lucht, a photo by hans van egdom on Flickr.

 

De raadsvergadering is vrij toegankelijk. De agenda staat op www.ede.nl .

Via de link kan de vergadering van 17 november worden teruggezien.

De volgende vergaderingen zijn op:

• 22 maart 2012
• 19 april 2012
• 31 mei 2012
• 28 juni 2012
• 5 juli 2012
• 27 september 2012
• 15 november 2012
• 13 december 2012 

Overmorgen is er congres en traditiegetrouw is er in de week voor het congres gelazer in de media. Was het een aantal jaren gelden de ‘té liberale koers’ van Femke Halsema, vorig jaar een besluit over oorlog of vrede, is het dit jaar opnieuw over oorlog en vrede in Kunduz.

De Tweede Kamerfractie heeft vorig jaar rond deze tijd een afweging moeten maken over een door het Kabinet voorgestelde missie naar de Afghaanse provincie Kunduz. Na lang wikken en wegen heeft de fractie toen besloten de missie onder een groot aantal voorwaarden te steunen. Het Kabinet had GroenLinks nodig voor een meerderheid en willige alle eisen die de Kamerfractie stelde in. Met het verkiezingsprogramma in de hand kon steun voor de missie niet uitblijven en zo oordeelde uiteindelijk ook het congres. Ik mocht dat proces van zeer nabij meemaken en ben er nog altijd van overtuigd dat er een moedig en integer besluit van de fractie was.

Vandaag zijn we een jaar verder en kun je een voorzichtige tussenbalans opmaken van hetgeen er is gebeurd en het effect van de missie. Afhankelijk van wie je spreekt hoor je daar heel verschillende verhalen over en dat helpt niet bij het vormen van een oordeel. Dat oordeel is nodig omdat er bij het komende congres een motie voorligt die de fractie oproept om (de woordgrap is te voor de hand liggend om het te laten liggen) ‘de stekker uit de missie te trekken’.

De motie en de overwegingen bij de motie zoals deze nu voorligt (pdf) vind ik overtuigend en hout snijden. Het verweer van de fractie mager. Ik vind het mager omdat als één van de voorbeelden die moet aantonen dat het goed gaat met de missie het ‘agent volgsysteem’ wordt genoemd en welhaast bejubelt. Maar net dat onderdeel van de missie werd door Mariko Peters in een bijeenkomst weg gelachen als iets onnozels. Ik was daar niet zelf bij, maar heb van voldoende verschillende kanten gehoord wat er gebeurd is om aan te nemen dat het zo gegaan is. Als Mariko Peters, welhaast de verpersoonlijking van de missie, op zo’n belangrijk onderdeel de GroenLinks voorwaarden weglacht als onrealistisch moet je jezelf gaan afvragen hoe het met de rest van de missie zit.

De Tweede Kamerfractie moet zaterdag wel met erg overtuigende argumenten komen om aan te tonen dat de missie het waard is om mee door te gaan. Tussen het congres van een jaar geleden en vandaag ben ik opgeschoven van ‘volledige steun aan de fractie met erg veel moeite en twijfel op een de goede afloop’ naar ‘wellicht moesten we hier maar mee ophouden’. Mijn stem is nog niet definitief bepaald, maar er moet veel gebeuren om me weer te laten opschuiven naar ‘het voordeel van de twijfel voor de missie’ zoals vorig jaar.

Het nieuwe jaar is nog niet zo oud, maar ik heb al twee keer gestaakt voor kwaliteit in het onderwijs en lagere werkdruk. Soms kan je gelukkig kiezen voor een hogere werkdruk en tegelijk kwaliteit aan het onderwijs toevoegen. Dat was afgelopen week het geval. Met 6 geweldige leerlingen mocht ik een krappe week op pad naar Doha, Qatar. Onder het motto “daar kan je ook debatteren”.

Sinds enkele jaren ben ik (mede-)begeleider van de debatclub van het Coornhert Gymnasium en bezoeken we Model United Nationsconferenties. Dat is politiek debatteren, in de stijl van de Verenigde Naties, in het Engels, in pak, met alle politieke randverschijnselen (compromissen, onderhandelen, coalities sluiten) die daarbij horen. Als internationaal fenomeen kan dat overal. In 2010 gingen we daarvoor naar Istanbul, nu dus naar Qatar.

