Momenteel heb ik geen bewoonbaar eigen huis. Ik ben te gast in het huis van ex. Heb de huur opgezegd van mijn huurhuis. Om zo geld uit te sparen voor klussen aan het schip wat ik met m’n lief gekocht heb, waar we eerdaags op gaan wonen. Het duurt nog een hele tijd voordat ons schip bewoonbaar gaat zijn. We hebben alles eruit gesloopt om een goede basis te kunnen realiseren. Er is daar nu helemaal niks, geen sanitair, geen verwarming en zelfs geen isolatie, dus het is ijskoud in het metalen scheepsruim.

Heel fijn natuurlijk dat we tijdelijk in het huis van ex mogen. (ex is in de tropische zon aan het werken aan zijn breinbrekerboek). Dochterlief is hier thuis, heeft haar kamer en vriendinnen bij de hand. Maar mijn huis is het niet meer. Ik leef tussen andermans spullen in andermans sfeer. Een deel van mijn spullen staat bij mijn schoonmoeder op zolder. En heel veel zaken heb ik weggedaan.  Ook heb ik wat zaken opgeslagen in de meubelmakerswerkplaats van m’n lief. Eerdaags moeten we hier weer weg en gaan we naar de volgende tijdelijke oplossing totdat ons droomschip bewoonbaar is geklust.

Ik had gedacht dat dit alles wel zo efficiënt was qua financiën. En dat ik dat allemaal wel zou trekken. Ik ontdek nu wel een hoop nieuwe dingen aan mezelf! Ik vind het namelijk heel lastig dat ik geen eigen plekje voor mezelf heb. Een plekje wat helemaal is zoals ik dat fijn vind. Het maakt dat ik moeilijk op kan laden. Niet lekker in mijn vel zit. En dat soort dingen meer.

Dit doet het dus met mij dat ik tijdelijk geen eigen plek heb. Ik realiseer me dat ik niks te klagen heb in een warm huis met elke dag een gezonde maaltijd. En heel veel liefde om me heen.  En bovendien uitzicht op gaan wonen op ons droomschip. Ik besef des te meer hoe belangrijk het is een fijn thuis te hebben.  Helemaal jouw eigen veilige fijne plekje. En sta weer eens goed stil bij alle mensen die dat om wat voor reden niet hebben. En die meestal ook geen uitzicht hebben op een toekomstig fijn thuis.

Gelukkig ontstaan op steeds meer plekken in Nederland gebruiksruimten. Plekken waar mensen met een verslaving veilig, warm, schoon en droog kunnen gebruiken. Belangrijke doelstellingen zijn het beperken van gezondheidsschade bij drugsgebruikers en het verminderen van overlast.

Instellingen voor Maatschappelijke Opvang, verslavingszorg en gemeentes buigen zich al jaren over het onderwerp gebruiksruimten. Soms gaat men hierover in gesprek met ervaringsdeskundigen die weten waar zij over praten. Soms worden cliënten, ervaringsdeskundigen en cliëntenraden geheel niet betrokken bij beslissingen en discussies rondom gebruiksruimten.  Dat is jammer want zij zijn juist dè deskundigen die een relevante inbreng kunnen hebben bij het bespreken van dit soms best ingewikkelde onderwerp.

Ervaringsdeskundigen kunnen uit eigen ervaring uitleggen waarom een gebruiksruimte bij kan dragen aan een betere kwaliteit van leven.  Iets wat uiteindelijk alle mensen willen.  Ook kunnen zij vooroordelen uit de wereld helpen door mensen meer kennis en begrip bij te brengen over leven met een verslaving.

Het Trimbos instituut heeft een update gemaakt van een reeds in 2002 ontwikkelde handreiking ‘Gebruiksruimten in Nederland’. Deze handreiking geeft veel inzicht in de werkwijze en het nut van gebruiksruimten.  De handreiking is gratis te downloaden. 25 november 2011 organiseert Stichting Mainline een interessante mini-conferentie over ‘Harm reduction’ waar Agnes van der Poel van het Trimbos instituut de handreiking toe zal lichten.

