voor een duurzaam en sociaal Nederland de VVD en het CDA beroerde partners zijn. Dat is niet zomaar een politiek feit, maar heeft ook grote gevolgen voor onze toekomstige investeringen in duurzame energie, zorg en sociale cohesie van onze samenleving. De overheid wordt daarmee de minst betrouwbare partner als het om een duurzame toekomst gaat. Dit wetende, moeten we onze maatregelen nemen.

De overheid heeft de laatste jaren niet uitgeblonken in een consequent en betrouwbaar beleid als het om duurzame ontwikkeling gaat. Nog steeds financieren we grootschalig gebruik van energie met verschrikkelijk lage tarieven. Nog steeds hebben we geen feed-in tarief waarmee we inkomsten van grijze energie gebruiken om duurzame energie een betere positie te geven. Nog steeds werken we met armzalige subsidieregelingen die binnen de korste keren overschreven zijn en maken we daarmee van bijvoorbeeld aanvragen voor subsidies op zonne-energie een loterij. Nog steeds heffen we belasting op duurzame energie, ook als je de windmolen of het zonnepaneel voor eigen gebruik elders neerzet en alleen de schone electriciteit wilt transporteren.

Een doorbraak op het gebied van duurzame energie en klimaatbeleid krijgen we alleen als die overheid in haar rol een andere positie krijgt. Het rapport ‘Nederland krijgt nieuwe energie’ laat wel  zien wat mogelijk is als de landelijke overheid de volgende 6 maatregelen neemt:

-Invoering Feed-in tarief voor hernieuwbare energie
-Simpel en aantrekkelijk aan te sluiten op het net
-0-tarief voor investeringen in nieuwe energie
-Laagdrempelige financieringsmogelijkheden bieden
-Start van minstens 12 pilotprojecten energieneutrale wijken in 2012
-Verplichting om alle nieuwbouw energieleverend te maken

Dat zal een VVD/CDA kabinet met gedoogsteun van de PVV allemaal niet doen. Daarom is, nog sterker dan eerder, de zet aan provincies en gemeenten om, ondanks deze landelijke perikelen, de eigen verantwoordelijkheid te nemen.

In hetzelfde rapport staat op pagina 19 een heldere aanbeveling die gemeenten zich moeten aantrekken: “De energietransitie biedt (…) een uitgelezen kans, mits de overheid daarbij wel de juiste garanties biedt waarbij hernieuwbaar geproduceerde energie voorrang krijgt op het net boven niet hernieuwbare energie en de overheid minimaal de kostprijs van de hernieuwbare energie garandeert tot 20 jaar. Deze overheidsgaranties worden gedekt door heffingen op niet-hernieuwbare energie en inefficente objecten. Door deze overheidsgaranties kunnen subsidies op investeringen ook komen te vervallen, omdat er een solide model is voor het terugverdienen van de investering. Dit maakt cooperatieve financieringsmodellen mogelijk en aantrekkelijk, waarbij consumenten en bedrijven zelf mede-eigenaar kunnen worden van bijvoorbeeld windmolenparken”.

In Lochem zoeken we, in lijn met het bovenstaande, die weg op. Dan is het waarschijnlijk niet nodig de overheidsgarantie te financieren uit een heffing op niet hernieuwbare energie. We geven op het zakelijk plan mogelijk een cash-flow garantie zodat de investeerder met de laagste rente kan opereren. De cash-flow garantie is slechts de extra garantie die nodig is om het risico-deel van de geldstroom van een cooperatieve vereniging te garanderen. Die is klein, want de windmolen of de zonnepanelen produceren immers gewoon electriciteit die (met groencertificaat) verhandeld kan worden. Het zijn slechts administratieve risico’s van startende cooperatieve verenigingen die moeten worden afgedekt. Zo kan een gemeente, simpel in de risicoparagraaf van haar begroting, een enorme ontwikkeling tot stand brengen.

Dan is in ieder geval die overheidslaag betrouwbaar en gaan de investeringen in duurzame energie onverminderd (of zelfs versneld) door, ongeacht de labiele politieke verhoudingen in de 2de kamer.

