In Duitsland is een nieuw wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd dat de gevolgen en effecten van brandmerken en chippen met elkaar vergelijkt. De conclusie van de wetenschappers is dat brandmerken als identificatiemethode veruit superieur is en er geen welzijnsoverwegingen zijn om chippen te prefereren. Het rapport, dat de oproep voor het behoud van de femorale brandmerk ondersteunt [...]

Het PVV-Kamerlid Eric Lucassen terroriseerde zijn buurt. Hij dreigde zoutzuur over een echtpaar heen te gooien, intimideerde een bejaarde man zodat deze huilend aangifte deed bij de politie. Verder jaagde hij allochtone kinderen de stuipen op het lijf en riep tegen buren ‘ik ga in je brievenbus pissen’.

Waarom deze oude koe uit de sloot halen? Is dat niet een beetje flauw? Nu de PVV een meldpunt heeft geopend waarin mensen kunnen zeiken en azijnpissen over doorgaans hardwerkende Europese medeburgers, vind ik het toch relevent om ons nationale geheugen weer wat op te frissen. Als het zeepblokje in ons nationale urinoir, zeg maar.

Hero Brinkman maakte zich in 2010 in Nieuwspoort schuldig aan openbare dronkenschap en sloeg de barman. Later werd er door een aannemer een aanklacht tegen Brinkman ingediend wegens mishandeling. Ik moet de eerste Pool nog tegenkomen die hem dat na doet. Tegen Dion Graus werden meerdere aangiften gedaan wegens mishandeling, bedreiging en stalken. Welke Roemeen kan Graus de hand schudden? Marcial Hernandez bracht al een nacht in de cel door nadat hij in een café in Den Haag een ambtenaar een kopstoot had gegeven. Welke serieuze Slowaak doet hem dit na?

De criminaliteit onder PVV Kamerleden lijkt hoger te liggen dan die onder Nederlandse Marokkanen, waarbij ook de Polen en Roemenen er gunstig bij af steken. Zo’n meldpunt doet me vooral denken aan een zwartgeblakerde pot die de ketel verwijten maakt. En wat is de politieke drijfveer van dit alles?

De matig scorende PVV heeft gisteren als het ware een brievenbus op het dorpsplein van Nederland geplaatst. Alle bange, boze en gefrustreerde autochtone Nederlanders kunnen – in de geest van Eric Lucassen – even flink van zich afzeiken. En de pispaal wordt deze keer gevormd door de groep hardwerkende Oost-Europeanen in ons land. Over hun ruggen moet de PVV het beter doen in de peilingen zodat Geert straks zijn middelvinger kan opsteken naar Emile. Want moslimpje plagen en Beatrix-bashen levert geen zetels meer op.

Minister Kamp respecteert dat alle Tweede Kamerfracties hun eigen publieksacties op poten zetten, zo zei hij tegen het NOS Journaal. En CDA-Kamerlid Eddy van Hijum noemde de actie “een klein beetje overdreven”. Ja, dat noem ik nogeens een staaltje van het ‘radicale midden’! Zo blijven CDA en VVD de aantasting van de mentale en psychologische hygiëne in ons land gedogen.

Dit alles neemt niet weg dat de politie en arbeidsinspectie gewoon hun werk moeten doen. En dat mensen die de wet overtreden, ongeacht afkomst, in de kraag gevat moeten worden. Sterker nog: het gebeurt nu al dagelijks. Want ja, er zitten natuurlijk ook malafide jongens tussen. Niets menselijks is de Polen en Roemenen vreemd. En niet te vergeten: hun werkgevers en opdrachtgevers.  

Maar wie in het parlement zitten, krijgen vrij spel. Dan ben je onschendbaar en kun je – in de strijd om de kiezers – van de relatief open en ontspannen sfeer in ons land ongestoord een open riool maken.

Er zijn, in zijn algemeenheid, twee soorten boeken over de geschiedenis van de computer. Het eerste soort volgt vooral de apparaten. Dit verhaal begint meestal bij de nooit gebouwde apparaten van Charles Babbage in de negentiende eeuw, bij ponsmachines en analoge rekenmachines, om pas goed op gang te komen bij de komst van de eerste digitale computer aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Het tweede soort heeft een iets ruimer perspectief. Niet het apparaat staat centraal, maar de informatie die het verwerkt.

‘The Information’ van James Gleick, die bekendheid verwierf met biografieën van Richard Feynmann en Isaac Newton, valt in de tweede categorie – en ook binnen die categorie heeft het een zeer ruim blikveld. Gleick begint zijn geschiedenis van de informatieverwerking in Afrika, waar stammen al eeuwenlang complexe boodschappen overbrengen. Hij trekt er rustig zestien pagina’s voor uit.

