Concertgebouw Amsterdam, Sydney Operahouse, Radio City Music Hall New York. Allemaal plekken waar door de grootste orkesten van de wereld de mooiste klassieke concerten worden gegeven voor uitverkochte zalen. Nu zou je Heerhugowaard niet zomaar aan dit rijtje kunnen toevoegen. Op het gebied van bekendheid en grootsheid kunnen wij ons niet meten met de groten der aarde. Wat wel universeel is, zijn muziekliefhebbers. Muziekliefhebbers zijn er overal ter wereld en dat geldt het zelfde voor muziekliefhebbers die naar een klassiek concert willen.

In Heerhugowaard is helaas niet veel mogelijkheid om een klassiek concert te bezoeken van een gerenommeerd en landelijk of internationaal bekend orkest. Daarom  heb ik het plan opgevat om een gerenommeerd en bekend klassiek orkest naar Heerhugowaard te halen voor een groots concert.
Dit concert is natuurlijk niet alleen bedoeld voor Heerhugowaarders. Iedereen die wil komen is van harte welkom.

Graag wil ik weten of er interesse is voor zo’n concert en ook wat voor muziek dan gespeeld moet worden.

Laat een reactie achter op dit blog of doe dit via de contact pagina.

Via de mail kreeg ik een bestelformulier om oliebollen te bestellen en hiermee meteen een goed doel te steuen. Ik vind dit een zeer goed initiatief en wil hiervan meer mensen op de hoogte stellen om zo een extra bijdrage te leveren. Onderstaande tekst is overgenomen van het formulier. Dit formulier (link) kunt u invullen en opsturen voor de bestelling.

Geachte heer, mevrouw,

Mijn vrouw en ik zijn al een aantal jaren actief met een jongeren project onder de paraplu van Dorcas. Dit project zijn we in 2008 begonnen. Een project waarbij we veertien dagen werken met de allerarmste van Tanzania. Wij bouwen daar huisjes voor mensen die bijna in de openlucht wonen en dagelijks moeten zoeken naar eten en drinken.Scholing en medische zorg is bijna helemaal niet bereikbaar.

Wij geven een aantal mensen een beetje hoop op een betere toekomst. Daarnaast worden de jongeren in de leeftijd van 17 tot 25 jaar geconfronteerd met deze armoede. Wij vinden het voor de jongeren een geschenk, een uniee kans en wij zijn dankbaar dat wij dit kunnen en mogen doen.

Uit ervaring weten we dat de middelen die wij met allerhande acties binnenhalen om dit project te doen goed terecht komt. We zijn er zelf bij. Geen strijkstok gedoe. In augustus 2012 gaan we met jongeren uit Opmeer en Broek op Langedijk. Totaal een groep van 35 jongeren.

Afgelopen weekend zat ik vol verbazing te kijken naar een opgenomen uitzending van De Rekenkamer over oud papier (link). In het programma werd becijferd wat oud papier kost en oplevert. Het bleek dat het oud papier wat wij gratis en voor niets inleveren direct na het inleveren geld waard wordt. Beter gezegd, het is al geld waard als wij het inleveren, maar wij krijgen hier niets voor en vragen er ook niets voor. In het proces naar nieuw papier of andere producten die ervan worden gemaakt blijkt ineens dat oud papier waarde heeft. Natuurlijk is het zo dat er van oud papier nieuw papier wordt gemaakt en zo veel bomen worden gespaard. Hiermee ben ik het helemaal eens.

Een econoom heeft een plan opgesteld om de burgers en bedrijven die oud papier inleveren hiervoor te betalen. Ongeveer 5 eurocent per kilo lijkt dan een mooi bedrag. De 395 kg die we per huishouden inleveren levert dan ongeveer 20 euro op. Dit zou burgers en bedrijven stimuleren meer oud papier apart in te zamelen.

Het meeste heb ik mij verbaasd over de Goudengidsen. Ieder jaar wordt er 6,4 miljoen kilo aan Goudengidsen verspreid. Veel van deze gidsen verdwijen ongezien bij het oud papier. Heel erg zonde dus. Een terechte vraag van het programma aan de maker van de gids of dit niet anders kan. Volgens de Goudengids wordt de gids nog door veel mensen gebruikt. Ik wil dit wel eens onderzoeken.

