Ooit zal er een land zijn waar alle mensen vreedzaam en gezond kunnen leven. Een land waar rijkdom eerlijker is verdeeld. De hoogste salarissen zijn er aan een acceptabel maximum gebonden, de laagste aan een realistisch minimum en eenieder verricht arbeid naar vermogen. Het verzorgen en opvoeden van kleine kinderen door de ouders wordt beschouwd als een der belangrijkste taken in de samenleving en navenant gehonoreerd. De banken stellen zich weer dienstbaar op door betrouwbaar geld te bewaren en uit te lenen. Beurzen en hedgefundsen bestaan niet meer. Het betalen van belasting ziet de mens als bijdragen aan een collectieve spaarpot voor zaken die het algemeen belang dienen: onderwijs, zorg, veiligheid, natuurbehoud, openbaar vervoer, (duurzame) energie, communicatie. De mensen zijn er vrij om te zeggen wat ze willen en binnen de grenzen van de wet te doen wat ze willen. Verschillende huidskleuren en verschillende gewoontes vormen een verrijking van de cultuur. Geloof speelt als politieke stroming geen rol meer. Ontwikkelingsgeld wordt gebruikt om jonge allochtonen in dat land een goede opleiding te geven, zodat ze hun land van oorsprong met een behoorlijk beginkapitaal kunnen helpen opbouwen. De minister-president van dat land is slim, mooi, ze heeft het hart op de goede plek en ze heet Femke; het land zelf heet Europa.

Dubbele loyaliteit van allochtone raadsleden.

In de regionale kranten Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad van 12 november 2011 staat een tweepaginagroot stuk over de dubbele positie die veel allochtone (Turkse en Marokkaanse) gemeenteraadsleden hebben. Ik mag hier spreken uit ervaring omdat ik anderhalve periode in Heerlen raadslid ben geweest met wijlen Mohamed Ben Moussa.
Het vertegenwoordigen van de allochtone achterban gaat meestal goed samen met het vertegenwoordigen van de politieke partij waarvoor men gekozen is. Over het algemeen zijn er geen zwaarwegende inhoudelijke conflicten en draagt men gewoon bij aan de meningsvorming van de fractie. Mohamed voelde zich op de eerste plaats vertegenwoordiger van de Marokkaanse gemeenschap. En allochtonen zien over het algemeen hun vertegenwoordiger als een belangenbehartiger, wat overigens zeer verklaarbaar is vanuit de oorspronkelijke politiek cultuur maar ook hier vaak opgeldt doet.
Mohamed was echter uitermate loyaal aan GroenLinks totdat GroenLinks wilde vernieuwen. Mohamed kreeg vanwege het risico om met voorkeurstemmen rechtstreeks gekozen te worden, geen plek aangeboden op de kieslijst van 2006. En dus stapte hij over naar opponent Leefbaar Heerlen, waarvoor hij met voorkeurstemmen werd gekozen.

Politiek bedrijven is proberen om zo veel mogelijk van je politieke doelstellingen te verwezenlijken. Die doelstellingen zijn bijvoorbeeld opgeschreven in een partij- of verkiezingsprogramma. Maar vaak is het ook beslissen op basis van algemene uitgangspunten. En bij coalitiepolitiek is het eerder regel dan uitzondering dat men compromissen moet sluiten. Daar staat tegenover dat men ook niet te vast gebonden mag zijn aan een partijlijn en dat dus afwijkend stemgedrag, zeker bij principiële kwesties mogelijk moet zijn zonder dat het tot een breuk leidt.

Raadsleden en dus ook allochtone raadsleden hebben hierin een eigen verantwoordelijkheid. Het uit de fractie stappen vanwege inhoudelijk meningsverschillen is gelukkig uitzonderlijk. En als het gebeurt, dan is er vaak meer aan de hand. Uit de partij stappen vanwege een meningsverschil dat niet behoort tot de eigen verantwoordelijkheden, zoals het verbod op onverdoofd ritueel slachten (Tweede Kamer) gaat nog een stap verder. Vanwege dat éne standpunt wil men de partij niet meer vertegenwoordigen. Als men indertijd met overtuiging gekozen heeft voor die partij, dan laat men dus het overgrote deel van de uitgangspunten van die partij los. Dan is het meningsverschil wel heel principieel of de loyaliteit ten opzichte van de eigen achterban wel erg groot. Of een andere partij dat verschil wel duurzaam kan overbruggen? De overige politieke standpunten zullen dan niet zo zwaar meetellen? En dus kan men ook gemakkelijk van partij wisselen.

In de politiek moet men vaak kiezen, en dus ook als er sprake is van een knellende dubbele loyaliteit. Principes of dat ene belangrijke punt kunnen dan in de weg zitten. Vooraf kan men wellicht een inschatting maken welke partij het best bij je past, maar dat geldt ook andersom. De wervers voor kieslijsten zouden daar meer rekening mee kunnen houden. En in iedere partij, ook bij een partij voor alleen allochtonen, zal men keuzes moeten maken die niet 100 % aansluiten bij de persoonlijke visie of doelstellingen. Iemand die geen compromissen kan sluiten, is niet geschikt voor de politiek.

In maart van dit jaar suggereerde het actualiteitenprogramma Eénvandaag in twee enigszins schreeuwerige uitzendingen dat het Marokkanenbeleid in 22 Nederlandse gemeenten mislukt zou zijn.
Die conclusie leek voorbarig. De uitzendingen maakten weliswaar duidelijk dat er veel subsidie ging naar de gemeenten zonder dat er duidelijke prestatieafspraken waren gemaakt, maar harde cijfers die aantoonden dat het beleid mislukt is, waren er niet. Harde cijfers dat het beleid gelukt zou zijn, waren er trouwens ook niet.

Inmiddels zijn er wel cijfers. Niet alleen over ‘Marokkanengemeenten’, maar ook over ‘Antillianengemeenten’. Minister Donner heeft eind oktober de rapportages Marokkaanse Nederlanders 2011 en Antilliaanse Nederlanders 2011 naar de Kamer gestuurd. Hierin worden de resultaten in gemeenten waar specifiek beleid voor Marokkaanse en Antilliaanse jongeren wordt gevoerd, vergeleken met cijfers van een jaar geleden toen voor het eerst een meting werd verricht.

Hieruit blijkt dat het nog niet gelukt is het aantal schoolverlaters en werklozen onder jongeren van Marokkaanse en Antilliaanse afkomst te verminderen. Het aantal voortijdig schoolverlaters in deze groep is zelfs licht gestegen, evenals het aantal werklozen. Op het meest gevoelige terrein, de bestrijding van criminaliteit en overlast, is volgens de gemeenten echter wel sprake van enige verbetering.

Het ministerie benadrukt in een begeleidende brief dat het niet reeel is na een jaar beleid al veel concrete verbetering te verwachten. Zichtbare vooruitgang op basis van de cijfers was in deze rapportages over het eerste jaar nog niet te verwachten, schrijft het ministerie in een toelichting. “Veel maatregelen zijn in 2010 ingevoerd en kunnen nog nauwelijks in de resultaten tot uitdrukking komen.”

Rapport ‘hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?

Over het algemeen hebben gemeenten meer geinvesteerd in tegengaan van ‘overlast’ en ‘criminaliteit’ dan in ‘school’ en ‘werk’. Dat concludeert het gemeentelijk samenwerkingsverband Marokkaans-Nederlandse risicojongeren na een inventarisatie van de inspanningen en resultaten in de betrokken gemeenten. De resultaten van deze inventarisatie zijn gepresenteerd in het rapport ‘hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’. Dit rapport is ook door Donner naar de Kamer gestuurd.

Bij de thema’s ‘voortijdig schoolverlaten’ en ‘werk’ wordt volgens dit rapport niet veel aandacht besteed aan een specifieke aanpak voor de Marokkaans-Nederlandse doelgroep. Gemeenten verwijzen op die thema’s vaak naar de reguliere activiteiten van bijvoorbeeld sociale diensten of jongerenloketten.

Op grond van de inventarisatie in de betrokken gemeenten, concludeert het rapport;

•  “Gemeenten beseffen dat het voor een effectieve aanpak nodig is te beginnen met het doorbreken van de anonimiteit van de risicojongeren. Daarom zetten zij, liefst permanent maar in ieder geval tijdens de kritieke uren van de week, functionarissen in die zich ophouden waar ook de jongeren zich bevinden. Het zijn de ‘extra ogen en oren’ op straat.
• Door de inzet in de wijk en dichtbij de jongeren, signaleren gemeenten sneller waar het met een jongere of groepen jongeren fout kan gaan en kunnen zij eerder en doeltreffender optreden.
• Voor het benaderen van (jongeren binnen) groepen, ontwikkelen zij een specifieke ‘groepsaanpak’.
• Voorwaarde voor een doeltreffende aanpak is dat, naast alerte signaleerders in de wijk, voldoende en professionele achtervang van alle relevante partners in de aanpak beschikbaar is. Dat lijkt het geval.
• Meestal zijn deze partners georganiseerd in een casusoverleg. De jongeren die door de straatcoaches of andere professionals in de wijk zijn gesignaleerd, worden daar ingebracht ter bespreking.“

Prestatie- en resultaatafspraken

Kritiek is er ook: “Gemeenten formuleren de doelen voor de aanpak van Marokkaans-Nederlandse risicojongeren vaak in abstracte termen (bevorderen, versterken, tegengaan, verhogen, etc.). In enkele gevallen worden ambities in concrete percentages genoemd. Gemeenten maken prestatieafspraken met uitvoeringsorganisaties voor wat betreft verwachte inspanningen, maar slechts incidenteel geven gemeenten aan ook te verlangen dat de interventies een bepaald (maatschappelijk of individueel) en meetbaar effect moeten behalen.”

Vergelijkbare kritiek kwam ook al naar voren in de eerdergenoemde uitzendingen van EénVandaag. Het ontbreken van prestatieafspraken en (afspraken over) meetbare resultaten gaat overigens niet alleen bij deze problematiek op. Uit een in september gepresenteerd onderzoek blijkt dat tweederde van de gemeenten moeite heeft met het maken van concrete en meetbare afspraken met gesubsidieerde instellingen en vaak worden deze afspraken überhaupt niet gemaakt.