Vervolgens meandert hij via de klassieken (opkomst van het schrift, Aristoteles’ reflecties over taal en betekenis) en de Renaissance (de eerste woordenboeken) flux naar de negentiende eeuw, om alsnog uitgebreid stil te staan bij Babbage en diens assistente Lady Ada Byron Lovelace, die de geschiedenis ingegaan is als de eerste programmeur, zij het voor een denkbeeldige machine.

(...)
Lees verder in Van trommel tot transistor (nog 337 woorden)

Ik zal niet beweren dat ik net zo veel in het huishouden, maar stil zitten kijken terwijl een ander van alles doet, kan ik ook maar even volhouden. Ik doe mijn klusjes dus wel. De een dit, de ander dat, door de jaren heen groeit het. Sommige dingen doen we om en om, of zo het uitkomt.

Zo ook na het eten. Wie bemoeit zich met de kleine, wie ruimt de tafel op, er is geen vast patroon, maar het gaat eigenlijk altijd goed. Op een klein detail na. Ik heb een ontzettende hekel aan het schoonmaken van het aanrecht. Het is simpel, kost weinig moeite, maar ik kan het soms gewoon niet opbrengen. Ik kan er een kwartier over doen om de tafel af te ruimen, etensresten te verdelen over bakjes voor kliekjesdag en de rest naar de groene bak, de afwas voorspoelen en in de machine zetten, alles terug op de plek, maar om dan ook nog even een sopje te maken en het gasfornuis schoon te maken, kan ik niet altijd opbrengen.

Raar, een minuut of twee, drie maximaal en ik ben er van af en toch laat ik het soms liggen. Alsof ik net op dat moment tot de ontdekking komt dat DWDD is begonnen, mijn voetbaltas nog gepakt moet worden, dat ene mailtje echt niet langer kan wachten of de kranten hoognodig weggewerkt moeten worden. Alsof ik er iets aan overhoud. En toch gebeurt het me regelmatig. Niet altijd, sterker nog: ik doe het vaker wel dan niet, maar het is toch een significante afwijking.

Ik weet niet welke fobie er aan ten grondslag ligt, maar misschien is het wel een goed voornemen om aan dit probleempje te werken.

Wilders vraagt om medewerking. Niet alleen van Henk en zijn ex Ingrid,  niet alleen van zorgvuldig geselecteerde fractieleden, nee, we mogen allemaal meedoen! En dat gaat ver. De PVV valt van haar geloof. De burger krijgt inspraak. Wilders gedoogt invloed van het volk.

‘Meld steevast Oost-Europese overlast’ zo heet het. Op de site kun je aanvinken of er sprake is van overlast, geluidsoverlast, parkeeroverlast, dronkenschap of verloedering en baanverlies. Uit het meldingsformulier valt niet op te maken of het gaat om overlast van Nederlandse toeristen die voor weinig geld flink huishouden in Oost Europa of om het gedrag van Oost-Europeanen hier. De krantenknipsels erboven, 3 uit het AD en 3 uit het Reformatorisch Dagblad, suggereren het laatste.

Ik heb geen last en heb dus overal ‘nee’ aangeklikt. Laten we Wilders’ eerste stapjes richting inspraak van anderen steunen. Kom op: invullen dat formulier. Want waarom zou er alleen gemopper ingevuld moeten worden?

Meer nog erover? Zie hier.

Recently, I was asked to join the jury of the Brasz price for the best Bachelor or Master thesis in Public Adminstration. The price is awarded by the Dutch association for public administration. I look forward to reading excellent theses, ...

Kijk nog eens 157

Alsof ik op het strand reed. Zoveel zand lag er in die smalle hoofdstraat. De stoep was er ook erg hoog. Nadat ik de auto had geparkeerd vertelde de slager, die op de stoep voor zijn winkel zat, dat het water soms als een rivier door de hoofdstraat stroomt. Als je je auto niet op tijd hebt weggehaald, wordt die meegesleurd.

En dan blijft er dus ook zand achter. Simpel toch?

In veel gebieden op de wereld kampt men met energietekorten. In Egypte is er tekort aan vloeibare brandstof. In India en Pakistan is er te weinig steenkool voor de elektriciteitscentrales. In Botswana kan niet worden voldoen aan de vraag naar elektriciteit enzovoorts. Kijk voor een overzicht op energyshortage.com In de winter van 2012 is het [...]