Het valt mij op dat er online weinig actuele kennis te vinden is over gebruiksruimten. Vandaar dat ik op deze manier deze nuttige handreiking extra onder de aandacht wil brengen. Zodat gemeentes, instellingen, Wmo-raden en cliëntenraden deze informatie ook kunnen en gaan gebruiken bij beslissingen in hun eigen gemeente of instelling over gebruiksruimten.

Jongeren van de cliëntenraad adviseren over een groot nieuw GGZ gebouw. Formeel, informeel, gevraagd en ongevraagd staan zij de instelling bij met goede raad.  Een groot gebouw staat in de steigers waar ook de jonge GGZ klanten zich binnenkort welkom moeten kunnen voelen.

De jongeren zijn geen architect of binnenhuisarchitect, hebben ook nog nooit eerder advies uit hoeven brengen over een dergelijk omvangrijk nieuwbouwproject.  Gelukkig zijn er wel wat hulpmiddelen in te zetten. Zo is er gebruik gemaakt van het instrument ‘Ruimte vragen’ van het LOC, en van hetzelfde LOC is ook een deskundige van de ‘bouwpool’ ingevlogen.  Inspirerend was ook het boek ‘Van huis en Haard’ waar architect en hulpverlener Minke Wagenaar hulpverlening en architectuur laat samenkomen. Maar vooral de gesprekken tussen de jongeren onderling over wat zo’n gebouw met je doet en hoe dat voelt waren erg zinvol.

Een belangrijke taak voor de cliëntenraad is om oog en aandacht te blijven hebben voor het jeugdig cliëntperspectief. Hoe voelt het om als jonge cliënt in zo’n gebouw te zijn? Wat heb je nodig om je er prettig te voelen? Hoe kunnen gebouw en interieur bijdragen aan een zo goed mogelijk gevoel? Wat vinden jongeren en kinderen prettig, en wat juist vervelend? Zijn zaken waar de cliëntenraad zich mee heeft beziggehouden.

Om alle goede raad en gevoelens van de jeugdige klanten een plek te geven heeft de cliëntenraad een inspiratiekoffertje gemaakt. Een spannend ogend koffertje, wat uitnodigt om bekeken te worden. Het koffertje zit vol ideeën, suggesties en wensen. Welke door organisatie en architecten gebruikt kunnen worden.  Zo zitten er hele concrete wensen in, maar ook een gedicht, woorden waar je een fijn gevoel bij krijgt en kleine grapjes. Het koffertje is aangeboden aan de directeur en heeft inmiddels al een kleine tournee gemaakt door de organisatie en heeft enkele weken ter inspiratie op het kantoor van de architect gestaan.  De cliëntenraad hoopt dat het koffertje bijdraagt aan de kindvriendelijkheid van het nieuwe gebouw. Een leuke manier om je advies te verpakken!

Geachte leden van de Vaste Kamercommissie voor VWS,

De jongeren van de cliëntenraad van GGZ Kinderen en Jeugd Rivierduinen vraagt u de voorgestelde bezuinigingen in de GGZ niet op de voorgestelde manier door te laten gaan.

Wij zijn 6 jongeren, allemaal cliënt of recentelijk geweest in de Jeugd GGZ. Wij vertegenwoordigen zo’n 3000 cliënten in onze instelling waar voornamelijk ambulante zorg geleverd wordt. Wij weten dus als geen ander hoe het is om GGZ nodig te hebben. Om ons leven op de rails te houden en krijgen. Om zoveel als mogelijk mee te kunnen doen als ieder ander. Naar school gaan, vrienden maken, onszelf ontwikkelen, leren omgaan met onze psychische problemen. 

