Een stevig windje stond er vanavond toen ik uit Haarlem door de Hout naar Heemstede reed. Net voor het oude Dreefzicht kwam er lange, zilvergrijze bolide het fietspad opgereden - en bleef breeduit staan. Er was geen langskomen aan.
Omdat ik deze zomer heb besloten het alleen nog maar vriendelijk aan te pakken, maakte ik met mijn arm een weids, wanhopig gebaar... de auto bleef staan waar die stond en ik draaide met moeite achter 'm langs om het fietspad te volgen.
Ter hoogte van het bomenkunstwerk haalde de automobilist mij in, draaide het raampje naar beneden en riep 'was er iets? '- 'ja, riep ik terug, 'U stond een beetje in de weg'. 'Ooit gehoord van invoegen en oversteken?', was de vraag - en de toon werd al dringender. 'Ga uw goddelijke gang, hoor - ruimte genoeg', voegde ik hem vrolijk toe. En toen kwam het, tot mijn eindeloze verbazing: "GroenLinks zeker?", op heel dringende, agressieve toon. 'Túúrlijk', kon ik nog net roepen. Toen gaf de man gas en schoot in volle vaart naar het stoplicht bij de Spanjaardslaan.
En dan reed ik vandaag op mijn gewone fiets, niet eens in de velomobiel...
Heb ik nou zo'n GL-uitstraling? Denken mensen tegenwoordig soms dat alle GLers autohaters zijn? Of is 'GroenLinks' een geuzennaam aan het worden voor iedereen die zijn / haar hersens gebruikt en ervoor kiest om zo veel mogelijk fietsend door het leven te gaan?  Zie ook  NRC-Next van vandaag: http://t.co/qYMtLe8 - voor de optimisten onder ons: óf thuiswerken wordt de toekomst, óf woon-werkverkeer via snelle fietsroutes.

De klachten zijn niet van de lucht... en natuurlijk is het ook lastig om boodschappen te doen - meestal te voet - nu er al zo lang sneeuw ligt. Dat geldt voornamelijk oudere mensen en anderen die niet zo best ter been zijn. Ja, het is vervelend. En nee, de gemeente kan ook niet alles. Hoe langer er sneeuw ligt, hoe breder de groep die aan het klagen slaat. De sneeuw wordt glad, dooit en vriest weer op - hele ijsvlakten verschijnen. Ook ik ontkwam er niet aan, gisteren. Ik draaide een winkel uit en wilde naar een volgende. Ik voelde hoe ik in een soort tekenfilmsituatie terecht kwam: lopen, lopen, lopen en niet van de plaats komen. Met moeite hield ik mijn evenwicht. En een vriendelijke (?) meneer zei "dat ging maar nèt goed". [het vraagteken staat er omdat hij lachte; of hij me uitlachte, zal ik nooit weten - ja, 't is wat, zo'n tekenfim ] 

Maar 's middags werd het pas echt leuk: een stukje fietsen. Even Kerstkoekjes brengen naar vrienden in de Haarlemmermeer en dan via Hoofddorp terug. Nooit meer klagen over Heemstede; het kan nog véél erger, in de Haarlemmermeer namelijk. Al op het laatste stukje langs de hoofdvaart werd het duidelijk: daar waar geen auto's komen, is niets gedaan. Ook niet aan de ventweg langs de Kruisweg. En al helemaal niet aan de fietspaden. Heren en dames beleidsmakers: het fietspad langs de N201 is een doorgaande route voor mensen die naar school en werk willen fietsen. Erbarmelijk was het. Reken maar mee: vandaag zeven dagen geleden dat die enorme hoeveelheid sneeuw viel. Aan sommige randen te zien, is er op enig moment wel iets geschoven of geborsteld. Maar voor de rest: veel ijsplakken, weinig ruimte. En het gaat hier om een fietspad met verkeer uit beide richtingen! Op de foto zie je een stuk dat er nog gemiddeld uitzag. Vooral bij de beide tunneltjes in de route was het bar: kennelijk is de sneeuw erin gewaaid. Meer dan achter elkaar fietsen op één klein spoor zat er niet in.

IJs en sneeuw horen bij de winter. En je kunt gemeenten niet eindeloos de schuld geven bij overmacht door het weer. Elders op internet is het klagen niet van de lucht (Heemsteeds Weekblad) Maar er zijn grenzen. En vooral ergerlijk: het zijn altijd de fietsers en de voetgangers die het nakijken hebben. Vandaag kan er op Het Spaarne geschaatst worden. Eindelijk eens iets waarbij de auto's niet in de buurt kunnen komen :-)

Idereen een 'zalig' Kerstfeest en IJsvrede gewenst. 

Het voorbereiden van de ganzen

Tsja - ik kan als buitenkind nog een hoop leren. Dit weekend bijvoorbeeld gans 'uit elkaar gehaald'. Ik zeg het maar zo bot en direct - want zo was het: om bij die heerlijke borsten en boutjes te komen, moet je zo'n gans uit elkaar halen. En omdat ik langzamerhand een passie voor die borsten ontwikkel (en alle andere stukjes van het dier ook, hoor) droeg ik mijzelf op om ook de nare klussen te leren doen. Vreselijk en vervelend om mee te beginnen. Maar met hulp van mijn lief (die zelf van het boerenland komt en het van zijn vader leerde) kwam ik over mijn afkeer heen en dankte elke gans plechtig als wij de resten netjes in een schaal deponeerden. Dank, lieve gans, je bent om op te eten.