 Passend Onderwijs en passend werk.Met heel veel plezier heb ik les gegeven aan een aantal groepen in het Speciaal Onderwijs. Het werk is niet makkelijk, maar geeft erg veel voldoening. Weer samen naar school en de term passend onderwijs heeft Speciaal Onderwijs doen verdwijnen. Expertise is verloren gegaan, maar de leerlingen zijn gebleven. Met even zo veel plezier heb ik gewerkt bij een Sociaal...

Afgelopen weken en zeker de komende weken had en heb ik weer een lekkere volle agenda, voor mijn gemak start ik vanaf 27 Januari jongsleden.

Op 27 Januari jongsleden organiseerde GroenLinks Meppel een ledendebat over landelijke koers van GroenLinks en ik wilde daarbij uiteraard graag aanwezig zijn.

Was op zich wel een grappige dag, de trein rit Hoogeveen Meppel was simpel alleen hoe kom je nu vanaf station Meppel aan de Vledderstraat? Gewoon onderweg zo nu en dan even wat navraag gedaan natuurlijk.

Op de route Meppel – Hoogeveen zocht ik naar een zit plek, er was nog 1 plekje vrij op een 2 persoon’s bankje en vroeg netjes:”Hallo mevrouw”,”mag ik hier zitten?” (haar rugzakje stond in de weg). “natuurlijk”,”ga zitten.” En legde haar rugzakje elders neer.

Vanaf het moment dat ik plaats nam goed ging zitten en alles bij de hand en de trein vertrok klapte er voorzichtig een hoofd op mijn schouder, ik zei niets maar keerde wel mijn hoofd om naar links om te kijken wat er gebeurde, ze tilde ff haar hoofd een heel klein beetje haar hoofd op en gaf een knipoog en ging vervolgens weer gewoon op mijn schouder liggen.

Naar mijn idee oogde zij niet dronken, stoned of vrij moe en kreeg ook een houding van wanneer je tegen mij aan liggen wil prima hoor, ging zelf wel meteen iets breder zitten (mooie dame, mijn leeftijd, werd ook niet verlegen). Zelf keek ik nog 2x om en beide keren kreeg ik weer die vriendelijke knipoog (duurde nu die treinrit van Meppel naar Hoogeveen maar iets langer, konden we ook nog ff gaan praten in die 15 minuten tijd)

Op 1 Februari had ik een beetje een ‘vol’ dagje, tussen 12:00 en 16:00 wedt ik verwacht in Utrecht Overvecht vanuit het CNV(j) waar vanuit ik een training volg tot E-Coach.

Het doel van de training is om jezelf (als Wajonger zijnde) beter op de kaart te kunnen zetten en makkelijker bereikbaar te worden voor een misschien toekomstig werkgever.
Diverse social media kan gewoon je visitekaartje zijn, om de training interessanter te maken wordt je er ook meteen voor klaar gestoomd om de opgedane kennis te delen en in de toekomst andere Wajongeren te trainen tot E-coach.

De eerste training had ik helaas gemist maar dat was op zich niet zo’n ramp, zelf heb ik veel ervaring in de MLM systemen waarbij de social media ook heel belangrijk kan zijn, je wilt immers als verkoper/promotor gevonden door de juiste mensen op de juiste plaatsen en tijden!

Naast het nabespreken van je ladder, the Do’s and Dont’s kreeg het fysieke visitekaartje ook nog een beetje aandacht. Zelf had en heb ik gewoon teveel van die krengen, voor elk doel gebruikte ik weer een ander kaartje, sinds de laatste paar gebruik ik er nog steeds 2a 3

- Parfum/Makup consulent
- SiteTalk
- Neutraal kaartje die aangeeft dat ik actief ben binnen de MLM en Netwerk Marketing wereld

Tegen de tijd dat het 15:45 werd begon ik het een beetje ‘benauwd’ te krijgen aangezien ik tussen 19:00 en 19:30 verwacht werd in Hoogeveen bij het clubgebouw van de Peddelaars, ik werk als vrijwilliger bij stichting de Zonnebloem en die avond zou er voor een nieuw bestuur gekozen worden waarvan ik het penningmeesterschap op mij wilde nemen, dan moet je er natuurlijk wel op tijd zijn.

Had gehoopt de trein van 16:00 te kunnen pakken maar dat feest ging helaas niet door, dan maar met de trein van 16:30 die ik gelukkig wel halen kon (had vooraf al gekeken met welke trein ik uiterlijk naar huis zou moeten wanneer alles op tijd rijd maar had van de 2e trein geen route opgeschreven)

Met een mengeling van diverse emoties zoals balend, nu moet ik gaan vliegen en red ik dat wel, mag zeker geen overstap missen en ff snel op een rijtje zetten met wie ik contact zou gaan nemen en waarom (had geen tijd om dingen na te bespreken aan het eind van de training) en een trots gevoel n.a.v. een leerzame middag stapte ik een vrij volle coupe in en ging kiezen op welk vrijstaand stoeltje ik plaats wilde gaan nemen (grijnz), daar schijn ik hele goede ogen voor te hebben.