Om iedereen jaloers te maken vertel je dan vooral over het luxe 5-sterrenhotel, het buitenzwembad, de temperatuur die met 20 graden toch zo’n 30 graden boven die van Nederland lag, de gezellige souk, weldadige ontbijten en woestijnsafari met jeeps. Zo’n reis is ook in je eentje de verantwoordelijkheid over een groep pubers ver weg van huis, korte nachten, veel rondlopen en organiseren.En je gezin weer een week in de steek laten.

Maar het levert ook veel op: een onvergetelijke ervaring, en heel veel geleerd. Bijna 5 dagen Engels praten tussen (near) native speakers, bezig zijn met internationale diplomatie, het moeten aanspreken van een veelvoud van vaardigheden. En dan ook nog eindigen met twee verkozen Best Delegates. Kwaliteit, uitdaging, en alles behalve een zesjesmentaliteit. Precies wat iedereen wil, en precies waar deze regering en deze verschrikkelijk slechte minister van onderwijs geen geld voor over hebben. Zonder een hoop vrijwilligerswerk zijn dit soort dingen niet mogelijk. En dat is jammer, want ik zie in de loop van de debatjaren leerlingen groeien, zich ontwikkelen, en bij hun diplomauitreiking vertrekken met een hoeveelheid extra bagage waar ze de rest van hun leven profijt van hebben – en daarmee de samenleving.

Om maar positief te eindigen: het is weer gelukt om een fantastische reis te hebben gemaakt met een groep goede leerlingen. Ik kan weer trots zijn op wat we hebben gepresteerd. En ik heb een uurtje in de zon aan de rand van een zwembad kunnen liggen. Dat is het slaaptekort en de inhaalslag qua gemiste lessen wel waard.

boekenwinkel barcelona, a photo by hans van egdom on Flickr.

Deze blog verscheen eerder op GroenLinks Amsterdam

We noemden de professionals in de maatschappelijke opvang inhumaan, zei de VVD. We deden moreel superieur. Het was de linkse arrogantie van de macht, schreef het Parool. En dat allemaal omdat de gemeenteraadsfractie van GroenLinks had voorgesteld de winteropvang open te stellen voor iedereen in de stad die niet op eigen kracht ergens onderdak kan regelen.

Niet iedereen wilde dat. Het college van B&W stelde voor mensen die korter dan drie maanden in Nederland waren, de toegang tot de winteropvang te weigeren. Dat was een reactie op het feit dat tijdens de winter van 2010/2011 zich mensen uit Midden- en Oost Europa hadden gemeld bij de winteropvang waar je je in gemoede van af kon vragen of die nou niks voor zich zelf konden regelen. Als je voor je zelf kunt zorgen, moet je geen plek bezet houden die bedoeld is voor mensen die niks anders hebben.

Prima om dat misbruik tegen te gaan. Maar GroenLinks vond het onverstandig om het kind met het badwater weg te gooien. Drie maanden is drie maanden. Het is helemaal niet zeker dat mensen die hier korter dan drie maanden zijn, allemaal voor zichzelf kunnen zorgen. Als we moeten kiezen hebben we liever een beetje misbruik dan doodgevroren ledematen of erger. De professionele opvangorganisaties schreven op de valreep nog een brief naar de gemeenteraad, waarin ze vertelden dat ze als dat echt nodig was ook voor mensen die korter dan drie maanden in Nederland waren, opvang zouden regelen. Die brief overtuigde niet. Als de gemeente vooral heel hard roept dat je er niet in komt wanneer je hier te kort bent, zal dat een aantal mensen er van weerhouden om zich te melden. Met alle consequenties van dien. En dan is het nog maar de vraag of het criterium in de praktijk uitvoerbaar is.

Toen de winteropvang op 29 januari open ging, was dat gelukkig echt voor iedereen die niks anders had. Dat krijg je in een raad waar nog altijd een linkse meerderheid is. Maar omdat de VVD al die nare dingen had gezegd, ben ik gaan kijken bij screening en opvang. Om het dan ook echt allemaal met eigen ogen gezien te hebben. En wat valt op? De mensen die gebruik maken van de opvang zijn mannen, vooral geboren tussen 1960 en 1985 en ze komen uit alle werelddelen. Ze wekken niet de indruk normaal in een pension te slapen en zich nu gemeld te hebben voor de winteropvang om een paar tientjes uit te sparen. Dat zou ook een beetje gek zijn, want luxe is wel het laatste wat van toepassing is op de winteropvang. Geen privacy, soms met twintig mensen in één ruimte, op korte, smalle en harde veldbedjes.

