De antwoorden van het college van B&W op mijn vragen over de massale verkoop van huurwoningen zijn even snel als duidelijk. Het kabinetsvoorstel om 75% van alle huurwoningen verplicht te koop aan te bieden, werkt volgens de wethouder segregatie in de hand (alleen de meest populaire woningen in de populaire wijken worden verkocht). De ambitie van vele partijen in de stad om te werken aan een ongedeelde stad komt hierdoor in de knel. Ik ben dan ook blij dat de wethouder in actie komt, samen met de Nijmeegse woningcorporaties. En gaat binnenkort een brief naar Den Haag, als het even kan wordt deze geschreven samen met huurdersorganisaties en de corporaties. Prima dat het kabinet Rutte-Verhagen in een paar weken nog eens een brief uit Nijmegen krijgt. Met wederom een hoop ongenoegen over de lokale uitwerking van hun gekke en onnodige plannen. We voeren de actie langzaam maar zeker op!

Maandag 16 januari stelde ik schriftelijke vragen over een belangrijke ontwikkeling voor de Nijmeegse woningmarkt. Ik heb het college van B&W gevraagd actie te ondernemen tegen het kabinetsvoorstel om huurwoningen te koop aan te bieden. Massale verkoop van huurwoningen is niet goed voor de Nijmeegse woningmarkt! In iedere wijk moet een gezonde mix van huur- en koopwoningen zijn. Als dit wetsvoorstel doorgang vindt, is de kans groot dat in sommige wijken straks alleen nog koopwoningen te vinden zijn. Dat kan niet de bedoeling zijn.Het kabinet Rutte wil woningcorporaties verplichten om minstens driekwart van hun voorraad huurwoningen te koop aan te bieden. Weinig mensen zitten hierop te wachten. Woningcorporaties zijn niet blij met het wetsvoorstel, de Woonbond en huurdersorganisaties maken bezwaar en ook de Vereniging voor Nederlandse Gemeenten wijst op negatieve gevolgen. Ik vind het echt onbegrijpelijk dat het kabinet zo’n slecht wetsvoorstel maakt en de ogen sluit voor negatieve lokale gevolgen. Geen wijk of woning in Nijmegen wordt hier beter van en huurders zitten er ook al niet op te wachten!

Ik wil graag dat het college van B&W nu al goede afspraken maakt met de Nijmeegse woningcorporaties over de wijze waarop zij met dit wetsvoorstel willen omgaan. Van een aantal corporaties weet ik al dat zij helemaal niets zien in het wetsvoorstel. Maar sommige corporaties hebben zich nog niet uitgesproken. Wat mij betreft volgt er ook een gezamenlijke brief van de gemeente, woningcorporaties en huurdersverenigingen aan de minister, waarin we aangeven wat de negatieve gevolgen voor Nijmegen.

Vrijdag 11 november was het de dag van de duurzaamheid. Die middag hield ik samen met PvdA-raadslid Stijn Verbruggen en 6 leden van onze jongerenorganisaties Dwars en Jonge Socialisten een enquête in de horeca van Nijmegen. We wilden weten of gasten kraanwater krijgen als zij hierom vragen. Onze stelling is dat het Nijmeegs kraanwater  minstens even schoon en lekker is als bronwater. En het is veel milieuvriendelijker want het hoeft niet verpakt te worden in een plastic fles en vervoerd te worden met een vrachtauto. Kraanwater vraagt 500 x minder CO2 dan bronwater! Bekijk hier de uitzending van Nijmegen1 TV voor een reportage (1e item).Uit onze enquête blijkt dat een grote meerderheid van de Nijmeegse horeca desgevraagd gratis kraanwater schenkt, zeker als iemand daarnaast een andere consumptie (kop koffie, wijn of maaltijd) bestelt. Dat is een mooi resultaat! Nijmegen toont zich daarmee een gastvrije stad. Opvallend was dat horeca-ondernemers duurzaamheid helemaal niet noemen als argument om kraanwater in plaats van bronwater te schenken. Terwijl de Nijmeegse horeca door het schenken van kraanwater, al behoorlijk duurzaam bezig is. Men is zich daar niet van bewust. De horeca is een potentiële bondgenoot, waarmee de gemeente verder kan optrekken om Nijmegen duurzamer te maken!

