Op het 30e Congres van GroenLinks, volgende week zaterdag 11 februari, wordt een motie Flexcontracten ingediend. Mijn naam staat er abusievelijk niet onder maar ik heb de motie wel mede ondersteund. Als nieuwbakken secretaris van de Werkgroep Arbeidsverhoudingen is het goed dat toch even te markeren.

Laat ik vooropstellen dat ik voor een hervorming van de arbeidsmarkt, de verzorgingsstaat en de arbeidsverhoudingen ben. Maar dat is een complex en inclusief geheel. Het is onverstandig om daar kleine elementen uit te pakken en die uit te voeren zonder dat het raamwerk of het vangnet geregeld is. Uitbreiding van flexwerk is zonder een uitgebreider scholingssysteem niet verstandig. Het geeft werkgevers tevens de ruimte om via een uitgebreidere reeks flexcontracten toch onder de bescherming van werknemers uit te komen. Daarvoor is het uitzendwerk nooit bedoeld, en belangrijker is nog de vraag is of dit een ontwikkeling is die goed is voor organisaties en het ontwikkelvermogen daarvan.

De welwillende eerste reactie vanuit de Tweede Kamerfractie van GroenLinks op het voorstel van minister Kamp stelt alleen een paar voorwaarden waar de minister aan zou moeten werken. Maar dat is echt te weinig, uitbreiding van flexwerk is pas verstandig als er een totaal hervormingsplan voor arbeidsmarkt, sociaal zekerheidsstel en de arbeidsverhoudingen komt. Daar moet GroenLinks naar streven en zeker niet dit soort beperkte maatregelen van dit kabinet steunen, want daar zijn de bedoelingen te eenzijdig voor.

Ik ga me in de Werkgroep Arbeidsverhoudingen inzetten om hier aan te werken.

Mijn complimenten voor documentairemaker Michiel van Erp voor zijn documentaire ‘Postmoderne hutspot’ over opkomst en ondergang van het Nationaal Historisch Museum. De documentaire is nog maar een week online en zeker verplichte kost voor een ieder die iets wil begrijpen van bestuurlijke processen, al bestaat het risico dat er na het bekijken van de documentaire meer vragen dan antwoorden liggen. In mijn optiek is het een leerschool voor politici, bestuurders en ambtenaren.

——————————————————————————————————-

VPRO: Het Uur van de Wolf (uitzendinggemist) \’Postmoderne hutspot\’

——————————————————————————————————-

Bijzonder is dat de vergadering nav het onderzoek door Grondmij gefilmd kon worden. Dit zit in het tweede deel van de documentaire. De bestuurlijke elasticiteit van de Arnhemse burgemeester Krikke valt ook wel op gedurende het traject. Ze blijft keurig in het gelid ondanks dat er van links en rechts allerlei strapatsen worden uitgehaald. Ze begint in het wiel bij Jan Vaessen en langzaam manoevreert ze zich in de waaier van minister Plasterk, die ook wel voelt voor de plannen van Schilp. Ik hoop ooit middels een biografie nog wel de echte mening van Paulien Krikke te horen.

GroenLinks-voorzitter Joop Ouborg heeft de collegepartijen opgeroepen om de uitgangspunten van het collegeakkoord van SP, VVD, GroenLinks en D66 nader te bediscussieren. Het gaat dan met name om de financiële afspraken. De vraag is waar liggen de mogelijkheden?

De financiële spelregels van het Lenteakkoord zijn voor een groot deel in beton gegoten doordat geld van de Rijksoverheid voor specifieke doelen is bestemd. Geld dat is gelabeld en bijvoorbeeld voor uitkeringen is bedoeld mag niet worden gebruikt om stoeptegels te leggen. Verder sluit ik uit dat het tekort op de begroting verder kan oplopen, dat zou de gemeente Arnhem ernstig in de problemen kunnen brengen. Als die elementen uit het akkoord worden gefilterd blijven er een drietal afspraken over waar de discussie zich dan op zou kunnen toespitsen.

Drie afspraken
Ten eerste de gemeentelijke belastingen, de onroerend zaak belasting en rioolheffing. In het akkoord staat dat deze niet meer dan de gemiddelde prijsstijging in Nederland mogen stijgen. Het college heeft de Arnhemse burger voorgehouden dat men wil voorkomen dat deze meer aan de gemeente gaat betalen.
Een tweede afspraak is dat wethouders hun eigen begroting op orde hebben. Hogere kosten of tegenvallende uitgaven moeten binnen de eigen begroting worden opgelost.
Tenslotte worden financiële meevallers in principe niet gebruikt voor nieuwe uitgaven maar om tegenvallers op te lossen of te reserveren voor toekomstige tegenvallers.

De laatste voorwaarde is naar mijn inschatting het minst explosief, maar helaas ook het minst voor de hand liggend. De verwachting is dat op allerlei deelterreinen de kosten zullen oplopen en er mogelijk eerder met tegenvallers dan op meevallers gerekend moet worden.
De eerste twee mogelijkheden doornemend rijst de vraag of de VVD en de strenge rekenmeester Leisink (wethouder Financiën, D66) hier veel voor voelen. Indien GroenLinks en SP echter hun sociale gezicht willen redden is het wel noodzakelijk om ergens rek te vinden in de begroting. Het bezuinigingspakket van 25 miljoen, waarvan twee miljoen ten koste van armoedebeleid, is met veel pijn en moeite tot stand gekomen.
Het zal derhalve creativiteit en durf vragen om middelen vrij te maken voor sociaal beleid. Daarbij bestaat natuurlijk ook de mogelijkheid om steun te zoeken bij de oppositie, waarbij naast PvdA, CDA en ChristenUnie ook de lokale fracties blijk hebben gegeven van een sociale inborst. Het liberale blok van VVD en D66 is in de Arnhemse gemeenteraad in de minderheid.

