Er wordt dit jaar een omzet van 65 miljoen in de vuurwerkbranche verwacht. Een enorm bedrag wat we vanavond binnen no time de lucht inschieten om vervolgens te verzuchten dat het zo slecht gaat met de economie..Beetje tegenstrijdig vind je niet?

Mijn voorstel is: Laten we het vuurwerk nou eens gewoon liggen. Veel mensen houden er niet van, er is een groot illegaal netwerk, grote kans op brandwonden of veel ergere ongelukken en het kost geld, heel veel geld. Niet alleen de aanschaf maar ook het opruimen ervan is een gigantische kostenpost.

Dit jaar, en de jaren die komen moeten we gewoon om 0.00 uur de longen uit ons lijf schreeuwen. Alle opgekropte frustraties, protesten, angsten, agressie, onvermogen etc. er gewoon even uitschreeuwen. Als je houdt van de lichtjes van vuurwerk mag je tijdens het schreeuwen best een zaklamp vasthouden, maar gooi het er gewoon eens uit.

Voordeel is dat je het nieuwe jaar heerlijk ontspannen in kan gaan, hard schreeuwen kan behoorlijk therapeutisch werken. En ontspannen het nieuwe jaar in betekend minder kans op vechtpartijen, irritaties, ziek worden, kortom een blijere samenleving.

Dus, wie doet er met me mee? Laat je vannacht eens horen!

Sommige zaken blijven actueel. Bij het doorspitten van dozen kwam ik mijn oude dichtbundeltje tegen. Hier een gedichtje geschreven op mijn 13de in 1990:


De wereld vergaat voor onze neus
Door al die afvalstoffen
Elk jaar, het is heus
Wordt de ozonlaag getroffen
Vele mensen worden kapot gereden
Door dat stomme verkeer
Mensen zijn jullie nu tevreden?
Straks zijn er geen bomen meer!
En hoe kunnen wij dan ademhalen
Zonder zuurstof leven
Later moeten we voor lucht betalen
Mensen is dat jullie streven?
Stop toch met wegen bouwen
Verbied het verkeer
Afvallosers het zal jullie berouwen
Straks is er geen aarde meer!

Jossef wordt uitgezet, ondanks alle inspanningen van gemeente, artsen en school heeft het COA besloten door te gaan en Jossef en zijn moeder te verhuizen naar Katwijk om vanaf daar uitgezet te worden.

Even voor uw beeldvorming: de NOS berichtgeving over de situatie aldaar..

Door het label asielzoeker/vluchteling wordt vergeten dat het hier om mensen gaat. Als je naar ze kijkt als mensen en ziet dat Jossef gewoon Nederlands praat, het goed doet op school en in niets onder doet voor een mens dat hier geboren is, vraag ik me af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn.

Er worden nu Nederlandse jongeren (ja, Nederlandse daar ze een andere, hun zogenaamde eigen cultuur, niet kennen) uitgezet naar landen waar kindsoldaten, honger, armoede, geweld, verkrachting, gebrek aan onderwijs en toekomst een waarschijnlijk vooruitzicht zijn.
Is dat wat we werkelijk willen? Meewerken aan het zwaarste strafsysteem dat er bestaat? Er wordt zo vaak schande gesproken over het Nederlandse verleden in de slavernij. De Pieten moeten paars en de Gouden Koets moet opnieuw gedecoreerd om de herinnering aan dit slechte verleden weg te poetsen. En dat alles terwijl we op deze wijze nog steeds mensen onderwerpen aan de onmenselijke grillen van ons 'verheven' Nederlanders...

Relativering, een woord dat iedereen kent maar dat oh zo moeilijk geleefd en beleefd kan worden. Net als vele anderen maak ik me vaak druk om de onbenulligheden in het leven. Een vergeten boodschap, een knuffel die ik niet krijg, de net even iets minder rooskleurige bankrekening. Relativeren, het is allemaal niet zo belangrijk, is achteraf zeer makkelijk maar in het moment zelf een haast ondoenlijke zaak.