Veel ondernemers geven in de enquête aan dat ze interesse hebben om mee te doen aan een actie om kraanwater in de horeca verder te promoten. Samen met Stijn ga ik hierover binnenkort in gesprek met de Nijmeegse afdeling van de Koninklijke Horeca. Ook is er contact met het landelijk opererende WeTapWater om Nijmegen op de kaart te zetten als gastvrije en duurzame stad. Onze actie wordt vervolgd!

Welstand. Ruimtelijke kwaliteit. Beeldkwaliteit. Hoe je het ook noemt, het gaat over hoe een stad er uit ziet. Hoe gebouwen worden vormgegeven en of ze passen bij de straten, pleinen en het groen. De gemeente stelt hiervoor regels op. Daarmee krijg je bijvoorbeeld te maken bij het plaatsen van een dakkapel, het aanbrengen van een verlichte reclamebak of de bouw van 50 nieuwbouwwoningen. Het komende half jaar gaat de gemeente Nijmegen aan de slag om nieuwe welstandsregels maken. Woensdag 16 november spreekt de gemeenteraad over de startnotitie.

Met het nieuwe beleid krijgen veel Nijmegenaren te maken. Denk maar eens aan bouwbedrijven, ontwikkelaars, corporaties, aannemers en architecten. Maar ook wijkraden kunnen meedenken over de ruimtelijke kwaliteit van hun wijk, welke kwaliteit we moeten behouden of waar juist versterking nodig is. Soms doet een plek ‘pijn aan je ogen’ en met de juiste welstandsregels kan dat verbeterd worden. Verenigingen die opkomen voor de cultuurhistorie of het groen in Nijmegen zouden hun zegje kunnen doen over het behoud van groene en monumentale waarden in het stadsbeeld. Natuurlijk kunnen ook particuliere bouwers zich melden met hun eigen ervaringen met welstand en/of de commissie beeldkwaliteit en hun verbeterideeën.

Het is dan ook buitengewoon vreemd dat een rondetafelgesprek over de nieuwe welstandsregels niet doorgaat. Te weinig aanmeldingen! Maar wie zijn er dan uitgenodigd, vraag ik mij af? En zijn wel de goede en prikkelende vragen gesteld in de uitnodiging? Is het architectuurcentrum gevraagd om mee te denken over de organisatie van de avond? Want als gemeente hoef je zoiets heus niet alleen te doen. Op diverse websites werd er eerder flink gediscussieerd over gebouwen in de stad en begin dit jaar organiseerde de Gelderlander zelfs de verkiezing ‘het lelijkste gebouw van Nijmegen’. Ik vind het jammer dat we in deze stad niet in staat blijken een goed gesprek over beeldkwaliteit te voeren. Toch geloof ik niet dat mensen geen mening hebben over welstandsbeleid. Bij deze bied ik mijn website aan als plek om te reageren op de startnota over beeldkwaliteit. Ik sta open voor alle ideeën en zal deze gebruiken voor mijn politieke bijdrage in de discussie op 16 november. Ook zal ik de reacties bundelen en doorgeven aan de ambtenaren en de wethouder die met de uitwerking van de startnota verder gaan.

Als je een mening hebt over gebieden die welstandsvrij mogen worden, of waar juist veel strenger moet worden opgetreden, of je hebt een mening over de commissie beeldkwaliteit, laat het mij weten per mail of reageer via deze website!

Onlangs schreef ik een opinieartikel over het doortrekken van de snelweg A15. Samen met collega-raadsleden en statenleden van GroenLinks uit de regio betogen we dat het wel eens een fiasco kan worden. Het artikel verscheen 1 september in de Gelderlander en kun je hieronder nalezen:

Vlak voor de zomer maakten het rijk, de provincie en de stadsregio samen bekend dat de financiering voor het doortrekken van de A15 rond is. Daarmee werd een stap gezet om 14 km nieuwe snelweg aan te leggen, van Bemmel naar de aansluiting op de A12 bij Zevenaar. Op veel gemeentehuizen en het provinciehuis ging die dag de vlag uit. Politici spraken van een zegen voor de regio: de doorgetrokken A15 zou onze regio aantrekkelijker maken. Wij vragen ons af of het echt een feest wordt of dat we afstevenen op een fiasco. Voorlopig laten wij de vlag nog even opgevouwen. De huidige verbindingsweg van Nijmegen via Arnhem naar het oosten van Gelderland (de Pleijroute) staat vaak vol tijdens de spits. Dit wordt echter veroorzaakt door woonwerkverkeer uit de directe regio, verkeer dat nauwelijks een doorgaande functie heeft. Verkeer dat niet zo snel zal gaan omrijden over de A15. Er werken bijvoorbeeld maar weinig mensen uit Nijmegen in Zevenaar. Zo komen op het lijstje van woonplaatsen van medewerkers van de grootste  Nijmeegse werkgever (de Radboud Universiteit en het UMC) plaatsen als Zevenaar of Doetinchem dan ook niet voor. De betekenis van de A15 voor het oplossen van de files bij Arnhem en Nijmegen moeten we niet overschatten.