De tweede helft
De tweede helft van de collegeperiode gaat over een paar maanden in. Dan zijn de verkiezingen van 2014 dichterbij dan de datum van het akkoord. De ervaring leert dat dit altijd zijn weerslag heeft op coalities. Partijen willen met een positief verhaal naar de kiezer.
Het wachten is nu op de reactie van de andere partijen.

Geschreven voor ArnhemDichtbij

Op 21 december schreef ik voor ArnhemDichtbij een boekrecensie over Parels en Proefballonnen, een decennium Arnhem, van Bob Roelofs.

Het boek van Bob Roelofs, Parels en Proefballonnen,  dat onlangs verscheen verdient in mijn ogen meer aandacht dan het tot nu toe heeft gekregen. Alleen al het feit dat iemand de handschoen oppakt om politiek en maatschappelijk Arnhem te beschrijven verdient complimenten. Het boek is uitgegeven door Jeugdland en de opbrengst van het boek gaat rechtstreeks naar de Stichting Jeugdland, organisator van activiteiten en vakanties voor kinderen in Arnhem.

De Kroniek van Arnhem in het eerste decennium van deze eeuw is onderhoudend, niet in de laatste plaats omdat er vele thema’s zijn om te bespreken. Grote projecten (Stationsgebied, Rijnboog, Stadsblokken/Meinerswijk), kroonjuwelen die zich hebben ontwikkeld tot internationale statuur (Openluchtmuseum, Burgers’ Zoo) of die er nooit zullen komen (Nationaal Historisch Museum, Haven), een kerk die in staat van ontbinding verkeert, de meest tumultueze en hulpbehoevende voetbalclub van Nederland (Vitesse), een politieke duiventil onder de voortdurend bediscussieerde leiding van de enige stabiele factor in de Arnhemse gemeenteraad, burgermoeder Krikke. De titel is prachtig maar redelijk algemeen en mogelijk voor het komende decennium ook weer bruikbaar.Knappend glas en vallende ornamenten is zomaar een suggestie die de afgelopen tien jaar wat explicieter duidt.

De hoeveelheid aan onderwerpen maakt dat de beschrijving vaak summier is of dat thema’s juist helemaal niet aan bod komen. Zo blijft de teloorgang van de Stichting Werk en Scholing, wat toch een politiek heikele kwestie was, onbesproken. Maar het is een respectabel initiatief van Roelofs en zoals gezegd zeker de moeite waard, voor een schamele tien euro die ook nog eens grotendeels naar Stichting Jeugdland gaan.

De tijd gaat overigens snel, het boek eindigt een jaar geleden en intussen lijkt er alweer genoeg materiaal voor een jaarboek 2011 te zijn. Een van de eerste SP-wethouders, Margriet Bleijenberg, heeft binnen een jaar na installatie reeds bedankt voor haar taak, met de financiële problemen bij Arnhem Mode Biënnale dient zich weer een hoofdpijndossier aan, Vitesse heeft wonderwel de weg omhoog alsnog ingezet, een opmerkelijke en bewogen rentree van Martin van Meurs in de gemeenteraad en de meest actuele vraag voor de toekomst is hoe het nu verder moet met de Rijnhal.

Ik heb me eerder al eens uitgesproken voor meer Arnhemse politieke geschiedschrijving. Het kan niet zo zijn dat we het tot in de eeuwigheid moeten doen met alleen Gerard v Westerloo, die eind jaren tachtig een periode in de Arnhemse politiek besprak in Niet spreken met de bestuurder. Het wordt ook tijd voor een politieke biografie van een nestor, en aangezien Van Meurs daarvoor (nog) niet in aanmerking komt zou het mooi zijn als bijvoorbeeld Dick Tiemens zich hiertoe geroepen zou voelen.

Onderstaande stukje dat ik op 5 december schreef met verheugende bericht dat de vakbeweging een begin van vernieuwing lijkt in te zetten.

Een noodzakelijke, maar toch ook dappere stap is het die de vakbondsvoorzitters van FNV afgelopen zaterdag hebben gezet. Het loslaten van oude structuren vergt moed en dat is toch wat hier is gebeurd. De Nieuwe Vakbeweging (werktitel) wordt een open vakorganisatie waar verschillende bonden en verenigingen zich bij aan kunnen sluiten.

De organisatiegraad van de vakbeweging in Nederland werd de laatste decennia steeds kleiner maar ook eenzijdiger. Met namen de middelbare witte man vanaf ca 45 jaar is oververtegenwoordigd. Dat bracht met zich mee dat de belangenbehartiging zich ook daar naartoe verplaatst heeft. Op zichzelf is dat vrij logisch, ware het niet dat het FNV protectionistisch bezig is geweest. Nieuwe initiatieven in vertegenwoordiging waarvan vooral Alternatief Voor Vakbond (AVV) een prominent voorbeeld is, werden in eerste instantie met argwaan tegemoet getreden. De collectieve solidariteit verdween steeds meer uit zicht.

Jongeren, ZZP-ers en flexwerkers werden ondanks het feit dat ze in omvang toenamen en hun problematiek groter werd meer en meer genegeerd. Bonden zoals FNV zelfstandigen, FNV ZBo, FNV mooi, FNV KIEM en FNV Jong hebben binnen de grote vakcentrale waarin de bolwerken ABVAKABO en Bondgenoten de toon zetten nauwelijks iets in te brengen.

Het is dus niet alleen van belang om de organisatiegraad op te krikken, maar om deze te verbreden. Dan pas ontstaat er echte solidariteit, ooit de reden voor oprichting van de vakbeweging.