Wat ook opvalt is de toewijding, deskundigheid en ervaring waarmee de mensen van GGD, Leger des Heils en HVO/Querido hun werk doen. Ze kennen hun pappenheimers, soms al jaren en soms ook heel goed. Ze zijn praktisch: “natuurlijk is die meneer een dakloze, hij heeft zes lagen kleren over elkaar aan”. En ze maken van de gelegenheid gebruik om mensen die ze te lang niet hebben gezien, weer in zorg te krijgen. Maar vooral werken ze zich uit de naad om hun klanten van een maaltijd en een bed te voorzien. En alle professionals die ik sprak, waren blij dat het drie maanden criterium niet van toepassing was. Want mensen mogen niet buiten slapen als het vriest. Zo simpel vonden ze het wel.

En ik ook.

Dinsdagavond mocht ik een gesprek leiden tussen actieve bewoners uit de stad en gemeenteraadsleden. Deze afspraak was een toezegging van wethouder Mary Fiers aan de raad in het kader van het programma Burgerparticipatie. Na een opening van de wethouder en een voorstelronde schetste collega Hans Wetzer de kaders van het gesprek. De sessie ging niet [...]

Denk ik aan Duitsland...: Georg Heyms schaatsdood: Hij was nog maar 24 jaar en gold als veelbelovend dichter. Op 16 januari 1912 verdronk Georg Heym tijdens een schaatstocht op de Havel bij ...

barcelona, a photo by hans van egdom on Flickr.

De afgelopen periode heeft een testgroep uit de raad getest met digitaal werken. Dat betekent dat raadsleden en commissieleden geen stukken meer op papier krijgen maar alles digitaal. Hierdoor wordt er enorm veel papier bespaart, heeft iedereen altijd toegang tot alle stukken en bespaart de gemeente geld. De testgroep is tot de conclusie gekomen dat de gemeenteraad over zou moeten stappen op digitaal werken. Wel zal er een instructietraject komen om iedereen digitaal te leren werken.
Namens de fractie van GroenLinks heb ik deelgenomen aan de testgroep. Ik zal tijdens het uitrollen van de digitale werkmethode ook een van de instructeurs worden voor de andere raadsleden om hen snel te leren hoe zij digitaal kunnen werken.

Gerelateerde blogs:

1. Leading in Technology
2. De raad gaat duidelijker communiceren
3. Installatie raad

Laatst, nog net voordat het hard en streng ging vriezen, reed ik op de fiets rond in Delfzijl. Mijn partner en ik zijn er geboren en getogen. Je komt langs diverse plekken en moet dan contateren dat de school waar je op gezeten hebt, de flat waar je in je jonge jaren hebt gewoond, de kleuterschool, de hangplek, woningen waar je vriendjes woonden, de oude Mavo, LTS, zusterflat en het Fivel aan

De week startte vanmorgen te vroeg. Slapen was een drama vannacht maar toch gewoon door gaan want de week die voor me ligt biedt zoveel spannends en leuks. De eerste mededeling vanmorgen vond ik minder en kwam echt even hard aan. Inhoudelijk laat ik me er niet over uit maar de impact was er wel even. Ik [...]

natte straat, a photo by hans van egdom on Flickr.

Cartoons:nieuws-feiten met een knip-oog,weekend t/m vrijdag. thema's 29/01 t/m 03/02: weekend: Geheugenproblemen. maandag: Beter in parkeren. dinsdag: Horror-tandarts. woensdag: Ongezonde vriendschappen. donderdag: Romantische cadeau's. vrijdag: Bedreigde internet vrijheid.

Zaterdagavond togen mijn dochter Mimi en ik in de ijzige kou naar PopEi. In het kader van CKV moet Mimi enkele voorstellingen bezoeken. Of ze er vooraf veel zin in had was de vraag want een zaterdagavond heeft Mimi meestal andere plannen. Het was in haar geval dus moeten. De voorstelling betrof er één van [...]

rapenburg, a photo by hans van egdom on Flickr.

Eergisteren hadden we voor het eerst een fractievergadering in het gerenoveerde stadhuis, in de zgn. Raadskamer. De akoestiek was helaas niet bijzonder vergadervriendelijk; vermoeiend zelfs, al is dat misschien een persoonlijke gevoeligheid. We waren met ons zessen: de drie raadsleden plus drie steunfractieleden.