Een andere reden waarom de snelweg zo belangrijk wordt gevonden is een betere afwikkeling van het vrachtverkeer dat naar Duitsland gaat. Maar hoe groot is de winst dankzij de A15 wanneer er goede alternatieven voorhanden zijn via Oldenzaal (A1) en Venlo (A58/A73)? En laten we het spoor niet vergeten: juist voor containervervoer vanuit de Rotterdamse haven naar het achterland is de Betuwelijn aangelegd. Een nieuwe snelweg zorgt ervoor dat er nog meer verlies op deze spoorlijn wordt gemaakt. En wat te denken van de rivieren in onze regio? Er is nog 10 x zoveel capaciteit op het water voor binnenvaartschepen die schoon en zuinig containers vervoeren. Al met al kan gerust worden gezegd dat voor het vrachtverkeer de A15 geen noodzaak maar een luxe is.

Bovenstaande analyse wint aan kracht als we bedenken dat er tol wordt geheven op de nieuwe A15 om alles te kunnen financieren. Als enige weg in de wijde omtrek moeten automobilisten een bedrag betalen voor het gebruik van deze weg. Meer dan 25% van de investering van 1,1 miljard moet worden terugverdiend door tol. GroenLinks vindt tolfheffing een eerlijk principe: de gebruiker betaalt. Maar bij deze snelweg waar zoveel gratis alternatieve wegen zijn, lijkt dit erg onverstandig. In Nijmegen wordt nu al gevreesd voor extra (sluip)verkeer en dat is in Bemmel of Arnhem niet anders. Vanzelfsprekend hebben wij GroenLinks-politici grote moeite met de aantasting van het open en groene rivierenlandschap in de gemeenten Lingewaard, Duiven en Zevenaar. Koos men bij de aanleg van de Betuwelijn voor een tunnel onder het Pannerdensch Kanaal, nu lijkt men letterlijk voor de gemakkelijke weg te gaan: een goedkope lawaaibrug naast de tunnel voor de trein. Een keuze uit opportunisme en een gebrek aan lange-termijn denken.

Ook hebben wij er grote moeite mee dat er 360 miljoen Gelders provinciegeld naar een rijkssnelweg gaat. Veel Gelderlanders zijn het met ons eens dat de provincie veel nuttigere dingen kan doen met dit geld dan meebetalen aan 14 km asfalt. GroenLinks vindt dat de regio Arnhem-Nijmegen een goede bereikbaarheid verdient. Dat is prettig en belangrijk voor bewoners, bezoekers, werknemers en werkgevers. De onlangs gepubliceerde milieu effect rapportage biedt de mogelijkheid om eerlijk enzakelijk naar de cijfers van het regioverkeer te kijken. Uit de studie blijkt dat het verbreden van de A12 in combinatie van een stevige impuls voor bus en trein (en later tram) het meest milieuvriendelijk en tegelijk het best betaalbaar is. Ook biedt dit alternatief een perspectief voor de automobilist: het draagt bij aan minder reistijd en files, een betere doorstroming en betrouwbaarheid van het wegennet. Ook in dit scenario treedt een verbetering van de economie op. Op basis van een eerlijke vergelijking, zonder stokpaardjes en bestuurlijke hobby’s kiezen wij voor deze variant. We hopen dat velen ons hierin volgen!

Dit artikel werd geschreven door de volgende lokale politici die zich namens GroenLinks bezighouden met mobiliteit: Lianne Duiven (Lingewaard), Sjaak van’t Hof (Arnhem), Frans Houben (Beuningen), Marjoleine Snaas (Duiven), Rietje Dellepoort (Zevenaar), Dirk Kuipers (Doetinchem), Kees van Immerzeel (Doesburg), Wouter van Eck (Gelderland), Max Noordhoek (Bronckhorst), Jo Coerwinkel (Ubbergen), Pepijn Boekhorst en Pepijn Oomen (Nijmegen).