Maar er is meer winst te behalen. De verstarde arbeidsverhoudingen in Nederland moeten worden opengebroken, en niet door het ontslagrecht te versoepelen. Dat is het traditionele werkgeverspraatje, dat jammerlijk genoeg ook door sommige progressieve politici is overgenomen.

Het verdient aanbeveling om een nieuwe visie op de veranderde arbeidsverhoudingen te ontwikkelen en niet vanuit een defensieve houding maar realistisch. Ook doet de nieuwe vakbeweging er goed aan om de werknemersvertegenwoordiging binnen organisaties steviger te ondersteunen. Vervolgens moet de politiek de medezeggenschap binnen bedrijven een stevige wettelijke basis geven. Zo kunnen de arbeidsverhoudingen meer aansluiten bij de geest van de tijd en grote individualisering combineren met versterkte solidariteit.

Voor ArnhemDichtbij schreef ik op 1 december over de paniekerige reacties op de terugkeer van Martin van Meurs in de Arnhemse gemeenteraad.

Martin van Meurs komt terug, zoveel is wel duidelijk na de interviews die hij de laatste weken heeft gegeven. En hij komt niet zomaar even terug, maar hij komt ècht terug. De Arnhemse gemeenteraad reageert verdeeld en is in verlegenheid gebracht.

Met opgeheven hoofd zal Martin van Meurs op 19 december de Raadszaal binnenlopen, na een jaar celstraf te hebben uitgezeten voor gebruik en handel in kinderporno. In de Nederlandse rechtsstaat kennen we aldus Van Meurs het tweede-kans-uitgangspunt. Daar is geen speld tussen te krijgen en je zou van volksvertegenwoordigers mogen verwachten dat deze verstandig zouden omgaan met zo’n heikele zaak.

Tot nu toe heb ik echter alleen van Addy Plieger (ChristenUnie), Hans Giesing (D66) en nota bene van oud-fractiegenoot Ton van Beers(ProArnhem), die ook nog eens persoonlijk belazerd is, verstandige commentaren gelezen. Voor het overige schieten de reacties alle kanten op en lijkt er nauwelijks regie in te zitten. Een soort onbehaaglijkheid maakt zich meester van de Arnhemse raadsleden. En op zich is daar niets mis mee, niets menselijks is gelukkig ook gemeenteraadsleden vreemd, maar waarom hebben de fractievoorzitters niet de regie gepakt. Men had er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om tot een gezamenlijke verklaring te komen. Nu was het via verschillende media (papier danwel digitaal) vrijwel iedere dag weer een ander raadslid dat uit de bocht vloog.

Eminent politicus
Heeft men het niet onderschat, is ook een vraag die deze affaire bij me oproept. Als het hier om Jan, Piet of Klaas zou gaan was deze affaire mogelijk ook snel overgewaaid maar we hebben het hier over mogelijk de meest eminente Arnhemse politicus ooit. Bijna 25 jaar raadslid, 8 jaar wethouder en daarnaast ook nog eens auteur van enkele werken over historisch Arnhem. Men had beter moeten weten, en diegenen die het niet weten komen daar snel genoeg achter.
En Van Meurs keert, zoals hij in het interview met Arnhem dichtbij zegt, voorbereid en wel terug. Het is uitkijken naar zijn verklaring in de gemeenteraad, ik sluit niet uit dat het memorabel wordt.

Halverwege oktober kwam tot mijn spijt vanuit GroenLinks een initiatief om gewetensbezwaarde ambtenaren, die geen huwelijk tussen mensen van gelijk geslacht willen afsluiten vanwege hun religie, aan te pakken en op een zijspoor te zetten. Op 14 oktober heb ik onderstaande artikel aan Volkskrant aangeboden maar helaas is het niet geplaatst.

Er blijft maar ophef ontstaan over een handvol ambtenaren die om principiële redenen geen mensen van gelijk geslacht in de echt willen verbinden. Nu dreigt mijn partijgenoot Ineke van Gent weer met een motie tegen de zogenaamde weigerambtenaren, want dat frame is op deze groep mensen geplakt.

Het zijn voornamelijk de zichzelf benoemde liberalen die deze kruistocht voeren, maar wat is het probleem en wat willen ze oplossen?

Is er al een echtpaar dat de afgelopen jaren niet heeft kunnen trouwen op het door hen uitgezochte tijdstip in de door hen uitgezochte plaats? Het antwoord hierop is eenduidig nee.

Deze liberalen willen de vrijheiden collectief opleggen, terwijl ik er toch van overtuigd was dat liberalen individuele vrijheid voorop stellen. Dat laatste wordt niet bedreigd zolang gemeenten garanderen dat iedereen kan trouwen waar en wanneer hij of zij dat wil. En dat is dus ook niet het probleem want die voorwaarden zijn heel helder in de wet beschreven en worden ook door de overgrote meerderheid van de bevolking onderschreven. Dat is toch een groot succes voor iets dat iets meer dan 10 jaar geleden nog niet mocht.

Maar waarom dan toch die, bijna agressieve, methode om met de weigerambtenaar af te rekenen. Persoonlijk denk ik dat het een soort boetedoening is tov homo- en lesbische stellen die in de afgelopen jaren hun huis hebben moeten ontvluchten vanwege straatterreur. Dat fenomeen is namelijk vele malen erger dat ambtenaren die vanwege hun geweten niet zelf een huwelijk tussen personen van gelijk geslacht willen afsluiten.

Maar die ernstige problematie krijgt politiek en bestuurlijk Nederland maar niet in de greep. Ik snap het ongemak en schaamte die dat voor sommige politici met zich meebrengt maar dat is nog geen reden om oplossingen te verzinnen voor problemen die er niet zijn.

