De afgelopen week ben ik heel erg druk bezig geweest met de actie Behoud Verloskunde. Vorige week donderdag wilden we een raadsbrede motie indienen om het college op te roepen zich in te zetten voor het behoud van de actute verloskundige zorg te Meppel.

Verbijsterd was ik te horen dat de Raden van Besturen van Noorderboog en Isalaklinieken samen met Achmea al een besluit hebben genomen de acute zorg naar Zwolle te verhuizen.  Een voorgenomen besluit heet dat, maar ik heb genoeg ervaring te weten dat dit gewoon betekent dat het wat hen betreft ook door gaat.

De gemeenteraad, Bianca Mars die druk bezig is met de petitie behoud verloskunde waren in shock.

 Hier kunt u de toespraak lezen die ik toen gehouden op. Daarna was ik samen met Bianca nog voor RTV Drenthe.

In het week-end is overleg gevoerd met alle fracties. We gaan weer samen naar Den Haag!

 

Op 7 maart is er een commissievergadering VWS waar het onderwerp Zwangerschap en Geboorten op de agenda staat. Dan gaan we weer een petitie aanbieden samen met Bianca Mars die symbool staat voor al die moeders die graag veilig willen bevallen en ook nog met andere organisaties zoals de Kring Verloskundigen Meppel en omgeving en de KNOV (Landelijk Overlegorgaan Verloskundigen) en Zorgbelang Drenthe.

Intussen blijven we iedereen oproepen onze actie te steunen. Onderteken dan ook de petitie als u dat nog niet hebt gedaan.

Het afgelopen week-end heb ik ook contact gehad met omliggende gemeenten om onze acties te ondersteunen. Alok van Loon gaat een motie indienen in de gemeenteraad van Westerveld. De Wolden volgt. Woensdag gaat GroenLinks Drenthe een motie indienen.

Het verzet neemt toe. Wordt vervolgd.

Groningen. De stad die mij doet denken aan de Louwersloop. Ik deed ooit eens mee aan deze estafetteloop en kwam meer dood dan levend over de finish, als voorlaatste… De ontmoeting met onze GroenLinks afdeling Groningen-stad was in die zin een verademing! De betrokkenheid bij de partij en enkele inhoudelijke thema’s was er niet minder om. Het thema Kunduz leeft ook in Groningen zeer. In dat verband heb ik geprobeerd het belang van een heldere procedure en een diepgaand debat, voorafgaand aan besluitvorming door de fractie, te onderstrepen. Mijn lijn: Eerst debatteren over zaken die raken aan onze identiteit en waarden, dan pas besluiten nemen.

Om de partij als beweging te versterken wil ik de afdelingen ondersteunen met het aangaan van verbindingen met burgers, bedrijven en instellingen. In praktische zin middels ondersteunend materiaal, maar ook door het ondersteunen van kennisdeling. Succesvolle ervaringen met netwerkbijeenkomsten, acties en campagnes kunnen sneller worden gedeeld via bijvoorbeeld sociale media. Verder wil ik aan de hand van enkele centrale thema’s, zoals de Eurocrisis, de arbeidsmarkt, de zorg en maatschappelijk verantwoord ondernemen, de discussie in de partij stimuleren en acties coördineren. Zo worden we beter zichtbaar als beweging die staat voor een duurzame, rechtvaardige en innovatieve toekomst!

In de raadsvergadering op 24 januari (jawel, op mijn verjaardag) diende ik namens onze fractie een actuele motie in om de regering op te roepen om een kinderpardon te geven aan kinderen die al langer dan 8 jaar in Nederland verblijven. Dit deed ik mede op verzoek van Tofik Dibi, Tweede Kamerlid van GroenLinks. Hij initieerde samen met een hoop bekende Nederlanders de petitie op www.kinderpardon.nu Meer dan 100.000 mensen hebben daar inmiddels hun handtekening op gezet!

Met het indienen van de motie geeft GroenLinks een stem aan een gevoel wat breed gedragen wordt in de samenleving, ook de Eindhovense. Wij willen dat kinderen, die mede door het landelijke beleid inmiddels al jarenlang in Nederland leven, niet gedwongen worden om ons land te verlaten en teruggestuurd worden naar landen waar ze de cultuur en de taal niet van kennen maar die bovenal ook vaak erg gevaarlijk zijn. Wij gunnen deze kinderen een toekomst in Nederland.

Deze motie kon rekenen op een zeer brede steun in Eindhoven. De motie werd mede ingediend door de volgende partijen: SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en zelfs het CDA, die zich hiermee tegen het regeringsbeleid van hun eigen minister keerde. Verder werd de motie gesteund door twee leden van de VVD fractie. De overige leden, als ook het raadslid van LE, vonden dat het geen lokale zaak was om hier iets van te vinden. GroenLinks is het daar niet mee eens, het gaat immers ook om onze inwoners!  Bovendien is ook onze landelijke overheid een democratisch orgaan wat als het goed is luistert naar signalen uit de samenleving. Een lokale gemeenteraad kan die signalen zichtbaar maken en vertalen naar de de tweede kamer!

Heb je nog niet getekend voor het kinderpardon? Doe dat dan nu op www.kinderpardon.nu

Lees hieronder de motie en mijn betoog over het kinderpardon.

TEKST ACTUELE MOTIE KINDERPARDON

Actuele Motie

De ondergetekende heeft de eer de volgende motie aan te bieden.

De ondergetekende, lid van de raad van de gemeente Eindhoven,

Overwegende dat:

- Er een brede maatschappelijke steun is voor een kinderpardon in de Nederlandse samenleving;

- Bijna 100.000 mensen de petitie voor het kinderpardon ondertekenden.

Van mening zijnde dat:

- Het wezensvreemd is om asielkinderen die geworteld zijn in Nederland terug te sturen naar het land van hun ouders;

- Er nu veel aandacht is, zowel politiek als in de media, voor individuele gevallen;

- Er gestreefd zou moeten worden voor een structurele oplossing voor de hele groep kinderen die het betreft (naar schatting 1.500).

Stelt de raad voor te besluiten:

Om het College te verzoeken om bij de minister voor Immigratie & Asiel aan te dringen op een kinderpardon.

Eindhoven, …..

Het lid van de raad,

Renate Richters, GroenLinks

 

BETOOG BIJ MOTIE KINDERPARDON

Actuele motie kinderpardon

“Nederlandse kinderen gedwongen om met vader naar Afghanistan terug te gaan”. Dit was te lezen op de site van de Volkskrant vandaag. Achmed Matin (16 jaar) en Diba Matin (15 jaar) hebben allebei een Nederlands paspoort. Hun moeder is in 2006 overleden. Hun vader, Abdul Momand heeft vorige week te horen gekregen dat hij Nederland moet verlaten van de immigratie- en naturalisatiedienst, ondanks dat de rechtbank tot 3x toe heeft besloten dat hij mag blijven. Abdul Momand staat voor een onmogelijke keuze. Zijn kinderen zonder ouders achterlaten kan hij niet. “Maar eigenlijk kan ik het mijn kinderen ook niet aandoen om naar Kabul te verhuizen” zegt deze vader. De kinderen spreken geen Afghaans. Vader werkt al 10 jaar als conciërge op een basisschool.

Achmed Matin en Diba Matin. De nieuwe Sahar? De nieuwe Mauro?

Weer staat de media bol van een individuele kwestie waarbij kinderen die al lang in Nederland wonen, hier zijn opgegroeid en hier geworteld zijn, worden gedwongen ons land te verlaten. Naar Irak, Afghanistan, Angola, Eritrea.

Weer ontstaat er een breed publiek debat waarbij de regering zijn poot stijf houdt, want regels zijn regels, ondanks dat veel mensen in Nederland zich massaal hebben uitgesproken dat ze het anders willen. Dit blijkt onder andere uit de brede acties die zijn gevoerd naar aanleiding van de situatie van Mauro, maar ook uit de bijna 100.000 handtekeningen die gezet zijn voor de petitie kinderpardon.nu.

We kunnen blijven discussiëren over individuele gevallen, of we kunnen het voor eens en altijd goed oplossen. GroenLinks kiest voor het laatste. Daarom zijn dienen wij vanavond samen met SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en het CDA een motie in om bij de minister voor immigratie te pleiten voor een kinderpardon. Naar schatting gaat het hier om maximaal 1.500 kinderen onder de 21 jaar. Met deze oproep geven wij steun aan de nog te behandelen initiatiefwet van PvdA en CU over gewortelde kinderen.

Deze gemeenteraad heeft zich terecht het lot van Mauro, inwoner van onze stad, aangetrokken. Dit hebben wij gemeenteraadsbreed middels een brief aan de minister kenbaar gemaakt. Wij hopen dat u, in navolging van deze brief, met ons de minister wilt oproepen om tot een structurele oplossing voor deze kinderen te komen.

Steun daarom deze actuele motie, en zet daarom je handtekening op www.kinderpardon.nu

Deze week is het thema Behoud acute verloskunde Meppel weer volop in het nieuws. Bianca Mars, jonge moeder uit Meppel is spontaan een burgeractie begonnen. Op Petities.NL kun je een handtekening zetten voor de petitie behoud Verloskunde.

Via Twitter had ik de afgelopen periode contact met haar gehad en gistereren voor het eerst gesproken via de telefoon.  Sinds zondagavond staat de petitie online. Er zijn nu al 700 handtekeningen geplaatst!

Zij wil op 7 maart aanstaande voorafgaande aan het Algemeen Overleg Zwangerschap en Geboorten de handtekeningen aanbieden aan de Tweede Kamer. Als dat zover is, gaan we natuurlijk mee.

De afgelopen week ben ik ook druk bezig geweest met het opstellen van een motie die aanstaande donderdag in de gemeenteraad komt. Alle fracties ondersteunen de motie. Dat is een mooi signaal naar buiten. In de motie roepen we het college op nog eens zich actief in te zetten voor het behoud van verloskunde. Ook wordt gevraagd of zij wil bewerkstelligen dat de gemeenteraad mee mag praten over de regiovisie. Nu houden alleen de Raden van Bestuur en Achmea zich hiermee bezig.

 

Hierbij wil ik iedereen ‘n geweldig nieuwjaar wensen en hen bedanken die hebben meegeholpen Klean daar te krijgen waar het nu is.
Of je nu meegedaan hebt met “de Lente verwelkomen“, meegeholpen met “Klean the Movie“, of “SuperKlean“, gestemd op mijn project “de wereld van Zwerfvuil“, ge(re)tweet, gepost op facebook of gedoneerd om de kosten te dekken, de fouten uit mijn teksten hebt gehaald (mijn dochter Sanne;) of alleen maar regelmatig mijn blog-post gelezen hebt, allen hartelijk dank!

Klean gaat in 2012 een stichting worden met als doel om de echte gevolgen van zwerfvuil aan het licht te brengen:

Maar behalve dat ik om bovenstaande reden zwerfvuil ben gaan oprapen bleek er nog iets voor het oprapen te liggen:

Ik heb gemerkt dat ook het geluk voor het oprapen ligt! ;)

Begin 2011 ben ik begonnen met het oprapen van zwerfvuil. Eerst stiekem want ik schaamde me er een beetje voor, je ziet het bijna niemand doen. Het vreemde was dat het geweldig voelde: doen wat volgens jou goed is. En je dus niet laten leiden door wat anderen ervan vinden (of wat jij denkt dat die ervan vinden).

Het is een bijzonder jaar geweest:
- De actie “verwelkom de lente” waar ca 1400 mensen aan meededen.
- Geïnterviewd door o.a. Volkskrant en ÉénVandaag.
- Finalist bij de Wereldprijs van de ASN-Bank.
- Genomineerd voor de TEDxAmsterdamAward
- Door de Volkskrant aangemerkt als één van de meest wereldverbeterende ideeën
- Spreken bij Stand Up Inspiration in Toomler.

En dat allemaal omdat ik zwerfvuil ben gaan oprapen!

Ik ben daardoor van mijn geloof gevallen dat “mijn acties er niet toe doen” of dat “het geen zin heeft want het is een druppel op een gloeiende plaat”.

Dit is mijn wens voor jou: Doe wat je wilt doen en waar je goed aan denkt te doen! Laat je niet leiden door beperkende gedachten als “anderen zullen het vast vreemd vinden”, “ik ben te onbelangrijk” of “het heeft geen zin”.
Zelfs een stortbui begint met een eerste druppel, net als een vleugelslag van een vlinder kan resulteren in een orkaan.

Maak er een geweldig, gezond en gelukkig 2012 van!

Opgeruimde groet,
Peter.

Vroeg je je ook af waarom de SP, PvdA en het FNV een actie rondom armoede organiseerden en GroenLinks er niet aan mee deed? Ik in ieder geval wel. Ik legde mijn vraag voor aan de publieksvoorlichting en kreeg het volgende antwoord:

U vraagt zich af waarom GroenLinks niet aanwezig was bij de manifestatie Armoede werkt niet. Vorig jaar hebben wij wel deelgenomen, maar het bleek dat het GroenLinks-geluid totaal werd ondergesneeuwd door het grote SP-gehalte van de manifestatie. Omdat de opvattingen van SP en GroenLinks over hoe je armoede moet bestrijden verschillend zijn, met name als het gaat om de WSW, maakten wij geen deel uit van deze manifestatie.

