Twee concerten in twee dagen. Bijzonder, zeker als je al maanden geen optreden bezocht hebt. Maar toevallig kwamen twee van mijn favorieten op opeenvolgende dagen naar het oosten des landes.

Dat bleek voor Roosbeef nog niet zo eenvoudig op de vrijdag van de eerste serieuze sneeuwval. Liefst vier uur hadden ze nodig om van Utrecht naar Hengelo te reizen. Leuk filmpje maakten ze zelf er over:

Met het toepasselijke nummer ‘Sneeuw’ van hun nieuwe CD had de clip meteen een geschikte soundtrack. Ze begonnen iets te laat, iedere bezoeker moest zich registreren bij de ingang, de 100.000ste concertganger zou na de tijd een geweldige prijs winnen: levenslang gratis naar Metropool. Ik won niet, maar het concert van Roos en haar mannen was genoeg prijs.

Veel kende ik nog niet van haar nieuwste CD, maar dat bleek geen probleem om een prachtig optreden te volgen. De voor mij onbekende nummers bleken iets ruiger dan ik me van haar vorige CD herinnerde, een enkele keer leek het wel dat Sonic Youth het podium had overgenomen, maar zonder uitzondering paste het, deed het de sfeer geen geweld aan. Nieuwe arrangementen voor wat oudere titels, waaronder een prachtige kale, ingetogen ‘Onder invloed’, maakten de show af. Vol enthousiasme sloot ik dan ook aan in de rij om ‘Omdat ik het wil’ aan te schaffen en te laten signeren.

Een dag later was een dorp verderop nog zo’n eigenzinnig figuur te zien. De rij buiten de Atak was lang, het voorprogramma Lola Kite (klonk goed trouwens) was al lang begonnen toen ik eindelijk binnen was. Bij min 12 buiten staan was niet echt een leuk begin van de avond. Maar nadat kleine Groenteman de zaal al had opgewarmd, was de komst van Spinvis en zijn band zo overweldigend dat het publiek het automatisch warm kreeg.

Het begon al met de prachtige zang van Saartje van Camp, celliste van de band, waarna De Jong zelf meerdere prachtige nummers ten gehore bracht. Al snel leek de hele zaal verkocht, alles wat ze deden werd gewaardeerd, geen nummer was mis.

Voor mij was het verrassend dat er vrij veel oud werk gespeeld werd, ik had meer recente titels verwacht, maar juist de afwisseling deed het erg goed. Met meerdere multi-instrumentalisten op het podium werd elk nieuw nummer weer een verrassingstocht door de wonderlijke wereld van het zolderkamertje in Nieuwegein waar ongetwijfeld nog veel meer moois vandaan komt de komende jaren.

Het laatste nummer van de set ‘Kom terug’ heeft alles in zich om een moderne klassieker te worden, kan nu al getipt worden als VPRO’s 3voor12 nummer van het jaar 2012. “Reis ver. Drink wijn. Denk na. Lach hard. Duik diep. Kom terug.” Ook de band zelf leek overtuigd van de kracht van het nummer. Het enthousiasme van met name Saartje werkte aanstekelijk en de zaal reageerde dan ook navenant. Het ingetogen gezicht van De Jong zelf toonde toch ook sporen van emotie, zijn ogen bewezen dat ook hij stond te genieten.

Na een mooie toegift ging ook hier weer een volle zaal tevreden naar huis.

Veel nationalisme ziet er niet in me, maar ik vind wel dat we trots mogen zijn op twee geweldige en eigenzinnige artiesten die gelukkig nog niet ten onder zijn gegaan in de Tros-ifisering van de muziekwereld. Koester ze. Geniet er van. Ga ze zien!

Over Roosbeef:
Alternative.blog
Kindamuzik
Roosbeef.nl

Over Spinvis:
Volkskrant
3voor12
Saartje van Camp
Spinvis.nl

Ik zal niet beweren dat ik net zo veel in het huishouden, maar stil zitten kijken terwijl een ander van alles doet, kan ik ook maar even volhouden. Ik doe mijn klusjes dus wel. De een dit, de ander dat, door de jaren heen groeit het. Sommige dingen doen we om en om, of zo het uitkomt.

Zo ook na het eten. Wie bemoeit zich met de kleine, wie ruimt de tafel op, er is geen vast patroon, maar het gaat eigenlijk altijd goed. Op een klein detail na. Ik heb een ontzettende hekel aan het schoonmaken van het aanrecht. Het is simpel, kost weinig moeite, maar ik kan het soms gewoon niet opbrengen. Ik kan er een kwartier over doen om de tafel af te ruimen, etensresten te verdelen over bakjes voor kliekjesdag en de rest naar de groene bak, de afwas voorspoelen en in de machine zetten, alles terug op de plek, maar om dan ook nog even een sopje te maken en het gasfornuis schoon te maken, kan ik niet altijd opbrengen.

Raar, een minuut of twee, drie maximaal en ik ben er van af en toch laat ik het soms liggen. Alsof ik net op dat moment tot de ontdekking komt dat DWDD is begonnen, mijn voetbaltas nog gepakt moet worden, dat ene mailtje echt niet langer kan wachten of de kranten hoognodig weggewerkt moeten worden. Alsof ik er iets aan overhoud. En toch gebeurt het me regelmatig. Niet altijd, sterker nog: ik doe het vaker wel dan niet, maar het is toch een significante afwijking.

Ik weet niet welke fobie er aan ten grondslag ligt, maar misschien is het wel een goed voornemen om aan dit probleempje te werken.

Kijk nog eens 157

Alsof ik op het strand reed. Zoveel zand lag er in die smalle hoofdstraat. De stoep was er ook erg hoog. Nadat ik de auto had geparkeerd vertelde de slager, die op de stoep voor zijn winkel zat, dat het water soms als een rivier door de hoofdstraat stroomt. Als je je auto niet op tijd hebt weggehaald, wordt die meegesleurd.