Samen met Tobias van Elferen (D66) en Janne Hendrix (PvdA) schreef ik een opinie-artikel over de uitbreidingsplannen van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ). De Gelderlander plaatste een samenvatting op 18 juni, je leest de volledige tekst hieronder. Ik ben benieuwd naar je reactie!

Het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ) is belangrijk voor de stad Nijmegen. Zowel als zorginstelling, als opleidingsplek én als werkgever verdient het steun van het stadsbestuur, ook als het ziekenhuis in de toekomst wil uitbreiden. Dat is op de huidige locatie die grenst aan het groene park Jonkerbosch echter nauwelijks meer aan de orde, menen Tobias van Elferen, Pepijn Boekhorst en Janne Hendrix. Gelukkig is er een oplossing nabij voor eventuele uitbreidingen.

Het CWZ is een groot ziekenhuis met een regionale functie. Dit zorgt er niet alleen voor dat mensen van heinde en verre de specialismen komen bezoeken, maar ook dat er bijzondere arbeids- en opleidingsplekken beschikbaar zijn. Dit brengt met zich mee dat er voor bijna 4000 werknemers parkeerplek moet zijn, in de nabijheid van hun werkplek. Dit is geen eenvoudige opgave. De gemeente heeft het parkeren in beheer, slechts het onderhoud neemt het ziekenhuis voor zijn rekening. De groei van het ziekenhuis leidde er eerder al tot een oplossing om  medewerkers bij het Goffertstadion te laten parkeren, hetgeen door de onregelmatige werktijden van het ziekenhuis tot een  gevoel van onveiligheid kon leiden.

Ondanks deze maatregelen, lijkt het CWZ op de huidige locatie uit zijn voegen te barsten; zowel de oppervlakte van het ziekenhuis als de parkeergelegenheid groeit, na recente verwervingen, steeds meer het groen van park Jonkerbosch in. Vanuit de St. Nicolaasschool klinken reeds alarmerende geluiden, over het verdwijnende groen en de toename aan parkeeroppervlakte.Wij wijzen het bestuur van het ziekenhuis graag op een geschikte locatie voor uitbreiding. Op 500 meter afstand van het CWZ is voldoende ruimte voor ontwikkeling. Niet alleen voor het ziekenhuis, maar ook voor de bijbehorende parkeergelegenheid is bij het toekomstige station Goffert alle mogelijkheid. Door de zichtlocatie aan het spoor en door de uitstekende bereikbaarheid per trein kan de zorginstelling hier nog eenvoudig andere belangrijke voordelen behalen. De connectie met de andere hightech ondernemingen die zich rond deze knoop gaan vestigen, zorgt voor een interessante synergie. Indien bijvoorbeeld alleen al de oogheelkundepoli zich hier met 90.000 patiënten per jaar zou vestigen, zou de parkeerdruk op de Jonkerboschlocatie al significant dalen.

Het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis verdient alle kansen in deze stad. Maar om te kunnen blijven uitbreiden roepen wij het bestuur van het ziekenhuis op om verder te kijken dan de huidige locatie. De locatie rondom het nieuwe station Goffert biedt volop kansen: we behouden dan niet alleen een belangrijke groene locatie in het park Jonkerbosch, maar tevens wordt de uitbreiding van het ziekenhuis dan ontwikkeld op een locatie waar zowel de toegang tot het openbaar vervoer als de ruimte om te  parkeren veel gunstiger zijn. En dat allemaal op één van de belangrijke nieuwe zichtlocaties van de stad. De kansen en de ruimte liggen er volop!

Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in zijn kop krijgt

zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud

zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die een sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen

Remco Campert

Wie heeft er ideeën om de verkeersoverlast in het Goffertpark op te lossen? CDA en D66 lieten die oproep onlangs in de Nijmeegse politiek klinken. Autoverkeer dat door de wijk sluipt, verkeerd geparkeerde auto’s, bomvolle straten bij een thuiswedstrijd van NEC. Fietsers die hun stalen ros nergens kunnen stallen en geen buslijn die voor het stadion stopt. Het is omwonenden van het groene Goffertpark een doorn in het oog, net als de vele bezoekers van het volkspark. GroenLinks vindt het een prima idee om deze hardnekkige verkeersoverlast te gaan aanpakken. Het is goed te vernemen dat CDA en D66 de huidige overlast erkennen. Maar het is des te opmerkelijk dat uitgerekend deze politieke partijen deze oproep plaatsen.