Uiteraard staan wij wel achter het doel van deze manifestatie om armoede onder de aandacht te brengen en ondersteunen wij de boodschap dat armoede niet werkt. Of zoals Femke Halsema het ooit verwoord heeft: Armoede is onvrijheid in de meest letterlijke zin van het woord: onvoldoende geld om je gezondheid te beschermen, je kinderen kansen te bieden en je zelf te kunnen ontwikkelen of bevrijden uit uitzichtsloosheid mag niet, zeker niet door vrijheidsminnende liberalen, worden gerelativeerd.

Het staat wat mij betreft niet ter discussie dat de SP nogal de neiging heeft om acties naar zich toe te trekken. Ik denk dat de SP makkelijker vrienden zou maken als ze het eens konden laten om alles waar ze langs komen tomatenrood te verven. Maar ik vind het wel jammer dat GroenLinks dit als reden ziet om niet mee te nemen aan een actie als dit. Een actie met dit onderwerp, op dit moment, in een periode van zware bezuinigingen en PVVD-overheersing.

Ten eerste denk ik dat als je de ervaring hebt dat je ondergesneeuwd bent bij een eerdere actie, dit niet betekent dat je niet mee kunt doen; je moet daar je lessen uit trekken en er gewoon een flinke kist groene tomaten tegenover zetten.

Ten tweede vind ik het opmerkelijk dat GroenLinks niet mee wil doen met een actie met partijen die relatief dichtbij staan qua visie, ondanks dat we het over bepaalde dingen niet eens zijn. Blijkbaar was dit vorig jaar geen probleem, want toen is er wel met SP samengewerkt. Zijn ze in een jaar zo uit elkaar gegroeid?

En juist een actie als dit was een kans om te laten zien dat we als linkse partijen ook samen kunnen werken – zoals rechtse partijen dat ook doen, ondanks dat ze het niet helemaal met elkaar eens zijn. Als we op links al niet kunnen samenwerken ondanks de relatief kleine verschillen, hoe moeten we dat dan ooit doen in een bredere coalitie?

Achteraf te horen dat we achter het doel van de manifestatie staan, voegt weinig toe. GroenLinks heeft de manifestatie met geen woord gesteund. Nog geen agenda-item op de website (behalve dan op die van de GroenLinks provincie Groningen) voor de GroenLinksers die er misschien wél in geïnteresseerd waren om te gaan.

Ik zou in de toekomst toch graag meer samenwerking zien op de linkervleugel. GroenLinks moet weer kiezen voor links en de illusie laten varen dat een brede coaltie een optie is. Wat mij betreft keert GroenLinks zich af van de coaltie en

Vaak komen er op Twitter berichten voorbij van mensen die hun smartphone kwijt zijn geraakt en niet meer weten waar hun smartphone is.

Diverse applicaties bieden een oplossing daarvoor, zoals de applicatie van Vodafone in combinatie met McAfee.

De applicatie 'Vodafone Mobile Protect' biedt bijvoorbeeld de volgende opties:

• Scan op virussen
• Toestelvergrendeling
• Gegevens wissen

Maar via de website van Vodafone kun je ook je toestel traceren, ook al staat internet uit op je smartphone!

Wanneer je internet (Wi-Fi/2G/3G/HSDPA) aan hebt staan kan de applicatie je toestel tot op huisnummer niveau traceren:

Staat internet op je toestel uit, dan kan de applicatie je toestel traceren tot het bereik van de zendmast:

Naast het traceren van je toestel kun je ook je toestel op afstand vergrendelen.

Je kunt bijvoorbeeld een bericht sturen naar je toestel:

"Gelieve dit toestel terug te sturen naar M. Slaats in Eindhoven"

Wanneer iemand je toestel aanzet krijgt die persoon het bericht te zien:

Pas na het ingeven van een 6-cijferige code kan het toestel weer in gebruik worden genomen:

Tenslotte kun je het toestel op afstand wissen, zodat persoonlijke gegevens gewist worden en niet misbruikt kunnen worden.

Deze applicaties zouden een uitkomst bieden voor providers en klanten wanneer ze standaard geïnstalleerd zijn op smartphones. Zo kan een klant bij verlies zo snel mogelijk zijn of haar toestel traceren. En eventueel acties ondernemen om gegevens te wissen of het toestel 'onklaar' te maken.

Waarschijnlijk werkt deze applicatie niet wanneer iemand het toestel in handen zou krijgen en er een SIM kaart van een andere provider in stopt. Dat zou jammer zijn, want dan is de applicatie in zijn geheel nutteloos geworden.

Ik verwacht dat in de toekomst dit ook opgelost zal worden dat er op basis van IMEI nummer acties uitgevoerd kunnen worden op een toestel. Zodat steeds minder aantrekkelijk wordt om een smartphone te stelen.

Tot die tijd zoveel mogelijk voorkomen dat je je toestel kwijt raakt!

Via de mail kreeg ik een bestelformulier om oliebollen te bestellen en hiermee meteen een goed doel te steuen. Ik vind dit een zeer goed initiatief en wil hiervan meer mensen op de hoogte stellen om zo een extra bijdrage te leveren. Onderstaande tekst is overgenomen van het formulier. Dit formulier (link) kunt u invullen en opsturen voor de bestelling.

Geachte heer, mevrouw,

Mijn vrouw en ik zijn al een aantal jaren actief met een jongeren project onder de paraplu van Dorcas. Dit project zijn we in 2008 begonnen. Een project waarbij we veertien dagen werken met de allerarmste van Tanzania. Wij bouwen daar huisjes voor mensen die bijna in de openlucht wonen en dagelijks moeten zoeken naar eten en drinken.Scholing en medische zorg is bijna helemaal niet bereikbaar.

Wij geven een aantal mensen een beetje hoop op een betere toekomst. Daarnaast worden de jongeren in de leeftijd van 17 tot 25 jaar geconfronteerd met deze armoede. Wij vinden het voor de jongeren een geschenk, een uniee kans en wij zijn dankbaar dat wij dit kunnen en mogen doen.

Uit ervaring weten we dat de middelen die wij met allerhande acties binnenhalen om dit project te doen goed terecht komt. We zijn er zelf bij. Geen strijkstok gedoe. In augustus 2012 gaan we met jongeren uit Opmeer en Broek op Langedijk. Totaal een groep van 35 jongeren.

CO2 neutraal, Millenniumgemeente, duurzaam bouwen, energie opwekken… allemaal losse ideeën die de afgelopen jaren steun hebben gekregen in de raad. Waar het in Vught vooral aan ontbreekt is een heldere ambitie en keuze van de gemeentelijke inzet op duurzaamheid. Geen losse acties, maar een samenhangend beleid.

De duurzaamheidsparagraaf  is een van de weinige onderdelen uit het coalitieakkoord van GB-VVD-D66 waar ik achter kan staan. Het label Millenniumgemeente verder uitwerken, effecten voor de lange termijn toetsen, streven naar een klimaatneutrale gemeente… allemaal goede voornemens. Maar deze politieke opdracht aan het college was voor de wethouder nog onvoldoende voeding om tot een beleidsnota te komen over hoe de gemeente dit verder inhoud gaat geven. Daarom was er nog behoefte aan een avond om hier met de raad over te spreken, voordat een notitie ter besluitvorming wordt voorgelegd.

Deze avond werd – na verschillende keren te zijn doorgeschoven – afgelopen donderdag gehouden. Na een korte uiteenzetting over duurzaamheid, mochten zes initiatieven vanuit de samenleving zelf worden gepitcht waarna de raadsleden hun visie op de taak van de gemeente op het gebied van duurzaamheid mochten geven. Dat werd een interessante verzameling van allerlei ideeën wat er allemaal zou moeten kunnen. Maar de avond kwam helaas niet veel verder dan het roepen van allerlei ideeën… En dat terwijl de wethouder vooraf had aangegeven juist behoefte te hebben aan richting voor de uitwerking van een notitie. Een veelvoud van ideeën draagt het risico dat het allemaal maar half wordt gerealiseerd.

Namens PvdA-GroenLinks heb ik dan ook aangegeven waar de gemeente naar mijn mening op moet inzetten: maak een heldere keuze, stel een ambitie en ga daarvoor! Uit de lokale samenleving zelf komen al vele ideeën, dat hoeft de gemeente niet over te nemen. Hooguit moet de gemeente ervoor open staan om op verzoek deze initiatieven te ondersteunen. Zo vroegen de meeste initiatieven tijdens de pitch vooral hulp op het gebied van communicatie. Dat is een quick win lijkt me. De rol van de gemeente is een voorbeeldfunctie: zelf laten zien dat je investeert en je ambities realiseert. En zorg dat deze inzet ook zichtbaar is voor de burgers.

Als het college dit advies ter harte neemt is de uitwerking van een duurzaamheidsnota opeens niet zo ingewikkeld meer. Het coalitieakkoord en de aangenomen moties geven immers al de onderwerpen aan waar steun voor is. Kies een lange termijndoel, werk dit uit in verschillende korte termijnstappen en ga het uitvoeren. Alle aangenomen moties zijn nu slechts nog wensen op papier. De opdracht aan het college is dit om te zetten in actie.

Dirk van den Broek had in 2011 de meeste Fairtrade produkten op de plank. Daarom mocht ik afgelopen vrijdag aan de bedrijfslijder het Fairtrade- Award uitreiken.

De bedrijfsleider was erg in zijn nopjes met de behaalde prijs.

Trots stond hij samen met mij voor de schap met Fairtrade-produkten.

Alle tellers van dit jaar nog van harte bedankt!

Deze week verscheen dan eindelijk de Duurzaamheidsagenda van dit kabinet. Samen met een zogeheten Green Deal, een opsomming van tientallen initiatieven uit het bedrijfsleven, moest dit antwoord geven op de duurzaamheidsambities van dit kabinet. Volgende maand komt daar nog de Lokale Klimaatagenda bij, maar daar worden de lokale overheden, die op 2 november die agenda zouden moeten ondertekenen, nog minder vrolijk van. Een agenda die weliswaar veel thema's benoemt die de komende jaren aan de orde zijn, maar die geen urgentie en ambitie uitstraalt en nauwelijks nieuwe doelen stelt. Zelfs die van het vorige kabinet worden hier en daar losgelaten terwijl we toch nog wel heel wat te doen hebben.

Maar laat ik eerst de positieve zaken noemen zoals ik die ook deze week tegen een journalist van de Staatscourant heb uiteengezet: dit kabinet houdt vast aan de samenhang tussen People, Profit en Planet; dus duurzame/ groene groei en geen economie boven milieu zoals we op andere beleidsterreinen zien. En dit kabinet erkent dat de samenleving en zeker ook het bedrijfsleven op veel onderdelen al veel verder is dan de overheid en ze wil daarmee dus samenwerken. Kennis delen is een gevleugeld woord en innovaties stimuleren o.a. door regels te verminderen. Ook de internationale duurzaamheidagenda wordt gelukkig niet vergeten.

Tot zover het positieve nieuws. Maar verder is de inhoud meer dan mager. Het enkele feit dat een aanscherping van de energieprestatienorrn van nieuwbouw op de agenda staat zegt nog niets over wanneer dat kan gaan gebeuren en in welke mate. Dat we elektrisch gaan rijden in de toekomst mist een actieplan en inhoud. Dat de luchtvervuiling niet beperkt blijft binnen de Europese normen is goed om te weten, maar zal dus ook tot concrete acties moeten leiden. Dat Europa de landbouwsubsidies afschaft leidt niet vanzelf tot een groene landbouw, zonder fosfaten, stikstof en ammoniakuitstoot. Dat gemeenten een belangrijke rol spelen in het verduurzamen van de samenleving is mooi maar vraagt ook om voortzetting van de programma's die hen daarbij faciliteren. We zullen binnenkort zien wat daarvan terecht komt.

Wat minister Verhagen kan kunnen wij ook, dacht de actiegroep Pieterburen Tegengas. Sinds vorige week verkoopt de actiegroep gebakken lucht.

Pieterburen Tegengas voert actie tegen een aardgasopslaginstallatie van het Franse elektriciteitsbedrijf EDF in het Groningse Pieterburen. U kent het dorp wel van de zeehonden en het Pieterpad. Verhagens gebakken lucht wordt voor een zacht prijsje verkocht om de acties te bekostigen. De Franse installatie zal het open, cultuurhistorische, stille en ’s nachts nog donkere Groningse landschap ruw verstoren.

De etiketten op de glazen potjes met gebakken lucht werden ontworpen door plaatselijke kunstenaars. De kopers wordt aangeraden de potjes gesloten te houden om de onwelriekende lucht niet te laten ontsnappen. De gebakken lucht ging grif van de hand.

