Transparantie, een geliefd woord in het openbaar bestuur. Een overtuigend communicerende overheid wil met transparantie een sterke ethosstrategie voeren. Kijk maar: niets te verbergen, geen achterkamertjes, dat moet het vertrouwen ten goede komen. Jammer… uit een Utrechts promotieonderzoek blijkt dat meer transparantie in het lokaal bestuur in ieder geval niet direct leidt tot meer vertrouwen. Sterker nog: wie meer wist, had een negatiever oordeel over al het gesteggel, zoals veel proefpersonen de gang van zaken rond gemeentelijke besluitvorming beoordeelden.

Dat is natuurlijk niet zo gek. Voor een deel is dat gesteggel nu eenmaal onderdeel van het politieke spel. Er moet onderhandeld worden in ons coalitieland. Openbaar onderhandelen is een contradictio in terminis, niemand laat dan het achterste van z’n tong zien. Verder kan een blik achter de schermen ook teleurstelling opleveren over het niveau van debatten en motieven van politici en bestuurders. Wie kijkt voor z’n lol naar een integraal uitgezonden debat van een gemeenteraad? Er zijn vast gemeenten waar wel geïnteresseerde burgers op de publieke tribune zitten, maar over het algemeen zijn deze stoelen alleen gevuld door fractievolgers en belanghebbenden (vooral tegenstanders…) bij een agendapunt.

De promovendus concludeert dat de overheid het niet snel goed kan doen; wel verkeerd. Hoe dan wel communiceren? Niet per se volledig, licht positief van toon en geloofwaardig, aldus de onderzoeker. Omdat burgers niet gek zijn, maar ook niet alles hoeven te weten. ’Those that respect the law and love sausage should watch neither being made’, zei Mark Twain lang geleden al…

Hoe ver kun je een pathosstrategie¹ voeren? De King of Pathos, Wilders, staat op verlies en zoekt een manier om de kiezers die overlopen naar de SP terug te lokken. Goede keuze van het moment: na een tijd van zwijgen over PVV-perikelen en in de aanloop van de mogelijke val van het kabinet vanwege verdere bezuinigingen. Frits Wester rolde de rode loper uit voor Het Gesprek, aandacht zat.

In de aanval dus, tegen de SP. Met ethos lukt het niet: ‘men’ vindt Roemer nu eenmaal vooral aansprekend en betrouwbaar. Een combinatie van zijn vlotte spreekstijl en goede-lobbes-uitstraling. Daar kan de scheermestaal van Wilders niet tegenop, boos zijn blijft niet effectief. Zeker niet als je als gedoger geen deuk in een pakje coalitieboter weet te slaan. En zijn eigen logica is wel een heel magere invulling van een logosstrategie. Onderbouwen is zo elitair…

Dus blijft de pathosstrategie over en trekt Wilders de beruchtste angsten van zijn achterban uit de kast. Met de SP aan de macht wordt Nederland duurder, Europeser en migrantenrijker. Een wolf in schaapskleren, die Roemer. Roemer en de enige echte machthebber bij de SP, Marijnissen, reageerden op de enige juiste manier: hard lachend en dank uitsprekend voor de zendtijd die zij op hun beurt door deze letterlijk pathetische aanval krijgen. Als je de feiten aan jouw kant hebt, is een dergelijke aanval gemakkelijk af te wenden. Zo lang je zelf maar aansprekend en betrouwbaar, en liefst ook deskundig gevonden blijft worden. Dan wint de ethosstrategie altijd.

¹Zie Aristoteles, Retorica: ethos = de beoordeling van de zender, logos de beoordeling van de  inhoud en pathos de mate waarin de zender inspeelt op de behoeften en angsten van de ontvanger.

“Gezicht in de plooi! Nog een keer!”

“Het Radicale Midden, geweldige uitvinding!!!!”

“Mmm, het overtuigt nog niet helemaal. Maar we moeten nog zo veel partijleden opleiden, dit moet er maar mee door. Succes in uw afdeling.”

“Volgende kandidaat, moet straks naar een radio-interview.”

“Ah, mooi, dan hoeven we in ieder geval niet op pokerface te trainen. Geen trillinkjes in de stem in ieder geval aub. Zegt u mij maar na: “Het Radicale Midden, daar geloof ik helemaal in.”

“….”

“Tja, natuurlijk gaan ze vragen hoe je dit nu rijmt met het kabinetsbeleid. Zeg maar iets over compromissen en politieke realiteit. Klinkt altijd goed.”

“….”

“Dat moet je aan Wilders vragen hoor. Dat weet ik niet. Wij zeggen nu ‘verrijking’. Da’s radicaal namelijk. Wat zegt u? Compassie? *Proest* Doe niet zo soft zeg.”

