TEGENPARTIJ OF GEDOOGPARTIJ OF
REGERINGSPARTIJ?

GroenLinks is een partij, die altijd een sterke maatschappelijke verantwoordelijkheid ten toon spreidt. Als we iets een goed idee vinden, stemmen we voor, zelfs als het afkomstig is van een partij, waarvan we de ideeën vaak verafschuwen. Als de huidige regering onze steun vraagt, dan bekijken we of we het ermee eens zijn, onderhandelen eventueel en proberen er iets uit te slepen, dat zoveel mogelijk overeenkomt met ons programma. Zo laten we vaak een kans voorbij gaan om deze regering ten val te brengen. Zonder onze steun zou er geen meerderheid voor de plannen zijn. Het gaat soms om zeer onpopulaire maatregelen, zoals de verhoging van de pensioenleeftijd of de politietrainingsmissie in Kunduz of kostbare maatregelen om de Euro overeind te houden. Van gedoogpartner PVV hoeft de regering bij deze onderwerpen geen steun te verwachten. Spottend spreekt de PVV dan van GroenLinks en D66 als gedoogpartijen. Naar partijen als D66, Partij van de Arbeid, CDA en VVD zendt GroenLinks een signaal uit van kijk naar ons. Wij zijn bereid om regeringsverantwoordelijkheid te dragen. Men beweert, dat het ook maar weinig gescheeld heeft of er was een andere coalitie gevormd en GroenLinks had daarvan deel uit gemaakt. Allerlei hervormingen zouden dan veel gemakkelijker zijn geweest. Op lokaal niveau laat GroenLinks maar al te vaak zien bereid te zijn tot compromissen en onpopulaire maatregelen. Kiezers belonen de partij voor de getoonde daadkracht. Maar op landelijk niveau heeft GroenLinks de naam van eeuwige oppositiepartij en is daardoor minder aantrekkelijk voor kiezers. Een stem op GroenLinks haalt toch niets uit. Die houding van de kiezers moeten we zien te doorbreken.

Binnen de partij wordt die houding maar al te vaak niet in dank aanvaard. Als je de kans krijgt deze uiterst rechtse regering ten val te brengen, dan grijp je die kans toch met twee handen! Als je de pensioenpremies niet nog hoger wilt laten worden en toch de pensioenen over veertig jaar veilig wilt stellen, dan is dat voor veel jongeren een prima zaak, maar de vijftigplussers, die de jaren beginnen te voelen, zijn er minder blij mee. Jonge partijleden hebben ook veel minder moeite met versoepeling van het ontslagrecht dan de vijftigplussers. Die weten, dat  voor hen de kans op een nieuwe baan zeer klein is. Het idee van GroenLinks, dat men een baan van de gemeente krijgt tegen het minimumloon ziet er weinig aantrekkelijk uit. Wat voor een baan? Maar GroenLinks is ook een partij, waar solidariteit tussen jong en oud vanzelfsprekend is. Net als de solidariteit met ontwikkelingslanden en met economisch zwakke EU-lidstaten.

Over Kunduz staan twee opvattingen tegenover elkaar. Blijkens de moties voor het aanstaande partijcongres zien velen in de politietrainingsmissie vooral een militaire missie. Gesuggereerd wordt, dat de politieagenten vaak als militairen worden ingezet. Er is een tijd geweest, dat Afghaanse agenten als goedkopere slechter uitgeruste surrogaatsoldaten werden misbruikt. Daarvan merk ik in de huidige berichtgeving niets meer. Nathalie Righton van de Volkskrant schreef maar al te vaak zeer cynisch en spottend over de missie, maar haar verhalen worden positiever. Toch weet iedereen, dat de kans op blijvend succes vooral na het vertrek van de NAVO troepen klein is. Maar hoe groot is de kans op succes bij het streven naar een politieke oplossing? Waarom zouden de Taliban überhaupt gaan onderhandelen? Ze hebben de tijd. Na 2014 grijpen ze naar de macht. Jammer voor de vrouwen en meisjes. Het is nog maar de vraag of westerse NGO’s onder een nieuw Taliban regime nog mogen blijven werken in Afghanistan zoals nu. Als we door onderhandelingen erin zouden slagen, dat NGO’s mogen blijven werken en de politietrainingsmissie kan worden voortgezet of zelfs verbreed, dan zou onderhandelen een succes zijn Anders is het streven naar een politieke oplossing  in feite het aan hun lot over laten van de Afghanen. Het succes van vredeswerkers elders blijkt dan geen garantie voor succes in de Afghaanse werkelijkheid.

Het moge duidelijk zijn geworden, dat stemmen over Kunduzmoties veel meer is dan een beslissing nemen over wel of niet de missie steunen. In feite gaat het om de partijstrategie. Het is te hopen, dat de 1500 congresgangers beseffen, dat het om meer gaat. Het gaat weer spannend worden.

Jaargang 4, Nr. 200.

Wat waren we blij een jaar geleden, toen we geloofden in de Arabische lente die begon in Tunesië en Egypte. We buikdansten op tafel bij het aanschouwen van de vreugdevuren op het Tahirplein. Lybië duurde iets langer en ging met meer geweld gepaard, maar ook daar lukte het om de wrede dictator te verdrijven. Inmiddels zijn we een jaar verder. In Tunesië en Egypte zijn Islamitische partijen aan de haal gegaan met de opstand van de seculiere groeperingen. Ontwikkelingen in Afghanistan, Iran, Irak, Somalië en nu ook Nigeria voorspellen weinig goeds. We zijn boos op Rusland, dat de wrede Assad in Syrië blijft steunen. Maar volgens de Russen zullen “de nieuwe smeerlappen erger zijn dan de oude”. We hadden het kunnen weten. De patriarchale structuur, waarin de vader verantwoordelijk is voor het gedrag van zijn nakomelingen en dit met straffe hand reguleert, zetelt diep in de Islamitische cultuur. Iedere man wordt er opgevoed om een dictator te zijn, dan wel zijn volgeling. De jongelui op het Tahirplein die echte democratie wilden, zijn in feite het product van een mislukte islamitische opvoeding. Wat waren we naïef een jaar geleden, om te geloven in de Arabische lente terwijl de winter er nog moet beginnen.

In de raadsvergadering op 24 januari (jawel, op mijn verjaardag) diende ik namens onze fractie een actuele motie in om de regering op te roepen om een kinderpardon te geven aan kinderen die al langer dan 8 jaar in Nederland verblijven. Dit deed ik mede op verzoek van Tofik Dibi, Tweede Kamerlid van GroenLinks. Hij initieerde samen met een hoop bekende Nederlanders de petitie op www.kinderpardon.nu Meer dan 100.000 mensen hebben daar inmiddels hun handtekening op gezet!

Met het indienen van de motie geeft GroenLinks een stem aan een gevoel wat breed gedragen wordt in de samenleving, ook de Eindhovense. Wij willen dat kinderen, die mede door het landelijke beleid inmiddels al jarenlang in Nederland leven, niet gedwongen worden om ons land te verlaten en teruggestuurd worden naar landen waar ze de cultuur en de taal niet van kennen maar die bovenal ook vaak erg gevaarlijk zijn. Wij gunnen deze kinderen een toekomst in Nederland.

Deze motie kon rekenen op een zeer brede steun in Eindhoven. De motie werd mede ingediend door de volgende partijen: SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en zelfs het CDA, die zich hiermee tegen het regeringsbeleid van hun eigen minister keerde. Verder werd de motie gesteund door twee leden van de VVD fractie. De overige leden, als ook het raadslid van LE, vonden dat het geen lokale zaak was om hier iets van te vinden. GroenLinks is het daar niet mee eens, het gaat immers ook om onze inwoners!  Bovendien is ook onze landelijke overheid een democratisch orgaan wat als het goed is luistert naar signalen uit de samenleving. Een lokale gemeenteraad kan die signalen zichtbaar maken en vertalen naar de de tweede kamer!

Heb je nog niet getekend voor het kinderpardon? Doe dat dan nu op www.kinderpardon.nu

Lees hieronder de motie en mijn betoog over het kinderpardon.

TEKST ACTUELE MOTIE KINDERPARDON

Actuele Motie

De ondergetekende heeft de eer de volgende motie aan te bieden.

De ondergetekende, lid van de raad van de gemeente Eindhoven,

Overwegende dat:

- Er een brede maatschappelijke steun is voor een kinderpardon in de Nederlandse samenleving;

- Bijna 100.000 mensen de petitie voor het kinderpardon ondertekenden.

Van mening zijnde dat:

- Het wezensvreemd is om asielkinderen die geworteld zijn in Nederland terug te sturen naar het land van hun ouders;

- Er nu veel aandacht is, zowel politiek als in de media, voor individuele gevallen;

- Er gestreefd zou moeten worden voor een structurele oplossing voor de hele groep kinderen die het betreft (naar schatting 1.500).

Stelt de raad voor te besluiten:

Om het College te verzoeken om bij de minister voor Immigratie & Asiel aan te dringen op een kinderpardon.

Eindhoven, …..

Het lid van de raad,

Renate Richters, GroenLinks

 

BETOOG BIJ MOTIE KINDERPARDON

Actuele motie kinderpardon

“Nederlandse kinderen gedwongen om met vader naar Afghanistan terug te gaan”. Dit was te lezen op de site van de Volkskrant vandaag. Achmed Matin (16 jaar) en Diba Matin (15 jaar) hebben allebei een Nederlands paspoort. Hun moeder is in 2006 overleden. Hun vader, Abdul Momand heeft vorige week te horen gekregen dat hij Nederland moet verlaten van de immigratie- en naturalisatiedienst, ondanks dat de rechtbank tot 3x toe heeft besloten dat hij mag blijven. Abdul Momand staat voor een onmogelijke keuze. Zijn kinderen zonder ouders achterlaten kan hij niet. “Maar eigenlijk kan ik het mijn kinderen ook niet aandoen om naar Kabul te verhuizen” zegt deze vader. De kinderen spreken geen Afghaans. Vader werkt al 10 jaar als conciërge op een basisschool.

Achmed Matin en Diba Matin. De nieuwe Sahar? De nieuwe Mauro?

Weer staat de media bol van een individuele kwestie waarbij kinderen die al lang in Nederland wonen, hier zijn opgegroeid en hier geworteld zijn, worden gedwongen ons land te verlaten. Naar Irak, Afghanistan, Angola, Eritrea.

Weer ontstaat er een breed publiek debat waarbij de regering zijn poot stijf houdt, want regels zijn regels, ondanks dat veel mensen in Nederland zich massaal hebben uitgesproken dat ze het anders willen. Dit blijkt onder andere uit de brede acties die zijn gevoerd naar aanleiding van de situatie van Mauro, maar ook uit de bijna 100.000 handtekeningen die gezet zijn voor de petitie kinderpardon.nu.

We kunnen blijven discussiëren over individuele gevallen, of we kunnen het voor eens en altijd goed oplossen. GroenLinks kiest voor het laatste. Daarom zijn dienen wij vanavond samen met SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en het CDA een motie in om bij de minister voor immigratie te pleiten voor een kinderpardon. Naar schatting gaat het hier om maximaal 1.500 kinderen onder de 21 jaar. Met deze oproep geven wij steun aan de nog te behandelen initiatiefwet van PvdA en CU over gewortelde kinderen.

Deze gemeenteraad heeft zich terecht het lot van Mauro, inwoner van onze stad, aangetrokken. Dit hebben wij gemeenteraadsbreed middels een brief aan de minister kenbaar gemaakt. Wij hopen dat u, in navolging van deze brief, met ons de minister wilt oproepen om tot een structurele oplossing voor deze kinderen te komen.

Steun daarom deze actuele motie, en zet daarom je handtekening op www.kinderpardon.nu

Heleen of Arno. Daar zal het 11 februari op het congres van GroenLinks ondermeer om gaan. Want wie wordt onze nieuwe partijleider. Is dat Heleen Weening of Arno Uijlenhoet?
Beide kandidaten presenteerde zich aan de Eindhovense afdeling tijdens de nieuwjaarsreceptie van de afdeling op 22 januari. Het was een debat dat al snel een debat werd met de afdeling zelf en niet over de voorbereidde vragen van de voorzitter. Ik denk dat dat goed is.
De leden van de Eindhovense afdeling zijn erg betrokken leden. Zij willen dat het goed gaat met de partij en dat ze serieus genomen worden door de landelijke partij en de landelijke fractie.
Ik denk dat zowel Arno als Heleen hele sterke kandidaten zijn. En hoewel ik inhoudelijk vooraf had bedacht dat ik Arno zou steunen, zou ik op basis van het debat voor Heleen kiezen. Een moeilijke keuze dus. Op het congres gaan we zien wie de meeste steun krijgt. Ik heb inmiddels begrepen dat er 1.350 leden met stemrecht zullen zijn, dus dat wordt nog spannend.

Gerelateerde blogs:

1. Tussen verkopen en vertegenwoordigen
2. Afghanistan debat GroenLinks Eindhoven
3. Tom in de raad?

Vorige week woensdag 21 december was er 's avonds in de Jaarbeurs in Utrecht een bijeenkomst georganiseerd door het partijbestuur van GroenLinks landelijk.

Het onderwerp van de bijeenkomst was "Kunduz anno nu; in gesprek met Mariko Peters''. Door het organiseren van deze avond wil het partijbestuur tegemoet komen in een aangenomen motie tijdens het partijcongres.

De motie riep namelijk op tot meer discussie in de partij over standpunten die de Tweede Kamerfractie neemt of genomen heeft. En daar de achterban ook meer bij te betrekken.

Op de bijeenkomst waren ongeveer 60 personen aanwezig.

De avond werd geleid door Rosalie Smit en zij werd bijgestaan door Steven de Vries.

Om de avond in te leiden, kwamen er een aantal stellingen voorbij:

• Wie kent er iemand die zijn of haar lidmaatschap heeft opgezegd naar aanleiding van het standpunt van de Tweede Kamerfractie over Kunduz?
• Wie is er lid geworden vanwege het standpunt  over Kunduz?
• Wie heeft er tijdens het congres 'voor' Kunduz gestemd?
• Wie heeft er tijdens het congres 'tegen' Kunduz gestemd?

Maar liefst de helft van de aanwezige kende iemand die zijn of haar lidmaatschap heeft opgezegd. Zo kreeg ik tijdens de avond de microfoon aangezien ik ook mijn hand op stak.

Iemand die erg actief is geweest bij het promotieteam van GroenLinks heeft na veel wikken en wegen toch besloten om haar lidmaatschap op te zeggen. Waarbij Kunduz uiteindelijk de doorslag heeft gegeven.