Erik de Graaf

PS: meer info over de plannen van EDF en Verhagen en de actie ertegen vindt u op de website van Pieterburen Tegengas

Een artikel geschreven door onze wethouder Lenie Scholten, treffende analyse van waar we in de gemeente tegenaan lopen! Lezen dus!

Veel mensen met een psychiatrische aandoening komen we tegen in onze dagelijkse praktijk, de maatschappelijke opvang (dak en thuislozen), Centrum voor Jeugd en Gezin, overlast gevende gezinnen in kwetsbare buurten, of in de bijstand.
Veel van deze mensen komen in de problemen omdat hun sociale netwerk van familie en vrienden is afgehaakt, men leeft in een isolement met een moeilijk hanteerbare aandoening. Vaak is er ook geen duidelijke diagnose gesteld omdat men de psychiatrie zolang mogelijk ontwijkt. Daarmee ontbreekt ook een adequate behandelmethode waardoor gedragsproblemen jarenlang voortslepen. Dit zijn met name de mensen die wij tegen komen in onze gemeentelijke voorzieningen.
Met de afname van de intramurale bedden in de GGZ is de groep mensen die zelfstandig woont met een psychiatrische beperking enorm gegroeid. Datzelfde geldt overigens ook voor een geheel andere groep mensen met een verstandelijke beperking.

Dankzij ambulante begeleiding zijn zij in staat om een zo normaal mogelijk zelfstandig leven te leiden. Persoonlijk zie ik dit als een enorme vooruitgang. In plaats van mensen ‘weg te stoppen’ in opvangvoorzieningen, proberen we hen zoveel mogelijk een normaal leven te laten leiden. Dat dat niet altijd tot rozengeur en maneschijn leidt moge ook duidelijk zijn.

Van deze beide groepen zijn velen werkzaam in de sociale werkvoorziening of hebben een uitkering. Beide groepen mensen met een psychische aandoening èn mensen met een verstandelijke beperking worden zwaar getroffen door de bezuinigingsmaatregelen van dit kabinet.

Het gaat namelijk in een stad als Eindhoven om tussen de 3 à 4 duizend mensen die nu verspreid over de stad vooral in buurten met veel sociale woningbouw wonen.

Buurten waar de leefbaarheid soms toch al onder druk staat. Acceptatie en tolerantie vooral voor mensen met een psychische aandoening is toch al moeilijk, zeker als de begeleiding en behandeling onder druk komen te staan en mensen terugvallen in onaangepast gedrag (gordijnen altijd dicht, vervuiling in en om het huis, verwaarloosd uiterlijk, gedragsoverlast e.d.).

En dan slaat een progressieve beweging van normalisering van mensen met een beperking om in een negatieve beweging van intolerantie en spanningen in een wijk tussen bewoners. En dat dreigt te gaan gebeuren als gevolg van het huidige kabinetsbeleid.

Ongeveer 3500 mensen in Eindhoven krijgen begeleiding aan huis, waarmee een zelfstandig leven mogelijk is. Deze nu nog AWBZ gefinancierde individuele begeleiding wordt nu over geheveld naar de gemeente. Prima, ware het niet dat die overheveling gepaard gaat met een forse korting op het budget. Een gemeente als Eindhoven moet al 55 miljoen bezuinigen, structureel, dus ruimte om deze korting extra bij te passen is er niet.

Als mensen nog in behandeling zijn bij GGZ of anderszins, en de meeste hebben een chronische aandoening die slechts beperkt met medicatie beheersbaar is, moeten ze dadelijk een forse eigen bijdrage gaan betalen. En het aantal behandelingen wordt gemiddeld ook minder. Uit landelijk onderzoek blijkt dat mensen met een psychische problematiek in sociaal economisch opzicht een 30% lagere inkomenspositie kennen.  Risico is aanwezig dat mensen de behandeling stop gaan zetten omdat ze het moeilijk kunnen betalen of er niet eens aan beginnen en zorg gaan mijden.

De instellingen worden ook gekort, met alle gevolgen vandien. Er zullen meer wachtlijsten ontstaan. Mensen die acuut en snelle hulp nodig hebben kunnen niet adequaat geholpen worden.

Wij zijn nu alles op alles aan het zetten zijn om kwetsbare burgers zoals deze mensen in hun eigen kracht te zetten en zoveel mogelijk regie over het eigen leven te geven, ondanks alle beperkingen. Economische zelfstandigheid is daar een belangrijke factor in. Via werkervaringsprojecten proberen we hen met tussenstappen geleidelijk op de gewone arbeidsmarkt te krijgen.

En dan worden we geconfronteerd met de nieuwe wet werken naar vermogen. De sociale werkvoorziening wordt een sterfhuisconstructie, specifieke uitkeringen worden afgeschaft en vervangen door de soberder bijstand, mensen moeten zoveel mogelijk aan het werk. Het klinkt zo mooi: iedereen moet werken naar vermogen en zoveel mogelijk in het eigen onderhoud voorzien. Prima, niets mis mee. Deze mensen willen dat ook maar al te graag! Maar als dat niet gepaard gaat met maatregelen die de arbeidsmarkt openbreken voor mensen met een beperking, dan gaat dat niet lukken. Wat hebben we immers geleerd van de maatregelen van de afgelopen jaren/decennia? De WAGW, de WAO, allerlei pogingen de uitstroom uit de WSW te vergroten, de Melkertbanen, en ga maar door. Om deze mensen in een metaalbedrijf, ziekenhuis, achter de kassa bij AH te krijgen, dat lukt nauwelijks vanwege de wurgende eisen die wij aan de arbeidsproductiviteit stellen.

Sommigen lukt het gelukkig wel, gesteund met de juiste behandeling en goede begeleiding. En daar wordt nu dus op bezuinigd. Eigen bijdrage stijgt enorm, daar heb je inkomen voor nodig. Je kunt pas werken als je de juiste behandeling hebt gehad. Maar om de eigen bijdrage daarvoor te kunnen betalen moet je eerste hebben gewerkt. En zo komt men in een onmogelijke spagaat terecht. Een typische catch 22 situatie, waarin iemand twee acties moet verwezenlijken die afhankelijk zijn van elkaar en tegelijkertijd als eerste gerealiseerd moeten zijn.

Het Kabinet bijt zichzelf in de staart. Kwetsbare mensen vallen weer terug naar AF. En de lokale overheid worden de instrumenten uit handen geslagen waarmee zij van kwetsbare burgers krachtige burgers kan maken.

Lenie Scholten

Wethouder zorg en welzijn

Gemeente Eindhoven

Bovenstaande artikel heeft Lenie Scholten geschreven voor het blad Geestelijke Gezondheidszorg

Het Friesch Dagblad plaatste onlangs dit artikel: “Laat scholieren zelf snoepafval opruimen“.

Mijn reactie op dit artikel wil ik graag met jullie delen:

Sinds 8 maanden nu hou ik me redelijk intensief bezig met zwerfafval en de gevolgen daarvan. Vaak lees ik over acties van scholen die met hun leerlingen een middagje zwerfafval gaan ruimen, vaak met de veronderstelling dat de leerlingen hiervan leren en het in het vervolg wel uit hun hoofd zullen laten vuil op straat achter te laten.

Die leerlingen echter vinden zo’n middagje met z’n allen buiten bezig vaak maar wat leuker dan in de schoolbanken zitten. Dus als ze al wat leren is dat het loont om zwerfafval te veroorzaken. Er zijn ook scholen die hun leerlingen wijzen op de gevolgen van zwerfafval, dat bijvoorbeeld een plastic flesje wel honderd jaar kan blijven liggen. Nou, dan zit de schrik er bij de leerlingen natuurlijk goed in, niet dus!

Of men probeert het op de normen en waarden toer. Zie de opmerking van schooldirecteur Henk Stam: “Er zijn leerlingen die afval laten slingeren en dat hoort niet.”
Pubers zijn pubers en die vinden niets leuker om zich niets van normen en waarden aan te trekken, ze willen dit zelf onderzoeken. En gelijk hebben ze! Maar wat hun niet verteld wordt is dat ze hun eigen leefwereld aan het vergiftigen zijn. Er is namelijk een sterke relatie tussen zwerfafval en de plastic soep. Maar liefst 80% van al dat plastic wat in de oceanen drijft is afkomstig van land, van zwerfafval dus. Nu heeft dat plastic in de oceanen ook nog eens de vervelende eigenschap om alle giftige stoffen die in de oceanen terechtkomen aan zich te binden, denk hierbij aan pesticiden, POP’s, PCB’s en endocriene disruptors. In grote gedeelten van de oceanen komt al zes maal zoveel plastic voor dan plankton (plankton is de grootste biomassa op onze wereld!). Dus dat vissen plastic gaan eten is evident en daarbij al die giftige stoffen binnen krijgen. De Inuit, die voornamelijk van vis leven, worden steeds minder vruchtbaar en vrouwen wordt het sterk ontraden om borstvoeding te geven.
Hier eten we minder vis maar vis wordt wel veel gebruikt in andere producten. Ook stormvogels voeden zich tegenwoordig met plastic en die poepen al die giftige stofjes uit boven onze weilanden en akkergronden. Ik hoop dat dit tot de leerlingen doordringt, dat ze hun eigen wereld aan het verpesten zijn, dat ze dan minder geneigd zijn om hun vuil op die ene globe te laten vallen waar we allemaal van moeten leven.

Ik kan het in ieder geval niet meer aanzien dat men onze wereld als prullenbak gebruikt. Mocht je willen weten wat ik er aan doe, dan nodig ik je uit om naar de documentaire te kijken die er van mij gemaakt is: Bekijk hier de film Klean the Movie, over de relatie tussen zwerfafval en plastic soep.

En wil je me helpen om dit project te realiseren? Stem dan op De Wereld van Zwerfvuil bij Voor de Wereld van Morgen (Een wedstrijd om goede doelen te financieren).

Opgeruimde groet,
Peter Smith

Radicalisme was in de jaren 70 van de 20e eeuw minder beladen dan het nu is. We kenden in die tijd zelfs nog een regeringspartij met de naam Politieke Partij Radicalen (PPR).  Tegelijkertijd waren de jaren 70 ook de jaren waarin in Nederland verreweg de meeste dodelijke slachtoffers (ruim 20) vielen als gevolg van terroristische aanslagen.

Toch was er in die tijd nog geen Nationale Coördinator Terrorismebestrijding (NCtB), geen nationaal Actieplan Polarisatie en Radicalisering en er werd ook niet met regelmaat bekend gemaakt wat het Actueel Dreigingsniveau was. Er werden geen trainingen gegeven aan bestuurders en politieagenten om polarisatie en radicalisering te herkennen en er was nog geen bataljon aan wetenschappers, kenniscentra en (commerciële) bureaus die zich met het onderwerp bezighielden.

Sinds 11 september 2001, nu 10 jaar geleden, is dat anders.

Meer aandacht voor extremisme
De toegenomen aandacht voor terrorisme is deels te verklaren uit het besef dat de samenleving door technologische vooruitgang en globalisering kwetsbaarder is geworden. Een terrorist met foute en/of handige vrienden zou over biologische, chemische of nucleaire wapens kunnen beschikken. En een handig hackende terrorist zou vitale computersystemen van ons land plat kunnen leggen en bijvoorbeeld in één keer de dijkbewaking, energievoorziening en de verkeersleiding op Schiphol kunnen treffen.

Daarnaast heeft het moderne terrorisme een sterker transnationaal en politiek-religieus karakter gekregen. Dit geldt zeker voor het islamitisch terrorisme, waarvan we sinds 11 september 2001 en de daaropvolgende aanslagen in Madrid, Londen en de moord op Theo van Gogh, weten dat het ook in het westen kan toeslaan.

Met het westen als doelwit, is ieder die een onderdeel hiervan vormt of deze vertegenwoordigt, een mogelijk doelwit van een aanslag geworden. We zijn dus allemaal potentieel slachtoffer geworden. Dit besef is een voedingsbron voor angst, die versterkt is door de War on Terror, uitspraken van radicale moslims van het type sharia4holland en door de internationale ‘Eurabia-beweging’ die in navolging van Bat Ye’or, Gates of Vienna en politici als Geert Wilders waarschuwt voor de islamisering van Europa. Sinds Anders Breivik weten we dat ook deze laatste beweging haar eigen extremisten kan opleveren.

Sinds 2001 wordt de radicalisering van jongeren met meer zorg gevolgd. Uitingen die vroeger misschien nog als folkloristische jeugdcultuur werden bestempeld, worden nu eerder met argusogen bekeken. Soms met reden, maar vaak ook uit onwetendheid. Een orthodoxe salafist wordt dan bijvoorbeeld veel te snel als een gevaar gezien. Een extremistische moslim mag dan vaak orthodox zijn, maar daardoor is het merendeel van de orthodoxe moslims nog niet extremistisch.