Want zowel het CDA en D66 komen er openlijk voor uit dat ze in het Goffertpark een Topsportcomplex willen bouwen. Hoewel de gemeenteraad binnenkort hierover voor het eerst spreekt, zijn beide partijen tot nu toe erg positief over de plannen voor dit complex in het groen. Ze ‘geloven’ er nu eenmaal in. Dat kan en mag natuurlijk. Maar dat zet hun oproep om de verkeersoverlast aan te pakken wel in een ander daglicht. Ze stellen namelijk dat door de bouw van een topsportcomplex de overlast wordt aangepakt. Pardon? Van die redenering snapt ik helemaal niets. Onderdeel van de bouw van dit complex is immers uitbreiding van het NEC-stadion met 4.000 stoelen. Er komen honderden vierkante meters gloednieuwe kantoorruimte en  leslokalen. Dat betekent meer bezoekers en dus meer autoverkeer. Daarmee wordt het nog drukker in het Goffertpark en de wijken daaromheen. Niet alleen bij de thuiswedstrijden van NEC maar ook op andere dagen in week. Niet alleen overdag maar ook ’s avonds. De ondergrondse parkeergarage moet voor deze overlast een oplossing gaan vormen. Deze garage is opgenomen in de bouwplannen, evenals flink wat autoparkeervakken op het plein voor de Goffert. Betaald parkeren wel te verstaan. Want met de parkeeropbrengsten wordt een deel van de investering terugverdiend. En daar zit hem nou juist de crux.

Het enige dat namelijk echt helpt is het invoeren van een betaald parkerenregime in de wijde omtrek van het Goffertpark. De wethouder mobiliteit is daar eerlijk over. Een pendelbus of meer fietsenstallingen, prima plannen. Maar daarmee lossen we zelfs de huidige verkeersoverlast niet mee op. Laat staan de extra overlast van een topsportcomplex. Ik roep beide partijen op om naar de eerlijke cijfers te kijken. Daar hebben alle bezoekers en omwonenden van het groene Goffertpark recht op. De keuze is niet zo moeilijk: het CDA en D66 kunnen de verkeersoverlast die mensen ervaren echt serieus nemen. En dat betekent dat ze van hun geloof afstappen en geen topsportcomplex in de Goffert moeten willen. Want dan wordt de overlast tenminste niet groter.

Blijven de partijen echter geloven in het topsportcomplex dan kunnen ze niet volhouden dat de verkeersoverlast aangepakt kan worden met het plaatsen van fietsenrekken en een pendelbus bij een thuiswedstrijd van NEC. Natuurlijk zijn dat goede ideeën, ze hadden zo van GroenLinks kunnen zijn. Maar het enige dat echt helpt is het invoeren van een betaald parkerenregime, zodat bezoekers van NEC en het topsportcomplex daadwerkelijk in de parkeergarage parkeren. Maar D66 en het CDA willen die boodschap waarschijnlijk niet brengen. Want welke bewoner van de Muntenbuurt, Kolpingbuurt, Hazenkamp, St. Anna, Grootstal en Hatertse Hei zit daar nu op te wachten?

Jongeren hebben nog altijd maar weinig kans op de woningmarkt. Door een groeiend aantal studenten aan de Radboud Universiteit en de Hogeschool Arnhem Nijmegen, is de vraag naar studentenwoningen nog altijd hoog. Werkende jongeren hebben in de rij van het woonruimte verdeelsysteem (Entree) te maken met vele wachten die voor hen staan. Ik ben dan ook blij te lezen dat de wethouder pleit voor het omzetten van reeds geplande dure (koop)woningen in goedkopere. Gelukkig zijn er corporatiedirecteuren die zich meer willen inspannen om afgestudeerden voor de stad Nijmegen te behouden of om werkende jongeren een eigen woonplek te geven. Dat is goed nieuws. We zijn het eens over het doel dat we willen bereiken: jongeren en starters moeten meer kansen krijgen. Minstens zo belangrijk is een helder en daadkrachtig stappenplan om dit doel te bereiken.