Er zijn veel te veel ganzen, dat weten we inmiddels. Zoals er eens te weinig waren en wij, principieel en rigoureus als wij zijn, een verbod op de jacht instelden en dus weer eens het tegenovergestelde bereikten van wat we wilden. 'Plaagdieren' heet het teveel tegenwoordig, ook in het concept-verkiezingsprogramma van GroenLinks voor de verkiezingen van de Provinciale Staten van volgend jaar. 

Komt bij 'on-kruid' het 'on' doordat een plantje op een plaats staat waar we het niet willen (van zichzelf is alles natuurlijk plantje), zo heten dieren die ergens niet gewenst zijn 'plaag'. Ganzen zijn van bedreigde diersoort plaagdieren geworden, en dat in tijd van slechts een jaar of vijftien! Ik zal de details van verkrijging verder niet onthullen, anders kan ik geen gans meer eten in de toekomst. Maar de jagers zijn erg vakkundig, aardig en zeer begaan en ervaren met de natuur. En ze hebben liever dat die ganzen gegeten worden dan dat ze moeten worden weggegooid. Terecht natuurlijk. Al is het proces van omvorming tot hapklare brokken niet echt wat je op de kleuterschool leert. Het schieten zelf wil ik nog niet leren - kop in het zand, ik weet het - maar mijn pacifistische inborst zal mij altijd naast laten schieten op het moment supreme.

Het mag natuurlijk ook niet, volgens velen. Mijn vingers typen niet voor niets met enige aarzeling dit verhaal. Maar vandaag, op Dierendag, moet het maar eens gezegd worden: wat zijn we soms toch inconsequent, als menselijke dieren... Het allerbeste biovlees wordt versmaad! 

Ik heb het niet over vegetariër worden. En ik heb het ook niet over de bioindustrie. Liever niet zelfs. Ik wil graag, juist vandaag een ode aan het gezonde dier, dat liefhebbend heeft geleefd en dat liefhebbend aan een w/aardig eind komt. Ik hou gans van gans. En dat wilde ik vandaag graag laten weten.

Afgelopen week is bij station Heemstede-Aerdenhout een nieuwe fietsenstalling in gebruik genomen. Omdat er niet veel ruimte is voor fietsparkeren, is besloten om een constructie van twee verdiepingen te plaatsen. Wethouder Kuipers en iemand van Prorail staan op een foto - stralend (zoals alleen Christa dat kan) op het punt een fiets omhoog te tillen.

Er moeten veel fietsen op een kleine ruimte een plaatsje kunnen vinden. OK. Dan maar de lucht in, moet het motto zijn geweest. En vooral: nu we een stalling-met-verdieping hebben geplaatst, moet het afgelopen zijn met de 'losse fietsen'.

Daarom wordt overal meteen ook maar aangekondigd dat er van nu af aan ook 'streng gehandhaafd' gaat worden. Wat is dat nou toch voor een toon? Alsof de stalling alleen en uitsluitend is geplaatst om fietsenoverlast te bestrijden. Alsof er alleen maar opgeruimd moest worden, omdat die lastige fietsers niet in staat zijn om hun kostbare bezit netjes op te ruimen.  Pardon? Nou gáán er veel mensen met de fiets - en dan is er te weinig plek. Waar kwam dat probleem ook alweer vandaan?

Maar ik vraag mij ook af: kán het wel, dat gedisciplineerde fietsparkeren? Is er niet juist met fietsen ook sprake van verandering? Wat doen we nou toch met fietsen die er niet ín passen? Tegenwoordig hebben bijna alle fietsen een mandje, of tassen achterop. En dan hebben we het nog niet over de exemplaren met een lamp ter hoogte van de wielnaaf. Of een uitstekende accu achterop. Laat staan over driewielers, ligfietsen, engazomaardoor. En als 's morgens alle fitte forensen de onderste verdieping al hebben bezet, wie zijn er dan aangewezen op die verdieping? Precies, de pensionados en huisvrouwen die met een voordeelurenkaart na negen uur op weg gaan.

Ik weet het, in die laatste zin zit een grove veralgemenisering. Maar 't gaat om de strekking. Tenslotte gaat de fietsontwikkeling nog wel even door de komende jaren. In Alphen hebben ze daar iets op gevonden (zie foto). Daar hebben ze geld en tijd uitgetrokken om er écht iets van te maken. Geen gedoe met heffen en hevelen, maar in een spiraal geleidelijk naar boven. Ik wíl helemaal niet zuur doen, hoor. Maar is nou een klein beetje nadenken over hoe mensen fietsen gebruiken zo'n overbodige luxe?

PS - nee, die van mij (velomobiel.nl, model banaan of augurk) kan er niet in. Maar die is ook voor de lange afstanden gedacht.

PPS - voor iedereen die last krijgt van dat handhaven: ken je rechten, kijk op http://www.fietsersbond.nl/ en  zoek onder 'stallingen'.