“….”

“In 2040, dan gaan we onze beginselen waarmaken. Tot die tijd is het nog even wachten tot we echt radicaal mogen doen. En mochten ze lastig doen, het is wel de Vara natuurlijk. Die zijn toch niet voor ons. Daar kun je het dan toch altijd nog op gooien? Succes daar!”

“Volgende deelnemer. Verhagen? Sorry, orders van de partijtop. Daar investeren we niet meer in. Volgende!”

“Henk.”

“Henk wie? Ah, Bleker. Taai gevalletje. Leerdoel: overtuigend zeggen dat hij geen partijleider wil worden? Gaat iemand daar intrappen dan?”

Een trainersconferentie heeft vooral weer inspiratie en enthousiasme opgeleverd voor Voice Dialogue: de commentaren van al onze subpersoonlijkheden op alles wat we doen en meemaken. Drie deelnemers aan een workshop van een gerenommeerd trainer lieten hun innerlijke puber los en deden lekker niet mee aan de opdracht. Want slecht ingeleid en doelloos, ook na toelichting konden we er geen touw aan vastknopen. Of juist na die toelichting nog minder… jammer, soms vallen mensen van hun voetstuk… Maar die drie trainers hebben wel een heel inspirerend gesprek gevoerd over de essentie van hun vak. We kwamen erop uit dat wij trainers mensen helpen om kruispunten te identificeren waarop ze bewust keuzes kunnen maken voor gedrag. Het betere kruispuntmanagement dus.

Ik heb kennisgemaakt met mijn rechtse ikken. Die van ‘keihard aanpakken’ en ‘tuig het land uit’ en zo. Want toen we terugkwamen van de schouwburg stond de achterdeur open en lag de inhoud van laden en mijn tas op de grond… laptops, telefoon, portemonnee, alles pleitos. En dan ben je de ene helft van de nacht bezig met de politie, pasjes blokkeren en ramen dichttimmeren. Geweldig hoe aardig en behulpzaam iedereen was. En de tweede helft van de nacht hebben we doorgebracht met het betere wakkerliggen. Knarsetandend, schuimbekkend. De idioten die een enorme partij schade en een nog grotere partij ongemak veroorzaken omdat ze jouw Ipad willen. Oppakken die hap. Keihard aanpakken. Ik probeer mijn innerlijke zenboedhist aan het woord te laten… het zijn maar spullen… zennnnn

Terug uit de tropen… 2 weken rondgereisd door Trinidad en Tobago, verrassend niet-toeristische Caraibische eilanden. Jazekers, de prachtige stranden, maar ook veel regenwoud en mangrovebossen. En heul veul vogels: kolibri’s, papegaaien, zee-arenden en nog honderden andere soorten, maten en kleuren.

En overal wegen met flinke gaten en gebouwen die bijna af zijn… met steevast de toelichting: daar gebeurt pas weer wat als er verkiezingen zijn. De gidsen en andere T&T’ers die we spraken, hadden er geen goed woord voor over. ‘More like politrics’, aldus gids Dennis. Het klinkt zo goed: er zijn enorme natuurreservaten, beschermde gebieden. Maar ja, beschermd tegen wie? Er wordt gestroopt bij het leven. Dieptepunt was een dode zeekoe, een extreem zeldzaam beest (niks te koe, de dichtstbijzijndste soort is de olifant!). Het is nog mogelijk dat het dier een natuurlijke dood is gestorven, maar die kans is niet heel groot… Mogelijk was het dier te zwaar om te verplaatsen, de gieren deden zich er al tegoed aan tot het tij het beest een zeemansgraf gaf. Mensen zijn dol op ‘wild meat’, hoewel ze vinden dat het naar kip smaakt. Wat een triestigheid…

Maar goed, los hiervan was het een fantastische vakantie. Nog een paar vakantiewijsheden: De Nederlandse Maagd is veel beter dan Bonita Avenue (aardige Irving-imitatie) en Tailer Tinker en zo is geen goede film om te kijken als je tegen je slaap vecht in het vliegtuig

Terug in herfstig NL, maandag weer aan de slag en vast weer aan de blog! GELUKKIG NIEUWJAAR!

Graag wil ik het jaar hoopvol eindigen en een grote wens voor 2012 uitspreken: laten we ajb zo snel mogelijk van dit griebuskabinet af zijn. Verkiezingen graag, en snel. De tegenstand tegen de plannen groeit en scheurtjes in de coalitie worden duidelijk.