Share on Facebook

Het feit dat een kleine minderheid binnen de CDA-top bezwaren heeft getoond tegen politieke samenwerking met de PVV, laat de ware aard van het CDA zien. De christen-democraten vormen  onder leiding van Maxime Verhagen een politiek conservatieve beweging. CDA Tweede Kamerleden met principiële bezwaren tegen de PVV zijn op de vingers van één hand te tellen en fungeren als electorale decoratie. En CDA-kamerleden die liever met de PvdA, D66 of GroenLinks samenwerken zijn met een vergrootglas te zoeken. 

De kracht van het CDA was ooit de machtspositie in het politieke midden. Lubbers en Kok werkten van 1989 tot 1994 redelijk succesvol samen in het langstzittende na-oorlogse kabinet, dat weliswaar de rit niet geheel uitzat. CDA-minister Bert de Vries stond bekend als “de achtste PvdA-minister”. Hoewel het CDA door de jaren heen wel een voorkeur had voor samenwerken met de VVD, was het CDA programmatisch gezien een echte middenpartij met oog voor sommige wensen van links.

Onder de kabinetten Balkenende sloeg het CDA definitief af naar rechts. Het CDA wilde ‘meer samenleving’ en ‘minder overheid’ . Deze valse tegenstelling leidde tot meer marktwerking, minder solidariteit en juist een verschraling van de samenleving.   Dieptepunt is het verkiezingsprogramma 2010-2014 waarin het CDA aangeeft in tijden van economische crisis de hypotheekrenteaftrek – feitelijk een overheidssubsidie voor de beter gesitueerden in ons land – volledig overeind te willen houden. 

In 1996 schreef hoogleraar politieke filosofie prof. Henk Woldring een uiterst doorwrocht boek: ‘De Christen-Democratie. Een kritisch onderzoek naar haar politieke filosofie.’ Woldring, die jarenlang senator was voor het CDA, concludeerde dat het CDA een ‘gematigd progressieve politieke beweging’ is. Of tenminste… zou moeten zijn. De partij komt immers voort uit emancipatiebewegingen van katholieken en protestanten die opkwamen voor hun rechten en ontplooiing.

Maar het manco van emancipatiebewegingen is dat wanneer de strijdpunten voor de eigen positie en rechten binnengehaald zijn, er blijkbaar een hemel op aarde gerealiseerd is. Het enige wat dan nog moet gebeuren is zorgen dat alles bij het oude blijft. Kom dus niet aan mijn hoge hypotheek, grote auto en veilige achtertuin. Dat lijkt de ware emotie van het CDA te zijn, de bespiegelingen van de gematigd progressieve professor Woldring ten spijt.

In een land waarin tienduizenden kinderen in relatieve armoede opgroeien, de kloof tussen rijk en arm wereldwijd blijft toenemen, duurzame ontwikkeling weinig kans krijgt en hiermee samenhangend zich een klimaatcrisis manifesteert met vluchtelingenstromen tot gevolg, staat de C van het CDA eerder voor belangenbehartiging van een bange middenklasse dan voor emancipatie. Geen wonder dat de meeste CDA-kamerleden de PVV als electorale concurrent zien die het beste kan worden ingekapseld door er politiek mee samen te werken.

Een onregelmatig terugkerende feature van dit weblog is het, van Stephen Colbert geleende, idee van een echt politiek debat met een echt sterke tegenstander: mijzelf. Het onderwerp is hoe we als progressieven om moeten gaan met het populisme.

Vraag: Neemt de positie van politici af? Waarom? Is dat erg? En wat moeten we daaraan doen?

Simon A: Dat ligt er maar helemaal aan welke periode je als referentiekader neemt. Ja, ten opzichte van de jaren '50 is de positie van gezagsdragers af genomen, maar het cruciale scharnierpunt ligt in de jaren '70. Het waren toen de progressieven die zich daarvoor inzetten. De positie van alle gezagsdragers lag onder vuur. Een generatie van jonge progressieven stond tegenover de regenten: macht moest eerlijker verdeeld worden in de samenleving, mensen moesten zelf meer grip krijgen op hun omgeving. De positie van regenten werd door ridiculisering, actie en uiteindelijk verkiezingen afgebroken. De positie van politici in de laatste 40 jaar is niet sterk veranderd. De Nederlanders zijn sinds de jaren '70 vrijer, autonomer en mondiger. En dat tast de positie van gezagsfiguren aan. Dat lijkt me prima. Dat wilden wij als progressieven toch?