Zoals waarschijnlijk meer mensen in deze tijd van het jaar: ik heb gasten in huis. Hoe zoiets  bij ons gaat? Wel, op enig moment in het voorjaar gaat de telefoon. Een nichtje uit een ver land meldt zich en vraagt "wanneer zijn jullie weg, deze zomer?" (dit en het volgende is in vertaling, natuurlijk). Ik antwoord dat we "van dan tot dan wel een oppas voor de poezen kunnen gebruiken". En zij vertelt over een vriendin met zo'n leuk gezin - en dat die toch echt een zomervakantie aan zee verdiend hebben, enzovoorts. Ik vertrouw dat nichtje zeer. En weet dus dat zij, die immers al als baby een zomer bij ons doorbracht, heel goed weet welke gasten bij ons passen. Er kan veel, wij zijn erg makkelijk, wij vinden het heerlijk als het huis bewoond is in de zomer en vooral ook weer schoon en heel achtergelaten wordt. Dit alles nog afgezien van de verzorging van poezen, post en prullaria.

Maar ja, wij zijn ook zó gemakkelijk dat het kan voorkomen dat wij helemaal niet weg zijn - en de gasten  wel komen... In dat geval verbinden wij ons extra met de gasten. Dat moet wel, want anders sta je voor de familie weer voor aap. Het is ook fantastisch om mensen te gast te hebben die lekker en graag koken. En die het leuk vinden om ons in onze alledaagsheid te leren kennen. Er gaat werkelijk niets boven gasten die zich weten te gedragen. Wat zeg ik? In huis hebben wij eigenlijk altijd gasten die potentiële vrienden zijn! Onze  Chinese huisgenoot (eigenlijk ook een gast, maar dan voor langer) bedacht dat er nog wel wat gasten bij konden. Een vriendin van hem was onderweg van China naar Mexico; ze hadden elkaar al zo lang niet gezien; en nou kon zij een stopje in Nederland organiseren - en we wonen al zo dicht bij Schiphol!. Zo gebeurde het dat wij afgelopen nacht in onze eenvoudige eengezinswoning met wel negen mensen sliepen. En dan waren de benedenkamers ('en suite') nog niet eens bezet!

Vanmorgen trok ik de kleine keukentafel uit tot enorme lengte en dekte al om half acht voor een enorm ontbijt. Een feest was dat - met mooie bordjes, glazen, bestek. Kortom, alles wat bij ons niet tot een normale ochtend hoort. Het leek al wel de dag van morgen, mijn verjaardag! De ene groep gasten haastte zich om tien over acht het dorp in voor verse broodjes. Ik zette water op (hoe ouderwets) voor het koken van verse eieren van de boerderij. De andere groep gasten had naadloos aangevoeld dat het nu hun tijd was om de badkamer te betrekken. En zo troffen wij elkaar alle elf schoon, fris en fruitig aan een welgevulde ontbijttafel.

Drie uur later liep ik alleen over de Binnenweg. En zeven uur later fietste ik diezelfde weg nog eens in tegengestelde richting. Toen schoot het mij te binnen: de nieuwe inrichting van De Binnenweg is zo gekozen om automobilisten zich "te gast" te laten voelen. In de ochtend sprong ik opzij omdat een Duitse auto (niet van mijn gasten) vanaf de Julianalaan tot de Zandvaartkade de vriendelijke uitnodiging tot eenrichtingrijden niet begrepen had. Een paar uur later slalomde ik om auto's heen die zich als gast permitteerden om maar te gaan staan waar ze wilden. Het maakte mij boos, geïrriteerd en driftig.

De moraal van dit verhaal? Gasten die zich als gasten gedragen zijn een aanwinst voor elk huis - en ook voor zichzelf, want ze hebben een heerlijke vakantie met uitzicht op echte vriendschap. Gasten die zich helemaal thuis gaan voelen, zijn niet op hun plaats, want ze nemen de ruimte van hun gastdames en -heren weg. 

Niets spreekt vanzelf in deze wereld. Zeker niet in het verkeer. En toch gaat er niets boven  echte gasten.

Jammer dat tot nu toe GroenLinks ook 'te gast' was in het regeren. Maar misschien groeit er nog iets moois uit die prille vriendschap.

En weer kwam er dit jaar het verzoek van de Tibet Support Groep om op 6 juli (de 75e verjaardag van de Dala Lama) de vlag uit te steken. En weer vroegen wij de collega-raadsleden of er wellicht dit jaar belangstelling bestaat om vanuit Heemstede onze steun aan het Tibetaanse volk te laten blijken. Je weet het maar nooit met zoveel nieuwe raadsleden. Anders was dat er nu gevraagd werd 'hebben wij wel een Tibetaanse vlag?' (hoewel die met de brief van de TSG was meegestuurd). En weer bleek Heemstede alleen voor zichzelf te willen gaan, onder het motto 'dan kunnen we wel elke dag een andere vlag moeten uitsteken' (VVD natuurlijk). Dat is het politiek bewustzijn in Heemstede. Zoals Henk Koetsier vorig jaar al zei "Heemstede is zo groot als haar gemeentegrenzen". Hm.