Het CDA gaat niet mee met de enorme investeringen die nodig zijn om de maximumsnelweg te verhogen. Luchtkwaliteit en veiligheid spelen geen rol voor deze partij, maar het is een stapje in de goede richting. Gemeenten laten zich effectiever horen: dit is geen goed plan voor de mensen die naast de snelwegen wonen. En dat zijn er nogal wat.

Provincies gaan niet mee met de verbleking van de natuur. Ze gaan niet akkoord met de plannen van Bleker om de verantwoordelijkheden van het Rijk over te nemen zonder de middelen die daartegenover zouden moeten staan. Op provinciaal niveau ziet men daarnaast wel dat natuur zich niet aan provinciegrenzen houdt en dat het Rijk zich dus niet zo maar kan terugtrekken.

GW heeft de capslock weer aan bij het twitteren om te laten weten dat de hypotheekrenteaftrek heilig is. Wonderlijke mix van standpunten heeft deze man toch. Tegen de elite, voor de subsidie van elitaire huizen?! Geen touw aan vast te knopen. Maar er lijkt geen ontkomen meer aan: het heiligste huisje van rechts Nederland begint te wankelen…

Ik ga kerstvakantie vieren en daarna mijn campagnekleren weer uit de kast halen. Laat maar komen, die verkiezingen. Ik wens jullie allemaal een gezond, gelukkig en succesvol 2012. En ik wens Nederland een regering die solidariteit en duurzaamheid hoog in het vaandel heeft.

Er is een planeet ontdekt waar volgens onze normen leven mogelijk is. Mooi, dan moet homo sapiens maar eens goed gaan nadenken hoe we daar met ons allen heenkunnen. Wegwezen voordat planeet Aarde is uitgewoond is. Helaas valt dat ‘sapiens’ voor de lange termijn erg tegen.

Wat Bleker op de beperkte schaal van ons kikkerlandje aanricht, gebeurt helaas door zijn gedachtegoedgenoten op grote schaal in een van de grootste landen op de aardkloot. De Braziliaanse senaat heeft een wet goedgekeurd die toestaat dat het Amazonewoud leeggekapt wordt. Het had al te lang geduurd, die linkse milieulobby die de agrarische ontwikkeling van het land in de weg stond, aldus senator Abreu. Die ook, gut, toeval, voorzitter is van een grote landbouw- en veeteeltfederatie. Meer soja (vooral voor veevoer), rundvlees en hardhout voor de hele wereld. Dat dat ook minder zuurstof voor de hele wereld betekent omdat het Amazonewoud een van onze belangrijkste collectieve longen is, soit. Tegen de tijd dat we daar last van krijgen, heeft homo sapiens toch wel een ruimtereis bedacht op weg naar Kepler 22-b. Ongetwijfeld voor wie het kan betalen. Beginnen we gewoon opnieuw. Zijn we meteen af van de vraag of armoede wel bestaat of niet.

Politiek is emotie. Dit kabinet heeft beleving officieel belangrijker verklaard dan feiten met aankondigen van de 130 km/uur op 60% van de snelwegen en het afschaffen van de 80 km/uur-trajecten rond de grote steden. En met het doordrukken van de nationale politie wordt recht gedaan aan het idee dat Nederland een enorm onveilig land is en dat er veel meer Keihard Aangepakt moet worden.

De beleving van de automobilist heeft het gewonnen van de feiten. Lekker planken, 130, oh wacht even, da’s inclusief correctie toch zeker 140! De feiten laten zien dat dit de leefbaarheid van ons land niet bevordert. De tijdwinst is verwaarloosbaar, 1% van de reisduur. 1 rood stoplicht en foetsie is het. De luchtkwaliteit daalt (en we zaten al ernstig op het randje van het toelaatbare…). Het aantal gevaarlijke situaties, ongelukken en zelfs doden stijgt. Geluidsoverlast voor de vele mensen die naast snelwegen wonen stijgt. ‘Gelukkig’ had het kabinet nog een ‘paar’ miljoenen liggen (over van PGB’s, natuurbeleid, cultuur en dergelijke linkse hobby’s) om extra asfalt te storten dat de negatieve effecten moet tegengaan. Het is toch om diepbedroefd van te worden…

De andere rechtse hobby van dit kabinet is Veiligheid. We hebben we er zelfs een ministerie voor tegenwoordig. Terwijl alle cijfers al jaren laten zien dat de criminaliteitscijfers dalen, dus objectief gezien is er geen reden voor alarm. Maar dat levert geen fijne koppen in de Telegraaf op natuurlijk. Uit politiemonitoren blijkt al jaren dat de beleving van veiligheid iets totaal anders is dan de feitelijke veiligheid. En die wordt negatief beinvloed door vooral hangjongeren en scooters. Keihard Aanpakken? Mosquito’s ophangen, oppakken die gasten? Of er zelfs een nationale politie op afsturen? De grote rechtse goeroe Eerdmans meldde in zijn persoonlijke radio-spreekbuis Avondspits dat hij blij is met de nationale politie. Zo kan de Tweede Kamer tenminste de politie controleren. Politie wordt daarmee politieker. De inzet zal dus naar ik vrees voortaan vooral door de Telegraafkoppen bepaald worden… een griezelig vooruitzicht.

