Het nieuwe jaar is nog niet zo oud, maar ik heb al twee keer gestaakt voor kwaliteit in het onderwijs en lagere werkdruk. Soms kan je gelukkig kiezen voor een hogere werkdruk en tegelijk kwaliteit aan het onderwijs toevoegen. Dat was afgelopen week het geval. Met 6 geweldige leerlingen mocht ik een krappe week op pad naar Doha, Qatar. Onder het motto “daar kan je ook debatteren”.

Sinds enkele jaren ben ik (mede-)begeleider van de debatclub van het Coornhert Gymnasium en bezoeken we Model United Nationsconferenties. Dat is politiek debatteren, in de stijl van de Verenigde Naties, in het Engels, in pak, met alle politieke randverschijnselen (compromissen, onderhandelen, coalities sluiten) die daarbij horen. Als internationaal fenomeen kan dat overal. In 2010 gingen we daarvoor naar Istanbul, nu dus naar Qatar.

Om iedereen jaloers te maken vertel je dan vooral over het luxe 5-sterrenhotel, het buitenzwembad, de temperatuur die met 20 graden toch zo’n 30 graden boven die van Nederland lag, de gezellige souk, weldadige ontbijten en woestijnsafari met jeeps. Zo’n reis is ook in je eentje de verantwoordelijkheid over een groep pubers ver weg van huis, korte nachten, veel rondlopen en organiseren.En je gezin weer een week in de steek laten.

Maar het levert ook veel op: een onvergetelijke ervaring, en heel veel geleerd. Bijna 5 dagen Engels praten tussen (near) native speakers, bezig zijn met internationale diplomatie, het moeten aanspreken van een veelvoud van vaardigheden. En dan ook nog eindigen met twee verkozen Best Delegates. Kwaliteit, uitdaging, en alles behalve een zesjesmentaliteit. Precies wat iedereen wil, en precies waar deze regering en deze verschrikkelijk slechte minister van onderwijs geen geld voor over hebben. Zonder een hoop vrijwilligerswerk zijn dit soort dingen niet mogelijk. En dat is jammer, want ik zie in de loop van de debatjaren leerlingen groeien, zich ontwikkelen, en bij hun diplomauitreiking vertrekken met een hoeveelheid extra bagage waar ze de rest van hun leven profijt van hebben – en daarmee de samenleving.

Om maar positief te eindigen: het is weer gelukt om een fantastische reis te hebben gemaakt met een groep goede leerlingen. Ik kan weer trots zijn op wat we hebben gepresteerd. En ik heb een uurtje in de zon aan de rand van een zwembad kunnen liggen. Dat is het slaaptekort en de inhaalslag qua gemiste lessen wel waard.

Onderstaande column schreef ik voor de nieuwsbrief van de gemeenteraad.

Wat mij daarbij het meeste zorgen baart is het gebrek aan debat in Nederland. Vorige week hoorde ik op Radio 1 een van de makers van “Debat op 2″. Zij laten, ten gunste van het debat, soms controversiële standpunten horen. In boze brieven schelden mensen erop los, “hoe durven jullie een radicaal/pedo/linksmens/rechtsmens aan het woord te laten?”. Terwijl de beste mening wordt gevormd als je een zaak van alle kanten bekijkt, hoe ranzig of verwerpelijk zo’n kant ook is.

De taak voor politici is dan ook om voorop te gaan in de verbale strijd, en niet bang te zijn om af en toe tegen de stroom in te gaan, zo lang dat maar onderbouwd, respectvol en met alles inachtnemend gedaan wordt. En laat die kracht van het debat ons goede voornemen voor 2012 zijn.
Michel Klijmij-van der laan, Groenlinks

Als het over hondenbelasting gaat is het wachten tot Theo Krins aanslaat. Het blijft wachten op een bruinboek. Maar vergeleken met de stank van Koudasfalt valt hondenpoepoverlast nog wel mee – en dat wil wat zeggen. Al sinds jaar en dag zorgt het bedrijf voor een flink deel van zuidelijk Gouda voor herrie en stank. De provincie, die verantwoordelijk is voor de handhaving van de vergunning uit 1975 (!) deed niets, en toen de provincie wat ging doen werd de vergunning flink verruimd.

Geen wonder dat de omwonenden naar de Raad van State zijn gestapt. Nu is iedereen boos: de omwonenden omdat die nog steeds met de overlast zitten, Koudasfalt omdat ze de regels nog te streng vinden.

Als overheid hoor je in zo’n geval duidelijk te zijn: een industriële activiteit in zo’n sterk stedelijke omgeving, aan de rand van de Goudse binnenstad, hoef je geen vrij baan te geven. Wees daar helder in, en handhaaf ook je eigen regels. Het kan niet zo zijn dat je in moeilijke situaties je kop in het zand steekt en dan de regels maar laat zitten. Het kan ook niet zo zijn dat de belangen van zo’n overlastgevende industrie zwaarder wegen dan dat van de omwonenden en het historische centrum van Gouda. Dat is ook je economische belang. Wat GroenLinks betreft schaart de gemeente zich dan ook vol achter de omwonenden en komt er een einde aan deze stinkende zaak.

Ik zou het woord “win-winsituatie” kunnen gebruiken, maar dat is te foute managementspeak. Laten we zeggen: iedereen profiteert ervan. Vorige week hield Cyclus een conferentie voor gemeentebesturen over onder ander Diftar – een afko van gedifferentiëerde tarieven. Oftewel: de vervuiler betaalt.

De afvalstoffenheffing in Gouda is nu aan de hoge kant. Of je zuinig bent en amper afval veroorzaakt, of elke week een bomvolle container neerzet, maakt niet uit voor wat je betaalt. Dat is niet alleen slecht voor de portemonnee, maar ook voor het milieu. Allerlei afval, zoals papier en plastic, wordt nu onnodig verbrand terwijl het ook hergebruikt zou kunnen worden.

De meest logische oplossing is dat wat we bij water, elektriciteit en ongeveer elk andere product dat je koopt normaal vinden: betalen naar gebruik. Als ze bij de kassa je bananen kunnen wegen in plaats van een standaardtarief rekenen, dan kan dat met afval ook. Dat is ook veel eerlijker: wie de gemeente het meest op kosten jaagt draagt ook het meeste bij. En wie weinig afval produceert wordt beloond met een lagere rekening.

Helaas is die logica nog niet overal doorgedrongen. In het coalitieakkoord hebben we al afgesproken dat we de belastingen gaan vergroenen. Bij de conferentie was er, naar aanleiding van het positieve voorbeeld van Waalwijk, veel animo om diftar in te gaan voeren. Want als vervolgens iedereen daardoor aan de slag gaat met recyclen en minder weggooien gaan de gemiddelde woonlasten fors omlaag.

Binnenkort discussieren we er met de raad over. Er zijn verschillende vormen waarin je diftar kan gieten. Betalen per kilo (het eerlijkst, maar praktisch ook het lastigst), betalen per keer dat je je container aanbiedt (voorkomt dumpen bij de buren), alleen nog betalen voor restafval en alle herbruikbare afval gratis, etc. Daarnaast moet voorkomen worden dat mensen gaan dumpen, en moet de privacy wel gewaarborgd blijven als afvalcontainers aan adressen gelinkt worden.