Vul de poll in en we weten het. Wellicht is hierna een mooie actie op te starten om de Goudengids niet standaard meer te krijgen.

Vandaag ben ik aanwezig bij de aftrap van de nieuwe campagne van de Millenniumgemeente in Eindhoven. Met nog 4 jaar te gaan wordt een nieuwe weg ingeslagen. In de ochtend zijn er een aantal presentaties door oa een paar burgemeesters en door Boom Chicago. In de middag, na de lunch, zijn er een aantal try-outs waarvan een over het organiseren van festivals. Deze try-out mag ik samen geven met Cindy Pielstroom van Globalicious.

Deze dag, met de blik op de toekomst, wordt een zeer interessante dag met veel mogelijkheden.

Vanmorgen las ik in de trein het blog van Marinel Bijmolt over het ontklouten. Zelf speelde ik al even met deze gedachte, maar door dit blog heb ik nu ook de stap gezet. Vanaf vandaag, nouja binnen 96 uur volgens Klout, ben ik niet meer te vinden op Klout.
Volgens de schrijfster van het blog wordt Klout steeds meer gebruikt door bedrijven om de invloed van iemand te meten. Het zou zelfs kunnen dat mensen met een beplaade score op Klout niet meer voor sollicitatiegesprekken worden uitgenodigd, of dat zelfs in advertenties wordt gezet dat onder een bepaalde score reageren niet meer wenselijk is. De methode van meten wordt ook door Marinel Bijmolt bekritiseerd. De algoritmen die Klout gebruikt zijn geheim. Wat wel bekend is, is dat de score door jezelf nogal te beinvloeden is. Volg mensen die invloedrijk zijn en je wordt dit zelf ook. Zonder dat je het daadwerkelijk echt bent. Er zijn gewoon te veel onzekerheden in het spel.
Het blijft leuk als een grappig spelletje, maar om er echt iets mee te kunnen en iemand mee te beoordelen, dat gaat mij echt te ver.

Daarom ben ik vanaf vandaag ontklout!

Lees het blog van Marinel Bijmolt

“Je moet af en toe chaos creeëren om vooruitgang te boeken”

 

Geen idee of iemand dit al eens heeft geroepen, maar kwam spontaan in mij op vanmorgen.

Het is soms noodzakelijk dat je iedereen even goed wakker schud om een verandering te laten plaats vinden. Kleine prikkels zijn goed, maar een grote prikkel werkt soms beter. De boel even op scherp stellen is het middel om duidelijkheid te krijgen waar huidige grenzen liggen en uit chaos komen de mooiste dingen voort.

Gisteravond stond Martin Simek in Cool Heerhugowaard. Met de kreet “Wie van Italië houdt mag Bloedsinaasappels niet missen!” werd het publiek naar het theather gelokt, en zo ook ik. Martin Simek ken ik alleen van tv van programma’s zoals De Wereld Draait Door. Hierdoor was ik wel nieuwsgrierig hoe hij in het echt zou zijn.

De voorstelling werd aangekondigd als intiem. Er werd zelfs gesproken over samen met de heer Simek op het toneel zitten, waardoor het geheel persoonlijk zou worden. Echter was het aantal verkochte zitplaatsen van dusdanige grootte dat dit klaarblijkelijk niet door ging. De grote zaal van Cool was voor deze avond gereserveerd wat met het kleine aantal bezoekers resulteerde in een paar bezette rijen. Het grootste gedeelte van de zaal was leeg. Niet onoverkomelijk, maar intiem leek het plots niet meer.

Het decor van de voorstelling was minimalistisch. Een waslijn met beschreven blaadjes, een tafel met kleed erover en waterkan en glas erop en een op het oog comfortabele stoel. Dit was hoopgevend. Meestal is het zo dat hoe minder decor er is, hoe beter de voorstelling. Dit basseer ik op mijn ervaring dat acteurs meer moeten doen om een sfeer te scheppen. Alleen goede acteurs kunnen dit. Minder goede acteurs doen dit door het decor de sfeer te laten scheppen of te ondersteunen.

