Waarom zou ik me als inwoner van de gemeente Leek druk maken om een verhaal over grondaankopen in Apeldoorn? Eerst even in het kort het verhaal: Sinds het jaar 2000 heeft Apeldoorn te ambitieus grondaankopen gedaan en dreigt daardoor een scheur in de broek te krijgen die kan oplopen tot 200 miljoen €. Niet geheel onbelangrijk detail daarbij is dat de uitkomst van een raadsonderzoek is dat het college de raad onjuist, onvolledig en te laat heeft geïnformeerd, een politieke doodzonde, en dat de grondaankopen tegen ieder advies vanuit de ambtenaren zou zijn gedaan. De raad van Apeldoorn moet in februari het rapport bespreken en pas dan zullen er conclusies worden getrokken.

Tot zover het verhaal. Dat rapport kwam deze week uit hetgeen aanleiding vormde voor Radio 1 om deskundigen aan het woord te laten. En een van die deskundigen was de burgemeester van Deventer de heer Andries Heidema in zijn hoedanigheid van voorzitter van de VNG Commissie Ruimte en Wonen. Presentatrice Lara Rense voelde hem stevig aan de tand over hoe dit verlies heeft kunnen ontstaan en wat daar nou de oorzaak van was en, aangezien vele Nederlandse gemeenten met een soortgelijk probleem kampen, of er parallellen zijn met Apeldoorn. Met stijgende verbazing heb ik zijn verhaal aan zitten horen. De schuld lag volledig en alleen bij de crisis. En dat is op z'n zachts gezegd knap. Van die crisis zegt menig econoom en financieel expert in een verklaring hoe het de wereld toch zo heeft kunnen verrassen dat ze die "niet hebben zien aankomen".

Natuurlijk is het handigst om de schuld bij de crisis te leggen, dat is immers een ongrijpbaar begrip geworden. Iedereen orakelt daar inmiddels zo hardnekkig over dat het haast een soort indoctrinatie genoemd kan worden. Weet je niet waar iets door veroorzaakt is of wil je het niet benoemen als dat het is, geef de schuld maar aan de crisis, dan gelooft iedereen het. "Tja, de crisis he, wat kun je daar nou aan doen" zo moet de burger maar geloven. Ik snap die lui van de occupy-beweging wel, al wordt daar door menig bestuurder wat lachend tegenaan gekeken. Ja, voor de Bühne trekken we wel een blik begrip los, maar verder doen we er niets mee.

Of er parallellen zijn met problemen bij andere gemeenten? Dat weet ik niet. Wel weet ik dat vele Groninger gemeenten met financiële problemen kampen die veroorzaakt zijn door grondaankopen, min of meer opgelegd vanuit de Regiovisie Groningen-Assen. Een ambitieus programma waarvan de kar indertijd getrokken werd door de gedeputeerde Marc Calon en Henk Bleker. Een TE ambitieus programma. En dat was een aantal jaren geleden al bekend maar volstrekt genegeerd door bestuurders en gemeenteraden (let wel, dit gaat over gemeenten in Groningen, niet over de gemeente Apeldoorn). Niets crisis, hoe graag men dat ook wil laten geloven. De crisis heeft het reeds ontstane probleem wel verder versterkt. Maar was men indertijd realistisch met het voorliggend cijfermateriaal omgegaan dan had er nooit een vertaling kunnen plaatsvinden naar grootschalige grondaankopen. De ambitie van bestuurders in plaats van gezond verstand.

De schuldpositie van Leek is voor een groot deel te danken aan grondaankopen. En misschien in verhouding wel een net zo'n groot probleem als dat in Apeldoorn hetgeen met groot gemak het financieel bankroet  voor Leek in zich kan hebben. Met dank aan de Regiovisie? Nee, met dank aan de bestuurders die zo lijdzaam aan het handje van Marc Calon mee liepen.

Goed politiek drama slaat een ongemakkelijke balans slaan tussen drie dingen: politiek realisme, een intrigerend plot en meeslepend politiek idealisme. De schets van hoe politiek werkt, moet kloppen, anders gaat het wringen. We zetten de televisie uit als het niet klopt. Maar wil een politiek drama ons meenemen, dan moet er iets gebeuren, we moeten mee genomen worden in een verhaal. Politiek biedt daar mooie mogelijkheid voor: grote belangen, slimme strategen en intrige op het hoogste niveau. Ten slotte wordt een politiek drama alleen echt interessant als we ons met de karakters kunnen identificeren: als zij zich vol idealisme inzetten voor een betere wereld. Ik wil vanuit dit perspectief naar een aantal verschillende politieke drama’s kijken.

Ideal(istisch)e Politici

The West Wing (1999-2006, wiki, een van de vele prachtige scenes) is de touch stone van political drama. Het volgt President Bartlet, de ideale president: een man met de charme van Clinton, de intelligentie van Keynes en de compassie van Carter. Het team om hem heen, zijn woordvoerders, chief of staff, en speechwriters, doen hun best om van dit Presidentschap een succes te maken. De politieke realiteit is weerbarstig, de Democratische President staat tegenover een Republikeins Congres. Ze weten politieke successen te boeken, maar moeten nationaal en internationaal tegenslagen weerstaan. Alle politici hebben het hart op de juiste plek, maar moeten soms vuile handen maken om meerderheden voor hun wetten te vinden en om de wereld veilig te houden. De serie is geprezen om het realistisch beeld dat het geeft van het Amerikaanse politieke stelsel. De serie komt het meest op gang in de laatste seizoenen als de focus wordt verlegd naar de race om het presidentschap tussen een oude, maar onafhankelijk denkende Republikein en een jonge Democratische kandidaat met een etnische afkomst. Vier jaar voor de verkiezing van Obama weet de serie een boel correcte voorspellingen te doen: zelfs de voorspelling dat de Democratische kandidaat uiteindelijk een tegenstrever zou kiezer voor de post van Secretary of State.

Ik denk dat de grote kracht van The West Wing ligt in de combinatie van twee dingen: een realistisch beeld hoe politiek in Amerika eigenlijk werkt, een aanstekelijk politiek idealisme van de hoofdpersonen die geloven dat ze het land de goede kant op kunnen krijgen. Maar het geniale schrijf- en camerawerk maakt het af: door de snelle dialogen en voortdurend bewegend opgenomen scenes wordt je meegezogen in een dynamische politieke wereld die je wel moet volgen. Het enige minpunt is het overall plot: in de eerste seizoenen zijn er veel “political problem of the week”-afleveringen, het grote plot komt pas met de onthulling dat de President ziek is, maar dit niet heeft vertelt. De makers probeerden een Lewinsky-achtige affaire in hun verhaal te verweven: een President die liegt en daarover verantwoording moet afleggen, en zo zijn presidentschap zwaar beschadigt, maar daar zit een stuk minder intrige achter dan je zou verwachten. In de latere seizoenen de race om The White House, niet zo zeer spannend maar wel enthousiasmerend.

Commander-in-Chief (2005-2006, wiki, eerste scene) probeert het succes van The West Wing te kopieren: een onafhankelijke vice-president van de Verenigde Staten wordt president als de Republikeinse president doodgaat. Ze vindt een vijandig Congres tegenover zich en woelt zich door familieproblemen. Ik heb al eerder geschreven dat deze serie een slechte kopie is.

Seks en Politiek

De Lewinsky-affaire is een grote inspiratie voor filmmakers, veel zoeken de relatie op tussen seks en politiek: de nieuwe film The Ides of March (2011, wiki, trailer) van George Clooney verslaat de primary-verkiezing van een linkse Amerikaanse presidentskandidaat door de ogen van een van zijn jonge, ambitieuze, idealistische aides: die stuit op een politieke schandaal. De kandidaat heeft een kind verwekt bij een campagnemedewerker. De aide helpt de medewerker bij een abortus, maar de druk wordt haar te veel: ze pleegt zelfmoord. De aide gebruikt die informatie uiteindelijk om zelf zijn positie in de campagne zeker te stellen. De film lijkt sterk op Primary Colors (1998, wiki, trailer). De plotten vallen min-of-meer samen: een seksueel schandaal, een aide die het geheim houdt. En zo verliest een jonge politicus zijn naiviteit. De herhaling van deze verhalen is ook niet raar, want President Clinton werd door zulke seksuele schandalen achter volgt. Het fundamentele verschillen tussen de twee verhalen is dat in The Ides of March iedereen alles voor zijn eigenbelang inzet, in Primary Colors komt de politieke volwassenwording heel hard aan, maar verandert de naieve jongeling niet in een slag in een berekende Machiavelli. Dat geeft duidelijk een plus aan Primary Colours voor realisme en idealisme.

The American President (1995, wiki, trailer) geeft een veel romantischer beeld van de verhouding tussen macht en liefde. The American President gaat over de opbloeiende relatie tussen de Democratische Amerikaanse President, een wedunaar, en een milieulobbyiste. Hun liefde komt onder politieke druk te staan als het wordt gebruikt door de Republikeinen die het als een test zien van de moraliteit van de president. Uiteraard: in deze romantische komedie overwint de liefde alles. De waarheid over macht en liefde zal wel ergens tussen de cynische thriller Ides of March en de zoetsappige romantische komedie The American President in liggen. Het meest interessante aan deze flim is dat hij vier jaar voor The West Wing is gemaakt en dat een aantal acteurs op opvallende plaatsen opduiken: President Bartlet is nu Chief of Staff.

The Contender (2000, wiki, trailer) focust op ook een seksschandaal, dat weer wordt gebruikt als de toetssteen van de moraliteit van een Democratische politicus: nu van de eerste vrouwelijke kandidaat-vice-president van de Verenigde Staten. De kandidaat wordt door de Republikeinen ervan beticht tijdens haar studietijd seks te hebben gehad om lid te worden van een studentenvereniging. De kandidaat zwijgt. Dit brengt haar kandidatuur in groot gevaar. We komen erachter dat ze het niet heeft gedaan, maar dat ze vindt dat politiek hier niet over mag gaan. Een klassieke clash tussen het idealisme van een Democratische kandidaat en het cynisme van het Republikeinse establishment. Maar geeft een realistisch beeld van hoe schandalen worden gebruikt om kandidaten te breken.

Post-Lewinsky cinema kunnen we het wel noemen. Maar ook andere recente gebeurtenissen hebben ook hun weerslag gehad: de legendarische presidentschappen van Nixon en Kennedy zijn ook verfilmd.

Historisch Realisme

The Kennedys (2011, wiki, trailer) reconstrueert de Amerikaanse politieke machine: de Kennedys. Vader Joe Kennedy heeft maar een ambitie: zelf President van de Verenigde Staten worden. Als dat niet lukt, concentreert zijn ambitie zich op zijn oudste zoon. Als die omkomt in de Tweede Wereldoorlog, dan richt hij zich op zijn een-na-oudste zoon: John F. Kennedy. Kennedy heeft dezelfde krachten en zwakten als zijn vader: een politiek genie, maar in de relatie met vrouwen uitermate onbetrouwbaar. Alle middelen, inclusief keiharde verkiezingsmanipulatie, worden ingezet om verkozen te worden: zelfs de maffia steunt hen. JFK schopt het tot president. We volgen het presidentschap van Kennedy: statesmanship in de Cuban Missle Crisis (ook mooi verslagen in Thirteen Days (2000, wiki, trailer)). De communicatie tussen de wereldleiders gaat in punten en komma’s van officiele verklaringen. En uiteraard het politiek idealisme in de strijd tegen segregatie. We weten dat het presidentschap van Kennedy bloedig eindigt. Zijn broer Bobby neemt de fakel over en betaalt dat ook met zijn leven.

Over het realisme van zulk politiek drama wordt vaak gezeverd: maar dat gaat over kleine details. Het algemene beeld van politiek dat er geschetst wordt klopt. De Kennedys werden gedreven door hun ambitie om seksuele en politieke veroveringen te boeken en om Amerika iets eerlijker te maken. Daarvoor waren alle middelen geaccepteerd. De nationale politieke realiteit blijkt weerbarstig, maar de internationale politieke realiteit is nog weerbarstiger. We delen de politieke ambities van de Kennedys in de strijd tegen segregatie, maar de alle middelen zijn geaccepteerd-mentaliteit gaat soms te ver.

Een alle middelen zijn geaccepteerd-mentaliteit staat ook centraal in All the President’s Men (1976, wiki, trailer) dit volgt de journalisten die het Watergate schandaal ontdekten. Het is misschien niet zozeer een politiek drama als een journalistieke thriller. Ze stuiten via een simpele inbraak in een hotelcomplex op een samenzwering rond de Republikeinse Amerikaanse president Nixon om met het  Democratische hoofdkwartier af te luisteren. Om hun macht te behouden zijn politici tot alles in staat. De journalisten zijn echter oprecht op zoek naar de waarheid … en een goed politiek verhaal. In Frost/Nixon (2008, wiki, trailer) legt Nixon verantwoording af bij de journalist Frost. De interviews

hebben echt plaats gevonden, maar de verfiliming geeft de context realistisch weer: een sluw politiek genie die een tweede rangs-journalist wil gebruiken om zijn onschuld te bewijzen, en een jonge journalist die zich graag wil bewijzen door een zo groot mogelijke scoop te halen.

Het grote nadeel van zulke films is dat we het einde al weten: je weet dat in de laatste scene van The Kennedys RFK wordt doodgeschoten, je weet dat de wereld niet is vergaan tijdens de Cuban Missiles Crisis en je weet dat, hoe hij het ook probeert te ontkennen, Nixon een crook is.

Maar ook de recente geschiedenis inspireert: Too Big to Fail (2011, wiki, trailer) verslaat een episode uit de Amerikaanse bankencrisis, namelijk hoe in een heel korte tijd de grote banken van Amerika gered moeten worden (het is zo een interessant zusje van de financiele thriller Margin Call (2011, wiki, trailer) over de nacht dat een bank instort). Too Big to Fail geeft een mooi inzicht in hoe de besluitvorming loopt: met niet-meewerkende bankiers, eigenwijze senatoren en grote belangen.