En dan blijft er dus ook zand achter. Simpel toch?

Overview

Employability

Social inclusion

Upgrading workforce

Agrofood

Marcel van Roosmalen – Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt

Op dit boek zat ik al te wachten, toen ik nog niet eens wist dat het werd samengesteld. De verhalen van Marcel van Roosmalen waren altijd een hoogtepunt in de Vara-gids. Een geweldig observator met een onderkoeld gevoel voor humor.

Twee keer heb ik een boek door hem laten signeren. Jaren geleden in Almelo na een voorstelling van Hard Gras sprak hij me met u aan. Ik wilde nog bijna een geintje maken over McDonalds, maar vond het niet passend. Eind vorig jaar waren we in Enschede met een grote groep mannen, weer Hard Gras. Ik was de enige die een boek wilde laten signeren. Dit boek, ik was pas halverwege. Hij vroeg me mijn naam en kwam meteen met de reactie ‘Ben jij Gerbie van internet?’ Niet alleen volgt hij mijn twitter, hij wist zelfs precies welke foto daarnaast stond. Ik was erg verbaasd. Trots dat hij mij herkend had. Trots op zijn handtekening in mijn exemplaar van zijn boek.

Gedurende dit boek kwam ik er pas achter voor hoeveel bladen hij heeft geschreven de laatste jaren. Ik kende dus al zijn verhalen in Hard Gras en de Vara gids. In de Intermediair, HP/de Tijd, Veronica Magazine, het Parool en incidentele uitgaven kon ik hem ook niet tegenkomen, die las ik nooit. NRC-next, Volkskrant Magazine, Nieuwe Revu en Nu-Sport slechts incidenteel, dus ook daar miste ik een hoop.

In vele andere recensies van dit boek wordt Nederland neergezet als een triest land, gezien door de ogen van de schrijver. Ik ben het daar slechts ten dele mee eens. Want het beeld dat van Roosmalen schetst van Nederland is inderdaad niet een vrolijk makend verhaal, maar vele observaties zou hij ook hebben kunnen doen in Duitsland of België, zeker ook aan de overkant van de Noordzee, mocht hij de kans hebben gekregen om vergelijkbare artikelen te schrijven in die landen. Zo uniek is de Nederlandse cultuur nou ook weer niet.

De stijl van Van Roosmalen daarentegen is wel vrij uniek. En dat terwijl hij toch niets bijzonders doet. Hij gaat ergens heen, probeert op de achtergrond te blijven, observeert en schrijft zo precies mogelijk op wat hij ziet. En dat is bij vlagen hilarisch. Ik herlas het verhaal over een bus vol journalisten door Volendam. Hij blijkt de enige te zijn die niet kritiekloos meedoet met de tour. (“Een van de TROS-voorlichters kwam informeren of ik klaar was met mopperen. Ze had gehoord dat ik tegen iemand gezegd had dat ze Volendam moesten bombarderen. ‘Niet leuk!’, zei ze.”). Andere hoogtepunten zijn de oefenwedstrijd van het Nederlands elftal in Eindhoven (“’We gaan naar Zwitserland’, klonk helemaal niet als een aanmoediging. Het was een dreigement.”), een bezoekje aan Frankrijk waar een gezin meedoet aan het programma ‘ik vertrek’ (“In de winkels kon je gewoon aanwijzen wat je wilde hebben, Als ze dan toch een verschil moesten noemen, was het dat je hier lekker onder elkaar was.”) en de Cd-presentatie van Jannes tijdens een piratenfestijn (“De afgelopen jaren hebben ze uit protest geen carnavalskrakers meer geschreven, maar van die actie had niemand last.”).

Maar eigenlijk is elk verhaal de moeite waard, zitten er geen zwakke stukken in deze verzameling en is het boek op meerdere momenten de oorzaak van een spontane lachbui. Toch heeft het boek ook nadelen: het is een keer uit. Een volgend boek zal wel heel goed moeten zijn om weer zo positief ontvangen te worden, maar vooral moet Van Roosmalen oppassen voor zijn eigen succes. Want hoe beroemder hij wordt, hoe lastiger het wordt om dit soort stukken te kunnen blijven schrijven.

Citaat: “Een uur later verliet ik Schiphol, waar de opnames waren. Jan, van Taxi Jan, reed al jaren artiesten en mensen die te gast waren in talkshows. Hij had al van alles in de auto gehad: ministers, Gordon en Patty Brard. En ook wel eens onbekende mensen als ik, maar hij was nog nooit gevraagd om midden in de nacht naar een visvijver in Brabant te rijden.” (p.155)

Nummer: 11-028
Titel: Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt
Auteur: Marcel van Roosmalen
Taal: Nederlands
Jaar: 2011
# Pagina’s: 367 (9287)
Categorie: Non-fictie
ISBN: 978-90-290-8759-9

Meer door Marcel van Roosmalen:
Op pad met Pim
De Pimmels
Je hebt het niet van mij (Hard Gras 48)
Het jaar van de Adelaar (Hard Gras 66)
Geef me nog twee dagen (Hard Gras 78)

Van der Meest, deel 39

Van der Meest, een serie foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Ode aan fotograaf Hans van der Meer.

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Bron: BN de Stem

Onlangs las ik het nog weer op de lokale nieuwssite. De burgemeester was op bezoek gegaan bij iemand die 101 was geworden. Ik vond dat vreemd. Ik snap dat je op die leeftijd niet veel klasgenoten meer kunt uitnodigen, maar is een dergelijke visite niet een teken van een ouderwets feodaal stelsel?

Waarom komt de burgemeester op bezoek? Zit je daar echt op te wachten op die leeftijd? Bij 100 kan ik me nog iets voorstellen, maar moet je dan op weg naar een recordleeftijd elk jaar weer een stuk gebak voor klaarzetten? Zit zo’n burgemeester eigenlijk te wachten op deze saaie bezoekjes, waarvan met de vergrijzing er steeds meer zullen komen?