Wij zijn erg geschrokken van de plannen van minister Schippers.  De plannen getuigen van weinig inzicht en oog voor de context van jonge mensen met psychische problemen.

Jonge cliënten staan aan het begin van hun leven. En hebben vaak al veel meegemaakt.  Als deskundige hulp niet meer voor iedereen toegankelijk is voorzien wij grote problemen. Juist bij veel psychische problemen is het noodzakelijk om in een zo vroeg mogelijk stadium de juiste hulp te krijgen. Om ergere problemen en blijvende schade te voorkomen.  Denk bijvoorbeeld aan schizofrenie; elke psychose heeft blijvende hersenschade tot gevolg. Denk aan een depressie, dat wil je niemand onnodig een dag langer aandoen. Denk aan slachtoffers van kindermishandeling die hierdoor beschadigd zijn. Denk aan jonge mensen met ouders die zelf psychische problemen hebben, wat voor kinderen niet meevalt om daarin gezond op te groeien. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

De GGZ is jarenlang bezig geweest om o.a. middels preventie mensen zoveel mogelijk in een vroegtijdig stadium te helpen. GGZ problemen worden uit de taboesfeer gehaald, mensen leren dat het niet hun eigen schuld is. En durven gelukkig steeds vaker hulp te zoeken. De voorgestelde maatregelen maken kapot wat met veel moeite is opgebouwd en nog steeds erg kwetsbaar is.

Veel mensen met psychische problemen hebben weinig geld, vaak als gevolg van hun psychische problemen. We zijn bang dat deze mensen uitgesloten zullen worden van zorg. Dat kan en mag niet gebeuren!

Wij vinden dat heel onverstandig en harteloos bovendien. Je kunt mensen niet uitsluiten van zorg. Kinderen hebben vaak geen invloed op de gezinsinkomsten – en uitgaven. Als je ouders het niet kunnen betalen dan heb jij in de toekomst geen zorg meer. Dat kan toch niet! Wij worden daar heel verdrietig en boos van.

Als je 18 bent moet je de eigen bijdragen zelf gaan betalen, maar waarvan? De meeste jongeren hebben zowiezo weinig geld. Jongeren met problemen hebben vaak als gevolg van hun problemen nog minder te besteden. Als gevolg van psychische problemen hebben zij vaak een opleiding onder hun niveau gedaan, als ze al een opleiding af hebben kunnen ronden. Niet elke jongere met psychische problemen is in staat om een bijbaan te hebben.  Geen van onze cliëntenraadsleden zou zelf in staat zijn om de bijdragen zoals voorgesteld te betalen. Ook voor onze ouders zou het niet altijd mogelijk zijn om dit te betalen.  Veel mensen met psychische problemen houden het financiële hoofd maar net boven water.  Als de minister naar de inkomens had gekeken van de mensen die gebruik maken van GGZ had zij dit kunnen weten…

Het aantal keren dat je van een psycholoog gebruik kunt maken zeer beperken vinden wij ook heel onverstandig. Hoeveel zittingen je nodig hebt hangt helemaal af van je persoonlijke situatie, dat is niet in een standaardpakket te stoppen. GGZ problemen vragen tijd, geduld, oog voor je context en aandacht. Geen haastwerk, tijdsdruk en standaardisering. Worden jonge mensen in de toekomst dan halverwege hun traject weggestuurd? In het ziekenhuis word je toch ook niet halverwege een operatie naar huis gestuurd?!

We zijn bang dat de minister E-health ziet als vervanging van werkelijk menselijk contact. Vanachter een computer kun je niet zien hoe het werkelijk met iemand gaat. Waardoor belangrijke signalen gemist kunnen worden. Met alle mogelijke gevolgen van dien. Bovendien is juist het menselijk contact met de behandelaar een belangrijk onderdeel van de behandeling.  Uit onderzoek blijkt dat de behandelrelatie een hele belangrijke succesfactor is in het slagen van je behandeling. De GGZ is geen fabriek, maar daar werken mensen. En daar worden mensen behandeld. Dat willen we graag zo houden!