Totdat je via een paar kliks op het internet het leven van een ander in duikt…

Tranen met tuiten heb ik gehuild bij het verhaal van Pascal Marcelis: PenD Het verlies van de liefde van je leven op het moment dat je jonge gezin zo compleet lijkt is een ondragelijke gedachte. Een ondragelijke gedachte die voor Pascal werkelijkheid is geworden.

Vervolgens kom ik aan bij het blog van Lowie van Gorp over zijn dochter Guusje . Zijn ernstig zieke dochter. De strijd die ze moeten leveren, het leven dat stil staat maar oh zo graag nog heel lang door wil gaan.

Mijn hart gaat uit naar mensen die hetzelfde moeten doorstaan, ondergaan en moeten beleven. Het gevoel dat zij moeten hebben kan ik me niet indenken. En als ik het dan lees en denk aan mijn uitbarsting over de vergeten boodschappen van gister relativeert het enorm.

Leef het leven vol overtuiging, vol passie, vol liefde. Elke dag opnieuw. Een prachtige gedachte die toch, ondanks de verhalen van Pascal en Lowie elke dag weer een uitdaging vormt. Om het te blijven realiseren zou ik haast elke dag een dergelijk verhaal moeten lezen.

Maar bij de gedachte aan elke dag zo’n verhaal, weer een gezin, een leven, een zonnestraal die vervaagd word ik vreselijk bang. Elke dag worden deze verhalen beleefd, elke dag overlijdt er iemand die nog zoveel ervaringen te ervaren had. Elke dag wordt een gezin uit elkaar gescheurd. Ik kijk naar mijn prachtige kinderen en prijs mezelf intens gelukkig, maar de angst neemt ook toe, wat als hen wat overkomt?

Ik zou er alles voor geven om elke dag weer me alleen maar druk te hoeven maken om onbenulligheden. Dat zulke verhalen er niet meer zijn, dat Pascal samen met zijn vrouw oud kan worden. Dat Guusje de vrouw wordt die de wereld verandert. Ik zou er alles voor geven, behalve mijn gezin…

Lieve Pascal, Lowie en alle anderen die in een soortgelijke situatie zitten. Ik wens jullie alle kracht en liefde van de wereld, al lijkt de wereld op zo’n moment niet groot genoeg....



Zojuist bereikte mij het trieste bericht dat Guusje ons heeft verlaten. Ik wens haar ouders, broers en zussen, verdere familie en vrienden heel veel sterkte toe in deze vreselijk zware tijd..

Als gelooft in een ander
en jezelf terzijde schuift
kan de ware ik
verdwijnen

11 september 2001
Ik zit thuis, op een zolder in het centrum van Alkmaar. Via paltalk zit ik te kletsen met een paar online vrienden in Amerika. Opeens hoor tumult via mijn headset, De paniek is duidelijk te horen en ik probeer erachter te komen wat er gebeurt. Ineens roept iemand “watch CNN! Watch CNN!” Ik zoek de zender op en zie op dat moment de eerste toren roken. Terwijl ik zit te staren naar dit onwerkelijke beeld komt het tweede vliegtuig aan en crashed in de tweede toren. Via mijn headset hoor ik de wanhoop van een volk dat geraakt wordt. Niet zozeer de fysieke maar de mentale klap is er een die zijn weerga niet kent. De website begint te storen en vliegt eruit. Is er oorlog uitgebroken?

Keer op keer zien we de beelden die dag en de daarop volgende dagen langskomen, steeds voel ik dezelfde wanhoop, dezelfde verschrikking, dezelfde angst. Er is geen oorlog tussen landen, geen bommen, geen luchtaanvallen, er is oorlog bij velen in hun hoofd. Door het verband met de Islam zijn niet alleen de daders maar is een hele geloofsgroep schuldig bevonden.

Generalisering bij dergelijke heftige gebeurtenissen is logisch, de angst is groter dan het verstand. Maar als de rust wederkeert, als het gewone leven weer opgepakt wordt en de angst niet meer continu aanwezig is, wat dan?