Dat bleek ook wel toen ik eerder dit jaar een interessante debatavond in Doornroosje over jongerenhuisvesting bijwoonde. Georganiseerd door Akku en de Universitaire Studentenraad, gingen we op zoek naar oplossingen. En die bleken er te zijn. Allereerst in het aanbod: door kleinere studentenwoningen te bouwen, kunnen met hetzelfde geld meer studenten worden geholpen worden. Ook een woongroep kan kansen bieden voor jongeren: door krachten en geld te bundelen kunnen zij zelf in het wonen voorzien. Ook zelfbouw is een kansrijke optie omdat dit vaak goedkoper is dan het kopen van een projectontwikkelaar. Een andere optie is om onderwijsinstellingen te vragen financieel garant te laten staan voor nieuwbouw voor jongeren. Ze mogen niet daadwerkelijk geld in huisvesting steken (dat is bedoeld voor onderwijs en onderzoek) maar een garantstelling bespaart ook geld. Ook aan de vraagzijde liggen oplossingen: zo zijn de woonwensen van starters nog altijd onvoldoende in beeld. Zeker op woningniveau is onduidelijk wat jongeren graag willen: 1, 2 of 3 kamers? Een eigen buitenruimte of is een gezamenlijk dakterras ook prima? Moet er per se een parkeerplaats bij de woning of is een fietsenstalling ook goed? Meer inzicht leidt tot bouw van betere woningen. Een enquête onder afgestudeerden die verplicht hun studentenwoning moeten verlaten, kan inzicht bieden. Want waarom verlaten veel van hen eigenlijk de stad? Als laatste kan een andere manier van het matchen van vraag en aanbod voor een verbetering zorgen. Door de inzet van een speciale makelaar voor starters. Een stedelijke woonbeurs waar alle mogelijke (ver)bouwprojecten voor jongeren worden gepresenteerd. In plaats van bij iedere vestiging van de Nijmeegse woningcorporaties, komt er één centraal woonloket in de stad zodat er meer duidelijkheid, minder kosten en meer klantgerichte openingstijden (zoals ’s avonds) worden gerealiseerd. Tijdens de debatavond beluisterde ik ook de roep om strenger op te treden tegen woningzoekenden die wel reageren op een woning maar deze uiteindelijk afwijzen. Het was voor velen bespreekbaar dit te veranderen omdat daarmee letterlijk woonruimte ontstaat voor jongeren.

Conclusie: het probleem is groot en het staat op de agenda van jongeren, gemeente en corporaties. Er zijn veel oplossingen om mee aan de slag te gaan en de eerste aanzetten zijn er. Wat mij betreft volle kracht vooruit. Wanneer jij nog goede ideeën hebt, laat ze dan gerust weten!

Een wijkmanager. Letterlijk betekent dat een persoon die de wijk dirigeert, leidt, beheert. Ga er maar aan staan. Het stadsdeel Dukenburg kent zeven wijken, meer dan 20.000 bewoners, bijna 11.000 woningen en bijna 1.000 bedrijven. Dat is nogal een klus om dat op een goede manier te laten functioneren. Wijkmanager Marjo van Ginneken noemt als een van de belangrijkste functies dan ook het ‘smeerolie’ zijn. Zorgen dat het lekker loopt. Mogelijk maken dat er dingen gebeuren. Met als grootste en ook belangrijkste uitdaging om niet zelf verantwoordelijk te worden voor de uitvoering van die dingen. Daar zijn de Dukenburgers zelf immers een stuk beter in. Woensdag 16 maart mocht ik een dag met Marjo mee op pad.