Op die manier verwordt het liberalisme tot een dogmatische stroming die de vrijheid collectief wil opleggen, een grotere contradictie is bijna niet denkbaar.

De kritikasters van deze jacht op gewetensbezwaarde ambtenaren komen tot nu toe vooral uit religieuze en conservatieve hoek. Het wordt tijd dat èchte liberalen oprecht de individuele vrijheid bevechten en niet met oplossingen komen voor problemen die niet bestaan om daarmee iets anders te maskeren.

Mijn tweede blog voor ArnhemDichtbij ging op woensdag 9 november over een bijna crisis in de gemeenteraad van Arnhem.

Daar waar gisteren op de verlengde politieke avond de Meerjarenplanbegroting betrekkelijk geruisloos door de Arnhemse gemeenteraad werd geloodst ontstond er ‘s nachts toch nog een crisissfeer. Bij het laatste agendapunt over de realisatie van de doorstroomvoorziening in de Remisestraat ontstond een venijnige sfeer.

Addy Plieger (ChristenUnie) en Desiree Egberts (SP) hadden zich sterk gemaakt voor behoud van de crisisopvang maar wethouder Kok (GroenLinks) verzette zich daar sterk tegen. Ook over de hoogte van een investeringsbudget van €2,85 miljoen had met name Plieger sterke bedenkingen. Het onheil tekende zich al onmiddellijk af nadat Plieger haar amendement (toen nog samen met SP) toelichtte. De woordvoerders van twee coalitepartijen, Van Hamersveld (D66) en Overbeek (GroenLinks), vuurden kritische opmerkingen af in de richting van Plieger.

Na de reactie van de wethouder die zijn positie nog steviger afbakende kwam de SP in de problemen, een schorsing door Vink (PvdA) aangevraagd voor 10 minuten liep in het nachtelijk uur, inmiddels was het al tegen half twee, uit tot zo’n drie kwartier. Die waren nodig om het grootste deel van de socialistische fractie weer in het spoor van de wethouder en het college te krijgen. Cris Lenting (SP) gaf na de schorsing in een stemverklaring aan dat de SP verdeeld zou stemmen maar het fractiestandpunt was “dat men tevreden was met de toezeggingen van de wethouder”. Die toezeggingen zijn gedurende het debat echter niet veranderd, wel de toon waarmee ze werden neergezet. Egberts stemde als enige van de SP-fractie tegen het amendement en tegen het gehele voorstel. Dit is niet voor de eerste keer en mogelijk ook niet de laatste.

Ik ben in de tweede helft van 2011 begonnen met het bloggen voor ArnhemDichtbij. Meestal gaan deze over politiek maar het eerste blog op 8 oktober was een verslag van de Banenmarkt.

Evenals de afgelopen jaren werd de Landelijke Banenmarkt in Arnhem gisteren op het Stadhuis gehouden. Buiten stond weer het Jongerenpaviljoen opgesteld, alwaar diverse ambachten werden uitgebeeld. En dit alles onder de leus ‘Pak je kans’.

Laat jezelf zien, het werkt! Dat was het thema van de Banenmarkt en die slogan kwam ook terug in de diverse workshops die door medewerkers van UWV WERKbedrijf en verschillende externe partners werden gegeven. Zo heb ik zelf de workshop Social Media gegeven, over de ontwikkelingen van de nieuwe media op de arbeidsmarkt. Daarnaast werden er workshops verzorgd voor 45-plussers, die een groot deel van het ingeschreven bestand aan werkzoekenden bij UWV vormt, vond er verder een speedmeet plaats, een stagemarkt en een workshop zelfstandig ondernemen (door UWV en Kamer van Koophandel gezamenlijk) voor werkzoekenden die voor zichzelf willen beginnen.

Veel werkgevers en intermediairs stonden in de ruim 50 stands met hun vacatures, terwijl er ook informatie over opleidingen te vinden was. Werkcoaches van UWV WERKbedrijf begeleidden werkzoekenden en assisteerden bij het in gesprek komen met werkgevers. Iedere match die zo tot stand komt is een succes want de meeste mensen zijn zeer gemotiveerd om weer aan de slag te gaan.

4200 bezoekers telde de Banenmarkt in Arnhem dit jaar, weer aanzienlijk meer dan vorig jaar. Dat geeft meteen ook de thermometer van de economie aan. We wachten dan ook gespannen af hoe de arbeidsmarkt gaat reageren op de huidige crisis.

Op 18 september schreef ik onderstaand blog maar door de migratieproblemen met web-log publiceer ik het nu pas.

De Visienota integratiebeleid Gemeente Arnhem is toch wel een van de merkwaardigste beleidsnota’s die ik ooit heb gelezen. Eigenlijk moet ik bekennen dat het me volstrekt onduidelijk is wat nu de bedoeling is van de bestuurders met dit stuk.

Laat ik eens beginnen met de titel te ontleden. In de titel zit namelijk  al een contradictie, het is een visienota over integratiebeleid maar integratie moet bereikt worden via participatie. Dat geeft de wethouder ook al in zijn voorwoord aan, hij wil middels participatie van alle Arnhemmers integratie bevorderen en afstappen van doelgroepbenadering.

Op zichzelf is dat niet verkeerd, maar dan verwacht ik eerder een participatienota dan een beleidsstuk waar vervolgens wel voortdurend over integratie, bevolkingssamenstelling naar allochtone achtergrond en interculturalisatiebeleid wordt gesproken.

Doelgroepenbeleid is passè maar op pagina 14 staat: “Daarnaast verschillen etnische groepen onderling sterk, zowel cultureel als maatschappelijk. Er zijn bovendien grote verschillen tussen leden van de dezelfde etnische groep.” De taalfout, hoe slordig ook neem ik maar even voor lief maar ik vraag me wel af hoe je de verschillende etnische groepen wil gaan bereiken als je niet iets van doelgroepbenadering toepast. Dat is namelijk onmogelijk. Antillianen zijn niet op dezelfde manier te bereiken als Turken, om maar eens een willekeurig voorbeeld te noemen.