De mentale oorlog blijft voortduren. Sinds die tijd zijn er in zoveel landen
anti-moslim geluiden te horen, heeft extreem-rechts een grote schare volgers en is tollerantie alleen nog van toepassing op gelijkdenkenden.

De aanslag op 11 september 2001 heeft zijn doel bereikt.. De terroristen die verantwoordelijk waren zijn er niet meer. Bin Laden is niet meer. Maar de angst, de haat, de verdeeldheid die zij wilden scheppen is nog alom aanwezig en lijkt te groeien. En dat, dat is hetgeen wat mij beangstigt.

Zo veranderlijk
Is zelfs de grootste puber
Nog nimmer geweest

You've gotta' dance like there's nobody watching,
Love like you'll never be hurt,
Sing like there's nobody listening,
And live like it's heaven on earth.
(And speak from the heart to be heard.)”

-William W. Purkey

We willen dat immigranten zich beter aanpassen aan "de Nederlandse cultuur"
Dus bezuinigen we op integratie.

We willen dat iedereen zich veiliger voelt.
Dus laten we angst regeren

We willen de kloof tussen arm en rijk verkleinen
Dus bezuinigen we op alle maatregelen die de armen treffen

We willen de gezondheidszorg verbeteren
Dus halen we veel basisdingen uit het zorgpakket

We willen zoveel... Eigenlijk willen we dat Nederland weer net zo wordt als vroeger...
Dus... wie breekt er straks de dijken door?

Politieke tegenstellingen
Steeds meer in het licht
harder, feller, oogverblindend
vertroebelen het zicht

Waar constructieve buigingen
plaats maakten voor onverwoestbaar materiaal
is de ruimte voor toenadering
haast minder dan minimaal

Gekruisde degens, getrokken geweren
harde woorden in het kwadraat
Fixatie op het gebrek van de ander
vergeten voor welk positieve je zelf staat

Kijk toch eens wat meer naar binnen
En daarna je neus voorbij
Dan zul je zeker eens ontdekken
Dat "jij" en "ik" staat voor wij.

Als "wij" nou eens wat meer samenwerkten
Af en toe wat water bij de wijn
Dan zullen we ooit weer eens ontdekken
Dat dat hele samenleven ontzettend leuk kan zijn

Vandaag was het proces Wilders gesprek van de dag. Van de afgelopen tijd eigenlijk. Vrijheid van meningsuiting gefixeerd op één persoon in een zeer invloedrijke positie. Vrijheid van meningsuiting is belangrijk, is een van de basisbeginselen van de Nederlandse samenleving, maar hoe ver reikt deze vrijheid?

Mag je alles zeggen wat er in je opkomt? Mag je nodeloos mensen of zelfs hele bevolkingsgroepen kwetsen? Volgens de uitspraak wel, mits het maar in een maatschappelijk debat plaatsvindt. Maar wanneer is iets een maatschappelijk debat? In de politieke arena? Op de buurtbarbecue? In de huiskamer? In de kroeg? Een definitie die net als de vrijheid van meningsuiting ruim kan worden opgevat.

Ik denk dat de uiteindelijke vraag niet is of je alles mág zeggen maar of je het ook wilt.. Wíl je alles zeggen wat er in je opkomt? Wíl je nodeloos mensen of zelfs hele bevolkingsgroepen kwetsen? Als je op deze twee vragen 'ja' antwoordt ga ik me pas echt zorgen maken. Daar waar Wilders en een groot deel van de Nederlandse gemeenschap vindt dat de grenzen grotendeels dicht moeten denk ik dat men ook eens naar de grenzen van het fatsoen mag kijken..

Stilte voor de storm
Is bij een vol glas water
Een goed drinkmoment

Stille gedachten
Maken vaak een hoop kabaal
Als je ze uitspreekt

De ware liefde
komt veelal ongelegen
in de puberteit



Als vreemde ogen
je steeds weer kunnen dwingen
stel je dan eens voor



Indien de nachten
lichter zijn dan dageraad
gaat er iets goed mis



Kromme gedachten
zien meer van de omgeving
dan rechtlijnige

Als de stilte is gevallen
en de rust weer wederkeert
zie je vaak de gevolgen
van het eindeloos verkeerd

Wie altijd dacht
wat je niet ziet is er niet
wrijft in zijn ogen
bij wat is geschied

Onderhuids
kruipen dingen
woelen zaken
blijft het wringen

Uitgesproken
of stille wateren
de gronden lijken altijd diep...