Onderzoek

Alle gemeenten hanteren wel vormen van onderzoek voorafgaande aan, tijdens of na uitvoering van interventies en/ of trajecten. Ook geven sommige gemeenten volgens het rapport veel aandacht aan de evaluatie of monitoring van interventies die zich specifiek op de doelgroep richten. Hierop baseren zij vervolgens ook hun nieuwe beleid. Kleinere gemeenten kiezen eerder voor erkende (evidence-based) interventies waardoor ze niet zelf hun interventies met werkzame bestanddelen hoeven te ontwerpen en testen.

Specifiek of regulier beleid

Volgens het rapport ‘Hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’ heeft het ‘Marokkanenbeleid’ in de uitvoering meestal niet geleid tot specifiek beleid, maar tot het introduceren van specifieke aandacht voor de doelgroep binnen het reguliere beleid. ”Veel meer dan van ‘specifiek beleid’ kan daarom gesproken worden van het versterkenvan ‘cultuursensitiviteit’ binnen het reguliere beleid.”

Conclusie

In het rapport wordt geconcludeerd dat het beleid in de 22 gemeenten “ veel positieve inzet heeft opgeleverd”. De ‘cultuursensiviteit’ die de gemeenten vanuit de ‘Marokkanen-aanpak’ in hun beleid hebben geintroduceerd, zal ook andere niet-Westerse groepen ten goede komen en uiteindelijk de effectiviteit van het totale beleid.

Of het beleid op korte termijn tot resultaten zal leiden is volgens het rapport moeilijk te zeggen. “Het gaat om jongeren (en omgeving) met complexe problemen. Bovendien is het realiseren van een trendbreuk niet alleen afhankelijk van op de doelgroep gerichte interventies maar ook van de invloeden van andere zaken als algemene, maatschappelijke ontwikkelingen die los van deze doelgroep staan maar deze soms wel extra hard raken. Gemeenten hebben daar weinig invloed op, evenals op de inzet van de concrete, individuele professional wiens persoon in belangrijke mate bepalend is voor het al dan niet vinden van de juiste aansluiting bij de jongeren en gezinnen. Dit laat onverlet dat het aannemelijk is dat de gezamenlijke inspanningen positieve effecten zullen hebben.”

Alle 22 gemeenten willen die kennis en ervaring, op enigerlei wijze, implementeren in hun reguliere aanpak. De verwachting is echter dat vanwege de grote bezuinigingen bij het Rijk en de gemeenten, de toekomstige middelen niet zullen volstaan om alle nieuwe ontwikkelingen in het reguliere beleid te kunnen opnemen. Daarover maken sommige gemeenten zich volgens het rapport zorgen. De angst bestaat dat waardevol gebleken, maar te kostbare interventies zullen verdwijnen.

De betrokken gemeenten ontvangen tot eind 2012 geld voor de extra aanpak. Daarna stopt de subsidie. Donner schrijft dat de betrokken gemeenten resultaten zien van het geïntensiveerde beleid en dat zij daarom bereid zijn te blijven investeren in de ontwikkelde aanpak.

Vanaf 2012 wordt het beleid voor speciale doelgroepen afgeschaft, zoals vastgelegd in de Integratiebrief. De aanpak en de daarop gebaseerde maatregelen moeten daarom vanaf 2012 voor iedereen gaan gelden. “Afkomst speelt daarbij geen rol” schrijft Donner.

Wanneer het specifieke beleid verdwijnt en er ook geen resultaatafspraken worden gemaakt, zal het waarschijnlijk gissen blijven of het specifieke projecten voor Marokkaanse en Antilliaanse jongeren succesvol zijn geweest of niet. Discussies over het onderwerp zullen gevoerd blijven worden op grond van ‘beelden’ en minder op grond van ‘feiten’.

Ewoud Butter is freelance onderzoeker en schrijver en hoofdredacteur van Republiek Allochtonië

Lees of bekijk ook::

• Marokkaanse meisjes groeiend probleem (artikel vandaag in Binnenlands Bestuur)
• Uitzending Eénvandaag: project met Marokkanengemeenten mislukt
• Uitzending Eénvandaag: waarom zijn Marokkanengemeenten niet succesvol?
• ‘Het klopt dat het vooral Marokkanen zijn’
• Van Acker over de oorzaken en de aanpak van Marokkaanse jeugdcriminaliteit
• Tweedeling onder Atillianen en Arubanen in Amsterdam
• Allochtone probleemjongeren: populaire cultuur zegt meer dan etniciteit
• Geen verband tussen aantal allochtonen en criminaliteit in gemeenten
• Gemeenten met veel Marokkanen presenteren cijfers
• ‘Maak van ‘Marokkanenprobleem’ geen zelfversterkende spiraal’
• Voortijdig schoolverlaten vergroot kans op criminaliteit
• Schizofrenie komt bij (criminele) Marokkaanse jongens opvallend vaak voor
• Dossier allochtonen, criminaliteit en cultuur

Links naar de rapporten (alle links verwijzen naar de website van het ministerie van Binnenlandse Zaken); 

• Rapport ‘Marokkaanse Nederlanders 2011
• Rapport ‘Antilliaanse Nederlanders 2011′
• Rapport ‘Hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’

Gemeenten met Antiiliaanse en Marokkaanse Nederlanders

• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Amersfoort 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Amsterdam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Den Haag 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Eindhoven 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Lelystad 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Nijmegen 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Rotterdam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Schiedam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Tilburg 2011

Gemeenten met Marokkaanse Nederlanders

• Marokkaanse Nederlanders in Culemborg 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Ede 2011
• Marokkaanse Nederlanders in ‘s-Hertogenbosch 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Gorinchem 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Gouda 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Helmond 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Leiden 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Maassluis 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Oosterhout 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Roosendaal 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Utrecht 2011
• >Marokkaanse Nederlanders in Veenendaal 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Zeist 2011

Gemeenten met Antilliaanse Nederlanders

• Antilliaanse Nederlanders in Almere 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Breda 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Capelle aan den IJssel 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Den Helder 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Dordrecht 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Groningen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Hellevoetsluis 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Leeuwarden 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Spijkenisse 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Vlaardingen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Vlissingen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Zoetermeer 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Zwolle 2011

De VVD in Limburg wil Sinterklaas spelen met een ongelofelijk dom idee, maar de statencoalitie volgt hem.

In de krant van 4 november lanceert VVD Statenlid Clements Meerts het idee om mensen die géén bekeuring in het verkeer krijgen hiervoor te belonen. Een bonus van enkele tientjes per kwartaal. Goed gedrag moet worden beloond is de onderliggende gedachte, maar of dit moet betekenen of alle goede gedrag met geld moet worden beloond, dat lijkt me wat ver gaan. Meerts richt zich hier op de eerste plaats op mensen met een (brommer)rijbewijs, wat natuurlijk nogal wat verkeersdeelnemers uitsluit. Hieronder zijn er ook nogal wat die zich in het verkeer niet altijd correct gedragen en dus een stimulans voor beter gedrag kunnen gebruiken.

Daarbij komt dat degenen die voor verkeersovertredingen een bekeuring krijgen maar het topje van de ijsberg van de overtreders van verkeersregels vormen. Kwestie van pech hebben? Hoe vaak wordt er niet door rood licht gereden en wie rijdt er structureel harder dan de maximum snelheid? We zouden er enorm mee opschieten als het vanzelfsprekend wordt dat men zich aan de verkeersregels houdt! Het verkeer wordt niet alleen veiliger maar ook minder agressief en gejaagd en daardoor veel aangenamer om er aan deel te nemen. Als iedereen zich aan de normen houdt dan krijgt men daar een enorme maatschappelijke bonus voor.

Je kan het idee overigens ook vanuit de financiële kant beschouwen (doen politici graag). Even een rekensom met enkele grote aannames gemaakt (het gaat om een idee te krijgen van de orde van grootte). Stel er zijn gemiddeld 300.000 Limburgers met een rijbewijs die geen bekeuring krijgen. En die geef je per kwartaal € 20. Dan is dat een kostenpost van € 6 miljoen per kwartaal, dus € 24 miljoen per jaar. En dat tot in lengte van jaren? Volstrekt irreëel dus.

Het plan moet volgens Meerts worden uitgevoerd door het Centraal Justitieel Incassobureau dat ook de bekeuringen registreert en de acceptgiro’s uitschrijft. Zij weten wie ze niet moeten uitkeren, maar niet wie wel? En er staat in de krant niet bij wie het gaat betalen. Zou de VVD zo naïef zijn dat het CJIB de bonussen gaat uitkeren van het geld dat ze incasseren. Onder het motto dat het geld van de bekeuringen van de Limburgers in Limburg moet blijven? Dan wil men dus goede sier maken met het geld waarover de provincie helemaal niet kan beschikken? Dat zou politiek wel ongelofelijk dom zijn. Dus gaan we ervan uit dat de Provincie Limburg dat zelf gaat betalen. Maar waarvan? Op tal van terreinen wil de provincie bezuinigen. En provinciale staten vinden dat de € 1,1 miljard Essent-gelden op de bank moeten blijven staan om rendement op te leveren (wat in deze tijd al moeilijk genoeg blijkt).

Zouden de VVD en de rest van de coalitie dit ook al hebben bedacht? Of is hun inzicht in het functioneren van de provinciale overheid zo abominabel slecht? Of interesseert dit allemaal niet, als je maar in de krant komt en je kan profileren? Maar het kunnen toch alleen maar zeer goedgelovige en weinig nadenkende burgers zijn die je hiermee aanspreekt?
Echter, dat de PVV het bonusidee ondersteunt opent weer nieuwe perspectieven. Als we alle islamitische allochtonen die zich goed gedragen nu ook eens gingen belonen? Dat zou een aardige verbreding van het blikveld van de PVV zijn, die normaal het slechte benadrukt, dat alles in de juiste verhoudingen moet worden beschouwd.

deze blog werd geschreven door Itai Siegel en Deniz Tepebasi (leerlingen van het Vossius Gymnasium) tijdens hun stage bij GroenLinks Amsterdam

Sport, wie kan het nog wegdenken uit de maatschappij? De meerderheid van de jongeren beoefenen er één, en zelfs één derde van de volwassenen participeren aan deze bezigheid. Naar onze mening is sport zeer belangrijk, omdat het de bouwsteen is van een gezond lichaam, en het de normen en waarden van eerlijkheid en saamhorigheid aanleert.