“Niet roken, maar wel elke dag een borreltje en naar GTST kijken, dan haal je de 100 wel”, het ongevraagde advies heeft hij al vaak gehoord. Laten we toch ophouden met die onzin. Prachtig als je die leeftijd mag bereiken, maar een bijzondere prestatie is het niet. Je hoeft alleen te blijven ademen. Velen lukte het niet, maar 100 halen is ook gewoon een kwestie van geluk. En ik gun iedereen geluk, maar ik geloof niet dat iemand die de gemeenschap klauwen vol geld kost, daar zijn gezicht moet laten zien.

En dan heb ik het nog niet eens over de tenenkrommende stukjes met foto die de week er op in de huis-aan-huis blaadjes verschijnen. Afschaffen dus die traditie, voordat het te laat is.

Het gebeurt overal blijkbaar:

de-midweek.nl
Utrecht
Ondernemersbelang
BN de Stem
Volnieuws.nl
Nieuwsblad.be
Brabantsdagblad
Leeuwarden

Niets, maar dan ook echt helemaal niets, heb ik met carnaval. Verkleden en vreemdgaan, het staat ver van me af. Ook bier drink ik niet. En dan begin ik niet eens over de extreem foute muziek. De komende maand is dan ook niet eenvoudig voor me.

Toch aandacht voor een van die erg foute carnavalskrakers. Vorig jaar overleed namelijk een plaatsgenoot van me, Jan Brunnekreeft, beter bekend als Jan van de Zon. En die scoorde in 1975 zo maar een carnavalshit. Ik was dus een jaar of vijf, maar kan me het nummer goed herinneren. Al was het alleen maar omdat carnaval op die leeftijd nog wel leuk is en omdat je elk jaar met dezelfde muziek wordt geconfronteerd, vernieuwing is uit den boze bij dit Roomsche feest.

Mocht je Roekie Zoekie willen beluisteren, dan kan dit via deze compilatie uit 1977. Nummer 11 en dan op het pijltje achteraan klikken.

Het schijnt dat Jan niet al te veel heeft verdiend met zijn hit. Er gaan zelfs geruchten dat hij zelf zo veel exemplaren kocht en die op zolder gooide, dat hij wel in de hitlijsten terecht moest komen. Ik weet niet of het waar is. Misschien is het juist wel leuker als dat klopt.

Jan was een verteller, waar ik helaas te weinig naar heb mogen luisteren. Zijn hitje doet me niet zo veel. Zijn gemis in de lokale gemeenschap des te meer.

Keith Richards – Life

Ook weer een boek dat ik zelf nooit gekocht zou hebben, tenzij het in de opruiming lag. Maar als verjaardagscadeau daarom juist erg geschikt. Lees eens iets buiten je geijkte kader, iets nieuws. Vele lovende recensies had ik al gelezen (okay, eigenlijk gezien, scanreading is de beste term) over het openhartige boek dat Richards heeft geschreven. De gevolgen van dit boek waren voorspelbaar, ruzie nummer 418 tussen Jagger en Richards.

Volgens mij heeft Richards het boek helemaal niet zelf geschreven, James Fox wordt niet voor niets op de titelpagina genoemd. Een serie hele lange interviews lijkt mij, sommige hoofdstukken zijn overduidelijk spreektaal, geen verhaal. Daarbij komt dan dat Richards op meerdere punten een opmerking maakt in de trant van ‘hier komen we later op terug’. Irritant, want dat er chronologisch verband zit tussen dingen die in zijn leven gebeuren lijkt me wel heel voor de hand liggend. In een interview maak je dergelijke opmerkingen, volgens mij hoeven die niet op papier te verschijnen.

Er staat toch al vrij veel in over zijn jeugd. Het duurt hoofdstukken voordat we aan de Rolling Stones toe zijn, toch de reden dat de meerderheid van de fans dit boek hebben aangeschaft. Toch is al een zesde van het boek voorbij, een behoorlijke prestatie bij een pil van deze omvang. Kortom, genoeg redenen om te zeggen dat het me niet meeviel, deze geautoriseerde autobiografie.

Toch las ik met plezier verder, want de eenzijdige blik van Richards op de wereld was vermakelijk om te lezen. Iemand die jaren geleefd heeft in een roes van drank, drugs en muziek, kan daar mooi over vertellen. En dat kan Richards. Er is genoeg gebeurt om een komisch verhaal te vertellen, om tragiek te beschrijven, om ellende naar buiten te brengen. Dat Richards zich zelf geregeld tegenspreekt is dan ook eerder humoristisch dan irritant. Verwacht niet iemand die een genuanceerde geschiedenis te vertellen heeft, maar zie een eindeloze stroom anekdotes voorbij komen en je hebt een goed boek in je handen.

Dus niet het meesterwerk dat velen er van probeerden te maken, maar eerder de eenoog in het land der blinden. Tenslotte zijn vele (auto)biografieën van beroemdheden, in welk vakgebied dan ook, meestal saai, eenzijdig en kritiekloos. Dat kan de gitarist zeker niet verweten worden. Alleen al daarom verdient hij lof. Dat sommigen dat daarom aanzagen voor een klassieker is begrijpelijk maar onterecht.

Citaat: “Ik was in Parijs, samen met Marlon, op tournee toen ik hoorde dat ons zoontje Tara, toen net twee maanden, in zijn wiegje was overleden. (…) Het enige positieve wat dit betreft was dat Marlon en ik niet met onze neus boven op alle verdriet zaten. Ik moest die avond het podium op. Daarna was het doorploeteren met de tour en met Marlon en die dingen gescheiden houden. (p.390/391)

Nummer: 11-027
Titel: Life
Auteur: Keith Richards (ghostwriter James Fox)
Taal: Nederlands (Orig.: Engels)
Jaar: 2010
# Pagina’s: 575 (8920)
Categorie: Biografie
ISBN: 978-90-229-9567-9

Meer:
Official site
Wikipedia
NY Times
Guardian
Studenten.net

Er komt een moment in je leven dat je niet meer bij je ouders kan of wil leven. Dan moet je dus zelf onderdak vinden. Zelf ging ik op kamers, studeren op mijn 18^e. Klein hokje in een slechte buurt, al zag ik pas achteraf hoe slecht. Ik heb er met plezier gewoond.