Daarnaast bleek de helft van de aanwezige personen voor en de andere helft tegen de missie gestemd te hebben (zover dat ging natuurlijk).

De meeste mensen die tegen gestemd hadden, hadden tegengestemd vanwege het feit dat ze meer zien in politieke oplossing in plaats van politie of militairen. Maar ook het politieke spel rondom de besluitvorming was een reden om tegen te stemmen.

Na dit 'opwarmrondje' werd er in de zaal een inventarisatie gemaakt van vragen die men aan bod wilde laten komen.

• Wat zijn de indicatoren die GroenLinks heeft opgesteld naar aanleiding van de aangenomen motie tijdens het partijcongres? Dus wanneer slaagt of faalt de missie?
• Is het niet een verborgen oorlogsmissie door partij te kiezen en te zeggen dat ze daarna 'opeens' moeten samenwerken?
• Wat zijn de bevoegdheden van de politie?
• Is er wel behoefte aan de trainingsmissie?
• Wat is civiel?

Bovenstaand zijn een aantal vragen die telkens voorbij kwamen.

Mariko Peters gaf daarop een korte inleiding voor ze aan het beantwoorden van de vragen ging beginnen.

Ze erkent dat het debat over de besluitvorming eigenlijk pas achteraf is gevoerd en niet vooraf, dat de impact van het besluit onverwacht veel groter was.

In haar inleiding kwam ook ter sprake dat een volgsysteem van de Afghanen die opgeleid worden tot politie niet gaat werken. Aangezien in Nederland een dergelijk volgsysteem ook al niet blijkt te werken.

Hiermee werd enigszins al de toon gezet voor de rest van de avond. Waarbij Mariko in het 'verdachtenbankje' zat en de zaal een soort jury was die allemaal vragen op haar af kon vuren.

Op het eind van de avond was iedereen het er mee eens dat deze opzet van de avond niet de meest ideale was en dat men naar een andere opzet gaat zoeken in het vervolg.

Na de inleiding van Mariko gaf ze aan dat er drie verschillende soorten trainingen zijn:

1. Basis: 8 weken, origineel was het 6 weken. De personen die deze training gevolgd hebben worden in Kunduz ingezet.
2. Vervolg: 10 weken praktijkopleiding. De personen die deze training gevolgd hebben worden in Kunduz ingezet.
3. Hoger kader: De personen die deze training volgen kunnen in heel Afghanistan ingezet worden.

De basis en vervolg trainingen zijn begin oktober gestart en de eerste personen zouden de training nu afgerond moeten hebben. De resultaten zijn daar binnenkort dus van beschikbaar.

Hieronder een verslag van een aantal vragen uit de zaal en de reactie van Mariko daarop:

"Is het een houdbaar systeem?"

Doordat het loon van de politie hoger is dan gemiddeld in Afghanistan is het een soort lokkertje om mensen bij de politie te krijgen. Maar doordat we als Westen nog heel erg lang in Afghanistan aanwezig zijn, moeten we nog lang opdraaien voor de kosten. Want de politie heeft nog geen rendabel verdienmodel door bijvoorbeeld het incasseren van boetes.

"Is er wel zoveel behoefte aan politiemensen?"

Sommige onderzoeken geven aan dat er juist meer of juist minder behoefte aan is. Onze insteek is meer dat zolang het civiele politiemensen oplevert het aantal niet uitmaakt.

"Waarom voor Kunduz en tegen Uruzgan?"

Omdat Kunduz civiel is en Uruzgan niet.

"Wat zijn de criteria van toetsing en wanneer wordt er getoetst?"

Het kabinet heeft ongeveer 32 toezeggingen gedaan, waarbij te denken valt aan civiel, aantal en duurzaam.

Daarbij krijg je ook het probleem als parlementariër. Want stel er komen andere uitkomsten, maar de richting is toch hetgeen je voor ogen had. Moet je dan de missie afblazen of als gefaald zien?

Het toetsen tijdens de missie is heel erg moeilijk of misschien niet mogelijk, aangezien het een land is dat overhoop ligt en nog vele jaren bezig is om stabiel te worden. Kun je dan wel meten of het goed gaat?

Het is een fragiele start die we nu gemaakt hebben in Kunduz, maar zolang het trainen van politie door kan gaan is het positief wat de fractie betreft.

Daarnaast willen we niet op 1 incident de missie beëindigen, maar zoveel mogelijk de feiten bekijken en trendmatig in de gaten houden hoe het verloopt.

"Wat is civiel?"

Wanneer de politie criminaliteit gaat bestrijden en dus ook westerse opvattingen van bijvoorbeeld vrouwenrechten gaat hanteren.

Na deze vragen en antwoorden was het tijd om kort met het partijbestuur de avond te evolueren.

Enkele conclusies van de avond:

• De opzet waarbij 1 persoon zich komt 'verdedigen' tegen de rest is geen geschikte opzet.
• Dergelijke bijeenkomsten vaker doen, ook met andere onderwerpen
• Moet zeker vervolg komen op deze avond
• Iemand merkte op dat ze het jammer vond dat Mariko niet als partijgenoot aanwezig was maar in de vorm van politicus.

Mariko kreeg als laatste het woord en concludeerde dat ze het ook vervelend vond om als een soort 'verdachte' in het verdachtenbankje geplaatst te zijn tijdens de avond.

Over de missie zei ze nog dat we nog zeker 2 tot 3 generaties in Afghanistan moeten blijven totdat de oplossing zichtbaar gaat worden.

In januari verwacht zij een artikel 100 brief van het kabinet en in februari een debat over het mogelijk uitbreiden van de missie.

 

Ik vond het een interessante avond, waarbij ik helaas de conclusie moet trekken dat de GroenLinks fractie geen lijstje heeft met punten waarop een missie slaagt of faalt. Iets waarvan wel sterk de indruk werd gewekt tijdens de besluitvorming dat dit lijstje er is of zou komen.

Vooral om zo het kabinet ook zelf te kunnen 'monitoren' over de stand van zaken en dat periodiek te kunnen doen. Dat je je lijstje pakt en aan het kabinet vraagt naar de stand van zaken en dan simpelweg kunt afvinken op je lijstje.

Zo is er een missie naar Zuid-Soedan waarbij Nederland ook politiemensen gaat opleiding, het lijkt me daarom zinvol dat GroenLinks toch een soort lijstje gaat opstellen want er zullen in de toekomst alleen maar meer van dergelijke missies komen! Zodat we als partij dergelijke missies goed kunnen blijven volgen op het civiele karakter!

KERSTMIS IN KUNDUZ

Er gaat het verhaal, dat tijdens de Eerste Wereldoorlog ergens aan het front in België Duitse en Geallieerde soldaten gezamenlijk kerstliederen zongen, ieder in de eigen loopgraaf. De wapens zwegen een moment. Of in Afghanistan de vijandelijkheden ook gestaakt gaan worden valt te betwijfelen. Net als dezer dagen in Irak kun je van alles verwachten.

Ik was afgelopen woensdagavond in de Jaarbeurs in Utrecht, waar Mariko Peters het GroenLinks standpunt over de politiemissie in Kunduz met de achterban wilde bespreken. Zoals te verwachten waren vooral tegenstanders komen opdagen. Daar is niets verkeerds aan, want luisteren naar elkaars standpunten en de argumenten daarvoor is altijd leerzaam. Als je tenminste wilt luisteren.

Ik ging er naar toe omdat ik mij voortdurend erger over de manier waarop een karikatuur van het GroenLinks standpunt wordt gemaakt. Het is een civiele missie en dus mogen die agenten alleen het verkeer regelen of wildplassers bekeuren. Wie zich beter laat informeren weet, dat ze ook leren roadblocks in te richten en te bemannen, leren te patrouilleren in vijandige buurten en leren hoe mensen te fouilleren. Mariko zag als voornaamste taak voor de politie om voor meer veiligheid te zorgen. Daarbij gaat het de burgers zeker niet op de eerste plaats om het bestrijden van de Taliban, maar meer om het tegengaan van corruptie, afpersing en andere vormen van criminaliteit en het handhaven van de openbare orde. Daarvan hebben de mensen veel meer last als van de Taliban. Bij de training wordt ook aandacht besteed aan Mensenrechten, maar je moet niet verwachten, dat een vrouwonvriendelijke samenleving spoorslags kan veranderen. En dacht ik, wat gebeurt hier allemaal achter de voordeur? De blijf-van-mijn-lijfhuizen zijn er niet voor niets.

De discussie draaide echter vooral om de aanpak. Iedereen weet, dat alle geweld nooit een echte oplossing voor de tegenstellingen in Afghanistan kan brengen. Velen zijn voorstander van een vorm van bemiddeling, waarbij het tot onderhandelen met de Taliban zou moeten komen. Af en toe lees je over pogingen in die richting. Er zouden ook gematigde Taliban zijn, waarmee best te praten valt. De zogenaamde Talibanonderhandelaar bleek een oplichter. Maar wat zou het mooi zijn. Ik verwacht er niet veel van. De Taliban weten, dat de NAVO na 2014 vertrokken zal zijn. Ze zeggen: “De Amerikanen hebben die dure horloges, maar wij hebben de tijd!”. Straks brengen we heel Afghanistan weer onder controle. Eerlijk gezegd verwacht ik niet, dat al die warlords met hun stammen tot eendrachtig verzet zullen weten te komen. De Afghanen weten het ook. Wie geld heeft verlaat het land of bereidt zijn vertrek voor. Waarom zouden de Taliban gaan onderhandelen? Pas als zeer veel mensen hebben leren lezen en schrijven en weten, dat het ook anders kan, kun je verwachten, dat er een mentaliteitsverandering gaat optreden.

Mijn conclusie is dan ook, dat de kans op vrede in Afghanistan op korte termijn zeer klein is. De politie trainingsmissie is een nuttig initiatief, dat verdient te worden voortgezet. Uitbreiding naar andere gebieden lijkt mij mogelijk. Opleiden van grenspolitie is moeilijk binnen onze voorwaarden. Grensbewaking is een taak voor militairen. Een goede grenspolitie is wenselijk om de opiumhandel tegen te gaan en de import van wapens en munitie te verhinderen, maar dat lijkt mij geen taak voor de eenvoudige mannen, die nu getraind worden. Intussen zouden vredesorganisaties kunnen onderzoeken of ze ergens in Afghanistan aan de slag kunnen gaan. Waar nodig verdienen zulke initiatieven steun van onze regering. En breng ontwikkeling, want dat is de voornaamste voorwaarde voor verandering op langere termijn.

Jaargang 4, Nr. 194.

Een 21-jarige Afghaanse vrouw, verkracht door de echtgenoot van haar nicht, moet voor haar leven vrezen. Ze was al veroordeeld tot 12 jaar cel wegens 'gedwongen overspel', maar president Karzai heeft haar na twee jaar gratie verleend. Volgens haar verkrachter zal ze nu waarschijnlijk door haar familie uit schaamte worden vermoord. Dit soort praktijken schijnt normaal te zijn in Afghanistan. Ik moet niets van Geert Wilders hebben. Als ik door de Baarsjes in Amsterdam loop geniet ik van de vele culturen die men daar tegenkomt. Een vrouw met hoge hakken, strakke spijkerbroek, kort leren jasje en daarboven een kunstig geknoopte hoofddoek, die slechts laat raden naar het weelderige haar dat er onder verborgen blijft, bewijst dat de vermenging van west en oost kan leiden tot grotere schoonheid. Ook kan ik me voorstellen dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens wellicht te zeer vanuit een westerse bril is opgesteld. Maar kan iemand mij, met welk boek ook in de hand, aannemelijk maken wat er rechtvaardig is aan het veroordelen, opsluiten en vermoorden van een vrouw, die het slachtoffer is van niet in bedwang gehouden mannelijke lusten?

Geachte 2e Kamerleden van GroenLinks,

Naar mij uit recente informatie bekend is geworden, zal aan de Tweede Kamer en dus ook aan uw fractie op woensdag 9 november a.s, vanuit regeringszijde een voorstel worden gedaan over een veranderende invulling van de politietrainingsmissie in Kunduz (brief 4 november 2011). Zoals u weet heeft deelname aan deze missie, met de doorslaggevende steun van de GroenLinks 2e Kamerfractie, begin dit jaar tot veel rumoer geleidt binnen onze partij. Als lid van de Landelijke Partijraad heb ik zelf aan de voorafgaande discussie mogen deelnemen en in lijn met het door de PR uitgebrachte advies u ontraden om aan deze "civiele" missie deel te gaan nemen.

Nu er binnen een jaar, significante wijzigingen in de opzet van de Kunduz missie dienen te worden doorgevoerd, roept zich bij mij de vraag op hoe het mogelijk is dat de inzet van een deel van de betrokken trainers zo wezelijk anders is komen te liggen dan begin dit jaar kon worden voorzien en waarmee de 2e Kamerfractie van GroenLinks akkoord kon gaan. Gelet op het voorstel met de wijzigingen in de missie dat nu aan u wordt gedaan, lijkt het mij legitiem om daaraan de vraag te verbinden in hoeverre u begin dit jaar onder gekunstelde en instabiele uitgangspunten de missie bent binnengestapt? De voorgestelde wijziging in de missie geeft aan dat er kennelijk aanleiding is om de eerder verrichte inventarisatie omtrent taken en inzet los te gaan laten en in te gaan ruilen voor additionele taken zoals enerszijds het trainen van politiekrachten uit andere Afghaanse provincies danwel de trainingen te richten op een toekomstige politieorganisatie welke zich met ondermeer "civiele" grenscontrole zal gaan bezighouden. Deze veranderingen in de missie vragen een hernieuwde afweging binnen uw fractie of GroenLinks daaraan nog wel haar steun kan en wil verlenen.

Hoewel velen binnen GroenLinks maar ook de Minister van Defensie kennelijk, een andere mening waren toegedaan, heeft de huidige missie het predikaat civiel meegekregen. De vraag in hoeverre de missie civiel blijft, moet wederom worden gesteld in relatie tot de twee voorgelegde wijzigingen in de missie. Ten aanzien van het trainen van politiemensen afkomstig uit andere Afghaanse provincies ontbreekt nadien volstrekt de mogelijkheid om te monitoren hoe dit opgeleide personeel in de praktijk zal worden ingezet. Daarmee valt een belangrijke toezegging van het kabinet Rutte aan GroenLinks onder de missie weg.
Ten aanzien van de andere trainingsoptie, het opleiden van personeel welke zich op middellange termijn bezig gaat houden met grenscontroles, dient te worden opgemerkt dat deze op te richten nieuwe civiele politieorganisatie er nog niet is en het ook niet zeker is dat deze er echt zal gaan komen. Het personeel van de op te richten civiele politieorganisatie maakt nu nog deel uit van een militaire structuur, waarmee het dus volstrekt onzeker wordt of de trainingsmissie toch niet zal gaan bijdragen aan het opleiden van (toekomstige) militaire(n) (politieagenten).