Voer voor discussie dus, maar het is nu wel duidelijk tijd om de oude afvalstoffentarieven bij het grof vuil te zetten!

Het werd na alle politiek wel weer eens tijd voor een onderwijsblogje. Naast alle activiteiten waarbij ik leerlingen naar raadsvergaderingen meesleep, debatteer, en als mentor begeleidt, geef ik ook nog wel eens aardrijkskunde.

Met het voordeel van een laptop per leerling is het makkelijk om ICT in te zetten. Een les niet gelaptopt is een les niet geleefd, soort van. Zeker als je vak zich afspeelt buiten de muren van het klaslokaal en je die wereld via internet binnen kan halen.

Toch knaagde er altijd iets. Social media zijn hip, leven onder leerlingen, maar een manier om het in te zetten in het onderwijs heb ik nog niet gevonden. Genoeg reden om het niet te doen natuurlijk. Of wel.

Vandaag kon ik mijn kans grijpen in 2d (de deltaklas, voor hoog/meer/andersbegaafden, met topdown/bottomuponderwijs). Een simpele opdracht: verschillen tussen tornado’s en orkanen opzoeken en noteren, om die centraal via het bord te bespreken. Tot een bijdehante leerling vroeg of het ook via twitter mocht. Natuurlijk, waarom niet, als je maar ergens je gedachten en vondsten schrijft vind ik het prima, als het daarna ook maar in je schrift komt, was mijn reactie. Oh, en natuurlijk wel een makkelijke hashtag gebruiken: #akkm (mijn vak en mijn afkorting). Dat vonden er wel meer leuk. In no-time vlogen de (meestal goede) antwoorden over mijn scherm. Ik kon direct gaan meeschrijven. Vervolgens vlogen ook nog de toetsstof, goede vragen en wat andere uitleg over twitters. Helaas werd #akkm nét niet trending.

Los van het soms wat moeten indammen van enthousiast twitterende leerlingen was het voor mij wel een leuke manier om social media te gebruiken. Om snel wat antwoorden los te krijgen is het een prima manier. De grote uitdaging voor de deltaklas wordt nu: verzin zelf maar hoe twitter of andere sociale media in een Praktische Opdracht over het volgende onderwerp (Europa/EU/knoflookcrisis) gebruikt kunnen worden.

En dan wordt school weer leuk.

Er was bloed geroken, maar niet gevloeid. Dat hoort niet. Als de media een bestuurder afslachten, dan hoort die bestuurder te vertrekken, ongeacht de feiten. Gelukkig trok de gemeenteraad zich daar niets van aan gisteravond. In een ongekend waardig debat werd duidelijk dat de ruime meerderheid vertrouwen hield in de burgemeester, en niemand voelde de behoefte om een motie van wantrouwen in te dienen. In dit geval was geen besluit ook een besluit.

Wie de media had gevolgd is daar misschien verbaasd over. Wie het rapport had gelezen waarschijnlijk een stuk minder. Feitelijk was er juist gehandeld: Cornelis had geen financiëel voordeel. Een groepje enthousiaste leerlingen verbaasde zich vooral dat er zo’n drukte over was ontstaan. Maar er stond natuurlijk wel een andere belangrijke zin in het rapport: de burgemeester had de schijn van belangenverstrengeling niet expliciet gemeden. Vandaar dat daar harde woorden over vielen. Vandaar ook dat op dat punt de burgemeester diep door het stof moest. Zijn eerste reactie dat er ook de schijn van belangenverstrengeling is als je als burgemeester een brood koopt deed geen recht aan de zwaarte van de beschuldiging. Door het huis tijdens ziijn ambtstermijn te kopen in een regio waar Gouda actief is, met hulp van mensen die ook bij de projectrelatie betrokken zijn, roep je de problemen over je af – hoe open je ook verder bent met bonnetjes. Door daar spijt over te betuigen, en toe te geven dat hij dom was geweest, gaf Cornelis aan dat hij hiervan had geleerd. En dat is wat we wilden zien.

Door op dat punt toe te geven, en ook nog zijn portefeuille mondialisering neer te leggen, was voor iedereen de kou wel uit de lucht. Aangezien er verder geen persoonlijk voordeel is geweest, kon de conclusie niet anders zijn dan dat wegsturen onzin is. Dat is lastig uit te leggen als de media elkaar overschrijven zonder het rapport te lezen, en het publieke oordeel “zelfverrijking” al klaar ligt. Maar de werkelijkheid is nou eenmaal de 57 bladzijdes van het rapport, en niet wat boze kolommen in de Telegraaf.

En nu kunnen we ons weer richten op de echte problemen: de grote bezuinigingen die de crisis en dit kabinet ons opleggen, en het zoveel mogelijk behouden van de kwaliteiten van onze stad.

Wie dacht dat ze alleen in Den Haag de kroegpraat importeren in de parlementaire debatten komt bedrogen uit. Ook in de raadszaal van Gouda worden grote woorden bij de kleinste zaken niet geschuwd, zoals woensdag bleek. Hoewel de fractie van Trots op Nederland positief was over het veiligheidsbeleid van de gemeente verweten ze het college “naïviteit” en “wereldvreemd” gedrag bij de discussie over vechtsportlessen. Het trainen van sportschooldocenten in pedagogische vaardigheden om beter met moeilijke jongeren om te gaan is blijkbaar stom volgens Trots. En dat volledig tegen alle onderzoeken in. Niet nadenken, maar vol op de onderbuik, en dat in bewoordingen met persoonlijke kwalificaties die niet passen in een gemeenteraad. Treurig dat ze zichzelf en de Raad zo niet serieus nemen.

Voor onze fractie is de beantwoording van de vragen over dit onderwerp duidelijk. Het gaat niet om gratis weggevertjes voor probleemjongeren maar het verbeteren van de kwaliteit van vechtsportlessen waarbij probleemjongeren beter geholpen kunnen worden uit de ellende te blijven. Wetenschappelijk onderzoek hierover (zoals het rapport over Tijd voor Vechtsport, met veel literatuurverwijzingen) laat zien dat met name de kwaliteit van de docent invloed heeft op het verminderen van aggressief gedrag. Grappig is daarbij dat een onderzoek wordt geciteerd dat een toename van alcohol- en sigarettengebruik bij sporters – de invloed van de kantine is groot, zeker bij voetbal en hockey.

Om hierover te debatteren is wat ons betreft niet nodig. Het is zinvoller om het veiligheidsbeleid en de voortgang ervan vaker te agenderen dan eens per 2 jaar dan één kleine maatregel te overbelichten. Dan besteed ik liever die tijd aan de enorme bezuinigingsopgave en de gevolgen voor de inwoners van Gouda, dat raakt aan veel meer burgers.