Tegenwoordig is de tendens om zo snel mogelijk te kopen. Want door te huren ‘bouw je niets op’. Of ‘je gooit het geld elke maand weg’, is een ander argument. Sinds de economische crisis zijn het vooral huizenbezitters die in de problemen komen. Sterker nog, door de banken die graag vele onverantwoorde hypotheken wilden verkopen, is de crisis begonnen. Mensen die zich geen huis konden veroorloven, kochten er toch een. Anderen die een klein huis hadden moeten kopen, kochten een groot huis.

De crisis valt best mee. Ook al wil men u anders doen geloven, de meeste hypotheekbezitters betalen gewoon maandelijks aan de bank, kunnen nog gewoon op vakantie en hoeven nog niet bij de Aldi boodschappen te doen.

De probleemgevallen zijn jongeren die samen een huisje kochten en er iets later achter komen dat ze toch nog niet toe zijn aan samenwonen. Of elkaar ondertussen niet meer lief vinden. Mensen die uit elkaar gaan en een onverkoopbaar huis bezitten. Ik ben blij dat ik al aan de verkeerde kant van de dertig was toen ik mijn eerste hypotheek afsloot. Ik heb vele jaren gehuurd en daar is niets mis mee.

Daarom dus een pleidooi voor huren. Wat is er mis met eerst eens aanzien hoe het gaat? Waarom moet je je meteen in de schulden steken? Je hoeft je huis niet als beleggingsobject te zien. Je hoeft niet een mooier huis dan je ouders te kopen als je pas 24 bent. Er is niets mis met buren die van een uitkering leven. Een lagere school voor je kind waar kinderen uit een arme buurt ook komen, betekent niet dat jouw kind ook slecht Nederlands gaat praten.

De crisis raakt mij nauwelijks. Koopkrachtniveau 2005. Nou nou, toen hadden we het slecht. Misschien zakken we zelfs wel terug naar 1998! Dan moeten we in Guatemala toch maar eens een inzamelactie houden voor al die mensen die geen weekendje meer weg kunnen nadat ze op wintersport en cruise zijn geweest. De crisis raakt degenen met een hoge schuld. Zij die een huis kochten, waar ze eigenlijk hadden moeten huren. Niet meer doen dus. Wees verstandig, koop pas een huis als je zeker weet dat je het je kunt veroorloven. Economie is niet zo moeilijk.

Het blijft een leuke verslaving die wel tijd kost, weinig oplevert, maar vooral plezierig is. Meedoen aan een popquiz. Misschien zou ik dat wat vaker in de kroeg moeten doen, maar ik doe dat vooral online. Op onregelmatige woensdagen via Cap 65, waar ik vaak laag eindig, een enkele keer in de middenmoot en op het podium als er niet zo veel mee doen.

Sinds kort ook via Alex aan Zee, waar ik sommige fragmenten snel herken, maar de meeste ook weer niet. En overal zijn er genoeg muziekkenners die me simpel verslaan.

Elke dag via Twitter is er ‘s ochtends om 10 uur een nieuwe vraag bij Daily Popquiz, waar ik probeer de dag top 5 te halen (drie keer gelukt in een dik jaar tijd) en al maanden bezig ben de top 100 van het totaalklassement te halen. Nog steeds niet gelukt. En ja, ik heb nog hoop, ik sta op 118 in zijn Hall of Fame.

En dan is er elk jaar in de kerstvakantie de quiz van Wipneus en Pim. Omdat Wipneus bedacht dat mijn geboortestadje een leuke uitvalsbasis is om te wonen, zijn we elk jaar de eerste die de nieuwe quiz mogen uitproberen. De laatste jaren worden we (ons team van generatiegenoten) elke keer tweede. De lokale zendamateurs verslaan ons keer op keer. Voor eind 2012 moeten we dus een nieuwe strategie verzinnen. Toch was onze deelname niet helemaal voor niets. Na de waardeloze elpees (Lee Towers, Fabeltjeskrant) wonnen we dit jaar een sticker. Een originele John Travolta sticker. En wie heeft die nog tegenwoordig?

Gerbie kijkt YouTube 064

Rond half een wordt er in Rotterdam afgetrapt. De enige klassieker in het Nederlandse voetbal, hoe graag ze in Alkmaar, Enschede en Eindhoven er ook bij willen horen.

Even een paar jaar terug. Richard Witschge kreeg de bal met een hakje aangespeeld door Arveladze. Noodgedwongen moet hij de bal een paar keer hooghouden. Vele Rotterdammers kunnen tot op heden nog boos worden als ze aan dit moment denken.

p.s. ook wel een aardige goal van Dani.

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Stefan Verwey – Titel zoekt boek

Uit de Volkskrant ken ik zijn cartoons al. Altijd de moeite waard, in de boekenbijlage. Twijfel was er dus niet toen ik dit boekje in de opruimingbak tegenkwam. Naast de computer liggend, las ik elke keer tijdens het opstarten een paar cartoons.

Verwey beheerst de kunst die slechts weinigen onder de knie hebben. Met weinig woorden veel zeggen. Peter van Straaten kan het ook. Een plaatje, altijd een prominente plek voor (een) boek(en), een klein stukje tekst en er zit een heel verhaal achter. Het verhaal is duidelijk, maar tegelijkertijd geheel ter eigen interpretatie. Dan ben je volgens mij een groot kunstenaar.