Indien u ruimte laat om in te gaan stemmen met de wijzigingen, dan conformeert u zich mogelijk met het loslaten van enkele strikte voorwaarden waaronder GroenLinks eerder kon instemmen met de missie. Dat lijkt mij op voorhand niet erg verstandig. Bovendien zou het nu al kenbaar maken, dat u als fractie wellicht iets ziet in de voorgestelde wijzigingen, eveneens betekenen dat vele betrokken GroenLinkser, welke hierover eveneens een mening hebben, mogelijk niet (tijdig) worden gehoord, hetgeen wederom tot reuring in de partij zou kunnen gaan leiden. Dit zou ik als betrokken en actief GroenLinkslid erg betreuren.

Ik verzoek u dan ook om woensdag aanstaande, uw kaarten vooralsnog voor de borst te houden en over de voortgang van de missie inclusief de voorgestelde wijzigingen zonder last (maar wel met ruggespraak met uw achterban) de benodigde tijd te nemen om tot een afgewogen besluit t.b.v. deze netelige kwestie te komen.
De reden tot dit verzoek wordt mede ingegeven door de berichtgeving op de GroenLinks website waarin Mariko Peeters aangeeft het goed te vinden dat de regering, binnen de grenzen van de politieke opdracht, onderzoekt hoe de missie zich steeds kan blijven aanpassen op de positieve ontwikkelingen welke de civiele politie in Afghanistan momenteel doormaakt. Dit neigt naar een enigszins positieve insteek van de fractie, terwijl het nu juist mijn indruk is dat de politietrainingsmissie, in de vorm zoals deze aanvankelijk bedoeld was, niet tot volle wasdom lijkt te gaan komen en waarbij de voorziene wijzigingen in feite een noodsprong zijn om hieraan alsnog inhoud te kunnen blijven geven.

Wellicht ben ik daarin mis maar dan moet u mij daarin nog overtuigen.


Met vriendelijke groet,

Herman Folkerts,
Lid Partijraad GroenLinks
Lid Provinciale Statenfractie Groningen
Lid Gemeenteraadsfractie in de gemeente Oldambt

Sinds de jaren ’80 vinden steeds meer vredesmissies plaats. Waarom worden dat er steeds meer, veranderen de missies zelf en welke opties zijn er.

Waarom

De macht in de wereld verandert. Was de wereld na WOII overzichtelijk verdeeld in twee machtsblokken, USSR en VS, nu is de macht aan het verschuiven van unipolair – VS –  richting multipolair. Het wegvallen van de gevestigde machtsblokken leidt hier en daar tot burgeroorlogen. Somalië viel eerst onder Russische invloed en moet het nu zelf doen bijvoorbeeld. Op meer plekken in de wereld worden de kaarten opnieuw geschud.

 Aanpak

Voor het Westen, en Westerse landen hebben het vooralsnog voor het zeggen in de Veiligheidsraad, is democratie een groot goed. Vredesmissies krijgen dus als doel in onrustige gebieden stabiliteit en democratie te brengen.

Van een aantal mislukkingen is geleerd. Snel veilige plekken creëren is één van de voorwaarden voor het slagen van een missie. Functionerende staten bouwen in plaats van reconstrueren wat er was voor de onrust, is een tweede. Ten derde moet duidelijk zijn wat voor staat gebouwd moet worden. Een missie verloopt dus in drie stappen: interventie, (re)constructie van de staat en wederopbouw. De laatste fase wordt als het goed is op nationaal niveau geregeld met internationale en ook civiele hulp. Als de staat eenmaal goed georganiseerd is, maakt een land kans iets goeds op te bouwen. Fragiele staten, bijvoorbeeld Nigeria, Somalië en Afghanistan, kunnen niet in de behoeften van hun burgers voorzien en hebben ook de mensenrechten niet in de hand. Opbouwen is dan moeilijk.

 Soorten missies

Er zijn verschillende soorten missies te onderscheiden.

Het klassieke peacekeeping mandaat ziet af van geweld en kan beschouwd worden als verlengstuk van internationale diplomatie. Militairen voeren het uit omdat ze voorbereid zijn op de werkomgeving maar verder is er weinig militairs aan het doel.

Na verschillende mislukkingen van voornoemde soort, kwam de commissie Brahimi met een nieuw concept: robuuste peacekeeping. Goede bedoelingen is niet genoeg: er moet ook op geloofwaardige wijze geweld ingezet kunnen worden. Militairen moeten dus uitgerust zijn met de vereiste zware bewapening. Nederland heeft aan dergelijke missies nooit deelgenomen.

Wel aan multinationale strijdkrachten. Doel is het uitvoeren van vredesregelingen. Deze missies worden aangestuurd door een NAVO-commandant (altijd een Amerikaan….).  In een land waar tijdelijk geen regering is, bijvoorbeeld in Irak na de val van Saddam Hoessein, is er volgens internationaal recht sprake van een bezettingsmacht. Het klinkt niet leuk en bezetter zijn brengt ook verplichtingen met zich mee.

De laatste optie is er één die valt onder bezetting in tijd van oorlog. Dat is het geval in Afghanistan. Nederlandse militairen worden ingezet in het kader van ‘het recht op zelfverdediging’. Op een afstand van 5000 kilometer verdedigen zij nationaal grondgebied onder het mom van ‘de strijd tegen het terrorisme’. Een dergelijke missie is dan ook omgeven van geheimzinnigheid.

Of instemming van de Veiligheidsraad nodig is, is nogal eens onderwerp van discussie. In noodsituaties mag het zonder instemming. Alleen bij onbewapende waarnemers is er geen sprake van geweld, in alle andere soorten missies wel. Risico van slachtoffers is daaraan inherent.

 Mensen

Eén van de voorwaarden om deel te nemen aan een missie is draagvlak in het hulpverlenend land. Een deel van de militairen krijgt te kampen met trauma’s en bij een missie komen slachtoffers terug. Op veilige afstand de zaak regelen, lijkt dus aantrekkelijk en zal het draagvlak vergroten. Maar wat de gevolgen kunnen zijn van het van grote afstand aansturen van mensen die toestemming vragen te mogen schieten, bleek dit jaar bij wikileaks. Mensen kunnen doorslaan en onethisch gaan handelen.

Je wilt eigenlijk dat ze zich strikt aan de regels van het oorlogsrecht houden, strikt de geweldsinstructie van een bepaalde missie volgen en geen risico lopen. Dat kan. Ronald Arkin van het Georgia Institute of Technology werkt aan een ethische robot die voor gevechtsmissies wordt geprogrammeerd. Nog los van het praktische –  als een mens het verschil kan zien tussen een bus toeristen en een bus militairen dan moet zo’n robot datzelfde trucje ook ingeprent kunnen krijgen neem ik aan –  voelt deze dehumanisering van oorlog niet goed. Echter, als ik zou moeten kiezen tussen deze twee kwaden, er vallen hoe dan ook aan enige zijde slachtoffers en daarvoor kiezen is niet aan mij besteed, zou ik toch gaan voor de robot. Dat lijkt me betrouwbaarder dan een mens die op afstand een live computergame zit te spelen. Boven alles gaan verstandige mensen die in kunnen schatten wat hun toegevoegde waarde kan zijn, zoals de Nederlandse bijdrage in Uruzgan liet zien.

 Max Weber

Op voorstel van een minister bepaalt de tweede kamer over deelname aan een missie. Daar doet zich een lastige paradox voor. De kamer wil zo goed mogelijk geïnformeerd worden en maakt een keuze die overeenkomt met de goede doelen van een missie. Moreel moet zo’n missie kloppen. Max Weber spreekt dan van gezindheidsethiek. Er moet bijvoorbeeld democratie komen of de politie moet volgens nette regels gaan werken. De minister echter krijgt zijn praktische informatie, en dus de praktische invulling van de missie te horen en stemt daar zijn voorstel op af. Natuurlijk met de beste bedoelingen als uitgangspunt, verantwoordelijkheidsethiek. Hoeveel kost zo’n missie bijvoorbeeld en wat zijn de risico’s. Als dat teveel door elkaar gaat lopen, krijgen we de rare situatie zoals de politie-opleiders in Kunduz: goed bedoeld, maar praktisch niet passend in de situatie.

 De meeste conflicten zijn binnen staten, de meeste missies tegenwoordig met breed mandaat en robuuste bewapening. Het lijkt niet anders te kunnen. Voor de opbouw wordt samenwerking met NGO’s gezocht. Sommige daarvan willen principieel niet met het leger samenwerken, andere juist wel om het doel, hulpverlening, toch te bereiken.

Door de machtsverschuivingen zullen steeds meer brandhaarden ontstaan. De vraag is waar de Veiligheidsraad en de NAVO hun grenzen zullen gaan trekken.

Boeken:

The utility of force Rupert Smith

The return of history Robert Kagan

The end of history Francis Fukuyama en zijn nieuwe boek The origins of political order

 

 

Op dinsdag 18 oktober discussieert de commissie Economie en Mobiliteit over het onderwerp koopzondagen in Eindhoven. De wethouder heeft naar aanleiding van een motie van D66 7 scenario’s uitgewerkt en vraag van de commissie een advies over hoe we dat in de stad zullen invullen.

Graag wil GroenLinks de input van onze achterban gebruiken. Het is namelijk een controversieel onderwerp binnen de partij waarbij ik me realiseer er veel belangen en standpunten spelen. Ik wil jullie dan ook uitnodigen om te reageren op de poll op de website van GroenLinks Eindhoven.

Op zaterdag 8 oktober organiseert GroenLinks voor leden een discussiebijeenkomst over koopzondagen in Eindhoven. Leden zijn daar van harte welkom om hun visie over koopzondagen te laten horen en om in discussie te gaan over de koopzondagen in Eindhoven. Ik hoop op een flinke opkomst. De input in de discussie zal ik ook meenemen naar de fractie.

Daarnaast wil ik iedereen uitnodigen om zijn visie te geven op het onderwerp. De achterliggende stukken zijn in te zien op de website van de gemeente Eindhoven.

Gerelateerde blogs:

1. Start na het reces
2. Koopzondagen in Eindhoven
3. Afghanistan debat GroenLinks Eindhoven

Eind augustus verscheen dit stuk van mijn hand in De Leunstoel - internetmagazine voor rustige mensen. 

Zeven jaar geleden deed ik het voor het eerst: een huttentocht met mijn vader. Deze zomer vervolgen we onze tocht. Zes dagen lopen we van hut naar hut, hoog in de Zwitserse Alpen. De dagen zijn heerlijk simpel: we staan op om zes uur, eten wat, pakken de rugzak in, en gaan op pad. Laat in de middag komen we aan bij de volgende hut, alwaar we een douche nemen, wat drinken en ons een calorierijk diner laten voorschotelen door de huttenwaard. Daarna kunnen we onze ogen nauwelijks openhouden en zoeken we nog voor tien uur het stapelbed op. De meegebrachte boeken blijven ongelezen onder in de rugzak zitten.

Op één na. Rory Stewart, gewezen diplomaat in Irak en humanitair werker in Afghanistan, schreef een boek over zijn veertig dagen durende wandeltocht van Herat naar Kabul in 2002, toen net de nieuwe regering de macht – in theorie – had overgenomen van de Taliban. Door besneeuwde passen en langs snelstromende rivieren liep hij de blaren op zijn voeten, onderwijl zowel gastvrij ontvangen als met stenen belaagd.

Ik krijg ook bijna een steen tegen mijn hoofd, maar niet van een achterdochtige Afghaan. Loslopende schapen boven het bergpad veroorzaken steenval; mijn vader kan me net op tijd wegtrekken. Andere vergelijkingen met de tocht van Stewart gaan tevens maar half op. Hij heeft alles wat hij nodig heeft in zijn rugzak zitten, net zoals wij. Maar voor een paar luxe-artikelen die wij ons kunnen veroorloven, zoals worst van de Albert Heijn en een extra schoon hemd, heeft hij geen ruimte. Mijn vader en ik moeten ons over grote sneeuwvelden naar de overkant worstelen, en hoewel het blauwe gletsjermeer in de stijle diepte me in eerste instantie bedenkingen geeft, wordt het nooit zo angstaanjagend als de vierduizenders die Stewart (in de winter) moet oversteken, waarbij hij dikwijls tot zijn liezen of verder wegzakt in de sneeuw.

Toch voel ik me verbonden met Stewart en de eenzaamheid en stilte die hij beschrijft. Het lopen en klimmen brengt een aangename leegte in mijn hoofd; het verzetten van de ene voet voor de ander is al wat belangrijk is. Inademen, linkervoet omhoog, uitademen, rechtervoet omhoog. Ik heb geen behoefte om mijn iPod met opzwepende nummers aan te zetten. Integendeel. Ik doe enkel mijn koptelefoon op als ik ’s avonds na het eten nog even buiten ga zitten met mijn rug tegen de hut aan en ik de bergtoppen om me heen langzaam indigoblauw zie worden. Ik luister naar het gedownloade boek van Cormac McCarthy, die in 2007 de Pullitzer Price won voor zijn roman over een vader en zoon die te voet door een post-apocalyptisch landschap op weg zijn naar het zuiden van de Verenigde Staten. Ook een wandelboek, zij het nog dramatischer dan het relaas van Stewart.

Met mijn vader eet ik risotto en pasta, kijk ik naar de opgaande zon en steek ik een vuurtje aan voor een pan water. Hij bepaalt mijn wandeltempo. Stewart en McCarthy bepalen het tempo in mijn hoofd.

Radicalisme was in de jaren 70 van de 20e eeuw minder beladen dan het nu is. We kenden in die tijd zelfs nog een regeringspartij met de naam Politieke Partij Radicalen (PPR).  Tegelijkertijd waren de jaren 70 ook de jaren waarin in Nederland verreweg de meeste dodelijke slachtoffers (ruim 20) vielen als gevolg van terroristische aanslagen.

Toch was er in die tijd nog geen Nationale Coördinator Terrorismebestrijding (NCtB), geen nationaal Actieplan Polarisatie en Radicalisering en er werd ook niet met regelmaat bekend gemaakt wat het Actueel Dreigingsniveau was. Er werden geen trainingen gegeven aan bestuurders en politieagenten om polarisatie en radicalisering te herkennen en er was nog geen bataljon aan wetenschappers, kenniscentra en (commerciële) bureaus die zich met het onderwerp bezighielden.