Het is maar net hoe je het wilt zien: Nu.nl kopt: één op drie jongeren mijdt cultuur. De Volkskrant bracht het positiever: tweederde jongeren stelt belang in cultuur. Het glas is niet half vol of half leeg, maar maar liefst tweederde vol! Uit onderzoek van het CJP naar de kunst- en cultuurbeleving van jongeren blijkt dat maar liefst 22% van de ondervraagde jongeren zich geen leven zonder cultuur kan voorstellen, de ondernemende cultuurfans. Ze genieten van kunst van anderen en voeren zelf ook uit en op. 32% van de ondervraagden, veelal laag opgeleide jongens, heeft niets met cultuur. Ze gaan hooguit naar de bioscoop, maar dat noemen ze geen cultuur.

Ons cultuurminnende kabinet (hoest, proest) heeft niets met cultuur, dat was al duidelijk. Ook de bijdrage van het Rijk aan het CJP gaat verdwijnen. De stimulans om verder geld te zoeken werkt hopelijk, er wordt hard gewerkt aan een doorstart. Op zich prima natuurlijk, als anderen willen meebetalen is dat geweldig. Het signaal dat de overheid afgeeft, vind ik wel erg: zo belangrijk is cultuur kennelijk nou ook weer niet. Laat maar aan de markt over. Met alle onzekerheid die dat met zich meebrengt.

Gisteren had ik een uurtje over in Brussel. Die tijd heb ik doorgebracht in het Magritte-museum, waar naast een behoorlijk aantal toeristen ook veel groepen kinderen waren. Het was een groot genoegen om te luisteren naar hun associaties bij de prachtige schilderijen, hun creativiteit en het plezier dat zij er overduidelijk beleefden. Misschien was het wel de eerste kennismaking met kunst, zodat ze de overstap maken van de 1/3 naar de 2/3 (ervan uitgaand dat de CJP-cijfers ook voor Brussel gelden natuurlijk). En misschien worden het zelfs wel ondernemende cultuurfans, en kunnen we over een tijdje hun exposities bewonderen. Ik hoop het van harte.

De gedoogpartners van de regering laten politiek en bestuurlijk Nederland een bizarre dans doen van buigen en negeren. Bij het debat over de weigerambtenaren zat de VVD klem tusen de PVV en SGP. Danspartner SGP won: zelfs de meest liberale VVD’ers bogen en stemden tegen de GroenLinksmotie die een einde moet maken aan door de overheid gelegitimeerde discrimatie. Terwijl de coalitie een ingewikkelde slowfox deed (leerzaam, dat SYTYCD) walste de PVV onverstoorbaar in zijn eigen ritme overal door- en overheen. De kramp schoot zichtbaar in alle spieren van VVD-ster Hennis-Plasschaert, die mocht uitleggen dat de tegenstem procedureel was, niet inhoudelijk.

144-red-een-mier (sorry, kon het niet laten) leidt ook tot mooie voorstellingen. In Amsterdam zijn maar 2 van de 53 ‘animal cops’ bezig met de nobele doelen van Dion Graus. Een fraai staaltje van bestuurlijk negeren: ja zeggen en nee doen. Want de beestenbrigadiers hadden al een baan: het reguliere politiewerk. Er is geen capaciteit bijgekomen, dat was de PVV even vergeten erbij te onderhandelen. De PVV verwacht wel veel multitask-vaardigheden van de politie, want uiteraard twittert Wilders niet wat er dan niet meer hoeft te gebeuren.

Maar nu moet ik gaan uitkijken. Graus heeft de volgende politiedivisie tenslotte al weer aangekondigd: de perspolitie. Met speciale missie: iedereen die iets naars zegt over de PVV in de bak. “Geen humor, die journalisten”, glom Graus in de roze microfoon. Kamervoorzitter Verbeet heeft een lans gebroken voor meer lager opgeleiden in de Kamer. Beter voor de representativiteit en het taalgebruik, vindt ze. Daar kan ik een heel eind in meedenken. Maar lager opgeleid is niet hetzelfde als dom. Wacht even, er wordt aangebeld. Ah, politie…

Deze week doen:

• Laten weten wat je vindt van de nieuwe ‘Natuur’wet van Bleker via Natuurmonumenten. Zie het interview met zijn volkomen genegeerde adviescommissie in de Volkskrant van vandaag: natuur wordt alleen gezien als iets waar je geen last van mag hebben. Het concept-wetsvoorstel ligt tot vrijdag ter inzage, geef vooral ook je mening bij de officiële internetconsultatie!
• Debat volgen over het verminderen van het aantal gemeenteraadsleden met maar liefst 24.000 (op nu nog 418 gemeenten, binnenkort na nieuwe herindelingen weer iets minder). Welk probleem lost dit op? Niets. Raadsleden zijn nu al erg zwaar belast, is een argument tegen. Blijf dan bij de hoofdlijnen en weiger slecht geschreven stukken te behandelen, is mijn reactie daar weer op. Maar desondanks is dit weer schijnflinkheid van dit kabinet.
• Wordfeud spelen en proberen met welke woorden je wegkomt. Een tegenstander won gisteren van me met vondsten als ‘diere’ en ‘wa’…  Zou ‘tja’ mogen?

Het walhalla voor een debattrainer: een workshop geven in de plenaire zaal van de Tweede Kamer! Dit was de leukste klus die ik ooit gehad heb, en ik had toch al een heleboel erg leuke klussen achter de rug… De aanleiding: de nieuwe ledendag van GroenLinks, in het gebouw van de Tweede Kamer, met zo’n 600 leden op visite in twee rondes. Met welkomstwoorden, cupcakes, een informatiemarkt en workshops. En daar mocht ik dus twee keer een workshop ‘In debat, hoe doe je dat?’ geven. Het concept: 45 minuten (!), 60 – 90 deelnemers (!!), 6 lekker stereotype fictieve partijen, één stelling, een miniportie theorie en een jury.

Het was voor de deelnemers erg leuk om te debatteren in de grote zaal, om hun betogen uit te spreken en elkaar lekker te interrumperen, en voor mij als trainer/voorzitter om het binnen de zeer beperkte tijd nog enigszins ergens op te laten slaan… Er zaten veel echte debattalenten bij, dat was geweldig om te zien en horen. De meerwaarde zat in de analyse van de jury: in de ochtend was dat Tweede Kamerlid Jesse Klaver, in de middag zijn collega Bruno Braakhuis en Eerste Kamerlid Ruard Ganzevoort. En tijdens beide sessies met gastjurylid, ook voor mij een grote verrassing: cabaretier Guido Weijers. Zij keken naar de inhoud, de discipline (via de voorzitter aub!), de interrupties en de reacties daarop, de nonverbale communicatie, de improvisatietalenten, noem maar op.

Opvallend was dat zowel in de ochtend- als in de middagsessie de winnaar niet de groene partij was, maar eerst de ‘Nederlandse Gezinspartij’ (confessionelen, CDA en gristelijker) en in de middag de populistische partij ‘Duidelijk Nederlands’ (SP en uiteraard PVV). Om de juryvoorzitter van de middagsessie, Ruard, te citeren: “De populisten hebben gewonnen en daar balen we behoorlijk van.” De conclusie: maak het jezelf niet te moeilijk? De gezinspartij hoefde alleen maar steeds terug te komen op hun kernwaarden (“Voorzitter, voor ons is iedere zondag een culturele zondag.”) en de populisten zetten een keihard frame neer door één keer hun angst uit te spreken voor Marokkaanse buurtbarbecues (“Falafelfeesten”) en de rest van de partijen stortten zich op de ontkenning van een dergelijk fenomeen. Waarmee het geheel een geheel ‘don’t think of an elephant’-gehalte kreeg… Het was een fictief debat, maar de herkenbaarheid van de dagelijkse praktijk in deze zaal was griezelig groot…

Aristoteles maakte een handige indeling in overtuigingsmiddelen in ethos, logos en pathos. Een analyse volgens deze indeling van het debat over Mauro.

Ethos: vinden we de spreker deskundig, betrouwbaar en aansprekend?

• Mauro spreekt aan: hartstikke Limburgs, heeft veel vrienden, komt bescheiden over maar kan goed uit de hoek komen (zie zijn reactie op het briefje van Bleker). Maar is hij een gelukszoeker of een slachtoffer? Welk frame wint?
• De pleegouders van Mauro: van hen proberen voorstanders van het uitzetten de betrouwbaarheid ter discussie te stellen. Hebben ze willens en wetens de procedures gerekt? Of, daartegenover, mogen pleegouders vechten voor hun kind? Ook hier wordt in het debat frame met tegenframe bestreden.
• Minister Leers. Zijn betrouwbaarheid staat forser ter discussie. Lees ook de column van Rob Wijnberg die bestaat uit conflicterende citaten van burgemeester Leers (2006) en minister Leers (2011).