Brits Cynisme

De Amerikaanse politiek staat uiteindelijk veraf van wat wij in Europa gewend zijn: een parlementair stelsel met een premier en onafhankelijke professionele bureaucratie. Politici hebben niet het vermogen om de wereld te veranderen, noch de intelligentie daarvoor. Politiek is wat er gebeurt op televisie, terwijl ambtenaren de dienst uit maken. Dat is in elk geval de indruk die we krijgen van de Britse serie Yes, Minister/Yes, Prime Minister (1980-1984, wiki, een klassieke scene). Dit is een klassieke Britse sitcom uit de jaren ’80: een catchphrase, hoge grapdichtheid en niet meer dan drie karakters: de politicus die denkt hij iemand is, maar dat niet is, de sluwe topambtenaar en de aangever, de persoonlijke secretaris van de minister. Maar daar achter zit een cynisch-realistisch beeld van de politiek. Een minister weet in een periode van vier jaar niets te bereiken, de echte macht ligt bij de honderden ambtenaren die er jaren zitten, en in het bijzonder de topambtenaren. Het was de favoriete serie van de toenmalige premier Margaret Thatcher zelf, die een even cynisch beeld had van de overheid.

De VPRO heeft, overigens, recentelijk geprobeerd de serie te kopieren, zonder succes (Sorry Minister, 2009, wiki, een overduidelijk gekopieerde scene).

Nog cynischer dan Yes (Prime) Minister is de serie House of Cards (1990, wiki, klassieke scene), To Play the King (1993, wiki, nog zo’n klassieke scene) en The Final Cut (1995, wiki, een laatste klassieke scene). Ik schreef hier al eerder over. Het volgt de fictieve politieke carriere van Francis Urquhart (F.U.) een machiavellistische politicus. Urquhart wil alles doen om zijn macht te vergroten. In House of Cards elimineert hij een-voor-een zijn mogelijke concurrenten als conservatieve partijleider door seksschandalen te creeeren en reputaties van mensen te vernietigen. Het kost uiteindelijk het leven van zijn politieke assistent. Urquhart begint een relatie met een jonge journaliste die geintrigeerd is door het charisma van de macht. Ze komt achter zijn plannen. Urqhart vermoordt ook haar. In To Play the King is Urquhart premier geworden aan gaat hij de strijd om de macht aan met de idealistische koning, die zich verzet tegen het rechtse beleid van de regering. Urqhart dwingt hem uiteindelijk af te treden voor zijn nog zeer jonge zoon. In The Final Cut probeert Urquhart zijn pensioen zeker te stellen door in de laatste dagen van zijn premierschap een oliedeal te regelen waar hij zelf voordeel van heeft. Als dit dreigt uit te komen, laat zijn vrouw, die in de hele serie een soort Lady Macbeth is geweest, hem vermoorden om zijn reputatie te bewaren. Dit niveau van intrige gaat veel verder dan echte politiek, of zelfs de Amerikaanse politieke thrillers. Waar in het begin de kijker, net als de jonge journaliste geintrigeerd is door de machtpoliticus Urquhart, eindigt hij als een karikatuur. Deze triologie is een interessante studie van absolute macht, maar staat wel ver van de politieke realiteit.

Blair werd voor 2003 gezien als een politicus van een ander slag dan de cynische conservatieven. Een man die als geen ander kan communiceren, mensen enthousiast kan maken voor een progressief verhaal. In het drieluik The Deal (2003, wiki, laatste scene), The Queen (2006, wiki, trailer) en The Special Relationship (2010, wiki, trailer) zien we hoe Tony Blair, een jonge ambitieuze hervormer, begint aan een politieke carriere onder mentorschap van de norse Gordon Brown, die door Blair wordt gezien als de natuurlijke partijleider. Hij groeit uiteindelijk boven Brown uit. Blair kan premier worden. De relatie verzuurt: in de politieke realiteit is The Deal nodig tussen de twee. Eerst acht jaar Blair, dan de kans voor Brown. The Queen begint met het aantreden van Blair, die zich tegenover de Britse Koningin moet verhouden. Het opent met een prachtige scene waarin de Koningin een jonge Blair, die net de verkiezingen heeft gewonnen, terecht wijst over het protocol: Blair mag de Koningin niet vragen hem te benoemen als premier. De Koningin moet hem vragen premier te worden. De dood van Prinses Diana is een schakelpunt: Blair weet het publieke sentiment na de dood van Diana veel beter in te schatten dan de koele afstandelijke Koningin. Blair moet de Koningin overtuigen menselijkheid te tonen. The Special Relationship focust op de relatie tussen Blair en Bill Clinton. Clinton nodigt de Blair, als leider van de oppositie uit in het Witte Huis. Hij ziet in Blair een mooie mogelijkheid om een gelijkgezinde centre-left progressive politicus aan de macht te helpen. Clinton geeft Blair advies als hij eenmaal premier is geworden. De twee leiders komen in conflict over Kosovo. Blair wil veel harder ingrijpen dan Clinton. Dat wil hij uit politiek idealisme: de wereld moet vrij worden gemaakt van dictatuur. Hij forceert Clinton, die ondertussen door seksschandalen politiek is verzwakt, om in te grijpen. Twee jaar later is een verzuurde Clinton president af en zoekt Blair een nieuwe relatie met Bush. De politieke kernboodschap van de drie films is dat politiek niet over grote idealen of grote schandalen, maar over persoonlijke relaties gaat. Blair groeit iedere keer als leerling boven zijn meester uit, wat de relaties onder druk zet.

Een aanzienlijk cynischer beeld van het premierschap van Blair spreekt uit uit de Amerikaanse film the Ghost Writer (2010, wiki, trailer). De film gaat over een ghost writer die de memoires moet schrijven van een voormalige Britse premier. De premier, een duidelijke kopie van Blair, was heel populair in eigen land en bij de Amerikaanse regering. Zijn reputatie is echter onder druk gekomen vanwege zijn steun aan de War against Terror. De schrijver komt erachter dat de premier letterlijk door de Amerikanen aan de macht geholpen is: in zijn studietijd is hij gekoppeld aan een vrouw die hem stimuleerde om premier te worden en daar het Amerikaanse belang te dienen. Een vermakelijke speculatie, maar geen diepzinnige politieke analyse. Een soort Manchurian Prime Minister eigenlijk (cf. Manchurian Candidate 1962, 2004, wiki, wiki, trailer, trailer)

Van Eigen Bodem

In Nederland hebben we het ook geprobeerd: politiek drama van onze eigen bodem. Den Uyl en de Affaire Lockheed (2010, wiki, trailer) volgt de Nederlandse premier Den Uyl die probeert een schandaal rond de Kroon te voorkomen. Het conflict tussen de linkse idealen van Den Uyl en de politieke realiteit worden mooi weergegeven door Den Uyl zowel te volgen in zijn eigen familie, waar zijn eigen zoon Den Uyl veroordeelt voor het creeeren van een doofpot en op het Paleis, waar hij keihard met de politieke realiteit wordt geconfronteerd. De affaire en Den Uyl spelen een bijrol in Bernhard, Schavuit van Oranje (2010, wiki, trailer). Dit legt vrij realistisch het politieke leven van Bernhard langs het politieke leven Maxima. Bernhard, geniaal gespeeld door Daan Schuurmans, vindt zichzelf eigenlijk te groot voor Nederland: tijdens de Tweede Wereldoorlog werkt hij mee met staatslieden, in het na-oorlogse Nederland wordt zijn positie steeds marginaler. Maar de sluwe vos weet, zo speculeert de serie op basis van het script van Thomas Ross, een laatste zet te maken: hij haalt Maxima naar Nederland om de zwakke kroonprins bij te staan, zoals ook hij ooit naar Nederland is gehaald om de zwakke kroonprinses bij te staan.

Een stuk zwakker is Vox Populi (2008, wiki, trailer). Het volgt de politiek leider van RoodGroen (ja, dat is een heel subtiele verwijzing), Jos Fransen, die in een midlife crisis is beland. Via de nieuwe vriend van zijn dochter komt hij in contact met “gewone burgers”. Hij merkt dat hij het goed doet in de peilingen als hij de taal van deze gewone burgers uitslaat op televisie. Maar daarmee breekt hij wel met zijn eigen politieke programma. De peilingen en zijn affaire met een stagaire slaan hem naar de bol. En uiteindelijk besluit hij te migreren. De film is weinig realistisch: het gaat uit van populistisch idee dat er een kloof tussen burger en bestuur is en dat kiezers naar iedere politicus neigen die daarover heen stapt. Wat de film precies wil zeggen over politiek is mij onduidelijk: het lijkt me eerder een film over een man in een midlife crisis die toevallig politicus is. Het enige interessante is het hoge aantal cameo’s van ‘echte’ politici, journalisten en opiniemakers.

De Burcht

Een Nederlandse The West Wing is er dus niet. Het meest dichtbij komt Borgen (vanaf 2010, wiki, bijbehorende website). Borgen volgt de Deense politica Birgitte Nyborg, die onverwacht premier wordt. We volgen de complexe relaties tussen politici, de media en voorlichters en de reprecussies van politieke carrieres op het thuisfront. Nyborg, de leider van de sociaal-liberale partij Moderate wordt onverwacht premier, als de leider van de grote sociaal-democratische partij en de leider van de grote liberale partij verwikkeld raken in een moddergevecht over politieke schandalen op de laatste dagen van de verkiezingen. Nyborg vormt een minderheidskabinet van groenen, sociaal-democraten en sociaal-liberalen dat soms steun moet vinden bij de uiterste linkse Solidarisk Samling en soms bij de centrum-rechtse Ny Nojre. Binnen de coalitie staan de weinig sympathieke sociaal-democraten, die zich als de natuurlijke machtspartij zien, klaar om Nyborg een dolk in de rug te steken. Het partijenstelsel is overduidelijk gebaseerd op het Deense, maar doet sterk denken aan het Nederlandse stelsel: van rechtse xenofobe populisten tot regenteske sociaal-democraten, het is wel heel herkenbaar. De serie wordt soms gezien als politiek naief omdat Nyborg nogal amateuristisch is en er vaak alleen voor lijkt te staan, maar Nederlandse politici zijn allemaal amateurs. Tegelijkertijd volgt het plot de jonge journaliste Fonsmark, wiens carriere een plotseling sprong maakt. Zij probeert haar onafhankelijke journalistieke positie te beschermen tegen de druk van de politieke macht en niet altijd welwillende collega’s. Ze worden verbonden door Kasper Juul, de sluwe spindokter van de premier: een echte machtspoliticus die prachtige speeches kan schrijven en die een relatie had met Fonsmark.

De serie is gemaakt door de makers van The Killing, een politiethriller. En dat is het enige nadeel: er is een grote neiging om lijken naar beneden te gooien als een soort Deus Ex Machina. De serie opent met de politiek assistent van de liberale premier die sterft in de kamer van Fonsmark (met wie hij een relatie heeft) en voor zijn baas belastend bewijs achterlaat voor Juul om te vinden. En zo zitten er wel meer weinig realistische thriller-achtige twists en turns in.

Veel realistischer is de weergave van de relatie tussen seks en macht. De premier en haar man groeien uit elkaar: hij moet zijn carriere opgeven voor haar. Zij heeft het veel te druk om intiem te zijn met hem. Het huwelijk valt uitelkaar: niets geen spannende one-night-stands maar een opdrogend huwelijk.

We zien een prachtig en herkenbaar beeld van politiek achter de schermen in een parlementair stelsel. Hierin probeert de premier trouw te blijven aan haar sociaal-liberale idealen, terwijl de media en haar coalitiepartners dat proberen te dwarsbomen. Een prachtige serie dus, het enige probleem is dat de schrijvers denken dat ze bovenop alle politiek ook nog een extra dramatisch plot nodig hebben, dat niet bijdraagt aan het politieke verhaal.

In Conclusion

De meest realistische films zijn de historische drama’s. Het minst realistisch zijn volgens mij Vox Populi en The Manchurian Candidate. Het meest idealistisch zijn The Contender en The West Wing. Een hele serie films en series zijn uitermate cynisch. Het spannendst is The Contender, samen met Primary Colors, Ides of March en House of Cards. Daarin kan je echt niet voorspellen hoe het plot zich ontwikkeld. Commander in Chief, Yes, Prime Minister/Sorry, Minister en Vox Populi zijn aanzienlijk voorspelbaarder. Dat geeft een tie aan de top (The Contender/The West Wing) en een duidelijke verliezer: Vox Populi.

Hoewel de media ons anders willen doen geloven (zie bijvoorbeeld het Volkskrant-artikel van zaterdag 17 december j.l.), biedt de links-rechts retoriek wat mij betreft geen oplossing voor de burger in deze tijden van economische en politieke crisis. Terecht stelt Hans Schnitzler (publicist en filosoof) deze week in De Volkskrant (21 december j.l.) dat het krampachtige gevecht tussen de linksmens en de rechtsmens een schijn- en achterhoede gevecht is. Het getuigt van een vergane reflex om in tijden van onzekerheid terug te grijpen op bestaande wereldbeelden.

Schnitzler ziet een spanning tussen mondiale vraagstukken en lokale belangen. Ik kan me daar een heel eind in vinden. Toch heb ik het gevoel dat ook die dichotomie gebaseerd is op een oud ‘frame’. De bekende tegenstelling tussen een kosmopolitische versus een provinciale levenshouding. Naar mijn idee gaat het meer om de spanning tussen het grootschalige, anonieme, technocratische versus het kleinschalige, menselijke en democratische in onze samenleving. Het grappige is dat mensen over de gehele wereld roepen om meer grip op hun eigen omgeving. Groene en sociale innovatie laten een uitweg uit deze spanning zien. Bewijzen daarvoor worden dagelijks geleverd op alle niveaus in de samenleving. Van de Occupy-beweging op wereldschaal tot coöperatieve samenwerkingsverbanden tussen burgers of bedrijven op lokale schaal. De meest innovatieve bedrijven en instellingen blijken platte organisaties te zijn die uitgaan van open-innovatie, duurzaamheid, vertrouwen en professionaliteit. Daar ligt dus onze toekomst. Het wordt dan ook de kunst om als groene politieke partijen in Europa en als GroenLinks in Nederland daarop aan te sluiten.

Als GroenLinks hebben wij alle waarden en capaciteiten in huis om koploper te worden, om de bestaande politieke patstelling tussen links en rechts te doorbreken. Wel zullen we dan de tijd moeten nemen, investeren in onze beginselen, uitgaan van onze eigen kracht en ons meer nog dan nu het geval is openstellen voor de mensen en ontwikkelingen om ons heen. Wanneer we daartoe bereid zijn, ligt een groene toekomst voor ons. Ik wil me voor deze ambitie inzetten als jullie partijvoorzitter! Meld je daarom uiterlijk 10 januari a.s. aan voor het congres via http://congres.groenlinks.nl/aanmelden en geef op 11 februari mij je vertrouwen!