Zeker in Amsterdam, een stad van vele culturen, zou deze manier van universele omgangswijzen aanleren zeer effectief zijn. Het bevordert namelijk de samenwerking op zeer verschillende gebieden. Zo is een goede samenwerking de grondsteen van economische vooruitgang.

Maar natuurlijk is economisch voordeel niet het enige belangrijke. Immers, het is bewezen dat mensen die niet sporten, sneller last hebben van klachten zoals rugklachten en hernia maar ook hart- en nierfalen. Wat is er dierbaarder dan een gezond lichaam?

Amsterdam heeft nog moeite dit fenomeen te begrijpen. Een bekend gedachtegoed van de gemeente was “stuur wat geld aan de stadsdelen, die richten wel wat cluppies op en dan komt alles goed”. Maar de laatste tijd is het bedrag steeds kleiner geworden. Feit is dat steeds meer sportclubs failliet aan het gaan zijn, of geforceerd worden samen te voegen. Steeds meer jongeren worden geforceerd om te stoppen met een sport, omdat er geen club meer in de buurt is.

Amsterdam zal zich dus moeten realiseren wat voor gevolgen dit kan hebben. Er zijn al problemen met de integratie van allochtonen, en het failliet gaan van sportclubs zal deze situatie zeker niet verhelpen. Ook zal Amsterdam in acht moeten houden dat dit ook een gevolg heeft voor de pensioen- en ziektekosten.

Mensen met een gezond lijf kunnen namelijk langer werken. Dit is goed voor de demografische druk, en helpt hen hun eigen pensioen op te bouwen.

Dus Amsterdam: er zit meer achter sport dan je denkt. Het gaat niet alleen om “kinderen iets te geven om te doen”, maar het heeft gevolgen voor de hele samenleving. Immers, een gezonde geest in een gezond lichaam bestaat alleen in een gezonde samenleving.

Onze fractie probeert regelmatig gesprekken aan te gaan met partijen in de stad. Afgelopen maandag ontvingen we daarom het bestuur van Humanitas. Humanitas organiseert projecten die worden uitgevoerd door vrijwilligers op basis van de Humanitas-waarden: gelijkwaardigheid, verantwoordelijkheid voor jezelf en voor een ander, behoud van regie over het eigen, betrokken en vraaggericht. Humanitas heeft ongeveer 300 vrijwilligers in Eindhoven, waarmee zij zo’n 400 a 500 deelnemers van projecten bedienen.

In het gesprek hebben zij ons uitgelegd wat Humanitas in Eindhoven allemaal doet, zoals de activiteiten van homestart voor gezinnen en maatjesprojecten voor bv jongeren of nieuwkomers.

Verder heeft het bestuur haar zorgen uitgesproken voor ontwikkelingen in de stad, bij voorbeeld het vervallen van een aantal subsidies voor met name projecten gericht op allochtonen. Verder missen zijn (financiële) ruimte om nieuwe experimenten te starten, waar vroeger meestal wel geld voor was. Tot slot pleitte de bestuursleden ervoor om voorzichtig om te gaan met vrijwilligers. GroeNLinks neemt deze opmerkingen mee voor de discussies over het nieuw sociaal beleid.

Beweegtuinen zijn speeltuinen met outdoor-fitnesstoestellen waar je verschillende spiergroepen kunt trainen. Populair in het buitenland, maar ook steeds vaker in Nederland te vinden. Beweegtuinen stimuleren niet alleen het bewegen, ze vormen ook een vanzelfsprekende ontmoetingsplek voor verschillende generaties. Zo versterken ze de vitaliteit van de gemeente.

Ook Bosschenaren bewegen te weinig, terwijl bewegingsarmoede gevaarlijk is voor de gezondheid, van jongeren en ouderen. En de mensen die wel bewegen doen dat tegenwoordig graag op een tijd en plaats die hen uitkomt en dikwijls niet meer in verenigingsverband. Dat kan natuurlijk uitstekend in een laagdrempelige beweegtuin in je omgeving, samen met anderen uit de buurt. Op gebruiksvriendelijke toestellen, die hufterproof zijn.

GroenLinksgemeenteraadslid Ufuk Kâhya ziet de beweegtuinen daarom graag ook in Den Bosch. Hij kwam deze week met een voorstel voor de aanleg ervan in West en aan het Zuiderpark in Zuid.

INITIATIEFVOORSTEL
Beweegtuinen

Status
Op basis van het in de Gemeentewet opgenomen recht, dient de fractie van GroenLinks een initiatiefvoorstel in om sport en bewegen te stimuleren en daarbij ook de sociale cohesie te bevorderen in de wijken van ‘s-Hertogenbosch door middel van “beweegtuinen”.

1. Samenvatting
GroenLinks dient dit initiatief in om de beweging, sport en sociale cohesie in de wijken van de gemeente ’s-Hertogenbosch te bevorderen. Een beweegtuin stimuleert bewegen en vormt ook een ontmoetingsplek die de burgers van de gemeente ’s-Hertogenbosch dichter bij elkaar brengt.

Het is haalbaar, ook in deze tijden van financiële schaarste, om op creatieve wijze onze ambities te realiseren. Op het gebied van gezondheid en sociale cohesie moet onze ambitie onveranderd hoog blijven. Het college wordt gevraagd twee beweegtuinen te realiseren en te bezien wat dat in beweging brengt.

2. Aanleiding
In de gemeentelijke Sportvisie is aangegeven dat de volksgezondheid een punt van toenemende zorg is. Het percentage jeugdigen met overgewicht en obesitas en volwassenen met cardiovasculaire aandoeningen neemt de laatste jaren toe. Bewegingsarmoede is een belangrijke risicofactor voor onze gezondheid. Bewegen is van grote invloed op de ontwikkeling van kinderen.

Uit de sportstatistieken van het Sociaal en Cultureel Planbureau blijkt dat bij 1 op de 7 kinderen sprake is van overgewicht. Voor Den Bosch betekend dit 15.5%. Ook blijkt uit de sportstatistieken dat sportdeelname van allochtonen, lager opgeleiden en mensen met lagere inkomens fors achter blijft ten opzichte van de rest van de bevolking. Ook speelt dit initiatiefvoorstel in op het tendens van individualisering en informalisering. Steeds meer mensen die willen wel bewegen, maar niet in verenigingsverband. Dit initiatiefvoorstel wil op een laagdrempelige wijze burgers stimuleren en faciliteren om meer te bewegen.

Het is belangrijk dat in deze tijd zowel ontmoeting en dialoog als bewegen wordt gestimuleerd. Natuurlijke ontmoetingsplekken nemen in hoog tempo af wat bijdraagt aan de afname van de sociale cohesie. Parken en speeltuinen vormen ook belangrijke ontmoetingsplekken in deze gemeente. Dit initiatiefvoorstel ‘Beweegtuinen’ gaat over het stimuleren van sport en bewegen, maar benadrukt en bevorderd tevens het aspect van sociale cohesie.

3. Beweegtuinen
Beweegtuinen zijn als het ware speeltuinen met outdoor-fitness toestellen die verschillende spiergroepen trainen. Beweegtuinen zijn in het buitenland veelvuldig te vinden. Ook in Nederland begint het zich succesvol te verspreiden. In steden zoals Haarlem, Amsterdam, Doetichem, Rotterdam, Zoetermeer, Den Haag, Maassluis en Tilburg zijn al openbare sportparken gerealiseerd. Uit onderzoek van de Gelderse Sportfederatie blijkt dat beweegtuinen niet alleen het bewegen stimuleren, maar ook een positieve rol spelen bij sociale ontmoeting van verschillende generaties. Beweegtuinen versterken de vitaliteit van de gemeente.

Gebruiksvriendelijkheid
De toestellen op de beweegtuinen zijn gebruikersvriendelijk,
zowel voor kinderen als voor ouderen. Sommige toestellen zijn
ook rolstoelvriendelijk. De toestellen zijn ook hufter-proof.

Beweegtuinen;
- stimuleren bewegen (met name ook die groepen die nu een bewegingsachterstand hebben zoals allochtonen, laag opgeleiden en mensen met lage inkomens),
- zijn laagdrempelig en toegankelijk voor jong en oud,
- kunnen overal worden ingepast in de openbare ruimte, zowel in groene omgevingen waar zich al veel bewegers bevinden, als in een meer stenige omgeving.
- zijn grotendeels ook toegankelijk voor mensen met bepaalde fysieke beperkingen,
- zijn natuurlijke ontmoetingsplekken,
- bevorderden zowel de volksgezondheid als de sociale cohesie.

4. Financiën
Creatieve mogelijkheden
Het is aan te bevelen om in deze tijden van financiële schaarste de mogelijkheden van samenwerking met en/of sponsoring vanuit de markt te onderzoeken. Vanuit het maatschappelijk verantwoord ondernemen is het denkbaar dat bedrijven en ondernemers interesse kunnen tonen. Sponsoring van dergelijke toestellen zijn voor bedrijven en ondernemers namelijk deels fiscaal aftrekbaar. Daarnaast zou een mogelijkheid gecreëerd kunnen worden om op het toestel de naam van de sponsor te vermelden. Dit zal op een bescheiden wijze moeten gebeuren, het is namelijk niet de bedoeling dat de toestellen worden getransformeerd tot reclamezuilen. Het eerste ‘Bossche Benkske’ in
’s-Hertogenbosch is door sponsoring vanuit de markt gerealiseerd.
Dit is ook goed denkbaar voor beweegtuinen.

Kosten
Een beweegtuin kan in omvang verschillen. Een gemiddelde beweegtuin bevat
ongeveer 6 – 10 toestellen wat de mogelijkheid biedt voor een volledige work-out
waarbij alle spiergroepen getraind kunnen worden. Toestellen bedragen circa
€ 2.000.- per stuk, waarbij de prijzen per toestel variëren.
De plaatsing en transportkosten voor een beweegtuin varieert afhankelijk van de locatie en de aantal toestellen. Indicatieprijs van het realiseren van een beweegtuin met 6 toestellen is € 15.000,-. Deze prijzen zijn gebaseerd op de informatie die is verschaft door één aanbieder en kunnen per leverancier verschillen. Het College zal als uitvoerder zelf bij de realisatie prijsafspraken moeten maken met een van de aanbieders. Ter indicatie is er een prijzenlijst opgevraagd bij een van de aanbieders. Tot slot zijn er onderhoudskosten die vergelijkbaar zijn met de onderhoudskosten van een reguliere speeltuin. Voor het realiseren van twee beweegtuinen zal een investering vragen van circa € 40.000,-.