Had goed gegokt, na zo’n 5 minuten raakte ik al snel in gesprek met mijn mede passagiers over van alles en nog wat, eenmaal in Amersfoort aangekomen volgde er een reis advies waarbij op spoor 2 kon overstappen richting Zwolle gevolgd door nog een hele ratelband, deze trein zou ook door rijden richting Zwolle. Savonds na 23:00 vind ik Zwolle maar een rot locatie om over te stappen wanneer ik vanaf richting Utrecht vandaan kom dus zat bevoordeeld al wat met de gedachte te spelen blijf ik zitten of stap ik uit? Ik vroeg meteen weet een van jullie hoe ik het snelst in Hoogeveen kom en ik ontving ook meteen een route met details.. Thanx ;-)

Het ritje Zwolle Hoogeveen was ook niet verkeerd, er schoot meteen door mijn hoofd had ik nu maar andere kaartjes bij mij. Was op dat moment vrij gehaast, sprintte meteen naar de fietsenstalling om heel snel even naar huis te gaan en van daaruit door te karren naar de vergadering van stichting de Zonnebloem.

Tijdens de vergadering moest ik op een bepaald moment vertellen waarom ik een geschikt penningmeester zou zijn, vertelde gewoon wat ik wel en niet kon, vertelde iets over voorop gedane ervaringen en vertelde iets over hen systeem die ik amper ken maar wel overzichtelijk is en ging het vergelijken met de rest.

Gewoon concrete voorbeelden noemen, voorwaarden stellen (de kas moet op orde zijn zodra ik werkelijk betreffende bekleed) en aangeven dat je weet wie of wat je moet benaderen met vraagtekens.

Kandidaat voorzitter Arno Uijlenhoet heeft in zijn campagne meteen de daad bij het woord gevoegd. In drie opeenvolgende weken riep hij leden op te melden wat zij zelf vinden over hun Passie, Identiteit en Droom voor of over GroenLinks En … Lees verder →

Het kabinet van VVD en CDA gaat het wetsvoorstel voor een verbod op gelaatsbedekkende kleding ter instemming verzenden naar de Tweede Kamer. Het belangrijkste adviesorgaan van de regering –de Raad van State- had kritiek op het voorstel, maar het kabinet houdt het oordeel van de Raad van State voorlopig geheim. De ministersploeg houdt voet bij stuk.  De wet is nutteloos. In menig plaatselijke verordening (gemeentelijke wetgeving) staat dat het verboden is om onherkenbaar of gemaskerd te...

Het kabinet van VVD en CDA gaat het wetsvoorstel voor een verbod op gelaatsbedekkende kleding ter instemming verzenden naar de Tweede Kamer. Het belangrijkste adviesorgaan van de regering –de Raad van State- had kritiek op het voorstel, maar het kabinet houdt het oordeel van de Raad van State voorlopig geheim. De ministersploeg houdt voet bij stuk.  De wet is nutteloos. In menig plaatselijke verordening (gemeentelijke wetgeving) staat dat het verboden is om onherkenbaar of gemaskerd te...

De treinen van de NS zullen tot en met vrijdag 10 feb. volgens een aangepaste dienstregeling rijden. Op de stations raken de reizigers geïrriteerd. In politiek Den Haag reageert men reflexmatig verontwaardigd. Waarom leidt winterweer ieder jaar opnieuw tot zoveel problemen en irritatie? 1,1 miljoen reizigers per dag De NS vervoert elke dag 1,1 miljoen [...]

Vorig jaar deden er 1400 mensen aan mee.
Doe je dit jaar ook weer mee? Nodig ook je buurman/vrouw en vriend(in) uit!

21 maart komt dit jaar de lente, heerlijk! Laten we haar verwelkomen!
Hoe?
Waar je je ook maar bevindt; ruim op 20 maart, één dag voor dat de lente begint, één stuk zwerfvuil op. Op die manier maak je met een klein gebaar kenbaar dat je de wereld niet als een prullenbak ziet.
En als elke Nederlander één stuk opruimt… zijn we in één dag 16,7 miljoen stuks zwerfafval armer. Ik denk dat je dat verschil wel zult zien en dan kunnen we met opgeruimd gevoel heerlijk van de Lente gaan genieten.
Laten we de wereld liefhebben, zij heeft ons ook lief!
Doe mee en/of verspreid dit bericht! (hashtag #DLV2012)

Wist je trouwens dat zwerfafval een van de grootste bijdragen levert aan de Plastic Soep? De soep die onze kinderen gaan eten! Opruimen van die soep kan niet, het enige dat we kunnen doen is de groei ervan te stoppen en daar kan je aan mee helpen door, als je een stuk zwerfvuil tegenkomt, over je schroom om het op te rapen te stappen in plaats van over het stukje zwerfvuil.