Iets later dan gepland begon de voorstelling. Martin Simek komt op en verteld wat hij voor deze avond heeft gepland. Tussen neus en lippen door verteld hij dat deze avond een try-out is en hij eigenlijk nog niets duidelijk heeft vastgelegd. Dit komt duidelijk tot uiting in de voorstelling. Het verhaal heeft enigzins een rode draad, zijn levensverhaal, maar verder lijken de verhalen nauwelijks samenhang te hebben. De voorstelling is een grote improvisatie. Dit blijkt mede doordat de pauze spontaan ergens in het programma is gepland.

De pauze in de bar van Cool verloopt rommelig. Het grote aantal bezoekers (en dit zijn er bij deze voorstelling minder dan normaal) kan het barpersoneel duidelijk niet aan. De aanvankelijk voor 15 minuten geplande pauze wordt opgerekt naar bijna een half uur om iedereen te kunnen voorzien van een drankje.

Na de pauze wordt het voor de pauze ingezette verhaal hervat. Met af een toe een grapje wordt het vlakke verhaal tijdelijk wat leuker om naar te luisteren, maar het bereikt geen niveau waarbij je aan de lippen van de verteller hangt. Het verhaal werkt niet toe naar een climax en blijft een onsamenhangend samenvoegsel van verhalen. De planning van de voostelling wordt niet aangehouden totdat Martin Simek aan een toeschouwer vraagt of het al tijd is voor het einde van de voorstelling. Ik hoop erop dat dit het geval is. Echter kondigd Martin Simek aan dat hij nog door kan gaan met een toegift. Deze toegift heb ik niet meer meegekregen. Terleurgesteld, wat wellicht komt door mijn foutieve verwachting van de avond, verlaat ik Cool op weg naar huis.

Martin Simek zei nog tijdens zijn voorstelling dat wellicht mensen die hem nu zien, niet nog een keer naar een voorstelling van hem zullen gaan. Ik moet toegeven dat ik nu inderdaad tot deze groep behoor.

Update 17 november 2011: Naar aanleiding van dit blog heb ik een reactie ontvangen van Cool Kunst en Cultuur. Mijn opmerkingen zullen ze meenemen en gebruiken om te kunnen verbeteren. Dit vind ik een goede reactie aangezien je als bedrijf juist blij moet zijn als consumenten een mening hebben. Met deze reactie houden ze mij in ieder geval als klant en bezoeker van het theater. Dank hiervoor.

Vandaag is weer een dag dat veel mensen om mij heen in de trein hoesten, proesten en niezen. Je zou verwachten dat het een feit is dat na de incubatietijd iedereen in de trein ook de symptomen van een griepje heeft. Gelukkig heeft dit mij nog niet bereikt en wellicht blijk ik dit jaar resistent en trekken alle ongenoegen aan mij voorbij. Desondanks blijft ik deze periode van het jaar onaangenaam vinden door alle hoestende en niezende mensen om mij heen. Juist nu verlang ik naar het voorjaar wanneer de bloemen ontluiken en de kou wegtrekt naar het noorden om plaats te maken voor aangename temperaturen. Echter staat ons eerst nog de winter te wachten die hopelijk zonder veel problemen voorbij zal gaan.

Wat mij enorm irriteert als ik in de trein zit zijn mensen die liever niemand naast zich hebben zitten. Vandaag was zo’n dag. Een man had op de stoel naast zich een paar tassen geplaatst. Het was de enige vrije plek, dus nam nadat hij de tassen verwijderd had naast hem plaats. De man ging direct breeduit zitten wat mij weinig ruimte gaf. Van elke beweging die ik maakte wat hem iets meer ruimte gaf maakte hij direct gebruik.

Toen het moment daar was dat er meer plekken vrij kwamen en ik er een van uitzocht, hoorde ik een zucht achter mij en zag ik de man met een glimlach de tassen op de vrijgekomen stoel zetten

Dit soort dingen maakt van de dagelijkse treinreis niet direct een plezierreisje.

Nog ruim een week en dan is het zover. Heerhugowaard gaat in dialoog. Tenminste, de inwoners van Heerhugowaard kunnen op donderdag 10 november met elkaar in dialoog gaan over het thema ‘Smaken verschillen’.  For a fair world, de stichting die de millenniumdoelen in Heerhugowaard promoot, is de organisator van deze dag.