Harold, Joost en Miranda zijn, samen met 14 andere steunfractieleden van andere partijen, een week geleden tijdens de raadsvergadering officieel geïnstalleerd. Hun betrokkenheid bij de GroenLinksfractie is niet van vandaag of gisteren. Als mogelijke opvolgers als een van de drie raadsleden ermee zou ophouden, zijn zij al veel langer intensief betrokken bij de fractie. Ze helpen raadsvergaderingen voorbereiden, zoeken dingen uit, stellen kritische vragen, delen hun kennis en ervaring, geven feedback en voeren, als ze dat willen, het woord bij sommige voorbesprekingen. Met het formeel afleggen van de belofte is het duidelijk wie een fractie in een voorbespreking mag vertegenwoordigen. Daarnaast hebben steunfractieleden ook toegang tot vertrouwelijke besprekingen en stukken. Dat komt een goede voorbereiding van de onderwerpen waar dit over gaat ten goede. Juist omdat ze vertrouwelijk zijn is dat extra belangrijk.

De ondersteuning van zittende raadsleden en de mogelijkheid het woord te voeren bij voorbesprekingen is voor raadsleden in spe een mooie vingeroefening voor het echte werk. Daarmee is de steunfractie enerzijds een kweekvijver voor nieuw talent; anderzijds is er naar de toekomst toe natuurlijk geen verplichting.

Behalve geïnstalleerde steunfractieleden is er een kring GroenLinksers die op kleinere schaal hun kennis en kunde delen met de fractie. Op die manier is er voor ieder die zijn of haar steentje wil bijdragen een plek te vinden in de Culemborgse GroenLinks-politiek.

Gisteren is -ongevraagd- de eerste nieuwsbrief die ik vanaf nu wil gaan verzenden bij vrienden, familie en bekenden in hun digitale brievenbus gevallen. Vanaf vandaag staat inschrijven open voor iedereen!

Waarom een nieuwsbrief?
Als politicus wil ik graag contact houden met mijn achterban en mensen die geïnteresseerd zijn in wat ik doe en wat ik vind. Daarvoor heb ik natuurlijk mijn website, maar als lezer je moet dan weer de tijd vinden de website op te zoeken en te gaan bekijken. Daarom wil ik mijn nieuws actief aanbieden zodat een verzameling van stukjes op mijn website (en ander kort nieuws) eens in de zo veel tijd als vanzelf in de inbox van je e-mail beland. Wel zo gemakkelijk eigenlijk.

Tegelijk hoop ik dat het een manier is om ook goede ideeën, commentaar en advies van jullie terug te krijgen. Ik denk zeker niet dat ik de waarheid in pacht heb en daarom zijn nieuwe invalshoeken, andere inzichten of verrassende opvattingen heel verrijkend.

Schrijf je daarom in voor de nieuwsbrief!

Alle kranten, televisie- en radioprogramma’s gaan over sneeuw en de chaos op wegen en het spoor. Veel journalisten zullen er hun dagelijks brood mee verdienen. Daarbij zijn zij vooral op zoek naar de mopperende reiziger en politici die daar gretig op in springen. Laten we niet zo moeilijk doen. Ons overgeorganiseerde land vol infrastructuur is [...]

Een mooie bijeenkomst vorige week, waar ik veel energie van heb gekregen! In mijn eigen huiskamer vond de eerste sessie van ‘Jesse in de huiskamer’ plaats. Centraal stond Jesse Klaver, kamerlid voor GroenLinks, die het land in te trekt om met mensen te praten over wat er speelt in de samenleving, wat de mensen bezig houdt. Jesse wil zo voeding ophalen voor zijn inbreng in de Tweede Kamer, die aldus Jesse zelf, met recht een kaasstolp kan worden genoemd.

In het Eindhovense pakte ik samen met René Kerkwijk, gebiedscoördinator van de gemeente en mijn voorganger als fractievoorzitter van GroenLinks, de handschoen op. In korte tijd organiseerden we een huiskamer vol betrokken mensen die wonen of werken in Eindhoven. Er schoven mensen aan vanuit oa de maatschappelijke opvang, de woningcorporatie, het welzijnswerk, de zelfhulp, het onderwijs, de gemeente en de lokale politiek. Een mooie mix van denkers en doeners die vanuit hun eigen praktijk kunnen reflecteren op de thema’s die spelen. We kozen voor de invalshoek ‘participatie’, aansluitend bij de portefeuille van Jesse (onderwijs, sociale zaken en sport) en naar mijn mening een van de belangrijkste vraagstukken voor de komende jaren. Want hoe slagen we er met z’n allen in om mensen mee te laten doen, naar hun eigen vermogen, en te voorkomen dat kwetsbaardere groepen in onze samenleving aan de zijlijn belanden, zoals nu dreigt te gebeuren door invoering van de Wet Werken naar Vermogen (en de daarmee gepaard gaande bezuinigingen).