Opmerkelijk dat juist blinden
vaak verder kijken dan hun neus lang is...

Het feller wordende licht van de zon
vraagt me steeds meer scherp te stellen
groter, kleiner, dieper, hoger
de parallax overschreidend
tot contrasten zich laten duiden

Ben ik blij met wat ik zie?

Moties, werden ze in het verleden nog als laatste redmiddel toegepast om het tij te keren, nu lijken ze wel orde van de dag.

De politieke arena is het niet eens met elkaar, logisch, zoveel partijen, zoveel meningen. De drie gangbare moties die veelal worden gebruikt zijn redelijk normaal; wantrouwen "we kunnen hier niet mee leven", afkeuring "we vinden dit echt niet leuk" en treurnis "we vinden het wel een beetje jammer". Om de verschillen nog extra aan te zetten lijkt er sinds het partijenspectrum is verbreed wel een overvloed aan moties te zijn gekomen. Gister nog 2 moties in het debat mislukte evacuatie. Motie Voordewind waarin eigenlijk een kleine procedureaanpassing wordt gevraagd en Motie Timmermans die niet treurnis uitspreekt maar gewoon een vraag om een simpel "sorry" is.

Even voor de verbeelding: in 2002 zijn er in de Tweede Kamer 1158 moties ingediend. In 2009 was dit reeds opgelopen tot het schrikbarende aantal van 2616!

Behalve het voorwerk dat aan deze moties vooraf is gegaan is er ook in de kamer nog uitgebreid over gesproken. Mijn vraag is dan of zo'n motie nog effect heeft, moet er in plaats van het woord motie niet een andere titel aan geplakt worden.

In plaats van de motie nog te gebruiken als redmiddel is het nu verworden tot een redelijk ongevaarlijke manier van het uiten van een mening zonder daar persoonlijk op aangesproken te kunnen worden. In het land waar vrijheid van meningsuiting zogenaamd zo hoog in het vaandel staat kan de communicatie blijkbaar alleen nog plaatsvinden als het via een ingepakte, vooraf doorgesproken en geaccordeerde papierenrompslomp is geagendeerd, en dan maar hopen dat er genoeg stemmen tellen om je mening op papier te mogen behouden..

Voor mij heeft de motie niet meer dezelfde waarde als voorheen, de motie die er echt toe deed is verworden tot emotie van het moment..

Een tijdje niets geschreven over dappere, krachtige Emanuel.

Na zes lange weken in het ziekenhuis kwam er de dag voor Sinterklaas een supercadeautje, Emanuel werd sterk en stabiel genoeg bevonden om weer naar huis te gaan. Heerlijk maar ook een beetje eng. In het ziekenhuis weet je dat medische hulp altijd in de buurt is en thuis moet je eigenlijk de signalen van je kind weer opnieuw ontdekken.

Nu, een maand later gaat het super met Emanuel. Zijn linkerkant beweegt steeds meer, zijn linkerhand leek te verkrampen door spasmen maar doet nu toch steeds meer mee. Heerlijk in de huiselijke omgeving groeit en bloeit de kleine vechter weer heerlijk op. Natuurlijk zijn er de nodige therapiën (fysio/ergo) en moet de schade aan zijn hersenen nog blijken, maar de twinkeling in z'n ogen laat al duidelijk weten dat hij ons ook in de toekomst steeds meer verbaasd en versteld zal doen staan!

Via deze weg wil ik heel graag mijn bewondering en respect uitspreken voor mijn lieve vrienden en alle andere ouders die in vergelijkbare situaties verkeren. Jullie liefde, warmte en zorg dragen mensenlevens en laten zien waar het werkelijk om draait in het leven. Als slechts een aantal mensen dit gevoel kunnen overnemen en uitdragen wordt de wereld al zoveel mooier. Jullie kracht geeft kracht...