De beste wensen voor 2012 en tot binnenkort!

Met vriendelijke groet,

Arno Uijlenhoet

Soms word je in het leven voor lastige keuzes geplaatst. Mij gebeurde dat toen ik van verschillende kanten werd gepolst of ik interesse zou hebben mee te gaan in de sollicitatieprocedure voor het voorzitterschap van de partij. Voor een relatieve nieuweling is dat eervol, maar ook een uitdaging. Uiteindelijk won de idealist het in mij. Ik heb oog voor wat haalbaar is, maar bovenal geloof ik in een rechtvaardige, duurzame en democratische samenleving. Dat is wat mij drijft in mijn leven, in mijn werk en nu ook in mijn kandidatuur voor het voorzitterschap van onze partij.

En ik ben ervan overtuigd dat idealisme weer meer dan ooit nodig is! De vertrouwenscrisis in de politiek, de crisis in onze economie en de klimaatcrisis vragen om een partij die hervormingsgezind is, die de traditionele links-rechts tegenstellingen overstijgt en die het politieke ongenoegen weet te vertalen in een inclusieve, beschavende en hoopgevende visie op de toekomst. GroenLinks ís deze partij.

Maar om er in de Nederlandse politiek op termijn echt toe te doen, zullen we ons meer als als politiek-maatschappelijke doorbraakbeweging moeten profileren en organiseren. GroenLinks moet daarom meer gaan investeren in de lange termijn, in de eigen beginselen, in de eigen basis en minder machtspolitiek bedrijven op de korte termijn.

Wij zijn niet alleen een ideeënpartij op zoek naar de macht, maar bovenal een politieke beweging op zoek naar meer kracht. Wij gaan niet van de straat naar de staat! Wij zijn van de straat en de staat!

Om aan deze ambitie inhoud te geven, pleit ik voor de volgende keuzes:

1. Voor een open debatpartij: Laten wij weer meer ruimte maken voor debat. Discussies gaan gewoon door, in alle openheid, zonder vrees, ook wanneer de Tweede Kamerfractie op grond van haar eigen afweging en mandaat een besluit neemt waarvoor geen meerderheid in de partij bestaat.
2. Voor een verbonden partij: Om een duurzame doorbraak, een echte Green Deal te realiseren, halen we alles uit de kast om ons te verbinden met hervormingsgezinde burgers, bedrijven en instellingen.
3. Voor progressieve samenwerking: Uitgaande van onze eigen kracht, gaan we samenwerking aan met progressieve krachten in de Nederlandse politiek.
4. Meer aandacht voor interne democratie: Om de interne democratie en de aantrekkingskracht van onze partij te versterken voeren we primaries in bij het verkiezen van onze lijsttrekker.
5. Verdere professionalisering: We zullen nog meer dan nu moeten investeren in de kwaliteiten van onze organisatie, onder andere door opleiding, training en talentsearch.

Door uit te gaan van onze eigen kracht krijgen we een scherper, groener en progressiever profiel en kunnen we beter profiteren van de groeiende duurzame onderstroom in onze samenleving. En versterken we ook onze machtsbasis!
Ik vraag om jullie steun, omdat ik ervan overtuigd ben dat GroenLinkse politiek meer dan ooit nodig is en omdat ik weet dat we beter kunnen! Samen voor een betere toekomst!

Arno Uijlenhoet, kandidaat-voorzitter GroenLinks

Goh, wat een dag! Na een 16 uur durende Statenvergadering de apotheose: de provincie Noord-Brabant verwerpt het onderhandelingsakkoord natuur dat staatssecretaris Bleker met het IPO heeft gesloten. Aangezien staatssecretaris Bleker meerdere malen heeft gezegd dat het akkoord van tafel is wanneer één provincie tegenstemt, is dit een geweldigde dag voor de natuur in Nederland!

Tijdens het debat over het natuurakkoord heb ik gevochten als een leeuw. Bleker maakt de natuur kapot en Brabant mag zich niet laten chanteren! Hoewel SP-gedeputeerde Van den Hout zwichtte voor Bleker, nam de volksvertegenwoordiging een buitengewoon moedig besluit. De meerderheid van Provinciale Staten (26 voor – 28 tegen) verwierp het akkoord.

Het was nog nooit zo stil in de Statenzaal als tijdens de hoofdelijke stemming over het natuurakkoord. Veel velen was het een verrassing dat de voltallige PVV-fractie tegenstemde. Zij kunnen weliswaar leven met de bezuinigingen op natuur, maar vinden het onacceptabel dat Gedeputeerde Staten voorstelt een akkoord goed te keuren, waarvan ze zelf zegt dat het onuitvoerbaar is.

De Statenleden van de SP zaten in een lastige positie. Enerzijds verdedigde hun eigen gedeputeerde Van de Hout - zij het tandenkransend - namens Gedeputeerde Staten het natuurakkoord. Anderzijds spreekt de landelijke SP vernietigend over het akkoord. Ze stelden zelfs de notitie op “1 voor natuur: Natuurbehoud in de provincie Brabant, waarom de provinciale overheid het deelakkoord ‘natuur’ niet moet tekenen.” Ontzettend goed dat 4 SP Statenleden vanavond hun hart volgden, maar ik ben blij dat ik op dit moment niet in hun schoenen sta.

Vandaag werd meerdere malen duidelijk wat voor mogelijkheden het biedt nu het CDA en de VVD sinds maart samen geen Statenmeerderheid hebben. Tijdens de discussie over de toekomst van het landelijk gebied, konden maar liefst 4 moties van GroenLinks – ondanks een negatief advies van Gedeputeerde De Boer (VVD) – rekenen op een meerderheid. Zo:

-     komt er een nulmeting met alle informatie met betrekking tot de intensieve veehouderij in Brabant. Provinciale Staten ontvangt jaarlijks een geactualiseerd overzicht hiervan;

-      moet de onafhankelijke regiegroep die het advies van de Commissie van Doorn gaat uitvoeren, inzichtelijk maken op welke wijze de kringlopen van de Brabantse veehouderij – traceerbaar – gesloten te maken zijn op basis van Noordwest-Europese schaal;

-    moet het publieke garantiefonds voor de kosten van zoönosen (dierziekten) door het bedrijfsleven zelf worden gevuld;

-     wordt in de Verordening Ruimte voor nieuwbouw of uitbreiding het afstandscriterium van minimaal 250 meter tussen intensieve veehouderijbedrijven en gevoelige bestemmingen (woningen) bij vergunningverlening opgenomen. Binnen de afstand van 250 – 1000 meter tussen een LOG of IV-bedrijf tot een woonkern of lintbebouwing wordt voortaan bij vergunningverlening een aanvullende gezondheidskundige risicobeoordeling uitgevoerd.

Ook de motie die de PvdA mede namens GroenLinks indiende met de veelzeggende titel ‘Genoeg, geen vee erbij’ haalde het! Deze motie spreekt uit dat - gezien de richtlijnen van de Commissie Van Doorn - alles in het werk moet worden gesteld om de veestapel terug te dringen.

Onder lees meer mijn spreektekst tijdens de 1^e termijn van het debat over het natuurakkoord. Het videoverslag volgt snel!

Voorzitter, GroenLinks staat pal voor 2 zaken:

-     Dat alle bestaande natuur goed beheerd wordt, nu en in de toekomst. Dat is toch wel het minste wat we kunnen doen?

-     De Brabantse natuur op termijn verder wordt versterkt. Gelukkig staat dat ook in het Statenvoorstel over het Brabantse StadteLand, ook al mag ik dat geloof ik niet meer zo noemen. In het stuk over Stad en Platteland staat letterlijk “dat de afname van biodiversiteit stopt en mogelijkheden worden geboden voor een toename.” Dat is een ontzettend flinke ambitie, want ondanks vele inspanningen loopt de biodiversiteit al jaren terug. Mijn eerste vraag aan Gedeputeerde Staten is dan ook heel simpel: gelooft GS zelf nou werkelijk, dat het met het onderhandelingsakkoord natuur dat staatssecretaris Bleker met het IPO heeft gesloten, mogelijk is om de enorme ambitie die deze Staten zojuist heeft vastgesteld, te behalen? 

Tsja, het onderhandelingsakkoord. Of moet ik wurgakkoord zeggen, om met de woorden van SP Tweede Kamerlid Henk van Gerven te spreken? Eigenlijk wel, want het is een wurgakkoord! Ook onze eigen gedeputeerde Van den Hout zei niet voor niets in én tegen de Tweede Kamer dat we eigenlijk niet mogen spreken van een akkoord, maar van een dictaat. Er is immers niet onderhandeld.

Het dictaat houdt in dat het netwerk van natuurgebieden, de ecologische hoofdstructuur veel kleiner wordt: 600 duizend hectare in plaats van de eerder beoogde 728 duizend. De kwaliteit van de natuur neemt fors af door het huidige kabinetsbeleid. Meer planten- en diersoorten zullen uitsterven. Ook de biodiversiteit zal verminderen. Dat zijn niet mijn woorden, maar van het Planbureau voor de Leefomgeving. Toch een redelijke neutrale, vaak ook wat conservatieve club.

Wat betekent dat nou voor Brabant?

Nou, Brabantse natuurgebieden moeten worden verkocht. Gebruik en toegankelijkheid van natuurgebieden kan in verband met de veiligheid niet meer worden gegarandeerd. In Brabant gaat het om gebieden in stedelijke regio’s zoals bijvoorbeeld het Mastbos, de Strabrechtse Heide en het Bossche Broek.

Ook dit alles is niet mijn bescheiden mening. Nee, dit schrijft Gedeputeerde Staten ons deze week over in een notitie over Staatsbosbeheer. Deze organisatie beheert ongeveer 25% van de Brabantse bossen en natuurgebieden. In deze natuurgebieden ontvangt Staatsbosbeheer jaarlijks ongeveer 15 miljoen bezoekers. Door de bezuinigingen bij Staatsbosbeheer - die oplopen tot zo’n 60% - wordt de voorlichtende rol en haar rol t.b.v. recreatie uitgehold. Rollen die Staatsbosbeheer van oudsher heeft en die wij allemaal zo belangrijk vinden.

Kijk: dat je in deze financieel lastige tijden wat minder geld aan natuur besteedt en bijvoorbeeld natuuraankoop over meer jaren uitsmeert, logisch. Maar dat je zoveel bezuinigt zodat zelfs het beheer van bestaande natuur zwaar onder druk komt, dat gaat er bij ons niet in.

We laten ons verdorie toch niet chanteren door Henk Bleker, die dreigt met een noodwet? Stikken of slikken. Wat voor banenrepubliek is dit voortaan? Ik vraag GS nadrukkelijk om de eerste de beste trein naar Den Haag te pakken om echt te gaan onderhandelen. Hopelijk kunnen we dan spreken over een akkoord in plaats van over een dictaat.

Komt bij dat de financiële risico’s voor de provincie Noord-Brabant amper zijn in te schatten doordat nog niet duidelijk is:

- Hoe de 100 miljoen die het Rijk vanaf 2014 beschikbaar stelt voor beheer tussen de provincies verdeeld zal worden?

- Hoe het resterende budget van het Investeringsfonds Landelijk gebied wordt ingezet?

- Hoe en waar de ruilgronden worden ingezet?

- Hoe de afgesproken restopgave voor natuurontwikkeling (inrichting en beheer) over de provincies zal worden verdeeld?

Over deze zaken moeten de provincies het komende half jaar nog met elkaar onderhandelen. De armoede verdelen. Daar komen ze natuurlijk nooit uit: iedere provincie komt met een verdeelsleutel die voor zichzelf het best uitpakt.

Voorzitter, dit is niet alleen een slecht dictaat, maar ook een onduidelijk dictaat. Ik zou zo 5 onderwerpen kunnen noemen, waar ook gisteren tijdens het 3e Kamerdebat hierover geen duidelijkheid over is gekomen. Dat doe ik met het oog op de tijd niet.

Een ander punt waar veel onduidelijkheid over bestaat, en waar echt helderheid over moet komen, is de Memorie van toelichting die het IPO heeft geschreven bij het deelakkoord Natuur. Er zijn twijfels of de interpretatie van het deelakkoord in deze Memorie van toelichting wordt gesteund door alle partijen die het akkoord moeten tekenen. Daarom dienen we een amendement in om de Memorie van toelichting integraal onderdeel te laten uitmaken van het deelakkoord. Iedereen is immers gebaat bij duidelijkheid.

Voorzitter, ik ben benieuwd naar de reactie van de gedeputeerde hierop en sluit af. Prima dat natuurbeleid naar provincies komt, maar niet onder deze voorwaarden. We hebben geen flauw idee hoe dit dictaat gaat uitpakken voor de provincie Noord-Brabant en voor de Brabantse natuur. Tot duidelijk is dat met het beschikbare geld aan de doelstellingen kan worden voldaan, mag Brabant hier onder geen beding mee instemmen.

CO2 neutraal, Millenniumgemeente, duurzaam bouwen, energie opwekken… allemaal losse ideeën die de afgelopen jaren steun hebben gekregen in de raad. Waar het in Vught vooral aan ontbreekt is een heldere ambitie en keuze van de gemeentelijke inzet op duurzaamheid. Geen losse acties, maar een samenhangend beleid.

De duurzaamheidsparagraaf  is een van de weinige onderdelen uit het coalitieakkoord van GB-VVD-D66 waar ik achter kan staan. Het label Millenniumgemeente verder uitwerken, effecten voor de lange termijn toetsen, streven naar een klimaatneutrale gemeente… allemaal goede voornemens. Maar deze politieke opdracht aan het college was voor de wethouder nog onvoldoende voeding om tot een beleidsnota te komen over hoe de gemeente dit verder inhoud gaat geven. Daarom was er nog behoefte aan een avond om hier met de raad over te spreken, voordat een notitie ter besluitvorming wordt voorgelegd.

Deze avond werd – na verschillende keren te zijn doorgeschoven – afgelopen donderdag gehouden. Na een korte uiteenzetting over duurzaamheid, mochten zes initiatieven vanuit de samenleving zelf worden gepitcht waarna de raadsleden hun visie op de taak van de gemeente op het gebied van duurzaamheid mochten geven. Dat werd een interessante verzameling van allerlei ideeën wat er allemaal zou moeten kunnen. Maar de avond kwam helaas niet veel verder dan het roepen van allerlei ideeën… En dat terwijl de wethouder vooraf had aangegeven juist behoefte te hebben aan richting voor de uitwerking van een notitie. Een veelvoud van ideeën draagt het risico dat het allemaal maar half wordt gerealiseerd.