Een ander onderwerp dat woensdag werd besproken was de H&M. Ook iets dat burgers raakt, zowel degenen die niet kunnen wachten tot de winkel zich aan de Kleiweg vestigt als de omwonenden die zich gepasseerd en miskend voelen bij hun bezwaren. Daar valt nu niets meer aan te doen, tegen een H&M zeg je geen nee en een alternatief plan kon niet, maar zo voor het blok gezet worden wil mijn fractie niet meer. Samen met de CU en de PvdA hebben we een motie door de Raad geloodst om ons als Raad eerder te betrekken bij dit soort zaken, zodat we eerder een signaal richting wethouder kunnen geven. Voor de bewoners van de Slapperdel en omgeving te laat, maar wellicht voorkomt het toekomstige problemen. Daarnaast komt de participatieverordening en hoe die wordt toegepast op de agenda van de Raad, zodat we ook naar andere mogelijkheden kunnen kijken om deze trajecten te verbeteren.

De hele Raadsvergadering is hier te bekijken.

Iedereen wil iets, en toch loopt het niet goed. De komst van de H&M heeft heel wat stof doen opwaaien. Ondernemers en jeugd kunnen niet wachten tot deze keten aan de Kleiweg komt. Een leuke winkel erbij, een trekker voor de binnenstad en leuke kleren waarvoor je niet meer naar Rotterdam of elders hoeft. Maar toch.

Omwonenden hebben problemen met het plan. Te groot, veroorzaker van een onveilig hoekje, en mogelijk verlies van parkeerplaatsen op de Slapperdel erachter. Ze willen wel een H&M, maar niet op deze manier.

Tijdens de verkennende sessie woensdag bleek dat de loopgraven zijn ingenomen. De projectontwikkelaar ging het plan niet meer aanpassen, en of we een beetje op wilden schieten want het duurde allemaal al zo lang. Bewoners voelen zich niet serieus genomen. Desondanks blijven ze bereid te praten over de mogelijkheden.

Komende woensdag is het debat en mogen we als raad deze gordiaanse knoop gaan doorhakken. Keuren we de vergunning goed, dan worden de omwonenden boos op de gemeente. Vragen we om uitstel, dan komt er mogelijk geen H&M en wordt de rest van de stad boos.

Zoals ik afgelopen zaterdagochtend in Morgenstond al zei: als de wethouder slim is, gaat hij zo snel mogelijk om de tafel met omwonenden. Formeel, of informeel, met een biertje erbij (afhankelijk van het tijdstip). Want er valt nogal wat vlot te trekken. En hoe mooi zou het dan zijn als we woensdag bij het debat horen dat er een tussenweg mogelijk is, die de H&M mogelijk maakt op een manier waar iedereen mee kan leven. Een mooi gebaar naar de bewoners, zodat de keuze vóór een H&M wat makkelijker wordt gemaakt. Zodat ook duidelijk is dat het belang van onze burgers serieus wordt genomen, ook als de grote jongens uit ondernemersland op de stoep staan.

“Zou jij naar een coffeeshop gaan als die dichtbij school is?”, vroeg ik een (18-jarige) leerling onlangs. “Nee, veel teveel gedoe, zonde van je pauze”. Zo zie je maar, puberale luiheid is dankzij ons liberale softdrugsbeleid belangrijker dan een verboden genot. Desondanks vinden partijen als Trots op NL en het CDA dit een mooi puntje voor wat symboolpolitiek. In het regeerakkoord is afgesproken dat coffeeshops minstens 350 meter van scholen af moeten liggen. Net als de animal cops een belangrijke maatregel voor de veiligheid van ons land. Of zoiets.

Al meer dan 90% van de coffeeshops voldoet aan die norm, hoe willekeurig die ook is. In  Gouda is dat lastig (evenals vrijwel iedere andere grotere stad), want het is een compacte stad met aardig wat scholen verspreid door de stad. Meer dan 25 basisscholen en 8 middelbare scholen (en nog wat speciaal onderwijs) is die norm lastig te handhaven. Aangenomen dat er geen overlap is, heb je het over meer dan 30 maal een oppervlakte van 385.000 vierkante meter. Dan is ongeveer driekwart van Gouda verboden gebied voor coffeeshops. Al die verplaatsingen moeten natuurlijk betaald worden, en zo ben je als gemeente dus weer een hoop geld over de balk aan het gooien.

En waarvoor? Een coffeeshop in de buurt van een school maakt qua gebruikers niet uit. De minimumleeftijd is 18, dus hooguit een klein deel van de zesdeklas van het VWO kan legaal naar binnen. En als een school daar niet op handhaaft heeft de school een probleem, net als wanneer leerlingen alcohol zouden kopen in een supermarkt (dat mag al vanaf 16 – of de regering daar ook wat aan wil doen!) onder lestijd. Sluiting van coffeeshops in de buurt van scholen zorgt dan ook niet voor een afname van blowende leerlingen.

Drugsgebruik in de wereld, bron: University of NSW, Australia

Nederland heeft juist een drugsbeleid om trots op te zijn, en effectief. In Nederland worden minder drugs gebruikt dan in andere landen met een strenger beleid. Dat is goed nieuws voor de volksgezondheid. Nederlanders behoren tot de gezondste mensen ter wereld. Onze jeugd wordt dankzij de coffeeshops niet blootgesteld aan vage straatdealers met fout spul. Laten we daar nou trots op zijn, in plaats van onze voorsprong weg te geven.

Zijn er dan geen problemen? Natuurlijk wel. Er zijn regelmatig klachten van omwonenden over parkeeroverlast rondom coffeeshops. De Wilhelminastraat is daar een bekend voorbeeld van. Maar als daar een afhaalchinees zou zitten zou je dezelfde problemen kunnen krijgen. Dat is een kwestie van handhaven. Of, als blijkt dat de eigenaar best mee wil werken aan een verhuizing, gewoon regelen dat hij ergens anders kan zitten waar de buurt minder overlast ervaart. En maak de eigenaar maar mede-verantwoordelijk voor het terugdringen van de overlast, dan zorgt hij daar wel voor.

Maar we moeten ons niet gek laten maken met symboolpolitiek uit Den Haag die de veiligheid en gezondheid van onze inwoners verslechtert, of iets onmogelijks van ons vraagt. Een norm van 350 meter is in een dichtbevolkte stad als Gouda onhaalbaar en is koren op de molen van illegale drugsdealers. In Haarlem wordt er wel nagedacht: via een keurmerk worden coffeeshops veiliger gemaakt. Dat zou ook iets voor Gouda kunnen zijn. Maar laten we beginnen met simpelweg het huidige beleid goed te handhaven, dat scheelt al veel meer problemen dan die 350 meter kan veroorzaken.