Op een ontspannen manier met mensen die je, in de meeste gevallen, niet kent in gesprek komen is het doel van deze dag. Het fysiek met elkaar in gesprek raken in deze tijd van social media lijkt af te nemen. Gesprekken zijn vluchtig en sommige mensen hebben weinig tot geen contact met hun directe buren. De dag van de dialoog wil hierin een verandering brengen.

For a fair world is ontstaan uit het Millenniumplatform Heerhugowaard, een initiatief van de gemeente Heerhugowaard om lokale initiatieven op het vlak van millenniumdoelen te ondersteunen. Juni 2010 heeft de toen nog Millenniumplatform geheten stichting de WorldFair georganiseerd. Een markt van de Heerhugowaardse millenniuminitiatieven.

Wilt u zich opgeven voor de Dag van de Dialoog in Heerhugowaard en bent u woonachtig of werkzaam in Heerhugowaard (of vlak daar in de buurt) klik dan op deze link om het aanmeldformulier in te vullen. U bent van harte welkom!

De Dag van de Dialoog begint over:

De afgelopen vier dagen heb ik een korte vakantie gehouden op Terschelling. Deze foto heb ik met mijn iPhone gemaakt vanaf het uitzichtpunt op het duin boven West-Terschelling. Op de foto staat links de Brandaris. (klik op de foto’s voor een vergroting)

De tweede foto is het duin in de buurt van West aan Zee.

De vier dagen vakantie genietend van alle rust waren voorbij. Wachtend op de metro van tien voor half 8, het perron nog half leeg. Flarden mist trekken door de stationshal. De vroege koele ochtend. Langzaam loopt het metroperron vol. Er wordt omgeroepen dat de volgende trein naar Gein gaat. Ongeduldig loopt de menigte naar de rand van het perron om zometeen, als de metro tot stilstand is gekomen en de deuren zich openen, als een massa naar binnen te werken.  Halverwege de metrorit besluit de machinist dat de reizigers best zonder licht kunnen en schakelt zonder aankondiging de verlichting uit. Of het komt doordat het nog vroeg is, of doordat het niemand iets uitmaakt, blijft het stil in de coupe. Mijn medepassagiers en ik ondergaan dit feit alsof het het net als het sch0mmelen van de metro een onderdeel is van de reis. Bij deze reis is echter de bestemming interessanter dan de reis er naar toe.

Het was mij nog niet direct opgevallen, maar ook de boom achter ons huis wordt langzaam getransformeerd naar herfstkleuren. Het uitbundige rood moet nog komen, maar de groene periode hebben we nu echt achter ons gelaten. Dit denkende verlang ik alvast naar de periode van warme chocolademelk met slagroom en erwtensoep.

Het lijkt erop dat de NS ProRail een nieuw beleid heeft. Of het is toeval, maar toeval houdt bij mij op bij 2 keer. Nee, dit moet opzet zijn. Waarschijnlijk goed bedoeld, maar in de praktijk verdomd vervelend. Ik zal u schetsen wat het probleem is. Al hoewel, probleem, ach gewoon heel erg vervelend.

Vier dagen per week reis ik met de trein van half 7 van Heerhugowaard naar Amsterdam Sloterdijk. Rond het zelfde tijdstip vertrekken er ook twee treinen in tegengestelde richting. Namelijk de trein naar Hoorn en Den Helder.

Wat nu het geval wil is dat de trein vanuit de richting Alkmaar voor hij station Heerhugowaard kan binnenrijden eerst een weg kruist. Aan het andere einde van het perron is een overweg voor voetgangers en fietsers. De afstand tussen de overweg voor fietsers en die voor auto’s is ongeveer 300 meter. Het is logisch dat de spoorbomen van de overweg voor auto’s  sluiten voordat de trein hier voorbij rijdt. Echter sluiten de spoorbomen van de overweg voor voetgangers ook op dat moment. Dit terwijl passagiers voor andere treinen nog willen oversteken. Het gevolg is dat de passagiers moeten wachten tot de trein het station is binnen gereden, de passagiers zijn uitgestapt en ingestapt en de trein weer is vertrokken. Al met al duurt dit een paar minuten.
Voordat deze lange wachttijd er was konden passagiers oversteken tot het moment dat de trein weer zou vertrekken. De wachttijd was dan ongeveer een halve minuut tot een minuut.