Als je wil bezuinigen zou je juist moeten inzetten op meer, sneller, passender en kwalitatief betere zorg. En de drempel om in zorg te komen nog verder moeten verlagen. Zodat mensen in een zo vroeg mogelijk stadium van de ontwikkeling van hun problemen in staat worden gesteld om de draad van hun eigen leven weer zelf op te pakken. 

Niet alleen in de zorg zou aandacht moeten zijn voor psychische problemen. Het is van groot belang dat kennis van GGZ ook gebruikt wordt in bijvoorbeeld het onderwijs. Zodat problemen inderdaad vroegtijdig gesignaleerd kunnen worden.  En de problemen niet onnodig uit de hand hoeven te lopen, onnodig menselijk leed en hoge kosten ons bespaard zullen blijven. 

De plannen van de minister zijn volgens ons dan ook het tegenovergestelde van bezuinigingen.  Het ontbreekt de plannen aan visie, context en kennis van de Jeugd GGZ. Wij gaan graag met u in gesprek!

Met vriendelijke groet,

Cliëntenraad GGZ Kinderen en Jeugd Rivierduinen

Toen ik klein was had ik een sprookjesplaat die ik helemaal uit mijn hoofd kende. Als er na een lange reis vol avonturen een vreemdeling aankwam op de plaats van bestemming werd hij of zij altijd in elk sprookje op eenzelfde manier welkom geheten; ‘eet en drink vreemdeling en vertel dan je verhaal…’

Dit staat in schril contrast tot hoe mensen die het in ons land moeilijk hebben niet welkom worden geheten.  Als je je meldt bij een daklozenopvang of crisiopvang bijvoorbeeld. Niets ten nadele van de vaak hele lieve medewerkers die er werken. Maar de procedures heten je niet bepaald welkom.

Je moet je legitimatie en administratie bij je hebben. Aantonen waar je onlangs verbleven hebt en vandaan komt. Als je pech hebt kom je aan als de aanmeldingstijd al verstreken is en je dus niet meer binnen mag komen. Of je past niet in het cliëntprofiel of in de groepssamenstelling en moet je dus weer naar elders. Soms moet je meteen je hele verhaal en hulpvraag vertellen. Als je zelf al weet wat je precieze hulpvraag is. En dit soms een paar keer achter elkaar. En dat terwijl je moe, bang en hongerig bent. Vervolgens worden alle huisregels en gebruiken uitgelegd die op zo’n moment echt niet tot je doordringen.

Iedereen wil gewoon warm welkom worden geheten, als mens. Juist als je op het diepst van je ellende zit. Bijkomen van alles wat er is. En je veilig en gewenst voelen.  Dit is een belangrijke basis om aan wat voor doel of traject dan ook te gaan werken.

Ik moet vaak aan deze sprookjes denken als ik zie hoe mensen die het moeilijk hebben bureaucratisch worden ‘welkom geheten’…

Dit weekend is het Guerrilla Gardening weekend. En worden veel braakliggende terreintjes een beetje groener. Dat is heel fijn! Ik hoop dat deze groene enthousiastelingen vooral ook even stilstaan bij de keuze van planten. Op de website die de guerrillos op weg moet helpen worden concreet alleen Tijm en Lavendel genoemd als sterke planten die toekunnen met weinig zorg en water. Op foto’s over Guerrilla Gardening zie ik weinig Lavendel en Tijm maar juist vaak planten die wel de nodige aandacht vragen. Iedereen die wel eens planten in tuin of op balkon heeft gehad weet dat veel plantjes zonder een beetje extra zorg doodgaan.  Veel mensen lukt het al niet een potje kruiden op hun aanrecht in leven te houden.