Al zo’n vijf jaar worden overal in het land vechtsportactiviteiten gebruikt om met name allochtone jongeren te betrekken bij sportclubs, integratie te bevorderen en sociale problemen te voorkomen. Dit kwam voort uit een programma van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de evaluatie hiervan was positief:

Zowel de harde cijfers als de inzichtgevende verhalen uit interviews en observaties laten zien dat vechtsport een belangrijke bijdrage kan leveren aan weerbaarheid, agressiebeteugeling en persoonlijke groei. Juist voor maatschappelijk kwetsbare jeugd biedt vechtsport mogelijkheden tot het verbeteren van hun psychosociale welzijn en maatschappelijke (re)integratie. Gekwalificeerde vechtsporttrainers met sportinhoudelijke én pedagogische kennis en vaardigheden vormen hierbij een sleutelrol. De opgetekende ‘harde’ en ‘zachte’ resultaten laten zien dat vechtsport geen wondermiddel is dat altijd werkt, maar tonen vooral ook de inspirerende persoonlijke én maatschappelijke beloften van vechtsport.

Genoten van karate?

Ergens in maart werd bedacht om met deze ervaren organisatie in zee te gaan om probleemjongeren discipline bij te brengen op een manier die bij hun beleveniswereld aansluit. Dat past helemaal in het veiligheidsbeleid (preventie en perspectief bieden), waarbij criminelen worden bestraft maar je probeert om te voorkomen dat jongeren tot criminaliteit afglijden. Je zou het zelfs kunnen zien als een onorthodoxe maatregel. Aangezien de meeste overlast wordt veroorzaakt door Marokkaans-Nederlandse jongeren zijn die de doelgroep die prioriteit krijgt hierbij. Ook dat is beleid, en dat wordt breed gedragen – van Trots op Nederland tot en met GroenLinks.

Het NIVM (Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij) krijgt de opdracht en brengt dit eind juli naar buiten. Ook op Forum Gouda kwam het nieuws langs, waarna het een week lang stil bleef. Geen reactie, geen verontruste politici, helemaal niets. Tot het AD kopte over Marokkaanse probleemjongeren, met de melding dat het niet voor criminele jongeren bedoeld is. GeenStijl denkt “dat kan sappiger” en verzint er fietsendieven en verkrachters bij die graties naar de karate mogen. En all hell breaks loose.

Ineens worden er vragen gesteld, ineens ontploffen de Goudse twitteraccounts. Want je moet wel laten zien als politicus dat je “not amused” bent. En natuurlijk wordt er schande gesproken hierover. Dat het al op andere plekken in het land gebeurt doet er niet toe. Het gaat over Marokkanen en Gouda, dus het is totale gekte. Of het effectief is wordt al bijna niet meer gevraagd in de publieke opinie, het gaat alleen nog maar over “voor hun is het graties en voor ons niet”. En dat terwijl we moeten bezuinigen!

Om die laatste ballon maar gelijk lek te prikken: zo simpel is het niet. Ja, we moeten bezuinigen. Maar omdat veiligheid nou eenmaal een belangrijk issue is in Gouda is afgesproken dat op veiligheid niet wordt bezuinigd. In die pot geld zit bovendien nog wat geld van het Rijk dat alleen maar aan veiligheid mag worden uitgegeven, naar aanleiding van een busoverval in 2008. Dat geld kan dus niet naar armoede, zorg of de gewone sportsubsidies. Dus gaat het naar een project dat de veiligheid kan verbeteren. En ja, Marokkaans-Nederlandse jongeren hebben prioriteit omdat daar meer problemen zijn, dus dan wordt het daaraan besteed.

Ja maar, waarom voor hun gratis en niet voor mij? Ook simpel. Er gaan jaarlijks al miljoenen euro’s naar alle Goudse kinderen, via sportclubs, onderwijs, culturele instellingen, enzovoort. Het geld zit verspreid over allerlei potjes dus vergeef me dat ik het exacte bedrag niet weet, maar reken maar op tientallen tot honderden euro’s per Gouds kind (de volledige begroting is zo’n 2500 euro per Gouwenaar) voor zaken waar ieder kind gebruik van kan maken. Plus potjes als de Geld-Terug-Regeling zodat je je kind ook kan laten sporten als je niet zoveel geld hebt.

Een hoop gedoe dus om een plan dat op meerdere plaatsen voorkomt, past in ons beleid en niet ten koste gaat van de gewone Gouwenaar. Dat wordt verziekt in de media door halve waarheden, aannames en tendentieuze berichtgeving, waardoor het enige criterium waarop je dit af moet rekenen (hoe effectief is het? en zelfs Theo Krins is daar positief over) uit het oog verdwijnt. De ironie is ook dat de bevolking enerzijds vraagt om de veiligheid te verbeteren, met name waar het gaat om de problemen met Marokkaans-Nederlandse jongeren, maar als dat dan daadwerkelijk gebeurt de eerste reactie is “waarom wordt er voor hun nou wel wat gedaan?”.

Je zou er haast agressief van worden. Is daar een cursus voor?

In Gouda wordt vaal geklaagd over parkeerproblemen. Te duur, te weinig plek, eigenlijk alles met “te” behalve tevreden. In Vilnius weten ze wel hoe ze de parkeerproblemen moeten oplossen. Iets voor Gouda?

Geert Wilders gedraagt zich als ’politieke handlanger’ van Anders B., de christenextremist die vorige week tientallen sociaal-democratische jongeren vermoordde.De uitlatingen van de politicus draagt bij „aan een klimaat van haat en geweld tegen moslims en linkse partijen”, aldus bronnen. „De PVV heeft blijkbaar niks geleerd van de moord op Pim Fortuyn”.

Men denkt dat dit ’demoniseren en verketteren’ komt omdat de angst voor het succes van moslims en de linkse partijen groot is. „Als er ooit wat gewelddadigs gebeurt tegen moslims of linkse partijen en haar aanhangers, dan weet iedereen vanaf nu dat Wilders aan een klimaat heeft bijgedragen waarin dat voor sommige gekken gerechtvaardigd leek, mede op grond van hun demoniserende opmerkingen.”

Te makkelijk en flauw? Zeker. Maar het mag toch wel ironisch genoemd worden dat dit grotendeels de woorden van Geert Wilders zijn. Maar wat schieten we hiermee op? Weinig.

Ondertussen is het debat over de kracht van woorden vervallen tot de zoveelste links-rechtsdiscussie. Op links een soort revanche voor “de kogel kwam van links”, op rechts claims dat Beivik was geïslamiseerd en dat links door al die moslims maar toe te laten eigenlijk de schuldige is. Zucht. Vanuit de loopgraven wordt enthousiast heeen weer geschoten, en wie het genuanceerde midden opzoekt raakt verzeild in een spervuur van meningen van beide kanten. Het bovenstaande stukje laat alleen maar zien dat niemand beter is dan de ander.

Woorden doen ertoe. Wie de tegenstander een “minderwaardig mens” noemt, of een cultuur “achterlijk”, ontneemt de tegenstander zijn waardigheid en maakt het daarmee makkelijker om net een stapje verder te gaan. Daarnaast zorgt zo’n stellingname ervoor dat op je woorden terugkomen haast niet mogelijk is. Wie de PvdA als “shariasocialisten” neerzet kan daarna moeilijk oprecht overkomen als er een hele groep overhoop geschoten wordt. Wie het heeft over “massa-immigratie” kan, zelfs met de feitelijke cijfers bij de hand (nauwelijks immigratie) zijn ongelijk niet meer toegeven. Beide kanten raken gevangen in hun eigen gelijk.