Sinds 11 september 2001, nu 10 jaar geleden, is dat anders.

Meer aandacht voor extremisme
De toegenomen aandacht voor terrorisme is deels te verklaren uit het besef dat de samenleving door technologische vooruitgang en globalisering kwetsbaarder is geworden. Een terrorist met foute en/of handige vrienden zou over biologische, chemische of nucleaire wapens kunnen beschikken. En een handig hackende terrorist zou vitale computersystemen van ons land plat kunnen leggen en bijvoorbeeld in één keer de dijkbewaking, energievoorziening en de verkeersleiding op Schiphol kunnen treffen.

Daarnaast heeft het moderne terrorisme een sterker transnationaal en politiek-religieus karakter gekregen. Dit geldt zeker voor het islamitisch terrorisme, waarvan we sinds 11 september 2001 en de daaropvolgende aanslagen in Madrid, Londen en de moord op Theo van Gogh, weten dat het ook in het westen kan toeslaan.

Met het westen als doelwit, is ieder die een onderdeel hiervan vormt of deze vertegenwoordigt, een mogelijk doelwit van een aanslag geworden. We zijn dus allemaal potentieel slachtoffer geworden. Dit besef is een voedingsbron voor angst, die versterkt is door de War on Terror, uitspraken van radicale moslims van het type sharia4holland en door de internationale ‘Eurabia-beweging’ die in navolging van Bat Ye’or, Gates of Vienna en politici als Geert Wilders waarschuwt voor de islamisering van Europa. Sinds Anders Breivik weten we dat ook deze laatste beweging haar eigen extremisten kan opleveren.

Sinds 2001 wordt de radicalisering van jongeren met meer zorg gevolgd. Uitingen die vroeger misschien nog als folkloristische jeugdcultuur werden bestempeld, worden nu eerder met argusogen bekeken. Soms met reden, maar vaak ook uit onwetendheid. Een orthodoxe salafist wordt dan bijvoorbeeld veel te snel als een gevaar gezien. Een extremistische moslim mag dan vaak orthodox zijn, maar daardoor is het merendeel van de orthodoxe moslims nog niet extremistisch.

Wie zijn extremisten?
Is Geert Wilders extreemrechts? Zijn de organisaties die zich in het proces tegen Wilders als benadeelde partijen hebben gemeld extreemlinks? Of is de salafistische Fawaz Jneid een extremistische moslim? Er zijn mensen die, afhankelijk van hun eigen (politieke) opvattingen één of meerdere van deze vragen met ‘ja’ zullen beantwoorden.

Voor de Nederlandse overheid en de geheime diensten zijn geen van allen extremisten. Van extremisme is pas sprake wanneer democratische waarden en processen worden afgewezen en de eigen ideologie, die als universeel geldend wordt beschouwd, eventueel met geweld aan anderen worden opgelegd. Extremisme is de laatste fase van een radicaliseringsproces. Een extremist maakt gebruik van geweld of dreigt daarmee om de maatschappelijke orde te veranderen. Dat doen Wilders, de partijen die zich in het proces tegen Wilders hebben gemeld als benadeelde partijen en Fawaz niet.

Vormen van extremisme
Er zijn verschillende vormen van extremisme. De bekendste zijn: links extremisme, rechts extremisme, religieus extremisme en het extremisme van dierenactivisten en asielactivisten.

Wie wordt extremist?
Er is geen blauwdruk te geven van een extremist. Het komt onder alle opleidingsniveaus en leeftijdsgroepen voor, maar het meest in de leeftijdsgroep tussen 15 en 30 jaar. Mannen zijn vaker extremist dan vrouw, al is er de laatste jaren sprake van een flink emancipatieproces.

Er worden  in de literatuur heel veel factoren genoemd die van invloed kunnen zijn op de gevoeligheid van mensen om te radicaliseren. Er valt geen eenduidig beeld te geven van de extremist en er blijken vele wegen te zijn die tot extremistische daden leiden.  Verklarende termen die vaak vallen zijn ‘vervreemding’, ‘identiteit’, ‘isolement’. Factoren die een rol kunnen spelen bij radicalisering zijn bijvoorbeeld:

• Het gevoel achtergesteld, gemarginaliseerd of ‘niet gezien’ te worden.
• Teleurgesteld zijn over het leven, over de woonsituatie, het werk en de financiële positie waarin zij  verkeren of de groepen waarmee zij zich sterk verbonden voelen.
• Kloof met de wereld(en) van volwassenen.
• Slechte familiale bindingen en een gering democratisch gehalte van het milieu waarin een jongere opgroeit.
• Geen aansluiting kunnen vinden bij maatschappelijke instituties (overheid, gezin, school, leeftijdsgenoten, kerk/moskee, vrijetijds organisaties).
• Gevoelens van ervaren onrechtvaardigheid of identificatie met personen of groepen waarvan men vindt dat ze worden achtergesteld of bedreigd. Dit soort gevoelens kunnen worden versterkt door:

o Stigmatisering en discriminatie.
o Beeldvorming in de media;
o Internationale (politieke) situatie.

• Onvoldoende weerbaar tegen radicale invloeden; bijvoorbeeld door niet over het vermogen te beschikken om alternatieve antwoorden te vinden op vragen van zingeving en ervaren onrecht.
• Aansluiting vinden bij een (peer)groep, eventueel met een charismatisch leider; afzonderlijke groepen zijn vaak wel met elkaar verbonden in netwerken, maar van een hierarchie is zelden sprake
• Voor migrantenjongeren kan daarnaast sprake zijn van factoren die voortkomen uit de migratie van hun ouders. De eerste generatie migranten, in Nederland deels analfabeet, blijkt soms niet bij machte hun kinderen te begeleiden in een geïndustrialiseerde, geseculierde omgeving met andere opvattingen.

Bij veel radicaliserende jongeren is er sprake van een combinatie van factoren.

De onderzoekers Buijs, Demant en Hamdy dichten in hun boek Strijders van eigen bodem (2006) extremisten de volgende vijf (ideologische) kenmerken toe:

• ze voelen zich bedreigd en hebben de neiging de dreiging van de vijand uit te vergroten;
• ze verwerpen de bestaande wereldorde;
• ze hebben een utopisch beeld van een goede wereld;
• ze hebben het idee te horen tot een uitverkoren groep mensen die de utopie kan verwerkelijken;
• en ze kunnen (zuiverend) geweld gebruiken om de doeleinden te bereiken.

Politieke systemen die groepen buiten sluiten of instabiel politiek bestuur zijn bevorderlijk voor extremisme. Ideologie en religie worden door de radicalen vaak gereduceerd tot frames die hun acties verklaren en rechtvaardigen en die dienen om anderen te mobiliseren. Een frame definieert het probleem (bijvoorbeeld de oorlog tegen de islam), de protagonisten (de radicalen) en de antagonisten (de ongelovigen, waartoe ook aanhangers van hetzelfde geloof kunnen horen).

Beginnelingen

Overigens hoeven extremisten niet altijd tot de gestaalde ideologische kaders te behoren. Zo bleek uit onderzoek van de Britse geheime dienst MI5 onder moslimextremisten dat de meesten van de door hen onderzochte extremisten op religieus vlak nog beginnelingen zijn. Ze hebben weinig religieuze kennis van de islam. Volgens MI5 zouden er zelfs duidelijke aanwijzingen zijn dat een stabiele religieuze identiteit bescherming biedt tegen gewelddadige radicalisering.

Extremistisch geweld in Nederland neemt af
In Nederland hebben sinds 1950 ongeveer 70 aanslagen met 30 dodelijke slachtoffers plaatsgevonden. Er werden in die tijd ongeveer 400 mensen gegijzeld. De meeste dodelijke acties vonden plaats in de jaren 1970. Het ging toen vooral om slachtoffers van geweld van Molukse extremisten en linkse extremisten uit binnen en buitenland (RAF, IRA). In de jaren 80 kwam het geweld vooral uit linksextremistische hoek (in het bijzonder Rara), maar ook voor extreemrechts waren het de gewelddadigste jaren.

Links extremisme, inclusief milieu
In de jaren 90 zijn de brede ideologische radicaal linkse groepen grotendeels verdwenen. Er kwamen one issue organisaties voor in de plaats zoals milieuactivisten, dierenactivisten en asielactivisten- die misschien niet allemaal als ‘links’ zijn te kwalifieren. Het overgrote merendeel van deze organisaties houdt zich keurig aan de wet en bewandelt de democratische weg om aandacht te vragen.

Toch gelden linkse extremistische groepen in Nederland als de meest gewelddadige. Zo is een kleine groep dierenactivisten en asielactivisten de afgelopen jaren wel betrokken geweest bij illegale en gewelddadige acties. De moordenaar van Pim Fortuyn was een dierenactivist. Ook de antifascisten van de Antifascistische Actie (AFA) worden door de AIVD genoemd in verband met gewelddadige acties tegen demonstraties van extreemrechts.

Rechts extremisme
Extreemrechtse groepen zijn nog niet geheel verdwenen, maar de laatste jaren wel veel kleiner en zwakker geworden. Van geweld door extreemrechtse groeperingen is in de jaarverslagen van de AIVD al een aantal jaren amper sprake. In november 2010 heeft de AIVD de onderzoeksrapportage Afkalvend front, blijvend beladen uitgebracht over de dreiging die uitgaat van extreemrechts en rechts-extremisme. In dit rapport schreef de dienst: “Voor extreemrechts geldt dat de wervingskracht in de loop der jaren is afgenomen doordat sommige van hun standpunten op de landelijke politieke agenda zijn gekomen. Zo zijn in het integratie- en islamdebat, zoals dat na de aanslagen van 11 september 2001 begon, veel van de standpunten van extreemrechts aan de orde gesteld en bespreekbaar geworden. Voorbeeld hiervan is het veronderstelde failliet van de multiculturele samenleving. Deze ontwikkeling heeft er mede toe geleid dat van de destijds bestaande extreemrechtse groeperingen en bewegingen niet veel over is.”

Ondanks het verzwakken van extreemrechtse groepen en bewegingen maakt de Anne Frank Stichting in de Monitor Racisme en Extremisme jaarlijks melding van zo’n 150-300 geweldsincidenten per jaar waarbij de daders extreemrechtse of racistische motieven hadden. Vooral moslims, maar ook joden zijn hiervan het slachtoffer. Sinds 2005 is er overigens wel sprake van een afname van het aantal incidenten.

Tot slot kan er sinds de aanslagen van Anders Breivik in juli 2011 gesproken worden over (rechts)extremisme dat geinspireerd wordt door het internationale netwerk van groeperingen, politici, schrijvers en bloggers die vrezen dat het Westen, met hulp van ‘links’, geislamiseerd wordt. Hierbij moet wel de opmerking gemaakt worden dat het tot nu toe is gebleven bij één, weliswaar zeer gewelddadige, aanslag en verbaal geweld op internetsites.

Moslimextremisme
Het was een moslimextremist uit de Hofstadgroep die Theo van Gogh in 2004 vermoordde. Van extremistisch geweld door moslims is in Nederland na het verdwijnen van de Hofstadgroep de afgelopen jaren echter amper sprake geweest.

De AIVD maakt jaarlijks overigens wel melding van enkele Nederlandse jihadisten die naar het buitenland trekken en van de dreiging van jihadistische groepen uit Afghanistan en Pakistan die mogelijk aanslagen in Nederland zouden willen plegen. In haar laatste jaarverslag heeft de AIVD aandacht voor (ultra-)orthodoxe islamitische bewegingen die in potentie een bedreiging zouden kunnen vormen voor de Nederlandse democratische rechtsorde.In dit verband noemt de AIVD de Moslimbroederschap, de Tablighi Jamaat, de Hizb ut-Tahrir en de salafitische beweging. De dienst stelt hierbij expliciet dat het om niet-gewelddadige bewegingen gaat. Toch acht de dienst ze in potentie gevaarlijk omdat “ hun boodschap, bereik en activiteiten op termijn kunnen bijdragen aan het ontstaan van maatschappelijke polarisatie, onverdraagzaam isolationisme en anti-integratieve tendensen.”  Maar de voorlopige conclusie luidt dat geen van deze bewegingen zich te buiten gaan aan extremistische activiteiten.

Meer geweld in Europa
In Europa is er sprake van meer geweld. Volgens Europol vonden er in 2010 in de EU in totaal 249 terreuraanslagen plaats, waarbij zeven mensen omkwamen en tientallen anderen gewond raakten. Het merendeel (160) van de aanslagen werd gepleegd door separatisten, gevolgd door links extremisten (45). Drie van de 249 aanslagen werden toegeschreven aan islamistische terroristische groeperingen. Extreemrechts kende een rustig jaartje en pleegde geen enkele aanslag.

In Nederland werd geen aanslag gepleegd. Wel zijn volgens Europol het afgelopen jaar in Nederland 38 mensen opgepakt in verband met terrorisme. Het betrof 19 personen die verdacht werden van moslim-extremisme en 19 personen die verbonden zijn aan separatistische bewegingen. Deze cijfers zijn overigens niet terug te vinden in het jaarverslag dat de AIVD.

Meer artikelen over radicalisering, terrorisme, polarisatie en discriminatie op Republiek Allochtonië hier

Lees ook het blog van Martijn de Koning die veel over radicalisering onder moslims schrijft, zoals bijvoorbeeld hier

Nu het reces ten einde is, komt Prinsjesdag met rasse schreden dichterbij. En met Prinsjesdag de grove bezuinigingen die ons kabinet al een jaar aan het uitstellen is. En daarmee komt de volgende spagaat van het VVD/CDA/PVV kabinet in zicht.

Ik zeg de volgende spagaat, omdat Mark Rutte en Jan Kees de Jager inmiddels al een pijnlijke liesbreuk moeten hebben opgelopen van de eerste. Het hele debat over de eurocrisis van Europa zou lachwekkend zijn, als het onderwerp niet zo belangrijk was. Pro-Europees beleid wordt verkondigd als ware ons kabinet fel anti, om Geert Wilders met zijn eurohatende Henk en Ingrid de wind uit de zeilen te nemen. Met dank aan de weldenkende oppositie kan het kabinet gezond beleid uitvoeren, zij het op een nogal paradoxale toon.