Wie zijn extremisten?
Is Geert Wilders extreemrechts? Zijn de organisaties die zich in het proces tegen Wilders als benadeelde partijen hebben gemeld extreemlinks? Of is de salafistische Fawaz Jneid een extremistische moslim? Er zijn mensen die, afhankelijk van hun eigen (politieke) opvattingen één of meerdere van deze vragen met ‘ja’ zullen beantwoorden.

Voor de Nederlandse overheid en de geheime diensten zijn geen van allen extremisten. Van extremisme is pas sprake wanneer democratische waarden en processen worden afgewezen en de eigen ideologie, die als universeel geldend wordt beschouwd, eventueel met geweld aan anderen worden opgelegd. Extremisme is de laatste fase van een radicaliseringsproces. Een extremist maakt gebruik van geweld of dreigt daarmee om de maatschappelijke orde te veranderen. Dat doen Wilders, de partijen die zich in het proces tegen Wilders hebben gemeld als benadeelde partijen en Fawaz niet.

Vormen van extremisme
Er zijn verschillende vormen van extremisme. De bekendste zijn: links extremisme, rechts extremisme, religieus extremisme en het extremisme van dierenactivisten en asielactivisten.

Wie wordt extremist?
Er is geen blauwdruk te geven van een extremist. Het komt onder alle opleidingsniveaus en leeftijdsgroepen voor, maar het meest in de leeftijdsgroep tussen 15 en 30 jaar. Mannen zijn vaker extremist dan vrouw, al is er de laatste jaren sprake van een flink emancipatieproces.

Er worden  in de literatuur heel veel factoren genoemd die van invloed kunnen zijn op de gevoeligheid van mensen om te radicaliseren. Er valt geen eenduidig beeld te geven van de extremist en er blijken vele wegen te zijn die tot extremistische daden leiden.  Verklarende termen die vaak vallen zijn ‘vervreemding’, ‘identiteit’, ‘isolement’. Factoren die een rol kunnen spelen bij radicalisering zijn bijvoorbeeld:

• Het gevoel achtergesteld, gemarginaliseerd of ‘niet gezien’ te worden.
• Teleurgesteld zijn over het leven, over de woonsituatie, het werk en de financiële positie waarin zij  verkeren of de groepen waarmee zij zich sterk verbonden voelen.
• Kloof met de wereld(en) van volwassenen.
• Slechte familiale bindingen en een gering democratisch gehalte van het milieu waarin een jongere opgroeit.
• Geen aansluiting kunnen vinden bij maatschappelijke instituties (overheid, gezin, school, leeftijdsgenoten, kerk/moskee, vrijetijds organisaties).
• Gevoelens van ervaren onrechtvaardigheid of identificatie met personen of groepen waarvan men vindt dat ze worden achtergesteld of bedreigd. Dit soort gevoelens kunnen worden versterkt door:

o Stigmatisering en discriminatie.
o Beeldvorming in de media;
o Internationale (politieke) situatie.

• Onvoldoende weerbaar tegen radicale invloeden; bijvoorbeeld door niet over het vermogen te beschikken om alternatieve antwoorden te vinden op vragen van zingeving en ervaren onrecht.
• Aansluiting vinden bij een (peer)groep, eventueel met een charismatisch leider; afzonderlijke groepen zijn vaak wel met elkaar verbonden in netwerken, maar van een hierarchie is zelden sprake
• Voor migrantenjongeren kan daarnaast sprake zijn van factoren die voortkomen uit de migratie van hun ouders. De eerste generatie migranten, in Nederland deels analfabeet, blijkt soms niet bij machte hun kinderen te begeleiden in een geïndustrialiseerde, geseculierde omgeving met andere opvattingen.

Bij veel radicaliserende jongeren is er sprake van een combinatie van factoren.

De onderzoekers Buijs, Demant en Hamdy dichten in hun boek Strijders van eigen bodem (2006) extremisten de volgende vijf (ideologische) kenmerken toe:

• ze voelen zich bedreigd en hebben de neiging de dreiging van de vijand uit te vergroten;
• ze verwerpen de bestaande wereldorde;
• ze hebben een utopisch beeld van een goede wereld;
• ze hebben het idee te horen tot een uitverkoren groep mensen die de utopie kan verwerkelijken;
• en ze kunnen (zuiverend) geweld gebruiken om de doeleinden te bereiken.

Politieke systemen die groepen buiten sluiten of instabiel politiek bestuur zijn bevorderlijk voor extremisme. Ideologie en religie worden door de radicalen vaak gereduceerd tot frames die hun acties verklaren en rechtvaardigen en die dienen om anderen te mobiliseren. Een frame definieert het probleem (bijvoorbeeld de oorlog tegen de islam), de protagonisten (de radicalen) en de antagonisten (de ongelovigen, waartoe ook aanhangers van hetzelfde geloof kunnen horen).

Beginnelingen

Overigens hoeven extremisten niet altijd tot de gestaalde ideologische kaders te behoren. Zo bleek uit onderzoek van de Britse geheime dienst MI5 onder moslimextremisten dat de meesten van de door hen onderzochte extremisten op religieus vlak nog beginnelingen zijn. Ze hebben weinig religieuze kennis van de islam. Volgens MI5 zouden er zelfs duidelijke aanwijzingen zijn dat een stabiele religieuze identiteit bescherming biedt tegen gewelddadige radicalisering.

Extremistisch geweld in Nederland neemt af
In Nederland hebben sinds 1950 ongeveer 70 aanslagen met 30 dodelijke slachtoffers plaatsgevonden. Er werden in die tijd ongeveer 400 mensen gegijzeld. De meeste dodelijke acties vonden plaats in de jaren 1970. Het ging toen vooral om slachtoffers van geweld van Molukse extremisten en linkse extremisten uit binnen en buitenland (RAF, IRA). In de jaren 80 kwam het geweld vooral uit linksextremistische hoek (in het bijzonder Rara), maar ook voor extreemrechts waren het de gewelddadigste jaren.

Links extremisme, inclusief milieu
In de jaren 90 zijn de brede ideologische radicaal linkse groepen grotendeels verdwenen. Er kwamen one issue organisaties voor in de plaats zoals milieuactivisten, dierenactivisten en asielactivisten- die misschien niet allemaal als ‘links’ zijn te kwalifieren. Het overgrote merendeel van deze organisaties houdt zich keurig aan de wet en bewandelt de democratische weg om aandacht te vragen.

Toch gelden linkse extremistische groepen in Nederland als de meest gewelddadige. Zo is een kleine groep dierenactivisten en asielactivisten de afgelopen jaren wel betrokken geweest bij illegale en gewelddadige acties. De moordenaar van Pim Fortuyn was een dierenactivist. Ook de antifascisten van de Antifascistische Actie (AFA) worden door de AIVD genoemd in verband met gewelddadige acties tegen demonstraties van extreemrechts.

Rechts extremisme
Extreemrechtse groepen zijn nog niet geheel verdwenen, maar de laatste jaren wel veel kleiner en zwakker geworden. Van geweld door extreemrechtse groeperingen is in de jaarverslagen van de AIVD al een aantal jaren amper sprake. In november 2010 heeft de AIVD de onderzoeksrapportage Afkalvend front, blijvend beladen uitgebracht over de dreiging die uitgaat van extreemrechts en rechts-extremisme. In dit rapport schreef de dienst: “Voor extreemrechts geldt dat de wervingskracht in de loop der jaren is afgenomen doordat sommige van hun standpunten op de landelijke politieke agenda zijn gekomen. Zo zijn in het integratie- en islamdebat, zoals dat na de aanslagen van 11 september 2001 begon, veel van de standpunten van extreemrechts aan de orde gesteld en bespreekbaar geworden. Voorbeeld hiervan is het veronderstelde failliet van de multiculturele samenleving. Deze ontwikkeling heeft er mede toe geleid dat van de destijds bestaande extreemrechtse groeperingen en bewegingen niet veel over is.”

Ondanks het verzwakken van extreemrechtse groepen en bewegingen maakt de Anne Frank Stichting in de Monitor Racisme en Extremisme jaarlijks melding van zo’n 150-300 geweldsincidenten per jaar waarbij de daders extreemrechtse of racistische motieven hadden. Vooral moslims, maar ook joden zijn hiervan het slachtoffer. Sinds 2005 is er overigens wel sprake van een afname van het aantal incidenten.

Tot slot kan er sinds de aanslagen van Anders Breivik in juli 2011 gesproken worden over (rechts)extremisme dat geinspireerd wordt door het internationale netwerk van groeperingen, politici, schrijvers en bloggers die vrezen dat het Westen, met hulp van ‘links’, geislamiseerd wordt. Hierbij moet wel de opmerking gemaakt worden dat het tot nu toe is gebleven bij één, weliswaar zeer gewelddadige, aanslag en verbaal geweld op internetsites.

Moslimextremisme
Het was een moslimextremist uit de Hofstadgroep die Theo van Gogh in 2004 vermoordde. Van extremistisch geweld door moslims is in Nederland na het verdwijnen van de Hofstadgroep de afgelopen jaren echter amper sprake geweest.

De AIVD maakt jaarlijks overigens wel melding van enkele Nederlandse jihadisten die naar het buitenland trekken en van de dreiging van jihadistische groepen uit Afghanistan en Pakistan die mogelijk aanslagen in Nederland zouden willen plegen. In haar laatste jaarverslag heeft de AIVD aandacht voor (ultra-)orthodoxe islamitische bewegingen die in potentie een bedreiging zouden kunnen vormen voor de Nederlandse democratische rechtsorde.In dit verband noemt de AIVD de Moslimbroederschap, de Tablighi Jamaat, de Hizb ut-Tahrir en de salafitische beweging. De dienst stelt hierbij expliciet dat het om niet-gewelddadige bewegingen gaat. Toch acht de dienst ze in potentie gevaarlijk omdat “ hun boodschap, bereik en activiteiten op termijn kunnen bijdragen aan het ontstaan van maatschappelijke polarisatie, onverdraagzaam isolationisme en anti-integratieve tendensen.”  Maar de voorlopige conclusie luidt dat geen van deze bewegingen zich te buiten gaan aan extremistische activiteiten.

Meer geweld in Europa
In Europa is er sprake van meer geweld. Volgens Europol vonden er in 2010 in de EU in totaal 249 terreuraanslagen plaats, waarbij zeven mensen omkwamen en tientallen anderen gewond raakten. Het merendeel (160) van de aanslagen werd gepleegd door separatisten, gevolgd door links extremisten (45). Drie van de 249 aanslagen werden toegeschreven aan islamistische terroristische groeperingen. Extreemrechts kende een rustig jaartje en pleegde geen enkele aanslag.

In Nederland werd geen aanslag gepleegd. Wel zijn volgens Europol het afgelopen jaar in Nederland 38 mensen opgepakt in verband met terrorisme. Het betrof 19 personen die verdacht werden van moslim-extremisme en 19 personen die verbonden zijn aan separatistische bewegingen. Deze cijfers zijn overigens niet terug te vinden in het jaarverslag dat de AIVD.

Meer artikelen over radicalisering, terrorisme, polarisatie en discriminatie op Republiek Allochtonië hier

Lees ook het blog van Martijn de Koning die veel over radicalisering onder moslims schrijft, zoals bijvoorbeeld hier

De Stichting VLot zet zich in voor vluchtelingen in Zuid-Limburg. Ze begeleiden mensen met hun procedures, helpen mensen met hun terugkeer maar ook voeren ze acties voor mensen die onterecht dreigen op straat of het land te worden uitgezet. Ondanks het generaal pardon van enkele jaren geleden zijn er nogal wat schrijnende gevallen.
De Stichting VLot geeft sinds kort een nieuwsbrief uit. Zeer informatief en van harte aanbevolen voor iedereen die begaan is met het lot van vluchtelingen in Nederland / Zuid-Limburg en het hiervoor broodnodige vluchtelingenwerk.
Zie voor de tweede nieuwsbrief: http://us2.campaign-archive1.com/?u=c073d771163980076e082afc3&id=96200d78c4&e=2ec133d4fb

De Tweede Kamer stemt morgen over het voorstel van de oppositie om het principe van netneutraliteit in de wet vast te leggen. Ik juich dat van harte toe. Netneutraliteit is lang vanzelfsprekend geweest. Nu uit de acties en plannen van KPN en Vodafone duidelijk is geworden dat zij van plan zijn hiervan af te wijken, is het belangrijk het belang van de consument en de economie te plaatsen voor het vermeende kortetermijn belang van een paar grote ondernemingen. Vermeend, want ik ben ervan overtuigd dat het afwijken van de netneutraliteit op termijn zeer schadelijk zou zijn voor juist KPN en Vodafone. Ik zal uitleggen waarom.

lees verder

Gisteren teruggekomen van mijn bezoek aan Lampedusa voor de Raad van Europa. Huiveringwekkend om met vluchtelingen te praten die de verdrinkingsdood ternauwernood zijn ontsnapt. Op het Zuid-Italiaanse eilandje Lampedusa liggen ze bij te komen van deze ervaring. Zij hebben het gehaald, andere vluchtelingen niet. Inmiddels zijn zo’n 30.000 de Middellandse Zee overgestoken vanuit Noord-Afrika naar Lampedusa. De laatste 7000 zijn niet langer goedgeklede Tunesische jongemannen, maar vluchtelingen uit Somalië, Ethiopië, Liberia. Zij hebben vanuit Libië de veel gevaarlijker oversteek moeten maken in nog slechtere bootjes. Uit de gesprekken valt op dat ze vaak al enkele jaren in Libië verblijven, voor Libiërs werken of in een provisorisch vluchtelingenkamp. De deal tussen Berlusconi en Gaddafi (in ruil voor 5 miljard per jaar hield Gaddafi de migranten tegen) weerhield hen van een doorreis naar Europa. Nu zijn ze juist gedwongen deze stap te zetten: Libiërs schieten op ze omdat ze verdacht worden van steun aan Gaddafi; Gaddafi zelf dwingt hen te kiezen tussen óf voor hem te vechten, óf in de gammele bootjes te stappen. In beide opzichten vormen ze een pion in zijn strijd tegen het Westen (en zijn eigen volk).