Toen ik gisteren op Schiphol aankwam (en meteen in het Wilhelmus van supporters op een grote tribune op het plein viel) had ik de kadernota vol met aantekeningen in mijn tas. Als je alles aan elkaar wilt knopen van werk en de rest van de wereld, dan loopt op een gegeven moment ook alles in elkaar over. Maar op een zonnige dag in juni is dat helemaal niet erg. Natuurlijk besteed je dan de rest van de dag aan de uitwerking van je beschouwing. Als kleine partij heb je weinig spreektijd. Dat kwam goed uit, want zoveel had ik nou ook weer niet te melden. Op aandringen van de VVD is de kadernota opgewaardeerd in de besprekingen. Een reden waarom er lang en goed naar de agenda's is gekeken deze maand, zodat iedereen bij zowel bespreking in de commissie (gisteren) als in de raad (de 24e, om 16.30 uur) aanwezig kan zijn en zijn/haar zegje kan zeggen. Ik had me dus goed voorbereid op een beschouwing op hoofdlijnen met een paar vragen ter verheldering. Wat viel het tegen: mijn vragen werden in eerste termijn al helemaal niet beantwoord. Bij afwezigheid van Pieter vd Stadt (die altijd wel een stevig verhaal uit zijn mouw schudt) bleef alleen de burgemeester overeind dankzij haar debatvaardigheid. De inhoud had de hele avond zwaar te leiden. De ronkende, dreigende bezuinigingstaal was het enige dat uit de verf kwam. Zo geef je inderdaad de indruk dat het land in het algemeen, en Heemstede in het bijzonder, aan de rand van de afgrond staan. En natuurlijk kan de VVD dan helemaal doorpakken in haar ijver om burgers op te voeden in financiën. Opvoeden? Op hun plaats zetten, zul je bedoelen. Op alle vragen met enige inhoud (de kerntaken bediscussiëren en dan zorgvuldig en voorzichtig duidelijke keuzes maken - of ook: de onderliggende afwegingen tussen onderwerpen laten zien) kwam vaak het antwoord dat dat allemaal bij de begroting en verderop in het jaar aan de orde komt. Vooral de taal is symbolisch: heroverwegingen, herijking en herziening. Drie h's - die allemaal bezuiniging betekenen. En bezuinigingen, zo weten wij, vallen voor de lagere inkomens altijd harder uit dan voor anderen. Maar de OZB komt niet in gevaar. De bibliotheek en sociaal-culturele voorzieningen natuurlijk wel. En bomen zijn van nu af aan loslopend wild - je hebt binnenkort niet eens meer een kapvergunning nodig. D66 is kritisch en idealistisch, zoals zij hoort te zijn. Maar ook wat stuntelig. Net als het Nederlands Elftal gisteren. Ik ga vandaag naar Zuid Afrika. Misschien dat het langzaam beter moet worden. 

Beroerd natuurlijk dat een eerder geschreven blog nu ook op vandaag staat... en vandaag is nog wel De Dag! Twee keer in zo korte tijd mogen kiezen! Wat een luxe, een voorrecht en een kans! Het hoeft niemand te verbazen dat ik GroenLinks stem. Wel verbazingwekkend is dat mijn huisgenoten via de Stemwijzer (of het Kieskompas, of een van de dertig andere stemhulpen) op PvdA en SP uitkwamen... Het goede nieuws is dat we in elk geval allemaal links uitkomen. Slecht nieuws is er dan niet. Gisteravond schoot mij - toen ik NIET naar een debat keek - te binnen dat links stemmen in deze tijd betekent dat je niet alleen aan jezelf denkt. Het vraagt moed om met bezuinigingen voor de boeg ook aan anderen te willen denken. En een beetje laf ben ik wel. Maar ja - er is geen keuze op rechts. Ieder voor zich is het slechtste principe dat je in deze tijd kunt hebben. Samen sterk geldt meer dan ooit... Houd het risico op nog meer individualiteit op een afstand. Ga in elk geval stemmen - er valt veel te kiezen. En dan bedoel ik niet alleen (eindelijk) een nieuwe premier / premiere....