Los van de invloed op dwazen met wapenvergunningen, het levert ook minder bloedige praktische problemen op. In de USA botsen de Democraten en Republikeinen keihard over het voor de 102e keer verhogen van het schuldenplafond. De angst voor de paar extreme, compromisloze kiezers is groter dan de angst voor het ineenstorten van de Amerikaanse, en daarmee de wereldeconomie.

Wat we nu nodig hebben zijn politici die over de fantasiegrens tussen links en rechts kunnen stappen, terug de realiteit in. Die keuzes durven maken in het algemeen belang – gefundeerd op de eigen ideologie, maar met handreikingen naar de ander. Geen dictatuur van de meerderheid maar de democratie van het hele volk. Ongetwijfeld zijn er genoeg kiezers die het links vs rechts geneuzel zat zijn. Het gaat er immers niet om waar de kogel vandaan kwam, het gaat erom dat er een kogel is en dus een probleem om op te lossen.

Het is het politieke hoogtepunt van het jaar: de Voorjaarsnota. In dat document geeft de gemeenteraad de kaders aan van de begroting: waar moet geld bij, waar kan geld af, en wat willen we daarmee bereiken. Deze Voorjaarsnota stond geheel in het teken van de bezuinigingen. Er moet 15 miljoen per jaar structureel bezuinigd worden. Daar wordt al sinds vorig jaar over gepraat, en we zijn inmiddels al heel wat sessies met burgers en instellingen verder die veel hebben opgeleverd. De speelruimte is dus beperkt.

Het leuke van dit jaar was dat Trots een tegenvoorstel had gemaakt. Leuk voor het debat dan, want daar waar de keuzes waren uitgewerkt waren het niet de mijne. Bezuinigen op jongerenwerk, buurtbemiddeling en ander welzijnswerk levert allerlei veiligheidsproblemen op die we nou juist willen voorkomen. Bij wat doorvragen bleken een aantal keuzes ook niet uitgewerkt, en bleef het wel erg stil als het ging over de maatschappelijke gevolgen of het realiteitsgehalte van de bezuinigingen van Trots. Het klinkt wel leuk om 100 ambtenaren te ontslaan, maar wat betekent dat? Langer wachten op je paspoort? Nog minder controle op onderhoud door Cyclus? Geen ondersteuning voor wijkteams en andere vrijwilligers?

Maar goed, daarbij ging het nog over de inhoud. Vrijwel iedere partij kwam met een beschouwing op de financien en het beleid van de gemeente. Zo hebben wij onze zorgen uitgesproken over de bezuiniging op het ambtenarenapparaat (wat betekent dat voor de kwaliteit van de dienstverlening, is het wel haalbaar?) en het risico dat belangrijke voorzieningen omvallen door de forse bezuinigingen. Tegelijk lof voor het meedenken van bibliotheek, museum en andere instellingen waardoor de bezuinigingen met goed draagvlak en duidelijke keuzes doorgevoerd kunnen worden.

De enige partij die uit de toon viel was GoPo. Een minutenlange tirade dat iedereen zo gemeen tegen ze was, vervolgens boos op de klok omdat de tijd op was (alsof je je verhaal niet uuittest qua spreektijd), geen inhoudelijke keuzes of voorstellen en persoonlijke aanvallen alom. De kledingkeuze van Laura Werger, een kittig rood jurkje, werd aan de besmettelijkheid van linkse partijen geweten, en de PvdA Gouda moest zich verantwoorden voor alle stakers van Nederland. Het was werkelijk beschamend. Nu vielen er ook harde woorden richting GoPo, en termen als “dictatoriaal” zijn wat overdreven, maar dat viel wel te verwachten gezien de houding van de partij. Door democratisch genomen besluiten in de Raad niet te erkennen, en dan een zielige brief naar de provincie te schrijven dat het allemaal gemeen is, zet de partij zichzelf politiek buitenspel en geven ze te kennen zich niet neer te kunnen leggen bij wat de meerderheid van de Goudse bevolking vindt.

Maar goed, met drie zetels kunnen ze tijd verspillen, maar de rest van de raad kan gelukkig nog steeds een inhoudelijk debat voeren en de stad besturen. Sterker nog, met het tegenvoorstel van Trots en veelvuldig gebruik van de interruptiemicrofoons in de eerste termijn was dit ondanks alles toch een van de leukste Algemene Beschouwingen die ik tot nu toe heb meegemaakt in de
Raad. Eindelijk de klefheid voorbij en gewoon het debat aangaan in de arena die daarvoor bedoeld is. Zodanig leuk dat ook dit keer weer een groepje leerlingen tot het bitter(ballend)e einde heeft meegenoten van het politieke spel. Ik kan nu al niet wachten tot het eind van het reces!

Niet zo heel lang nadat Yasmine geboren was kreeg ik ineens te horen dat het niet goed ging met Reijn. Heel erg niet goed. Bijna dood niet goed. Dat was even raar. Ik had pas nog met hem gemaild en hij was nog regelmatig bij de gemeenteraad geweest.

Reijn van der Niet was programmaleider van Gouwestad Radio toen Tom en ik besloten dat we iets leuks op de radio wilden gaan doen, iets met actueel cabaret over Gouda. Dan moest je dus met Reijn bellen. Een vriendelijke maar strenge stem sprak ons toe. Dat ging zomaar niet.

Zo’n eerste kennismaking bepaalt toch je beeld. Een wat strenge man, die niet zomaar in een avontuur springt. Die misschien niet zo radio maakte als dat je als jonge hond zou willen, maar wel met minstens dezelfde passie bezig was met deze hobby. Die trots was op de kwaliteit van Gouwestad, bereikt met alleen vrijwilligers. Waarvan hij een van de belangrijkste was. Reijn was er namelijk altijd. In de studio, maar ook daarbuiten. Als er wat speelde bij je, dan wist hij dat. En hij luisterde alles.

Subtiel kwam hij een keer binnen na een uitzending van Cabaret Sauvignon. het woord “kutsmoesje” was besmuikt gevallen. “Ik hoorde een woord dat ik liever niet hoor”. Verder niets. Het woord viel niet meer in de jaren erna. Toch maar niet.

Toen we daarna een jongerenmagazine gingen maken met alle jonkies van Gouwestad was Reijin, inmiddels bijna met pensioen, vaste luisteraar en Astrid’s grootste fan. Af en toe gebruikte hij voor zijn eigen programma een interview of reportage.

Nadat ik de raad in ging en mijn Gouwestad-activiteiten op een lager pitje kwamen te staan zag ik Reijn alleen nog op de publieke tribune en bij andere activiteiten rondom de Raad. Altijd alles volgend, altijd vragen hoe het gaat. Een echte gentleman, zo hoorde ik vrijdag als treffende omschrijving.

Ineens zou hij dood gaan, en amper 6 weken verder is hij er niet meer. Je gunt het niemand, maar zeker Reijn niet. Hij was van het soort zoals die nu niet meer gebouwd worden. Hij wordt gemist.