Citaat: “Waarom niet net zoiets als Potter, maar dan helemaal anders” (p.44)

Nummer: 11-026
Titel: Titel zoekt boek
Auteur: Stefan Verwey
Taal: Nederlands
Jaar: 2001
# Pagina’s: 112 (8345)
Categorie: Cartoons
ISBN: 978-90-6169641-4

Meer:
Wikipedia
Auteurspagina bij de Harmonie
Titel zoekt boek bij de Harmonie
Vele cartoons via Google

- Goedemorgen. Ik ben net ingestapt op Station X en daar deed het kaartjesautomaat het niet. Ik moet deze trein halen, als ik nu naar een kaartjesautomaat loop, mis ik mijn aansluiting.

- Dat is niet mijn probleem

- Dus het is mijn probleem dat het kaartjesautomaat niet functioneert?

- Ik moet iedereen die bij mij een kaartje koopt 35 euro extra rekenen.

- Dus omdat jullie automaat het niet doet, moet ik extra betalen?

- Het automaat op Station X is niet van de NS

- Het maakt mij niet uit van wie dat automaat is, ik kon er geen kaartje kopen en ik ben niet van plan mijn trein te missen

- Het is ook niet mijn probleem. Ik reken 35 euro extra.

Ik reageer niet, maar blijf hem stil staan aankijken.

- Waar moet u heen?

Hij zucht bij die laatste opmerking.

De deuren van de treinen zijn al dicht ondertussen. We staan met zijn tweeën bij de laatste geopende deur. Ik ga niet instappen zonder zijn toestemming, maar weiger een boete te betalen voor iets dat niet mijn schuld is.

- Station Y

- Als u beloofd dat u daar aangekomen een retourtje koopt, dan mag u mee

Natuurlijk beloof ik het hem en we stappen allebei in. Hij duikt in zijn hokje en controleert niemand. Bij de derde stop stap ik uit. Ik heb hem niet meer gezien en ga naar mijn werk.

wandelen in een

weiland rond middernacht is

vreemd maar romantisch

John Irving – Last night in twisted river

Een boek van Irving is altijd een cadeau. Het woord epos komt vaak in me op. Het boek gaat ook nooit over een paar weken of een enkele gebeurtenis, het duurt decennia en de vele evenementen zijn allemaal onderling met elkaar verbonden. Alleen al daarom is elk boek weer een plezier om te lezen.

Aan de andere kant komt de voorspelbaarheid vaak om de hoek. Noordoost Verenigde Staten, een schrijver, beren, wat worstelen, minimaal 400 pagina’s, de overeenkomsten met meerdere voorgaande boeken zijn duidelijk.

Daarom ook kan ik wachten tot de paperback er is, hoef ik het boek niet perse meteen aan te schaffen. Ik stond op het punt, toen ik de kans kreeg om het boek door hem zelf te laten signeren. Maar de hoofdprijs die betaald moest worden voor een enkel boek had ik die dag niet in mijn portemonnee.

Maar natuurlijk kocht ik het boek later wel, las het dus afgelopen zomer. En weer heb ik me geen seconde geen verveeld, zat er geen overbodig woord tussen op alle 667 bladzijden en sleepte het verhaal me mee van begin tot eind. De schrijver in dit boek heet Danny, eigenlijk Daniel en woont met zijn vader in een houthakkersdorp. Een harde wereld, maar vooral een hele kleine wereld. Met een flinke klap komt er een dramatisch einde aan hun leven in het dorpje Twisted River. Daarna begint een vlucht die decennia lang duurt en altijd een rol blijft spelen in hun leven.

Danny is dan weliswaar de hoofdfiguur, maar de bijrollen (hij ziet zelf geen film in dit boek, hoorde ik destijds tijdens het interview dat Theo Hakkert mocht afnemen) zijn minstens zo belangrijk. Zijn vader Dominic leeft zijn hele leven met een schuldgevoel, wil dat zijn zoon het beter heeft, zoals elke vader overigens. Maar in zijn hoofd speelt wel mee dat de geschiedenis van zijn leven bepalend is geweest voor de manier waarop Danny nu leeft. Vriend Ketchum is niet omnipresent maar is voor zowel Danny als Dominic een erg belangrijke invloed.

Het knappe van de boeken van Irving is dat hij het absurde in zijn verhalen weet te verwerken, zonder dat je het gevoel hebt dat het nergens op slaat. Een naakte parachutiste die jaren in het hoofd van Danny blijft spoken, tot hij bijna gelooft dat hij het niet echt zo gezien heeft. Meerdere voorbeelden kun je zo uit het boek halen.

Gezien zijn leeftijd, de dikte van zijn boeken en de tijd die hij nodig heeft, ben ik bang dat we nog maar een paar boeken mogen verwachten van Irving. Ik zal ze in ieder geval van harte verwelkomen.

Citaat: “Danny stepped off the sidewalk and into the empty street, as if daring the blue Mustang to take notice of him. ‘Please don’t hurt my father or my son,’ Danny said. ‘Hurt me, if you have to hurt someone,’ he said .” (p.396)

Nummer: 11-025
Titel: Last night in Twisted River
Auteur: John Irving
Taal: Engels (US)
Jaar: 2009
# Pagina’s: 667 (8233)
Categorie: Literatuur
ISBN: 978-0-552-77658-5

Meer Twisted River:
Popmatters
Official site
Wikipedia
NY Magazine
New York Times
Guardian
VPRO
Vrij Nederland

Andere Irving boeken door mij gelezen:
My movie business
Waarom ik van Dickens hou
Until I find you
Pension Grillparzer
The fourth hand
A widow for a year

Een paar maanden blogpauze, dus ook een paar afleveringen van deze serie minder. Nu weer een nieuwe uitgave dus, op weg naar Oekraïne vanaf nu weer elke maand. Discussieer mee, welke 23 spelers mogen mee in Oranje?