Inmiddels zijn ongeveer 1500 vluchtelingen verdronken. De oude vissersboten zijn volkomen ontoereikend en overladen. Deinend op zee zijn ze weerloos. Lang niet alle boten zijn uitgerust met een satelliettelefoon waarmee ze hulp kunnen vragen, en een structureel overzicht van het verkeer op zee ontbreekt. Als een schip in nood wordt ontdekt, vindt er soms eerst nog een strijd plaats wie verantwoordelijk is voor de redding: Italië of Malta. Een schrijnend voorbeeld van de hete aardappel die wordt doorgeschoven, vormde de dood van 61 opvarenden die al tien dagen voordat ze uithongerden waren ontdekt. De Italiaanse kustwacht kende hun locatie, een NAVO vliegdekschip voer langs, een militaire helikopter gooide wat water en voedsel naar beneden. Maar iedereen vertrok weer. De parlementaire Assemblee van de Raad van Europa stemt naar verwachting met mijn voorstel in om onderzoek te doen naar de exacte toedracht van hun dood. Door organisaties verantwoordelijk te stellen en door heldere regels af te dwingen, hoop ik dat we dergelijke drama’s kunnen voorkomen.  

Hoeveel slachtoffers zullen nog volgen? Er verblijven nog duizenden mensen in Libië, wachtend op goed weer. Wachten we totdat zij besluiten hun leven te riskeren voordat we hen een helpende hand toesteken? Als de NAVO acties bedoeld zijn om burgers te beschermen tegen Gaddafi, zou dat dan niet ook voor de vluchtelingen in Libië moeten gelden? Het is niet eenvoudig om nu groepen vluchtelingen te evacueren uit het land, maar het is niet geprobeerd en er is evenmin met Gaddafi over onderhandeld. De andere kant uit vluchten biedt voor de Afrikanen weinig perspectief. Een toenemend aantal door de UNHCR erkende vluchtelingen dat in Tunesische kampen is opgevangen, neemt het risico om terug te keren naar Libië om van daaruit Europa te bereiken. Een verblijf in een kamp is namelijk uitzichtloos, want de Europese landen nemen maar heel mondjesmaat vluchtelingen van de VN over. Mijn oproep om ruimhartig vluchtelingen uit deze kampen over te nemen is door het parlement van de Raad van Europa weliswaar van harte ondersteund, maar niet door de regeringen van de EU lidstaten.

Dat deze regeringen weigeren om een gemeenschappelijk asielbeleid vast te stellen is kortzichtig. Maar dat ze blijven wegkijken als zich aan hun buitengrenzen een humanitaire ramp voltrekt, is onacceptabel. Mensen en mensenrechten redden is niet alleen een Italiaanse verantwoordelijkheid, maar die van Europa als geheel.          

Vanaf nu kun je reacties plaatsen op mijn weblog items. Verder heb ik ook een aantal andere onderdelen van de site geupdate. De foto bovenin is nu een willekeurige foto (voorlopig 4 verschillende). Ik heb wat getweakt in het ontwerp. En de software achter de site is ook geupdate naar de laatste versie.

Vandaag is het 4 mei. De dag waarop in Nederland de gevallenen uit de Tweede Wereldoorlog worden herdacht en sinds 1961 ook de Nederlandse gevallenen tijdens andere militaire conflicten (zoals de politionele acties in Nederlands-Indië) en vredesoperaties ...

Behalve de vele reacties zonder enige onderbouwing, of zelfs enkele ad-hominem drogredenen, kreeg mijn artikel op webwereld ook een paar heel goede argumenten.

De meerderheid, was, tegen verwachting, positief. Tegen verwachting, omdat olifanten in porseleinkasten meestal weggejaagd worden :).

De enige inhoudelijke reactie waar ik niet meteen een antwoord op heb, is van MexMast op Maandag 21 Maart 2011 17:07 (helaas kan ik niet direct linken naar webwereld reacties, dus even zelf zoeken.)

meer lezen

Helaas heb ik de afgelopen tijd moeten constateren dat DWARS niet meer dwars is. Dat heeft mij, en enkele leden uit Eindhoven met mij, doen besluiten mijn lidmaatschap van DWARS op te zeggen. Onderstaande brief is vanmorgen aan het landelijk bestuur van DWARS gestuurd. 

We hebben er wel een tijdje over na gedacht, maar het lidmaatschap van DWARS heeft geen enkele toegevoegde waarde naast het lidmaatschap van GroenLinks. Het is alleen als shortcut naar de Tweede Kamer te gebruiken. Op 7 april zal er een ALV gehouden worden over de toekomst van de Eindhovense DWARS-afdeling. Het voltallige bestuur zegt namelijk haar lidmaatschap op. Tijdens die ALV zal er xf3f een nieuw bestuur gekozen moeten worden xf3f zal de afdeling ophouiden te bestaan. Ik blijf wel overtuigd lid van GroenLinks, maar zie de meerwaarde van een DWARS-lidmaatschasp niet meer.

We willen wel graag acties kunnen blijven en houden en GroenLinks kritisch volgen, maar niet meer namens DWARS. Naar de juiste vorm moeten we nog zoeken.

 

Beste bestuursleden,

Van oudsher is DWARS ook altijd een dwarse vereniging geweest. Een vereniging, van en door jongeren, met eigen idealen en vastbesloten die idealen te realiseren. Actie was een van de middelen om op te komen voor deze idealen. Invloed uitoefenen op GroenLinks een andere. Dat gebeurde niet altijd met succes, maar DWARS liet van zich horen als GroenLinks eens uit de bocht leek te vliegen. Ook de organisatiestructuur die DWARS had, was erg dwars.

Sinds enkele jaren is DWARS echter niet dwars meer. De organisatiestructuur is zodanig aangepast dat x91anderen het ook begrijpenx92. Onze organisatiestructuur is blijkbaar zo op de buitenwereld gericht, dat dat de voorkeur krijgt boven idealen. Ook in relatie tot GroenLinks is DWARS zichzelf niet meer. Althans, ze doet haar naam geen eer aan. Steeds vaker laat DWARS het GroenLinks-geluid horen. Op zich is dat GroenLinks-geluid prima, maar wat doet DWARS er dan nog toe?

Die vraag is er een die ondergetekenden zichzelf regelmatig gesteld hebben. Welke voordelen heeft het DWARS-lidmaatschap nog, als je daarnaast ook lid bent van GroenLinks? Inhoudelijk eigenlijk geen. Van de kritische, actiegerichte organisatie die DWARS was, is zij nu getransformeerd in een opleidingsinstituut voor GroenLinks. DWARS verkondigt de laatste jaren alleen nog maar het GroenLinks-verhaal, waarbij besluiten van de Tweede Kamerfractie zonder enige twijfel geaccepteerd lijken te worden. Op het afgelopen GroenLinks-congres bevestigde Eline van Nistelrooij dit gegeven nog maar eens. Haar speech, hoe mooi ook gesproken, was de speech van een partijleider van GroenLinks, er zat geen enkel DWARS element inx85

De enige keer dat DWARS de afgelopen tijd ook daadwerkelijk dwars was, was een paar weken geleden. In het debat rondom de missie naar Afghanistan, volgde het landelijk bestuur de fractie niet. In een poging volwassen over te komen en x91verantwoordelijkheid te nemenx92 koos het DWARS-bestuur het standpunt om vxf3xf3r het kabinetsvoorstel te zijn. Een voorstel dat de grondbeginselen van zowel GroenLinks als DWARS tart. Waar de Tweede Kamerfractie het (wijze) besluit nam tegen te zijn, tenzij er het nodige aangepast werd, was het DWARS-bestuur direct voor.

Onderstaande leden hebben erg veel moeite met deze opstelling van het bestuur en dit standpunt was, naast het eerdergenoemde punt over toegevoegde waarde van het DWARS-lidmaatschap naast een GroenLinks-lidmaatschap, dan ook de druppel die ons heeft doen besluiten ons lidmaatschap van DWARS op te zeggen. Middels deze brief willen wij jullie dus kenbaar maken dat wij met pijn in het hart hebben gezien hoe DWARS de afgelopen jaren minder dwars is geworden, en het lidmaatschap voor ons geen enkele extra waarde meer heeft naast het GroenLinks-lidmaatschap en dat wij dus ons lidmaatschap per direct opzeggen.

Deze beslissing heeft wel wat gevolgen. Onder de onderstaande leden, bevindt zich het voltallige bestuur van DWARS Eindhoven. De bestuursleden, die in de gebrekkige ondersteuning van de afdeling nog een extra argument zien, zullen dus ook hun functie neerleggen. We willen jullie vragen om bijgevoegde uitnodiging naar onze Eindhovense leden te versturen. Deze uitnodiging gaat over een Algemene Leden Vergadering voor de afdeling Eindhoven met op het programma nieuwe bestuursverkiezingen. Daarnaast vragen wij een ieder die zich geroepen voelt, zich te melden voor een bestuursfunctie. Mochten er zich geen leden melden voor een bestuursfunctie, zal het belangrijkste punt op de agenda van de ALV de opheffing van de afdeling Eindhoven staan.

Hopelijk hebben wij jullie hierbij voldoende gexefnformeerd over onze beslissing en de redenen daartoe. Tevens hopen we, dat het bestuur van DWARS deze beslissing zal respecteren. Een ieder van ons heeft een mooie tijd gehad als DWARS-lid, maar ziet door de eerdergenoemde redenen een noodzaak dit lidmaatschap nu te stoppen.

Met vriendelijke groet,

Doortje van Hal (bestuurslid) 
Eline Jonkers 
Jeroen van Leeuwen 
Tom van den Nieuwenhuijzen 
Cyriel Prinsen (bestuurslid) 
Menno Slaats (bestuurslid)

 

Ik heb de senator-stemwijzer van Simon Otjes ingevuld. (Nu ook nog in OpenDocument-formaat, Simon!)
Het lijstje dat eruit kwam, komt redelijk overeen met de voorkeuren die ik al had. Er zijn enkele kandidaten van wie ik vind dat ze door hun acties in het verleden geen vertegenwoordigende functie zouden moeten bekleden voor de partij. Met name geldt dat voor Marten Wiersma, bekend van de Thermphos-uitzending van Zembla en later nog eens aan bod gekomen in Tegenlicht. Ook zou ik Harry Borghouts willen adviseren om het even buiten de politiek te zoeken, al vind ik niet alle kritiek die hij over zich heen heeft gekregen terecht.

Mijn top-14 ziet er dan voorlopig zo uit:

1. Tof Thissen
2. Brechtje Paardekooper
3. Harmen Binnema
4. Margreet de Boer
5. Tineke Strik
6. Ruard Ganzevoort
7. Marijke Vos
8. Jan Laurier
9. Michael Boddeke
10. Han Warmelink
11. Kees Duijvestein
12. Yolan Koster-Dreese
13. Cees van Eijk
14. Ties de Ruijter

Ik las dat er morgen 1500 mensen naar Vredenburg komen. Dat zal dan het drukste congres zijn dat ik ooit heb bijgewoond. Behalve Kunduz en de lijst voor de Eerste Kamer staan er nog meer zaken op de agenda, waaronder niet in de laatste plaats de motie Open Source Softwarebeleid van de werkgroep ICT. Het partijbestuur ontraadt die jammer genoeg. De site Open Trends heeft daar een aardige analyse van.

Laten we er een kritisch maar positief congres van maken!