Deze nota ademt een hoog gehalte luchtfietserij uit. Nergens wordt ook maar een begin gemaakt met aan te geven hoe die participatie gerealiseerd moet gaan worden.

Ik ben zelf enkele jaren in opdracht van de KNVB actief geweest als Verenigingsbegeleider in Presikhaaf. Dit was een activiteit gelieerd aan het project van gemeente Arnhem, Meedoen Allochtone Jeugd door Sport. Daarin speelde juist die participatie, het betrekken van kinderen van allochtone afkomst bij sportclubs en vervolgens hun ouders, een essentiële rol. En dat was een hele kluif. Daar werd oa door Sportbedrijf Arnhem goed werk verricht. Sport en cultuur zijn de ideale instrumenten voor dialoog en het bereiken van mensen met diverse achtergronden. En de nota rept er met geen woord over.

Dagblad De Gelderlander kraakte in haar redactioneel commentaar de nota twee weken geleden tot op de laatste letter af. In mijn ogen volkomen terecht, de gemeenteraad van Arnhem moet dit plak- en knipwerk niet eens in behandeling willen nemen.

Op 3 september verscheen in De Gelderlander editie Arnhem onderstaand opiniestuk van mij over de vreemde gang van zaken rondom de nominatie van Arnhem als sportstad. In mijn ogen werd er krampachtig omgegaan met kritiek.

Naschrift:

Het is overigens een thema dat me vaker opvalt binnen de Arnhemse politiek, het maskeren van tegenstellingen. Het gebrek aan debat dat nog wordt versterkt door de geforceerde scheiding tussen de verschillende fases op Politieke Maandagen.

De migratie van mijn weblog is bijna voltooid, alleen mediadocumenten (foto’s, video’s en tekstdocumenten) zijn niet overgezet. Deze zal ik beetje bij beetje zelf weer bijvoegen.

Het inloggen is nu ook weer redelijk stabiel. Daarom zal ik een aantal publicaties die in de afgelopen vier maanden in De Gelderlander en op ArnhemDichtbij zijn geplaatst alsnog toevoegen. Daarnaast zal er ook nog een artikel over de gewetensbezwaarde ambtenaren verschijnen. Zie het maar als een alternatief en noodzakelijk (half)jaaroverzicht.

Vanwege een migratie van web-log van TypePad naar WordPress en met name de problemen die daarmee gemoeid zijn gegaan is mijn weblog nu al dik twee maanden uit de lucht. Sinds afgelopen week is de site weer online maar zijn slechts enkele berichten zichtbaar. Er wordt aan gewerkt. Zie http://webwereld.nl/analyse/108427/web-log-nl-verwijt-typepad-misgelopen-migratie.html

Vanwege een migratie van web-log van TypePad naar WordPress en met name de problemen die daarmee gemoeid zijn gegaan is mijn weblog nu al dik twee maanden uit de lucht. Sinds afgelopen week is de site weer online maar zijn slechts enkele berichten zichtbaar. Er wordt aan gewerkt. Zie http://webwereld.nl/analyse/108427/web-log-nl-verwijt-typepad-misgelopen-migratie.html

Toen ik vorig jaar toetrad tot de OC WERKbedrijf, de medezeggenschap van deze divisie van UWV, was nog niet geheel duidelijk wat er allemaal stond te gebeuren. Natuurlijk, de crisis was voorbij en het crisisbudget zou worden afgebouwd, dus een krimpende organisatie. Maar verder, de verkiezingen werden vlak na onze installatie gehouden. En we weten allemaal hoelang het vervolgens heeft geduurd alvorens er een kabinet was gevormd.

Vlak na de zomer kwam de directie UWV WERKbedrijf met een programma genaamd de Tweede Oplevering, waarin de organisatie die als CWI bestond en per 1 januari 2009 in UWV opging zou gaan uitbouwen. Een organisatorisch logische stap, anderhalf jaar na de fusie. Echter de inkt hiervan was nog nauwelijks droog of de donkere wolken trokken zich al samen boven de publieke diensten. Het kabinet van CDA en VVD gedoogd door PVV begon plannen te ontwikkelen om rigoreus en nietsontziend in te grijpen op alles wat naar overheid neigt.

De bemiddelingstaak behoort in hun zienswijze zeer beperkt tot het publieke domein, als iemand werkloos wordt is zijn of haar rexefntegratie eigen verantwoordelijkheid. Niet alleen het zoekproces maar ook de financiering, de rexefntegratiebudgetten worden per 2012 namelijk geheel afgeschaft.

Met dit scenario is UWV WERKbedrijf aan de slag gegaan en heeft de directie het Redesign ontworpen. Een ombouw van de gehele organisatie. Daarmee zijn een hele kruiwagen adviesaanvragen gemoeid die nu een voor een op het bordje van de OC terecht komen. Zeer boeiend allemaal en heel veel werk, maar het meest moeilijke van dit proces is dat het hele proces vertrouwelijk moet plaatsvinden. Af en toe polsen van collega’s op kleine onderdelen kan maar zo’n onderhandelingsproces over de adviesaanvraag speelt zich grotendeels af achter gesloten gordijnen. Gelukkig zijn de eerste aanvragen inmiddels publiek en komen we volgende week met onze adviezen naar buiten. Dan vakantie en vervolgens gaan we weer verder want we zijn nog lang niet klaar.

Dan kan ik ook eindelijk eens inhoudelijk terugblikken op mijn OC-activiteiten, want dat had ik aan het begin beloofd.