Namens PvdA-GroenLinks heb ik dan ook aangegeven waar de gemeente naar mijn mening op moet inzetten: maak een heldere keuze, stel een ambitie en ga daarvoor! Uit de lokale samenleving zelf komen al vele ideeën, dat hoeft de gemeente niet over te nemen. Hooguit moet de gemeente ervoor open staan om op verzoek deze initiatieven te ondersteunen. Zo vroegen de meeste initiatieven tijdens de pitch vooral hulp op het gebied van communicatie. Dat is een quick win lijkt me. De rol van de gemeente is een voorbeeldfunctie: zelf laten zien dat je investeert en je ambities realiseert. En zorg dat deze inzet ook zichtbaar is voor de burgers.

Als het college dit advies ter harte neemt is de uitwerking van een duurzaamheidsnota opeens niet zo ingewikkeld meer. Het coalitieakkoord en de aangenomen moties geven immers al de onderwerpen aan waar steun voor is. Kies een lange termijndoel, werk dit uit in verschillende korte termijnstappen en ga het uitvoeren. Alle aangenomen moties zijn nu slechts nog wensen op papier. De opdracht aan het college is dit om te zetten in actie.

Heerenveen, 28 november 2011 GroenLinks wil dat het nieuwe Thialf 100% energieneutraal wordt. De partij wil een perfect ijsstadion in Heerenveen, met topijs en geen milieubelasting. GroenLinks-Tweede Kamerlid Jesse Klaver heeft vandaag een motie ingediend voor een plan om alleen overheidsgeld te besteden aan het stadion, als het volledig energieneutraal gebouwd wordt. Jesse Klaver: “Schaatsen hoort bij Nederland en een topschaatshal in Friesland is een goede investering. Ik hoop op een Kamermeerderheid achter me om die hal volledig energieneutraal te maken ” Deskundigen zien mogelijkheden om van een moderne ijshal een fabriek van energie te maken. Alleen al op het dak van een gemoderniseerd Thialf kan zo 6.000 m2 zonnepanelen geïnstalleerd worden. Met zonnepanelen op een extra hal voor recreanten en een steviger dak voor de huidige hal kan dat oplopen tot wel 30.000 m2. Daar kan veel energie mee opgewekt worden. GroenLinks stelt hiermee een scherpe politieke voorwaarde aan het besteden van overheidsgeld voor een moderne ijshal in Nederland. De plek van zo’n hal moet volgens GroenLinks het huidige Thialf zijn. Retze van der Honing: “GrienLinks wil realistisch zijn. Totale nieuwbouw is te duur en ook niet echt praktisch. We moeten niet vergeten dat schaatsliefhebbers nu makkelijk uit het hele land per trein, bus of auto bij Thialf kunnen komen. Verbouw en moderniseer het huidige stadion. Voor de realisatie van dit plan zijn Nederlandse experts vast bereid om hun kennis ter beschikking te stellen. Ik zal er ook bij Gedeputeerde Staten op aan dringen dat plannen voor een moderne ijshal alleen geld krijgen van Fryslân als zo’n hal veel zuiniger word dan Thialf en ook zelf energie gaat opwekken.” Thialf heeft Heerenveen definitief op de kaart gezet als topsportstad. Het behoud van zo’n topsportlocatie in Heerenveen is belangrijk voor de stad en de provincie Fryslân. Daarom ook is verbetering en verduurzaming van belang. Het huidige ijsstadion moet jaarlijks energie kopen. Dat is een enorme kostenpost. Door zelf energie op te wekken wordt in één klap een besparing van 1,2 mln euro in de exploitatie van de hal gerealiseerd. Stemming in de Tweede Kamer over de motie van Klaver is op 6 december aanstaande. __________________________________________________________________ Dat er nu knopen moeten worden doorgehakt is duidelijk. Onze ambities zijn en waren duidelijk. Thialf vernieuwen op de plaats waar het nu zit. Maar politiek mag nu nu niet langer treuzelen. Er zijn veel onderzoeken gedaan, er is al veel geïnvesteerd en de kennis en de know how is er. Aan de slag, met investeringen van het rijk, de provincie en private investeerders . Alleen zo houden we Thialf in Heerenveen, blijft het een topsportlocatie met A status en wordt het als plus ook nog eens een hele duurzame onderneming. Dat er niet te lang gewacht kan worden blijkt wel uit onderstaande nieuwsbericht. http://www.nu.nl/sport/2680419/nieuw-thialf-hoeft-niet-in-friesland-.html We dreigen de slag mis te lopen. Dus nu knopen doorhakken. Nu met ambitie aan de slag.

Gisteren precies tien jaar geleden begon ik aan mijn huidige baan. Tot dat moment was ik er in geslaagd om nergens langer dan een jaar te werken. Ooit sprak ik die ambitie uit toen ik mijn diploma in ontvangst mocht nemen. 2000 halen zonder vaste baan. Ook daarin slaagde ik zonder enig probleem.

Toen ik eind 2001 aan deze baan begon, heb ik velen gevraagd mij te waarschuwen als ik hier tien jaar later nog zou zitten. De laatste weken en maanden heeft niemand mij gewaarschuwd. Nu is het te laat.

De afgelopen jaren heb ik regelmatig getwijfeld of ik dit werk nog veel langer zou kunnen volhouden. Vooral de politiek binnen de grote monsterorganisaties in het onderwijs staat me erg tegen. De grote hoeveelheid mensen die wel op de loonlijst staan, maar geen les geven verbaast me elke dag weer. De bureaucratie. De eeuwige bezuinigingen. De vergrijzing om me heen, waardoor ik nog steeds erg jong ben, terwijl ik als zij-instromer niet eens erg jong begon.

Aan de positieve kant: Ik zat vandaag thuis te werken, kan mijn eigen tijd dan indelen, ontwikkel eigen materiaal voor sommige vakken. Gisteren liep ik in Deventer in een heerlijk najaarszonnetje, waar twee tweedejaars studenten een rondleiding gaven aan de eerstejaars. Prachtige opdracht in het kader van het vak Reisbegeleiding. Praktijkonderwijs optima forma. Ik werk met mensen, niet met getalletjes, niet met producten. Mijn winst is niet in geld uit te drukken, maar als ik het goed doe, heb ik iemand geholpen op weg naar de toekomst. Dat idealisme wil ik niet kwijtraken.

Elke baan heeft zijn voor en tegens. Nog tien jaar? Wie het weet mag het zeggen.

Op de dag van de raadsvergadering twitterde steunfractielid Joost: “Ik heb zo’n voorgevoel dat de toekomst van De  @FranscheSchool vanavond aan een zijden draadje hangt #Culemborg”. Hoewel het debat over de Visie Podiumkunsten Culemborg positiever verliep dan ik verwachtte, is dat draadje een heel klein beetje steviger geworden, maar nog steeds breekbaar.

Een paar dagen vóór het debat trok het college in een informatienotitie over de huisvesting van het theater de conclusie dat “alleen het scenario van een nomade- of non‐theater binnen de begroting past”. Dat waren, tot voor kort, ook voor mij, onbekende begrippen die erop neerkomen dat het theater dan verdwijnt.

Ik had verwacht dat het in dat raadsdebat vooral over gebouwen en geld zou gaan en dat het erg moeilijk zou zijn de aanbevelingen van de Rekenkamer op te volgen, namelijk: eerst praten over onze ambities, wat we willen en of we nog wel achter onze eigen Cultuurnota staan.

Dat bleek mee te vallen. De wethouder bevestigde dat het beleidskader, de Cultuurnota dus, vaststaat. Van belang waren vooral de inhoudelijke uitspraken van diverse partijen dat zij het huidige cultuuraanbod in stand willen houden. Wat dat huidige aanbod is, staat beschreven in het programmaboekje, op de website van Theater De Fransche School en in het ‘Feitenblad’ dat het theater elk jaar uitbrengt. Natuurlijk naast nog een hoop ander cultuuraanbod door andere aanbieders en op andere plekken in de stad.

Een mooi, nieuw, multifunctioneel theater met alles erop en erin is een droom. Dat die droom in vervulling zal gaan is in het huidige financieel zware weer onwaarschijnlijk. In dat licht bezien is behouden wat we hebben misschien wel het hoogst haalbare. Die ambitie hebben GroenLinks, PvdA en de CU in elk geval minimaal. Ook coalitiepartijen spraken zich uit tijdens het debat. D66 wil “behouden van wat we nu hebben” en “het huidige klimaat in stand houden”. Het CDA “het huidige cultuuraanbod bewaren” met “wil, durf en creativiteit”. De VVD bleek op essentiële punten verkeerd geïnformeerd te zijn, maar sprak zich uiteindelijk ook uit in termen van “behouden”.

De Rekenkamer verwijt het Culemborgse bestuur dat er in het verleden geen verband is gelegd tussen inhoud en geld. De ‘Visie Podiumkunsten Culemborg’ samen met het kritische Rekenkamerrapport plus de inhoudelijke uitspraken van een meerderheid in de raad (houden wat we hebben) moeten de raad voldoende argumenten geven om  de opgelegde bezuinigingen te heroverwegen. Het theater moet behouden blijven. Dat we dan op de korte termijn niet alle ambities uit de Cultuurnota kunnen verwezenlijken lijkt mij niet meer dan realistisch.

Eerder dit jaar schreef ik al over We Generate. Een nieuw type energiebedrijf dat zich richt op energiebesparing en energieopwekking bij klanten thuis, en op versterking van duurzame energieopwekking in de buurt. Vandaag las ik op Duurzaam Gebouwd dat We Generate samen gaat met Qurrent. Qurrent ontwikkelde een technologieplatform voor decentrale duurzame energieopwekking en won daarmee in 2007 een half miljoen Euro bij de Picnick Green Challenge.

De oprichter van Qurrent, Igor Kluin, zal onderdeel worden van het managementteam van dit nieuwe energiebedrijf.
Michel Muurmans is aangesteld als CEO die het nieuwe energiebedrijf gaat opbouwen. Muurmans was tot voor kort oprichter en directeur van DEC, een werkmaatschappij van VolkerWessels die lokale energieprojecten ontwikkelt. Daarnaast is Mark Kuperus  aangetreden als CFO.

Volgens Duurzaam Gebouwd gaat Qurrent vanaf het voorjaar van 2012 zonnepanelen installeren bij Nederlanders thuis. Huishoudens die zijn aangesloten op het netwerk kunnen de overschotten aan energie uitwisselen en delen. Volgens het oorspronkelijke filmpje van We Generate ligt de ambitie hoger en gaat het bedrijf investeren in lokale duurzame energie-opwekking en energiebesparing, zonder dat de klant de investering hoeft te betalen. De klant betaalt de investering terug via de besparing op de energierekening. Het lijkt wel een mini energie service bedrijf (ESCo):

Volgens de website van Qurrent volgt in november meer informatie.

Vergelijkbare initiatieven

Het gaat in ieder geval druk worden op de markt. Zo komt Stichting Building Brains met WAIFER, een concept dat na eerste lezing overeenkomsten lijkt te hebben met Qurrent nieuwe stijl. Afgelopen vrijdag sprak ik op de Toekomstdag met een vertegenwoordiger van een bedrijf dat binnenkort ook actief gaat worden op de markt voor zonnepanelen, waarbij huiseigenaren zelf niet hoeven te investeren. Ze werken hiervoor samen met een Amerikaanse solar as a service provider.

Daarnaast zijn er diverse Green Deals die een relatie hebben met decentrale energieopwekking in de gebouwde omgeving. Zo is er een Green Deal met een proef met een Amerikaans systeem om zonnepanelen te financieren via een lening die via een opslag op de OZB terugbetaald wordt aan de gemeente.

Ook is er een Green Deal met de Windcentrale. De grote vraag daarbij blijft voor mij hoe in de toekomst door de rijksoverheid omgegaan gaat worden met salderen voor en na de elektriciteitsmeter. Zolang dat niet wordt aangepast ga ik niet investeren in de Windcentrale, zodra dat wel gebeurd gaat mijn hypotheekrenteaftrek een jaartje naar een windmolen in de buurt. Door de aankondiging van GreenChoice en Atoomstroom eerder dit jaar dat ze onbeperkt salderen achter de meter toe gaan staan voor huishoudens lijkt dat probleem voor huishoudens uit de lucht (al kan ik me vergissen, want ik ben geen fiscaal expert).

Deze week verscheen dan eindelijk de Duurzaamheidsagenda van dit kabinet. Samen met een zogeheten Green Deal, een opsomming van tientallen initiatieven uit het bedrijfsleven, moest dit antwoord geven op de duurzaamheidsambities van dit kabinet. Volgende maand komt daar nog de Lokale Klimaatagenda bij, maar daar worden de lokale overheden, die op 2 november die agenda zouden moeten ondertekenen, nog minder vrolijk van. Een agenda die weliswaar veel thema's benoemt die de komende jaren aan de orde zijn, maar die geen urgentie en ambitie uitstraalt en nauwelijks nieuwe doelen stelt. Zelfs die van het vorige kabinet worden hier en daar losgelaten terwijl we toch nog wel heel wat te doen hebben.

Maar laat ik eerst de positieve zaken noemen zoals ik die ook deze week tegen een journalist van de Staatscourant heb uiteengezet: dit kabinet houdt vast aan de samenhang tussen People, Profit en Planet; dus duurzame/ groene groei en geen economie boven milieu zoals we op andere beleidsterreinen zien. En dit kabinet erkent dat de samenleving en zeker ook het bedrijfsleven op veel onderdelen al veel verder is dan de overheid en ze wil daarmee dus samenwerken. Kennis delen is een gevleugeld woord en innovaties stimuleren o.a. door regels te verminderen. Ook de internationale duurzaamheidagenda wordt gelukkig niet vergeten.