Simon B: Daarmee onderschat je de veranderingen die in de laatste tien jaar zich hebben voortgedaan: een groeiend cynisme ten opzichte van politici en een groeiende politiek tegenstelling tussen populistische en elitaire partijen en tussen het bestuur en het volk. Burgers hebben weinig vertrouwen in politici: veel meer mensen dan voorheen hebben geen vertrouwen in politici, denken dat politici liegen en dat zij het slechts opnemen voor hun eigenbelang. Dit wordt nu politiek steeds meer aangesproken door populistische partijen als de PVV en de SP.

Simon A: Hoeveel vertrouwen heb jij in politici in het algemeen? Als ik denk aan mensen als Verhagen, dan kan ik me niet van de indruk onttrekken dat politici onbetrouwbaar zijn, als ik denk aan Verdonk dan zie toch echt een politica die liegt en denk ik aan Zalm, dan zie ik een politicus die daarna snel zijn onkreukbare reputatie te gelde heeft gemaakt. Het is helemaal niet raar dat in een meerpartijenland, een land van minderheden mensen geen vertrouwen hebben in "de politiek" of "het parlement" als dat voor het merendeel gevuld is voor mensen voor wie je niet gekozen hebt. In Amerika hebben mensen ook altijd weinig vertrouwen in "het Congres" maar wel in hun senator of vertegenwoordiger, want dat is toevallig een goede appel in een rotte mand.

Simon B: Dat is volgens mij niet de oorzaak van het wantrouwen in politici: volgens mij is het inderdaad zo dat veel politici niet de waarheid spreken. Het is zo dat partijen in het huidige stelsel gedwongen worden om flexibel om te gaan met de waarheid. Ze charmeren de kiezers met mooie plannen, maar ze realiseren zich maar al te goed dat ze die in het kabinet niet kunnen realiseren, omdat daar voortdurend compromissen worden gesloten: als ik dit niet krijg, dan krijg jij dat ook niet. En de dingen die ze niet kunnen realiseren worden door de media aan de grote klok gehangen, en wat ze wel realiseren dat wordt verzwegen: denk maar aan de PvdA in het kabinet Balkenende, krantenpagina's vol over hoe de PvdA haar ziel aan het CDA verkocht op onderwerpen als de Europese grondwet, het onderzoek naar de oorlog in Irak en de militaire aanwezigheid in Afghanistan, maar geen woord over hoe de PvdA de inkomensverschillen heeft verkleind. Ik ben dan ook niet verbaasd over het feit dat aan de ene kant er overvragende extreme flankpartijen zijn die van alles beloven maar buiten de regering blijven, want anders wordt duidelijk dat ook zij compromissen moeten sluiten. En grijze centrumpartijen die hun kleine verschillen breed uit meten tijdens de campagne om daar vervolgens niets mee te kunnen doen. In het huidige monistische stelsel worden partijen gedwongen om deze compromissen te verkopen als hun eigen standpunten. Het wordt tijd om politieke besluitvorming uit de achterkamertjes terug te brengen waar ze hoort in het parlement: dat is transparanter voor burgers. Dualisme dat is wat dit land nodig heeft.

Simon A: Ik denk dat je aan de ene kant de rol van politiek overschat en de grote van het maatschappelijke wantrouwen onderschat: in landen waar er dualistischer bestuur is als Amerika, Zwitserland, Noorwegen en Denenmarken is het politiek vertrouwen niet groter (eerder kleiner). Het is een logisch gevolg van een vrije samenleving dat er wantrouwen is ten opzichte van politici maar ook andere gezagsdragers: religieuze leiders, politie-agenten, onderwijzers of artsen. In een vrije samenleving leven mensen meer op zichzelf, zonder dat ze het gezag nodig hebben, zijn kritisch over hun samenleving en beslissen graag over zichzelf in plaats van dat hun de les gelezen worden door een zelfbenoemde elite.

Simon B: Maar dan erkennen we dus beiden dat er wantrouwen is ten opzichte van het bestuur. Ik denk dat het in de laatste tien jaar is gestegen en jij denkt dat het gelijk is gebleven. Okay: maar ik heb een oplossing daarvoor. Jij niet. Hoe zou jij het wantrouwen oplossen?