De aanwezigen hadden niet veel nodig om met elkaar in een geanimeerd gesprek te raken. Na een aftrap van Jesse ontspon de discussie zich over allerlei onderwerpen. Het ging over eigen verantwoordelijkheid, eigen kracht en gastvrijheid van de samenleving voor mensen met ‘een vlekje’. De balans tussen rechten en plichten, en over het spanningsveld tussen decentraliseren en de touwtjes in handen willen houden, wat zowel op rijksniveau als in de gemeente speelt. Wat is er voor nodig om het systeem écht anders in te richten, om echt een andere werkwijze te gaan toepassen?

Mooie voorbeelden werden er genoemd over de kracht van mensen. Bv de mevrouw met een hersenaandoening die was afgeschreven voor de arbeidsmarkt. Want ze was niet ‘rendabel’. Door het doen van vrijwilligerswerk hervond zij haar kracht. Door haar talent en wilskracht te stimuleren is het haar gelukt om een opleiding aan de universiteit te gaan doen. Op deze manier komen veel mensen weer aan de slag. Werkgevers zouden zich hier veel meer open voor moeten stellen!

Dat leidde tot de cruciale vraag: wat is eigenlijk ‘kwetsbaar’? Mensen die door de samenleving als kwetsbaar worden gezien, hebben vaak zoveel meegemaakt, Soms gaan we er te gemakkelijk vanuit dat mensen zelf niets kunnen. Het is de uitdaging, niet alleen voor de overheid, maar voor ons allen als samenleving, om deze mensen in staat te stellen hun talenten te benutten.

De twee en een half uur vlogen om. Iets na tienen sloten we de bijeenkomst af, en vertrok iedereen richting huis. Nieuwe contacten waren gelegd en de visitekaartjes wisselden van hand. Aan het denken gezet en met nieuwe ideeën kijken Jesse, onze gasten, en René en ik terug op een bijzondere avond!

straatmuzikanten, a photo by hans van egdom on Flickr.

Denk ik aan Duitsland...: In de tuin van Angela Merkel: In december schreef ik over Ringo Starrs veelkleurige “ knotted gun ”. Een pistool met een knoop in de loop als symbool tegen geweld, die h...

Www.Data.overheid.nl is een mooi initiatief van het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties om gegevens van gemeentelijke overheden digitaal beschikbaar te stellen. Op deze wijze kunnen deze gegevens worden (her)gebruikt in nieuwe toepassingen die door inwoners kunnen worden ontwikkeld.

Omdat deze gegevens al in de bestanden van de gemeente zitten, hoeft het beschikbaar stellen niet veel te kosten. Een drempel is eerder een gevoel van onveiligheid. Maar het gaat alleen om gegevens die toch al openbaar zijn, bijvoorbeeld omdat ze op de gemeentelijke website worden getoond. Met een kleine inzet van de gemeente kan de service aan de inwoners aanmerkelijk worden verbeterd en vereenvoudigd.

Bovendien

• sluit deze werkwijze aan bij een moderne manier van informatie verwerking,
• wordt met publiek geld verzamelde informatie beschikbaar gesteld voor een open en transparant Ede,
• geeft Ede op eenvoudige wijze invulling aan de Wet Openbaarheid van Bestuur,
• wordt bij het ontwikkelen van applicaties gebruik gemaakt van "the wisdom of the crowd".

De gemeente Amsterdam heeft haar gegevens toegankelijk gemaakt voor iedereen. Hier was de wedstrijd "Apps for Amsterdam" aan verbonden. Op deze wijze zijn programma's ontwikkeld voor smartphones, web, ipad of Facebook. Zo zijn applicaties gemaakt waarmee de energiegegevens over gebouwen en woningen worden getoond en wordt een subsidieadvies gegeven. Met een ander programma kunnen scholen worden gevonden aan de hand van criteria als soort, onderwijsrichting of afstand. Met een andere applicatie kunnen de 178 nationaliteiten die in Amsterdam wonen worden ontdekt.