Al het verse groen staat nu wel leuk op de foto voor op internet en in de krant, maar hoe ziet het er over 3 weken uit? Soms is Guerrilla Gardening vooral bedoelt om een statement te maken, te laten zien dat het ook groener kan, onder de aandacht brengen dat een terrein niet gebruikt wordt.  Als dat zo is, zorg dan ook goed voor de plantjes en geef ze na je fotomoment een plek waar wel voor ze gezorgd wordt.

Zorg dus dat je zorgvuldig geschikte planten kiest. Vraag advies aan mensen die er verstand van hebben. Kijk verder dan wat het leuk doet op de foto. Maak indien nodig afspraken over onderhoud. En zorg dat je actie meer is dan een eenmalige PR stunt met als oogst dood groen. Een groen en fleurig Guerrilla Gardening weekend gewenst! 

Afgelopen week sprak ik met Jouri, Irma en Casper, studenten Maatschappelijk Werk aan de Hogeschool van Amsterdam. Ze doen in opdracht van Movisie onderzoek naar de meerwaarde van de inzet van ervaringsdeskundige zwerfjongeren.

Tuurlijk maakt het voor jongeren uit dat hun hulpverlener weet waar ie het over heeft. Zelf gelijke dingen heeft meegemaakt, zich niet hoeft in te leven maar weet en voelt hoe het is.  Mogelijk door je pantsers heen kan kijken.  En jou als jongere vertrouwen kan geven, wat je misschien nog nooit in je leven hebt gekend. Vertrouwen in mensen, het leven en bovenal in jezelf.  Iemand die jou echt ziet.

Dat je er weer bovenop kan komen na alles wat je hebt meegemaakt en waardoor je het soms niet meer ziet zitten. Een ervaringsdeskundige die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt kan jou laten zien en voelen dat er hoop is. Dat je de kracht die binnenin jezelf verborgen ligt tot bloei kan laten komen. Een ervaringsdeskundige is daar het levende voorbeeld van.

Irma&Casper&Jouri

De studenten hebben dit onderwerp met hun hart gekozen. Daarom heb ik er alle vertrouwen in dat ze tot een goed resultaat zullen komen. Zij zullen in kaart brengen wat nu precies maakt dat zwerfjongeren baat hebben bij hulp van ervaringsdeskundigen.  Dit is soms nodig om beleidsmakers ervan te overtuigen dat het nuttig is om ervaringsdeskundigen in te zetten.  Heb je hier ervaring mee of ideeën over? Zoek dan contact met de jonge onderzoekers via Twitter @superknegt

Deze week is het Week van de Jeugdzorg. Thema is dit jaar luisteren. Jongeren die hulp in de Jeugdzorg hebben vertellen deze week op vele manieren hun verhaal.

Het is zó belangrijk dat organisaties, managers, politici en hulpverleners luisteren naar de jeugdigen zèlf… Wat denken zij zelf nodig te hebben, waar lopen ze tegenaan, wat missen ze? Waar worden ze blij van en waarvan juist niet?

Jeugdigen kunnen heel belangrijke informatie geven waardoor de hulpverlening zich kan verbeteren. Hiertoe is ook de medezeggenschap uitgevonden. En zijn er afspraken over medezeggenschap en cliëntenparticipatie vastgelegd in de WMCZ (Wet Medezeggenschap Cliënten Zorginstellingen).

Het is ontzettend jammer dat in veel instellingen in Nederland er nog helemaal geen of onvoldoende cliëntenmedezeggenschap, cliëntenraad, ouderraad of aandacht voor cliëntenparticipatie is…  Groepen als jonge kinderen of jongeren die ambulante hulp krijgen worden helemaal zelden gehoord. Veelal denkt de instelling dat het niet haalbaar is om medezeggenschap voor deze groepen te realiseren.