Financiering
Voor de financiering kan er gezocht worden naar ruimte binnen bestaande budgetten zoals wijkspeelplaatsen, aanpak buurtpleinen en bewegen voor ouderen. Uit een verkenning blijkt dat binnen de huidige begroting in de hier genoemde posten de ruimte en mogelijkheid bestaat om de eerste twee beweegtuinen uit te financieren.

5. Realisatie
Het College draagt zorg voor de realisatie van beweegtuinen. De realisatie van beweegtuinen kan op verschillende wijze vormgegeven worden. Het is de verantwoordelijkheid van het College om dit effectief en efficiënt vorm te geven.

Locatie
Een belangrijk aspect bij het realiseren van beweegpark is de locatie. Goede locaties zijn parken in wijken waar ook speelgelegenheid is en langs (hard)looproutes in wijken. Ook is het van belang om te kijken naar de demografie van de wijk. Voorkeur zou uit moeten gaan naar wijken waar de doelgroepen die momenteel volgens de sportstatistieken een beweegachterstand hebben zich veelvuldig zetelen. Voor de eerste twee beweegtuinen valt daardoor te denken aan de Westerpark of de Wijdonklaan in West en aan het Zuiderpark in Zuid.

Inpassen in bestaand beleid
Na realisatie van twee beweegtuinen zal bezien moeten worden wat het in beweging brengt. Bij succes kunnen er meer beweegtuinen gerealiseerd worden in de openbare ruimte en zou onderdeel kunnen worden van regulier beleid. Bij verdere uitbreiding is het van belang om in overleg te gaan met de sportalliantie, bewonersraden en andere organisaties zoals de seniorenraad om geschikte locaties te bepalen. Daarnaast zal ook de nabijheid van grotere voorzieningen moeten worden overwogen, zoals sociaal-culturele voorzieningen en onderwijsinstellingen.
Bij het ontwikkelen van wijkspeelplaatsen kunnen beweegtuinen als optie worden meegenomen en in overleg met bewoners kan bezien worden of realisatie mogelijk is.

6. Voorstel
Wij stellen u voor het bijgaand ontwerp-besluit vast te stellen.

De fractie van GroenLinks ’s-Hertogenbosch,
namens deze,
Ufuk Kâhya

De gemeenteraad van ‘s-Hertogenbosch in zijn openbare vergadering van 11 oktober 2011 ;
gezien het initiatiefvoorstel van de fractie van GroenLinks van 6 september 2011,

gelet op de Gemeentewet en artikel 37 van het Reglement van Orde voor de vergaderingen van de gemeenteraad;

Besluit:

1. Sport en bewegen te stimuleren door het realiseren van beweegtuinen in de wijken van de gemeente ’s-Hertogenbosch.

2. Als pilot 2 beweegtuinen te realiseren, waarbij het college de opdracht krijgt om de samenwerking met (markt)partijen te bewerkstelligen.

3. De realisatie van de twee beweegtuinen, circa € 40.000,-, te financieren uit het budget wijkspeelplaatsen, aanpak buurtpleinen en/of bewegen voor ouderen.

De gemeenteraad voornoemd,
De griffier, De voorzitter,

drs. A. van der Jagt mr. dr. A.G.J.M. Rombouts

klik hier voor het initiatiefvoorstel in pdf.

Een zelfpluktuin hier, een moestuin daar. Wat zou het mooi zijn als dat aanwezig was in Ede. Steeds meer gemeenten maken ruimte voor ‘stadslandbouw’. En ook in Ede is hier ruimte voor.

Stadslandbouw is de productie van groente en fruit in moestuinen, parken en achtertuintjes in en rond de stad voor consumptie door bewoners. Stadslandbouw kan bestaan uit bijvoorbeeld eetbaar groen in de stad, plukfruit in parken en bij scholen. Ook het aanleggen van tuinen op braakliggende grond en het in contact brengen van inwoners met boeren vallen er onder.  Almere, Culemborg, Eindhoven, Meppel en zelfs een dichtbevolkte stad als Amsterdam gingen Ede hierin al voor. En daar kunnen we van leren. In Almere wordt landbouw bedreven op gronden waar volgens de plannen uiteindelijk op gebouwd gaat worden, in Culemborg is de stadsboerderij Caetshage aangelegd, in Eindhoven zijn drie stadspoorten aangebracht als verbinding tussen platteland en stad, in Meppel is veel aandacht voor beleefboerderijen en in Amsterdam vinden onder de paraplu van "farming the city" veel initiatieven plaats.

In Ede kunnen we denken aan:

• Pluktuinen met fruitbomen speciaal voor mensen die een abonnement nemen en zelf komen oogsten zoals bij de nieuwe Ronde in Wageningen,
• Educatietuinen, eventueel in combinatie met speelveldjes, voor scholen,
  vrije zones met veel natuurlijke bessenstruiken voor iedereen om jam,  sap en wijn te maken,
• Buiten de bebouwde kom laagdrempelige recreatieterreinen zoals langs de weg naar Otterlo,
• Plaatsen aan de rand van het bos waar trapveldjes zijn. Een paar banken, tafels en een plek om te barbecueën is al voldoende,
• Groenstroken bij woningen in beheer geven van omwonenden.

Hiermee bereik je dat:

• Inwoners meer betrokken worden bij het groenonderhoud,
• Braakliggende terreinen, waar de plannen vanwege de crisis stil liggen, een tijdelijke groene bestemming krijgen,
• Inwoners dichter bij de oorsprong van voedsel komen,
• Er een verbinding wordt gelegd tussen stad en platteland.

Het zorgt bovendien voor gezelligheid en sociale contacten en het is een middel om de opwarming in steden door klimaatverandering te verminderen.

De gemeente Ede hoeft dit niet alleen te doen. Natuurlijke partners kan zij vinden in:

• Vereniging van volkstuinders
• Groenhorst College
• Stichting milieu werkgroepen Ede
• Permar

Iets waar zeker ook kansen liggen is samenwerking met de allochtone verenigingen. Allochtonen zijn nu al goed vertegenwoordigd als volkstuin bezitter. Er kan ook gewerkt worden met medewerkers van Permar voor bijvoorbeeld het groot onderhoud en er kunnen stageplekken voor bijvoorbeeld het Groenhorst college worden gecreëerd. Op deze wijze kan het “low-budget” worden gehouden.

Kortom een pleidooi om stadslandbouw een plaats te geven in het groenbeleid van de gemeente Ede.

Verwacht geen samenhangend stuk tekst. Ik ben net wakker. Ik lag zoals ik meestal doe als ik wakker word opgerold in bed Twitter bij te lezen. Maar zojuist ben ik boos opgestoven en naar de kamer gelopen, vuurspuwend en vloekend. Aanleiding? Het m.i. nogal stupide stuk van iemand waarvan ik werkelijk niet geloofd zou hebben dat ze op Zuid woont of gewoond heeft als ze het er niet bij verteld had.

Spuugzat ben ik de negatieve berichtgeving over Zuid, en ik heb er al eerder over geschreven over mijn eigen wijk. Pendrecht in beeld bij Secret Millionaire Nederland, daar kon ik nog wel om lachen – zeker om de beelden met een plein vol politie terwijl ik hier nog nooit een agent heb gezien. Toen weer een of ander toneelstuk in een halfgesloopte flat, waar ze speciaal Pendrecht voor uit hadden gezocht omdat het over een slechte wijk moest gaan. Steeds weer wordt het stempeltje slechte buurt op allerlei wijken in Zuid gedrukt.

Is er niets mis dan? Ja, natuurlijk wel. Pendrecht is een suf dorp – er is geen levendige horeca, er zit maar een restaurant en verder kun je er alleen snacks van mishandelde kippen halen, we hebben een versteend plein met winkels die het er moeilijk hebben, en nog een paar rijtjes slechte woningen. Maar dat is niet het beeld wat opgeroepen wordt als het gaat over slechte buurten op Zuid: criminaliteit, allochtonen, armoede, daar gaat het over in het nieuws.

Brenda Stoter Boscolo kan het op Joop.nl ook niet laten er nog wat bovenop te gooien; volgens haar is het hier op Zuid zo waanzinnig slecht dat zelfs rellen als in Londen hier zouden kunnen ontstaan. Redenen daarvoor noemt zij de bezuinigingen en de stijgende werkeloosheid. Ten opzichte van een jaar geleden is de werkloosheid in Rotterdam 1% gestegen, maar de laatste cijfers van het UWV van 1 mei geven aan de de werkloosheid ten opzichte van de maand daarvoor gedaald is. Ja, het is crisis, maar de werkloosheid in Nederland ligt nog altijd ver onder het gemiddelde in de Eurozone.

Volgens Brenda zou de woede in Rotterdam onder jongeren ontstaan omdat zij geen werk hebben, geen opleiding en geen toekomstperspectief. Ze noemt voorbeelden van allochtone jongeren die zo gediscrimineerd worden dat ze blij mogen zijn als ze een baantje in de supermarkt vinden. Daarmee legt ze ergens een oorzaak neer – afkomst – zonder hier bewijs voor te hebben en bovendien suggereert ze hiermee dat een bijbaantje in een supermarkt minderwaardig is. Veel jongeren, allochtoon of autochtoon, werken ook gewoon in een supermarkt omdat dit een van de weinige plekken is waar je kunt werken als je vijf dagen op school zit. Kantoren zijn meestal niet open ‘s avonds, logisch dus dat je al snel bij winkelwerk uitkomt als bijbaantje. En dat jongeren daar dan moeten werken om zelf dingen te betalen komt echt niet alleen maar voor bij allochtonen. Ook sommige autochtonen wonen niet in villa’s namelijk.

Ik heb zelf naast mijn studie ook in een supermarkt gewerkt en ook mijn eigen verzekering betaald. Dat maakt je niet arm en zielig en vatbaar voor een relschoppersmentaliteit als het goed is, maar zelfstandig en handig met geld. Uit haar artikel spreekt echter een mentaliteit dat iedereen geld van pappie en mammie moet kunnen krijgen en zielig is als dat niet kan, in plaats van waardering voor mensen die ondanks het feit dat ze niet in een villawijk geboren zijn hard werken om iets van hun leven te maken. Je zou juist trots moeten zijn op die jongeren, waar ze ook vandaan komen, en niet moeten proberen om slachtoffers van ze te maken.