Logos: wat zijn de argumenten?

• Tja, een feit is een feit. Of toch niet? Wat gaat voor, de letter van de wet of de discretionaire bevoegdheid van de minister?
• Is ‘het geval’ Mauro schrijnend of niet? Boterzacht natuurlijk. Voorstanders van uitzetting zullen de eerder genoemde veronderstelde onbetrouwbaarheid van de ouders aanhalen. Of zelfs die van de media, wat CDA’ster Sterk probeer-twitterde. Tegenstanders gebruiken de eindeloze procedures en de inconsequente reacties van de beslissers als argumenten.
• Studievisum, redding of dode mus?
• Over hoe veel AMA’s gaat het eigenlijk? 8? 80? 800? En al waren het er 800, wat is er eigenlijk erg aan? Was de vergrijzing niet een groot dreigement?

Pathos: wie speelt het best in op de angsten en de behoeften van de beslissers?

• “Duizenden kommen er dan”, stelt de kroegbazin, als deskundige geïnterviewd door onze wakkere verslaggever. Angst voor ‘tsunami’s’ van ‘gelukszoekers’, ‘die onze banen inpikken’… Cijfers over aanzuigende werking en vergrijzing, die doen er niet toe. Wie de angst het effectiefst aanwakkert, krijgt gelijk. En de stemmen.
• Wie heeft er geen behoefte aan helderheid en eerlijkheid? De regels zijn hier niet op toegesneden, de onduidelijkheid en daarmee het gevoel van oneerlijkheid zit erin gebakken
• En dan is er ook een behoefte aan menselijkheid, aan mededogen. Wie heeft hier woorden voor?
• 

Mijn keuzes: Mauro is slachtoffer van het systeem, Leers een onbetrouwbare uitvoerder van PVV-beleid, het CDA en laten we de VVD niet vergeten: hypocriete PVV-bedrijfspoedels, de ouders van Mauro hebben terecht voor zijn belang gevochten, de regels moeten helderder en dan consquent worden uitgevoerd, geïntegreerde vluchtelingen als Mauro hebben we hier voor onze eigen arbeidsmarkt hard nodig, we mogen blij zijn dat hij hier wil wonen.

Talentmanagement is het nieuwe buzzword in HR-land. Liefst op z’n Engels uitgesproken natuurlijk. Dat geldt voor bedrijven, die de vergrijzing met flinke snelheid op zich af zien komen. Dat gold voor de overheid, de laatste berichten laten helaas zien dat het betere struisvogelen daar overheest (zie o.a. BB). Dom, dom, dom. Maar dat geldt voor wel meer Rijksbeleid, helaas… maar dit terzijde.

Ook bij politieke partijen is veel belangstelling voor het scouten en begeleiden van talenten. Met al mijn collega’s van de andere partijen (minus een paar, voorspelbaar…) gaan we daar binnenkort ervaringen op dit gebied delen. Ik ben uiteraard bijzonder trots op de leergang Zin in GroenLinks (#ZiGL voor de twitteraars). Inmiddels is de achtste groep al weer aan de slag en is het alumnibestuur druk bezig met het organiseren van vervolgbijeenkomsten. Dat had ik zo’n drie jaar geleden, toen ik het programma aan het bedenken was, nog niet kunnen vermoeden! Vanmorgen was ik bij zo’n bijeenkomst, waar prachtig duidelijk werd hoe de oud-deelnemers doordringen tot in de haarvaten van de partij: duo-raadsleden, werkgroep- en afdelingsbestuurders, organisatoren van lokale leergangen en debatclubs, noem maar op!

En dan blijkt ZiGL ook nog eens een exportproduct geworden te zijn: onlangs is de eerste Europese groep gestart onder de naam Green Academy. Bedoeld om het netwerk van de European Green Party te versterken, in dit geval het netwerk van stagiars bij groene partijen en NGO’s. 18 deelnemers uit heel Europa en verre omstreken komen regelmatig bij elkaar om hun ervaringen te delen en te spreken met de gasten die we voor ze uitnodigen. Woensdag zit ik weer in de trein naar Brussel, nu al zin in! En als klap op de vuurpijl kwam er een mail van de Australische Groenen, met interesse in het programma. Het wordt daar nu net zomer… mmm… daar zou ik toch eigenlijk wel even langs moeten toch?