Tijd dat ook de gemeente Ede haar gegevens beschikbaar stelt om te worden hergebruikt in nieuwe, nuttige, waardevolle en leuke toepassingen. Het is dan aan ontwikkelaars om kansen te zien en iets met de gegevens te doen. Een wedstrijd is een mooie manier om dit proces op gang te brengen. Wat mij betreft mag de wedstrijd "eApps voor Ede" morgen al beginnen.

De liberale ‘vrinden’ van de VVD laten zich de afgelopen weken in Dronten weer van hun sterkste kant zien. Op de agenda staan een aantal van die onderwerpen die kennelijk voor de Drontense VVD’ers een beetje moeilijk te verteren lijken. Van die ‘linkse hobby’s’ als windmolenbeleid en duurzaamheid.

Bij het windmolenbeleid ging woordvoerder Anke d’Hooghe-Molenkamp er vol in. Windmolens zijn lelijk, duur, draaien op subsidie en er mogen er vooral geen bijkomen. Want wie weet blijkt over tien jaar wel dat de opwarming van de aarde allemaal best wel meeviel en dan stonden al die windmolens zinloos in het landschap te roesten. Als je niet zeker wist dat je er in de toekomst geen last van zou hebben moest je het toch vooral maar niet doen! Mijn vraag hoe ze dit dan zag als het gaat om haar favoriete energie opwekking via kerncentrales en kernafval was een beetje moeilijk. Maar gelukkig werd ze gered door burgemeester De Jonge die het afhamerde omdat kernenergie niet op de agenda stond.

Hoewel we bij de vergadering een tribune vol (agrarisch) ondernemers hadden die erg voor meer windmolens waren, en maar liefst twee van de VVD raadsleden niet mee konden besluiten omdat ze belanghebbend zijn bij windmolens, was en bleef de VVD tegen die verschrikkelijke windmolens. Want eigenlijk is het allemaal maar (linkse?) onzin!

Dat we op milieugebied van de VVD fractie verder niets hoeven te verwachten bleek ook gisteravond wel weer. Het duurzaamheid beleid werd in een speciale informatieavond door wethouder Van Amerongen (VVD) aan de gemeenteraad gepresenteerd zodat helder was welke ambities er zijn als we het beleid later deze maand gaan behandelen. Tijdens de presentatie werd zo vaak benadrukt dat alles wat de gemeente wil binnen de bestaande budgetten past dat de VVD-geur wel haast doordringend te noemen was. Maar dat was niet vanwege de hoge opkomst van VVD raadsleden. Waar wel beide VVD-wethouders van de partijwaren om het beleid toe te lichten en te verdedigen was de VVD-fractie in geen velden of wegen te bekennen. Ze zullen het wel niet zo interessant vinden. Want ‘dat vervelende en lastige milieubeleid is alleen maar dure onzin, dus daar moet je verder geen tijd in steken’ zal wel de gedachte zijn. Je zal je als wethouder duurzaamheid maar gesteund weten door zo’n raadsfractie van de eigen politieke kleur, ik zou bijna medelijden krijgen.

Maar natuurlijk begrijp ik het allemaal verkeerd, zo zal de VVD betogen. Ze schaffen het duurzaamheidsbeleid niet af en zullen het niet blokkeren, net zoals bij sociale zaken. Dat maakt –in de logica van de Drontense fractie- de VVD een hartstikke sociale en groene partij. Sja, en wat zou je daar nu tegenin kunnen brengen? *ironieteken*

Het plan MIK/Woonwijze heeft geen enkel gevolg voor de accommodatieplannen zo verzekerde het college ons nogmaals tijdens de commissie. Ik betwijfel dat zeer. Voortgang in het proces houden zeker, maar bouwen voor leegstand zeker niet. De politieke druk om vooral door te pakken is echter hoog.

De commissiekamer zat gisteravond helemaal vol, want nu zouden er knopen doorgehakt worden over het accommodatiebeleid. Al decennia een heet hangijzer in Vught. Het plan met drie varianten dat het college begin dit jaar presenteerde ziet er prachtig uit… maar is wel achterhaald door de zet van Woonwijze/MIK. Het is ondenkbaar dat het mogelijke vertrek van zo’n grote huurder geen impact heeft op de plannen.