De wrange grap is dat dit geluid zich waarschijnlijk de komende maanden door zal zetten wanneer de bezuinigingen behandeld worden. Mark Rutte die hele subsidiepotten en zorgregelingen omkeert en leegschudt, terwijl hij luidkeels roept dat Jan-met-de-pet er toch echt niet op achteruit mag gaan! De PVV wordt gevreesd, die heeft tenslotte een stekkertje gekregen bij de vorming van dit kabinet. En dankzij dat stekkertje en de simpele wil om tot het meest ‘rechtse’ kabinet te komen, in plaats van het meest verstandige kabinet, zit Nederland nu met beleid dat met veel lawaai versuikerd moet worden.

PVV runner-up Fleur Agema heeft de eerste duit al in het zakje gedaan. Hoewel Haagse mores voorschrijven dat er over de begroting tot Prinsjesdag niet gesproken wordt, heeft ze al voor het einde van het reces wereldkundig gemaakt dat de zorgbudgetten niet gehalveerd worden, maar – lekker links – inkomensafhankelijk gemaakt. De PVV moet immers ook om haar kiezers denken, en de overboord gegooide verkiezingbeloftes stapelen zich langzaam op. Zou Fleur voor deze ‘slip of the tongue’ normaliter stevig op haar flikker krijgen, ook deze keer zal Rutte het door de vingers zien. En als Geert Wilders tijdens het debat rond de derde dinsdag van september weer flink tekeer gaat, wordt ook dat weer weggelachen.

De veerkracht van de coalitie is te prijzen. Maar de spagaat die VVD, CDA en ook PVV al maanden volhouden om elkaar niet af te vallen, zal zo langzaamaan toch beginnen te schuren. De verschillen in ideologie op essentiële vlakken (Europa, bezuinigingen, Kunduz) worden steeds duidelijker en schrijnender. En hoe duidelijker dat wordt, hoe meer de eigen geloofwaardigheid van het kabinet in het gedrang komt. De spagaat gaat vanzelf zeer doen, als de lenigheid begint te haperen. En tja, wat niet rekt, dat scheurt.

Mensen die het beste met me voor hebben adviseerden me in deze rubriek te verzwijgen dat ik niet van sport houd. Voor het uitkijken van een hele voetbalwedstrijd heb ik eigenlijk nooit het geduld, of over de live-weergave van de Tour de France nog maar te zwijgen. Berg na berg gaat zelfs het Franse landschap op enig moment vervelen. Ik realiseer me dat ik hiermee tot een minderheid behoor, die wordt gedoogd zolang zij op gepaste momenten het bier en de hapjes ververst.

Toch staat de manie van sportliefhebbers om alles van begin tot eind en live mee te willen maken – en niet alleen ’s avond laat terug te zien in korte hapklare brokken – niet zo ver van me af. Alleen bij mij uit de manie zich niet bij sport maar bij de live-verslagen van grote maatschappelijke en politieke gebeurtenissen.

Dinsdag vond in het Britse parlement de hoorzitting plaats met Rupert en James Murdoch, en hun Britse CEO Rebekah Brooks over de afluisterpraktijken van News of the world. Onder andere de BBC zond dit live (via internet) uit. Bij mij veroorzaakt elke onderbreking van dit ‘festijn’ ergernis. Van alles, van de saaie grauwe setting, de interruptie van vader Murdoch om weinig geloofwaardig te zeggen dat dit ‘de nederigste dag is uit zijn bestaan’, tot het incident met de scheerschuimtaart, wil ik graag rechtstreeks getuige zijn. Zoals de echte Tourliefhebber het vechten en lijden van Johnny Hoogerland gelijktijdig, zonder onderbreking, met hem wil doormaken.

Nu kan mijn kijkgedrag worden gediskwalificeerd als de afwijking van een politieke ex-junk, en misschien is dat ook zo.

Maar zoals sport TV–manie veroorzaakt, zo zijn er miljoenen mensen die de verovering van het Tahrir-plein in Egypte door demonstranten dagen ademloos hebben gevolgd. Hoeveel mensen hebben niet live de ondervraging van Bill Clinton over Monica Lewinsky bekeken, of de speeches van Obama en Palin. Hoeveel mensen zijn niet opgebleven voor de nachtelijke invallen in Irak?

In Nederland worden belangrijke politieke debatten sinds enige tijd live uitgezonden. Het debat over het paspoort van Ayaan Hirsi Ali dat leidde tot de val van het tweede Kabinet Balkenende werd ’s nachts door meer dan 1 miljoen mensen gevolgd. Ook de grote debatten over Irak en de Afghanistan-crisis van het vierde kabinet Balkenende werden door recordaantallen mensen bekeken.

Maar nieuwsprogrammering en politieke verslaggeving staan onder druk: het moet sneller, afwisselender en ironische ‘duiding’ vervangt de betrokken verslaggeving uit eerste hand. De veronderstelling is dat mensen anders wegzappen.

Het moge zo zijn; de gebeurtenissen die ik hier noem zijn ook uitzonderlijk en meeslepend. Maar toch.

Zou het ook kunnen dat juist de licht verteerbare, hapklare brokken waartoe nieuws en politieke gebeurtenissen worden verkleind, het zapgedrag versterken? Zou zappen misschien ook een gevolg kunnen zijn van korte, selectieve samenvattingen die geen emotie of betrokkenheid oproepen? Is het niet zo dat we vooral betrokken raken als we de wedstrijd van begin tot eind, of voor het grootste deel kunnen zien?

Deze recensie verscheen op 20 juli 2011 in De Volkskrant

Hapklaar

Ik heb er lang over gedaan, maar vorige maand is het er toch van gekomen. Na vele jaren van actieve politiek heb ik mijn lidmaatschap van GroenLinks opgezegd.

Al langer volgde ik de politieke daden van GroenLinks met gekrulde tenen. Ik was al enkele jaren lid uit gewoonte en uit verbondenheid met de krimpende, linkse minderheid binnen de partij. Eind vorig jaar heb ik me gemengd in de discussie over de missie naar Kunduz, die nog steeds naar mijn mening militair is en niet politioneel. In blogs op de Planeet Groenlinks, in discussies in het noorden, binnen Kritisch GroenLinks en op het congres in Utrecht in februari heb ik gewezen op de politieke en militaire risico’s van de missie. Bovendien zijn er niet-militaire, politieke alternatieven aangedragen om Afghanistan vooruit te helpen. Helaas vonden die weinig gehoor. De discussie over Kunduz had voor mij op het congres een teleurstellende afloop. Vorige maand, op 26 april, werd de missie “in een rare show” (ik was dat “gek genoeg” eens met generaal Couzy) bezegeld.

De keuze voor de omstreden missie naar Kunduz was niet mijn enige punt van onvrede. Ook het lonken naar het politieke midden, en met name naar D66, zinde mij al jaren niet. Langzaam maar zeker brokkelde de basis af, die mij met de GroenLinkse politiek verbond. En dan levert dat politieke ergernissen en ergernisjes op, die stukje bij beetje een emmer vullen. De bijzondere wisseling van de w/macht eind 2010 bijvoorbeeld vond ik, nog geen half jaar na het congresbesluit om Femke nog een termijn te gunnen, geen partijdemocratisch hoogstandje. In april irriteerde mij het voorstel van kamerlid Liesbeth van Tongeren om een referendum te houden over kernenergie. Hierdoor werd van de mogelijke bouw van nieuwe kerncentrales een strategische discussie gemaakt, terwijl ik een principieel “nee, bedankt!” wilde horen. En toen ik kamerlid Bruno Braakhuis op 26 april in Nieuwsuur “namens D66 en GroenLinks” over de bankencrisis hoorde praten voelde ik mij op geen enkele manier door hem politiek vertegenwoordigd.

De emmer was vol. Overvol. De bekende druppel deed hem overlopen. Vorige maand schreef ik het partijbureau om mijn lidmaatschap van GroenLinks met pijn in mijn hart op te zeggen. Ik blijf echter groen. En links ook. Ik moet alleen nog zien hoe ik daar voortaan uiting aan geef.

Erik de Graaf

Eind januari stemde de GroenLinks-fractie (minus onze eigen Ineke van Gent) in met het geven van steun aan de omstreden politie-missie voor het Afghaanse Kunduz. Ook twee maand later is er bij een groot deel van de achterban enorme onvrede over deze beslissing, haar motivatie en de manier waarop dit besluit tot stand kwam. Voor mijzelf is het in ieder geval de voornaamste reden om na 10 jaar lidmaatschap een punt te zetten achter mijn activiteiten voor GroenLinks.

Verspeeld krediet
Toen half december Femke Halsema bekend maakte dat ze zou opstappen en haar opvolgster Jolande Sap presenteerde, had ik niet gedacht dat deze in staat zou zijn om in zo’n rap tempo alle krediet te verspelen die GroenLinks onder Halsema had opgebouwd. Ondanks de kritiek die ik zeker ook had op Halsema en de allengs meer liberale koers van de partij (een soort groengewassen D66 light), was zij wat mij betreft uitgegroeid tot iemand van statuur die bijna boven de partijen stond. Femke was ongetwijfeld het grootste pre van GroenLinks de laatste jaren.

Hoewel vast een degelijk politica, ben ik over haar opvolgster Jolande Sap aanmerkelijk kritischer. Met name de behandeling van het dossier Kunduz heeft het krediet voor Sap nogal gereduceerd. Saps emotionele betogen in de kamer, haar doofheid voor de massale en zeer terechte kritiek uit de achterban en ook haar goedgelovigheid in de toezeggingen door premier Rutte maken op mij een bar slechte indruk. Met name neem ik haar – en de veel te volgzame fractie – kwalijk dat men in weerwil van alle bekende feiten een onwrikbaar, welhaast wereldvreemd geloof in de maakbaarheid van de weerbarstige Afghaanse realiteit bleef uitstralen. Ook tegen de uitdrukkelijke wens van een groot deel van de partij en het kader in.

Schadelijk idealisme?

Bevlogenheid en idealisme zijn in principe natuurlijk prachtig. Maar je op zo’n naxefeve en opzichtige wijze voor het karretje laten spannen van hetzelfde cynische westers imperialisme dat Afghanistan al meer dan dertig jaar lang tot een treurig stemmend slagveld heeft gemaakt? Dat lijkt me geen goed idee. Deze onverkwikkelijke periode werd grosso modo in 1980 ingeluid, toen Jimmy Carter’s Nationaal Veiligheids Adviseur Zbigniew Brzezinski direct na de Sovjet invasie in Afghanistan in een memo aan Carter stelde: “We now have the opportunity to give the Soviet Union its own Vietnam”.

De rest van het verhaal kennen we: de bewapening door de CIA in de jaren 80 van de moedjahedien, van allerlei verfoeilijke criminelen en van religieuze fanatici als Osama Bin Laden alsook de latere Taliban, met vele honderden miljoenen dollars. Wat voorspelbaar volgde was een implosie van het land na het verdrijven van de Sovjet-troepen. Daana, tijdens de bloederige en onmenselijk wrede Afghaanse burgeroorlog in de jaren 90, had het westen in een keer alle interesse verloren. Onderwijl voerden onze handen afhakkende voormalige ‘bondgenoten’ de sharia in en zakte een verloren generatie weg in een moeras van analfabetisme, armoede en zelotische achterlijkheid.

Toen zo’n 14 jaar geleden na veel strijd de zegevierende Taliban het in de jaren 70 nog relatief mondaine Afghanistan definitief transformeerden in een primitief tribaal en religieus reservaat, waren de enige belangen die Clinton en Bush jr. zagen de miljardendeals die de olierijkdommen van de Kaspische Zee moesten ontsluiten voor westerse benzineslurpers en Abrahamtanks. Dit alles een logisch uitvloeisel van hetzelfde arrogante geo-strategische wanbeleid dat tot op de dag van vandaag in deze tumultueuze regio de boventoon voert.

Anno 2011, met behulp van ‘onze’ politietrainers in Kunduz, zullen we nu eindelijk de zaak recht zetten? En kunnen gelukkig “de meisjes binnenkort weer naar school”, zoals de propagandariedel gaat? Te belachelijk voor woorden. Zolang Nederland aansluiting blijft zoeken bij de Amerikaanse militaire strategie voor Afghanistan, is er geen enkele kans op duurzame verbetering. Alle voortekenen in Kunduz en elders in Afghanistan wijzen daarop. Een uit het pacifisme voortkomende partij als GroenLinks zou dat, meer dan wie ook, moeten onderkennen.

De hel van Kunduz
Extra navrant in deze is natuurlijk dat de steun van GroenLinks onontbeerlijk was in het laten doorgaan van deze missie. Had tweederde van de kamer al voorgestemd, dan was het een hamerstuk en was de steun van GroenLinks niet zo cruciaal geweest. Het is daarmee een hele verantwoordelijkheid die je als partij op je laadt. Daarnaast lijkt het me ten enen male onwenselijk dat beslissingen als deze, die gaan over oorlog en vrede, genomen worden met een meerderheid van de helft plus 1. Zeker op basis van een aantal boterzachte toezeggingen van Rutte waarvan ieder weldenkend mens beseft dat ze losgezongen zijn van de Afghaanse realiteit. De exorbitante kosten (1 miljard voor het enkele weken trainen van hooguit enkele honderden of duizenden ongeletterde rekruten) komen daar nog eens bij.

Het is daarom volstrekt begrijpelijk dat het doordrukken van deze koers door Sap c.s. binnen grote delen van GroenLinks bijzonder slecht is gevallen. Wat Sap duidt als idealisme, helpt Afghanistan geen steek verder en is bovendien een onwelriekende splijtzwam in de partij. Hoe graag de fractie het misschien anders zou wensen: ook de weg naar de hel van Kunduz zal eens te meer geplaveid blijken te zijn met goede voornemens.

Geschreven op 20 maart 2011 voor de Groene Klinker, ledenblad GL Groningen.

xa9 Cartoon: David Horsey, Tribune Media Services

Helaas heb ik de afgelopen tijd moeten constateren dat DWARS niet meer dwars is. Dat heeft mij, en enkele leden uit Eindhoven met mij, doen besluiten mijn lidmaatschap van DWARS op te zeggen. Onderstaande brief is vanmorgen aan het landelijk bestuur van DWARS gestuurd. 

We hebben er wel een tijdje over na gedacht, maar het lidmaatschap van DWARS heeft geen enkele toegevoegde waarde naast het lidmaatschap van GroenLinks. Het is alleen als shortcut naar de Tweede Kamer te gebruiken. Op 7 april zal er een ALV gehouden worden over de toekomst van de Eindhovense DWARS-afdeling. Het voltallige bestuur zegt namelijk haar lidmaatschap op. Tijdens die ALV zal er xf3f een nieuw bestuur gekozen moeten worden xf3f zal de afdeling ophouiden te bestaan. Ik blijf wel overtuigd lid van GroenLinks, maar zie de meerwaarde van een DWARS-lidmaatschasp niet meer.