Wat een enormiteit, dit jaar. Burgemeester Marianne Heeremans kan het zelfs al niet meer bijhouden. Ze vroeg maandag 'ben je er dan nog?' toen ik bij de commissievergadering ruimte binnenkwam. Het is waar, en helemaal niet groen, ik geef het toe, dat ik deze maand lang, vaak en ver in vliegtuigen zal zitten. As en weder dienende, welteverstaan. Naar Rhodos, Zuid-Afrika en Engeland, gevolgd door een weekendje Zeeland, maar dat laatste kan dan misschien nog op de fiets. Afgelopen weekend was er Cycle Vision, de jaarlijkse beurs / reünie van  en voor ligfietsers en zij die dat misschien willen worden. Sinds een aantal maanden zit ik bij die vereniging in het bestuur. Het is de bedoeling dat de vereniging een beetje uit de hoek van alleen-maar-technologie komt. Nu is het maar hoe je dat bekijkt. Het is bepaald ook een heel gezellige club. Mensen die elkaar al jaren kennen. Mensen met lef om 'anders' te zijn en te doen. Mensen met een hekel aan de grap die je tien keer per dag hoort 'val je niet in slaap?'.  Ja, van die opmerking zou je spontaan gaan gapen. Op Cycle Vision stond ook de enig Twike (voor zover wij weten) die in Nederland rondrijdt. De Twike is een velomobiel, aangedreven door een combinatie van fietsen (trappen) en elektriciteit. Hij kost even veel als een behoorlijke middenklasse auto, maar verbruikt veel minder. Paul, de trotse bezitter, heeft er bijna een kampeerwagentje van gemaakt. Hij werd niet moe alsmaar te antwoorden op vaak dezelfde vragen. Wat een mooi mobiel. Wat zijn trouwens al die 'velomobielen' mooi. Heel futuristisch. Een fiets, zoals op bijgaande foto, is er niet meer in te herkennen. Het mooiste exemplaar is wel de 'Quesher', van 'Quest' (=type overdekte ligfiets) en Escher (-tekening). Dit voor buitenstaanders.
En de politiek? Ach, de kadernota staat deze maand op de rol. En dit jaar is het de bedoeling dat we de discussies die anders in het begrotingsdebat kwamen, nu al voeren. Omdat kaders zo veel bepalen. Moeilijk is dat ik maar een kader kan ontdekken: de 'haves'  zullen niet veel merken - de 'have nots' betalen onevenredig voor / met de crisis. Profijtbeginsel heet dat met een mooi-klinkend woord. Op zichzelf niet zoveel mis mee, maar het werkt zo akelig uit. Een beetje zoals mijn vliegreizen: eerst nog niet veel van te merken, later des te meer maar dan is er geen weg meer terug. De enige smoes die ik zelf nog heb is dat er in Zuid-Afrika een voetbalwedstrijd in het pakket zit. Kan ik toch nog het nuttige met het (vermoedelijk) aangename verenigen. De #Toekomst (zie Twitter) komt als vanzelf.

Een week of twee geleden fietste ik over de Binnenweg, komend van het station en op weg naar huis. Net voor de HEMA stond het hek nog - ik stapte af, liep in gedachten door en was al bijna weer opgestapt toen iets mij dwong achterom te kijken. Over 'het plein' waar aan de HEMA-kant laatst bomen zijn gerooid.

Als in een flits schoot mij te binnen hoe lang en uitgebreid we het destijds over die bomen hebben gehad. Hoe de wethouder ze eerst had willen verplaatsen (nou ja - laten dan). Hoe er zo veel leidingen in de grond lagen op die plek, dat dat niet kon. Hoe troosteloos en triest het eruit zag toen ze net gekapt waren (zie blog: kappen, Binnenweg van 26-01-2010). Elke keer als er weer iets op die plek gebeurde, stelden we dat aan de orde in de raad. En wethouder Kuiper maar argumenten zoeken en vinden om uit te leggen dat het echt niet anders kon en kan.

En dus keek ik nu over mijn schouder naar hoe de natuurstenen randen in de straat waren gelegd, nog zonder steentjes op dat moment. En ik zocht de 'bocht', die die bomen had laten sneuvelen - en die de PvdA in het plan had gepraat om iets van autosnelheid weg te nemen op dat stuk. Geen bocht, nou: als je heel goed kijkt een flauwe beweging. Geen bocht en geen bomen. Hm

En gisteren vond ik bij thuiskomst van een reisje een brief van de wethouder precies over dit onderwerp. Argumentatie? Er liggen zoveel leidingen op dat stuk dat de weg er zelfs niet kon liggen.

En dat wist niemand? Ook niet toen die bomen gekapt werden? Dat was toen toch juist de reden?

Nou kan ik me nog voorstellen dat sommige bewoners het fijn vinden, hoe licht het daar nu is. Maar een beter staaltje van argumentatie vinden bij wat je niet uit kunt leggen heb ik hier toch zelden meegemaakt.

"Wat kan er saaier zijn dan een rioleringsplan?", was de eerste gedachte van sommigen tijdens de Commissievergadering Ruimte deze maand.  Ik aarzelde ook, maar het bleek heel erg mee te vallen. De presentatie, verzorgd door een medewerker van een aan Rijnland gelieerd onderzoeksbureau, was levendig en bevatte soms heikele discussiepunten. Ja, bij dit thema is klimaatverandering geen 'politieke keuze', maar een feit waarmee gerekend kan worden. Het hoe(veel) of wanneer is natuurlijk nog onbekend. Maar de dreiging van natte voeten, of erger, in de toekomst inspireert beleidsmakers tot mooie scenario's en bijbehorende beleidskeuzen. We leerden over afkoppelen, regenwater afleiden van het riool, en T-2, T-5, of T10. Het laatste is een maat voor regenbuien die ons op de pet kunnen vallen. En die maat maakte de presentator aanschouwelijk door op kaartjes van Heemstede te laten zien waar de plassen, dan wel de zwembaden vooral kunnen komen te liggen (welbegrepen: we zitten nu op nivo T2 - en kunnen voor de andere kiezen). Natuurlijk gaat het over de investeringen die gepleegd kunnen worden in de afweging tussen al die variabelen. Een licht Monopoliespel-gevoel bekroop mij bij een grafiek waarop te kiezen viel tussen x-maatregel met of zonder 1M (=1 miljoen). Dat ging over de keuze tussen een miljoen meer of minder en de kans op natte voeten of een nat middel (of een nat hoofd?!) 