Tot zover het positieve nieuws. Maar verder is de inhoud meer dan mager. Het enkele feit dat een aanscherping van de energieprestatienorrn van nieuwbouw op de agenda staat zegt nog niets over wanneer dat kan gaan gebeuren en in welke mate. Dat we elektrisch gaan rijden in de toekomst mist een actieplan en inhoud. Dat de luchtvervuiling niet beperkt blijft binnen de Europese normen is goed om te weten, maar zal dus ook tot concrete acties moeten leiden. Dat Europa de landbouwsubsidies afschaft leidt niet vanzelf tot een groene landbouw, zonder fosfaten, stikstof en ammoniakuitstoot. Dat gemeenten een belangrijke rol spelen in het verduurzamen van de samenleving is mooi maar vraagt ook om voortzetting van de programma's die hen daarbij faciliteren. We zullen binnenkort zien wat daarvan terecht komt.

16 vooraanstaande Nijmeegse bedrijven en instellingen, verenigd in het Nijmeegs Energie Convenant (NEC) hebben de afgelopen drie jaar fors bespaard op energie en uitstoot van broeikasgassen. Dit deden zij onder andere door energiezuinig te werken, het wagenpark zuiniger te maken en te investeren in nieuwe technieken. Het resultaat, 905 duizend ton CO2, staat gelijk aan het totale jaarlijkse energieverbruik (gas en elektra) van zo’n 181.000 woningen.

De deelnemers aan het Nijmeegs Energie Convenant (NEC) bespaarden gezamenlijk veel meer dan de op 13 maart 2008 afgesproken drie procent per jaar tussen 2007 en 2010. In plaats van 356.028 ton CO2 werd het 905.121 ton. Hiermee hebben de bedrijven en instellingen ruimschoots hun doel bereikt. Gezamenlijk willen de bedrijven en instellingen van Nijmegen een stad maken die op kop loopt met de vermindering van CO2-uitstoot en zo een wezenlijke bijdrage leveren aan de bestrijding van de klimaatverandering. Voor deze insteek is het Nijmeegs Energieconvenant voor meerdere prijzen genomineerd.

Zonnepanelen en biomassa
De deelnemende bedrijven en instellingen aan het NEC zijn zeer divers en hebben ieder op een andere manier invulling gegeven aan de energiebesparing. Zo zijn er nieuwe productielijnen opgezet waarbij er minder energieverlies is, liggen er op vele panden zonnepanelen, wordt er waar mogelijk minder gereisd, rijden wagens op groengas, zijn er nieuwe technieken om broeikasgassen om te zetten in minder milieubelastende stoffen en wordt er biomassa in plaats van kolen gestookt voor de energieopwekking.
De hoeveelheid CO2 die met deze maatregelen gezamenlijk bespaard is, telt op tot ruim 905 duizend ton. Het overgrootte deel hiervan komt op conto van Electrabel. Uitgaande van 5 ton CO2 uitstoot per huishouden aan gas en elektra is de opbrengst gelijk aan het jaarlijks energieverbruik van zo’n 181.000 woningen, bijna drie keer het aantal Nijmeegse woningen.
Oorspronkelijk, drie jaar geleden, dachten de deelnemers dat ze nog meer CO2 konden besparen, 1,2 miljoen kilo CO2, maar nog niet alles wat in de pijplijn zit is al gerealiseerd. De komende jaren gaat bijvoorbeeld de ARN nog veel meer biomassa vergisten dan in 2010 (het laatste jaar dat meetelde voor het convenant).

Compenseren en doorgaan
Het merendeel van de 16 deelnemers aan het NEC heeft de ambitie om drie jaar lang drie procent per jaar te besparen ruim gehaald.
De gemeente Nijmegen heeft haar doelstelling niet gehaald. Dit komt doordat het isoleren van gebouwen en het verminderen van elektraverbruik nog niet volledig is gerealiseerd. Dit vraagt extra investeringen en zit nog in de planning. Wel heeft de gemeente de afgelopen jaren groene stroom ingekocht.

Afgelopen jaar blijkt ook dat stadsbreed, alle Nijmeegse bedrijven en huishoudens bijna vier procent minder energie hebben verbruikt. Dit tegen de landelijke trend van verdergaande groei in. De grote klimaatbewustwordingscampagne ‘Het Groene Hert’ zal hier zeker aan hebben bijgedragen. De gemeente Nijmegen zal de kilo’s CO2 die ze te weinig bespaard heeft, compenseren. Hiervoor is het nieuwe compensatiefonds van Het Groene Hert uitgekozen, waarmee vervolgens Nijmeegse projecten op het gebied van groen en zonnekracht zullen worden gerealiseerd. De convenantperiode van het Nijmeegs Energieconvenant is nu na drie jaar verstreken. Bijna alle bedrijven kiezen er voor om door te gaan met de verbintenis en kennis uit te blijven wisselen om ook in de toekomst zoveel mogelijk energie te kunnen besparen. Het NEC staat ook open voor nieuwe deelnemers.

Deelnemende bedrijven en organisaties
Alewijnse, ARN, Binnenlandse Container Terminals Nederland (BCTN), DAR, Dura Vermeer, Electrabel, gemeente Nijmegen, Hogeschool Arnhem Nijmegen, N.E.C. BV, NXP Semiconductors, Radboud Universiteit, Royal Haskoning, Smit Draad, Synthon BV, Talis en UMC St Radboud.

Beweegtuinen zijn speeltuinen met outdoor-fitnesstoestellen waar je verschillende spiergroepen kunt trainen. Populair in het buitenland, maar ook steeds vaker in Nederland te vinden. Beweegtuinen stimuleren niet alleen het bewegen, ze vormen ook een vanzelfsprekende ontmoetingsplek voor verschillende generaties. Zo versterken ze de vitaliteit van de gemeente.

Ook Bosschenaren bewegen te weinig, terwijl bewegingsarmoede gevaarlijk is voor de gezondheid, van jongeren en ouderen. En de mensen die wel bewegen doen dat tegenwoordig graag op een tijd en plaats die hen uitkomt en dikwijls niet meer in verenigingsverband. Dat kan natuurlijk uitstekend in een laagdrempelige beweegtuin in je omgeving, samen met anderen uit de buurt. Op gebruiksvriendelijke toestellen, die hufterproof zijn.

GroenLinksgemeenteraadslid Ufuk Kâhya ziet de beweegtuinen daarom graag ook in Den Bosch. Hij kwam deze week met een voorstel voor de aanleg ervan in West en aan het Zuiderpark in Zuid.

INITIATIEFVOORSTEL
Beweegtuinen

Status
Op basis van het in de Gemeentewet opgenomen recht, dient de fractie van GroenLinks een initiatiefvoorstel in om sport en bewegen te stimuleren en daarbij ook de sociale cohesie te bevorderen in de wijken van ‘s-Hertogenbosch door middel van “beweegtuinen”.

1. Samenvatting
GroenLinks dient dit initiatief in om de beweging, sport en sociale cohesie in de wijken van de gemeente ’s-Hertogenbosch te bevorderen. Een beweegtuin stimuleert bewegen en vormt ook een ontmoetingsplek die de burgers van de gemeente ’s-Hertogenbosch dichter bij elkaar brengt.

Het is haalbaar, ook in deze tijden van financiële schaarste, om op creatieve wijze onze ambities te realiseren. Op het gebied van gezondheid en sociale cohesie moet onze ambitie onveranderd hoog blijven. Het college wordt gevraagd twee beweegtuinen te realiseren en te bezien wat dat in beweging brengt.

2. Aanleiding
In de gemeentelijke Sportvisie is aangegeven dat de volksgezondheid een punt van toenemende zorg is. Het percentage jeugdigen met overgewicht en obesitas en volwassenen met cardiovasculaire aandoeningen neemt de laatste jaren toe. Bewegingsarmoede is een belangrijke risicofactor voor onze gezondheid. Bewegen is van grote invloed op de ontwikkeling van kinderen.

Uit de sportstatistieken van het Sociaal en Cultureel Planbureau blijkt dat bij 1 op de 7 kinderen sprake is van overgewicht. Voor Den Bosch betekend dit 15.5%. Ook blijkt uit de sportstatistieken dat sportdeelname van allochtonen, lager opgeleiden en mensen met lagere inkomens fors achter blijft ten opzichte van de rest van de bevolking. Ook speelt dit initiatiefvoorstel in op het tendens van individualisering en informalisering. Steeds meer mensen die willen wel bewegen, maar niet in verenigingsverband. Dit initiatiefvoorstel wil op een laagdrempelige wijze burgers stimuleren en faciliteren om meer te bewegen.

Het is belangrijk dat in deze tijd zowel ontmoeting en dialoog als bewegen wordt gestimuleerd. Natuurlijke ontmoetingsplekken nemen in hoog tempo af wat bijdraagt aan de afname van de sociale cohesie. Parken en speeltuinen vormen ook belangrijke ontmoetingsplekken in deze gemeente. Dit initiatiefvoorstel ‘Beweegtuinen’ gaat over het stimuleren van sport en bewegen, maar benadrukt en bevorderd tevens het aspect van sociale cohesie.

3. Beweegtuinen
Beweegtuinen zijn als het ware speeltuinen met outdoor-fitness toestellen die verschillende spiergroepen trainen. Beweegtuinen zijn in het buitenland veelvuldig te vinden. Ook in Nederland begint het zich succesvol te verspreiden. In steden zoals Haarlem, Amsterdam, Doetichem, Rotterdam, Zoetermeer, Den Haag, Maassluis en Tilburg zijn al openbare sportparken gerealiseerd. Uit onderzoek van de Gelderse Sportfederatie blijkt dat beweegtuinen niet alleen het bewegen stimuleren, maar ook een positieve rol spelen bij sociale ontmoeting van verschillende generaties. Beweegtuinen versterken de vitaliteit van de gemeente.

Gebruiksvriendelijkheid
De toestellen op de beweegtuinen zijn gebruikersvriendelijk,
zowel voor kinderen als voor ouderen. Sommige toestellen zijn
ook rolstoelvriendelijk. De toestellen zijn ook hufter-proof.

Beweegtuinen;
- stimuleren bewegen (met name ook die groepen die nu een bewegingsachterstand hebben zoals allochtonen, laag opgeleiden en mensen met lage inkomens),
- zijn laagdrempelig en toegankelijk voor jong en oud,
- kunnen overal worden ingepast in de openbare ruimte, zowel in groene omgevingen waar zich al veel bewegers bevinden, als in een meer stenige omgeving.
- zijn grotendeels ook toegankelijk voor mensen met bepaalde fysieke beperkingen,
- zijn natuurlijke ontmoetingsplekken,
- bevorderden zowel de volksgezondheid als de sociale cohesie.

4. Financiën
Creatieve mogelijkheden
Het is aan te bevelen om in deze tijden van financiële schaarste de mogelijkheden van samenwerking met en/of sponsoring vanuit de markt te onderzoeken. Vanuit het maatschappelijk verantwoord ondernemen is het denkbaar dat bedrijven en ondernemers interesse kunnen tonen. Sponsoring van dergelijke toestellen zijn voor bedrijven en ondernemers namelijk deels fiscaal aftrekbaar. Daarnaast zou een mogelijkheid gecreëerd kunnen worden om op het toestel de naam van de sponsor te vermelden. Dit zal op een bescheiden wijze moeten gebeuren, het is namelijk niet de bedoeling dat de toestellen worden getransformeerd tot reclamezuilen. Het eerste ‘Bossche Benkske’ in
’s-Hertogenbosch is door sponsoring vanuit de markt gerealiseerd.
Dit is ook goed denkbaar voor beweegtuinen.

Kosten
Een beweegtuin kan in omvang verschillen. Een gemiddelde beweegtuin bevat
ongeveer 6 – 10 toestellen wat de mogelijkheid biedt voor een volledige work-out
waarbij alle spiergroepen getraind kunnen worden. Toestellen bedragen circa
€ 2.000.- per stuk, waarbij de prijzen per toestel variëren.
De plaatsing en transportkosten voor een beweegtuin varieert afhankelijk van de locatie en de aantal toestellen. Indicatieprijs van het realiseren van een beweegtuin met 6 toestellen is € 15.000,-. Deze prijzen zijn gebaseerd op de informatie die is verschaft door één aanbieder en kunnen per leverancier verschillen. Het College zal als uitvoerder zelf bij de realisatie prijsafspraken moeten maken met een van de aanbieders. Ter indicatie is er een prijzenlijst opgevraagd bij een van de aanbieders. Tot slot zijn er onderhoudskosten die vergelijkbaar zijn met de onderhoudskosten van een reguliere speeltuin. Voor het realiseren van twee beweegtuinen zal een investering vragen van circa € 40.000,-.

Financiering
Voor de financiering kan er gezocht worden naar ruimte binnen bestaande budgetten zoals wijkspeelplaatsen, aanpak buurtpleinen en bewegen voor ouderen. Uit een verkenning blijkt dat binnen de huidige begroting in de hier genoemde posten de ruimte en mogelijkheid bestaat om de eerste twee beweegtuinen uit te financieren.

5. Realisatie
Het College draagt zorg voor de realisatie van beweegtuinen. De realisatie van beweegtuinen kan op verschillende wijze vormgegeven worden. Het is de verantwoordelijkheid van het College om dit effectief en efficiënt vorm te geven.

Locatie
Een belangrijk aspect bij het realiseren van beweegpark is de locatie. Goede locaties zijn parken in wijken waar ook speelgelegenheid is en langs (hard)looproutes in wijken. Ook is het van belang om te kijken naar de demografie van de wijk. Voorkeur zou uit moeten gaan naar wijken waar de doelgroepen die momenteel volgens de sportstatistieken een beweegachterstand hebben zich veelvuldig zetelen. Voor de eerste twee beweegtuinen valt daardoor te denken aan de Westerpark of de Wijdonklaan in West en aan het Zuiderpark in Zuid.

Inpassen in bestaand beleid
Na realisatie van twee beweegtuinen zal bezien moeten worden wat het in beweging brengt. Bij succes kunnen er meer beweegtuinen gerealiseerd worden in de openbare ruimte en zou onderdeel kunnen worden van regulier beleid. Bij verdere uitbreiding is het van belang om in overleg te gaan met de sportalliantie, bewonersraden en andere organisaties zoals de seniorenraad om geschikte locaties te bepalen. Daarnaast zal ook de nabijheid van grotere voorzieningen moeten worden overwogen, zoals sociaal-culturele voorzieningen en onderwijsinstellingen.
Bij het ontwikkelen van wijkspeelplaatsen kunnen beweegtuinen als optie worden meegenomen en in overleg met bewoners kan bezien worden of realisatie mogelijk is.