Het staat iedere huurder van een accommodatie vrij om zelf te kiezen naar een andere accommodatie te gaan. Dat geldt ook voor verenigingen en instellingen die subsidie van de gemeente krijgen. En over het algemeen kan gesteld worden dat het weinig gevolgen heeft als een vereniging kiest voor een andere accommodatie. Er vallen dan een of twee dagdelen vrij, waarvoor een andere invulling gezocht kan worden. Maar als een huurder die het grootste deel van het jaar permanent vele vierkante meters vult een eigen accommodatie bouwt, is dat echt een ander verhaal. Dan dient het college uitleg te geven over plannen voor de vrijgekomen vierkante meters.

Gisteravond werd deze verantwoordelijkheid echter afgeschoven op Stichting Theater De Speeldoos. De Speeldoos is immers geen gemeentelijke accommodatie, maar een eigen stichting dus met een eigen verantwoordelijkheid. Vreemd, want De Speeldoos is de harde kern van het accommodatiebeleid van het college in alle varianten. Het college wil dus wel de lusten – De Speeldoos als kern van plan – maar niet de lasten – meedenken over invulling eventuele vrije ruimte. En daardoor kunnen volgens het college nog steeds de voorgestelde varianten onderzocht worden onderzocht. Het probleem MIK en De Speeldoos wordt gewoon even geparkeerd en over twee maanden verder uitgezocht.

Die keuze kan ik niet steunen! De jongerenaccommodatie wordt afgezonderd van de overige activiteiten, dus die kan los worden uitgewerkt. Dat kan op de locatie Elzenburg, hoewel ik eerder mijn voorkeur had uitgesproken voor de Irenelaan, maar heeft het college al andere activiteiten gepland. Maar het is absurd te denken dat lege meters in De Speeldoos geen gevolg heeft voor de vierkante meters in Gebouw Rozenoord aan de overkant van de straat. Als je een totale behoefte aan ruimte hebt geïnventariseerd, dan zijn deze accommodaties communicerende vaten geworden. Meer ruimte over in de ene locatie, betekent iets voor de andere locatie en vice versa.

Het is duidelijk dat de coalitie onder aanvoering van Gemeentebelangen vooral wil doorpakken. Geen keuzeopties meer, niet meer uitwerken, maar meteen doen! Het accommodatiebeleid moet door, want dat is de belofte… Wat nu precies de meter behoefte is als het MIK echt een eigen accommodatie lijkt er niet toe te doen: doorduwen. De wens van de gehele raad om door in te zetten op minder, maar kwalitatieve accommodaties te bezuinigen lijkt hiermee te worden vergeten. Het (ver)bouwen om vervolgens tegen lege meters aan te kijken zou daar niet bij moeten passen. Werk daarom de jongerenaccommodatie uit en geef het college opdracht om met Woonwijze, MIK en De Speeldoos de gevolgen van de plannen in beeld te brengen.

Vorige week is in de Tweede Kamer gesproken over een belangrijke nieuwe wet. De wet moet regelen dat politieke partijen openheid van zaken geven over hun inkomsten. Officieel heet deze wet ‘wet financiering politieke partijen’. Worden politieke partijen gesponsord door personen of bedrijven en zo ja, welke? Belangrijk om te weten, omdat kiezers zo kunnen beoordelen of de standpunten die een politieke partij uitdraagt en de besluiten die een politieke partij neemt, onafhankelijk zijn gemaakt. De wet gaat over landelijke politiek maar hoe zit dat met de politiek op provinciaal en gemeentelijk niveau?Een kamerlid of een gemeenteraadslid dienen beiden een besluit te nemen in het belang van alle bewoners en niet alleen in het belang van een individu (een rijke villabezitter die minder belasting wil betalen, bijvoorbeeld) of het belang van een bedrijf (dat liever een minder strenge milieuvergunning wil) een hele bedrijfstak (de tabaksfabrikanten bijvoorbeeld) of zelfs bedrijven uit het buitenland (olieproducerende bedrijven uit het Midden-Oosten bijvoorbeeld).