Je kan ook via facebook vrienden uitnodigen om mee te doen: http://www.facebook.com/events/DeLenteVerwelkomen

Opgeruimde groet,
Peter.

Hallo,
De druk is er nu even af, want het lijkt er op dat onze motie het vanavond toch gaat halen; mogelijk dat de hele coalitie mee instemt. Dat is toch een unicum voor een motie van een oppositiepartij! En dan nog wel over een vrij gevoelig onderwerp, alhoewel meer landelijk dan lokaal-gevoelig..... Misschien zorgt GroenLinks er vanavond in de raad toch nog voor dat er iets te beleven valt in het gemeentehuis-'theater'. De rest van deze dag gaat dus bestaan uit relaxen (bv. Schaatsen) en voorbereiden...... voor de steun!!! KS

Op 6 februari 1976, vandaag precies 36 jaar geleden, overleed het middelste kind van mijn ouders, mijn zus Petra. Na het eten, 1 dag voor mijn moeder’s verjaardag. Ze stierf aan een...

[[ This is a content summary only. Visit my website for full links, other content, and more! ]]

 Mantelpakjes en stropdassen.Ik zie het weer voorbij komen, managers lopen weer af en aan. Soms zijn het er wel 10. Druk pratend met elkaar lopen ze dagenlang door het gebouw. In het land lopen juist weer heel veel schonmakers rond, stakend en protesterend.Bij mij op school krijgen de schoonmakers een klein uur voor 10 leslokalen en kantoren, de gang en een toiletgroep. Dagelijks mogen zij de gema...

Overview

Employability

Social inclusion

Upgrading workforce

Agrofood

Opwarming van het klimaat, al dan niet door menselijk toedoen, zou kunnen leiden tot zeespiegelstijging. Door het afsmelten van landijs op Groenland en Antarctica en door het uitzetten van het oceaanwater bij opwarming. Daarom houden onderzoekers met behulp van satellieten nauwlettend de zeespiegel in de gaten. De Sea Level Group van de University of Colorado [...]

Filosoof Hannah Arendt over verwondering: ‘Het begin van de filosofie is verwondering over alles wat bestaat. Verwondering is een houding vol pathos. Wat mensen aanzet tot verwondering, is normaal gesproken onzichtbaar; het is het beginpunt van het denken.’

GroenLinks doet het matig in de peilingen. Net zoals de PvdA weet GroenLinks geen virtuele winst te boeken, in tegenstelling tot SP en D66. Ook is Jolande Sap nog bezig haar gezag bij kiezers op te bouwen, wat logisch is omdat ze relatief kort partijleider is. Dit alles maakt sommige Tweede Kamerleden zenuwachtig. GroenLinks mag niet meer flirten met de SP en moet vooral samenwerken met D66, zeggen ze. Hopelijk laat Jolande Sap zich niet gek maken en trekt ze haar eigen plan.

Wat betreft de AOW, pensioenen en de Europese Unie staat GroenLinks dichter bij D66 dan de SP. Ik ben daar als GroenLinkser blij mee. GroenLinks durft verworven rechten ter discussie te stellen, richt zich op toekomstige generaties en wil creatief meedenken over nieuwe sociale stelsels. GroenLinks is meer dan een protestpartij. Maar dat betekent niet dat GroenLinks een soort kloon van D66 zou moeten worden.

De partij van Pechtold staat er niet om bekend serieus werk te maken van de spreiding van kennis, macht en inkomen. D66 steunt van oudsher denivelleringoperaties: het vergroten van inkomensverschillen. De partij toont zich vaak een slippendrager van het neoliberalisme. Over militair ingrijpen worden geen principiële discussies gevoerd door de mensen van het redelijk alternatief. Naïef, volgzaam en weinig kritisch staan zij tegenover oorlogvoering door westerse mogendheden alsof die op basis van louter humanitaire overwegingen zouden plaatsvinden.   

Kortom: GroenLinks is een unieke partij en onderscheidt zich zowel van de SP als van D66. En niet in de laatste plaats door echt groene en duurzame keuzes te maken. De partij moet zich niet afzetten tegen de ene politieke partij en tegelijk aanschurken tegen de andere. Daarmee lijkt GroenLinks op een zoekende puber zonder karakter en kleur. Profileer je liever als de échte groene partij van Nederland die serieus werkt maakt van een radicaal duurzame economie en tegelijk sociale en vreedzame keuzes wil maken, ook voor toekomstige generaties.