Simon A: We moeten gewoon erkennen dat er in een vrije samenleving wantrouwen is. Er zijn gewoon cynische kiezers die verdienen ook vertegenwoordiging. Populisme is daarnaast een belangrijk democratisch fenomeen: het houdt politici bij de les, zorgt ervoor dat ze naar burgers luisteren. Dat is de kern van de democratie: dat iedereen vertegenwoordigd wordt en dat politici naar burgers luisteren. Er is dus niets om op te lossen!

Simon B: Dat vind ik een te radicaal-democratische opvatting. Er is ook een liberaal-democratische opvatting die stelt dat democratie niet slechts gaat om het vertegenwoordigen of het uitvoeren van de wil van het volk, maar om het beschermen van de mensenrechten en burgerrechten. Democratie is een middel om burgerrechten te beschermen, geen doel op zich. Het huidige rechtse populisme bedreigt de burgerrechten zoals privacy om veiligheid te beschermen, mensenrechten zoals vrijheid van godsdienst, om de Nederlandse identiteit te beschermen, en de het internationale volkenrecht om Nederland te beschermen tegen het "gevaar" van vluchtelingen. Dat zijn ook democratische waarden.

Simon A: Democratische waarden? Het is wel erg gemakkelijk om je eigen progressieve waarden neer te zetten als democratische waarden. Ik vind het heel typisch om alles wat mooi en eerlijk is (de rechtsstaat, tolerantie, internationalisme) per se democratie te noemen. Democratie gaat over de vertegenwoordigen van de wil van het volk.

En dus is er maar een conclusie mogelijk: of je het populisme ziet als een bedreiging voor of een uiting van de democratie is afhankelijk van je eigen visie op democratie: als het draait om de vertegenwoordiging van de wil van het volk, dan moeten we accepteren dat er mensen zijn met rechtse opvattingen die gevoelig zijn voor populistische argumenten. En dan hoort de democratie te schuren en hoort wantrouwen erbij. Als democratie draait om liberale waarden, zoals mensenrechten en tolerantie, dan kan het populisme een bedreiging vormen voor onze democratie. Dan staan democratische waarden onder druk door rechts-populisme.

Een tijdje geleden introduceerde ik het GroenLinks Prisma, een manier om de visie van GroenLinks op een bepaald onderwerp te onderzoeken en te explicieteren. Na democratie en milieu & gezondheid, nu cultuur. Een onderwerp dat voor GroenLinks'ers (heel) belangrijk is, maar waar er eigenlijk geen visie op is.

• Rood: de rode visie wil dat iedereen deel kan nemen aan kunst: dat kan als amateur-kunstenaar maar ook als kunstconsument zodat mensen zelf na het werk zich kunnen ontplooien en ontspannen. Kunst is in de eerste plaats mooi, iets waarvan je geniet. Kunstonderwijs moet mensen enthousiast maken voor kunst. Kunstinstellingen moeten toegankelijk zijn voor iedereen, onder andere door het gratis te maken (voor bepaalde groepen). Brede populaire cultuur verdient ook steun van de overheid. Kunst is een sociaal onderwerp dat met name verbonden is met sport en andere vormen van recreatie.
• Blauw: de blauwe visie stelt dat kunst vrij moet zijn: kunst is een belangrijk onderdeel van vrije, open samenleving. Dat betekent dat de overheid zich bescheiden op moet stellen: alleen als de samenleving zelf te kort schiet dan moet de overheid bijspringen. Daarnaast moet de overheid de  vrijheid van meningsuiting van kunstenaars beschermen. Dat betekent dat topcultuur met hoge kwaliteit die niet zo populair is (bijvoorbeeld opera) gefinancieerd moet worden en dat jonge kunstenaars die experimenteren en vernieuwen, steun verdienen.
• Groen: in de groene visie moet kunst mensen aan het denken zetten. Kunst moet maatschappelijke vernieuwing ondersteunen: dat kan door de samenleving kritisch te analyseren of door constructief, creatief en innovatief nieuwe ideeen aan te dragen. Toegepaste kunst, design, probeert nieuwe duurzame producten te ontwikkelen en haalt haar inspiratie vaak uit de natuur. Maar het hoeft niet alleen over milieu te gaan. Veel kunstenaars willen graag bijdragen aan een eerlijkere samenleving: maar dat kan gaan over het ontstaan van de massa-samenleving, de plek van vrouwen of over globalisering. Aan allerlei debatten kunnen kunstenaars waardevolle bijdragen leveren