Toen ik vorig jaar toetrad tot de OC WERKbedrijf, de medezeggenschap van deze divisie van UWV, was nog niet geheel duidelijk wat er allemaal stond te gebeuren. Natuurlijk, de crisis was voorbij en het crisisbudget zou worden afgebouwd, dus een krimpende organisatie. Maar verder, de verkiezingen werden vlak na onze installatie gehouden. En we weten allemaal hoelang het vervolgens heeft geduurd alvorens er een kabinet was gevormd.

Vlak na de zomer kwam de directie UWV WERKbedrijf met een programma genaamd de Tweede Oplevering, waarin de organisatie die als CWI bestond en per 1 januari 2009 in UWV opging zou gaan uitbouwen. Een organisatorisch logische stap, anderhalf jaar na de fusie. Echter de inkt hiervan was nog nauwelijks droog of de donkere wolken trokken zich al samen boven de publieke diensten. Het kabinet van CDA en VVD gedoogd door PVV begon plannen te ontwikkelen om rigoreus en nietsontziend in te grijpen op alles wat naar overheid neigt.

De bemiddelingstaak behoort in hun zienswijze zeer beperkt tot het publieke domein, als iemand werkloos wordt is zijn of haar reïntegratie eigen verantwoordelijkheid. Niet alleen het zoekproces maar ook de financiering, de reïntegratiebudgetten worden per 2012 namelijk geheel afgeschaft.

Met dit scenario is UWV WERKbedrijf aan de slag gegaan en heeft de directie het Redesign ontworpen. Een ombouw van de gehele organisatie. Daarmee zijn een hele kruiwagen adviesaanvragen gemoeid die nu een voor een op het bordje van de OC terecht komen. Zeer boeiend allemaal en heel veel werk, maar het meest moeilijke van dit proces is dat het hele proces vertrouwelijk moet plaatsvinden. Af en toe polsen van collega's op kleine onderdelen kan maar zo'n onderhandelingsproces over de adviesaanvraag speelt zich grotendeels af achter gesloten gordijnen. Gelukkig zijn de eerste aanvragen inmiddels publiek en komen we volgende week met onze adviezen naar buiten. Dan vakantie en vervolgens gaan we weer verder want we zijn nog lang niet klaar.

Dan kan ik ook eindelijk eens inhoudelijk terugblikken op mijn OC-activiteiten, want dat had ik aan het begin beloofd.

Mijn opinie over de naïviteit van college en gemeenteraad in Arnhem stoelt voor een belangrijk deel op onvoldoende zicht op de problematiek van armoede. Hier een toelichting.

Een van de grootste misverstanden in liberale en conservatieve kringen is dat armoede wordt opgelost door werk. Het tegendeel is vaak waar. De laatste decennia zijn er steeds meer werkende armen gekomen, althans mensen die aan de onderkant van het loongebouw steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kunnen knopen.

Belangrijke oorzaak hiervan is dat andere kosten sterk zijn gestegen in combinatie met gebroken gezinssituaties. Het NCIS (kenniscentrum van en voor steden in Nederland) is bezig met een onderzoek dat eind van de zomer zal worden gepubliceerd, maar men signaleerd reeds de toenemende trend. In 2008 werden naar aanleiding van een artikel in dagblad Trouw nota bene door CDA-kamerleden Van Hijum en Spies nog kamervragen aan de minister van SZW gesteld over het toenemende aantal werkende armen.

Daar zijn in de afgelopen jaren de ZZP-ers bijgekomen. Vanaf de crisis begin van deze eeuw zijn met name 45-plussers die niet meer in loondienst aan de bak kwamen voor zichzelf begonnen. Daarmee is ook een nieuw soort flexwerk ontstaan. De bouwsector is daar een goed voorbeeld van. Met de veel ingrijpendere financiële crisis die in 2008 ontstond hebben die kleine zelfstandigen echter veel opdrachtgevers verloren, waarmee fors is ingeteerd op het eigen vermogen. Echter datzelfde eigen vermogen en andere bezittingen zorgen ervoor dat men geen beroep kan doen op ondersteuning in de vorm van uitkeringen. Dit in tegenstelling tot grotere ondernemingen (en hun werknemers) die met bijvoorbeeld de deeltijd-WW wel zijn ondersteund in deze periode.

In 2007 realiseerde 59% van de ZZP-ers een winst uit eigen onderneming lager dan €20.000. Dat zal in de afgelopen jaren fors zijn gedaald waarmee snel kan worden uitgerekend dat veel ZZP-ers kortere of langere tijd onder het sociaal minimum hebben verkeerd. Gevolg is dan dat men gaat lenen, er worden schulden opgebouwd en als de bom echt barst meld men zich vaak pas bij de sociale dienst.

Naast deze groep ZZP-ers en de flexwerkers dreigt daar met de beoogde Wet Werken naar Vermogen (WWNV) een nieuwe groep bij te komen. De mensen die vanwege een arbeidshandicap niet (geheel) in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien en niet te vergeten hun families. Zij vallen voor de uikering onder hetzelfde regime als de huidige WWB (bijstandswet). Dus indien vader en moeder qua inkomen op of boven het sociaal minimum zitten krijgt men geen uitkering en daarmee neemt de zelfstandigheid af en vervallen de re-integratie-instrumenten.

Over de flexwerkers zal ik in een latere opinie nog terug komen.

Mijn opinie over de naxefviteit van college en gemeenteraad in Arnhem stoelt voor een belangrijk deel op onvoldoende zicht op de problematiek van armoede. Hier een toelichting.

Een van de grootste misverstanden in liberale en conservatieve kringen is dat armoede wordt opgelost door werk. Het tegendeel is vaak waar. De laatste decennia zijn er steeds meer werkende armen gekomen, althans mensen die aan de onderkant van het loongebouw steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kunnen knopen.