Goed is dat er mensen zijn bij het Waterschap (nog wel) die zich serieus zorgen maken over de middellange termijn (een jaar of veertig, vijftig van nu). Moeilijk vind ik dat wij daarover moeten beslissen in een tijd van angst- en doemscenario's. Wat nou als we cultuur, sociale voorzieningen etc. af moeten zetten tegen zwembaden van regenwater in sommige delen (niet de rijkste...) van Heemstede?
En waar zit de relatie tussen dit alles en de trend om je tuin te verstenen? Dat dicht plempen van tuinen gebeurt natuurlijk het meest bij de huizen die toch ook al de grootste daken hebben...
En tot slot is er dan het regeltje dat 'huiseigenaren gestimuleerd kunnen worden om zelf water op te vangen, of te bergen'. Ik dacht dat ik het niet goed zag. Is net het Vogelpark klaar, met alle narigheid van dien, blijkt dat sommige bewoners dus toch een watertank in de tuin hadden mogen leggen. Dat idee werd in de raad drie jaar geleden nog weggehoond. 't Is maar dat we niet vergeten wie ook alweer welk gevoel voor termijnen had. Zeker als het over waterafvoer gaat. En zeker met de klimaatverandering, wie of wat daar ook de oorzaak voor is.

'Het echte werk gaat nu beginnen', aldus een collega gisteren voor aanvang van de eerste vergadering van de commissie ruimte in de nieuwe samenstelling. Het echte werk? En 'nu beginnen'? Het voelt als 'daar gaan we weer'. Of, 'we gaan gewoon door'. Maar dat zal  komen omdat die collega nieuw is (en alleen nog op de tribune zit - neen, niet van onze partij - en ik zeg niet van wie).

Tijdens de vergadering, waarin een presentatie + beleidsstuk over de riolering (ook een  milieuonderwerp, reken maar), het een en ander over bestemmingsplannen en het milieujaarverslag (2009), leek de sfeer wel heel anders. Slecht de vinger op te leggen vooralsnog. Wat opener? Een voorzichtige poging tot breder debat?
Het voelt goed om  nu met de PvdA in de oppositie te zijn. En het staat raar dat D66 nu alleen met meneren vertegenwoordigd is.
Wij houden het fort!

Op 17 maart in de middag was het zo ver: de mededeling dat een nieuw college werd gevormd kwam door. diezelfde dag viel ook de agenda voor de raadsvergadering in de bus - met als agendapunt een debat over het collegeprogramma 2010-2014. Nou zit er, volgens mij, een verschil tussen het moment waarop partijen een akkoord bereiken en het presenteren van een collegeprogramma. Toen dan ook een dag of twee later een geschrift onder de titel 'akkoord' van het net te plukken was, vatte ik dat op als een intentieverklaring. En dat is het ook: veel intentie, vooral om 'elkaar te vertrouwen'. Het stuk heeft een hoog gehalte 'mission statements'. En dat is prima als je het met elkaar wilt gaan doen. Nou nog de uitwerking - wij zien die met spanning tegemoet.

--

O, jéeee - wijst een collega me erop dat er echt staat: " ...dat een goede samenwerking niet zozeer gestoeld is op gedetailleerde afspraken, maar op vertrouwen in elkaar. (...) dat bij de uitwerking van haar beleid het college de concrete voorstellen eerst zal toetsen aan de volgende uitgangspunten: ..." - gevolgd door 1 t/m 8 - zoals gezegd: mooie kreten, maar zonder details of duidelijke keuzes.
Geen keuzes, dus? In elk geval geen details. Alleen uitgangspunten? UITGANGSPUNTEN? Om bezuinigingen, moeilijke keuzes en stevig beleid neer te zetten  $)#&a@p;(Q*#?!grrrrrr.... Wij blijven positief en optimistisch.

Leve de transparantie. Leve de intentie om eerst zelf (op wethouders) te bezuinigen. Leve een overhaast huwelijk. Onbezonnen? Of héél geraffineerd?

'Ze' hebben een flinke (2/3) meerderheid. Dat zal het wel zijn. Dat de VVD van leer trekt met haar profijtbeginsel was te verwachten. Maar dat D66 kennelijk het akkoord voor transparantie laat gaan, is een raadsel. En CDA wil kennelijk zo graag, dat zij haar reputatie van 'alleen de centen' eer aandoet.

We komen trouwens op andere plaatsen in de zaal te zitten. Dat lijkt het eerste discussiepunt te zijn. Gaan we een collegeperiode vol stormen in borrelglaasjes tegemoet? Aan de oppositie zal het niet liggen.

De weken vliegen voorbij - en op politiek gebied gebeurt alles achter de schermen. Nee, achterkamertjes zou ik het niet willen noemen. Na de openbare eerste vergadering op de 8e is er veel gebeurd, maar daar zijn wij als tweevrouwsfractie niet bij betrokken.

Afscheid van de oude raad - met veel afscheidsspeeches - vooral leuk voor de slachtoffers en voor onszelf, kan ik me zo voorstellen. Ik had de eer om Henk Koetsier uit te zwaaien. Moeilijk en leuk: het is toch iets anders om iemand met pensioen te laten gaan, dan dat hij 'gewoon iets anders gaat doen'. De burgerzaal zat helemaal vol.