De Groene, Blauwe en Rode visie staan niet tegenover elkaar, op punten zijn er synthese en op andere punten tegenstellingen. Zowel in de Rode en de Groene visie is kunst expliciet gericht op een betere samenleving, door mensen aan het denken te zetten of door mensen te laten ontspannen. Zowel in de Groene en Blauwe visie staan innovatie en vernieuwing centraal, danwel gericht op maatschappelijke vernieuwing (Groen) ofwel op het vernieuwen zelf (Blauw). Maar met name tussen de Rode en de Blauwe visie zijn er sterke tegenstellingen: moet de overheid populaire cultuur ondersteunen of juist topkunst?

Ik luister graag naar Philosophy Bites, een heel interessante podcast met interview met zeer prominente filosofen over allerlei filosofische onderwerpen. Vaak bieden de interviews interessante inzichten, mooie samenvattingen of heldere betogen.

Maar soms gaat het ook mis, dan zit er een filosoof die gewoon onzin beweert. Een geval daarvan is dit interview met Jeff McMahan, over het eten van vlees. McMahan en ik zijn het over een aantal dingen eens, zoals dat het eten van vlees moreel niet te rechtvaardigen is, maar daar houdt het ook wel zo'n beetje op.

McMahan is, alhoewel hij dat aan het einde van het interview ontkent, een echte utilist. Zijn redenering is gebaseerd op een afweging tussen geluk en leed van dieren en mensen: hoe groot is het geluk dat mensen krijgen van het eten van dieren? En welk leed van dieren staat daar tegenover? En hoeveel geluk hebben we voorkomen door die dieren om te brengen? In preciezere termen als het extra geluk dat wij krijgen van het eten van het dier (in plaats van het eten van een vleesvervanger) groter is dan het leed van het dier omdat het geslacht werd plus het niet gerealiseerde potentiele geluk van het dier als het zou door leven, dan mogen we het dier eten.

Deze redenering is denk ik, in grote mate, pervers. Dieren in de bio-industrie zijn verschrikkelijk ongelukkig. Als we ze dood maken dan betekent dat het voorkomen van toekomstig leed. Iedereen die zou beweren dat alhoewel die dieren lijden dit beter is dan dood zijn, moeten echt op passen: maximalisatie van geluk zou dan betekenen dat het juist zou zijn om heel veel dieren in de bio-industrie te maken: met minimale kosten extra geluk. Als we, zoals McMahan verdedigt (geheel tegen zijn theorie in overigens), vrij levende vissen dood zouden mogen maken om dat op te eten dan voorkomen we juist toekomstig geluk: deze dieren zijn juist heel gelukkig. In die zin zou een utilist er voor moeten kiezen om bio-industrie vlees te eten boven vlees uit de biologische landbouw of de jacht: het potentiele geluk dat voorkomen wordt is veel kleiner.

McMahan maakt een onderscheid tussen verschillende dieren en de mate waarin zij "moreel relevant" zijn, dat is opgegeten mogen worden. Mensen zijn moreel relevanter dan zoogdieren, die weer relevanter zijn dan vissen en garnalen. De morele relevantie van wezens is volgens McMahan gebaseerd op hun vermogen om gelukkig te zijn, waardevolle ervaring te hebben en te kunnen lijden. Hiermee komt McMahan bij een typisch probleem van het utilisme. We weten niet of iemand anders gelukkig(er) is: we kunnen niet in zijn of haar hoofd kijken. Geluksniveau's zijn "incommensurabel": niet te vergelijken tussen mensen en al zeker niet tussen verschillende dierensoorten door. Alles wat hij hier doet is speculatie, over wat er bij mensen en dieren intern gebeurd.

Wat ik daarnaast mis van een complete utilitische overweging, maar dat kan McMahan met zijn ambigue utilisme misschien niet aangerekend worden, is een argument vanuit de ecologische gevolgen van de veeteelt en de visserij: overbevissing, de kap van bos voor landbouwgrond, de voedselcrisis. Allemaal het gevolg van de (over)consumptie van vlees. Op de lange termijn is het eten van vlees gewoon niet vol te houden. We putten de planeet uit, en brengen zo mensen en dieren in gevaar. Denk maar eens na over het potentiele geluk van mensen en dieren dat op die manier geschaad wordt door vleesconsumptie.