Sinds haar oprichting in 1989 profileert Groen Links zich als voorvechter van een multicultureel Nederland. Dit heeft de partij altijd veel stemmen opgeleverd van allochtone Nederlanders, zeker in vergelijking met de gevestigde orde van PVDA en CDA. Een week is al een lange tijd in de politiek en twee decennia een eeuwigheid, waarin onvoorstelbaar veel kan veranderen. In Europa zijn we van de geel-rode jaren negentig, waarin de sociaal- en christendemocraten de dienst uitmaakten in zo ongeveer de hele EU, in de blauw-met-gele jaren tien terechtgekomen. Liberalen en rechtse partijen hebben een forse opmars gemaakt. Er is meer politieke diversiteit, die ook wordt weerspiegeld in de voorkeuren van de allochtone kiezers. In Nederland betekent dat dat deze groep niet meer zo vanzelfsprekend voor GroenLinks kiest.
Je zou kunnen zeggen dat dit een indicatie is van een toenemende integratie: de allochtone kiezer stapt over van een nichepartij naar een gewone partij. Het kan ook betekenen dat GroenLinks is veranderd en niet meer aantrekkelijk is voor wie deel uitmaakt van het diverse en multiculturele Nederland.
Gezien de reacties in de media op de uitspraken van Femke Halsema over het Islam debat, net voor haar vertrek als partijleider, zou dat het geval wel eens kunnen zijn. In een door GroenLinks georganiseerde conferentie over de vrijheid van godsdienst gaf Halsema te kennen dat bepaalde aspecten van de Islamitische straatcultuur niet getolereerd kunnen worden in Nederland. De nuances van haar betoog zijn uiteraard niet behouden gebleven in de media, wel dat er sprake is van een nieuwe, ferme toon: GroenLinks doet tegenwoordig blijkbaar ook aan ‘Islam-bashing’.
Dit was vroeger ondenkbaar, nuances of niet. Er moet nogal wat veranderd zijn als de partijleider directe kritiek durft te uiten tegen een minderheid. Heeft een stille revolutie plaatsgevonden binnen de partij, of heeft deze zich aangepast aan het maatschappelijke klimaat, waarin kritiek op minderheden en vooral de Islam gewoon is geworden? Wat misschien nog wel belangrijker is: welke consequenties heeft dit voor het nieuwe leiderschap van de partij?
Op het eerste gezicht is er weinig veranderd aan de ideologische positie van Groen Links: de partij is ontstaan uit de emancipatoire bewegingen van de jaren zestig en zeventig en staat nog steeds in deze traditie. Persberichten en verkiezingsprogramma getuigen hiervan, ook in 2011. Emancipatie is binnen GroenLinks altijd opgevat als de bevrijding van het individu aan de dwang van de meerderheid. In ontzuild en progressief Nederland betekent dat dat iedere vorm van automatische groepssolidariteit verdacht is geworden. Globalisatie en het afnemen van nationale identiteit worden in dit narratief positief geïnterpreteerd, want geven meer ruimte aan het individu in zijn zoektocht naar emancipatie en vrijheid.
Het blijkt nu dat deze zoektocht voert tot het overschrijden van de dunne grens tussen individualisme en egocentrisme. De nieuwe Verlichting, waarin iedereen zich in vrijheid zou kunnen ontplooien tot een progressief en weldenkend mens is niet gekomen, in plaats daarvan de opmars van een populistische rechts politiek. Progressief Nederland heeft dit niet zien aankomen, om wat voor reden dan ook en wordt nu overrompeld door de brede terugkeer naar deze schijnveiligheid van de kudde. De individuen die een veilig hokje bezitten keren daarnaar terug, de anderen zoeken naar de profeet of politicus met de makkelijkste antwoorden en minderheden zijn alweer het probleem. Volgens The Economist heeft het Nederlandse kabinet een povere keuze gemaakt: de Nederlandse kiezers zijn verward en angstig en de regering speelt in op deze gevoelens, in plaats van op zoek te gaan naar oplossingen voor de reële problemen van het land.
Binnen deze context is de positie van GroenLinks ten aanzien van minderheden belangrijker dan ooit. De problemen waar Nederland mee kampt zullen niet worden opgelost met de verharding van het politieke klimaat. De hindernissen voor de emancipatie van moslims staan nog overeind. GroenLinks heeft lang geleden al een inhoudelijke keuze gemaakt voor het belang van emancipatie, van alle minderheden, ook de moslims. Wat is veranderd is de opvatting van de partij over de strategie om dit te bereiken. Halsema’s uitlatingen geven blijk van deze nieuwe ‘tough love’: de liefde voor diversiteit blijft, maar harde kritiek op misstanden binnen minderheden mag. Emanciperen schept ook verantwoordelijkheden.
De vraag is wat de daadwerkelijke politieke waarde van deze keuze is, vandaag de dag. De dominante partijen hameren iedere minuut van iedere dag over de problemen met minderheden, moet GroenLinks dan advocaat van de duivel spelen met zulke uitlatingen? De reacties in de media laten zien dat ‘love’ maar al te makkelijk wordt vergeten en dat alleen ‘tough’ de kranten haalt. Als dat de positie van GroenLinks lijkt te zijn, bestaat een grote kans dat de partij zich verder zal vervreemden van wie dan ook maar de tolerante kiezer geacht wordt te zijn. Zonder uiteraard aan populariteit te winnen bij de bezorgden en onzekeren.
Er is ook een andere mogelijkheid: dat emancipatie niet afhankelijk is van politiek en dat het aantal geemancipeerde Nederlanders groeit, GroenLinks of niet. Wilders en consorten vertegenwoordigen degenen die niet blij zijn met de toenemende globalisering en die verlangen naar een meer overzichtelijk en minder kakelbont land. Een segment van de bevolking dat nooit eerder deel kreeg aan de macht en nu dus geëmancipeerd is geworden. Progressief Nederland heeft dan ook zware verliezen geleden bij de verkiezingen maar is niet verdwenen. Op het politieke toneel zijn nieuwe acteurs verschenen, ook producten van politieke emancipatie. Het debat wordt niet meer bepaald door de traditionele achterban van de PvdA en de CDA, maar erkent nu ook de VVDers en de PVVers. GroenLinks houdt zin in de toekomst, een toekomst die politiek diverser is geworden. GroenLinks en haar linkse of progressieve bondgenoten moeten zich daarop voorbereiden met een nieuwe toon en ander leiderschap, waarin harde uitlatingen over minderheden, maar ook buitenparlementaire acties – Nederland bekent kleur, misschien - zijn toegestaan. Een nieuwe winter, een nieuw geluid.

Spanning en onduidelijkheid
Het ziet ernaar uit dat GroenLinks afdaalt van haar ivoren toren aan de grachtengordel naar de drukte van het marktplein, waar verschillende culturen botsen en de problemen van de multiculturele samenleving zich afspelen. Een deel van de GroenLinkse achterban ervaart dit als een verdere verrechtsing van hun partij; een verder meebuigen met de wind. Misschien hebben zij gelijk. Maar een ander deel van de Groenlinkse achterban beschouwt het ‘nieuwe GroenLinks’ als zoekend naar een evenwicht tussen de verschillende belangen en verlangens van alle groepen in onze samenleving. De partij is op zoek naar een positie tussen de huidige xenofobie en het allochtonenknuffelen van vroeger. Misschien hebben zij gelijk.
Wat is de lange termijn agenda van progressief Nederland voor autochtoon en allochtoon Nederland, dat is de vraag. Een vraag waarvan het antwoord zal bepalen welk politieke stroming de toekomst heeft. Tussen de grote woorden en stoere taal is het nog niet duidelijk wat GroenLinks eigenlijk te melden heeft.
Wat GroenLinks zou willen melden is wel te vinden, in manifesten, verkiezingsprogramma’s en beginselverklaringen. De staat volgens GroenLinks moet nog steeds een instrument van emancipatie zijn. De partij beweegt zich naar het publieke slagveld, waar individuen dagelijks moeten vechten voor hun identiteit en voor hun eigen ruimte, onafhankelijk van welk collectief dan ook. Dat geldt niet alleen voor minderheden, ook de confrontatie van de vrijzinnige idealen van GroenLinks met andere politieke partijen moet hier gaan gebeuren, op het politieke marktplein. Het nieuwe GroenLinks van Halsema -en nu van Sap- is een standpunt aan het ontwikkelen als progressief links-liberaal, of vrijzinnig. Het is hoog tijd om dit beter te verkopen op de politieke markt, waar samenwerking en botsingen aan de orde van de dag zijn. Daarvoor moet het eerst beter onder woorden worden gebracht dan tot op heden het geval is geweest.

Diversiteitsbeleid: van publiek naar privaat en terug.
Wat zou dan deze GroenLinkse nieuwe identiteit is in verhouding tot het allochtonenvraagstuk kunnen zijn?. Of we het nu willen of niet, het politieke debat van dit moment wordt gedomineerd door deze kwestie en het is goed dat de partij het oude standpunt van ‘multiculturalisme boven alles’ achter zich heeft gelaten, maar wat komt ervoor in de plaats?
GroenLinks is natuurlijk geen Wilderiaanse beweging. Ook geen anti-Wilders partij, zoals Rene Danen en Mohamed Rabbae – prominente GroenLinks leden – misschien zouden willen. Wat is de partij dan wel? Hoe moet de ‘tough love’ van Halsema worden vertaald naar diversiteitsbeleid?
Multicultureel Nederland werd volgens de gangbare opinie geboren in 1983 toen de WRR het eerste rapport uitbracht waarin werd gepoogd om diversiteitsbeleid vorm te geven vanuit de politiek. Van dit animo is weinig overgebleven binnen de overheid. De avant-garde van de beleidsmakers is dan ook verhuisd naar de private sector en verdient zijn brood met het produceren van diversiteitsmanagement voor bedrijven, die wel de noodzaak daarvan inzien. Het debat in de politiek verhardt, terwijl het bedrijfsleven steeds meer gebruik maakt van de kracht van diversiteit.
De ontwikkelingen in het diversiteitsmanagement in de private sector spelen zich af op drie terreinen: het faciliteren van werk voor mensen van verschillende culturele achtergronden, het verkennen van nieuwe markten en het mainstreamen van diversiteit als een positieve waarde in de bedrijfscultuur.
Het interessante is dat deze drie thema’s eenvoudig zijn te vertalen in politieke actie. Om te beginnen: de verbetering van de werksituatie voor mensen van verschillende culturele achtergrond is de simpele erkenning dat verschillende mensen verschillende behoeftes hebben wat betreft hun werkomgeving. Zoals bijna niemand verwacht te moeten werken op de avond van 5 december, zo kan ook ruimte worden gemaakt voor andere feestdagen, net zoals veel bedrijven gebedsruimtes hebben ingericht. Het gaat erom dat een bedrijf gewoon vriendelijk kan zijn tegen verschillende culturen.
Als we over verkennen van nieuwe markten praten: een alternatieve kijk op een bepaalde situatie wordt algemeen erkend als een must in het competitieve bedrijfsleven van vandaag. Diversiteit in een brede zin is een onmisbaar element hiervan. In de politiek vertaalt dit principe zich in de noodzaak voor interne diversiteit binnen politieke partijen. Om te kunnen praten met diverse groepen (en niet alleen te praten over diverse groepen) moeten leden van deze groepen deelnemen aan het interne debat. Als GroenLinks, of welke partij dan ook, kans wil maken op een belangrijke positie in de diverse sectoren van de maatschappij, moeten moeten deze sectoren eerst de partij worden binnen gehaald.
Het profileren van welk bedrijf dan ook als diversiteitsvriendelijk en het naar buiten treden als een niet homogene entiteit is de derde poot van elke diversiteitsbeleid in de zakenwereld van vandaag. Dit derde principe is moeilijker te integreren in het leven van een politieke partij, waar eenheid van meningen hoog wordt gewaardeerd. Het proces van interne discussie is vooral gericht op het bereiken van consensus. De diverse wereld van vandaag leert ons nog een andere les: wij moeten niet alleen leren om het met elkaar eens te worden, maar ook om het niet met elkaar eens te hoeven zijn.
Deze drie elementen hebben veel te danken aan maatschappelijke trends van twintig tot dertig jaar geleden. Net zoals in de milieu-discussie heeft het bedrijfsleven zich stellingen en praktijken eigen gemaakt die afkomstig zijn uit de activistisch-progressieve politieke hoek. Ons pleidooi is om deze keer de rollen om te draaien en de politiek van morgen te inspireren door het bedrijfsleven van vandaag. Laten we diversiteit faciliteren, gebruiken en mainstreamen. Door alle nadruk op de problemen van multicultureel Nederland te blijven leggen, worden deze toch niet opgelost. Iedereen weet inmiddels wel wat ‘tough’ betekent, het wordt tijd om ook te gaan nadenken over wat ‘love’ zou kunnen inhouden. Oplossingsgericht denken zou daarvan goed begin kunnen zijn.

Hoi!

Samen met fractiegenoot Peter van Doremalen begin ook ik vanaf dit jaar met het bijhouden van een persoonlijke politieke blog, waarbij mijn werk, acties en activiteiten als GroenLinks raadslid in ‘s-Hertogenbosch te voglen zijn. Een goede totaaloverzicht van activiteiten en successen van GroenLinks Den Bosch is te vinden op denbosch.groenlinks.nl . Naast mijn politieke activiteiten zal ik hier ook met enige regelmaat ‘inspiratie’ delen en korte opiniestukken plaatsen.