Om half negen beginnen we met een kop koffie in de open werkruimte van de afdeling wijkzaken. Met de projectleider van het Grondbedrijf bespreken we de actuele stand van ‘Hart voor Dukenburg’. Als gevolg van de crisis is er momenteel geen bouwkraan in het stadsdeel te vinden. Een enkel project is al ver in de planvorming en start op korte termijn (zoals het nieuwe winkelcentrum in de Meijhorst) maar bijvoorbeeld het terrein bij de 43^e straat in Zwanenveld blijft voorlopig wel even braak liggen. De projectontwikkelaar is nog altijd aan het sleutelen aan een haalbaar plan. Zonde van de ruimte en niet echt een visitekaartje voor de wijk. De wijkbeheerder schuift aan en we spreken over opruimdagen, de aanplant van nieuwe bomen op de van Apelterenweg (later op de dag rijden we hier langs en oef, dat ziet er kaal en anders uit zonder de grote, groene bomen) en de speciale bomenkap in de 52^e straat in Lankforst. De platanen worden, mede op verzoek van bewoners, flink gekortwiekt. Ik leer mijn eerste vakterm van vandaag: kandelaberen van bomen. De stand van zaken rondom de wijkaanpakplannen wordt doorgenomen, de aanpak van de vijvers en het groen komt langs. Dat zijn ook de onderwerpen voor het bestuurlijk overleg met wethouder Tankir over de openbare ruimte in Dukenburg. In dat overleg schakelt de wijkmanager regelmatig van heel concreet (over die ene bewoner) naar heel abstract (de toekomst van het stadsdeel). Opvallend vaak komen we te spreken over bewonersparticipatie, de wijkmanager is verantwoordelijk dat bewoners in Dukenburg op een goede wijze worden betrokken bij plannen en activiteiten van de gemeente. Daarvoor is op het stadhuis best veel overleg, communicatie en smeerolie nodig.

Dan stappen we op de elektrische scooter, een ideaal vervoersmiddel: schoon, stil en snel. Op naar Dukenburg! We maken een ronde door de verschillende wijken, over het woonwagencentrum Teersdijk, langs een fietspad dat zomaar ineens stopt bij het politiebureau, de jongerenplek in Zwanenveld, de wijkcentra Meijhorst en de Turf in Malvert, park en jongerencentrum Staddijk, de natuurspeeltuin, de Horizon en de maisonnettes in de Aldenhof. Ik merk dat ik Dukenburg beter ken dan ik dacht (is dat huis-aan-huis flyeren voor GroenLinks ook goed voor) en dat er prachtige plekken zijn in dit stadsdeel. Het imago wat Dukenburg heeft bij veel Nijmegenaren aan de andere kant van het kanaal is gebaseerd op maar een klein deel van Dukenburg.

Nadat we in het winkelcentrum een broodje hebben gegeten, bekijken we samen met een aantal ambtenaren locaties voor een nieuw jongerencentrum in de Meijhorst, omdat de Horizon plaats gaat maken voor nieuwbouw. Bij het zoeken naar een nieuwe plek komen veel aspecten kijken: de wensen van jongeren maar natuurlijk ook de wensen van de buurtbewoners. De wijkmanager heeft als taak om beide belangen in beeld te houden en staat voor een zorgvuldige communicatie. Dan in overleg met de werkgroep WMO van bewonersgroep de Zevensprong. Een actieve bewoonster, Helmie Cornelissen, ken ik nog uit mijn tijd bij Standvast Wonen. Samen met andere bewoners maakt zij zich sterk voor een beweegtuin voor ouderen. De wijkmanager denkt mee met bewoners over kansrijke locaties en geeft tips over het proces. In het overleg horen de bewoners zeker niet alles wat ze graag willen horen, de openheid en duidelijkheid van de wijkmanager stellen ze wel zeer op prijs.

Voor ons laatste overleg gaan we naar het politiebureau waar Marjo met de teamchef en een manager van Tandem bespreekt hoe het overleg over jongeren het slimst kan worden ingericht. Ze vertelt dat ze bij haar aantreden een flink aantal overleggen heeft geschrapt en dat iedereen daar erg blij mee is. In het gesprek komt ook bijzonder fenomeen naar aan de orde: omdat er de afgelopen jaren flink is geïnvesteerd in veiligheid in Dukenburg, gaan de wijken er met flinke stappen op vooruit. Zo zijn er minder inbraken in woningen en auto’s door preventie-acties, bijvoorbeeld samen met stichting Dagloon. Deze goede resultaten zijn nu de reden om minder politiecapaciteit beschikbaar te stellen voor dit stadsdeel. Preventie loont helaas niet in alle opzichten, iets om over na te denken.