Het leek er even op dat ik dinsdagavond nog de kroeg in kon om te fractievergaderen, maar pal voor Central kon ik terugkeren wegens gebroken vliezen. Om tien over half 2 vannacht, 20 april, is vervolgens Yasmine Klijmij geboren. 2900 gram, 47 centimeter en ontzettend lief

De wijsheid komt met de jaren, denk ik. In het kader van schaamteloos opportunisme voor de bühne was er een interessant bericht van Gouda Positief:

Gouda Positief, met drie zetels in de gemeenteraad, stort haar fractiegeld oftewel een bedrag van 1.875 euro terug in de gemeentekas vanwege de bezuinigingen.

Nobel toch? Inderdaad, maar wel vreemd als we teruggaan naar de begroting voor dit jaar, waar we in juni 2010 de kaders voor vastlegden.

Motie 6 van GBG en D66 over verlaging van de fractievergoedingen in de begroting 2011. De voorzitter brengt de motie in stemming. Tegen zijn Trots, G50+ en GoPo, de overige partijen stemmen voor. De motie wordt aangenomen. Het budget is teruggebracht van € 27.500,- tot € 12.000,- In het overleg van presidium en fractievoorzitters zullen nadere afspraken gemaakt worden over de verdeling van het bedrag over de fracties en het collectief (voor scholing, werkbezoeken en dergelijke)

"Halve draai linksom"

Daarnaast storten de meeste fracties een deel van het fractiebudget terug, omdat dat voor specifieke doeleinden is. Dat wat je overhoudt moet je sowieso terugstorten. Dat doet GroenLinks ook al jaren, en dat vinden we normaal genoeg om daar geen persbericht aan te hoeven wijden.

Makkelijk scoren dus, maar ik zie het ook positief: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald, en er zijn nog genoeg andere standpunten waarbij een draai van Gouda Positief verstandig zou zijn. Ik wacht het in spanning af!

Wat was nou eigenlijk het doorslaggevende moment, denk je achteraf. Volgens mij was dat de vergadering op 16 februari. Niets komt harder aan dan de mededeling dat de borrel na de raadsvergadering niet doorgaat.

Ik kap ermee, met de Raad.

Na 5 jaar is het eigenlijk ook wel mooi geweest. Ik heb alles al een keer gezien en gedaan. Er ligt weer een mooi coalitie-akkoord. Als alles gedaan wordt is Gouda af. Niets meer aan doen. Laat die fusie met Waddinxveen ook maar zitten. Gewoon, lekker ons eigen eilandje. Ik ben niet meer nodig.

Het is ook het klimaat van verharding in de Raad. Vroeger liepen raadsleden zelf nog wel eens met de schaal met bittergarnituur rond. Tegenwoordig zijn het alleen nog de bodes, als baken van neutraliteit, die dat doen. We hebben nog geen bitterbal voor elkaar over.

In de kleine lettertjes van het iPad-contract staat dat je na 5 jaar raadslidmaatschap je iPad mag houden. Ik vind dat een mooi en verdiend afscheidskado. Als ik straks met het kind op schoot Angry Birds uitspeel zal ik met weemoed terugdenken aan al die mooie vergaderingen.

Velen zullen denken dat ik stop “om voor mijn gezin te zorgen”. Met een kind op komst is dat een logische gedachtegang. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Voor je gezin zorgen is me te 2010. Burgemeester van Meppel, of Alphen aan den Rijn, dat is een veel zinnigere besteding van de nieuwe vrije tijd. Een nieuwe start maken, zogezegd. En met dat salaris is de kinderopvang relatief een stuk goedkoper.

Ik stop dus, als Raadslid, per vandaag. De buit is binnen. U kunt mij voortaan elke woensdagavond in de kroeg vinden, waar ik via Twitter de raadsvergadering nog slechts op afstand zal volgen.

Kiezers bedankt. Collega’s bedankt. Speciaal voor jullie allemaal heb ik mijn gevoelens samengevat in deze videoboodschap.

Op veiligheid bezuinigen we niet in Gouda. Het is een van de afspraken in het coalitie-akkoord, en gezien de manier waarop Gouda regelmatig in het nieuws komt (hoe onterecht het ook kan zijn af en toe) is dat niet verkeerd. Er is nog genoeg te doen in de stad, dus het geld is nodig. Het lijkt er alleen op dat er weliswaar niet financieel wordt bezuinigd, maar wel inhoudelijk. En daar heb ik wel een probleem mee.

We buitelen van de ene proefballon naar de andere. Ik geef toe, je moet kunnen experimenteren, je moet af en toe iets nieuws kunnen proberen. Maar wel op een gestructureerde manier. Na het “busincident” in 2008 kreeg Gouda extra middelen van het Rijk voor veiligheid. Dat was bedoeld voor een Veiligheidshuis, gezinsmanagers en straatcoaches.

Volgende shot: het bloembollenincident. Op luide toon wordt door sommige partijen om maatregelen gevraagd. Minister Opstelten bromt iets over een Stadsmarinier, en die komt er nu ook. Daarvoor moest wel wat worden geschoven met de rijksgelden, maar dat mocht. Nadat het besluit was genomen is er zelfs gekeken of en hoe zo’n Stadsmarinier (eigenlijk gewoon een wijkmanager met wat meer macht) in Gouda zin zou kunnen hebben.

Onze schriftelijke vragen over evaluaties gezinsmanagers en straatcoaches zijn ondertussen dik over de termijn nog niet beantwoord, maar nieuwe plannen zijn alweer in de maak. Dat was wel nodig, want de evaluatie “op straat” is in ieder geval dat de straatcoaches niet zo goed werken. Oké, het is allemaal uitvoering, maar het is wel gek dat de straatcoaches amper zijn besproken in de Raad, maar vorig jaar zo zijn aanbesteed dat men nu ontevreden is en met een nieuw plannetje komt.

Dat nieuwe plan is om werklozen in te zetten als straatcoach. Daarmee wordt voor de tweede keer het doel van straatcoaches veranderd. Eerst ging het om aanspreken van overlastgevende jongeren op een manier tussen jongerenwerk en politie in. Daarna werd het een beveiligingsbedrijf die ook wel jongeren aansprak. En nu worden het oudere werklozen die… Ja wat eigenlijk? Een paar trainingen krijgen en dan Oosterwei in worden gegooid? Het lijkt me dat je voor deze functie toch wel bepaalde (levens)ervaring en kennis nodig hebt, dat je professionals nodig hebt. Niet iemand die het als een soort stage doet om weer aan het werk te komen.

Het is een vorm van experimenteren met veiligheid die op mij niet goed overkomt. Eerder als handig schuiven met potjes en mensen, zonder te kijken naar het uiteindelijke doel: hoe verbeteren we de veiligheid. Met het verdwijnen van de helft van de vroegere bespreekmomenten over het Veiligheidsbeleid is de Raad minder in positie om te controleren en bij te sturen. Dat is zorgelijk, en in feite toch een bezuiniging op veiligheid. Niet qua geld, maar wel qua beleid.