Belangrijke oorzaak hiervan is dat andere kosten sterk zijn gestegen in combinatie met gebroken gezinssituaties. Het NCIS (kenniscentrum van en voor steden in Nederland) is bezig met een onderzoek dat eind van de zomer zal worden gepubliceerd, maar men signaleerd reeds de toenemende trend. In 2008 werden naar aanleiding van een artikel in dagblad Trouw nota bene door CDA-kamerleden Van Hijum en Spies nog kamervragen aan de minister van SZW gesteld over het toenemende aantal werkende armen.

Daar zijn in de afgelopen jaren de ZZP-ers bijgekomen. Vanaf de crisis begin van deze eeuw zijn met name 45-plussers die niet meer in loondienst aan de bak kwamen voor zichzelf begonnen. Daarmee is ook een nieuw soort flexwerk ontstaan. De bouwsector is daar een goed voorbeeld van. Met de veel ingrijpendere financixeble crisis die in 2008 ontstond hebben die kleine zelfstandigen echter veel opdrachtgevers verloren, waarmee fors is ingeteerd op het eigen vermogen. Echter datzelfde eigen vermogen en andere bezittingen zorgen ervoor dat men geen beroep kan doen op ondersteuning in de vorm van uitkeringen. Dit in tegenstelling tot grotere ondernemingen (en hun werknemers) die met bijvoorbeeld de deeltijd-WW wel zijn ondersteund in deze periode.

In 2007 realiseerde 59% van de ZZP-ers een winst uit eigen onderneming lager dan x8020.000. Dat zal in de afgelopen jaren fors zijn gedaald waarmee snel kan worden uitgerekend dat veel ZZP-ers kortere of langere tijd onder het sociaal minimum hebben verkeerd. Gevolg is dan dat men gaat lenen, er worden schulden opgebouwd en als de bom echt barst meld men zich vaak pas bij de sociale dienst.

Naast deze groep ZZP-ers en de flexwerkers dreigt daar met de beoogde Wet Werken naar Vermogen (WWNV) een nieuwe groep bij te komen. De mensen die vanwege een arbeidshandicap niet (geheel) in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien en niet te vergeten hun families. Zij vallen voor de uikering onder hetzelfde regime als de huidige WWB (bijstandswet). Dus indien vader en moeder qua inkomen op of boven het sociaal minimum zitten krijgt men geen uitkering en daarmee neemt de zelfstandigheid af en vervallen de re-integratie-instrumenten.

Over de flexwerkers zal ik in een latere opinie nog terug komen.

De re-integratiemiddelen voor bijstandsgerechtigden worden fors ingeperkt. Arnhems gemeenteraad en wethouder moeten dit beter onderkennen.

Het Arnhemse college van burgemeester en wethouders is van zins het bestuursakkoord van VNG en kabinet over de invulling van de nieuwe Wet werken naar vermogen (WWNV) te verwerpen. Dat klinkt heel dapper maar is eigenlijk bittere noodzaak want uitholling van de sociale werkvoorziening en een zwaardere belasting van de dienst Inwonerszaken door de instroom van Wajongeren in de nieuw beoogde WWNV zou desastreuze gevolgen hebben voor het armoedebeleid.
Dan de bezuinigingen. De gemeenteraad is na enkele maanden discussie en na een paar chaotische debatten op 19 april tot besluitvorming gekomen. Maar er zit nog een aantal open eindes in het voorstel van het college. Ik wil me hier richten op de bezuinigingen ten aanzien van de armoedeagenda en de oplossing die hiervoor is bedacht.

Wethouder Van Wessem wil met minder geld hetzelfde voorzieningenniveau realiseren. Dat is een loffelijk streven, maar is het realistisch?
Volumereductie, dus minder uitkeringen verstrekken, lijkt het toverwoord. In de raadsvergadering van 18 april en in een brief aan de raad staat dit op nummer 1. Het is een beproefd liberaal recept, onder het motto ‘de beste weg uit armoede is de weg naar arbeid’. Soms is dat zo, echter niet altijd. Zo zijn er ook veel werkende armen waar het stadsbestuur verantwoordelijk voor is.
Er is de verwachting, of is het de hoop, om een meer dan gemiddeld aantal mensen van een bijstandsuitkering (WWB) naar werk te helpen. Laten we voor het gemak ervan uitgaan dat de economische groei zich voortzet. Dan is het de vraag welke middelen de gemeente ter beschikking heeft om deze mensen aan het werk te helpen.
Begin januari verscheen een rapport van de Rekenkamercommissie Arnhem over het re-integratiebeleid. Op de inhoud en de gevolgde methodiek van de commissie valt een hoop aan te merken. De hete hangijzers worden omzeild en de tijdspanne die is genomen om tot valide resultaten te komen is veel te kort. Re-integratie is iets voor middellange termijn en vergt meerjarig onderzoek alvorens steekhoudende uitspraken over de effectiviteit van beleid kunnen worden gedaan.
Zo wordt bijvoorbeeld in het rapport geen woord over de omgeving van de gemeente gerept. En daar is veel gaande. Zo worden de re-integratiegelden bij UWV volledig bevroren en dat zal grote gevolgen hebben voor de klanten die na afloop van een WW-uitkering naar de bijstand gaan.
De re-integratiemiddelen voor de gemeenten zelf worden ook fors ingeperkt waardoor het maar zeer de vraag is of een aantal projecten kan worden voortgezet. De grootste groep WWB’ers heeft een grote afstand tot de arbeidsmarkt waardoor begeleiding, re-integratie en/of scholing de enige succesfactor is om duurzaam uit de uitkering te komen.
Ik wil de gemeenteraad en de wethouder dan ook adviseren eens grondig over dit rapport te debatteren en realisme te betrachten in plaats van de rooskleurige beelden die we nu krijgen voorgeschoteld.