We willen wel graag acties kunnen blijven en houden en GroenLinks kritisch volgen, maar niet meer namens DWARS. Naar de juiste vorm moeten we nog zoeken.

 

Beste bestuursleden,

Van oudsher is DWARS ook altijd een dwarse vereniging geweest. Een vereniging, van en door jongeren, met eigen idealen en vastbesloten die idealen te realiseren. Actie was een van de middelen om op te komen voor deze idealen. Invloed uitoefenen op GroenLinks een andere. Dat gebeurde niet altijd met succes, maar DWARS liet van zich horen als GroenLinks eens uit de bocht leek te vliegen. Ook de organisatiestructuur die DWARS had, was erg dwars.

Sinds enkele jaren is DWARS echter niet dwars meer. De organisatiestructuur is zodanig aangepast dat x91anderen het ook begrijpenx92. Onze organisatiestructuur is blijkbaar zo op de buitenwereld gericht, dat dat de voorkeur krijgt boven idealen. Ook in relatie tot GroenLinks is DWARS zichzelf niet meer. Althans, ze doet haar naam geen eer aan. Steeds vaker laat DWARS het GroenLinks-geluid horen. Op zich is dat GroenLinks-geluid prima, maar wat doet DWARS er dan nog toe?

Die vraag is er een die ondergetekenden zichzelf regelmatig gesteld hebben. Welke voordelen heeft het DWARS-lidmaatschap nog, als je daarnaast ook lid bent van GroenLinks? Inhoudelijk eigenlijk geen. Van de kritische, actiegerichte organisatie die DWARS was, is zij nu getransformeerd in een opleidingsinstituut voor GroenLinks. DWARS verkondigt de laatste jaren alleen nog maar het GroenLinks-verhaal, waarbij besluiten van de Tweede Kamerfractie zonder enige twijfel geaccepteerd lijken te worden. Op het afgelopen GroenLinks-congres bevestigde Eline van Nistelrooij dit gegeven nog maar eens. Haar speech, hoe mooi ook gesproken, was de speech van een partijleider van GroenLinks, er zat geen enkel DWARS element inx85

De enige keer dat DWARS de afgelopen tijd ook daadwerkelijk dwars was, was een paar weken geleden. In het debat rondom de missie naar Afghanistan, volgde het landelijk bestuur de fractie niet. In een poging volwassen over te komen en x91verantwoordelijkheid te nemenx92 koos het DWARS-bestuur het standpunt om vxf3xf3r het kabinetsvoorstel te zijn. Een voorstel dat de grondbeginselen van zowel GroenLinks als DWARS tart. Waar de Tweede Kamerfractie het (wijze) besluit nam tegen te zijn, tenzij er het nodige aangepast werd, was het DWARS-bestuur direct voor.

Onderstaande leden hebben erg veel moeite met deze opstelling van het bestuur en dit standpunt was, naast het eerdergenoemde punt over toegevoegde waarde van het DWARS-lidmaatschap naast een GroenLinks-lidmaatschap, dan ook de druppel die ons heeft doen besluiten ons lidmaatschap van DWARS op te zeggen. Middels deze brief willen wij jullie dus kenbaar maken dat wij met pijn in het hart hebben gezien hoe DWARS de afgelopen jaren minder dwars is geworden, en het lidmaatschap voor ons geen enkele extra waarde meer heeft naast het GroenLinks-lidmaatschap en dat wij dus ons lidmaatschap per direct opzeggen.

Deze beslissing heeft wel wat gevolgen. Onder de onderstaande leden, bevindt zich het voltallige bestuur van DWARS Eindhoven. De bestuursleden, die in de gebrekkige ondersteuning van de afdeling nog een extra argument zien, zullen dus ook hun functie neerleggen. We willen jullie vragen om bijgevoegde uitnodiging naar onze Eindhovense leden te versturen. Deze uitnodiging gaat over een Algemene Leden Vergadering voor de afdeling Eindhoven met op het programma nieuwe bestuursverkiezingen. Daarnaast vragen wij een ieder die zich geroepen voelt, zich te melden voor een bestuursfunctie. Mochten er zich geen leden melden voor een bestuursfunctie, zal het belangrijkste punt op de agenda van de ALV de opheffing van de afdeling Eindhoven staan.

Hopelijk hebben wij jullie hierbij voldoende gexefnformeerd over onze beslissing en de redenen daartoe. Tevens hopen we, dat het bestuur van DWARS deze beslissing zal respecteren. Een ieder van ons heeft een mooie tijd gehad als DWARS-lid, maar ziet door de eerdergenoemde redenen een noodzaak dit lidmaatschap nu te stoppen.

Met vriendelijke groet,

Doortje van Hal (bestuurslid) 
Eline Jonkers 
Jeroen van Leeuwen 
Tom van den Nieuwenhuijzen 
Cyriel Prinsen (bestuurslid) 
Menno Slaats (bestuurslid)

 

5 Februari j.l. vond het 29e GroenLinks congres plaats in Utrecht waarvoor ik mij al ruim vooraf had opgegeven. Had er zelf veel zin in, maar vanaf het moment dat GroenLinks had aangegeven de civiele missie in Afghanistan te ondersteunen en ook de boze reacties daarop van diverse leden werd ook voor mij het congres des te spannender.

Zelf stond en sta ik achter de idealen van GroenLinks, ook wanneer het om de Kunduz missie gaat. Het zou toch prachtig zijn wanneer men in Afghanistan een eerlijk recht systeem krijgt, correct opgeleide agenten om de veiligheid te bewaken?
Anderzijds, is dat ideaal wel haalbaar, zeker in zo’n korte termijn?
Wie garandeert mij dat de norm van civiele taken niet vervagen naar militaire taken? Om maar een simpel voorbeeld aan vragen en opmerkingen te noemen.

Al vlak voor het congres wilde ik mijzelf ook niet meer uitlaten of ik voor of tegen was, wel kreeg ik de behoefte om spreektijd in te nemen omdat ik absolute voorstanders en tegenstanders zag waarbij een deel van de tegenstanders hen lidmaatschap dreigden op te zeggen of nu inmiddels al gedaan hebben. Wat en hoe alles exact besloten en gebeurd was had duidelijker en beter gekund, maar daar zijn o.a. congressen en ook werkgroepen toch ook voor bedoeld dacht ik bij mezelf.

De week voor het congres had ik nog veel lopen mailen en bellen en natuurlijk de motie van respect en waardering helpen te promoten. Het was en is belangrijk dat wij de neuzen dezelfde richting in houden en krijgen misschien, wij als toekomstig leden, leden, raadsleden en werkgroepen kunnen er ook op toezien dat beloften wel worden nagekomen.

Ben zelf ook heel blij dat ruim 3 kwart van de aanwezigen de motie van respect en waardering ondersteunde, daarnaast kwamen er natuurlijk ook andere thema’s ter sprake en werd er ook goed aan netwerken gedaan.

Ben met een positief gevoel thuis gekomen

De lucht was nog wat aan het naschemeren. Windkracht negentig. Een goede dag om binnen te zitten en politiek te bedrijven. Over en weer werden argumenten uitgesproken, velen vonden grond, sommigen waren sterk, een enkele was absurd: “Als u tegen … Verder lezen →

Het besluit van de GroenLinks Tweede Kamerfractie om de politiemissie in Afghanistan te steunen heeft een stortvloed aan reacties opgeroepen onder de leden. Twitter, PlaneetGroenLinks en radio en tv puilden uit van leden die in veel gevallen hun afkeuring of woede lieten blijken. Anderzijds sprak uit een groot deel van de reacties juist ook waardering voor de handelwijze van de fractie. Wat is er nu vanuit Exact perspectief of misschien wel überhaupt nog aan deze discussie toe te voegen? Wat mij betreft in elk geval enige structuur in de argumenten en reacties. Waar gaat de discussie eigenlijk over en waar zouden deze vooral over moeten gaan?

lees verder

The leader sleeples night
A congresswoman, member of a heterogenous and dynamic dutch party, struggles in the last stretch of her tenure as leader. Deep in the night a deadly question assaults her. She has been the undisputed leader of the youngest and most promising political movement seen in The Netherlands for decades, the greens. And she wonders if she has done enough. She has renewed the socio-economical agenda of her party, but as a matter of fact, electors has not punish or rewarded her. The voting share of the dutch greens has stagnated under her leadership. What more can be done? How to get her solidly minor party in a government coalition? What can be said to her more powerful colleagues for them to take her party in trust?

The other leader
For many centuries Europe has been the cradle and the center of whatever can be called a world civilization. But in the last hundred years the center of the stage belong to other actors. Global governance, surely after the last world war, has moved on further to the west. And still, european political leaders of small and big countries struggle to play their diminishing roles in the international theater. Every country, even the tiny Netherlands, push her resources to the limit... in order to change, influence, or at least help USA's foreign policy. As many of his predecessors, late in the night the recently elected premier of The Netherlands wonders then what signal could he send to the powers that be.

and the militant
After the barricades of the sixties, after the long march through the institutions, ever redefining his ideology, a member of the dutch greens wonder in his bed. He knows damn well that the good old plain pacifism is no answer in the face of international terrorism, failed states and widespread poverty. Devoted to the principle of human security, he is willing today to support armed interventions in foreign soil, if to prevent human massacres. He is not (anymore) the person willing to chain himself to the doors of the national congress, working today instead for having green or progressive legislation passed in his city council. But for a change, today he broods on an international question. Today he has been asked to support his political leaders after they did choose for what he, and many others, vocally opposed. His leaders asked his opinion on sending dutch police trainers to Afghanistan. In the consultation rounds he and many others opposed the envoy. And still, after all the voices were heard, the political leaders of his party decided in favor of the envoy. What will he do next? Can he trust a leadership that hears, but still decides to act against a majority? Does he have an option? Actually he admires the élan of his new elected leader, and believes that she will break through the long standing electoral stagnation of his party. But he is also deeply unset by her decision regarding Afghanistan.

The storm there...
Afghanistan, ha, Afghanistan. A big deal of the worldview of this writer has been shaped by Afghanistan and her ever complicated history. Early on I attended with my high school friends to that despicable Rambo movie, where the well-muscled-and-poorly-brained Stallone fights against cartoonish evil russians in Afghanistan soil, side by side with oriental youngsters. I did read the rolling final titles, dedicating this pastiche of North American hubris to the "gallant freedom fighters of Afghanistan". Whom, cynically enough, a couple of decades later would wreak havoc in North American soil the same way they did to the Soviets. I also had to relativize my childhood love crush with the Soviet Union when faced with their invasive policy in Afghanistan. I devoured Said's "Orientalism", reading how our own views of the exotic afghani predates and deform our attempts to understand the east and its inhabitants. I got to learn that the craving for a strong and harsh leadership is not only a sad South American phenomenon, but also a afghani one, when the Taliban did rise and dominate large swaths of Afghani land. And, last but not least, just like in the South America of my birth, I have been seeing all these years how whichever international power struggling for world relevance, makes its move on Afghani soil.

...and here
For the dutch greens this moment is a perfect and most undesired storm. The actors sketched above join together to produce a nasty situation. And not only before one of the most important elections in the country (where the senate will be elected... and will stop or enable the racist politics of the PVV) but also just before a congress, the moment in which members of the party get together to vent their issues and grievances. What we will do in this congress has the potentiality to shape our party -and our country- for a long while after. Once again, a good mix of hot blood and cold head are demanded from us. Will we raise to the challenge?

a humble opinion
It is my opinion that the politicians of GroenLinks committed a mistake supporting a mission of police trainers now. When the idea was breached and supported in parliament, it did make lots of sense. Then the noises from the powers to be, the USA, where pointing to an end of the armed conflict, with conversations with the taliban, the local and neighboring governments. Obama even fired the hawkish McChrystal, and brought back the dovish Petraeus back. If those noises would have been proven right, a training mission would have been coherent with our ideals and productive with the future of Afghanistan. But alas, the noises proved wrong. The strategy accorded by Petraeus, in apparent contradiction with his previous work in Iraq, is the maintaining of the surge, actually aiming at eliminate as many Taliban as possible before opening negotiations, in a not yet seen future. There is no chance that in this moment of ending-a-civil-war-by-means-of-annihilation police trainers make sense.

But it is also my opinion that the current leaders of GroenLinks has displayed an interesting level of respect for their members and has shown a desirable level of dealing with political opponents. The politicians of GroenLinks do not attend and organize meetings to hear their members too often. And they did this time. And it is neither frequent that a leader of GroenLinks changes a proposal from a VVD premier. Both realities must not be too easily forgotten.

So I do believe, and hope, that this coming congress will let know our politicians that we do not like what they did with our opinion. We really dislike to be heard and then to see them doing otherwise. I believe, and hope, that this congress also tells our leaders that they became committed to the wrong course. Not because old ideals, or bad choice of partners. They did choose wrongly because participating with the invader forces of Afghanistan today is not an act of solidarity, but an act of arrogance and hubris. But I also hope that our congress realize that with Jolande we have got a leader committed to the good fight. And well capable to fight it for us... and hopefully with us. I don't want to undermine her. I, and hopefully the congress, will keep on arguing with her, probably disagreeing now and then. But I, and I do hope we militants of GroenLinks, should go on supporting her.

Het gist in mijn zo'n vertrouwde partij. Scherpe debatten tussen leden en met en tussen kiezers. Oorzaak bekend: de missie naar Afghanistan. Het door velen niet verwachte standpunt van de GroenLinks kamerfractie. Teleurgestelde stemmers op GroenLinks. Stemmers op het merk GroenLinks en haar leiders, blijkbaar niet op (delen van) het verkiezingsprogramma. Daar stond namelijk reeds het, deze week door de meerderheid van de fractie ingenomen standpunt over de Afghanistan-missie, in. Dat onderdeel had ik ook 'even gemist'. Ik ben van de lijn Van Gent, niet doen dus. Het standpunt van de fractie vind ik tamelijk naïef. We zullen de Afghaanse werkelijkheid echt niet veranderen door deze geïsoleerde aanpak. Het is ook wat teveel de Verhagen-politiek; vriendjes zijn van de VS en de NAVO. Maar natuurlijk verlaat ik 'de mij zo vertrouwde partij' niet. Een partij is meer dan een onderdeel van het verkiezingspprogramma of een standpunt van de Tweede Kamerfractie. Een partij is maatschappij visie, betrokkenheid, solidariteit en gezamenlijke bevlogenheid. GroenLinks is de partij, voor mij tenminste, die staat voor een solidaire, duurzame samenleving. Een partij die tegen uitsluiting is. Een partij die vernieuwingen aan durft, er is voor de toekomst van onze jonge mensen. In maart stem ik dan ook met overtuiging op GroenLinks in Flevoland omdat daar gestreden wordt voor een duurzame economie, daar stelling wordt genomen tegen xenofobie, gepleit wordt voor een bereikbare Jeugdzorg en tegen ongebreidelde groei van het vliegveld wordt gestreden. En ook omdat ik wil voorkomen dat de rechtse partijen een meerderheid in de Eerste Kamer krijgen. Ik heb daar altijd liever GL-ers zitten dan vertegenwoordigers van andere partijen, ook als ze nu een ander, en voor mij meer sympathiek, Afghanistan-standpunt innemen. Ze missen namelijk de rest van mijn idealen!