Over de keepers geen discussie meer. Krul en Vorm zijn zeker, Vermeer is standby, mocht er nog een van de drie geblesseerd raken voor de zomer. Achter in de vraag of Douglas dispensatie krijgt. De anderen zijn vrijwel zeker. Braafheid, Vlaar en Maduro moeten hopen dat de Braziliaan niet mee mag.

Ook op het middenveld zijn nog maar weinig plekken. Is Affelay op tijd fit? De multifunctionelen Emmanuelson en Drenthe kunnen hopen, omdat ze allebei ook een alternatief zijn voor de zwakke linksback positie.

Voorin dalen de kansen van Lens en Elia, als je niet speelt, ga je niet mee. Van Wolfswinkel doet het goed in Portugal, maar misschien wordt de topscorer van de eredivisie wel de supersup deze zomer.

Doel
Maarten Stekelenburg 90
Michel Vorm 90
Tim Krul 80
Kenneth Vermeer 40

Verdediging

Gregory van der Wiel 90
John Heitinga 90
Joris Mathijsen 90
Erik Pieters 80
Jeffrey Bruma 80
Douglas 60
Khalid Boulahrouz 60
Edson Braafheid 40
Ron Vlaar 40
Hedwiges Maduro 30
Vurnon Anita 20
Gianni Zuiverloon 10
Ryan Donk 10

Middenveld
Mark van Bommel 90
Wesley Sneijder 90
Rafael van der Vaart 90
Kevin Strootman 90
Nigel de Jong 70
Ibrahim Affelay 60
Georgino Wijnaldum 60
Theo Janssen 40
Stijn Schaars 40
Urby Emmanuelson 20
Siem de Jong 20
Demy de Zeeuw 10
Adam Maher 10
Royston Drenthe 10

Aanval
Dirk Kuyt 90
Klaas Jan Huntelaar 90
Robin van Persie 90
Arjen Robben 80
Luuk de Jong 80
Ricky van Wolfswinkel 40
Ryan Babel 30
Jeremain Lens 20
Ruud van Nistelrooy 20
Eljero Elia 20
Derek Boerrigter 20
Bas Dost 10
Roy Beerens 10

Oranje in 2012. Een maandelijkse serie waarin de kansen van de mogelijke Oranje-kandidaten worden ingeschat. Mijn persoonlijke voorkeur heeft er dus niets mee te maken. De discussie is open. Suggesties, op- en aanmerkingen zijn welkom. Nog 44 kanshebbers over voor 23 posities.

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Carlos Arribas, Sergi Lopez-Egea & Gabriel Pernau – Locos por el Tour

Het ene Spaanstalige boek dat ik elk jaar wil lezen, werd dit jaar een wielerboek. Tijdens de Tour thuis vast begonnen met lezen, tijdens mijn vakantie in Spanje weer een heel stuk verder gekomen, daarna thuis en in de trein naar het werk uitgekregen.

Het wordt steeds vaker een opgave, lezen in een taal die je verre van perfect beheerst. Toch wil ik het volhouden, goed voor mijn woordenschat, daarbij lees je toch eens een keer iets anders. Juist bij dit onderwerp is dat vreemd, aangezien ik mezelf toch wel een beetje een Tourkenner durf te noemen. Maar de Tour vanuit Nederlands perspectief, of zelfs internationaal gezien, is iets anders dan de Tour vanuit Spaans oogpunt. Alleen daarom al was dit boek een plezierige verrassing voor mij.

Erg interessant om over oude Spaanse wielrenners te lezen, waarvan ik voordien nog nooit gehoord had. Sommigen reden een enkele keer de Tour, maar werden bekend door lokale koersen in Spanje te domineren. Vooral om deze reden vond ik het eerste deel van het boek, geschreven door Pernau het meest boeiend. Natuurlijk is het leuk om te lezen over Delgado, Arroyo en Indurain, maar meer dan wat achtergrondinformatie is er voor mij niet nieuw. Terwijl renners als Joseph Habierre, Vicente Blanco en Victorino Otero tot voor kort geen hersencel van mijn geheugen in beslag namen.

De ontwikkeling van het Spaanse wielrennen kwam pas laat op gang. De Vuelta heeft ook veel minder traditie dan de Giro en de Tour, de eerste tourwinnaar (Federico Bahamontes natuurlijk) kwam veel later en zelfs Nederland had eerder twee winnaars van de grootste wielerronde dan Spanje. Maar de achterstand werd in de jaren tachtig en negentig weggewerkt en Spanje werd een toonaangevende wielernatie. Ondertussen denken vele cynici ook te weten waarom, operatie Puerto lijkt voor velen de enige juiste verklaring. Toch kan het succes nooit alleen verklaard worden door doping, zeker gezien de algemene aanname dat de overgrote meerderheid van het peloton dezelfde middelen ter beschikking heeft.

Citaat: “Bahamontes no sabia bajar, tenia miedo. ‘Es que me cai una vez bajando de Montserrat y fui a parar a un cactus, y desde entonces tengo mucho miedo’, se justificaba unas veces.” (p.181)

Vrije vertaling (mijne dus): “Bahamontes kon niet afdalen, had angst. ‘Ik ben een keer gevallen in de afdaling van de Montserrat en kwam tot stilstand tegen een cactus, sindsdien heb ik erg veel angst’, rechtvaardigde hij soms.

Nummer: 11-024
Titel: Locos por el Tour
Auteur: Carlos Arribas, Sergi Lopez-Egea & Gabriel Pernau
Taal: Spaans
Jaar: 2003
# Pagina’s: 479 (7566)
Categorie: Sport (Wielrennen)
ISBN: 84-7871-733-1

Ik weet niet waarom, maar papa hoeft al heel lang niet te werken. Vakantie hoor ik mama zeggen, maar we gaan helemaal niet op vakantie. Mama moet wel gewoon werken, ik blijf dus met papa thuis. Dat is best leuk, alleen wil papa maar niet uit bed komen.