6. Voorstel
Wij stellen u voor het bijgaand ontwerp-besluit vast te stellen.

De fractie van GroenLinks ’s-Hertogenbosch,
namens deze,
Ufuk Kâhya

De gemeenteraad van ‘s-Hertogenbosch in zijn openbare vergadering van 11 oktober 2011 ;
gezien het initiatiefvoorstel van de fractie van GroenLinks van 6 september 2011,

gelet op de Gemeentewet en artikel 37 van het Reglement van Orde voor de vergaderingen van de gemeenteraad;

Besluit:

1. Sport en bewegen te stimuleren door het realiseren van beweegtuinen in de wijken van de gemeente ’s-Hertogenbosch.

2. Als pilot 2 beweegtuinen te realiseren, waarbij het college de opdracht krijgt om de samenwerking met (markt)partijen te bewerkstelligen.

3. De realisatie van de twee beweegtuinen, circa € 40.000,-, te financieren uit het budget wijkspeelplaatsen, aanpak buurtpleinen en/of bewegen voor ouderen.

De gemeenteraad voornoemd,
De griffier, De voorzitter,

drs. A. van der Jagt mr. dr. A.G.J.M. Rombouts

klik hier voor het initiatiefvoorstel in pdf.

Beste Albert Heijn,

Bij deze schrijf ik jullie maar een weblog. Ik woon al drie jaar in Charlois en klaag al drie jaar over de Albert Heijn aan de Krabbendijkestraat. Klachten via de website of in de winkel, het helpt allemaal niets.

Na drie jaar is er nauwelijks iets veranderd. De out-of-stock op de groente is minder geworden. Waar je vroeger drie dagen in de week weinig panklaar meer kon vinden, is dat er tegenwoordig meestal wel. Verder kun je nog steeds je lol op in dit filiaal, en jullie lijkt het geen moer te interesseren. Zelfs een klein excuusbriefje of een “bedankt voor je melding” of wat dan ook kan er niet af. Slechts eenmaal heb ik een reactie mogen ontvangen in drie jaar tijd.

Een groot deel van het personeel is chronisch ongesteld, een groet kan er vaak niet af bij de kassa. Winkelpersoneel loopt je omver omdat ze veel te druk bezig zijn met hun vriendjes die in de winkel hangen. Koelwaren staan soms lang buiten de koeling. Het brood is vrijwel iedere avond helemaal op en volgens het personeel komt dat omdat het zo moeilijk is je verkoop te voorspellen – dat lijkt me dan een kwestie van gebrekkige registratie, want in andere winkels lukt het ze vaak wel; het probleem van lang tevoren bestellen ondervangen met afbakbrood, zoals veel winkels doen, komt blijkbaar ook niet bij het personeel op.

Het personeel heeft weinig vakkennis; op de vraag of er ook vanillestokjes waren werd mij bijvoorbeeld gevraagd of dat koekjes waren. Het gebeurt vaker, maar ik vond het dusdanig (tragi)komisch dat dit specifieke voorbeeld me het meest is bijgebleven. Het personeel interesseert het weinig als dingen verkeerd in het schap staan. Het gebeurt overal en heeft natuurlijk te maken met de leeftijd van het vulploegpersoneel, maar dat mag geen excuus zijn. Als je ze erop wijst, doen ze er ook niets aan. En dan is er zomaar wekenlang geen buffelmozzarella, omdat het vak vol ligt met koemelkmozzarella. Totdat ik na een aantal weken zélf de koemelkmozzarella maar in het goede vak gooide, want anders valt het nooit iemand op dat dat vak leeg is en er iets anders in hoort.

Het assortiment is ook compleet idioot. Er zijn acht soorten balsamicoazijn te koop, maar geen enkel vruchtenazijn – heel vervelend als je cake wilt bakken met sodiumbicarbonaat in plaats van bakpoeder, of zelf sladressing wilt maken. Zes verschillende blikken mais, totaal anderhalve plank. Maar geen Spaanse reuzenbonen, helaas. Toevallig mijn favoriete bonen. Ik kan me voorstellen dat dat niet voor iedereen geldt, maar je kan me niet wijsmaken dat men in Pendrecht zo veel mais eet dat er echt geen 10 centimeter schapbreedte vanaf kan voor iets meer variatie in groenten. En dan de Yofu. Wee mij. Ik vraag al drie jaar om de paar maanden om naturel yofu. Ik kan niet tegen zuivel, dus wil ik een vervanger. Maar de AH bij mij heeft alleen perzik- en bosvruchtenyofu, terwijl ik er zoals de meeste mensen vermoedelijk voorkeur aan geef mijn muesli met naturelyoghurt te eten. Volgens de medewerkers op het filiaal bepaalt AH landelijk het assortiment en kunnen zij dit niet bestellen. Maar AH landelijk geeft niet thuis als ik daarover klaag. Geen enkele reactie. Geheel terecht natuurlijk – mensen die aan het milieu denken zijn enge geitenwollensokken, en mensen moet voedselintoleranties moeten gewoon niet zo zeiken en leren eten, of zo. Maar een beleefdheidsmailtje had er toch zeker wel vanaf gekund?

Hieronder ter uwer vermaak een voorbeeld van een normaal winkelbezoek, waarin ik heb geprobeerd de ingrediënten te vinden voor een simpel groentegerecht uit jullie eigen Allerhande-collectie. Pas bij gerecht vijf ben ik geslaagd, en dan heb ik daarin nog twee aanpassingen moeten maken.

Ik begon met mijn eerste keuze: Reuzenbonenchili met cherrytomaten. Het begon goed, want de cherrytomaten waren in de Bonus, evenals de kastanjechampignons. Maar meteen daarna ging het mis, want dit filiaal heeft geen reuzenbonen. Nu kon ik die theoretisch best vervangen door gewone witte bonen of zo, maar ik hou gewoon heel erg van reuzenbonen en dan zou ik alleen maar teleurgesteld raken bij het eten. En het was pas de eerste poging, dus ik had nog moed. Overigens constateerde ik hier dat de kidneybonen in pittige saus op de plek stonden van de bruine bonen. Ze lijken ook zo op elkaar. Andere kleur. Met of zonder saus. Ach ja, boeiend. Als de kidneybonen niet meer in hun eigen schap passen, moet je ze ergens in proppen, nietwaar?

Gerecht twee in mijn favorietenlijstje in de AH applicatie, tagliatelle met pesto en reuzenbonen, werd hem niet om dezelfde reden. Maar goed, dat mag ik dan eigenlijk niet meetellen.

Gerecht drie: tagliatelle met geroosterde tomaatjes. Kan ik hier ook niet halen, want deze AH heeft namelijk geen vegetarische geraspte kaas. (Overigens in het assortiment voor zover ik weet al helemaal geen vegetarische oude kaas). Want wat zou kaas zijn zonder dood dier erin? Dat proef je toch onmiddelijk. En dat al die mensen diervriendelijk gaan doen, dat moeten we natuurlijk niet willen met zijn allen. Maar ik geef toe, het is een persoonlijke ergernis en ligt aan AH en de samenleving in het algemeen, en niet specifiek aan dit filiaal (alhoewel biologische geraspte kaas wat mij betreft toch wel onmisbaar is en meer toevoegt dan al die andere merken geraspte kaas, want dat is toch weer meer van hetzelfde).

Gerecht vier: aardappel-groentecurry. Daar moet dus yoghurt door, en sojayoghurt hadden we hier niet. Nu ben ik best bereid wat anders te kiezen, want het is tenslotte niet gek dat een winkel die het beeld opwekt enigszins milieuvriendelijk te zijn geen zuivelvrij alternatief heeft voor yoghurt (of val ik nu in herhaling? het spijt me!). Goed, kokosmelk hebben ze altijd wel, dus eerst maar even de groente pakken. Zie hier links de foto van de bleekselderij die erdoor moest (onderste krat). Het vak erboven is de witte kool trouwens.

Nou, ik durfde er eigenlijk niet op te hopen, en dat was geheel terecht: het volgende gerecht, Indiase curry met kikkererwten en mango, kon niet omdat er geen mango’s waren.

Uiteindelijk werd het dus de pittige tofu met koriandercouscous. Zo simpel, dat moet wel kunnen: boontjes, tofureepjes en couscous. En wat smaakmakers. De woksaus die volgens het gerecht Sweet & Sour moest zijn, was er wel volgens het kaartje, maar op de verpakking stond iets anders. Sweet & sour was er niet, en voor alleen maar Sweet was geen kaartje. Waarschijnlijk gewoon weer blind gevuld door een onoplettende vakkenvuller. En ik mag niet klagen, want ik eet dat soort dingen sowieso niet, maar voor de mensen die dol zijn op kant-en-klare rommel met conserveermiddelen is het vast heel vervelend. Om mijn boodschappenlijstje nog even af te maken, natuurlijk heeft deze AH geen diepvriessperziebonen. Die zijn zo uitheems dat ik het best kan begrijpen. En natuurlijk is het veel belangrijker dat je zes merken diepvrieserwtjes kunt aanbieden, want variatie in groenten is voor bomenknuffelaars. Uiteindelijk heb ik toch liever verse sperziebonen, dus het was niet erg, maar zo blijkt maar weer dat zelfs het simpelste recept uit de eigen collectie niet gemaakt kan worden bij dit filiaal om van te huilen.

Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn gezellige fotoreportage van deze enorm succesvolle winkelspeurtocht. Het personeel heeft trouwens geen seconde raar gekeken toen ik uitgebreid opzichtig foto’s liep te maken. Niet gevraagd wat ik aan het doen was ook. Toen ik hardop met een andere klant liep te klagen over de afwezigheid van het brood, gingen de twee dames bij het brood lekker verder met hun… Ehm ja, ik wou zeggen met hun werk, maar er was geen brood, dus dat kan het niet geweest zijn. Nou ja, ze hebben vast andere kwaliteiten waardoor ze hun geld waard zijn.

Beste Albert Heijn, ik hoop dat het jullie wellicht een heel klein beetje meer interesseert als andere mensen ook mijn mening kunnen lezen over dit waardeloze ***-filiaal van jullie. Misschien zouden jullie zelfs eens kunnen overwegen – ja, ik weet wat ik zeg en wat een vreemd verzoek het is – er eens iets mee te doen. Natuurlijk zitten er weinig alternatieven in de buurt en komen mensen hun centjes toch wel brengen, dus is het heel makkelijk om te denken ‘laat maar, ze komen toch wel’. Maar ik hoop toch dat er misschien iemand bij jullie is die aan meer denkt dan aan geld en nog ergens de ambitie heeft om een bedrijf te runnen dat ook nog prettig is om te bezoeken. Of op zijn minst de geestelijke vermogens om te beseffen dat dit filiaal misschien minder geld opbrengt dan het op zou kunnen brengen.

Ik wacht geduldig op uw reactie. En ondertussen ga ik mijn couscous met verse sperziebonen maar klaarmaken, en mijn afbakbroodjes klaarleggen zodat ik ze niet in de oven vergeet te stoppen morgenochtend.

De gemeente Apeldoorn is altijd mijn voorbeeld geweest van een stad met een goede ambitie voor duurzaamheid. Ze willen in 2020 energie neutraal zijn. Technisch is dat ook mogelijk, maar dan moet er wel wat gebeuren. De gemeente heeft zich … Lees verder →

Gisteren werd de kadernota besproken en vastgesteld. Lees hieronder mijn bijdrage namens GroenLinks…

Later deze week volgt nog een reflectie op het debat.

Voorzitter,

Wij constateren dat er flinke stappen zijn gezet in de tijd dat dit college aan het roer staat. De begroting is al een stuk beter op orde, al is het aantal lijken dat daarbij uit de kast is gekomen voldoende om een kerkhof mee te vullen. Het waren andere tijden zullen we maar zeggen. Maar het maakt de opgave er niet minder om.

We hebben over alle belangrijke onderwerpen uitgebreid gesproken. Met elkaar, en met de stad. Wij staan achter de keuzes die we maken, met natuurlijk wat kanttekeningen. Toch voelt onze fractie nog af en toe de twijfel: hebben we voldoende inzichten om deze belangrijke besluiten te nemen? Mocht ons op enig moment blijken dat de voornemens zoals we ze nu afspreken, toch niet haalbaar zijn, dan behouden wij als Raad uiteraard het recht daar uiteindelijk andere afwegingen in te maken.

Ik zal nu ingaan op de voor ons meest belangrijke punten uit de kadernota, net als mijn voorgangers vanmiddag hebben gedaan. Daarbij moet mij wel van het hart dat er weer een ware stortvloed aan moties op gang is gekomen. En dat is goed, want daarmee geeft de raad expliciet haar wensen weer. Maar het baart ook zorgen: we vragen erg veel informatie van het college, en we willen het allemaal voor de begroting hebben. Volgens mij kan de vakantiestop voor ambtenaren afgekondigd worden. Wij vragen ons af hoe haalbaar dat is, en verzoeken het college om daar straks op te reageren.

Intensiveringen

Deze coalitie heeft gezegd: in moeilijke tijden gooien we de stad niet op slot. We investeren in innovatie, design en duurzaamheid. En dat is een bewuste keuze. Omdat het nodig is voor de toekomst, bv omdat we er werkgelegenheid mee creëren. Of omdat we vernieuwende oplossingen willen zoeken voor bestaande problemen van burgers. Denk hierbij bv aan de Wmo Challenge die net is uitgeschreven. Zoeken naar nieuwe oplossingen om mensen met een beperking in staat te stellen hun eigen regie te voeren, dan stimuleer je echt de eigen kracht! In de commissie hebben we het college al opgeroepen om, net als voor duurzaamheid, ook voor innovatie en design te komen met concrete invullingen, zodat iedereen kan zien waarom de stad er baat bij heeft. Daarom zijn wij voornemens om samen met de PvdA, VVD en D66 een motie in te dienen om de wethouder daartoe op te roepen.

>> motie intensiveringen

Armoede/Wmo

Ruimte voor nieuw beleid betekent voor deze coalitie ook: ruimte voor kwetsbare doelgroepen. GroenLinks heeft in de onderhandelingen ingezet op het ontzien van mensen in een kwetsbare situatie. We willen mensen stimuleren om hun eigen kracht te benutten, zodat zij de regie over hun leven kunnen voeren. Dit herkennen we terug in de beleidslijnen die de afgelopen maanden zijn uitgezet, zowel in het armoedebeleid, de doorontwikkeling van de Wmo en het nieuw sociaal beleid. En we zien het terug in concrete projecten, zoals de opening van de seniorensociëteit Andromeda afgelopen vrijdag, of de manier waarop we thuiswonende dementerenden en hun familie ondersteunen.