Omdat sommigen geen eigen blog bijhouden, hier een (samenvatting van de) tweede brief van Albert Richie. Deze keer met wat verstrekkender gevolgen overigens. Hij zegt zijn lidmaatschap van GroenLinks op. Let op, dit is zijn persoonlijke beslissing. In mijn vorige blog kon je lezen dat ik die overweging zeker niet zal maken.

‘Geachte heer Nijhof,

Ik zal dit weekend mijn lidmaatschap van GroenLinks opzeggen. Dit doe ik niet lichtzinnig maar ik zie geen andere oplossing. Toch wil ik mijn verlaten van GroenLinks en mijn terugkeer naar het pacifisme toelichten in een open brief aan U als partij voorzitter.

…

Groenlinks is een divergerend partij er wordt veel gedacht en gedebatteerd en soms krijg je het gevoel dat het debat met je partijgenoten zwaarder is dan dat met de politieke tegenstanders. Soms rollen daar partij standpunten uit waarbij je je achter de oren krabt en denkt “hoe zijn we daar terecht gekomen?” maar over het algemeen zat de partij toch wel op een degelijke koers. Niet alles gaat zoals je wilt maar je kunt daar binnen de partij aan werken en respect hebben voor andersdenkenden binnen de partij.

Er is ruimte voor verschillende meningen en er is ruimte voor fouten, echter als het aankomt op zaken als oorlog/vrede en inzet van militaire macht dan is die ruimte er niet. Als het gaat om mensenlevens dan is er bij mij geen ruimte voor compromis, politieke realiteit, naïviteit, theorieën die de test van de dagelijkse werkelijkheid niet doorstaan, clevere debatteertrucks en slimme oneliners.

Ik had nooit gedacht dat GroenLinks op dit vlak (naïef of kwaadaardig) een overduidelijke foute keuze zou maken. Daaraan is met de actieve inzet van Jolande Sap om de nieuwe missie naar Afghanistan er tegen de wil van een meerderheid in de partij en tegen de wil van een meerderheid van de Nederlandse en Afghaanse bevolking er toch door te drukken, een einde gekomen.

…

Mevrouw Sap en U noemen in uw laatste schrijven aan mij, de beslissing over de nieuwe Afghanistan missie “een zware”. Met alle respect ben ik het daar niet mee eens. De beslissing is alleen zwaar als je gelooft in propaganda en niet door hebt wat er werkelijk speelt. Laten we even wel wezen. Om de keuze van de fractie te respecteren moet je geloven dat:

1:De Karzai regering legitiem is.
2:De Taliban geen steun heeft onder grote delen zo niet een meerderheid van de Afghaanse bevolking.
3:Dat de “politie” van de Karzai regering niet gezien worden als ordinaire knokploegen om de bevolking er onder te houden.
4:Dat er veel morele verschillen tussen Karzai en de Taliban bestaan die niet te overbruggen zijn.
5:Dat wij het recht hebben de Afghanen te vertellen hoe ze hun samenleving moeten inrichten.
6:Dat de mensen het nu (een tijd van totale burgeroorlog) beter hebben dan onder de Taliban.
7:Dat je niet doodsbang bent als een stel amper volwassen jongens met geladen geweren gestrest en gedemoraliseerd je dorp, je straat, je huis binnenwandelen, terwijl ze noch je taal spreken noch je normen en waarden hebben
8:Dat je f16′s nodig hebt om mensen op te leiden.
9:Dat Nederlanders met wapens zich afzijdig gaan houden op het moment dat de kogels om hun oren fluiten.
10:Dat als Nederlander in Kunduz je de kogels niet om de oren gaan fluiten.
11:Dat op het moment dat er gevechtssituaties ontstaan de regering daadwerkelijk de missie opbreekt en iedereen terugtrekt.
12:Dat het mogelijk is, de missie te stoppen als hij begonnen is.
13:Dat de Karzai regering zijn woord houdt en de opgeleide politiemensen niet in strijd tegen de Taliban gaat inzetten.
14:Dat de Nederlandse regering de kwaliteit van de recruten kan garanderen.
15:Dat de Karzai regering deze missie als iets anders ziet dan militaire steun tegen de Taliban.
16:Dat de Karzai regering daadwerkelijk de toekomst aangeeft voor Afghanistan terwijl het zelfs met de hulp van de V.S. en NATO de Taliban niet definitief kan verslaan.
17:Dat je door dit een civiele missie te noemen, je niet deel neemt aan een burgeroorlog.
18:Dat het mee doen aan de missie, het voor andere landen niet moeilijker maakt om met de V.S. te breken en zich terug te trekken uit Afghanistan.
19:Dat de missie niet internationaal en in Afghanistan gezien wordt als steun voor de V.S. en NATO beland in Afghanistan.
20:Dat er ook maar iemand buiten de GroenLinks fractie en D66 is die daadwerkelijk geloven dat dit een civiele missie is.

…

Laten we Afghanistan in de steek?: De voorstanders van interventie in Afghanistan zeggen vaak wat moeten we dan doen? De Afghanen in de steek laten? Ik denk dat het beste antwoord deze quotaties van Ben Kingsley uit de 1982 film “Gandhi” zijn.

” I beg you to accept that there is no people on Earth who would not prefer their own bad government to the good government of an alien power.”
“We think it is time that you recognized that you are masters in someone else’s home. Despite the best intentions of the best of you, you must, in the nature of things, humiliate us to control us.”
“Yes, we have problems. But they are our problems. Not yours.”

We helpen de Afghanen meer door er voor te zorgen dat andere buitenlandse machten zich niet met binnenlands Afghaanse aangelegenheden bemoeien. Het enige wat het buitenland daar doet is oorlog opstoken en in gang houden. Soms kan een dokter niets anders doen dan een patiënt zien lijden terwijl het lichaam zichzelf heelt. Soms ben je gewoon machteloos, en maakt elke actie dingen erger.

…

Jolande Sap staat nu een kleine twee maanden aan het roer van GroenLinks. Dat is kort om een balans op te maken. Echter de volgende zaken zijn te constateren.

1: Ze is charismatisch en een vaardig debater. Het woordvoeren gaat haar goed af.
2: Onderhandelen, compromis sluiten en bruggen bouwen tussen partijen kan ze ook goed.
3: In twee maanden heeft ze de partij tot op het bot verdeeld.
4: Ze stuurt aan op een zeer nauwe samenwerking met D66 en heeft al aangegeven een fusie te zien zitten.
5:De komende zeer belangrijke Statenverkiezing, is door haar optreden in het Afghanistan-debat, bij voorbaat een verloren zaak voor Groenlinks. Zeker de zwevende kiezer zal dit zien als argument om uit te wijken naar SP, PvdA of PvdD of de politiek de rug toe te keren.
6:Ze heeft de geloofwaardigheid van GroenLinks onder de Nederlandse bevolking im frage gesteld zoals niemand ooit heeft gedaan.
7:Ze schroomt er niet voor de tweede kamerfractie een koers te laten varen waarvan ze weet dat die niet door de achterban gedragen wordt.

Ik zeg zo meteen mijn lidmaatschap op, dus mijn zorg is het niet meer. Echter ik denk dat GroenLinks zich de vraag moet stellen of ze hier wel een leidster heeft die goed is voor de gezondheid van de partij. Het is goed denkbaar dat na het leiderschap van Jolande Sap de partij versplintert is of erger, er geen GroenLinks meer is.

Het is mijn overtuiging dat de meeste mensen bij GroenLinks goede mensen zijn met goede bedoelingen. Helaas moet ik constateren dat die goede bedoelingen niet het nemen van onacceptabel slechte en kwaadaardige politieke beslissingen kan voorkomen en daarom zeg ik mijn vertrouwen in de partij op.

Met respectvolle groet,

Albert Richie’

“Ben op zoek naar een partij waarvan de Tweede Kamerfractie wél luistert naar de leden. Iemand?” Zomaar een reactie op het bericht dat de Tweede Kamerfractie van GroenLinks, met uitzondering van Ineke van Gent, voor de Afghanistanmissie in Kunduz heeft … Verder lezen →

Oude tijden herleven. PSP’ers van vroeger roeren zich nu. De “civiele” missie naar Afghanistan is een splijtzwam gebleken. Het besluit van de Tweede Kamer Fractie om de missie te steunen heeft geleid tot heftige reacties. Twee raadsleden zijn al opgestapt, een derde overweegt het en wacht het partijcongres op 5 februari a.s. af. De voorzitter van de afdeling Hoeksche Waard heeft een week geleden al een dringend verzoek aan Sap en Nijhof gestuurd om het niet te doen. Dat is ijdel gebleken. Daarom heeft zij nogmaals een mail “op poten” gestuurd om de verbijstering van de achterban te verwoorden.

In het kader van hoor en wederhoor is het echter nodig om van een “advocaat van de duivel” een weerwoord te horen. De fractie stond voor een “duivels” dilemma: het congresbesluit van 18 april 2010 en de daaropvolgende motie van GL/D’66 nu in 2011 binnenhalen of verwerpen. In 2010 had kritiek vanuit de achterban kunnen komen. Door het ontbreken van tegengeluiden in de partij is wel de kiem gelegd tot het huidige meerderheidsstandpunt van de fractie. De leden hebben helaas onvoldoende begrepen wat de consequenties zouden kunnen zijn.

Ineke van Gent heeft als enige tegengestemd. In Trouw stelt zij echter dat “pacifisten niet tegen civiele vredesmissies zijn”. Lees hierover meer op deze pagina.
Lees dan meteen ook de column van Goslinga: deze pagina.

In 2001 bombardeerden de VS de Taliban Kabul uit. Nederland steunde de invasie politiek en is prominent lid van de NAVO die de bezetting uitvoert. Met de missie in Uruzgan heeft Nederland bijgedragen aan de op zijn minst dubieuze strategie om elke tegenstand uit te roeien. Deze geschiedenis heeft een verantwoordelijkheid bij Nederland neergelegd. Nederland is tot over zijn oren betrokken bij de Afghanistan. Dat is de reden dat de Tweede Kamer deze week een besluit heeft genomen over een missie in dat land en niet, zoals de SP frivool voorstelde, nadacht over de vraag naar welk land we het beste een missie zouden kunnen sturen. Met dank aan GroenLinks en haar bondgenoten is het een goed besluit geworden: de Nederlandse missie gaat jonge mannen in Kunduz les geven, niet alleen in schieten en bermbommen herkennen, maar ook in lezen, schrijven, mensenrechten en de wet handhaven.

Zinloos bloedvergieten voorkomen
De afloop van de oorlog is ongewis en bepaald niet in zicht. Dit is een goede reden waarom GroenLinks zo hard heeft gevochten voor een missie die niet in het teken staat van de strijd tegen de Taliban. Het oorspronkelijke idee voor de missie was waardeloos: zoveel mogelijk jonge mannen leren schieten om ze daarna op pad te sturen om rebellen uit te schakelen. Dat zou een bijdrage zijn geweest aan zinloos bloedvergieten. Op korte termijn gaat natuurlijk niemand winnen in Afghanistan. Zelfs als de Taliban zich officieel gewonnen zouden geven, is er een enorm potentieel voor gewapende conflicten. Daarom mag een
trainingsmissie zich niet concentreren op en in ieder geval niet beperken tot gevechtstechnieken. Het gaat erom dat jonge, gewapende mannen in Kunduz iets te leren over de manier waarop de politie in een georganiseerd, democratisch land behoort te functioneren. De inzet van de missie moet een mentaliteitsverandering zijn. GroenLinks heeft belangrijke concessies binnengekregen op het gebied van het curriculum en de cursusduur is drie keer zo lang geworden.

Bijdrage aan de cultuurstrijd
De achterliggende strijd die Afghanistan al decennia lang in haar greep houdt, is die tussen een religieus-cultureel fundamentalisme en een meer pragmatische of soms vooruitstrevende houding. Die strijd gaat helemaal niet gelijk op met de oorlog tussen de Taliban en andere rebellen aan de ene kant en de regering en haar Westerse bondgenoten aan de andere kant. In het regeringskamp zitten tenslotte een aantal oorlogsmisdadigers met soms fundamentalistische ideeën. Daarentegen zijn veel Afhanen in opstand gekomen tegen de overheid zonder ideologische achtergrond. Zij protesteren juist tegen uitsluiting, machtsmisbruik of armoede. De belangrijke tegenstelling ligt tussen hen die alles willen verbieden met een beroep op Allah en Afghanen die televisie kijken en muziek luisteren, tussen Afghanen die vliegeren en vrouwen die hun huis uit willen. Het onderwijzen van politierekruten is een kleine bijdrage in deze strijd. Juist omdat er geen makkelijk eind aan het geweld bestaat, is het zo belangrijk om deze bijdrage te leveren.

Poldermadrassa
Ook als onze politieagenten massaal deserteren of overlopen, is de inspanning niet zinloos. Hoe mooi zou het zijn als onze missie het maatschappijbeeld van Afghanen kan beïnvloeden, of ze nou voor of tegen de corrupte regering van Karzai zijn. De koranscholen, de madrassa's in het grensgebied met Pakistan die Saoedi-Arabië in de jaren tachtig heeft opgericht, hebben een enorme invloed gehad op Afghanistan. Daar werden de Taliban opgeleid die in korte tijd bijna al hun concurrenten uitschakelden. Als de Nederlandse politie-opleiding ook maar een klein impuls de andere kant op kan geven, is dat onze steun meer dan waard. Het spreekt natuurlijk vanzelf dat GroenLinks zich tot het uiterste inzet voor een dergelijke missie.

Ondanks alle waarschuwingen en negatieve adviezen ging een kamermeerderheid akkoord met een nieuwe Afghanistan missie van 545 man voor het opleiden van politieagenten in Kunduz. Door een aantal door premier Rutte toegezegde voorwaarden zien zij (GroenLinks, D66 en de Christenunie) hun eisen naar eigen zeggen vervuld.