Het aantreden van de nieuwe raad: elf nieuwe gezichten, die toch meteen alweer vertrouwd zijn. Wel een enorme rij VVD aan de overkant - tsja, daar zal ik niets meer over zeggen, behalve als ze het er zelf naar maken. Raar genoeg mis ik de kleine fracties. Misschien ook wel omdat wij nu 'de kleinste' zijn. Maar alleen zit ik er nou toch ook weer niet. Ruud Prins, Edo Boonstra - wat een enorme klus hebben jullie geklaard: als eenmansfractie in de raad. Nu wij naar twee zijn begin ik me pas te beseffen wat een werk dat moet zijn!

En alweer een fractievoorzittersoverleg, gisteravond. Ik ben de enige vrouwelijke fractievoorzitter - gelukkig is Marianne voorzitter van het geheel en is ook Marion, griffier, aanwezig. Er wordt veel en veel niet gezegd. Kennelijk gaat het vormen van de coalitie over rechts, tenzij er iemand heel goed toneel zit te spelen...

Komt er toch een van mijn wensen uit: laat het maar helemaal over rechts gaan - dan is het tenminste duidelijk, hoeft er niemand van links enorme hoeveelheden water in de wijn te doen en zal iedereen na vier jaar beseffen dat het klimaat nog guurder is dan al gevreesd werd.

Het is oorverdovend stil - maar we hebben wel de agenda voor de raadsvergadering van volgende week binnen - een agendapunt daarop is het benoemen van wethouders, op voorwaarde dat ze er uit zijn, natuurlijk... ben benieuwd. Het kán ook de stilte voor de storm zijn.

Dag allemaal - en natuurlijk vandaag: groot feest! Het is Internationale Vrouwendag - en nog wel de 100e, lees ik in de krant (ik was dat getal even vergeten). Ik mag hopen dat vrouwen, overal, vandaag even stilstaan bij de reden waardoor die dag 100 jaar geleden werd ingesteld: Clara Zetkin riep in 1910 tijdens een internationale vrouwenconferentie die dag uit tot internationale vrouwendag. Aanleiding was, onder meer, een staking van vrouwen in de textielindustrie (USA). Het ging om arbeidsomstandigheden en het vrouwenkiesrecht. 

O, ironie - het kiesrecht. En dan leven we nu in een tijd waarin veel mensen daar geen gebruik van maken! Maak de cirkel rond: ook nu weer zijn arbeidsomstandigheden brandpunt in het debat over gender (M/V dus) en werk. Als we naar een betere verdeling van werk én huishouden én 'gewoon leven' willen, dan moet er gekozen worden. Altijd. Dat recht is voor ons veroverd. Die andere rechten zijn na 100 jaar nog steeds een debat waard. Natuurlijk, er is ook veel verbeterd. Er lijkt zelfs zoveel verbeterd, dat sommige jonge vrouwen (en - mannen) niet eens meer willen stemmen. Ieder z'n eigen carrière? En iedereen doet het 'op z'n eigen manier'? Maar het gaat om de maatschappelijke verhoudingen. Met 'ieder voor zich' heb je daar geen zicht meer op. 

Tijdens WomenInc op zaterdag zaten alle vrouwelijk professoren van Nederland bij elkaar in een zaaltje met gordijnen muren. En het onderwerp was: die mannen zijn nog steeds de baas! Hoezo, rechten? Niet inslapen, alert blijven. Met z'n allen. Internationaal - ook vanuit Heemstede

PS - wist u dat Heemstede het oudste vrouwencafé / ontmoetingspunt van Nederland herbergde? Bij Casca! Sinds 1977! - eens even opzoeken of het er nog is....

Wat een eer nou toch! Opeens, gedurende een zaterdagavond, verschijnen er HeemstedeMag - Twittertjes op mijn mobiele telefoon... daaronder verbergen zich herhalende berichten van / uit de Heemsteedse Courant. En wel van de VVD: GroenLinks, mevrouw Sabelis, ik dus, zou zich verongelijkt voelen, een slechte verliezer zijn, het 'eng vinden' dat de VVD ' zoveel' gewonnen heeft?! - Om vervolgens op zalvende toon te vervolgen dat "het oude college toch zo fantastisch heeft samengewerkt" (sic!)

Eerst lees ik met stijgende verbazing de berichtgeving. Dan bedenk ik mij: dat is natuurlijk ook zo bedoeld! Ik vraag mij af 'waaraan heb ik deze eer nou toch verdiend?' Ja, wij hebben verloren - Ja, tegen de landelijke (stedelijke) trend in, zoals ik dezelfde avond al Twitterde. Het kan dus om niets anders gaan dan een welbewust-omtrekkende beweging van een vermeende tegenstander, die weliswaar de verkiezingen gewonnen heeft (waarvoor ook al een echt gemeende kus uitgedeeld is op de verkiezingsavond zelf), maar die 'eigenlijk'   iets heel anders bedoelt. En die daarvoor gebruik maakt van mijn gadget-aanwezigheid. Het gaat om een VVD die alles bij het oude wil laten. Vanuit mijn perspectief is dat tegen de keuze van de kiezers in; voor de VVD kan dat er heel anders uitzien. Daarbij gaat het niet om de keuze van GroenLinks-stemmers, die inderdaad in aantal zijn afgenomen in Heemstede (al had ik er 1001 zelf - een heel eervol aantal). Het gaat niet om ons, noch om een terloopse, ironisch bedoelde opmerking op mijn persoonlijke blog. Het kan niet anders dan gaan om een omtrekkende beweging in de richting van de echte winnaar van de gemeentelijke verkiezingen in onze gemeente, D66. Wat nou toch een zwaktebod - zou je zeggen. Maar dat mag  natuurlijk niet - want een zwaktebod wordt onmiddellijk tegen je gebruikt, stel je voor zeg. Stel je voor, dat de VVD er openlijk voor uit zou  komen dat ze niet 'de groenste' is - en al helemaal niet 'de sociaalste'. Waarom heeft zij het nodig om de nu kleinste partij in de raad zo te attaqueren? Tom Poes, verzin een list. En schrijf die vooral op in je blog! Dat houdt de discussie misschien toch nog open.