Laat ik maar meteen met jullie het filmpje van Senator Bernie Sanders die ik op www.petervandoremalen.nl heb bekeken en blij was dat dit GroenLinkse boodschap ook elders wordt uitgedragen.

Sen Bernie Sanders speech

De VN-klimaatonderhandelingen dreigden bijna te verdrinken, maar hebben afgelopen weekend een reddingsvest toegeworpen gekregen. De planeet is er niet mee gered, maar het geloof in de internationale onderhandelingen is hersteld. Zonder een overeenkomst op de klimaattop in Cancún zouden de klimaatonderhandelingen tot stilstand zijn gekomen en zou ongetwijfeld de vraag zijn gerezen of het UNFCCC nog wel bestaansrecht heeft. Een uitgebreide analyse van de stand van zaken ná de klimaattop in Cancún, waarin stap voor stap de gemaakte afspraken worden besproken.

Een nieuw akkoord na het Kyotoprotocol

De klimaattop in Kopenhagen vorig jaar was een deceptie en was een stap terug in het beperken van klimaatsverandering: nu doen we weer een voorzichtig stapje vooruit. Komend jaar moet de versnelling ingezet worden om tot een bindend klimaatverdrag te kunnen komen. Al in 2012 loopt namelijk het huidige klimaatverdrag, het Kyotoprotocol, af en er is nog geen opvolger.

Over de vorm van het nieuwe klimaatverdrag wordt nog volop onderhandeld. Ontwikkelingslanden eisen een vervolg op het huidige Kyotoprotocol, maar de rijke landen willen echter een nieuw klimaatverdrag (LCA). Alleen de Europese Unie heeft gezegd in Kyoto-2 te willen stappen, maar dan niet als enige van de rijke landen. Er lopen dus twee parallelle onderhandelingen: een Kyoto-2-spoor en een LCA-spoor (over een nieuw klimaatverdrag). In Cancún zijn daarom twee teksten aangenomen:

1. Een Kyoto-2-tekst van twee pagina’s, met daarnaast beslissingen over bijvoorbeeld klimaatemissies van landgebruik.
2. Een LCA-tekst van dertig pagina’s.

De teksten hieronder geven een samenvatting van de inhoud van deze teksten. De beslissingen die vorig jaar in Kopenhagen zijn genomen, worden met deze overeenkomst in Cancún verankerd in het VN-proces. De moeizame weg om te komen tot deze bescheiden beslissingen toont aan dat het niet makkelijk zal zijn om volgend jaar op de volgende klimaattop in Durban, Zuid-Afrika, te komen tot een juridisch bindend klimaatakkoord.

Wat is er niet afgesproken?

Alle hete hangijzers zijn tot volgend jaar uitgesteld. Zo is er in Cancún besloten om een Klimaatfonds op te richten, maar hoe straks jaarlijks honderd miljard dollar aan klimaatfinanciering op tafel kan komen is nog steeds onbekend. Bovendien, het klimaatbeleid van de landen is met de Cancún-overeenkomsten verankerd in het VN-proces, maar die zijn bij lange na niet genoeg om de klimaatcrisis te bestrijden. Er zullen dus aanvullingen moeten komen op dat wat al is afgesproken. Er is sprake van een gat in doelstellingen: er zou negen gigaton CO2 meer moeten worden gereduceerd om in de buurt van die twee graden-doelstelling te komen. Maar een proces hoe dat gat gedicht kan worden, is niet helder afgesproken in Cancún.

Daarnaast moeten we uitkijken om niet te vallen over het grootste struikelblok, de vorm van een klimaatverdrag. Kiezen we voor een vervolg op het huidige Kyotoprotocol of stellen we een nieuw klimaatverdrag op? Grootste bezwaar van een vervolg op het Kyotoprotocol is dat de grootste vervuilers, de Verenigde Staten en China, er niet onder vallen. Reden voor Japan en Rusland om zich niet aan een vervolg op het Kyotoprotocol te willen verbinden. Ontwikkelingslanden eisen juist een Kyoto-2. Waarom zouden we een nieuw verdrag maken als we er al eentje hebben? Een andere reden waarom ontwikkelingslanden zoals China voor een Kyoto-2 zijn, is dat zij onder het Kyotoprotocol geen klimaatdoelen hebben gekregen. Terwijl onder een nieuw verdrag ontwikkelingslanden ook tot klimaatacties verplicht kunnen worden. De beslissing of er een vervolg op het Kyotoprotocol komt of niet is dus weer uitgesteld tot volgend jaar. Dit wordt een groot en moeilijk discussiepunt in Durban.

Wel afgesproken in Cancún

Kyoto-2

• Belangrijkste punten:
  • In de Kyoto-2-tekst wordt verwezen naar het laatste IPCC-rapport (ABC) waarin staat dat de klimaatuitstoot van rijke landen tot 2020 met 25% tot 40% moet afnemen. De rijke landen die onder Kyoto vallen worden opgeroepen om hun ambities te verhogen om hieraan te voldoen. Deze doelstelling geldt echter alleen voor de landen die zich committeren aan Kyoto-2; dat de 25-40% doelstelling niet in het LCA-spoor wordt genoemd, geeft al de zwakte aan van dit succes in de Kyototekst.
  • Er wordt opgeroepen om zo snel mogelijk een Kyoto-2 vast te stellen, zodat er geen gat ontstaat tussen de eerste en tweede Kyotoperiode.
  • Het Kyotoprotocol voorziet in ‘flexibele mechanismen’, die rijke landen instaat stellen om emissiereducties in het buitenland mee te kunnen laten tellen voor de eigen klimaatdoelstelling. Deze flexibele mechanismen zullen beschikbaar blijven.
  • Verwijzing naar de huidige klimaatbeloftes in een apart document.

LCA (nieuw verdrag)

• Belangrijkste punten:
  • Er wordt niet verwezen naar (een deadline voor) een juridisch bindend klimaatakkoord.  De interne situatie in de VS maakt het heel erg moeilijk voor de VS om zich aan een juridisch bindend klimaatakkoord te verbinden.
• Gezamenlijke visie:
  • Erkent de doelstelling van twee graden Celsius, waarbij de gemiddelde temperatuur met niet meer dan twee graden boven pre-industriële niveaus mag stijgen.
  • Een klimaatdoel voor het jaar 2050 zal volgend jaar in Durban besproken worden bij de volgende klimaattop.
• Adaptatie (aanpassen aan klimaatverandering):
  • Een Raamwerk voor Adaptatie wordt opgericht om de acties van landen die zich aanpassen aan klimaatverandering beter te kunnen coördineren.
• Klimaatacties rijke landen:
  • Verwijzing naar ‘historische verantwoordelijkheid’ van de rijke landen. De rijke landen hebben opgeteld de meeste schadelijke stoffen uitgestoten en moeten dus de leiding nemen in de aanpak van de klimaatcrisis.  Ontwikkelingslanden zoals China verwijzen naar deze ‘historische verantwoordelijk’ van de rijke landen om zelf nog even niet zoveel te doen. In ieder geval (vindt China) hoeven ze minder te doen dan een land als de Verenigde Staten, dat in het verleden veel meer broeikasgassen heeft uitgestoten. Dit is een gevoelig punt voor de rijke landen. Als je volledig rekening houdt met deze historische verantwoordelijk zouden de rijke landen namelijk praktisch niks meer mogen uitstoten.
  • Verwijzing naar de huidige klimaatbeloftes in een apart document.
  • Geen expliciete verwijzing naar het gapende gat tussen de klimaatbeloftes tot nu toe en de benodigde acties om de klimaatcrisis aan te kunnen pakken. Wel worden rijke landen opgeroepen om hun klimaatambities te verhogen en zullen er volgend jaar workshops worden gehouden over hoe de klimaatambities verhoogd kunnen worden. Er zal ook een technisch stuk gemaakt worden over de vergelijkbaarheid van de klimaatambities.
• Klimaatacties ontwikkelingslanden:
  • Ontwikkelingslanden zullen ook klimaatacties nemen om hun emissies te reduceren, die gesteund zullen worden door technologie en financiering van de rijke landen. Doel is dat de werkelijke klimaatemissies afwijken van ‘business-as-usual’ emissies.
  • Verwijzing naar de huidige klimaatbeloftes in een apart document.
  • Een register van klimaatacties in ontwikkelingslanden met behoefte aan internationale steun wordt opgezet.
  • Klimaatacties die internationale steun hebben gekregen zullen internationaal gemeten, gerapporteerd en gecontroleerd (zie MRV) worden.
  • Klimaatacties zonder internationale steun zullen alleen in eigen land gemeten, gerapporteerd en gecontroleerd worden.
• Ontbossing (zie REDD):
  • Ontwikkelingslanden wordt opgeroepen om een nationale strategie te ontwikkelen en om te zorgen voor een referentiemeting, zodat acties die ontbossing tegengaan met het eerdere niveau vergeleken kunnen worden.
  • Ontwikkelingslanden worden opgeroepen om een systeem te ontwikkelen waarin informatie wordt gegeven over hoe de sociale criteria en milieucriteria nageleefd worden.
  • Financieringsmogelijkheden om ontbossing tegen te gaan worden volgend jaar in Durban besproken.
• Financiering:
  • Verwijzing naar dertig miljard dollar klimaatfinanciering voor de periode 2010-2012. Rijke landen worden opgeroepen om informatie te verstrekken over de hoeveelheid en vorm van financiering.
  • Beslissing om verhoogde, nieuwe en additionele, adequate financiering beschikbaar te stellen aan ontwikkelingslanden.
  • Verwijzing naar de jaarlijkse honderd miljard dollar die rijke landen vanaf 2020 beloofd hebben aan ontwikkelingslanden.
  • Een Groen Klimaatfonds wordt opgericht. Dit fonds wordt bestuurd door vierentwintig leden (twaalf uit ontwikkelingslanden en twaalf uit rijke landen). De Wereldbank wordt de tijdelijke beheerder van het fonds.
• Uitwisseling van technologie:
  • Er wordt een Mechanisme voor Technologie opgericht, bestaande uit een Technologiecommissie en een Klimaattechnologiecentrum en -netwerk. Het Technologiecentrum zal op verzoek van een ontwikkelingsland informatie, advies en steun geven om de ontwikkeling en uitwisseling van milieutechnologie te stimuleren.
• Review:
  • Er zal onderzocht worden of het langetermijndoel (temperatuurstijging van maximaal twee graden Celsius) adequaat is. Deze inspectie zal in 2013 beginnen en tegen het jaar 2015 afgerond zijn.

DEAL IS ROND IN CANCÚN! Lees hieronder over de spannende laatste uren, in een verslag van minuut tot minuut.

Een ongekend spannende laatste nacht bij de klimaatonderhandelingen in Cancún. De Mexicaanse voorzitter heeft ambitieuzere teksten gepresenteerd dan verwacht. Nu vindt besluitvorming plaats in de plenaire vergadering waar 192 landen hun goedkeuring  moeten geven.  GroenLinks-Europarlementariër Bas Eickhout is positief over de voorliggende teksten, maar houdt  een slag om de arm.

“Dit gaat om concepten en we hebben nog een lange nacht te gaan waar ieder land haar zegje mag doen. De kans bestaat dat sommige landen toch weer willen morrelen aan de afspraken. Dat zou desastreuze gevolgen kunnen hebben voor de uiteindelijke stemming.”

De teksten die nu voorliggen voorziet onder andere in de aanpak van ontbossing en een klimaatfonds van honderd miljard per jaar. Een aantal belangrijke politieke issues lijken vooruitgeschoven te worden Wij houden je hier op de hoogte van de belangrijkste gebeurtenissen.

03:42 u (10:42 in NL): *plop* DEAL IS GESLOTEN. KOPENHAGEN HEBBEN WE ACHTER ONS GELATEN!

03:35 u (10:35 in NL): the decision is hereby adopted, aldus Espinosa.

03:29 u (10:29 in ML): De VS gaat zich er nu mee bemoeien en stelt dat er officieel geen reglement van orde is aangenomen. Je kan je afvragen of de VS het meest aangewezen land is om Bolivia op andere gedachten te krijgen.

03:23 u (10:23 in NL): Als we het goed snappen is Kyoto tekst aangenomen, ondanks Boliviaanse bezwaren. Voer voor juristen!

03:20 u (10:20 in NL): Espinosa: “consensus is iets anders dan unanimiteit. Bolivia probeert Veto te krijgen in de VN tegen de wil van de de conferentie in.”

03:18 u (10:18 in NL): Echt zonde: het nieuws zal nu vooral het gezever van Bolvia zijn in plaats van Klimaatakkoord.