Kern van die toezeggingen is dat de Afghaanse regering schriftelijk de garantie geeft dat de door Nederland opgeleide agenten geen militaire taken zullen vervullen.

Officiële reacties vanuit Kunduz op deze eis waren niet bemoedigend. Ze willen graag dat de Nederlanders komen, maar ze merken wel op dat hun politieagenten geregeld betrokken raken bij gevechten, omdat het land nu eens feitelijk in de staat van guerillaoorlog verkeert.

Zoals we weten, zijn politieagenten in Afghanistan gedurende de laatste jaren steeds weer doelwit van aanslagen en aanvallen van de Taliban (of andere ronddwalende paramilitairen die we, soms onterecht, allemaal "Taliban" noemen) geweest. De verwachting dat dit op korte termijn zal veranderen, slechts omdat een aantal politici in Nederland dit eisen, is volkomen irreëel. Het kan op geen enkele manier worden uitgesloten dat politieagenten, getraind of ongetraind, betrokken raken bij aanslagen of aanvallen met paramilitairen en daardoor in een gevechtssituatie terechtkomen – elke toezegging hierover door de premier of vanuit Kunduz, mocht die gegeven worden, heeft dus geen enkele zin of waarde en zal door de werkelijkheid gewoon opzij worden geschoven.

Hoewel de meeste Afghaanse politieagenten waarschijnlijk persoonlijk van bijna elke opleiding baat zullen hebben, verandert door deze "missie" niets aan de "veiligheidssituatie" in Afghanistan, of beter aan  de feitelijke staat van guerillaoorlog. De politieagenten zijn namelijk te licht uitgerust en gewapend om de strijd met paramilitaire groepen aan te kunnen. Als het de NAVO troepen niet gelukt is de Taliban definitief te verslaan, hoe kan dat de licht gewapende Afghaanse politieagenten lukken? Ze zullen massaal gedood worden, net zoals in het verleden.

Bovendien worden de politieagenten in NAVO-verband in basisvaardigheden getraind. Als dit voor de agenten die door Nederlanders worden getraind inhoudt dat zij voor een "civiele" werkelijkheid getraind worden, die in Afghanistan niet bestaat, zijn zij zelfs nog in het nadeel t.o.v. hun collega's die een opleiding door buitenlandse militairen volgen. Zullen ze ons dat in dank afnemen? Moeten we anderzijds meedoen aan een zinloze en hopeloze "missie" om veel te licht gewapende politieagenten te trainen voor gevechten tegen gedeeltelijk (door Iran, Rusland, China, Saoudi-Arabie,…) goed uitgeruste en zwaar gewapende paramilitairen?

En hoe gaan we na of de door onze landgenoten getrainde politieagenten na hun opleiding daadwerkelijk civiele taken verrichten? Ze zullen naar een of andere politiepost worden gestuurd, en ja, formeel worden ze geacht "politietaken" te verrichten (- dus, de voorwaarden van dhr. Rutte zijn formeel vervuld). Alleen gebeurt dat niet altijd – of welke politieagent durft de strijd aan tegen de bijna almachtige en corrupte krijgsheren die een of andere tegenstander vermoorden, hun rijkdom en het onderhoud van "hun" paramilitairen en lijfwachten in de opiumhandel verdienen en die naar goeddunken martelen en verkrachten? Hoe houdt deze missie rekening met de reële machtsverhoudingen en het gebrek van rechtszekerheid in dat land? Als we na een aantal jaren de door "ons" getrainde politieagenten, voor zover ze nog in leven zijn en voor zover we ze nog ergens in Afghanistan kunnen achterhalen, vragen of ze al dan niet civiele taken verrichten wie durft er dan de waarheid te zeggen? Gezien "onze" voorwaarden, zullen ze ongetwijfeld instructies hebben ontvangen hoe ze moeten antwoorden.

Is het inzicht dat deze guerillaoorlog niet alleen en misschien niet eens in de eerste plaats door militaire middelen te winnen is nog steeds niet doorgedrongen bij de heren en dames politici in Den Haag en elders?

Ik acht de fractieleiders van de drie partijen in kwestie best instaat om dit allemaal ook te (kunnen) weten. Waarom doen zij dan toch mee?

Mw. Sap beschouwt dit kennelijk als test voor haar leiderschap (NRC hb. van vandaag). Gezien het waarschijnlijk is dat ook bij deze missie niet alleen Afghaanse trainees maar ook Nederlanders zullen sneuvelen, acht ik deze ambitie, mocht zij inderdaad haar drijfveer hiervoor zijn, immoreel (ambitie is goed voor zover daarmee een positief doel wordt vervolgd). Misschien wil ze nog aantonen dat "wij", GroenLinks, klaar zijn voor regeringsdeelname, dat we betrouwbaar zijn, compromissen kunnen en willen aangaan en doen, wat er van ons verwacht wordt, en wat de tegenwoordige Nederlandse minderheidsregering als het landsbelang beschouwt. – Allemaal in orde, voor zover het nog strookt met de fundamentele waarden en doelen van GroenLinks.

Ach ja, het landsbelang… Hebben we door deze "missie" uiteindelijk de toezegging gehaald dat we in de toekomst steeds bij de G20 mogen aanschuiven? Of wordt zo'n toezegging toch later weer ontkend?  Zouden wij en onze Europese partners niet met betere, o.g.v. het onderwerp vooral economische argumenten kunnen komen, om aan de G20 deel te nemen? En is het wel zo erg als we eens niet deelnemen? Immers kunnen we proberen ons goed af te stemmen met andere Europese partners.

Of is het allemaal nog erger en wordt er vanuit de VS druk uitgeoefend op Nederland (en uiteraard ook druk om over dit feit te zwijgen)? Het is dan wel raar dat iedereen aan die cultuur van zwijgen meedoet. Als we ons steeds weer onder druk laten zetten, betekent dit immers een onaanvaardbare beperking van onze souvereiniteit.

Als we rond 500 miljoen Euro voor Afghanistan over hebben, want zoveel zal de politietraining (+militaire begeleiding alsmede begeleiding door vier F16 vliegtuigen) ons kosten, zouden we dit bedrag beter kunnen besteden aan hulp bij onderhandelingen van de partijen van de tegenwoordige guerillaoorlog, aan alfabetisering, algemene vorming, rechtsontwikkeling en de gezondheidszorg in Afghanistan, waarbij achtergestelde groepen zoals bepaalde ethnische minderheden (b.v. Hasara's) en vrouwen extra steun krijgen (later, als het rustiger geworden is en ook de Amerikanen vertrokken zijn, zou je kunnen denken aan ontwikkeling van de landbouw, om de opiumhandel tegen te gaan – dat vereist wel de politieke wil van een of andere leider/krijgsheer om daaraan mee te doen). Voor een deel zouden Afghanen in Nederland kunnen worden opgeleid, b.v. juristen, medisch personeel, landbouwdeskundigen.

Ook daarvan mogen we op korte termijn geen wonderen verwachten, maar het zou een degelijke langetermijninvestering zijn, in tegenstelling met de geplande nutteloze en hopeloze missie, die bovendien waarschijnlijk voor een aantal deelnemers een fatale afloop zal hebben.

 

 

Ondanks alle waarschuwingen en negatieve adviezen ging een kamermeerderheid akkoord met een nieuwe Afghanistan missie van 545 man voor het opleiden van politieagenten in Kunduz. Door een aantal door premier Rutte toegezegde voorwaarden zien zij (GroenLinks, D66 en de Christenunie) hun eisen naar eigen zeggen vervuld.

Kern van die toezeggingen is dat de Afghaanse regering schriftelijk de garantie geeft dat de door Nederland opgeleide agenten geen militaire taken zullen vervullen.

Officixc3xable reacties vanuit Kunduz op deze eis waren niet bemoedigend. Ze willen graag dat de Nederlanders komen, maar ze merken wel op dat hun politieagenten geregeld betrokken raken bij gevechten, omdat het land nu eens feitelijk in de staat van guerillaoorlog verkeert.

Zoals we weten, zijn politieagenten in Afghanistan gedurende de laatste jaren steeds weer doelwit van aanslagen en aanvallen van de Taliban (of andere ronddwalende paramilitairen die we, soms onterecht, allemaal "Taliban" noemen) geweest. De verwachting dat dit op korte termijn zal veranderen, slechts omdat een aantal politici in Nederland dit eisen, is volkomen irrexc3xabel. Het kan op geen enkele manier worden uitgesloten dat politieagenten, getraind of ongetraind, betrokken raken bij aanslagen of aanvallen met paramilitairen en daardoor in een gevechtssituatie terechtkomen – elke toezegging hierover door de premier of vanuit Kunduz, mocht die gegeven worden, heeft dus geen enkele zin of waarde en zal door de werkelijkheid gewoon opzij worden geschoven.

Hoewel de meeste Afghaanse politieagenten waarschijnlijk persoonlijk van bijna elke opleiding baat zullen hebben, verandert door deze "missie" niets aan de "veiligheidssituatie" in Afghanistan, of beter aan  de feitelijke staat van guerillaoorlog. De politieagenten zijn namelijk te licht uitgerust en gewapend om de strijd met paramilitaire groepen aan te kunnen. Als het de NAVO troepen niet gelukt is de Taliban definitief te verslaan, hoe kan dat de licht gewapende Afghaanse politieagenten lukken? Ze zullen massaal gedood worden, net zoals in het verleden.

Bovendien worden de politieagenten in NAVO-verband in basisvaardigheden getraind. Als dit voor de agenten die door Nederlanders worden getraind inhoudt dat zij voor een "civiele" werkelijkheid getraind worden, die in Afghanistan niet bestaat, zijn zij zelfs nog in het nadeel t.o.v. hun collega's die een opleiding door buitenlandse militairen volgen. Zullen ze ons dat in dank afnemen? Moeten we anderzijds meedoen aan een zinloze en hopeloze "missie" om veel te licht gewapende politieagenten te trainen voor gevechten tegen gedeeltelijk (door Iran, Rusland, China, Saoudi-Arabie,…) goed uitgeruste en zwaar gewapende paramilitairen?

En hoe gaan we na of de door onze landgenoten getrainde politieagenten na hun opleiding daadwerkelijk civiele taken verrichten? Ze zullen naar een of andere politiepost worden gestuurd, en ja, formeel worden ze geacht "politietaken" te verrichten (- dus, de voorwaarden van dhr. Rutte zijn formeel vervuld). Alleen gebeurt dat niet altijd – of welke politieagent durft de strijd aan tegen de bijna almachtige en corrupte krijgsheren die een of andere tegenstander vermoorden, hun rijkdom en het onderhoud van "hun" paramilitairen en lijfwachten in de opiumhandel verdienen en die naar goeddunken martelen en verkrachten? Hoe houdt deze missie rekening met de rexc3xable machtsverhoudingen en het gebrek van rechtszekerheid in dat land? Als we na een aantal jaren de door "ons" getrainde politieagenten, voor zover ze nog in leven zijn en voor zover we ze nog ergens in Afghanistan kunnen achterhalen, vragen of ze al dan niet civiele taken verrichten wie durft er dan de waarheid te zeggen? Gezien "onze" voorwaarden, zullen ze ongetwijfeld instructies hebben ontvangen hoe ze moeten antwoorden.

Is het inzicht dat deze guerillaoorlog niet alleen en misschien niet eens in de eerste plaats door militaire middelen te winnen is nog steeds niet doorgedrongen bij de heren en dames politici in Den Haag en elders?

Ik acht de fractieleiders van de drie partijen in kwestie best instaat om dit allemaal ook te (kunnen) weten. Waarom doen zij dan toch mee?

Mw. Sap beschouwt dit kennelijk als test voor haar leiderschap (NRC hb. van vandaag). Gezien het waarschijnlijk is dat ook bij deze missie niet alleen Afghaanse trainees maar ook Nederlanders zullen sneuvelen, acht ik deze ambitie, mocht zij inderdaad haar drijfveer hiervoor zijn, immoreel (ambitie is goed voor zover daarmee een positief doel wordt vervolgd). Misschien wil ze nog aantonen dat "wij", GroenLinks, klaar zijn voor regeringsdeelname, dat we betrouwbaar zijn, compromissen kunnen en willen aangaan en doen, wat er van ons verwacht wordt, en wat de tegenwoordige Nederlandse minderheidsregering als het landsbelang beschouwt. – Allemaal in orde, voor zover het nog strookt met de fundamentele waarden en doelen van GroenLinks.

Ach ja, het landsbelang… Hebben we door deze "missie" uiteindelijk de toezegging gehaald dat we in de toekomst steeds bij de G20 mogen aanschuiven? Of wordt zo'n toezegging toch later weer ontkend?  Zouden wij en onze Europese partners niet met betere, o.g.v. het onderwerp vooral economische argumenten kunnen komen, om aan de G20 deel te nemen? En is het wel zo erg als we eens niet deelnemen? Immers kunnen we proberen ons goed af te stemmen met andere Europese partners.

Of is het allemaal nog erger en wordt er vanuit de VS druk uitgeoefend op Nederland (en uiteraard ook druk om over dit feit te zwijgen)? Het is dan wel raar dat iedereen aan die cultuur van zwijgen meedoet. Als we ons steeds weer onder druk laten zetten, betekent dit immers een onaanvaardbare beperking van onze souvereiniteit.

Als we rond 500 miljoen Euro voor Afghanistan over hebben, want zoveel zal de politietraining (+militaire begeleiding alsmede begeleiding door vier F16 vliegtuigen) ons kosten, zouden we dit bedrag beter kunnen besteden aan hulp bij onderhandelingen van de partijen van de tegenwoordige guerillaoorlog, aan alfabetisering, algemene vorming, rechtsontwikkeling en de gezondheidszorg in Afghanistan, waarbij achtergestelde groepen zoals bepaalde ethnische minderheden (b.v. Hasara's) en vrouwen extra steun krijgen (later, als het rustiger geworden is en ook de Amerikanen vertrokken zijn, zou je kunnen denken aan ontwikkeling van de landbouw, om de opiumhandel tegen te gaan – dat vereist wel de politieke wil van een of andere leider/krijgsheer om daaraan mee te doen). Voor een deel zouden Afghanen in Nederland kunnen worden opgeleid, b.v. juristen, medisch personeel, landbouwdeskundigen.

Ook daarvan mogen we op korte termijn geen wonderen verwachten, maar het zou een degelijke langetermijninvestering zijn, in tegenstelling met de geplande nutteloze en hopeloze missie, die bovendien waarschijnlijk voor een aantal deelnemers een fatale afloop zal hebben.