Toen ik zelf langer in een supermarkt werkte, werd ik assistent afdelingsmanager. Toen ik als jonge, blanke hoogopgeleide geen werk kon vinden – want daar hoef je dus echt niet zwart voor te zijn of slecht opgeleid – heb ik er zelfs fulltime als afdelingsmanager gewerkt. En dan zie je allerlei jongeren: blank, zwart, of ergens er tussenin. Soms werken ze goed, soms slecht, soms ergens er tussenin. En wat ik daar heb gezien doet me toch vermoeden dat het meer met opvoeding dan met ethnische afkomst of geld te maken heeft of je goed terecht komt. Ik heb allochtone en autochtone jongeren uit minder welgestelde gezinnen keihard zien werken, zonder ook maar een spoortje van woede richting de samenleving. En ook jongeren, al dan niet allochtoon, al dan niet arm, die de kantjes eraf liepen en als ze ontslagen werden de oorzaak buiten zichzelf zochten. Het is toch een beetje makkelijk om steeds maar weer de oorzaak bij huidskleur en de inhoud van de portemonnee te leggen. Zorgt een lege portemonnee voor slecht gedrag? Of zou het eigenlijk niet andersom zijn?

Het is ook niet duidelijk over wie BSB het nu eigenlijk heeft in haar artikel en dat maakt het lastig om er echt zinnig op te reageren; de probleemgroep die ze noemt wisselt steeds van samenstelling. Ze heeft het over die arme Mohammed op Zuid. Maar die is wel afgestudeerd. Terwijl ze het eerst heeft over jongeren die boos worden en gaan rellen omdat ze geen opleiding hebben. En over jongeren in supermarkten, maar die kunnen ook blank zijn, zegt ze. Dus nou ja, iets met jongeren en de suggestie van ethnische problemen of zo.

Laat het duidelijk zijn, je zal me niet horen ontkennen dat je het moeilijker hebt met werk zoeken als je een Arabische achternaam hebt dan wanneer je Janssen heet. Ook ik heb collega’s gehad die geen allochtonen aannamen of mensen op andere afdelingen horen klagen dat ze zich daar gediscrimineerd voelden, waar ik me echt wel iets bij voor kon stellen. Maar het is wel een beetje makkelijk scoren om alles wat fout gaat maar bij discriminatie neer te leggen.

Het is ook niet eerlijk naar allochtonen toe. Want eigenlijk zeg je daarmee tegen ze dat wat ze ook doen, hoe hard ze ook werken, niet uitmaakt; ze zullen nooit Nederlands worden en daarmee dus altijd kansarm blijven. Terwijl het ook voor allochtonen zo is dat je met een opleiding verder komt dan zonder opleiding, en dat je met televisies uit winkels stelen geen diploma verdient. Terwijl allochtonen misschien wel gediscrimineerd worden, maar vrouwen ook, of homo’s, of gehandicapten. Om een of andere reden lijken we het op een bepaald niveau ‘begrijpelijk’ te vinden dat allochtone jongeren boos zijn en zouden willen rellen, maar achten we het niet waarschijnlijk dat homo’s, kunstenaars en mensen die hun PGB verliezen ruiten gaan ingooien. Eigenlijk zegt dat ook al iets over hoe ‘we’ denken over allochtonen en jongeren. Het zogenaamd goedbedoelde medelijden met die groepen is misschien wel het allerergste wat je ze kunt tonen.

In een artikel als waarheid stellen dat agenten je voor allerlei onzin aanhouden, maar niet helpen als je ze nodig hebt, vind ik het beneden peil van een journalist. Vervolgens stellen dat jongeren en autochtonen daardoor de samenleving niet begrijpen al helemaal. Dat ze daardoor niet om kunnen gaan met woede en rare dingen gaan doen is nog erger. Gooi alle groepen op een hoop. Geef ze een onjuist excuus. Negeer vooral alle andere groepen met dezelfde problemen.

BSB praat over allerlei groepen jongeren in het algemeen, en begint dan een relaas over arme zielepieten die geen geld hebben voor dure sportscholen en wekelijkse bioscoopbezoeken. Als je een beeld op wilt roepen van mensen die de steun van de overheid nodig hebben, is dit niet bepaald de manier om het te doen. Het zorgt er alleen maar voor dat ik me afvraag in wat voor vreemde wereld zij leeft dat geen geld voor een dure fitness en wekelijks naar Pathe blijkbaar de eerste voorbeelden zijn die haar te binnen schieten om duidelijk te maken dat gesubsidieerde culturele instellingen nodig zijn. Het zorgt er niet bepaald voor dat ik meteen denk: ja! revolutie! alle jongeren hebben recht op een filmabonnement!

Ze maakt een vergelijking tussen een wijk in London en Rotterdam Zuid. Ik ken die wijk in Londen niet, dus kan niet zeggen of de vergelijking logisch is. Maar ze roept een beeld op van een Rotterdam Zuid waarin arm en rijk gesegregeerd leven: ze plaatst ze in haar artikel letterlijk tegenover elkaar, de duurdere woningen op de Kop van Zuid en de armeren in de Peperklip. Het is een suggestief voorbeeld, wat voor de rest van Rotterdam Zuid wat mij betreft niet opgaat. Voor mijn eigen buurt kan ik niet eens bedenken waar hier de ‘rijken’ wonen of de ‘armen’. Er wonen hier gewoon mensen, en allerlei soorten door elkaar. In mijn straat wonen mensen die huren en mensen die gekocht hebben door elkaar, zelfs in hetzelfde flat. Mensen die chronisch ziek zijn, mensen die werken, mensen die klaar zijn met werken; mensen met kinderen en mensen die daar al uit zijn of er nooit aan zijn begonnen;allochtoon en autochtoon; er zitten woningen tussen voor mensen die niet zelfstandig kunnen wonen; en mensen die hier een huis hebben gekocht omdat het voordelig is en ze niet zo’n behoefte hebben aan een groot huis met hoge maandlasten, ook al kunnen ze dat betalen. Ook waar ik eerder woonde, in Vreewijk, heb ik nooit het gevoel gehad in een gesegregeerde samenleving te wonen (behalve dan toen de vrijwel geheel blanke Nieuwe Dalenwijk in het nieuws kwam omdat Janmaat goed scoorde bij de verkiezingen en ik me afvroeg hoe dat was voor mijn overbuurvrouw, de enige zwarte vrouw in de straat volgens mij). Daarnaast zegt fysieke locatie niet per se iets: in de VINEX-wijk Carnisselande, waar ik helaas zo’n zes jaar heb gewoond, staan dure woningen vlakbij sociale huurwoningen, maar ik heb nooit de illusie gehad dat de miljonairs daar gezellig op de thee gingen bij hun minder rijke overburen.

Uiteindelijk sluit BSB af met het verhaal dat ze hoopt dat het smsje dat een vriendin kreeg, met een oproep tot rellen, van een rare eenling was. Dat ze hoopt dat het er niet van komt. Dat het eng is dat er mensen zijn die eraan denken. “En dat tegen de achtergrond van een tijd waarin de media steeds gretiger roept dat het hier ook kan gebeuren.” Het getuigt wel van lef om dat te zeggen als je artikel geplaatst wordt onder de kop “Rotterdam ruikt naar rellen” en je net duizend woorden hebt gewijd aan een beeld van een angstaanjagende Rotterdamse ghetto waar rellen net zo waarschijnlijk zijn als in Londen.

Journalisten zonder zelfreflectie die suggestieve, ongefundeerde pulp uitbraken en dan doen alsof het aan een ander ligt. Gelukkig hoeven we daar tegenwoordig in ieder geval geen bomen meer voor om te hakken, dat scheelt in ieder geval een paar slachtoffers. En nu ga ik ontbijten, en hopen op een mooie revolutie, beginnend met een protest van bejaarde lesbische kunstenaars die hun PGB kwijt dreigen te raken. Die gun ik wel een plasmascherm, of een filmabonnement.

In zijn vandaag gelekte toespraak doet vice-premier Maxime Verhagen een op zijn minst opmerkelijke uitspraak. NRC bemachtigde de speech van Verhagen, waarin hij stelt dat de angst voor buitenlandse invloeden terecht is. ‘Kerken worden vervangen door moskeeën, nieuwkomers passen zich niet aan, buitenlandse producten kunnen ziekten met zich mee nemen, en de zoon van tante Truus verloor zijn baan aan een immigrant, die net wat sneller was.’ Dat soort retoriek.

Uitgerekend in de week dat de PVV bij monde van populistisch orakel Martin Bosma pleit voor het verplichten van meer Arische Nederlandse muziek op de radio, schuurt Verhagen nog wat dichter tegen de PVV aan. Met deze uitspraak wordt het CDA nog een beetje rechtser. Ook de VVD doet een Wilderiaanse duit in het zakje; zelfs het weer schijnt tegenwoordig een linkse hobby te zijn, getuige de oproep van Kamerlid René Leegte om het KNMI ook maar de deur uit te doen.

Denkt Maxime Verhagen misschien inmiddels ook dat Nederland aan de hardwerkende Nederlanders moet worden teruggegeven? Mark Rutte bezigt deze slogan met regelmaat en overgave. Hij sleurt Henk en Ingrid er nog net niet bij, maar goed, die wonen ook niet in Wassenaar. Of misschien zijn Henk en Ingrid volgens Mark Rutte geen hardwerkende Nederlanders. Misschien maken Henk en Ingrid wel gebruik van het persoonsgebonden budget. Ja, dan krijgen zíj Nederland dus niet terug. Dat lijkt me duidelijk.

Wellicht weten ze in Wassenaar wie Nederland nu heeft, trouwens. Want dat is toch de voorwaarde als je iets terug wilt geven: dat je het eerst had, maar nu niet meer. Dus (verdorie!) wie heeft Nederland nu, en waarom weet ik daar niks van? Dat hadden ze op het achtuurjournaal wel even mogen zeggen! “Een rijke oliemagnaat uit Marokko heeft gisteravond  Nederland gekocht, tot groot ongenoegen van de hardwerkende Nederlanders. Gelukkig gaat Mark Rutte nu bezuinigen, zodat we Nederland kunnen terugkopen, en teruggeven aan de hardwerkende Nederlanders. Dit was het achtuurjournaal, goedenavond.”