‘En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen’

Dichtte JC Bloem. Kennelijk ook de held van het kabinet (hoewel, poëzie is wel cultuur natuurlijk…). De eerste zin van dit gedicht is tenslotte: ‘Natuur is voor tevredenen of legen.’ Is Bleker vermoedelijk uit het hart gegrepen, als je naar de nieuwe Natuurwet kijkt. De Vogelbescherming heeft een goed overzicht van de effecten van deze wet: het beetje natuur dat wij nog hebben, wordt zo goed als vogelvrij. Hoe dat komt, wordt waarschijnlijk het best duidelijk gemaakt door de website Joop over de herschikking van de portefeuilles in dit kabinet…

Er is een internetconsultatie op de site van het Rijk, het is dat de Vogelbescherming erop wijst… het Rijk zelf houdt dat angstvallig stil… De eerste vraag luidt: ‘(1) Dragen de voorgestelde wijzigingen ten opzichte van de huidige natuurwetgeving bij aan de balans tussen ecologie en economie?’. Daarop kan ik twee dingen antwoorden:

1) Niet relevant. De veronderstelling achter de vraag is dat een balans hersteld moet worden, terwijl de voorrang aan de natuur hard nodig is. Waren wij niet de rentmeesters van dit rivierendelta-landje, CDA-meneer Bleker? en
2) Nee, de tegenstelling tussen ecologie en economie is op de iets langere termijn een schijntegenstelling. Ecologie draagt aantoonbaar bij aan de leefbaarheid van het land, waardoor mensen hier graag en gezond wonen en bedrijven zich hier vestigen.

Ik zou zeggen: invullen, deze consultatie!

Begrijp me niet verkeerd: ik vind Amnesty geweldig. Goed werk, goede mail-acties, nuttig en helaas nodig. Ik heb een naam-tweeling (voor- én achternaam) die er al jaren werkt, waardoor ik regelmatig moet ontkennen dat ik een nieuwe baan heb. Maar nu sta ik ineens op de lijst met collectanten. Hoewel dat niet mocht onder voorbehoud, omdat ik nu eenmaal nog niet weet wat ik tijdens de collecteweek allemaal te doen heb, ben ik gewoon ingeboekt. Iets met vinger en hele hand.

De nood is kennelijk hoog, want vanmorgen staart een advertentie van een halve krantenpagina me aan: Amnesty heeft collectanten nodig. Mmmm…. dure grap, zo’n advertentie. Ze krijgen vast korting, maar toch. Ik had al mijn aarzelingen bij het fenomeen collecte. De organisatie betaalt leges aan de gemeente om een spandoek te mogen ophangen, de directies verdienen een fors salaris (jazekers, ik weet dat er percentages zijn afgesproken en dat de meeste organisaties zich daar keurig aan houden) en wie heeft er tegenwoordig nou nog cash geld in huis? En dan zouden we nu ook de kosten van een advertentiecampagne moeten terugcollecteren?

Ik geef graag aan collectanten (mits cash in portemonnee), maar dat doe ik vooral voor de mensen die langs de deur gaan uit de goedheid van hun hart. Maar is collecteren niet ondertussen een erg achterhaald fenomeen?

Mag ik jullie even voorstellen aan deze dames? Zij zijn van de The Kayiteuli solidarity group in Senegal. Via Kiva heb ik hen kunnen helpen met hun werk. Hun lening is nu compleet, maar er zijn nog veel meer mensen te helpen. Dat kan voor weinig en vanuit je luie stoel.

Ik heb inmiddels 14 microkrediet-leningen gedaan via Kiva, van $25,00. Ze zijn allemaal terugbetaald. Dat gaat met kleine stapjes. Als de ondernemers terugbetalen, betekent dat dat ze zich dat kunnen veroorloven. Heel goed nieuws dus. De updates laten zien dat er per lener $2,54 terugbetaald is, bijvoorbeeld. Daar koop ik nog geen kop koffie voor… Overigens leen ik alleen aan vrouwen. Zij maken het verschil, kijk maar naar de Nobelprijzen. Er zijn er niet voor niets drie uitgereikt voor de vrede!

Van de Kiva-site:

‘The Kayiteuli solidarity group was created on the 8th of May, 2001. It is made of up 10 women who are all retailers and all live in the same area, Diocko, on the right of the picture with her hand raised, is the group’s leader. She is 68 years old, married and the mother of 8 children. She is also responsible for 7 more children which her parents have placed in her care.
Diocko is an experienced retailer who has been selling local pharmaceutical products for over 15 years. This loan will increase her working capital and allow her to restock and develop her business activities. She will use the profits from her business to improve her family’s living conditions by buying food and new clothing, paying medical expenses, etc. ‘

‘Greenwashing’: net doen of je groen bent omdat groen winstgevend is. Veel bedrijven maken zich er schuldig aan: pronken met een piepklein CO2-winstje en ondertussen de andere kant op kijken voor de grote verspillers. ‘Groene’ flesjes cola, ‘bio-katoen’-kleren (eh… minder dan 5% als je goed kijkt), van die dingen.