We hebben bijna 9 mln structureel extra uitgetrokken voor armoede en de Wmo. Dit was echter nauwelijks voldoende om bestaande tekorten te dekken. Ook in de 1^e tussenrapportage constateren we dat de kosten verder stijgen. Daarom roepen we het college op om inzicht te geven in de effecten en de financiële consequenties van het beleid voor armoede en Wmo, zodat wij kunnen beoordelen of het extra geld dat we hebben uitgetrokken voldoende is om de kwetsbare burger te ontzien.

>> motie effecten Wmo/armoede

Werk, inkomen en arbeidsmarktbeleid

We hebben stevige discussies met elkaar gevoerd over de inzet van het participatiebudget. Inmiddels lijkt de wereld veranderd. De wet werken naar vermogen maakt dat we onze doelstellingen opnieuw zullen moeten bezien. Voor GroenLinks blijft daarbij het uitgangspunt dat we niet zullen accepteren dat de kwetsbaarste mensen aan de zijlijn blijven staan. Iedereen doet mee is het motto. De motie van de VVD waarbij ze uitkeringsgerechtigden met wantrouwen en sancties tegemoet treden, zal onze steun niet krijgen, wij vinden dat een volkomen verkeerd signaal. GroenLinks kiest voor een positieve stimulans, en zet in op ondersteuning van die mensen die het echt nodig hebben.

De nieuwe wet werken naar vermogen zal veel gevolgen hebben voor de Ergon. Het Rijk bezuinigt fors op de sociale werkvoorziening. Het is een grote uitdaging om mensen met een sw-indicatie straks aan het werk te houden. De overheid doet een appel op het bedrijfsleven om ook deze groep een kans te geven. Dan moeten wij zelf wel het goede voorbeeld geven. Eindhoven heeft (aldus de cliëntenraad van de Ergon) 2 werknemers van de Ergon op de loonlijst. Dat vinden wij toch echt wel een beetje mager. Wij zijn dan ook voornemens een motie in te dienen om het college op te roepen om vanuit haar voorbeeldfunctie te komen met een plan om meer sw-ers in gemeentelijke dienst te nemen.

>> motie SW

Sport

GroenLinks kiest voor toegankelijke breedtesport voor iedereen. We willen graag de ijsbaan openhouden omdat dat de enige voorziening is in de stad voor schaatsers. Uit de sportbenchmark maken we op dat Eindhoven nog een slag kan maken met de tarieven en het efficiënt ruimtegebruik. Daarom gaan we akkoord met de voorgestelde sluiting van Haagdijk, en stemmen wij in met verhoging van de tarieven. Sportpark ’t Schoot mag van ons openblijven mits dat financieel kan binnen de gemaakte afspraken. Wij willen wel dat zaken zorgvuldig gebeuren, daarom dienen wij de moties van de VVD en PvdA mee in.

Dan hebben we nog een OOOtje op de sportbegroting en wel voor de energielasten. Het heeft ons verbaasd dat we dit bestempelen als onvermijdelijk en onvoorzien. Immers, we discussiëren al jaren met elkaar over de stijging van de energiekosten. PvdA en GL hebben eerder al een motie ingediend om te investeren in zonneboilers voor de sportverenigingen. Op die manier geef je de verenigingen de mogelijkheid om écht iets aan hun energielasten te doen. Wij roepen het college op om er nu eindelijk eens echt werk van te maken!

Cultuur

Voor zowel de bibliotheek als het CKE geldt dat we meer concretere informatie verwachten van het college voordat wij ‘ja’ kunnen zeggen tegen de bezuinigingstaakstellingen. Na de zomer praten we hier verder over. GroenLinks wil mn meer duidelijkheid over de plannen van de bieb: wat kunnen we daarvan verwachten? Wij willen concreet van het college horen hoeveel wijkpunten er komen, waar, wat dat kost, en een haalbare planning. Pas dan kunnen wij de financiële afweging maken. Wij verzoeken de wethouder dit expliciet toe te zeggen.

>> motie/amendement bezuiniging bieb/CKE

De ruimtelijke opgave

Voor het eerst kregen we een MIP van het college om de afwegingen rondom de ruimtelijke opgave voor de stad te maken. Enerzijds zijn wij blij met deze ontwikkeling, die ons in staat moet gaan stellen prioriteiten te wegen en gerichter keuzes te maken. Anderzijds constateren we dat het MIP wat nu voorligt daarvoor nog onvoldoende inzichten geeft. Er wordt met verschillende grootheden gemeten, de consequenties van de keuzes zijn nog niet duidelijk. Daarom willen wij een motie indienen om het college aan te moedigen om bij de begroting met een écht meerjaren MIP te komen.

>> motie MIP

Tot slot voorzitter, één punt in het MIP doet écht pijn bij onze partij: de lage prioritering van de ontwikkeling van het masterplan Genneper Parken. We hebben afgesproken, met elkaar, maar ook met de partners in de stad, dat met de keuze voor de ontwikkeling van de stenen van de sporthogeschool, er óók een impuls gegeven zou worden aan de groenontwikkeling. Het is buitengewoon teleurstellend, dat de groenontwikkeling niet in het MIP staat opgenomen. GroenLinks overweegt een motie in te dienen om het masterplan Genneper Parken in zijn geheel op te nemen als strategische ambitie in het MIP. Dat wil niet zeggen dat we er nu al het geld voor uit willen gaan trekken, maar we vinden op z’n minst dat de ambitie zoals die is afgesproken goed in het MIP moet staan. Alleen als het MIP een volledig beeld geeft kunnen wij in de toekomst wegen wat de hoogste prioriteit heeft. Wij zijn erg benieuwd naar de reactie van het college hierop, want zoals gezegd, dit punt weegt voor ons erg zwaar.

>> motie Groen Gennep

Tot zover onze eerste termijn. Wij wachten de antwoorden van het college af en zullen waar nodig middels stemverklaringen onze mening over de moties en amendementen kenbaar maken.

Op het talud langs de snelweg A20 vlakbij het Terbregseplein komt de langste zonnekrachtcentrales van Nederland. Tenminste, als het aan GroenLinks in Rotterdam ligt. Fractievoorzitter Arno Bonte en deelraadsfractievoorzitter Henk Kamps uit Hillegersberg-Schiebroek presenteerden vandaag een plan voor een zonnekrachtcentrale van een kilometer lang op de geluidswal naast de A20.

Op de geluidswal bij Terbregge komen op een oppervlakte van 5.000 vierkante meter 3000 zonnepanelen te liggen, voldoende om ongeveer 200 huishoudens van energie te voorzien. GroenLinks heeft het voorstel doorgerekend en wil dat de gemeente Rotterdam en de deelgemeente Hillegersberg-Schiebroek het plan verder uitwerken en dat zij op zoek gaan naar investeerders.

Bonte ziet de zonnecentrale als een duurzaam icoon voor Rotterdam. ‘Dagelijks rijden er tienduizenden mensen over de A20, zo’n zonnecentrale is perfecte reclame voor duurzame energie.’ GroenLinks wil Rotterdammers de gelegenheid geven om één of meer van de zonnepanelen van de centrale te adopteren. ‘Veel mensen willen graag gebruikmaken van zonne-energie, maar niet iedereen heeft een dak op het zuiden. De zonnekrachtcentrale zorgt er voor dat die mensen en mensen zonder dak toch zelf duurzame energie kunnen opwekken.’

De geluidswal langs de A20 is één kilometer lang en 11 meter hoog. De zonnecentrale komt aan de kant van de snelweg te liggen en wordt ongeveer een halve kilometer lang. Bonte: ‘Het project verdient zich op termijn niet alleen terug in geld, maar levert vooral ook een positieve bijdrage aan de Rotterdamse ambitie om tot 2025 de uitstoot van CO2 met 50 procent te verminderen. We willen met de eerste Rotterdamse zonnecentrale de weg plaveien voor méér zonkracht in Rotterdam.’

Positive Disintegration Theory
Dabrowski (1902-1980) onderscheidt in zijn Positive Disintegration Theory vijf op elkaar volgende ontwikkelingsniveaus met emotionele ontwikkeling als drijfveer, en dus als belangrijkste dimensie in het stijgen naar een hoger niveau. De factor hoogbegaafdheid is hierbij belangrijk. De emotionele ontwikkeling gaat van egocentrisme naar altruïsme over de niveaus. Dit gaat via een proces van desintegratie, uiteenvallen: positive disintegration. De desintegratie van emotionele en cognitieve structuren is een noodzakelijk proces om structuren van hoger niveau te ontwikkelen en persoonlijke groei door te maken. Het kan dus heel positief zijn als bepaalde gedragspatronen door desintegratie doorbroken worden. Dit beeld lijkt niet op het meest voorkomende van hoe men een ‘psychisch gezond mens’ tracht te definiëren, bij wie innerlijke conflicten als uitsluitend negatief gezien worden en daarmee zo veel mogelijk voorkomen dienen te worden: desintegratie wordt in die visie eerder gezien als een neurose dan als iets dat ook positief kan zijn. Volgens Dabrowski zijn neurose en innerlijk conflict dus niet altijd negatief en moeten zij niet zomaar bestreden worden. Ze zouden zelfs kunnen aangeven dat de betreffende persoon emotioneel groeit, of daar de potentie voor heeft.

De ontwikkelingsniveau’s
Op het eerste niveau, dat van Primary Integration, overheerst egocentrisme, en is er weinig of geen vermogen tot empathie. Zelfreflectie ontbreekt, en eigen verantwoordelijkheid wordt nooit genomen wanneer er iets mis gaat. Innerlijke conflicten zijn er niet, en zijn uitsluitend hinderlijk en ongewenst. Het belangrijkste streven in dit niveau is conformisme en aanpassen aan normen van vooral meerderheden; dit wordt continu nagestreefd. Het lijkt me verleidelijk om in dit niveau te blijven hangen, aangezien individuen binnen dit niveau het niet altijd als ‘slecht’ ervaren: er zijn immers geen innerlijke conflicten, die slecht zijn volgens betreffende personen. Het besef dat men als persoon nog kan doorgroeien is lang niet altijd aanwezig bij mensen in dit niveau: het gaat immers goed, het is allemaal wel welletjes, men hoort ‘erbij’ of streeft daarnaar.
Een beginnende desintegratie treedt op bij het tweede niveau, dat van Unilevel Disintegration. Niet langer is innerlijk conflict afwezig, maar wel blijft het oppervlakkig (unilevel) en zonder richting. Innerlijke conflicten uiten zich in de vorm van onrust, gevoelens van depressie, psychosomatische klachten, angsten en humeurschommelingen. Zij geven onvoldoende aanleiding tot het ontstaan van een eigen normen- en waardensysteem. Nog altijd is de aandrang tot conformeren aanwezig, die een sterke invloed uitoefent op de keuzes van het individu. Keuzes maken is daardoor niet altijd even makkelijk, en het denken is vaak circulair. Verschillende keuzemogelijkheden en waarden voelen vaak als gelijkwaardig aan: er is veel emotionele ambivalentie.
Op het derde niveau, van Spontaneous Multilevel Disintegration, is innerlijk conflict veelvuldig aanwezig. Nog steeds gebeurt het spontaan, maar nu krijgt het richting en geeft het aanleiding tot emotionele groei. Het gedrag wordt niet langer overheersend bestuurd door de aandrang tot conformeren, maar steeds meer door een zich ontwikkelend normen- en waardensysteem, gebaseerd op eigen cognitieve en emotionele ervaringen. Door het loslaten van de neiging tot aanpassen aan overheersende normen, van ‘wat hoort’ of ‘gangbaar’ is, ontstaat een positieve onaangepastheid. Het streven hierbij is om een beter mens te worden, met een innerlijk conflict tussen hoe het individu is en hoe het zou kunnen en willen zijn. Dit leidt tot gevoelens van onvrede met zichzelf, angst en verdere morele conflicten van een intense aard. Hoewel deze emoties in algemene zin gezien worden als negatief, beginnen zij in deze fase ondanks dat bij te dragen aan een positieve ontwikkeling van de persoonlijkheid. Het is zelfs uiterst onwaarschijnlijk dat een individu vanuit dit niveau terug glijdt naar de eerste twee niveaus.
Het individu stuurt de gehele persoonlijkheidsontwikkeling via innerlijk conflict bewust in het vierde niveau, die van Organised Multilevel Disintegration. Het autonome normen- en waardensysteem wordt nog sterker afgebakend, en het persoonlijkheidsideaal wordt duidelijker, maar ook meer bereikbaar. Het bereiken van dit niveau zorgt voor rust, evenals voor een hoger empathisch vermogen, een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, zelfbewustzijn, authenticiteit, zelfreflectie en autonomie in praten en handelen. De grote stuwende kracht is een streven naar zelfperfectie, voor ieder individu anders ingevuld.
Op het vijfde en laatste niveau, dat van Secondary Integration, verdwijnen de innerlijke conflicten doordat het persoonlijkheidsideaal bereikt wordt. Eigen normen en waarden zijn dan optimaal geintegreerd in het alledaags leven van de individuen op dit niveau. Emotionele en cognitieve structuren zijn met elkaar in harmonie, en empathie en altruïsme zijn prominent aanwezig.
Volgens Dabrowski bevindt een meerderheid zich op het eerste niveau voor de rest van zijn of haar leven. Anderen blijven hun hele leven met angsten en neurose kampen in niveau twee, waarbij dus nooit nieuwe, meer ontwikkelde emotionele en cognitieve structuren zullen ontstaan. Niveau drie en hoger wordt door een minderheid bereikt. Het lijkt me natuurlijk ook mogelijk dat er individuen zijn die kenmerken vertonen van meerdere niveaus, asynchroon, in crossover zijn. Bij sommigen kan al vroeg altruïsme aanwezig zijn, terwijl innerlijke conflicten nog niet voor verdere persoonlijke groei aan het zorgen zijn.