Misschien dat ze het in Den Haag ooit leren: bemoei je nou eens niet met het onderwijs, laat schoolbesturen en scholen zelf hun gang gaan en controleer de kwaliteit daarvan. Maar nee. Iedereen heeft namelijk op school gezeten en daarmee is iedereen ook gelijk expert op gebied van onderwijs. En het idee dat je iets aan het onderwijs over kan laten, dat botst met alle politieke wensen die er zijn.

Het nieuwste dingetje is prestatiebeloning. Ik ben daar niet principieel op tegen. Sterker nog, ik zie er wel wat in. Ik heb een aantal collega’s die altijd keihard voor de school (of beter gezegd: voor de leerlingen) bezig zijn. Die verdienen meer dan collega’s die “gewoon” hun werk doen. De redenering van de AOb dat dat voor scheve gezichten gaat zorgen kan wel kloppen, maar over het algemeen zijn goede docenten niet zo schevegezichterig, dus ben ik daar niet bang voor. De angst dat er geklaagd gaat worden lijkt mij geen argument om iets aan de beloningsstructuur te doen.

Maar gelukkig voor het AOb komt die prestatiebeloning er niet zomaar. Daar moet nog wel een slecht plan omheen worden bedacht. Vandaag werd dat slechte plan gepresenteerd: iemand die goed les kan geven krijgt… een dag lesvrij! Pardon? Het laatste wat je gaat doen is goede docenten minder les laten geven. Die fout is al eens eerder gemaakt: wie meer wilde verdienen als docent moest gaan managen, teamleiden, coördineren. Met goed je vak geven kwam je nergens. Dat is nou net de deur uit gegooid, maar komt nu via een omweg weer terug.

En wat moet die docent dan gaan doen op die vrije dag? Leuke projectjes. Je gelooft het niet. Leuke projectjes. Of je dat nou wil of niet. Alsof ze op een school niet in staat zijn om zelf de taken te verdelen. Geef je goed les? Ga dan maar in een hokje zitten, projecten bedenken.

Gelukkig ben ik niet zo’n goede docent. Kan ik lekker lesgeven aan leerlingen. Voor de zekerheid zal ik er een paar onterecht uitsturen en onvoldoendes geven. Je weet maar nooit, voor je het weet bepaalt de minister dat je te goed bent om voor de klas te staan.

Het hebben van meerdere petten is nogal een hot issue in de huidige gemeenteraad. Zelf heb ik zowel een hoed als een pet. De pet heb ik ruim een jaar geleden aangeschaft omdat dat een fijner hoofddeksel is bij hogere windsnelheden. En, oke, omdat het er wel fijn elitair yupperig uitziet. Had ik al gezegd dat ik de pet in New York heb gekocht?

Afgelopen raadsvergadering had ik ook een andere dubbele pet. Als aardrijkskundedocent had ik 5e en 6e-klassers uitgenodigd om te komen kijken naar de presentatie van Woonpartners Midden-Holland over de herstructureringsplannen voor Oosterwei. Het “Zuidelijk Stempel”, grofweg het gebied rondom de De Rijkestraat en de Verzetslaan gaat flink op de schop. Stadswijken, de kenmerken en de problemen (uitdagingen) vormen ook een onderdeel van het examenonderwerp Nederland. Zo moeten mijn leerlingen “Beargumenteerde uitspraken doen over leefbaarheid. Stedelijk beleid gericht op wijken en buurten beoordelen. Congestievraagstukken analyseren en beoordelen. Sociaal-culturele vraagstukken analyseren en beoordelen.” En zo nog wat meer. Laat dat nou ook mijn werk als raadslid zijn, en als geograaf zelfs één van de meest leuke kanten van mijn raadswerk.

Dan is is wel even spannend of ook leerlingen dat leuk vinden, zo’n vergadering op een woensdagavond waarop je ook andere leuke dingen kan doen. Ik was dus al erg blij dat er 7 leerlingen waren die op de belofte van gratis koffie, een borrel na en een interessante presentatie waren afgekomen. En ze vonden het nog leuk ook. Er zat ook alles in wat juist dit soort stedelijke vernieuwingsprojecten uitdagend maakt: bewoners in onzekerheid over hun toekomst (in de wijk of erbuiten), de balans tussen bouwen en open ruimte, de infrastructurele uitdaging van Oosterwei, sociale veiligheid in de open ruimte. De maquette maakte het allemaal overzichtelijk, de vragen waren divers en gaven dus ook een mooi beeld van het Goudse politieke spectrum.

Voor mijzelf waren een paar zaken belangrijk: hoe behouden we de sociale samenhang, zeker met het gegeven dat maar weinig gezinnen terug willen keren in de wijk? Wat gebeurt er met de Anne Frankschool, een deel dat nu nog niet in de plannen verwerkt zit? Hoe wordt de veiligheid van De Oversteek, de grote groene strook tussen Multifunctionele Accomodatie en winkelcentrum, gewaarborgd? Hoeveel ruimte is er straks voor kleine winkeltjes en ondernemers? Hoe actief is de “actieve plint”? Wat betreft de sociale samenhang en het belang van de kleine winkeliers vond ik wethouder Bergman aan mijn zijde, die beloofde zich daar sterk voor te maken. Een belofte om haar aan te houden.

Shop till you drop
Naast Oosterwei pikten de leerlingen ook nog de besluitvormende vergadering mee. Behalve wat melig geklap bij een verder serieus verhaal over de overlast in sportpark de Uiterwaard (sex & drugs & rock ‘n roll, dus achtergelaten rubber en glas) was de vergadering kort. Evenals de SP heeft GroenLinks tegen de nieuwe beleidsregel voor het samenvoegen van winkelpanden gestemd. Ik vrees dat versoepeling alleen maar ten koste zal gaan van het mooie kleinschalige aanzien van de binnenstad, de Goudse maat. En zelfs met de zogenaamd te strenge regels zijn er meer dan genoeg voorbeelden van lelijke samenvoegingen (zoals het kaaswinkeltje op de Tiendeweg).

Een ander punt dat een snelheidsrecord raadsvergaderen hinderde was de Grondexploitatie H&M. Een financiëel besluit, maar de discussie vooraf ging vooral over de ruimtelijke zaken. want hoe graag iedereen ook een H&M ziet komen, voor de bewoners van de Slapperdel erachter is het nogal ingrijpend. Dat er parkeerplaatsen verdwijnen, daar kan ik niet zo mee zitten. Ook de bouwhoogte, al aangepast na overleg met bewoners en nu in overeenstemming met de omliggende huizen, zie ik niet als onoverkomelijk. Maar doordat het plan nu nogal ver het plein in steekt ontstaat er een onoverzichtelijk hoekje wat voor veiligheidsproblemen zal gaan zorgen. Hopelijk is er nog ruimte om daar wat aan te doen.