Sommige relaties zijn eigenlijk te mooi om te beschrijven. Zo vroeg ik me af of er een relatie was tussen de grootte van smaldeel van eeb partij in het kabinet en in de Tweede Kamer. Intuitief zou je zeggen dat een partij die meer zetels heeft ook meer ministerposten mag eisen, maar is dat direct evenredig aan de vertegenwoordiging in de Tweede Kamer of zou er meer aan de hand zijn?

De relatie is te zien in het figuur hierboven. Ik heb weinig relaties gezien die zo prachtig lineair zijn: het lijkt er op dat het percentage ministers dat een partij heeft van alle ministers met een partijband direct evenredig is aan het percentage kamerleden dat een partij heeft van alle coalitiepartijen. Dit betreft alle kabinetten tussen 1918 en 2006. De relatie is krachtig, positief, significant en verklaart ruim 89% van alle variantie. In de sociale wetenschappen geldt zo'n sterke relatie als verdacht.

De kleuren staan voor de verschillende partijen (zwart voor RKSP/KVP/CDA, rood voor SDAP/PvdA, groen voor ARP, grijs voor CHU, roze voor VDB/D66, blauw voor LSP/VVD en lichtblauw voor alle kleintjes). Dat laat zien dat er geen partijen zijn die sterk afwijken van dit patroon. 

We kunnen dus vrij precies kunnen voorspellen welk percentage van de ministersposten een partij kan krijgen. In Paars+ zouden de partijen 38,7% (VVD), 37,4% (PvdA) en 2 maal 11,6% van de ministers leveren (D66 en GL). [Telt op naar 99,3%]. In een Roti+ coalitie zouden partijen 41,3% (VVD), 26,2% (CDA) en 2 maal 12,4% (D66 en GroenLinks) en 5,5% (CU) van de ministers leveren. [Telt op naar 97,8%]. Als we de voorspelling uit zouden mogen extrapoleren naar het PVC-variant zou de VVD 62,2% en het CDA 39,7% van de ministers krijgen [Telt op naar 101,9%].

Dat er een bijna perfect lineaire correlatie is tussen de grootte van het smaldeel ministers en kamerleden, duidt er op dat kleinere partijen niet structureel oververtegenwoordigd worden: dat is meer ministers krijgen dan dat ze "recht" op hebben. Of dat er natuurlijke grens zit aan hoeveel ministers een grote partij krijgt. Het lijkt perfect evenredig. Mooi, maar ook een beetje saai.

Mijn dorp Geleen heeft de twijfelachtige eer om internationaal in het nieuws te zijn. De aanleiding is de trieste vondst van inmiddels drie babylijkjes in en rondom de tuin van een doorsnee gezin.
De vermoedelijke moeder zou smal van postuur zijn lees ik in de krant. Natuurlijk vraagt iedereen zich dan meteen af hoe het mogelijk is dat zij haar zwangerschappen heeft weten te verbergen.

Ik denk terug aan mijn eigen zwangere tijd. Twee keer heb ik het geluk mogen proeven van zwangerschap en alle wonderbaarlijke bijkomstigheden die erbij horen. Ik was in de laatste maanden zo dik en rond als een regenton. Ik kon, als ik zat, zelfs een kop en schotel op mijn dikke buik zetten. Niet dat ik dat vaak deed overigens want beide zonen waren behoorlijk beweeglijk in mijn buik en ze zouden het servies vast ondersteboven hebben geschopt.

Dat je een dikke buik kan verbergen onder een jas kan ik me nog enigszins voorstellen. Maar t.o.v je eigen partner? In je onverbloemde naaktheid kan je toch al weinig van jezelf verbergen laat staan een zwangerschap.
Ik probeer me dus voor te stellen hoe sommige mensen  kennelijk met elkaar leven onder één dak…..

Toch oordeel ik er niet over. Het is triest voor de nieuwe mensenleventjes die geen kans kregen, triest voor haar levende kinderen en voor haar man. Kindermoord is, hoe afschuwelijk ook, van alle tijden. Zolang de mensheid bestaat zullen er ouders zijn die hun kroost doden. Dat is tragisch maar realiteit.
Maar even zo triest vind ik de kennelijke afgeslotenheid waarin mensen soms verkeren. Zo afgesloten dat een groeiend en ontluikend  nieuw leven niet zichtbaar is voor de directe naasten. Hoe eenzaam moet dat zijn.