En dat is niet eerlijk, want als hij moet werken maakt hij mij ook wakker, nu kan ik hem mooi wakker maken. Mama is in de badkamer en moedigt mij aan. Ik ga dus de slaapkamer in en zie de wekker van mama. Ik druk op de knopjes en zie de getalletjes veranderen. Ik roep hem wakker. “Papa, het is veertig veertig, je moet opstaan.”

Hij blijft diep onder de deken liggen. Tijd voor drastische maatregelen. Gewoon het dekbed van het bed trekken. Aan het voeteneind beginnen en mijn volle gewicht in de strijd gooien. Het lukt. Nu ligt papa met zijn blote billen in bed en krijgt hij het snel koud. Ik weet zeker dat hij wakker wordt nu.

Ik heb gelijk. Hij komt uit bed. Wat nou uitslapen? De dag is begonnen!

Streeflijnen

Randvoorwaarden

Stimuleren mobiliteit

Virtuele internationalisering

Topic duurzaamheid

Aanvullende lijnen

Nascholingsactiviteiten

Productoptimalisatie

Interculturele vaardigheden

Innovatieve potentie

Strategielijnen

Bron: Noord Hollands Dagblad

Van de honderden boekrecensies die ik ondertussen geschreven heb, worden de meeste een keer of helemaal niet gelezen. Van sommige recensies weet ik dat dat niet zo is. Google vertelt mij namelijk de zoektermen die mensen hebben gebruikt voor ze per ongeluk op dit blog verschenen. En dat is nogal eens de naam van de schrijfster Suzanne Vermeer. Januari 2010 schreef ik een recensie over All-Inclusive. De afgelopen twee jaar blijkt het een van de populairste pagina’s op mijn blog. Naast tientallen bezoekers elke maand, heb ik ondertussen al negen reacties gekregen, waarvan maar 1 positief. Mensen nemen de moeite om een boek af te kraken op een blog van een andere lezer. Hoe slecht moet je dan schrijven?

Afgelopen zomer werd bekend dat Suzanne Vermeer geen boeken meer zal schrijven. Het bleek een pseudoniem te zijn van Paul Goeken. Zelf schreef Goeken meerdere thrillers. Toen een nieuw boek ‘een andere weg’ bleek, besloot de uitgever dat hij een pseudoniem nodig had.

Toen ik dat las, kwam de irritatie nog verder naar boven. Buiten het feit dat ik het een flutboek vond (gelukkig niet zelf gekocht), erg slecht geschreven, verbaasd over het feit dat het een bestseller was (17.000 exemplaren blijkbaar), vond de uitgever blijkbaar dat de enige manier om het boek te verkopen was om van de schrijver een dame te maken. Een nepbiografie werd opgesteld, een marketingstrategie bedacht en Goeken bleek ineens bestsellers te schrijven.

Twee dingen storen mij. Ten eerste de minachting voor de lezer die hieruit spreekt, alsof de uitgever bedacht dat hij wel wist wat ik als lezer wil lezen. Dat het niet gaat om het boek, maar om het imago van de schrijver. Ten tweede dat het nog werkte ook. Vermeer produceerde twee ‘vakantiethrillers’ per jaar en het werden stuk voor stuk goed verkopende titels. Het doorsnee lezerspubliek interesseerde het blijkbaar niet dat het slechte boeken waren, het geloofde in een concept.

Over de doden niets dan goeds, zegt men. Ik ken de schrijver Goeken niet. Ik kende de mens ook niet. Ik kan en zal over hem dan ook niets negatiefs over schrijven. Maar dat het marketingconcept Suzanne Vermeer niet meer bestaat, daar treur ik niet om.

Bron: www.wijblijvenhier.nl

Bron: www.fashionnewz.nl

Kan iemand het wezenlijke verschil tussen deze twee foto’s uitleggen? Ik zie namelijk geen.

Goal, november 2007

De publiekswissel is aan hevige inflatie onderhevig. Twee goede wedstrijden en een beslissende goal en het is zover, je eerste publiekswissel. Die dus daardoor niets meer voorstelt, omdat je weet dat een maand later een teamgenoot na drie assists in een wedstrijd ook een dergelijke wissel krijgt.

Eigenlijk zou de wissel beperkt moeten blijven tot de laatste wedstrijd van de carrière, zoals Romano tegen Ajax bijvoorbeeld (jammer dat hij tegen AJC weer meedeed). Na vele jaren trouwe dienst is het mooi geweest, vijf minuten voor tijd, de wedstrijd al gespeeld, de uitslag staat vast, haal de afscheidsnemer er uit en negeer het spel vanaf dat moment. De scheidsrechter hoeft die wedstrijd ook de blessuretijd niet bij te tellen. De wedstrijd is voorbij.

Onlangs nam Vincent Noorman op de meest verschrikkelijke manier afscheid van zijn voetballoopbaan. Zonder te spelen. Het derde elftal speelde de belangrijkste wedstrijd van het seizoen (die het overigens verloor), Vincent was reserve. Dat kwam voor niemand als een verrassing. Ook niet voor hem zelf. In de rust was de stand nog gelijk. Er waren niet genoeg shirts en broeken, Vincent zag een andere verdediger die ook nog op de bank zat en offerde zijn shirt aan de coach, tevens spits in het elftal. Na een halve warming up en een helft op de bank, ging hij voor het laatst onder de douche. Afscheid nemen zonder te voetballen.

Een week later werd er niet gevoetbald, maar wel een afscheid gevierd bij de Tapperij. Ook dit afscheid was typisch Vincent. Geen poespas, gewoon een laatste avond in de kroeg. ‘Ik ben er voor het laatst en als je wilt, ben je welkom’, het past bij hem. Het werd een geweldige avond die tot in de kleine uurtjes doorging.

De week daarna vertrok hij naar Londen, de liefde achterna reizend. Een hele stap, een mooi avontuur, met een nieuwe baan aan de andere kant van de Noordzee. Iedereen gunt hem het geluk.