Ik hoop dat de Week van de Jeugdzorg weer eens laat zien hoe belangrijk het is om naar jeugdigen zèlf te luisteren. En dat instellingen deze verantwoordelijkheid nu eindelijk eens serieus gaan oppakken. Dan laat je als instelling zien dat je je klanten en taken serieus neemt. Om het te laten slagen moet je het wel eerst willen, Yes we can! Just do it!

luisteren naar jeugd

Afgelopen week bezocht ik het Key of Life festival in Leiden een eigenzinnig festival in het teken van wetenschap en kunst met dit jaar als thema ‘the body and the brain’. Tijdens het festival bezocht ik de film ‘Verloren Jaren’ gemaakt door filmmaker Bas Labruyère.

De film laat op heel indringende en realistische wijze zien wat de filmmaker meemaakte toen hij psychotisch raakte. Bas is maar liefs 5 jaar lang psychotisch geweest. De film laat zien hoe belangrijk het is allert te zijn als het met mensen in je omgeving niet goed gaat. Op www.nietgek.nl kun je zien wat de symptomen van een psychose zijn. Deze film zou op alle middelbare scholen en in opleidingen voor mensen die met jonge mensen werken verplichte kost moeten zijn. Gaat dat gratis zien op www.verlorenjaren.nl

De Werkplaats Maatschappelijke Opvang, van LOC, is terug van een interessante conferentie in Budapest. Centraal stond het thema onderzoek naar dakloosheid in de huidige Europese context. Bijzondere aandacht kreeg hierbij de problematiek uit Oost Europa. Iets waar we in Nederland ook veel mee te maken hebben.

Onderzoekers uit heel Europa deelden de laatste ontwikkelingen op het gebied van onderzoek naar dakloosheid. Ieders doel is natuurlijk om de situatie van dak- en thuislozen te verbeteren. Dat is ook een belangrijk doel van de Werkplaats Maatschappelijke Opvang. De ervaringsdeskundigen van de Werkplaats zogen de berg aan informatie op. En hebben vanuit het cliëntenperspectief ook een goede bijdragen kunnen leveren. Bijvoorbeeld door goede vragen te stellen of zaken te benoemen waar onderzoekers vanuit hun eigen perspectief niet aan denken. Daarbij bleek het ook nuttig om tijdens de informele momenten in contact te komen met de aanwezige onderzoekers. Onderzoekers ervoeren ter plekke het nut en de noodzaak van een ervaringsdeskundige inbreng.

Goede samenwerking tussen onderzoekers, ervaringsdeskundigen, belangenbehartigers en cliënten is van groot belang voor de kwaliteit van onderzoek. Ervaringsdeskundigen vroegtijdig betrekken om niks belangrijks over het hoofd te zien bij aanvang van het onderzoek. Ook kunnen ervaringsdeskundigen worden ingezet als co-onderzoekers, zitting nemen in klankbord of begeleidingscommissie. Anderzijds kunnen onderzoeksresultaten belangenbehartigers helpen om verbeterwensen te onderbouwen. Cliënteninbreng kan de complexe puzzel die deze thematiek met zich meebrengt completer in beeld brengen.

De Werkplaats is in Nederland reeds op verschillende manieren betrokken bij onderzoek. Op de conferentie bleek dat dit nog niet in elk land het geval is. Nederland en Hongarije waren de enige landen die niet alleen door onderzoekers maar ook door ervaringsdeskundigen vertegenwoordigd waren. De Werkplaats trof in Budapest ook de voor de Nederlandse maatschappelijke opvang belangrijke onderzoeksters Judith Wolf en Lia van Doorn. De Werkplaats en de onderzoeksters hebben afgesproken om in Nederland snel met elkaar om tafel te gaan. Om te zien hoe we elkaars bijdragen nog beter kunnen benutten.