Vandaag is onze lieve kater Mickey heengegaan...

Acht jaar geleden kochten wij ons huis, en bij dat huis zat een huisbaas op vier poten genaamd Mickey. Hij was wel meeverhuisd met de vorige bewoners maar was het niet eens met deze verplaatsing. Een half jaar lang heeft hij heen en weer gelopen tussen zijn oude en nieuwe huis, totdat we, in overleg met zijn baasjes, hem eten hebben gegeven en bij ons lieten wonen.

Mickey was er altijd, onze steun en toeverlaat, ons kindje toen het zwanger worden niet wilde lukken, onze aanspraak op eenzame avonden, onze knuffelkat.

De laatste 2 jaar werd het al wat minder, met de komst van de kinderen trok hij zich steeds meer terug. Hij miauwde steeds harder, liep steeds doellozer rond en bemoeide zich steeds minder met ons.

Nu wij zelf weer gaan verhuizen kwam daar een keuzemoment.. Moeten we het onze onderhand dementerende, 19-jarige kat nog aandoen om binnen een jaar twee keer te gaan verhuizen? Na lang wikken en wegen en overleg met de dierenarts over de alternatieven hebben we de knoop doorgehakt.

Onze lieve Mickey is vanochtend heel vredig heengegaan. Geen strijd, geen tegenstribbeling, heel rustig in een eeuwige slaap...



Lieve Mickey, dankjewel voor al je likjes en knuffels, ik zal je vreselijk missen!

Het heeft even geduurd eer ik dit blog kon schrijven, de emoties rondom alles wat er is gebeurd lopen soms wat hoog op.

Emanuel is gelukkig buiten direct levensgevaar. Hij is de hersenvliesontsteking nu redelijk de baas en vorige week werd het dan ook tijd om, zoals ze zeggen, de schade op te maken.

Vorige week donderdag kreeg hij een MRI om te kijken of de zwarte plekken op z'n hersenen waren verminderd. Uit eerdere onderzoeken was al gebleken dat hij links doof is geworden. Aangezien hij zo goed reageert en de ouders zoveel vooruitgang zagen werd er niet gerekend op minder goede berichten..

Uit de MRI is gebleken dat de ontsteking toch aardig wat schade heeft aangericht. De hersenen zijn iets gekrompen en er zijn nog zwarte plekken zichtbaar. Dit betekent dat lieve Emanuel hoogstwaarschijnlijk zowel lichamelijk als geestelijk een achterstand zal hebben. Ook is zijn linkerkant grotendeels verlamd en heeft hij last van spasmen. Daarnaast zal hij naar alle waarschijnlijkheid zijn leven lang last hebben van epileptische aanvallen. Het positieve nieuws was dat zijn rechteroor nog goed is en we hopen met grote hopen dat dat zo zal blijven!

Uiteraard was dit voor de ouders en iedereen er omheen nieuws dat er behoorlijk inhakt en het heeft dan ook nog een behoorlijke verwerkingstijd nodig.

Afgelopen vrijdag kwam er een hoofd van het meningitisinstituut langs die echter weer wat positievere woorden had. Emanuel is nog zo jong dat zijn lijf wellicht nog allerlei omweggetjes kan maken waardoor hij wellicht beter zal kunnen functioneren dan dat door de artsen uit het ziekenhuis wordt voorgespiegeld.

Al met al weten de ouders nu dus eigenlijk weinig over de blijvende schade. Het zal allemaal nog moeten blijken in de nabije en verre toekomst hoe hij zich verder ontwikkeld. Een ding is zeker, de zoon die ze naar het ziekenhuis brachten zal nooit meer dezelfde zijn als voorheen... en dat doet pijn, heel veel pijn...

Net terug uit het winkelcentrum Middenwaard. Heerlijk met m'n twee dames teken- en plakspulletjes gekocht om verantwoord bezig te zijn.