De zenuwachtige Tweede Kamerleden van GroenLinks denken te veel in termen van macht. Als D66 niet wil meedoen aan de actie ‘Een ander Nederland’ met Cohen en Roemer, dan is dat geen probleem voor Jolande Sap maar vooral voor D66 dat blijkbaar weinig moeite heeft met de sociale kaalslag die mensen in een achterstandpositie nu treft. Bovendien: op andere terreinen werkt Sap keurig samen met D66, bijvoorbeeld ten aanzien van natuurbehoud.

De SP is er voor de onderklasse en D66 is nogal elitair. Ook dat speelt een rol. Job Cohen stelde onlangs dat de PvdA juist de brug wil slaan en de verbindende schakel op links wil zijn. Dat is een vruchtbare insteek waar GroenLinks met een groen en duurzaam verhaal aansluiting bij zou moeten zoeken.

Ik hoop en verwacht dat Jolande Sap zich niet gek laat maken. Als partijleider zal zij, zo verwacht ik, karakter tonen aanstaande zaterdag tijdens het partijcongres. GroenLinks is van oudsher méér is dan een mix van socialisme en liberalisme. De voorlopers van GroenLinks kenmerkten zich door radicaliteit die geworteld is in een grote betrokkenheid bij alles wat leeft. Denk aan het pacifisme, de Derde Wereldbeweging en een ecologisch bewustzijn. Geen platte belangenbehartiging, maar radicaal en belangenoverstijgend durven denken. Dit maakt zowel PvdA, D66 als SP tot bondgenoten van een inhoudelijk sterk en visionair GroenLinks.

Marcel van Roosmalen – Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt

Op dit boek zat ik al te wachten, toen ik nog niet eens wist dat het werd samengesteld. De verhalen van Marcel van Roosmalen waren altijd een hoogtepunt in de Vara-gids. Een geweldig observator met een onderkoeld gevoel voor humor.

Twee keer heb ik een boek door hem laten signeren. Jaren geleden in Almelo na een voorstelling van Hard Gras sprak hij me met u aan. Ik wilde nog bijna een geintje maken over McDonalds, maar vond het niet passend. Eind vorig jaar waren we in Enschede met een grote groep mannen, weer Hard Gras. Ik was de enige die een boek wilde laten signeren. Dit boek, ik was pas halverwege. Hij vroeg me mijn naam en kwam meteen met de reactie ‘Ben jij Gerbie van internet?’ Niet alleen volgt hij mijn twitter, hij wist zelfs precies welke foto daarnaast stond. Ik was erg verbaasd. Trots dat hij mij herkend had. Trots op zijn handtekening in mijn exemplaar van zijn boek.

Gedurende dit boek kwam ik er pas achter voor hoeveel bladen hij heeft geschreven de laatste jaren. Ik kende dus al zijn verhalen in Hard Gras en de Vara gids. In de Intermediair, HP/de Tijd, Veronica Magazine, het Parool en incidentele uitgaven kon ik hem ook niet tegenkomen, die las ik nooit. NRC-next, Volkskrant Magazine, Nieuwe Revu en Nu-Sport slechts incidenteel, dus ook daar miste ik een hoop.

In vele andere recensies van dit boek wordt Nederland neergezet als een triest land, gezien door de ogen van de schrijver. Ik ben het daar slechts ten dele mee eens. Want het beeld dat van Roosmalen schetst van Nederland is inderdaad niet een vrolijk makend verhaal, maar vele observaties zou hij ook hebben kunnen doen in Duitsland of België, zeker ook aan de overkant van de Noordzee, mocht hij de kans hebben gekregen om vergelijkbare artikelen te schrijven in die landen. Zo uniek is de Nederlandse cultuur nou ook weer niet.

De stijl van Van Roosmalen daarentegen is wel vrij uniek. En dat terwijl hij toch niets bijzonders doet. Hij gaat ergens heen, probeert op de achtergrond te blijven, observeert en schrijft zo precies mogelijk op wat hij ziet. En dat is bij vlagen hilarisch. Ik herlas het verhaal over een bus vol journalisten door Volendam. Hij blijkt de enige te zijn die niet kritiekloos meedoet met de tour. (“Een van de TROS-voorlichters kwam informeren of ik klaar was met mopperen. Ze had gehoord dat ik tegen iemand gezegd had dat ze Volendam moesten bombarderen. ‘Niet leuk!’, zei ze.”). Andere hoogtepunten zijn de oefenwedstrijd van het Nederlands elftal in Eindhoven (“’We gaan naar Zwitserland’, klonk helemaal niet als een aanmoediging. Het was een dreigement.”), een bezoekje aan Frankrijk waar een gezin meedoet aan het programma ‘ik vertrek’ (“In de winkels kon je gewoon aanwijzen wat je wilde hebben, Als ze dan toch een verschil moesten noemen, was het dat je hier lekker onder elkaar was.”) en de Cd-presentatie van Jannes tijdens een piratenfestijn (“De afgelopen jaren hebben ze uit protest geen carnavalskrakers meer geschreven, maar van die actie had niemand last.”).