En wat al te verwachten was: ook ons kabinet wast groener dan groen met de zgn. Green Deal. Ok, even iets minder azijn: het is een verzameling mooie plannen. Maar helaas, niets nieuws onder het zonnepaneel. De plannen bestonden al, voor een groot deel bedacht door bedrijven die wel zien dat echte duurzaamheid ook winstgevend is.

Alleen de regeringspartijen zijn tevreden. Logisch. De PVV neemt meteen afstand, de ‘deal’ is geen gedoogonderwerp. Wilders giftwitterde meteen over zijn weerzin tegen windmolens. Bosma was kennelijk even op vakantie, het was een krachteloze poging tot metafoor, gepruttel in de twittermarge. Maar ach… van de overheid moeten we het toch niet hebben. Gepruttel in de financiële marge. Zeker nu in de crisis, blijkt dat het loont om verder te kijken dan de neus lang is. Ook langer dan de Pinokkio-neus van ons ‘groene’ kabinet.

Als je debattrainer bent en de combinatie van taal en politiek je stokpaardje is, tja, dan moet je wel bloggen over de Algemene Politieke Beschouwingen. Over de poedel. En natuurlijk over ‘doe normaal’. Over de beste debater, uitgeroepen door het Debatinstituut: Rutte. Speelt het spel om het spel en is een meester in metacommunicatie (‘doe zelf normaal’).

Ik beken: ik heb het allemaal niet meegekregen, op wat snippers in de herhaling na. Ik was aan het werk. In Brussel, voor de Eurpean Green Party. Waar ik voorlichting gaf over de Green Academy, die in oktober start. Waar Emilie Turunen sprak, het jongste lid van het Europese parlement. Ik ben meteen fan. Wat een authentieke bevlogenheid, gekoppeld aan slim politiek inzicht. Ze sprak uit haar hart. Het contrast met de plichtmatige woordgevechten in Den Haag kon niet groter zijn.

Het schijnt ook heus wel over de inhoud gegaan te zijn, in Den Haag. Las ik tenminste op twitter. Jammer dat ik dat dan net niet heb meegekregen. En dat dat de samenvattingen niet heeft gehaald. Daar overheerste het nieuwe Algemeen Beschaafd Haags: doe normaal, poedel. Triest. Heel triest.

Groot nieuws: de genomineerde acteurs voor de Louis d’Or. En o ja, de actrices voor de Theo d’Or. Fijn dat er aandacht is voor het Nederlandse theater. terecht! Maar waarom zijn er eigenlijk verschillende prijzen voor mannen en vrouwen? Het is toch niet zoals bij sport dat fysieke voorwaarden verschillen zodat gescheiden prijzen beide seksen een kans op een prijs geven? Een goede acteur M/V overtuigt, een slechte niet. (Wel een geinige reactie op Twitter: O, da’s omdat mannen nog steeds emotioneel n achterstand hebben en dus qua acteren nog wat in te halen hebben.) Maar dan: waarom wordt de Louis eerder genoemd dan de Theo? En eerder uitgereikt? En waarom wordt van de winnaar wel een citaat zijn speech uitgezonden, van de vrouwen niet?

De winnaars Elsie de Brauw en Jacob Derwig had ik trouwens ‘s middags nog gezien in Kinderen van de Zon. Prachtig, overrompelend. Zowel De Brauw als Halina Reijn vond ik veel overtuigender dan Derwig. Hij zette een leuk typetje neer met een geinige pruik, maar veel diepgang had zijn spel niet. En als er al een man had moeten winnen, dan Gijs Scholten van Aschat voor zijn verpersoonlijking van het charmante kwaad in Richard III. Maar ja, ik zit niet in de jury.

Teaching blog and column writing skills is a new treat for me! A bit challenging in English, though… But since I’m teaching at the Green Summer University in Frankfurt (Oder, nearly in Poland), it’s the chosen lingua franca. After many training sessions about serious texts, policy memos, press releases etc., this session is about playing with language. Forget the laws of structure, forget the obligatory W’s in the title: have an opinion and have fun with it.

The toolkit is ancient: rhetorical devices the Greeks came up with some 2400 years ago. When they invented democracy, dressed in their white sheets, pacing the Stoa. True, democracy was limited to the men. To those who were born in Athens. To those who were not a slave. But still, it was a start. For democracy, and for a collection of great ways to reach your audience: hyperboles, metaphores, anaphores, you name it.

The Greeks are not that popular at the moment, Eurowisely spoken. But we have to give their ancestors the credits for the rhetorical toolkit we still use today.

Here’s the prezi!