Vincent is voetballend nooit een hoogvlieger geweest. In een column op een ander medium legde ik een paar jaar geleden de nadruk op zijn beroerde loopstijl, maar vooral op zijn zelfkennis en relativeringsvermogen, zijn voetbalintelligentie. In de jaren daarna viel het lopen steeds minder op, maar liet Vincent de betrekkelijkheid van voetbal in de lagere elftallen goed zien. Altijd aanwezig, je best doen, maar vooral de lol van het spelletje inzien. En zijn humor zal worden gemist, nu hij Engels als voertaal zal gaan voeren de komende jaren. Zijn bijdrage aan de teamspirit was vorig seizoen in het kampioensjaar minstens zo belangrijk als de doelpunten van de topscorer.

Maar het blijft jammer dat hij geen mooi afscheid heeft gekregen. Misschien wel een passend. Als voetballer op de achtergrond, in de rust in de kleedkamer achterblijven, het siert hem dat hij, juist op die zondag nog steeds het teambelang liet prevaleren boven zijn eigen belang. Misschien dat het team na de winterstop een keer iets terug kan doen. Wanneer hij op een mooie lenteochtend, zijn familie in Goor bezoekend, toch nog een keer de schoenen aantrekt voor een wedstrijdje, moet het toch mogelijk zijn om Vincent een fatsoenlijke publiekswissel aan te bieden. Eentje in de categorie onvergetelijk en verdiend. Voor nu: Good luck Vinnie!

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

De Muur 31 – Arthur van den Boogaard – Slipstroom

De ondertitel zegt veel. “Een kleine geschiedenis van schrijven en wielrennen”. Al veel vaker heb ik het hier beweerd, wielrennen is in mijn ogen de geschiktste sport om over te schrijven. Ik doe mijn best om een leuke verzameling aan te leggen. Ik red het op drie planken op het moment van schrijven. Na het lezen van dit boek ben ik er echter van overtuigd dat ik een verloren strijd aan het vechten ben. Van den Boogaard heeft vele mooie boeken gevonden, daar prachtig over geschreven en ik besef dat ik nooit zelfs maar een redelijke collectie wielerboeken zal hebben.

Andersom kan ik ook blij zijn dat ik nu weer een hele lijst titels heb gevonden waarvan ik weet dat ik ze ooit wil bezitten en lezen. Want ook in deze uitgave van De Muur kwam de auteur al snel tot de conclusie dat het onmogelijk is compleet te zijn, dat er te veel goede wielerboeken (en nog meer slechte) zijn verschenen om een goed overzicht te geven.

Toch is ondanks alle onmogelijkheden Van den Boogaard er in geslaagd om een prachtig en leesbaar boek te schrijven. Om vele onontdekte pareltjes te vinden, om bekende boeken aan een nieuwe analyse te onderwerpen. Dus zelfs al zou je niet van De Muur houden, dan nog is deze uitgave een must voor de sportliteratuurverzamelaar. Als catalogus. Als referentiekader. Als inspiratiebron. Of gewoon omdat het leuk is om te lezen.

Citaat: “En zo kunnen onwetenden altijd blijven beweren dat het feuilleton dat journalist en schrijver Marquez in 1955 wijdde aan de Colombiaanse wielrenner Ramon Hoyos niet veel meer was dan een aanstekelijk goed geschreven biografie. Daarvoor zijn het tenslotte onwetenden. Alle anderen begrijpen dat Hoyos, net als vele Colombiaanse renners in de jaren vijftig, een in de werkelijkheid rond pedalerende romanpersonage was. Je moet het willen zien. En Marquez deed dat.” (p.128)

Nummer: 11-023
Titel: De Muur 31 – Slipstroom
Auteur: Arthur van den Boogaard
Taal: Nederlands
Jaar: 2011
# Pagina’s: 240 (7087)
Categorie: Sport (Wielrennen)
ISBN: 978-90-204-1203-1

Meer De Muur:
29 28 26 25 24 23 22 21 20 19 18 17 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Nog niet zo lang geleden was ik jarig. Gelukkig kreeg ik geen kaartje zoals hieronder.

Nu vind ik een kaartje op mijn verjaardag altijd leuk, dat is het probleem niet. Wel een probleem is dat de post nooit bezorgd wordt op mijn verjaardag, dus ik krijg eventuele kaartjes altijd voor of na de tijd. Ik ben ook niet bekend bij T-Mobile. Om een voor mij onverklaarbare reden krijg ik wel regelmatig post van Vodaphone, maar gelukkig geen verjaardagskaartje.

Nee, ik vind het gewoon erg irritant dat er iemand bij T-Mobile is die bedacht heeft dat een jarige zit te wachten op een voorgedrukt kaartje van je provider. Lijkt me niet dus. Zou het daadwerkelijk personeel zijn, op deze foto, of hebben ze gewoon een groepje figuranten ingehuurd?

En daar staan ze dan, ruim veertig personeelsleden, vrolijk zwaaiend naar de fotograaf die op het keukentrapje staat. Er is goed over nagedacht. Eerlijke verdeling mannen en vrouwen, met en zonder kleurtje, jong en niet meer zo jong, iedereen moet zich vertegenwoordigd voelen. Ik hoor de fotograaf zo roepen. “Jij, met die groene shawl, kom jij maar vooraan staan. En die meneer met erg weinig haar mag naar de een na laatste rij verhuizen.” Na een kwartier staan ze eindelijk goed. Het spontane lachen is allang opgehouden.

Als ze nu allemaal persoonlijk een verjaardagsgroet hadden geschreven, dan was het nog (net) acceptabel geweest. Nu is het gewoon een irritante marketingtruc, die een hoop geld heeft gekost en waar niemand op zit te wachten. En die ook gewoon wordt doorgerekend in de tarieven. Want al zijn ze irritant, dom zijn ze vast niet.