03:16 u (10:16 in NL) Espinosa doet haar best uit te leggen dat ze positie Bolivia respecteert, maar dat ze niet de wens van 191 andere landen opzij kan schuiven voor 1 land. 03:12 u (10:12 in NL) Bolivia wijst de zaal op de VN-regels: consensus is nodig, en die is er niet omdat zij in hun EENTJE tegen stemmen.

03:10 u (10:10 in NL) Voorzitter van de top Espinosa houdt vol: Bolivia kan lullen wat ze wil, maar de tekst wordt gewoon aangenomen. Uiteraard is Bolivia het daar allesbehalve mee eens. Wat een gevecht!

03:07 u (10:07 in NL): Bolivia… Bolivia…

03:00 u (10:00 in NL): Bolivia kan akkoord niet steunen want Kyoto Protocol 2 is niet zeker genoeg. Bolvia wil duidelijk niet snappen wat onderhandelen betekent. Wat zal Espinosa nog uit haar mouw kunnen schudden?

02:57 (09:57 in NL): Bolivia aan het woord….. S P A N N E N D

02:54 u (09:54 in NL): Even een restecp uitdelen aan Michael Persson die toch ook maar mooi wakker blijft in Cancún. check volkskrant.

02:48 u (09:48 in NL): En we zijn weer in de plenaire: Espinosa voert de druk op. ” We zijn hier om geschiedenis te schrijven.” Alle ogen zijn gericht op Bolivia, zijn ze in de pauze op andere gedachten gebracht?

02:29 u (09:29 in NL): Om vorige update maar eens te illustreren

02:19 u (09:19 in NL): Tijdens het wachten vallen een aantal dingen op; bijvoorbeeld dat er opvallend veel vrouwen aan het woord zijn bij deze sessies. Daar zou NL wat van kunnen leren.

02:15 u (9:15 in NL): De sfeer zit er goed in, op Bolivia na dan. Iedereen lijkt opgelucht dat het proces toch blijkt te werken, ook al valt op de inhoud van het akkoord het nodige aan te merken. Meest gehoorde uitspraken: 1. Wat heeft Mexico dit goed gedaan 2. Het is niet de perfecte deal 3. Er is geen planeet B, met wat bilaterale afspraken komen we er niet

01:54 u (8:54 in NL): Ook guatemala heeft haar ergernis in de werkgroep aan Bolivia uitgesproken. Werkgroep nu afgelopen: OP NAAR DE PLENAIRE! Laten we hopen dat in het wandelingetje Bolivia besluit niet de spelbreker van COP16 te laten zijn.

01:41 u (08:41 in NL): Colombia laat weten dat het toch niet zo kan zijn dat één land de hele handel blokkeert. Bolivia raakt al zijn vrienden kwijt….

01:24 u (08:24 in NL): en van de tip van Espinosa trekken ze zich ook weinig aan: ze gaan zin voor zin door tekst heen om al hun bezwaren kenbaar te maken. Bolivia is hard op weg zich het meest gehate land te maken door consensus op Klimaattop te ondermijnen. D

01:15 u (08:15 in NL): Bolivia maakt zich nu echt belachelijk: ze willen niet akkoord gaan omdat de kleinere eilanden niet voldoende beschermd worden met dit akkoord. De kleinere eilanden zelf zijn echter wel akkoord.

01:09 u (8:09 in NL): Goedemorgen Nederland: hier alle teksten van de onderhandelingen. Ondertussen is heel de wereld Bolivia ervan aan het overtuigen dat ze JA moeten zeggen. Maar helaas heeft Bolivia daar nog steeds andere gedachten over. De werkgroep Kyoto heeft Bolivia nog niet overtuigd en ondanks het applaus voor het resultaat in de LCA-werkgroep blijft Bolvia hardnekkig Nee zeggen…..

00:40 u (07:40 in NL): de senior onderhandelaar is weer terug aan tafel bij de Werkgroep, maar helaas… hij laat weten niet akkoord te gaan. Risico dat dit nog uren doorgaat is groot. Bolivia´s bezwaren zijn vooral anti-Amerikaans. Evo´s vrienden zullen trots op ´m zijn, maarre: HOU EENS OP!

00:24 u (07:24 in NL): Naar het schijnt is van de Neestemmers Bolivia het lastigst. Niet in de laatste plaats omdat hun onderhandelaar “junior” schijnt te zijn en derhalve niet zoveel durft. Het zou toch te zot voor woorden zijn als zij nu de positieve stemming vergallen. Ondertussen maakt Zuid-Afrika zich al zorgen voor de klimaattop in Durban. Met deze teksten zal de druk op een Kyoto2 enorm zijn. Belangrijk voor hun diplomatieke positie om dit Mexicaanse kunstje te herhalen.

00:11 u (07:11 in NL): Voor de liefhebbers: de tekst die voorligt rond LCA

24:00 u (7:00 in NL): Espinosa sluit de informele plenaire en stuurt iedereen weer de werkgroepen in met de mededeling dat ze ze graag snel terugziet omdat lang praten vaak niet zinvoller is. We moeten dus weer even wachten.

23:55 u (06:53 in NL): Een andere belangrijke speler heeft ondertussen ook haar akkoord gegeven: Brazilië. De druk op de dwarsliggers zal groot worden nu de belangrijkste ontwikkelingslanden de teksten steunen. We kijken uit naar wat Rusland gaat doen: de Lady Gaga van dit soort conferenties (pe-pe-pa-Pokerface)

23:47 u (06:47 in NL): Inmiddels heeft Saudie Arabië laten weten het enthousiasme niet te delen. Drie tegenstemmen dus. Wat gebeurt er eigenlijk met die tegenstemmers? Zometeen zal na ieders praatje de vergadering geschorst worden en zal op de tegenstanders flink worden ingepraat. Eventueel zou de tekst nog gewijzigd kunnen worden, in de hoop heb mee te krijgen. Want als ze blijven weigeren… geen akkoord.

23:29 u (06:29 in NL): bericht vanuit de plenaire zaal Staande ovatie voor Mexciaans voorzitterschap op de VN klimaattop in Cancun De Mexicaanse presidente van COP16 (de klimaattop in Cancún) kreeg bij binnenkomst van de plenaire zaal een staande ovatie. Mevrouw Espinosa lijkt ervoor te zorgen dat het Kopenhagen-drama niet nogmaals herhaald werd. De transparante werkwijze en geoliede organisatie van de Mexicanen heeft ertoe geleid dat er nu een mooie klimaattekst ligt, die mogelijk vannacht aangekomen kan worden. Nadat ambtenaren van alle landen een week lang onderhandeld hadden over de details, besloot Espinosa om in de tweede week van de klimaattop paren van ministers (eentje uit een ontwikkelingsland en eentje uit een rijk land) verantwoordelijk te maken voor de onderhandelingen op de pijnpunten. Dit lijkt een succesformule te zijn, maar uiteindelijk moeten alsnog knopen doorgehakt worden. In kleine groepjes van ministers werd vervolgens bekeken hoe compromissen gemaakt konden worden. Wat een verschil met Kopenhagen, waar de Denen met een klein groepje landen in de achterkamertjes een voorstelakkoord smeedden! Het resultaat van deze gecoördineerde acties en het slimme opereren van de Mexicanen openbaart zich nu: twee redelijk goede teksten over het vervolg van het Kyoto protocol en de LCA track over een nieuw klimaatverdrag.

23:24 u (06:24 in NL) : Jongens, jongens: je kan natuurlijk overdrijven. Natuurlijk is het fijn dat het vertrouwen terug lijkt te komen, maar Espinosa een godin noemen… maar goed, ook India is dus akkoord.

23:12 u (06:12 in NL) : Afrika laat aan Europa zien hoe het ook kan: Algerije laat namens 53 landen weten akkoord te zijn. Met één mond praten, dat zouden er meer moeten doen.

23:10 u (06:10 in NL) : En tadaaaaa, Japan steunt ook de voorliggende tekst. Voorlopig zijn de enige dwarsliggers Bolivia & Cuba.

23:02 u (06:02): En ook China is akkoord!

23:00 u (06:00 in NL): Namens de Verenigde Arabische Emiraten doet Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan een gooi naar motto van de avond: “Don´t let perfect be the enemy of good.”

22:48 u (5:49 in NL): Groot applaus voor de VS in de plenaire: ook zij gaan akkoord

22:22 u (5:22 in NL): Een videootje opgeduikeld van het  applaus voor Mexico (via Guardian) applaus voor Mexico

21:38 u (4:38 in NL): Nou, het lijkt erop dat  niet ALBA, maar ALA positief is… maar misschien is het spierballentaal.

21:28 u (4:28 in NL): De zaal zit zo vol dat niet iedereen erin past, maar Bas Eickhout is één van de gelukkigen die wel binnen wisten te komen. Wederom applaus voor Mexico uit de zaal. In de wandelgangen wordt driftig gehush-hushed: China, Rusland, VS en ALBA zouden positief staan tegenover de voorliggende teksten. ALBA? Ja, ALBA nog steeds het ABC niet uit je hoofd geleerd?

20:56 u (03:56 in NL): Leestijd zit erop. De plenaire staat op het punt te beginnen.  Ondertussen hebben natuurlijk ook de nieuwssites hun info bij elkaar gescharreld. Hier de BBC.

19:16 u (02:16 in NL): Leespauze: alle landen nemen momenteel de teksten door die de Mexicanen hebben opgesteld op basis van alle concultatierondes. Het is spannend want uiteraard zullen landen toch bepaalde passages eruit willen hebben. De teksten zijn een goede stap richting Cancún. Laten we hopen dat er iets van overblijft.

18.52u (01.52u in NL): Groots applaus bij binnenkomst van Espinosa, de Mexicaanse voozitter die ambiteuzere teksten presenteert dan verwacht.

Deze bijeenkomst is de aftrap voor de komende jaren waarin GroenLinks op een positieve manier haar stempel op Amsterdam Oost hoopt te drukken. Dit doen wij op verschillende fronten. Onze fractie gaat de sterke positie in de raad zo goed mogelijk benutten, naar wij hopen (en verwachten) als onderdeel van het stadsdeelraad-bestuur. Wij als nieuw bestuur zijn onbevangen en enthousiast begonnen aan de taak om GroenLinks kleur te geven in ons stadsdeel. Behalve van ons hangt het succes van GroenLinks natuurlijk af van de betrokkenheid van de leden.

Alle bovengenoemde aspecten komen aan bod tijdens de ledenavond. De avond begint met een goed gesprek met onze fractieleden, bij uitstek de gelegenheid om je te laten informeren over de ambities van GroenLinks in de komende jaren. Daarnaast kunnen wij ons voorstellen dat er vragen en opmerkingen zijn over de turbulente onderhandelingen van de afgelopen tijd.

Het tweede deel van de avond willen wij als bestuur samen met jou aan de slag. Samen willen we bepalen hoe we de voor GroenLinks belangrijke doelen in onze wijken gaan verwezenlijken. In het programma zie je de thema's die GroenLinks Oost centraal stelt. Jouw ervaring, deskundigheid, betrokkenheid en inzet zijn cruciaal voor het bereiken van resultaten.

Na het formele programma is er vooral tijd vrij gemaakt voor een ongedwongen ontmoeting. Het is natuurlijk helemaal mooi als leden elkaar vinden rond thema's die hen aanspreken.

Mocht je geïnteresseerd zijn in de politieke ontwikkelingen, de mensen achter de functies, mee willen denken over het beleid of zelf de armen uit de mouwen willen steken dan is dit de avond om erbij te zijn.

20.00 – 20.45 Gesprek met de fractie over de ambities en de onderhandelingen
20.45 – 21.30 Brainstorm (plenair en in subgroepjes) over de doelen en acties van GroenLinks Oost op de volgende thema's:

Duurzaamheid en Sport
Ouderen en voorzieningen
Cultuur in Oost
Diversiteit/Interculturaliteit
Leefbaarheid en Veiligheid
Jeugd en onderwijs
Ledenbinding en verkiezingscampagnes

Ik vind het moeilijk om je een goed beeld van het totale politieke landschap te krijgen.
Partijleiders die vervolgd worden, partijbureaus staan in brand, politici twitteren tegen elkaar.

De twitter/geenstijl tijd van nu zorgt trouwens dat ik per seconde overdonderd wordt met informatie. Als kiezer 2.0 wacht ik maar tot de film over 2010-2014 uitkomt; ik kan toch niet kiezen uit de 10 eindejaarscabaretvoorstellingen die net zoals pepernoten ergens in november beginnen.

Wie heeft nog tijd om vastgeketend aan een trein actie te voren tegen kernenergie? Nederlanders zijn te druk om elkaar te bombarderen met mail en te reaguren bij de buurman.

Het laatste voorbeeld hoef je niet ver te zoeken. Een generatieconflict lijkt op te gloren nu een tweet van Femke Halsema en Tofik Dibi er voor zorgt dat actievoerders zoals Mohammed Rabbae en Rene Danen hun acties verder zetten buiten de partij.

Ik heb er nog geen standpunt er over, ik lees de blogs op planeetgroenlinks er nog maar eens op na.