In het halletje van de supermarkt naar de rest van het winkelcentrum is er een uitbater zo aardig geweest om een carrousel en autootjes voor de kinderen neer te zetten zodat geen enkele ouder meer in staat is die gang zonder hindernissen te nemen.

Lief als ik ben trek ik de portemonnee en mocht de oudste dame (2,5 jaar) een rondje op het paardje. Vervolgens was een andere moeder de pineut en mocht dochterlief nog een rondje meehobbelen met twee andere kindjes.

Daarna komt pas de echte uitdaging... kind weer mee zien te krijgen richting de uitgang. Dit gaat, zoals de meeste ouders wel kennen, met veel tranen en kreten die de meeste trommelvliezen ver te boven gaan. Zo ook mijn oudste dame...

Nadat ik de worsteling van kind weer in de winkelwagen krijgen heb overleefd gaat het keeltje open en klinken de meest zielige klanken vanuit haar kleine lijfje. Aangezien dergelijk verdriet niet te troosten is zorg je dat je zo snel mogelijk weg komt bij de speeltoestellen vandaan. Om de hoek gaat de keel echter nog verder open..

Op het moment dat ik tegen mijn dochter zeg "schat, dat kan harder" word ik aangesproken door een oudere dame: "Hoe haalt u het in uw hoofd de jonge dame zo te laten huilen, bij zoveel verdriet heeft een kind troost van haar moeder nodig. U zou iets moeten doen aan uw opvoedkundige capaciteiten... " waarna zij haar weg direct weer vervolgt.

Verbouwereerd kijk ik naar mijn dochter en verbaas mij over de brutaliteit van deze dame die totaal niet weet waar dit over gaat. En toch vraag ik mij nog daadwerkelijk af of ik een stoute moeder ben. Dan hoor ik vanuit het winkelwagentje een schattig stemmetje roepen: "Ikke allemaal mooie stickers gekrijgt, ik hou van jou mama"

Vandaag op bezoek geweest bij kleine Emanuel in het VU. Wat een indruk kan een dergelijk bezoek op een mens maken!

Lieve Emanuel doet het super, de koorts is nihil en naast het vele huilen komt er nu ook af en toe een lachje tevoorschijn. Dat de meningitis schade heeft aangericht is zeker, de omvang echter nog niet. Aankomende woensdag krijgt hij een uitgebreide MRI waar meer uit duidelijk moet worden.

We zouden zo graag meer voor ze willen doen, de zorgen van ze overnemen. Helaas kunnen we niets meer dan aan ze denken en laten weten dat we er voor ze zijn. Vlakbij huis kwamen de emoties naar boven en kwam de realisatie van welke hel zij doorheen hebben, en nog steeds, moeten gaan...

Ik kan alleen maar enorme bewondering uitspreken voor m'n lieve vrienden die nu al 2 weken dag en nacht bij hem waken. Die al 2 weken binnen de muren van het ziekenhuis en het Ronald McDonaldhuis leven en toch nog altijd zoveel kracht en moed uitstralen.

En kleine Emanuel die daar zo ziek in z'n bedje ligt met snoertjes en slangetjes maar toch die twinkeling in z'n ogen weer lijkt terug te vinden. Een kind met zoveel levenskracht is tot grootse dingen in staat!

Heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees... Emanuel, het zoontje van m'n hartsvriendin ligt nu al een week voor zijn leven te vechten.

Hersenvliesontsteking, meningitis, je hoort het wel eens op het nieuws of als mensen er reeds van genezen zijn maar voor mij was het nog nooit zo vreselijk dichtbij, zo werkelijk, zo heftig, zo gemeen.

Lieve Emanuel is net 6 maandjes jong en moet nu al een strijd leveren die velen in 80 levensjaren nog niet mee zullen maken. Gelukkig is het een vechter, een vechter die ook heel veel heeft om voor te vechten. Twee fantastische ouders die overlopen van liefde en een prachtige broer die nog zoveel kattekwaad met hem uit wil halen.