Meer over de conferentie leest u op: www.feantsa.org

Vandaag was Mevrouw Erica Schruer advocate uit Rotterdam gastspreker bij de plenaire vergadering van de Cliënten Organisaties Maatschappelijke Opvang van de G4 (COMO-G4). Mevrouw Schruer houdt zich al jaren met het thema schuldhulpverlening bezig. Mevrouw Schruer beschikt over een berg kennis waar je u tegen zegt. Zelfs Wikipedia maakt reeds melding van haar weblog http://observatrix.blogspot.com/

De bijeenkomst werd benut om haar kennis over te brengen aan de belangenbehartigers van de 4 grote steden. Mevrouw Schruer doet dit op zeer kundige en bevlogen wijze. En is heerlijk Rotterdams recht voor zijn raap. Veel van de aanwezigen zijn zelf noodgedwongen ook al jaren met het thema schuldhulpverlening bezig. In sneltreinvaart loodste mevrouw Schruer ons langs een berg wet- en regelgeving. En vooral ook langs de gaten waar veel mensen die hulp zoeken om uit de schulden te geraken jarenlang keihard in vallen. En maar blijven vallen, van kwaad tot erger. De gevolgen hiervan zijn voor COMO-G4 onder andere te zien in het grote aantal dak- en thuislozen wat Nederland kent. En wie de kranten goed leest ziet ook dat veel familiedrama’s vaak voortkomen uit schuldenproblematiek.

Er moeten echt grote zaken veranderen om deze neergaande spiraal waar heel veel mensen in verzuipen een halt toe te roepen. Alle aanwezigen konden met gemak bergen schrijnende voorbeelden noemen. Zoals mensen die al 8 jaar schuldhulp hebben en er geen vooruitgang is, elke 2 maanden een andere hulpverlener, malafide bewindvoerders, instanties die fouten maken etc. Het is de bedoeling dat schuldhulp je hèlpt. En om met mevrouw Schruer te spreken je geen stenen voor brood verkoopt.

Gister was ik bij de presentatie van een onderzoek naar de participatie van jongeren die hulp krijgen binnen de jeugd GGZ in de regio Amsterdam. Dit onderzoek is uitgevoerd door Márian Vink van Cliëntenbelang Amsterdam. Zij is tijdens het onderzoek bijgestaan door een aantal jongeren die zelf cliënt zijn in de jeugd GGZ.

De uitkomsten zijn schokkend: geen instelling voldoet aan de WMCZ (Wet Medezeggenschap Cliënten Zorginstellingen). Op een enkele plek is er wel een jongerenraad of een kinderraad. Maar veelal wordt de wettelijke (!) medezeggenschap geheel niet ingevuld en krijgen cliënten slechts de mogelijkheid om na het einde van hun behandeling middels een vragenlijst in te vullen wat je van de geboden hulp vond.

Ouders worden al wel op een aantal plekken in staat gesteld om vanuit het ouderperspectief te participeren. Is ook heel belangrijk dat ouders deze mogelijkheid hebben, zij kunnen vanuit hun perspectief ook veel nuttigs bijdragen wat de zorg aan hun kinderen en ouders ten goede kan komen. Instellingen moeten er wel voor waken de participatie van jeugdigen zèlf niet te vervangen door ouders. Ouders en jeugdigen hebben beiden een eigen perspectief en dienen dan ook beiden een volwaardige plek te hebben in de participatie.

Instelingen geven als oorzaken van een gebrek aan cliëntenparticipatie aan dat ze weinig tijd hebben, aan het reorganiseren zijn en dat de jongeren moeilijk bereikbaar zijn.

De jongeren zelf die ondervraagd zijn over dit onderwerp geven massaal aan cliëntenparticipatie wèl belangrijk te vinden! En een deel van hen zou zelfs actief willen worden in een cliëntenraad…

Dus instellingen sla je slag! Betrek je cliënten. En zie dat als je wil het heel goed mogelijk is om cliëntenparticipatie vorm te geven. Ontdek dat een zorgvuldige cliëntenparticipatie de organisatie heel veel kan opleveren. Want wie kan nu beter vertellen hoe de zorg wordt ervaren, wat er goed gaat en wat er beter kan dan de mensen die er gebruik van maken?