Curieus dat gedoe rond het op internet toegankelijk maken van 60 jaar oude kranten. Koninklijke Bibliotheek heeft vandaag de enige juiste stap gezet: voor breed publiek toegang verschaffen. Is dan met de PVV (bijna) aan de macht, opeens vanalles als haatzaaien vogelvrij verklaard? Eerder koester ik de (ijdele, ik weet het) hoop dat studie van de kranten inzicht geeft in de risico’s van de bedorven atmosfeer die PVV creëert.
Ik vind de aarzelende tot afwijzing neigende opstelling van Justitie onverteerbaar. Daar spreekt angst uit en een gering vertrouwen in de rechtsstaat; die kan wel tegen een stootje, tegen groepjes die eventueel dit materiaal misbruiken. Vrije toegang tot zeer relevante en belangrijke informatie is in deze veel en veel belangrijker. Onlangs bepleitte Alexander Klöpping het transparant maken van alle overheidsinformatie om alle expertise in de samenleving de kans te geven tot betere inzichten en ideeën te komen. Een goed pleidooi, vind ik dat. Hetzelfde geldt voor ons verleden. KB is goed bezig: hulde!

Het was me toch wel wat afgelopen week. De kabinetsformatie strandde en hoe! Het begon allemaal al niet best. Van te voren kon je weten dat er vanaf de zijde van het CDA eigenlijk geen vertrouwen was in, voornamelijk, de PVV. Waar menig partij bij voorbaat al had aangegeven geen samenwerking met de PVV te zullen/willen aangaan liet het CDA alle opties open. Ondanks het feit dat de achterban daar toch eigenlijk wel anders over dacht. Maar nee, de 2e kamerfractie had zo z'n heel eigen idee daar over. Vertrouwen of wantrouwen. Daar gaat het uiteindelijk om. Maar wie wantrouwt nu eigenlijk wie? De brief van Ab Klink, heel moedig maar misschien ook dom (?), legt bloot wat menig Nederlander al wel dacht. Gekonkel in achterkamertjes. “Wat bij een formatie besproken wordt is vertrouwelijk”, aldus Opstelten. En waarom maakt hij zich eigenlijk zo druk? Zijn rol als formateur of informateur is uiteindelijk toch maar beperkt en het lijkt mij wel zo integer over het verloop, ook achteraf, te zwijgen. Klink deed een boekje open. En zo kon Nederland kennis nemen van het gekonkel. Iedereen hult zich in stilzwijgen over het inhoudelijke van Klink zijn brief. Uiterst betreurenswaardig. De rol van zowel Rutte en Verhagen is klip en klaar en het geeft nog maar weer eens goed aan waarom we eigenlijk niets van die mannen moeten willen weten. Van de PVV was niets anders te verwachten. Het CDA levert doorgaans goede bestuurders af, aldus hun eigen gepredik. Maar daar is hier geen sprake meer van. Ordinair gekonkel aan een vergadertafel, niets meer en niets minder. En daar moet Nederland vertrouwen in hebben? Verhagen speelde al een vuile rol bij de kabinetscrisis. De brief van de Navo die er wel of niet zou zijn geweest, weet u het nog? Genoeg over (en van) het CDA. De VVD dan. Niet veel beter natuurlijk. Willens en weten instemmen met het boerenbedrog van het CDA en de PVV om maar een doel te bereiken, een rechts kabinet. Met gekromde tenen, dat kan ik niet ontkennen, heb ik de afgelopen weken de hufterige uitspraken moeten aanhoren over de zogenaamde linkse hobbies. Wel nu, die zijn tenminste helder en gericht op een verbetering van een samenleving, niet op afbreuk daarvan. Ik zal mij niet zondigen aan beledigende kwalificaties van het rechtse geluid, het zal de aandacht afleiden van de inhoud. En dan de PVV. Die zet 1,5 miljoen kiezers in de kou met het ontpluggen van de kabinetsformatie. Doorzichtig wordt de schuld bij het CDA gelegd maar dat is natuurlijk flauwekul. Omdat Klink het spelletje niet wenste mee te spelen? Kom nou toch. Verstrikt geraakt in z'n eigen false geluid heeft Wilders de personen aan de onderhandelingstafel getart. En als het dan fout loopt moet je niet huilen. Hoog spel, dat speelde Wilders, waarmee hij zich zelf en 1,5 miljoen kiezers buitenspel zette. Het woord is nu aan de majesteit. Wat mij betreft volgen er nieuwe verkiezingen. Dan kan een nog grotere PVV laten zien wat het waard is en zal Nederland misschien een keer tot inkeer komen. Geschiedenislessen hebben mij echter geleerd dat een volk soms te makkelijk als (domme) schapen achter iets aan lopen. Dus of die inkeer ook echt zal volgen…