Maar nu namen we alleen een financiëel besluit, een grondexploitatie openen zodat we onze kosten straks kunnen verhalen op de ontwikkelaar – als het plan doorgaat natuurlijk. Dat is wat moeilijk uit te leggen (mijn mailtje naar de omwonenden heeft wel geholpen geloof ik), maar over de vergunning en bestemmingsplanzaken komen we nog te spreken. Geen reden dus om tegen te stemmen. Het was wel vermakelijk om te zien hoe Gouda Positief in een spagaat kwam tussen ondernemers (voor) en burgers (voor). In een stemverklaring vonden ze het vooral belangrijk dat er gepraat werd. En natuurlijk zat er weer een GoudaNegatiefje in door de zinsnede “nu echt met elkaar gaan praten”, alsof de 3 bijeenkomsten die er al zijn geweest met bewoners compleet voor spek en bonen waren. Onnodig denigrerend naar de projectontwikkelaar en de gemeente toe, maar ja, alles went.

Ontborrelen
Al in de opening werd duidelijk dat vanwege een aansluitend overleg tussen presidium en fractievoorzitters het belangrijkste onderdeel van de vergadering, de borrel, geschrapt werd. Zat ik daar met 7 teleurgestelde leerlingen die graag met een bitterbal en biertje onder toute politiek Gouda hadden willen verkeren. Gelukkig was het nog vroeg en kon ik de leerlingen uit mijn onkostenvergoeding (uw belastinggeld; waarvoor dank) in de stad nog op een drankje trakteren en horen hoe zij het hadden ervaren. Ze vonden het nog leuk ook, zowel Oosterwei als de raadsvergadering erna. Dus wie weet, volgende keren nog meer leerlingen op de tribune…

Een korte terugblik op het congres van afgelopen zaterdag.

Het viel me mee, simpel gezegd. De sfeer was positiever en opbouwender dan ik had verwacht, na alle berichten over opzeggingen en emotionele reacties over scheuringen in de partij. Hoewel de meeste leden nog steeds niet overtuigd zijn van de missie naar Kunduz staat het vertrouwen in de fractie voorop.

De beide moties die zijn aangenomen zijn ook de enige waar ik voor heb gestemd. De motie Treurnis, Eenheid en Vertrouwen had ook mijn naam als mede-ondertekenaar onder zich staan. Omdat ik het wel nodig vond een signaal af te geven, met name dat de fractie voor dit besluit veel te weinig draagvlak had in de achterban. Maar voor mij staat de eenheid in de partij, met alle stromingen die we hebben en die bij GroenLinks horen, en het vertrouwen in de fractie en Jolande Sap als fractievoorzitter voorop. Dat signaal miste ik in de motie Respect en Waakzaamheid, vandaar dat ik die niet mede heb ondertekend. Wel stemde ik voor omdat wat respect hier en daar nooit verkeerd is. Het woord verliest alleen wel wat van z’n gewicht.

Behalve Kunduz moest er ook nog een Eerste Kamerlijst worden samengesteld. Gelukkig werd al snel duidelijk dat de omstreden kandidaat Harry Borghouts nauwelijks steun had. Jammer voor Borghouts maar beter voor de partij. Nog beter was het geweest als Harmen Binnema en Brechtje Paardekoper hoger waren geëindigd, om zo wat meer vers bloed in de fractie te krijgen.

De nazit met DWARS, vol met onnavolgbare speeches met onverklaarbare applausmomenten, was weer een waardige afsluiter. En het nieuwe kapsel van Femke Halsema de slagroom op de cake.

Het gebeurt niet zo vaak dat je een debat mag voeren over een onderwerp dat al bijna langer loopt dan je zelf bestaat. Voor Westergouwe, met een geschiedenis van zo’n 30 jaar, geldt dat vanavond. Ook voor GroenLinks is het een onderwerp met een geschiedenis. Sterker nog, in 2002 was de kritische blik van GroenLinks genoeg om niet mee te mogen doen aan het college. De kritische blik is niet veranderd, ons standpunt ook niet. Gelukkig heeft de wereld zich wat meer naar ons geschikt. Een voorwaarde toen was het bouwen in de bestaande stad, en niet alleen het volbouwen van weilanden als de makkelijke optie te zien. Op dit moment zien we dat er volop is gebouwd in de bestaande stad, en bovendien dat Westergouwe weliswaar als noodzakelijke, maar niet per se als makkelijke optie wordt gezien.

Lees de rest op het GroenLinks Gouda-blog.

Aflevering 2 van Wie is de Mol kon nog wel eens heel cruciaal blijken te zijn. Er is geld verdiend, en dat betekent dat er makkelijker weggestreept kan worden. Tegelijk wordt er ook heel wat gemold, zodat het toch nog spannend blijft. Ik ben niet zo van het meeschrijven, dus ben erg blij met de Recensiekoning die een prachtige infographic heeft om de aflevering samen te vatten. En anders wel dit blog waar alle geldstromen worden gevolgd en geanalyseerd per opdracht.

In de eerste opdracht leest elke kandidaat een contactadvertentie van een ander voor. De mol zal hier proberen een verhaal te schrijven dat wel uit te leggen is bij het napraten maar onherkenbaar in de opdracht zelf. Verdachte Pepijn valt op door in zijn verhaal het circus te gebruiken, één van de meest herkenbare elementen van hem. Hij is dus niet de mol. Ook Karin, Anna en Miryanna schrijven een herkenbaar verhaal. Jan en Soundos zitten op het randje, Hanna, Patrick, Horace, en Art kosten de pot geld.

In de schietopdracht gebeurt ook veel. Jan pakt het geld en is dus geen verdachte meer. Pepijn, Patrick en Hanna worden snel afgeschoten. Art verliest 1000 euro en zit heel strategisch. De rest is lastig: wel bijdragen maar ook fouten maken. Horace en Anna vallen daarbij wel op qua slechte communicatie, en zitten ook meer strategisch aan het eind.

Ook bij de bewegende foto-opdracht moet de mol strategisch werken. In de tweede helft van het rijtje, zodat eerdere goede antwoorden weggestreept worden, en erna alleen nog maar moeilijkere verschillen overblijven. De laatste 5 zijn Art, Horace, Hanna, Miryanna en Jan. Van hen heeft alleen Horace een antwoord goed, Hanna valt later uit. Jan was al niet meer verdacht. Blijven over: Art en Miryanna. Bij de eerste 5 maken Pepijn en Karin rare fouten. Aan de andere kant: iets goeds zeggen kan de mol daar wel doen, wetende dat het later in het rijtje wel fout gaat. Anna, Patrick en Soundos zijn dus niet vrijgepleit met hun goede antwoord.

Dat schudt de molranking wel behoorlijk door elkaar. Art heeft duidelijk het meest gemold in deze uitzending. Jan is zeker niet de mol. Patrick, Anna en Karin blijven in de picture. Horcace zou wel de winnaar kunnen worden door slim spel.

1. Art
2. Patrick
3. Anna
4. Karin

Inspiratiebron voor een GroenLinks raadslid is een Volksbuurtmuseum. Da’s het cultureel ambitieniveau in Gouda: een onderdeel dat teruggaat naar oudheidskamers, kleinschaligheid en werken met vrijwilligers. Vraag is of Michel Klijmij dom is van nature of uit politieke berekening

Geen van beide natuurlijk. Maar wel een prikkelend blog: MuseumgoudA met ambitie gevraagd – George Knight