(Mijn opiniestuk gepubliceerd in De Gelderlander op zaterdag 21 mei jl)

Kopie artikel

In volgende bijdragen zal ik enkele punten nader uitdiepen.

Er zijn ouders die hun best doen om hun kinderen te leren om niets op straat te gooien maar in de prullenbak. Thuis maar zelfs in de publieke ruimte, op straat en in het park. Dat kost soms enige moeite, zeker naar mate ze ouder worden en zien dat er veel rommel in struiken en op stoepen ligt. Toch gaan die ouders daar mee door, uit verantwoordelijkheidsbesef en om de publieke ruimte schoon te houden.

Het resultaat is uiteindelijk dat kinderen het uit zichzelf doen en niet meer behoeven te worden gecorrigeerd. Mooi is dat. Dan besluit de overheid de prullenbakken weg te halen om een paar centen te besparen, de kinderen worden zelfs boos bij het zien van dit bericht op het Journaal. Dan weet je dat de opvoeding op dat punt tot aan de puberteit is geslaagd. Maar tegelijkertijd ken je je eigen puberteit en vrees je voor de komende jaren.

Wat ik hiermee wil zeggen, in lijn van wat ook Bert Wagendorp vanochtend in De Volkskrant (zie link hieronder) wil aangeven, dat het niet alleen om het afval gaat maar om iets groters. Hoe richten we onze samenleving in, moraal, ja voor mijn part normen en waarden. Er wordt al vanuit gegaan dat er meer rommel op straat terecht komt, je gelooft je oren bijna niet. We hebben het hier over dezelfde wethouder die de fietsers afgelopen winter over aangevroren sneeuw liet fietsen onder het mom we hebben het geld er niet voor. Oordeel:

VK Bert Wagendorp (Zelfredzaamheid)

Afgelopen maandag had een van de belangrijkste debatten (over het ingrijpende bezuinigingspakket) van deze collegeperiode moeten plaatsvinden, had moeten want eigenlijk is er nauwelijk debat geweest. Of misschien toch wel, gedurende de raadsvergadering waren de raadsleden druk bezig om via iPad of smartphone elkaar vliegen af te vangen, de gang van zaken te beschouwen, meninkjes te deponeren of elkaar te irriteren. En ondertussen vergaten ze voor het oog van camera en publiek het echte debat aan te gaan of stelling te nemen tegen de gang van zaken.

Het twitterdebat heeft in de locale media al het een en ander teweeg gebracht. Voor de niet-twitteraars heb ik de tijdlijn van het twitterdebat in bijgaand document gekopieerd. Het bevat alle tweets (twitterberichten) van de twitterende raadsleden cq partijen. De tijdlijn is a-chronologisch dwz dat de laatste tweet die ik heb opgenomen van dinsdagochtend bovenaan staat.

Zo kan een ieder zich een compleet oordeel vormen van deze situatie. Maar schrik niet, het zijn 24 A-viertjes…

Download Twitterdebat Meningsvorming bezuinigingen 11 april

Mijn ingezonden artikel zoals dat dit weekend in De Gelderlander, editie Arnhem, is geplaatst:

In De Gelderlander van afgelopen zaterdag 26 maart werpt SP-fractievoorzitter Cris Lenting zich op als patroon van het college in Arnhem. Nog voor de discussie en besluitvorming in de raad heeft plaatsgevonden komt dit nogal monistisch over.

Maar Lenting komt in zijn betoog helaas niet verder dan de schuld te leggen bij enerzijds het huidige kabinet-Rutte en de rest van de rekening op eerdere stadsbesturen af te schuiven. Van de SP mag echter nu meer verwacht worden. Als het ernst is met het besturen met het gezicht naar de stad en als men wil bezuinigen met oog voor de stad moeten er andere keuzes worden gemaakt.

In zeker twee kwesties is de Arnhemse samenleving de afgelopen weken stevig in protest gekomen, de dreigende sluiting van Loket Zuid en de forse bezuiniging van 2 miljoen op armoedebeleid. Als de woorden van Lenting geen loze woorden zijn zal de SP en samen met haar de andere collegepartners in de komende weken alternatieven gaan zoeken voor deze onrechtvaardige bezuinigingen.

Natuurlijk is het geen gemakkelijke taak om vlekkeloos uit dit bezuinigingstraject te komen. Maar dat hoort nu eenmaal bij besturen. Ik ga er maar vanuit dat Lenting zich goed realiseert dat deze twee thema’s (faciliteiten en dienstverlening dicht bij de bewoner en strijden tegen armoede) de bestaansgrond van de SP zijn en dat het dualisme gaat zegevieren en de links-progressieve meerderheid in de raad verstandig kiest en rechtvaardig bezuinigt.

John Swelsen

Mede-ondertekenaar petitie Arnhemmers duurzaam betrokken, Arnhem

Naschrift:

Wat me de afgelopen weken mateloos heeft gestoord is dat raadsleden van diverse pluimage de burger verwijten dat ze alleen zeggen waar niet op mag worden bezuinigt. Natuurlijk doen ze dat, ze zijn per slot van rekening door college en raad uitgenodigt om dit te doen, als bewoners van een wijk of als vrijwilligers van een vereniging. De burger hoeft ook het werk van de raadsleden niet te gaan doen, ze hebben daar bovendien de middelen en instrumenten ook niet voor. Een raadslid is gekozen om in die brei van informatie, taken en bevoegdheden keuzes te maken en daar verantwoording voor te nemen, dus niet zeuren en aan het werk!

Hier het artikel van Cris Lenting