"Een belastende daad dient haar excuus te vinden in haar resultaat; als dat resultaat goed is, dan zal ook het excuus goed zijn."

Machiavelli

Ik heb weleens gezegd dat alle CDAers bij hem in de leer moeten zijn geweest. Dat was dan alleen nog maar gebaseerd op mijn ervaringen in de lokale politiek.

Er zijn wel een paar uitzonderingen, zoals Doekle Terpstra. Die man vertrouw ik wel maar eigenlijk is hij de enige. Ik begrijp niet hoe hij het volhoudt tussen al die Machiavellisten.

De CDA voorzitter wil een kabinet dat 'mensen bindt'. Dan moet je vooral in zee gaan met de PVV. De PVV bindt alleen bepaalde groepen in de samenleving en sluit andere groepen uit. Maar daarin staat ze niet alleen. Gezien de voornemens van de VVD en CDA op het gebied van de bezuinigingen, zal de tweedeling in de samenleving alleen maar groter worden.

Van solidariteit zal onder VVD/CDA geen sprake zijn, het wordt ieder voor zich en God voor ons allen. Maar God betaalt de kosten voor de zorg niet.

Afgelopen week heb ik al m'n vrije tijd gestoken in het maken / bewerken van de foto's van Angelique, Mario en hun kindje Zoey. Ben trots op het resultaat en laat het daarom ook graag hier zien.





Volgende maand alweer de voorbereiding van een volgende opdracht. Met het bruidspaar naar het kasteel waar zij gaan trouwen. Eens kijken wat daar allemaal voor mogelijkheden zijn om mooie foto's te maken.

De bruid ken ik, dat is een prachtvrouw. Het wordt dus een eitje om van haar mooie foto's te maken. En ze heeft een goeie smaak, dus met die bruidegom zal het ook wel goed zitten.

Voordat ik naar het werk moet lees ik m'n mail, bekijk wat weblogs, pruts wat met foto's. Plotseling zie ik buiten een grote vogel, zwart/wit voorbij vliegen. Gauw de camera gepakt om eens te kijken of ik hem kan 'pakken'.

Het blijkt een ooievaar. Hij geeft een complete vliegshow voor me. De meeuwen proberen hem te verjagen en uiteindelijk lukt dat ook. Maar dan heb ik de vliegshow al vastgelegd. Natuurlijk geen tijd voor wisselen van de lens. Met een tele was het allemaal nog mooier geweest. Maar een mens kan niet alles hebben.



De andere foto's van dit prachtige beest staan op Adrianas eyes.

Volgens Van Dale betekent kinds: opnieuw een kind zijnde;
synoniem: dement, seniel;
kinds worden: door hoge ouderdom zwak van geest worden, het geheugen verliezen.

Alleen volgens de eerste betekenis word ik kinds. Toen ik klein was (lagere schoolleeftijd) werd ik iedere dag vroeg wakker. Als iedereen nog op één oor lag, liep ik al door het huis te spoken. Vanaf een uur of vijf 's morgens was ik wakker en dan stond ik dus op.

Vanaf een jaar of twaalf veranderde dat. Steeds later naar bed en steeds later wakker. En dat bleef een hele lange tijd zo. Ik kon slapen tot ver in de middag zonder ook maar één keer wakker te worden, ook niet om te plassen. Gewoon 12 uren aan één stuk door slapen.

Maar na m'n veertigste veranderde dat weer in omgekeerde richting. Ik ga nu graag op tijd naar bed (zo rond 11 a 12 uur) en word iedere morgen lekker vroeg wakker. Ergens vanaf 6 uur in de morgen begint de dag voor mij en ik geniet er ook nog van. Ik vind het heerlijk om zo vroeg al wakker te zijn en dan een hele dag nog voor me te hebben.

Daarom voel ik me kinds.