Ook in het cultuurdebat zijn de regeringspartijen lekker bezig. De hele cultuursector wordt weggezet als een club talentloze uitzuigers door een oostindisch dove staatssecretaris met tunnelvisie. Het kabinet doet lekker mee met het goedkope sentiment van Wilders en consorten. Ook hier kruipen de machtshebbers dicht tegen het electoraat van de PVV aan. En aangezien dit ontevreden smaldeel van onze samenleving nu eenmaal een hekel heeft aan cultuur, elite of beschaving in het algemeen, moet de cultuursector om zeep geholpen worden met rigide bezuinigingen. Bovendien moeten die lui eens stevig worden aangepakt, dat zal ze wel afleren hun handje op te houden…

Ramsey Nasr verwoordt het mooi in zijn oproep aan Mark Rutte. Nederland heeft een rancuneus kabinet, dat vaart op populistische stemmingmakerij, cynisme en achterdocht. En met elke waanzinmaatregel of strafbezuiniging waarop Rutte en Verhagen ons trakteren, verworden VVD en CDA tot reserve PVV’s.

Volgens het regeerakkoord gaat het huidige kabinet in de komende jaren flink bezuinigen op het gebied van sociale zaken, werkgelegenheid en inkomen. Deze bezuinigingen hebben enorme invloed op het gemeentelijke niveau en Gouda merkt en voelt het al. In de afgelopen maanden zijn er verschillende nota's en debatten in de Goudse raad geweest. De aanleiding was mede de landelijke bezuinigingen en de extra taken die gemeente daarbij krijgt "meer taakstelling met minder geld". De belangrijkste nota's en debatten waren onder andere de nieuwe participatienota, mantelzorgnota, de kadernota voor informatie, advies en cliëntondersteuning en binnenkort verwachten we jeugdbeleid.
Een van de belangrijkste bezuinigingen van de huidige regering betreft het UWV en dat gaat op landelijk niveau €500 miljoen kosten. Hiervan heeft circa 450 miljoen betrekking op het uitvoeringsbudget. Het gaat dan onder ander om re-integratiebudget voor WW-ers en bemiddelingsactiviteiten voor werkzoekenden en dat kost alles bij elkaar €200 miljoen. Ook komt er een regeling voor de onderkant van de arbeidsmarkt waarmee een effectiviteitsbezuiniging van €490 miljoen is gemoeid. Dit gebeurt o.a. door samenvoeging van de re-integratie- en begeleidingsbudgetten Wajong, WSW, en het Werkdeel in het Participatiebudget. Dit gaat ten koste van aantal locaties van UWV Werkbedrijf die wordt later teruggebracht van 100 naar 30 regiovestigingen. WW-ers krijgen voortaan grotendeels te maken met digitale dienstverlening in plaats van face-to-face contact. Een van de organisaties die dat gaat voelen is Promen.
Gezien deze nieuwe toestand heeft gemeente Gouda gekozen voor een "één integrale aanpak" als de oplossing voor de gehele onderkant van de arbeidsmarkt. Deze integrale aanpak betreft de volgende wetgevingen: de Wet Werk en Bijstand (WWB), Wet Sociale werkvoorzieningen (Wsw), Wet arbeidsongeschiktheid jonggehandicapten (Wajong) en Wet Investeren in Jongeren (WIJ) (de 4w's). Daarnaast worden de voorwaarden en sancties bij de Wet Investeren in Jongeren (WIJ) verscherpt. Andere maatregelen zijn bijvoorbeeld afschaffing van Wet werk en inkomen Kunstenaars (WwiK) en de gemeente gaat in de komende tijd het Work First van Promen overnemen.
De AWBZ is ook niet ontzien. In het huidige akkoord staat heel duidelijk dat de toegang tot AWBZ-zorg wordt beperkt tot mensen met een IQ lager dan 70. De grens lag daarvoor op een IQ lager dan 85. Deze verlaging van de IQ-grens betekent dat mensen met een lichte verstandelijke beperking geen zorg en ondersteuning meer kunnen krijgen vanuit de AWBZ. De gevolgen van deze maatregelen kunnen erg fors zijn vooral omdat een deel van deze doelgroep de ondersteuning en begeleiding men nodig heeft kwijt raakt. Normaal gesproken kunnen ze terecht bij het WMO loket,maar in praktijk blijkt dat zij de weg naar het loket niet makkelijk kunnen vinden. Door het wegvallen van bijvoorbeeld dagbesteding dreigen deze mensen in een sociaal isolement te komen. Met andere woorden: Gemeente Gouda (als andere gemeenten in het land)krijgt er nieuwe taken bij, maar krijgt hier geen extra geld voor.
Mijn grootste zorgen gaan naar de positie van de meest kwetsbare doelgroepen in de Goudse samenleving en in het bijzonder laag opgeleide mensen, allochtonen en mensen die in het isolement verkeren. Deze doelgroepen zijn niet makkelijk te bereiken en zijn niet assertief genoeg. Door die mindere assertiviteit bestaat de kans dat zij minder ondersteuning krijgen dan dat noodzakelijk is. Met de uitvoering van dit nieuwe beleid is er geen enkele garantie op succes bij de uitvoering. Voor de meeste instellingen zorgen deze bezuinigingen voor grote financiële klappen, daarnaast zullen er enorme culturele omslagen gemaakt moeten worden.

Mohamed Amessas

In Nederland liepen we aanvankelijk wat achter op de rest van Europa, maar sinds een jaar of tien hebben we die achterstand ruimschoots ingelopen en viert het populisme ook in de Nederlandse politiek hoogtij. Het fenomeen populisme is de afgelopen jaren keer op keer onderwerp van beschuldigingen, bespiegelingen en analyses geweest en volledig ingeburgerd in ieders politieke jargon. Vaak blijft echter onduidelijk wat daar nou precies mee bedoeld wordt: Populisme, wat is dat eigenlijk?

Strategische Benadering
In het dagelijks spraakgebruik gebruiken we populisme vooral om twee verschillende strategieën te benoemen: demagogie en opportunistisme. Een demagoog is een politicus die inspeelt op gevoelens. Iemand die onderbuikgevoelens weet te beroeren wordt door ons vaak verweten een populist te zijn. Meestal gaat het dan om gevoelens van angst of haat, maar ook de speeches van Obama over hope en change zijn natuurlijk gericht op het beroeren van (onderbuik)gevoelens.

Een tweede strategie die als populistisch wordt genoemd is opportunisme. Iets zeggen wat je niet werkelijk vindt met het oog op (electoraal) gewin levert al snel het verwijt op populistisch te zijn. De SP die de NAVO uit het verkiezingsprogramma schrapt? Populistisch. De PVV die haar sociale paragraaf veranderd van neo-liberaal naar sociaal-democratisch? Populistisch.

Stemmen winnen behoort tot de core business van een politicus en dat gaat vaak makkelijker door populistische strategieën toe te passen: de vorm en de boodschap aanpassen aan het publiek. Populisme kan zo gezien worden als een strategie die partijen in meer of in mindere mate kunnen toepassen.

Ideologische Benadering
De politicoloog Cas Mudde beargumenteert in zijn artikel The Populist Zeitgeist echter dat populisten meer dan een strategie delen en het begrip populisme beter inhoudelijk gedefinieerd kan worden. Of een politicus een populist is hangt af van het verhaal dat hij vertelt, de ideologie die hij nastreeft. Mudde omschrijft populisme als een thin ideology, het is te beperkt om op zichzelf te staan en moet zich daarom aansluiten bij een al bestaande ideologie: zo bestaan er links-populisten en rechts-populisten. En hoewel deze partijen daarom erg verschillend kunnen zijn hebben zij belangrijker overeenkomsten in hun verhaal.

Iedere populist maakt onderscheid tussen ‘het volk‘ en ‘de corrupte elite.’ Populisten gaan uit van volkssoevereiniteit: dat wat het volk wil moet worden uitgevoerd. Doordat de populist zijn common sense gebruikt weet hij wat in het belang is van het volk, maar de corrupte elite weigert in dit belang te handelen en zij negeren de gewone man. Het belangrijkste dat door de corrupte elite wordt veronachtzaamd is het beschermen van de eenheid van (de traditionele way of life) van het volk.

De notie van ‘ het volk’ is niet hetzelfde als die van ‘ de staatsburger.’ Het volk bevat de overgrote homogene meerderheid, maar tegelijkertijd signaleert iedere populist een andere groep, die een bedreiging voor het volk vormt. In het geval van links-populisten kan het gaan om het grootkapitaal of de bankiers in het geval van rechts-populisten gaat het om de bedreiging door moslims of allochtonen. Centraal in het populisme staat dus een homogene groep, ‘ de gewone man,’ ‘ de hardwerkende Nederlander’ of ‘ het volk’ die door een andere groep bedreigt wordt en waartegen de corrupte elite niet afdoende maatregelen neemt. De populist spreekt de taal van het volk (‘hij is een van ons’) en is de enige die de eenheid en en de traditionele levenswijze of cultuur van het volk wil verdedigen.

Voorbeeld 1: Geert Wilders’ totale oorlog
Bij de hervatting van het proces tegen Geert Wilders op 7 februari zei hij in een speech voor de rechtbank: “In heel Europa vechten de multiculturalistische elites een totale oorlog uit tegen hun bevolkingen. Met als inzet de voortzetting van de massa-immigratie en de islamisering, uiteindelijk resulterend in een islamitisch Europa – een Europa zonder vrijheid: Eurabië.”

Veel krachtiger dan hier kan populisme niet goed samengevat worden, je ziet alle inhoudelijke elementen van heel duidelijk terug komen: er is een conflict tussen ‘de [Europese] bevolkingen’ en ‘hun multiculturalistische elites.’ Deze elites weigeren op te treden tegen het gevaar van de massa-immigratie en de islamisering en deze bedreigen de traditionale way of life: onze Europese vrijheid.