Maar eigenlijk is elk verhaal de moeite waard, zitten er geen zwakke stukken in deze verzameling en is het boek op meerdere momenten de oorzaak van een spontane lachbui. Toch heeft het boek ook nadelen: het is een keer uit. Een volgend boek zal wel heel goed moeten zijn om weer zo positief ontvangen te worden, maar vooral moet Van Roosmalen oppassen voor zijn eigen succes. Want hoe beroemder hij wordt, hoe lastiger het wordt om dit soort stukken te kunnen blijven schrijven.

Citaat: “Een uur later verliet ik Schiphol, waar de opnames waren. Jan, van Taxi Jan, reed al jaren artiesten en mensen die te gast waren in talkshows. Hij had al van alles in de auto gehad: ministers, Gordon en Patty Brard. En ook wel eens onbekende mensen als ik, maar hij was nog nooit gevraagd om midden in de nacht naar een visvijver in Brabant te rijden.” (p.155)

Nummer: 11-028
Titel: Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt
Auteur: Marcel van Roosmalen
Taal: Nederlands
Jaar: 2011
# Pagina’s: 367 (9287)
Categorie: Non-fictie
ISBN: 978-90-290-8759-9

Meer door Marcel van Roosmalen:
Op pad met Pim
De Pimmels
Je hebt het niet van mij (Hard Gras 48)
Het jaar van de Adelaar (Hard Gras 66)
Geef me nog twee dagen (Hard Gras 78)

Rusland is de grootste olieleverancier van Nederland en waarschijnlijk van heel Europa. En Rusland is ook de grootste leverancier van aardgas voor veel Europese landen. In deze koude februarimaand breekt het aardgasverbruik in Europa records. Er wordt snel ingeteerd op de bovengrondse voorraden. Daarnaast wordt er ook dagelijks Russisch aardgas naar Europa getransporteerd via een [...]

 Buurman Dick.Elke maandagochtend haalt Buurman Dick zijn afvalkliko op. Maar tegelijkertijd doet hij dat ook voor zijn buren.Als er sneeuw ligt is hij de eerste om de stoep schoon te vegen. Hij doet dit ruim. Want de stoep van het hele rijtje huizen wordt in een keer door hem schoongeveegd. En na elke nieuwe sneeuwval houdt hij alles netjes bij. Buren, postbode en andere voorbijgangers kunnen rus...

In mijn tijd aan de TU Delft kreeg ik colleges bedrijfskunde van Jan in ’t Veld, een Taylorist van het zuiverste soort, die zijn colleges opdeelde in blokken van vijf minuten, waarbinnen hij in een rustig tempo een van te voren vastgesteld aantal sheets afwerkte. In ’t Veld kreeg ooit bezoek van de studievereniging van Industrieel Ontwerpen, die kwam klagen over te moeilijke tentamens. De studenten wisten dat ze hun klacht met cijfers moesten onderleggen, omdat ze anders sowieso niet serieus genomen werden. Ze hadden dus een mooie tabel gemaakt van de cijfers die studenten op bedrijfskunde scoorden, afgezet tegen andere vakken van hun faculteit. De tabel toonde zonneklaar dat bedrijfskunde een bovengemiddeld moeilijk vak was.

De studenten hadden echter de pech dat de aimabele In ’t Veld dit soort berekeningen zelf ook maakte. Uit een la trok hij de tabel met de prestaties die studenten uit verschillende faculteiten leverden op exact dezelfde colleges en tentamens. Daaruit bleek dat industrieel ontwerpers gemiddeld veel slechter scoorden dan anderen. Het probleem, analyseerde In ’t Veld, was dus niet dat de tentamens te zwaar waren, maar dat de io’ers ofwel dommer waren ofwel minder hard werkten dan andere Delftse studenten. Daar ging hij geen rekening mee houden.