Terug op het stadhuis, het is inmiddels half zes, evalueren we de dag. Het was leuk en afwisselend. Van grote problemen naar hele kleine, van buurtwoner naar professional, van de Weezenhof naar Tolhuis. Ik heb een goed beeld gekregen van het werk van een wijkmanager. De term ‘regie nemen’  of ‘regisseur’ heb ik niet teruggehoord vandaag. Ik vind vooral het woord verbinder van toepassing. Op verschillende manieren: niet alleen (zoals ik vooral dacht) om bewoners te verbinden aan de activiteiten en ambtenaren van de gemeente. Natuurlijk is dat een hele belangrijke taak en valt hierin nog veel winst te behalen. Maar ik zie ook de noodzakelijke verbinding tussen ambtaren van verschillende afdelingen, hen met elkaar te laten samenwerken en te zorgen voor eenduidige communicatie. En last but nog least het verbinden van bewoners en dan met name hun ideeën en initiatieven. Er gebeurt veel in Dukenburg. Goed om dat te zien en te weten, Marjo dank voor het kijkje in de keuken!

Ondanks dat het kabinet geen enkele actie onderneemt op de woningmarkt, zijn het roerige tijden. Veel woningcorporaties houden zich momenteel bezig met hele fundamentele vragen: wie is mijn doelgroep van beleid, hoe blijft de financiële huishouding op peil, hoe gaan we om met (financiële) risico’s? Dat klinkt allemaal heel abstract en daardoor misschien niet zo boeiend. Maar er schuilt een wereld achter.

Onlangs presenteerde adviesbureau KPMG een interessant onderzoek over het verdienmodel van de corporaties. Het huidige model gaat er vanuit dat de waarde van de woningvoorraad en van de vastgoedportefeuille toeneemt. Met die jaarlijkse stijging kunnen nieuwbouwprojecten, renovatie en bijvoorbeeld leefbaarheidactiviteiten worden betaald. Zo is het jaren gegaan maar dat zal binnenkort afgelopen zijn. Sterker nog, eigenlijk is het in de praktijk al afgelopen. In 2009 en 2010 daalden de woningprijzen en de Rabobank voorspelt dat ook in 2011 de waarde van de woningen zal dalen. Niet voor niets wil 90% van de corporaties af van dit verdienmodel. Tot zover de analyse. Wat is dan het nieuwe perspectief en hoe gaat er gehandeld worden? Het onderzoek van KPMG geeft een globale richting aan: 90% van de corporaties is van plan interne organisatiekosten te verlagen en 85% wil bedrijfsprocessen efficiënter maken. Zeven van de tien corporaties verwachten dat de huidige samenwerking- en fusietrend zal doorgaan. Over het feit dat we in Nijmegen maar liefst zeven corporaties kennen die veel meer en beter moeten samenwerken, hield ik al eerder een pleidooi.

Ik vind deze oplossingen een goede richting en zie ze als voorwaarde voordat er andere maatregelen worden genomen. In die volgorde moeten we, wat mij betreft, in Nijmegen spreken over de taken van de corporaties en hun financiering daarvoor. Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd dat dit ook zo gaat gebeuren. Want uit het eerder genoemde onderzoek blijkt ook dat maar liefst 85% van de corporaties de strategische doelstellingen wil aanpassen. De brede taakopvatting die ze de laatste decennia hebben gehuldigd is steeds moeilijker houdbaar geworden en staat onder druk. Ook in Nijmegen hoor ik de geluiden om huren verder te verhogen, de betaalbaarheidsgrens op te schuiven of minder te investeren in de woningvoorraad of de sociale structuur van een wijk. Ik snap heel goed dat deze geluiden er zijn. Maar het is wat mij betreft alleen maar bespreekbaar op het moment dat interne organisatiekosten zijn verlaagd, de bedrijfsprocessen zijn verbeterd en er veel meer samenwerking is gerealiseerd.

Corporaties zouden, gezien hun maatschappelijke verantwoordelijkheid, op een verfrissende wijze op zoek moeten gaan naar een nieuw verdienmodel. Ze kunnen zich laten inspireren door de boekenwereld en de muziekindustrie. Ik las hierover in de Intermediair van 18 februari 2011 een mooi artikel. Beide bedrijfstakken moeten zich opnieuw uitvinden omdat via het internet klanten producten gratis of veel goedkoper kunnen krijgen. Einde bedrijfstak, zo lijkt het. Maar niets is minder waar. Een gratis boek online zetten, zorgt ervoor dat veel meer mensen het fysieke exemplaar willen kopen in de winkel! En een gratis muziekalbum op het web zorgt voor zoveel reclame dat de bijbehorende concerttour binnen no-time is uitverkocht, met veel minder reclamebudget wel te verstaan. Moge dit een inspiratiebron zijn voor de volkshuisvesting. Wat mij betreft zit er voldoende muziek in!