Gelukkig is een ruime meerderheid in de Tweede Kamer voorstander van een wet die regelt dat politieke partijen verantwoording afleggen over hun inkomsten. Dat werd tijd, want in Europa heeft nagenoeg elk democratisch land allang regels over de financiering van politieke partijen. Als de wet wordt aangenomen, is het voor politieke partijen die in de Eerste en Tweede kamer zijn vertegenwoordigd eindelijk goed geregeld. Jammer genoeg worden vooralsnog lokale partijen en politici niet genoemd. Toch zijn er diverse partijen die hier terecht aandacht voor vragen. Een lobbybrief van de VNG over dit onderwerp is helder: een pleidooi voor uniforme en landelijke regelgeving over de openbaarheid van financiering van lokale partijen.

Omdat een eerste verkennend onderzoek van mij tot de conclusie leidde dat landelijke wetgeving noodzakelijk is om lokaal regels te kunnen stellen, heb ik vorig jaar contact opgenomen met de fractie van GroenLinks in de Tweede Kamer over dit onderwerp. GroenLinks zal een belangrijke wijziging op het wetsvoorstel steunen, dat ingediend wordt door kamerlid Heijnen van de PvdA. Heijnen legt het duidelijk uit: “Dit wetsvoorstel is zo lek als een mandje als we lokale afdelingen van politieke partijen buiten beschouwing laten. Dat is één belangrijke overweging om de lokale politiek hierin mee te nemen. In dit wetsvoorstel wordt niet de transparantie van giften aan de lokale politiek geregeld, terwijl het risico van het kopen van invloed door een gift op lokaal niveau veel groter is. De lijntjes zijn korter. (…) Wij vinden het nog belangrijker dat dit op lokaal niveau goed geregeld wordt dan op landelijk niveau.” Je kunt het debat van 25 januari en 26 januari overigens helemaal teruglezen, vermakelijk leesvoer!

Ik ben blij met deze wijziging en ik hoop dat de dames en heren in Den Haag inzien dat openbaarheid van de financiering ook in gemeenteraden en provinciale staten hoort. Juist op het lokale niveau. Ik wacht de stemming over het wetsvoorstel met veel belangstelling af. En mocht je willen weten hoe de fractie van GroenLinks Nijmegen aan zijn inkomsten komt, neem dan gerust contact met mij op. Als penningmeester van de fractie kan ik het je zo vertellen.

barcelona, a photo by hans van egdom on Flickr.

hardlopen bij het strand, a photo by hans van egdom on Flickr.

Over het nooit verliezen van de verbazing en de verwondering. ‘Bij alle desillusie moeten die overeind blijven. De verwondering is de belangrijkste missie.’

Wislawa Szymborska.

(..)

Het is zo gegaan dat ik hier ben en kijk.
Boven me fladdert een witte vlinder in de lucht
met vleugeltjes die alleen van hem zijn
en over mijn handen vliegt zijn schaduw,
geen andere, niet zomaar een, alleen de zijne.

Wanneer ik zoiets zie, verlaat me altijd de zekerheid
dat wat belangrijk is
belangrijker is dan wat onbelangrijk is.

♥

Bismarck heeft gesproken en we hebben hem nu eindelijk in het echt kunnen horen. Vorig jaar werden enkele 122 jaar oude geluidsopnamen uit het laboratorium van de Amerikaanse uitvinder Thomas Edison ontcijferd. Groot nieuws want eindelijk kon worden bewezen dat de rijkskanselier Otto von Bismarck geen piepstemmetje had, zoals vaak werd verondersteld.

In 1878 vroeg de Edison een patent aan op zijn fonograaf, waarmee hij geluid kon opnemen en weer kon afspelen. Edison gebruikte daarvoor zogenaamde wasrollen, een mengsel van paraffine en bijenwas. In 1957 werden enkele oude wasrollen uit Edisons erfenis gevonden, maar het duurde tot vorig jaar dat eindelijk het verhaal achter de geluidsopnamen duidelijk werd.

In 1889 en 1890 reisde Theo Wangemann, een Duitse medewerker van Edison, naar Europa om de fonograaf te demonstreren en om de hoge kringen van het belang ervan te overtuigen. Wangemann reisde naar de Parijse wereldtentoonstelling en vervolgens naar Berlijn. In september 1889 demonstreerden Wangemann en de inmiddels ook naar Duitsland gevaren Edison de fonograaf aan het hof van keizer Wilhelm II in Potsdam. De keizer was enthousiast, maar weigerde in het apparaat te spreken. De zevenjarige kroonprins mocht wel wat zeggen.

Lees verder op mijn nieuwe blog en beluister de stem van Bismarck: Denk ik aan Duitsland...

Erik de Graaf