Voorbeeld 2: PvdA+
In de workshop populisme die de Leidse politicoloog Tom Louwerse afgelopen DWARS-congres gaf, liet hij het campagnefilmpje van de Belgische links-populistische PvdA+ zien. Ook hier is er heel duidelijk een onderscheidt tussen de bevolking die als een paard moet werken als de economie goed gaat en op straat staat als de economie slecht gaat. ‘De politiek[e elite]’ en vooral de ‘ liberalen met veel diploma’s op zak’ zijn er de schuld van dat onder druk van de markt en de beurzen de economie uitgekleed en geprivatiseerd wordt en daardoor zijn ‘de gewone mensen kop van Jut.’ De bedreiging komt hier vanuit de markt en van ‘de banken die speculeren met het pensioen van uw pa.’ De crisis moet daarom betaald worden door de groep die, ten koste van de gewone man, zijn zakken goed heeft gevuld.In het filmpje worden deze groepen heel duidelijk uitgebeeld door zwarte poppetjes (het volk die de dupe is) en witte poppetjes (de kapitalisten die profiteren).

Tot slot
In het dagelijks leven wordt de term populisme vooral gebruikt voor de strategieën opportunisme en demagogie, strategieën waar volgens mij iedere partij die wil scoren in meer of mindere mate gebruik van moet maken. Bekijk je populisme echter niet strategisch maar inhoudelijk, dan zorgt de creatie van een in-group en een out-group en het aanwijzen van de politieke elite als schuldige volksvijandige bestuurders, voor een beeld dat weinig constructieve oplossingen biedt voor de problemen die populisten zeggen te bestrijden.

Een ex-collega en fervent hardloper vertelde dat hij nooit meer marathons in Nederland wil lopen. Waarom niet? In Nederland worden de wat langzamere lopers, die de toprenners niet kunnen bijhouden, namelijk consequent door de toeschouwers uitgescholden.

Let wel: dit gebeurt alleen in dit kikkerlandje. Nergens anders.

Het past in het beeld dat je van Nederland krijgt als je de kranten leest, als ronddwaalt op internet (lees: Telegraaf.nl), als je het politieke discours aanhoort, zelfs als je voetje-voor-voetje door de Kalverstraat sjokt.

Hoe kan het dat wij zo’n ongelooflijk ontevreden, verzuurd, verhard kutland zijn? Waren we altijd al van die klootzakken en wordt het nu door de 24/7-media beter zichtbaar? Of heeft de etter zich onderhuids opgebouwd en barst nu pas de boel naar buiten? Waar ging het dan fout?

En probeer bij het beantwoorden van die vraag niet te verzanden in oeverloos gelul over de ‘linkse kerk’ dan wel de ‘rechtse rakkers’, of allochtonen c.q. moslims als bron van alle Kwaad. Kijken of dat lukt...

 

Van mijn laatste vakantie op ThyEnCamp had ik werkelijk genoten, diverse blogs hierover zullen nog gaan volgen. Tegen verwachting in door slordigheid van mijzelf was ik ook dit jaar beloond met een paar dagen zo goed als gratis vakantie.

De ideologie van ThyEnCamp stond en sta ik volledig achter, op ThyEnCamp had ik tevens iemand ontmoet die in Zwolle een soort gelijk iets aan het opzetten is, en ff gluurt bij de buren om van elkaar te leren.

Zelf ben ik een personage die Groene Energie heel belangrijk vind, daarnaast mijn eigen ook graag inzet voor de minima, WAJONGERS, allochtonen, jeugd en gezin en ratel zo maar even door. Vanaf eind 2005 dat ik actief betrokken raakte binnen GroenLinks kon ik nooit al die thema’s allemaal oppakken.. Een paar jaar ervoor greep ik naar Huurders belangen en per 2005 naar het netwerk Chronisch zieken en gehandicapten van GroenLinks. Kort daarop volgde GroenLinks Hoogeveen en CNV(J) WAJONG werkt.

Betreffende thema’s bleven mij aanspreken en ben tussen de regels door op oproep ook meer gedaan met Energie. Had mij voor genomen om een column te gaan schrijven op www.regiohoogeveen.nl omdat je daar veel lezers treft en ThyEnCamp hierin ook benoemen.

Binnen www.regiohoogeveen.nl moet een ingezonden column natuurlijk wel over Hoogeveen gaan of betrekking hebben met Hoogeveen. Daarvoor had ik de camping beheerder van ThyEnCamp benaderd en deze heeft mij netjes een paar stapjes op weg geholpen.

Nu ik intussen zo diep in die stof zit wil ik zeker een soort gelijk plan opzetten.

Als politiek toeschouwer wordt er binnen diverse gemeentes geklaagd over begrotings tekorten, maar bijvoorbeeld wordt wel het gemeentehuis dag en nacht verlicht. Dat is toch vreemd eigenlijk, hetzelfde geld voor sociale werkvoorziening die extra geld nodig hebben (daarover ga ik nog een aparte blog schrijven aangezien de komende bezuinigingen die ik nu al af keur met rekensom erbij omtrent het hoe en waarom, men dient te investeren in de toekomst en dat zie ik helaas niet gebeuren met huidige plannen)

Een soort gelijk idee als ThyEnCamp ook binnen Hoogeveen opzetten is intussen een leuke uitdaging geworden op mijn adres en zal het ook zeker goed gaan uitwerken op papier met daarbij concrete mogelijkheden hiervoor binnen Hoogeveen.

Als de plannen voor een minderheidskabinet Rutte met gedoogsteun door de PVV doorgaan, zal het  nieuwe kabinet leunen op een partij, die zonder schroom en schaamte stelselsmatig en puur op grond van afkomst of culturele achtergrond discrimineert en die geen enkel respect en zelfs geen enkele belangstelling voor het individu toont. Een partij met de waanzinnige ideeën om mensen ethnisch te registreren en belasting al dan niet te heffen o.g.v. bepaalde kledij.

Waar is het respect van deze partij voor de Nederlandse grondwet en voor de internationale verdragen die Nederland is aangegaan en die daardoor deel uitmaken van onze wetgeving?

Erger nog dan de grote verkiezingswinst van de PVV zelf is het feit dat Rutte vanaf de avond van de verkiezingen met zo'n partij in zee wilde en zelfs geen moeite zou hebben gehad met de PVV als coalitiegenoot. Is hij puur om tactische redenen zodanig veranderd of hield hij al eerder goed verborgen extreemrechtse denkbeelden erop na? Slechts omdat een coalitie met de PVV moeilijk lag bij delen van zijn achterban en vooral bij de achterban van het CDA zijn de plannen voor een meerderheidscoalitie van VVD, PVV en CDA niet doorgegaan.

En wat te denken van het feit dat het CDA liever op de PVV leunt dan over een brede middenlinkse coalitie met de PvdA, GroenLinks, D66, de PvdD en de SP of de ChristenUnie überhaupt eerst te onderhandelen?

Zouden degenen die onze grondwet en onze rechtstaat willen handhaven niet samen moeten werken in het belang van het land, tegen extremisme en rechtspopulisme, tegen zondenbokpolitiek en vreemdelingenhaat? Waar is de meerderheid voor onze grondwet en voor de daarin omschreven fundamentele mensen- en burgerrechten, of bestaat die soms niet meer?

De grote winnaar van een minderheidskabinet van VVD en CDA, mocht dit er inderdaad komen, is niemand anders dan Wilders zelf. Aan de ene kant onmisbaar als steunpilaar van het kabinet, aan de andere kant nog steeds vrij om kritiek te uiten, vooral in de aanloop naar de volgende verkiezingen, zou hij de spil van het kabinet Rutte zijn, zonder er zelf aan deel te nemen en zonder echte politieke verantwoordelijkheid te dragen. Hij hoeft niets te doen om te blijven groeien, hij hoeft alleen maar iets te roepen, zoals hij altijd deed.

Voor de door de VVD beoogde forse en ongetwijfeld onrechtvaardige en onsociale bezuinigingen in de aanstaande vier jaar zal hij de regeringspartijen, hun in zijn ogen "linkse" hobbies en, zoals altijd, de allochtonen, de immigranten, de moslems en dgl. verantwoordelijk houden.

Als het minderheidskabinet van VVD en CDA er komt, acht ik het niet onwaarschijnlijk dat de aanhang van de PVV verder groeit en deze in de volgende verkiezingen sterkste partij wordt – ook omdat een verdere "verrechtsing" van de media nu al gepland is, ook door de VVD en het CDA, namelijk verdere reductie van het aantal publieke omroepen die ondanks hun steeds populistischer geluid als "links" worden ervaren.

Na het kabinet Rutte zien we het kabinet Wilders verschijnen, daarna zien we geen verdere kabinetten meer, slechts nog de "staats-tv Wilders", de eenheidsomroep met de mooie naam "eendrachtsomroep" of dgl.  – Berlusconi toont al aan dat zoiets in Europa kan -, en worden dagelijks gratis met behulp van de inkomsten uit reklame in opdracht van de grote industrie van hun eenheidskost voorzien.

Als de plannen voor een minderheidskabinet Rutte met gedoogsteun door de PVV doorgaan, zal het  nieuwe kabinet leunen op een partij, die zonder schroom en schaamte stelselsmatig en puur op grond van afkomst of culturele achtergrond discrimineert en die geen enkel respect en zelfs geen enkele belangstelling voor het individu toont. Een partij met de waanzinnige ideexc3xabn om mensen ethnisch te registreren en belasting al dan niet te heffen o.g.v. bepaalde kledij.

Waar is het respect van deze partij voor de Nederlandse grondwet en voor de internationale verdragen die Nederland is aangegaan en die daardoor deel uitmaken van onze wetgeving?

Erger nog dan de grote verkiezingswinst van de PVV zelf is het feit dat Rutte vanaf de avond van de verkiezingen met zo'n partij in zee wilde en zelfs geen moeite zou hebben gehad met de PVV als coalitiegenoot. Is hij puur om tactische redenen zodanig veranderd of hield hij al eerder goed verborgen extreemrechtse denkbeelden erop na? Slechts omdat een coalitie met de PVV moeilijk lag bij delen van zijn achterban en vooral bij de achterban van het CDA zijn de plannen voor een meerderheidscoalitie van VVD, PVV en CDA niet doorgegaan.

En wat te denken van het feit dat het CDA liever op de PVV leunt dan over een brede middenlinkse coalitie met de PvdA, GroenLinks, D66, de PvdD en de SP of de ChristenUnie xc3xbcberhaupt eerst te onderhandelen?