De vraag is nu waarom dit is veranderd. Waarom zo’n lange tijd van te voren de overweg voor voetgangers al sluiten? Verhoogd dit de veiligheid? Kan de trein nu sneller vertrekken? Of is het gewoon gemak van de kant van de NS ProRail in plaats van te kijken naar de reizigers?

Ik ben benieuwd naar het antwoord van de NS ProRail.

Update 26-10-2011 15:05:
Via twitter komt ProRail met het volgende antwoord:

Amper een week geleden was het weer nog heel anders dan nu. In tegenstelling tot vandaag was het toen warm, zonnig en droog. Drie dingen die we van deze dag niet kunnen zeggen.

Toch heeft vandaag iets anders teweeg gebracht. Namelijk het verlangen naar chocolademelk met slagroom, pepernoten en kerstbomen. Uiteraard niet allemaal vandaag of morgen al, maar ik weet nu dat de gedachte van zon, terrasjes en witbiertjes tot volgend jaar in de ijskast wordt gezet.

Zondag 18 september heb ik gegeten bij Grandcafé Wonders in Heerhugowaard. Vooraf eerst genoten van het terras aan het onlangs aangelegde Coolplein. Dit plein is nog niet geheel klaar, maar dat kan de pret van de nazomerzon niet drukken. Het terras ligt op een gunste plek, waardoor het de gehele middag genieten is. Na de regen die vlak daarvoor was gevallen was het afdrogen van de stoelen en tafels wel prettig geweest.

De koffie, Café Brûlée, was genieten en absoluut een aanrader. Na de koffie was de temperatuur helaas niet meer voldoende om buiten te blijven zitten. Voor het diner verplaatsen wij ons naar binnen.

Het interieur van Wonders is uniek te noemen. Een grote hoge ruimte die zo is aangekleed dat het evengoed knus overkomt. De ruimte is ingedeeld met diverse hoekjes en ronde tafels op verhogingen met een ronde bank er omheen. De bar vormt het middelpunt van het grandcafé en valt direct op als je binennstapt. De bar meanderd door een deel van de zaak, waardoor het geen obstakel is, maar volledig opgaat in de rest van het uitbundige interieur.

De open keuken bij Wonders straalt vertrouwen uit. Iedereen die wil kan de koks letterlijk op hun vingers kijken. Ieder restaurant zou wat mij betreft zo’n keuken moeten hebben.

Nadat we onze tafel toegewezen hadden gekregen was het tijd een eerste blik op de kaart te werpen. Een grote overzichtelijke kaart waarop een diversiteit aan gerechten is te vinden. Na een afweging wordt de keuze gemaakt voor de loungeplatter. Een heerlijkheid van diverse warme en koude gerechten. Het enthousiasme waarmee de serveerster het omschreef deed het figuurlijke water al in de mond lopen.

Tijdens het wachten op de loungeplatter werden we voorzien van een glas Chardonnay. Deze fruitige, licht zoete wijn was een aangename vooraankondiging voor wat ons te wachten stond.

Twee op elkaar geplaatste schalen als zijnde een etagère was rijkelijk gevuld met diverse gerechten. Bovenop stonden prominent twee glaasjes met een goed gekruid tomatensoepje. De zalm, eendenborst, carpaccio, en broodstengels met ham lieten wij ons goed smaken. Ieder gerecht was een klein feestje op zichzelf.

Zoals de naam van dit gerecht aangeeft is het een loungegerecht en bij Wonder in Heerhugowaard is het goed loungen. Mocht u gaan eten bij Wonders, wat ik u zeer kan aanbevelen, dan is de Loungeplatter een prima keuze.

Wonders Heerhugowaard krijgt van mij een 8+ vanwege de intieme sfeer in een toch groot restaurant, de open keuken en de voortreffelijke combinatie van smaken in de gerechtjes van de loungeplatter waarbij toch ieder gerechtje zijn eigen identiteit heeft behouden.