(...)
Lees verder in Universitaire knieval (nog 436 woorden)

Al eerder heb ik het genoemd in mijn columns: we leven in een TussenTijd. 'Het Oude' is nog helemaal aanwezig maar vertoont inmiddels veel disfunctionele symptomen. 'Het Nieuwe' is steeds nadrukkelijker waarneembaar, in vele verschijningsvormen, op allerlei manieren. De twee werkelijkheden bestaan op dit moment naast elkaar. De ene zakt weg, de andere komt op.
Nu zijn er theorieën die beweren dat dat eigenlijk altijd zo is; dat toen, nu en straks niet gescheiden, maar tegelijker-tijd Zijn. Wij, mensen, zijn er echter niet zo goed in om dat te ervaren, dus dat blijft nog even theorie.
Toch kan je er ièts van waarnemen.

Zo was ik van de week bij een vervolgsessie van de Provinsje Fryslân rond het thema Digitale Agenda. Aan die bijeenkomsten nemen beleidsmakers en ondernemers uit allerlei geledingen deel. Beiden hebben hun eigen omgeving en zoeken naar andere mogelijkheden om beleid en praktijk beter bij elkaar te laten aansluiten. Dat is geen eenvoudig klusje, voor géén van allen! De stugge, lineaire regeltjes-cultuur van een overheid en de partij-politieke verdeeldheid van bestuurders tegenover ongeduldige ondernemers die staan te trappelen om mèt elkaar én die overheid - als ze willen - de vernieuwing in te gaan; ze willen zaken doen. Actie, niet-lullen-maar-poetsen....

Een ander voorbeeld zie je in het onderwijs.
Daar kan ik wel een boek over schrijven, dus ik moet me ernstig beperken en niet gaan uitweiden over onze verbijsterende minister. Met mijn ene oog sla ik het faillissement van het onderwijs gade; straf voor langer studeren, belachelijke ingewikkelde bureaucratische structuren voor studenten, controle op de controle van onderwijsinstellingen en weetjewat?
Het helpt allemaal geen donder. Logisch, want het zijn allemaal beperkende, dus leven-benemende 'maatregelen' en daar kán geen nieuw leven uit voortkomen.
Maar met mijn andere oog zie ik ontelbare initiatieven, wereldwijd, die het onderwijs 180 graden de andere kant uit zullen sturen. Nieuwe aanpak op basisscholen met alle ruimte om te leren in eigen tempo en naar eigen behoefte, uitwisselingen tussen landen van leerlingen, leren van elkaar, juffen-en-meesters die het op hun manier gaan doen en de inspectie zover krijgen om akkoord te gaan (soms!).
Dus dat komt goed, dat is een kwestie van tijd, daar heb ik alle vertrouwen in.

Net als bij de provincie, moet de structuur en de 'repressie' plaats gaan maken voor co-creatie en inzicht in de samenhang van onze belangen. Daar werken aan beide kanten in dit Twee-Stromen-Land mensen aan, met Hart en Ziel. De ene dag zie ik de scènes uit het boek van George Orwell '1984' aan me voorbijtrekken, de andere dag bevind ik me in het bruisende gezelschap van vernieuwers en verbinders en hun oneindige mogelijkheden.  

Daarom vind ik het zo passend, dat uitgerekend nu weer een paar keer Van Kooten en De Bie op ons televisiescherm verschijnen. Volgens mij wordt het het best bekeken programma van het jaar; althans mijn verwachtingen zijn hoog gespannen. Ik hoor veel mensen zeggen, dat de de heren van Het Simplistisch Verbond de wereld, toen al,  zo helder hebben belicht, dat de tijdloze voorbeelden van de kleingeestigheid, de regelneverij en doemdenkers nog steeds herkend worden in het nu van vandaag.
Misschien zijn zij wel het beste voorbeeld van het samenvallen van toen met nu.  Het is een soort vol-einding. We kunnen ze nog één keer zien, nu nog helemaal herkennen... en dan stappen we over naar de volgende dimensie. Uit de Tussentijd naar de Nieuwe Tijd.
Ik verheug me er op!


Ineke M. Verdoner

Leren en werken bij KnowMads
Over kind-centraal onderwijs
Van Kooten en De Bie

Het rapport “kieskeurige kiezers” van de UvA is een eye-opener voor de Nederlandse politiek. Het is niet de kiezer die op drift is geraakt, maar de politieke partijen. De kiezer is kritischer geworden en hecht veel waarde aan bepaalde standpunten. Van een vaste partijkeuze is geen sprake. De kiezer stuurt op specifieke thema’s. Wel is [...]

24 januari 2011 Als er in 1915-’16 een Armeense genocide plaatsvond, is het onzinnig deze te ontkennen of om dat woord in dit verband niet te mogen uitspreken in Turkije. Ik zeg ‘als’, omdat dan wel historisch en feitelijk duidelijk moet zijn dat het een genocide is. Het bloedbad vond plaats in de Eerste Wereldoorlog, [...]