Zouden degenen die onze grondwet en onze rechtstaat willen handhaven niet samen moeten werken in het belang van het land, tegen extremisme en rechtspopulisme, tegen zondenbokpolitiek en vreemdelingenhaat? Waar is de meerderheid voor onze grondwet en voor de daarin omschreven fundamentele mensen- en burgerrechten, of bestaat die soms niet meer?

De grote winnaar van een minderheidskabinet van VVD en CDA, mocht dit er inderdaad komen, is niemand anders dan Wilders zelf. Aan de ene kant onmisbaar als steunpilaar van het kabinet, aan de andere kant nog steeds vrij om kritiek te uiten, vooral in de aanloop naar de volgende verkiezingen, zou hij de spil van het kabinet Rutte zijn, zonder er zelf aan deel te nemen en zonder echte politieke verantwoordelijkheid te dragen. Hij hoeft niets te doen om te blijven groeien, hij hoeft alleen maar iets te roepen, zoals hij altijd deed.

Voor de door de VVD beoogde forse en ongetwijfeld onrechtvaardige en onsociale bezuinigingen in de aanstaande vier jaar zal hij de regeringspartijen, hun in zijn ogen "linkse" hobbies en, zoals altijd, de allochtonen, de immigranten, de moslems en dgl. verantwoordelijk houden.

Als het minderheidskabinet van VVD en CDA er komt, acht ik het niet onwaarschijnlijk dat de aanhang van de PVV verder groeit en deze in de volgende verkiezingen sterkste partij wordt – ook omdat een verdere "verrechtsing" van de media nu al gepland is, ook door de VVD en het CDA, namelijk verdere reductie van het aantal publieke omroepen die ondanks hun steeds populistischer geluid als "links" worden ervaren.

Na het kabinet Rutte zien we het kabinet Wilders verschijnen, daarna zien we geen verdere kabinetten meer, slechts nog de "staats-tv Wilders", de eenheidsomroep met de mooie naam "eendrachtsomroep" of dgl.  – Berlusconi toont al aan dat zoiets in Europa kan -, en worden dagelijks gratis met behulp van de inkomsten uit reklame in opdracht van de grote industrie van hun eenheidskost voorzien.

Scholieren die hun leslokalen inbarakken hebben, wachtlijsten van vele weken tot maanden in demedische zorg en gebrek aan toegankelijkheid van medischespecialisten, ouderen of gehandicapten die zonder thuiszorg komen tezitten of met een groot aantal verschillende thuiszorgmedewerkers temaken krijgen, reizigers die wegens bevroren wissels in de winterstranden, mensen die hun benen breken op ongeruimde en bevrorenstraten, ze zijn allemaal de dupe van hetzelfde verschijnsel: deterugtocht van de overheid uit allerlei taken die bij uitstek door deoverheid zouden moeten worden vervuld, omdat enig winstoogmerk bijhet vervullen van deze taken niet leidt tot verbetering van dekwaliteit, maar juist tot achteruitgang van deze.

Daarbij bedoel ik met terugtocht nietalleen de volledige terugtocht waarbij een openbare taak overgaat inparticulier beheer, maar ook het zodanige bezuinigen daarop dat dezetaak nauwelijks nog kan worden vervuld.

Deze situatie leidt niet alleen totontevreden patiënten, reizigers en scholieren, maar ook totontevreden artsen, NS personeel en leraren die geen mogelijkheidhebben om aan de gerechtvaardigde verwachtingen aan de kwaliteit vanhun dienstverlening te voldoen.

Bovendien leidt de privatisering vanopenbare taken tot onzekerheid bij het uitvoerend personeel, doordatzij vaak te maken krijgen met een nieuw commerciëel managementdat gewend is puur vanuit winstoogmerk naar een organisatie en haardienstverlening te kijken, dat anderzijds dikwijls geen flauw ideevan de inhoudelijke aspecten en de dagelijkse problemen van dezedienstverlening heeft en dat i.v.m. efficiëntie en winstoogmerkmeestal vanaf het begin op een aantal functies bezuinigt en desnoodswerknemers ontslaat.

Ik vrees dat veel ontevredenheid inNederland hiermee te maken heeft. “Links” heeft daartegen tot nutoe weinig ingebracht, mede omdat de PvdA lang meegedaan heeft bijhet verwaarlozen en privatiseren van openbare taken, b.v. tijdens de paarse coalities(ook al iets terughoudender dan Labour in Engeland).

Het wordt tijd voor een andere dan dezeneoliberale koers. Als de PvdA haar koers wijzigt en deontevredenheid verdwijnt, zal haar electoraat gewoon bij haarterugkomen i.p.v. proteststemmen op extreem rechts uit te brengen. Demensen zullen opmerken dat extreem rechts in tegenstelling met b.v.GroenLinks geen oplossingen heeft en dat niet allochtonen,buitenlanders, etc. voor hun problemen verantwoordelijk zijn, maar deneoliberale politiek van de laatste decennia.

De eerlijkheid gebiedt wel hieraan toete voegen dat openbare voorzieningen nu eens geld kosten en wedaarvoor gezamenlijk belasting betalen. Een betere kwaliteit van dedienstverlening gaat bezwaarlijk samen met lastenverlichting. Derechtse partijen weten dit goed, maar pretenderen niettemin ookzonder middelen de kwaliteit te kunnen verbeteren.

GroenLinks zal de PvdA hard nodighebben voor het vormen van linkse coalities – niet alleen na deaanstaande gemeenteraadsverkiezingen. Het zou mooi zijn alsuiteindelijk eens weer een grote linkse coalitie in Nederland totstand zou komen en het tij gekeerd zou worden.

Scholieren die hun leslokalen inbarakken hebben, wachtlijsten van vele weken tot maanden in demedische zorg en gebrek aan toegankelijkheid van medischespecialisten, ouderen of gehandicapten die zonder thuiszorg komen tezitten of met een groot aantal verschillende thuiszorgmedewerkers temaken krijgen, reizigers die wegens bevroren wissels in de winterstranden, mensen die hun benen breken op ongeruimde en bevrorenstraten, ze zijn allemaal de dupe van hetzelfde verschijnsel: deterugtocht van de overheid uit allerlei taken die bij uitstek door deoverheid zouden moeten worden vervuld, omdat enig winstoogmerk bijhet vervullen van deze taken niet leidt tot verbetering van dekwaliteit, maar juist tot achteruitgang van deze.

Daarbij bedoel ik met terugtocht nietalleen de volledige terugtocht waarbij een openbare taak overgaat inparticulier beheer, maar ook het zodanige bezuinigen daarop dat dezetaak nauwelijks nog kan worden vervuld.

Deze situatie leidt niet alleen totontevreden patixc3xabnten, reizigers en scholieren, maar ook totontevreden artsen, NS personeel en leraren die geen mogelijkheidhebben om aan de gerechtvaardigde verwachtingen aan de kwaliteit vanhun dienstverlening te voldoen.

Bovendien leidt de privatisering vanopenbare taken tot onzekerheid bij het uitvoerend personeel, doordatzij vaak te maken krijgen met een nieuw commercixc3xabel managementdat gewend is puur vanuit winstoogmerk naar een organisatie en haardienstverlening te kijken, dat anderzijds dikwijls geen flauw ideevan de inhoudelijke aspecten en de dagelijkse problemen van dezedienstverlening heeft en dat i.v.m. efficixc3xabntie en winstoogmerkmeestal vanaf het begin op een aantal functies bezuinigt en desnoodswerknemers ontslaat.

Ik vrees dat veel ontevredenheid inNederland hiermee te maken heeft. xe2x80x9cLinksxe2x80x9d heeft daartegen tot nutoe weinig ingebracht, mede omdat de PvdA lang meegedaan heeft bijhet verwaarlozen en privatiseren van openbare taken, b.v. tijdens de paarse coalities(ook al iets terughoudender dan Labour in Engeland).

Het wordt tijd voor een andere dan dezeneoliberale koers. Als de PvdA haar koers wijzigt en deontevredenheid verdwijnt, zal haar electoraat gewoon bij haarterugkomen i.p.v. proteststemmen op extreem rechts uit te brengen. Demensen zullen opmerken dat extreem rechts in tegenstelling met b.v.GroenLinks geen oplossingen heeft en dat niet allochtonen,buitenlanders, etc. voor hun problemen verantwoordelijk zijn, maar deneoliberale politiek van de laatste decennia.

De eerlijkheid gebiedt wel hieraan toete voegen dat openbare voorzieningen nu eens geld kosten en wedaarvoor gezamenlijk belasting betalen. Een betere kwaliteit van dedienstverlening gaat bezwaarlijk samen met lastenverlichting. Derechtse partijen weten dit goed, maar pretenderen niettemin ookzonder middelen de kwaliteit te kunnen verbeteren.

GroenLinks zal de PvdA hard nodighebben voor het vormen van linkse coalities xe2x80x93 niet alleen na deaanstaande gemeenteraadsverkiezingen. Het zou mooi zijn alsuiteindelijk eens weer een grote linkse coalitie in Nederland totstand zou komen en het tij gekeerd zou worden.

Vandaag in Dordrecht geweest bij een bijeenkomst over buurtmoestuinen in de krachtwijk Crabbenhof. Wat een enthousiasme spatte daarvan af. Buurtwerkster Aliek was de drijvende kracht. Samen met een paar anderen heeft zij het idee van een buurtmoestuin vormgegeven en gelukkig was er een woningbouwcorporatie die er wel wat in zag en mee is gaan doen. O.a. door grond beschikbaar te stellen. Het leuke was dat het buurthuis - via de moestuinen - mensen actief kreeg die nog nooit het buurthuis waren binnengekomen. Dit waren voornamelijk allochtonen die de Nederlandse taal niet spraken. Via het moestuinproject, heeft Aliek ze toch weten te bereiken en ze zijn zelfs op taalcursus gegaan. Ook Lily uit Delft had een mooi verhaal over een buurtmoestuin. Zij leefde met 32 nationaliteiten vlak bij elkaar en heeft - wederom met hulp van een woningbouwcorporatie - een moestuin opgezet midden tussen de flats. Zij was zelf geboren in Papoea Nieuw-Guinea en ze moest erg denken aan de tuinen die haar moeder vroeger had. Vandaar de naam Moe's tuin.
Mijn presentatie over de relatie tussen buurtmoestuinen en het LNV-beleid staat hier.