The day after... ja, ja. We hebben ingeleverd! En dat voelt verschrikkelijk raar. Een bevriend politicologe schreef vanochtend 'in tijden van crisis ligt rechts / conservatief kiezen voor de hand - dat is natuurlijk niet erg duurzaam, maar ja'. En ik troostte me met de gedachte dat CDA en PvdA er nog veel meer verslagen uitzagen dan wij (hoop ik, want ik kon mezelf natuurlijk niet zien). Het meest zuur was de uitslag voor HBB (Heemsteeds BurgerBelang, voor niet-Heemstedenaren): naar vanmorgen bij de presentatie van de details bleek, scheelde het uiteindelijk 3 stemmen in de berekening van de restzetels tussen hen en de PvdA. Dan denk je toch 'had ik die extra straat ook nog maar een keer gelopen'... Zo zie je maar weer: debat winnen, verkiezingen verliezen (wij), of debat verliezen en verkiezingen winnen (D66)! Het wordt guur in Heemstede met een VVD die een derde van de raadszetels inneemt. De ene klimaatverandering is de andere niet...

En vind ik het raadslidmaatschap toch nog leuk. Kiezers hebben gekozen en wij gaan het ermee doen. Aanstaande maandag is er een openbaar debat over wat we nu moeten. De VVD nodigt uit, als grootste partij (7 Zetels - wat eng! - zij kregen de eerste restzetel - dus hun winst lijkt groter dan ie is!). Een goed initiatief. Zomaar doorgaan met het oude college -zoals heel lang het plan was, hoorden wij- zal niet gaan. Hoe gaan ze om met de winst van D66? Welke combi's zijn er nog meer mogelijk? Wie doet hoeveel water bij welke wijn?

We gaan dóór - ik pieker er niet over om weer naar Haarlem te verhuizen waar 'we' van 4 naar 7 zetels stegen. Heemstede groen, sociaal en duurzaam - dat bleek in het Achtuurjournaal van gisteren de wens van de Europese Commissie. Heemstede, Nederland, Europa. En daar hebben wij 1251 kiezers - dat zijn een heleboel mensen om te mogen vertegenwoordigen. En dat gaan we doen zo goed we kunnen!

Het schoot me vanmorgen opeens te binnen: de eerste keer dat ik ooit een stemhokje van binnen zag was met mijn moeder. Hoe oud zal ik geweest zijn? Een jaar of drie, vier? We gingen naar een school - misschien wel de huishoudschool aan de Garenkokerskade in Haarlem - zoiets. Een hokje met een gordijn. Iets met een groot vel papier en dan een rood potloodje. Mijn moeder legde uit wat ze deed, het hoe en waarom, zoals altijd. Ik begreep niet dat ik niet ook mocht kleuren... maar mijn moeder was als de dood dat haar stem op de een of andere manier ongeldig zou worden door een kras of zo - we stonden al snel weer buiten. Stemmen is plechtig en belangrijk.

Gek, hoe opeens zo'n herinnering op komt zetten uit de zee van beelden in mijn hoofd. Misschien door de rode potloodjes voor morgen?  Later heb ik natuurlijk heel, heel vaak met mijn moeder over politiek gesproken. Dan doen we ook nu nog - gelukkig. Altijd weer, zeker als ik een tijdje niet bij haar was, komen politieke thema's ter sprake. De angst voor een onveilige wereld. Hoe 'ze, allemaal' uit zijn op onze rijkdom, huizen, banen, geld... hoe 'de mensheid'  altijd fraudeert en eigenlijk niet te vertrouwen is. Hoe het 'tegenwoordig' zo gevaarlijk is op straat. Hoe je dat 'vroeger nooit zo hoorde'. Ik heb mettertijd begrepen dat ze dat maar gedeeltelijk meent. Het gaat er vooral om dat we weer eens 'als vanouds'  van mening kunnen verschillen. Eigenlijk wil ze vooral weerwoord, want dat is ons patroon. Zo komt de wereld binnen en verstevigen we die van ons.

We zullen het nooit eens worden met elkaar - maar dat is ook niet de bedoeling. Het gaat om het debat. Om je te scherpen en dan bewust te stemmen. Zij op een partij 'omdat dat zo hoort'; ik op een partij 'omdat ik dat vind'. Never a dull moment, met mijn  moeder. Zo leer je nog eens wat. Van zo'n plotselinge herinnering in verkiezingstijd.