Mijn hart gaat uit naar Emanuel, naar mijn liefste vriendin, naar haar vriend en hun andere zoon, maar ook naar alle anderen die een dergelijke ziekte van dichtbij mee moeten maken. Ik duim, bid en hoop dat hij deze zware strijd wint en dat ze met z'n vieren, zoals het hoort, nog zoveel leuke, spannende, liefdevolle ervaringen gaan ervaren.

Mirjana en Emanuel

Tegenstrijdige gevoelens maken zich van mij meester bij het horen van het nieuws dat er een akkoord is bereikt. Zodra mensen horen dat ik tot de GroenLinks orde behoor wordt er automatisch vanuit gegaan dat ik tegen alles wat rechts op de politieke ladder staat ben. Een misvatting die er bij velen moeilijk uit te krijgen is.

Ik bezit geen geitenwollensokken, heb geen wierrookstokjes in huis en nee, mijn koelkast is niet geheel biologisch. Ik ben geen fanaticus, geen linksterrorist. Ik ben een realist die zich thuisvoelt bij de visie van GroenLinks, de koers die ze willen varen, en de punten die ze willen en zullen maken.

De reacties die ik vanuit het complete partijenspectrum die ons land rijk is langs zie komen op de huidige formatie zijn ronduit schokkend. Het jij-bakken, potten die ketels verwijten en muggen die tot olifanten verworden. De tolerantie is verdwenen, precies zoals verwacht.

Nederland is een democratie. Nederlanders hebben het recht om zelf te bepalen op welke partij zij stemmen, en een meerderheid van deze stemmen vormt een coalitie om ons land te besturen. Dat deze meerderheid via meerdere vormen bereikt kan worden is waar, maar desalnietemin bestaat de coalitie altijd uit een meerderheid van de stemmen van de bevolking van dit land.

Is het rechtvaardig om het vertrouwen nu reeds op te zeggen, is het rechtvaardig om alles uit te vlakken en de democratie terzijde te schuiven? Als de formatie zo het slechtste in de mens naar boven haalt, moeten we dan niet overstappen op een 2 partijen systeem?

Begrijp me niet verkeerd, een rechtse regering boezemt mij een zekere angst in. Veel denkbeelden en actiepunten van deze partijen druisen recht tegen mijn gevoelens in. Ook ik zal af en toe een steekje onder water geven met als gevolg hopelijk een gesprek. Maar ook al is dit niet het kabinet dat op mijn wensenlijst stond, de basis van mijn bestaan mag daardoor niet gelijk weggevaagd worden. Open staan voor anderen, respect en inlevingsvermogen zijn basisprincipes die je niet aan de kant mag gooien als de uitkomst je niet zint.

Of je nu links- of rechtsom gaat, tegenstand is er altijd. Maar is agiteren tegen een besluit nu de juiste manier om de onvrede te uiten? Waar tolerantie zo hoog in het vaandel zou staan bij de links op de ladder partijen is deze zelfde tolerantie verdwenen zodra het om rechts gaat. Laten we nu alsjeblieft iedereen in zijn waarde laten en eens kijken wat er werkelijk gaat gebeuren. Iets wat niet werkt zal vroeg of laat stranden. En als je op dat strand kuilen wilt graven, ga je gang, maar vecht het niet uit op open zee.

Een klein gedichtje uit 2001, en nog steeds van toepassing!


Verleden, heden, mijn toekomst...

In mijn leven van het heden
zie ik mijn verleden
dat mij maakte tot wat ik ben....

In mijn dromen van morgen
zit reeds verborgen
de persoon die ik zo goed ken...

En zonder al die dromen
zou ik nooit zo ver zijn gekomen
en worden wie ik wil zijn...

Ik leef mijn leven
zoals het me is gegeven
en laat me niet weerhouden door de pijn...

Al die lichamelijke ongemakken
kunnen mij niet meer verzwakken
maar leg ik soms terzij...

Door telkens weer opnieuw te winnen
vallen opstaan en opnieuw beginnen
Ben ik me, myself and I !!!


MDS