De krachtfactoren
Waarom is hoogbegaafdheid belangrijk binnen deze theorie? Er worden door Dabrowski drie groepen van krachten onderscheiden die bij persoonlijke groei een rol spelen. De eerste is de aanleg van het individu: kenmerken en capaciteiten. De tweede factor omvat de invloeden van de sociale omgeving. De derde factor bestaat uit alle bewuste en autonome processen in het individu, waarbij deze bewust kiest om componenten uit de eerste dan wel uit de tweede factor te accepteren en te versterken, dan wel te verwerpen en te beperken: het gaat om de wil om zich te ontwikkelen, het individu is er dan actief en bewust mee bezig. De derde factor wordt dus gevormd door interactie van de eerste twee factoren en kan zich gedurende het hele leven blijven ontwikkelen. Vooral vanaf niveau drie en hoger speelt de derde factor mee in de ontwikkeling, om uit te groeien tot een sterke drijfveer op de hoogste twee niveaus. Al met al kan gezegd worden dat het bereikte ontwikkelingsniveau een resultaat is van erfelijke factoren en hun interacties met de sociale omgeving en met al dan niet de wil om te groeien, die zelf weer een product is van aangeboren aanleg: de capaciteit tot innerlijke transformatie, gecombineerd met de positieve sociale invloeden. Hoogbegaafdheid is vooral van belang voor de developmental potential, de eerste factor. De aanleg om persoonlijk te groeien bepaalt onder ideale omstandigheden de grenzen van ontwikkelingsmogelijkheden van een individu.

& Ik
De theorie bevestigt dat ik persoonlijke groei heb doorgemaakt en is zelfs op zich weer een kleine verrijking voor mij. Innerlijke conflicten, getriggerd door ontvangen negatieve energie, zijn niet leuk om ervaren te hebben, maar waren er niet zonder reden. Ze hebben tot besef geleid, tot een streven, een ambitie, en wilskracht en doorzettingsvermogen om die te bereiken, gepaard gaande met een groter incasseringsvermogen. Dit alles is helemaal losstaand van personen die negatieve energie op mij trachtten over te brengen door onder meer het dwingen tot conformeren en pestgedrag in het verleden. Onafhankelijk van wat de meerderheid vindt en denkt kan ik het beste persoonlijke groei doormaken, ver van onvoorwaardelijk conformisme vandaan, omdat dit voor mij veelal hinderlijk bleek en blijkt te zijn. Verder is het voor persoonlijke groei van belang om niet altijd in de slachtofferrol te blijven hangen, laat staan om een eigen voorgeschiedenis te ontkennen, omdat deze juist bijdraagt aan zelfreflectie en verantwoordelijkheidsgevoel en daarmee persoonlijke groei. Ik erken en accepteer ook des te meer dat ik niet bepaald gemiddeld ben, en erken daarin ook de rol die intelligentie bij mij speelt, terwijl ik dat in het verleden vaak ronduit ontkend heb. Conformeren zou mij dus des te meer moeite en energie kosten, me uitputten. Liever steek ik mijn energie niet daarin. Ik help juist graag anderen, en ik blijf me ontwikkelen, wat een actief proces is bij mij – besefte ik me voordat ik over deze theorie las. Dat ontwikkelen is allerminst dwangmatig, veel blijft hetzelfde, de verrijking is daarbij op te tellen en ontkracht niet zomaar het eerder bereikte – juist niet. En ik kom tot rust, waardoor ik des te meer energie overhoud om mezelf te verrijken, me nog meer te ontwikkelen, en met alle plezier ook. Van mijzelf mag ik zo zijn zoals ik nu eenmaal ben, en dat lijkt me het belangrijkste. Niet meer laat ik anderen daar zo een stempel op drukken, anderen die minder persoonlijke groei hebben doorgemaakt maar dat niet beseffen, die denken dat ze er al zijn terwijl ze nooit in staat van innerlijk conflict zijn geraakt om ze tot meer besef te doen komen. Zij denken er al te zijn, misschien in hun eigen wereldje, dat misschien net een heel klein stukje kleiner is, een wereldje waarin het normaal is om oogkleppen op te hebben, maar waarin niemand beseft dat hij oogkleppen draagt, en waarin het leven rustig voortkabbelt, en al het vreemde of nare vooral een ver-van-mijn-bed-show is. Hoe psychisch gezond is dat, of zijn er meerdere staten van psychische gezondheid? De definitie daarvan lijkt me niet eenduidig, is niet voor iedereen hetzelfde. Het eerste niveau kan door velen als gezond ervaren worden, evenals de hoogste niveaus, waarbij er volgens mij de meeste ruimte is voor eigen creativiteit, inzichten en de uitdaging om jezelf te blijven ontwikkelen – maar niet bij in permanente staat van in niveau vijf verkeren. Hoe wenselijk is het dan om niveau vijf te bereiken? Het streven naar die perfectie is al een ideaal op zich, maar die perfectie zal ik nooit bereiken. Wat perfectie is, is bovendien aan eigen perceptie onderhevig. Op het vijfde niveau is alles bereikt, dan is er niets meer om op door te groeien, terwijl dat juist een drijfveer voor me is. Tijdelijk op niveau vijf zitten is geen probleem, als het maar niet voor altijd is. Idealen worden regelmatig bijgesteld, en die bepalen de richting waarin ik mij wil ontwikkelen. Want ik wens me hoe dan ook te blijven ontwikkelen.

I know the pieces fit
‘Cause I watched them fall away
Mildewed and smouldering
Fundamental differing
Pure intention juxtaposed
Will set two lovers’ souls in motion
Disintegrating as it goes
Testing our communication
The light that fueled our fire then
Has a burned a hole between us so
We cannot see to reach an end
Crippling our communication

I know the pieces fit
‘Cause I watched them tumble down
No fault, none to blame
It doesn’t mean I don’t desire to
Point the finger, blame the other
Watch the temple topple over
To bring the pieces back together
Rediscover communication

The poetry
That comes from the squaring off between
And the circling is worth it
Finding beauty in the dissonance

There was a time that the pieces fit
But I watched them fall away
Mildewed and smouldering
Strangled by our coveting
I’ve done the math enough to know
The dangers of our second guessing
Doomed to crumble unless we grow
And strengthen our communication

Cold silence has
A tendency to
Atrophy any
Sense of compassion
Between supposed brothers
Between supposed lovers

I know the pieces fit

~ Tool, ‘Schism’, 2001

Gearchiveerd onder:Diaries

Afgelopen week bezocht ik samen met fractiegenoot Willy-Anne van der Heijden de Creative Campus van Mac3Park in het voormalige Beiersdorfgebouw in Almere Buiten. Nieuwsgierig naar het waarom van de successen van vastgoedbedrijf Mac3Park. Het bedrijf zoekt thema's die levensvatbaar zijn en probeert in het verlengde daarvan broedplaatsen te ontwikkelen. In Almere is gekozen voor de creatieve industrie. In de ogen van Mac3Park een levensvatbaar segment in onze stad. Dicht bij Hilversum, Amsterdam. Reeds andere bedrijven die zich op dit segment richten. Kleine en middelgrote bedrijven worden verlokt zich in het voormalige fabriekscomplex te vestigen. Verleid door het flexibele huurconcept: je kan doorgroeien maar eventueel ook weer inkrimpen. Er zijn startersleningen. Er is een gemeenschappelijke infrastructuur en een 'broedplaats' nodigt uit om aan te sluiten. Tegen de economische stroom in groeit en bloeit het concept. In het verlengde doorgesproken over de economische aanpak van het stadsbestuur. Tevredenheid ten aanzien van de betrokkenheid van de afdeling economische zaken. Maar ergernis over de gebrekkige afstemming met Vergunningen en Handhaving (zo flexibel als een lode deur...). Verbazing over zoiets als de Economic Development Board; wel ambitie maar vooral 'praten' met bedrijven die weinig relatie met de omgeving hebben en die dan ook weinig zullen bijdragen aan de werving van nieuwe bedrijven. Ook niet innovatief...elke stad en regio doet ondertussen hetzelfde. Suggestie van de kenners: gebruik je grote, internationaal en nationaal georiënteerde bedrijven als je ambassadeur. Hou als wethouder en eventueel burgemeester je vooral met dit segment bezig en laat je afdeling economie zich richten op acquisitie en een optimale relatie met de Almeerse bedrijven met groeipotentie en laat hen invloed uitoefenen bij Vergunningen en Handhaving....gaat de 'lode' deur wellicht iets bewegen.

Hieronder de teleurstellende antwoorden op de schriftelijke vragen die ik een paar weken geleden indiende over het (behoud van) Mirliton Theater. Corio lijkt onbuigzaam maar het was mooi geweest als de ambitie van de gemeente Utrecht hoger was geweest (of als die inzet hoog was dat ze dat duidelijk hadden gemaakt in de beantwoording).

Maar zolang het Mirliton Theater er is, is nog niets verloren en kan de toekomst hopelijk/wellicht nog voor verrassingen zorgen. Op de site Bouwput staat een leuk artikel n.a.v. de schriftelijke vragen en de beantwoording.

1. Is het college bekend met het Mirliton theater?
Ja.

2. Is het college het met GroenLinks eens dat het Mirliton Theater een unieke plek in Hoog Catharijne is, die het waard is om te behouden?
Gelet op de gesloten bilaterale ontwikkel/ projectovereenkomst tussen de gemeente en Corio, is een antwoord op de stelling niet meer relevant. De raad heeft – in het kader van de voorhangprocedure - eind 2007 over de concept overeenkomst een positief advies uitgebracht (waarna de overeenkomst is ondertekend).
De overeenkomst luidt dat op deze plaats winkelruimte komt. 

3. Zo ja, is het college bereid om te bezien of het theater een monumentale status kan krijgen, zodat het ook voor de toekomst behouden blijft? (Zo ja, ga dan door naar vraag 5)
Nee (gelet het antwoord onder 2)

4. Zo nee, waarom niet? En is het college dan ten minste bereid het Mirliton Theater goed te laten documenteren door onze gemeentelijke Dienst Monumenten?
zie antwoord 2.
De eigenaar is bereid aan het documenteren door de afdeling Monumenten mee te werken. 

5. Is het college bereid om met Corio in overleg te treden om het Mirliton Theater weer een publieke functie te geven?
zie antwoord onder 2.

Adri Duivesteijn, de Almeerse wethouder ruimtelijke ontwikkeling, heeft een missie. Eigenlijk twee. De eerste, en meest positieve, is het 'groot' brengen van onze stad Almere. De tweede is het aanpakken van de PVV en, niet minder belangrijk, andere partijen en politici aanspreken op hun gedrag richting de PVV. Zijn tweede missie leidt er wellicht toe dat hij zijn eerste missie niet gaat volbrengen. Hij wil naar de Eerste Kamer om daar het politieke debat te voeren en het negativisme van de partij van Wilders te bestrijden. Beide missies komen voort uit een enorme bevlogenheid. Een bevlogenheid op het gebied van ruimtelijke ordening (en architectuur) en de tweede uit het klassiek sociaal democratische ideaal. Als Almeers raadslid moet ik hier iets mee. Er is namelijk aan Adri niet te ontkomen. Niet aan het debat met hem in de gemeenteraad(dat ik trouwens graag met hem voer) en ook niet meer in de pers (waar ik zijn bijdragen met plezier lee)s. Maar ik moet er ook iets mee omdat de twee thema's mij als Almeerder raken. De groei van de stad, de ambitie die we in meerderheid in de stad hebben, wordt gefrustreerd door de rijksoverheid en in toenemende mate door de navelstaarders in Noord Holland en zelfs bij de Amsterdamse PvdA. Als het even tegen zit is het ook bij hen 'eigen volk eerst'. Partnerschap verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ineens hebben we Almere niet meer zo nodig, tot het moment dat de bewoners in Waterland en Zaanstreek door zullen krijgen dat al die huizen toch wel een grote inbreuk maken op de woonomgeving, dan keert men onherroepelijk terug richting Almere. Korte termijn denken, dat door PvdA-er Duivesteijn hard wordt geparreerd. Ik mag het niet altijd met hem eens zijn als het gaat over de ambities voor Almere en de snelheid van uitvoering maar in dit verhaal ga ik met hem mee. Zijn aanpak van de PVV is het 'kiezen van de aanval'. Hij pakt vooral het taalgebruik aan en het ontbreken van een positieve bijdrage aan de ontwikkeling van Almere en breder van Nederland. Ik herken volledig het beeld. In de gemeenteraad van Almere speelt de PVV, ondanks haar 9 zetels, geen enkele rol van betekenis. Niet omdat anderen niets met hen te maken willen hebben (er is namelijk geen cordon sanitaire) maar omdat er weinig tot niets is waar je als Almeerder wat aan hebt. Veel opgeklopte woede, benadrukken van onveiligheid, sublimeren van de islam-angst, maar geen alternatieven of het moeten de bekende 'stadscommando's' zijn. Waar ik ondertussen wel mee worstel is of het voortdurend aanvallen van de PVV iets oplevert, het gaat namelijk wel steeds weer over hen (net als deze blog....) en publiciteit is het enige echte wat hen interesseert. Maar het taalgebruik, de omgangsvormen, het mensbeeld veronachtzamen kan en moet ook niet. Zo zijn we de 'gevangenen' van dit media-fenomeen zullen we maar denken. En als dat dan toch zo is, is de aanval misschien toch de beste verdediging...want je moet er toch niet echt aan denken dat zo'n groepering de macht krijgt....wat van CDA en VVD wel (deels) mag.

Ondanks alle waarschuwingen en negatieve adviezen ging een kamermeerderheid akkoord met een nieuwe Afghanistan missie van 545 man voor het opleiden van politieagenten in Kunduz. Door een aantal door premier Rutte toegezegde voorwaarden zien zij (GroenLinks, D66 en de Christenunie) hun eisen naar eigen zeggen vervuld.

Kern van die toezeggingen is dat de Afghaanse regering schriftelijk de garantie geeft dat de door Nederland opgeleide agenten geen militaire taken zullen vervullen.

Officiële reacties vanuit Kunduz op deze eis waren niet bemoedigend. Ze willen graag dat de Nederlanders komen, maar ze merken wel op dat hun politieagenten geregeld betrokken raken bij gevechten, omdat het land nu eens feitelijk in de staat van guerillaoorlog verkeert.

Zoals we weten, zijn politieagenten in Afghanistan gedurende de laatste jaren steeds weer doelwit van aanslagen en aanvallen van de Taliban (of andere ronddwalende paramilitairen die we, soms onterecht, allemaal "Taliban" noemen) geweest. De verwachting dat dit op korte termijn zal veranderen, slechts omdat een aantal politici in Nederland dit eisen, is volkomen irreëel. Het kan op geen enkele manier worden uitgesloten dat politieagenten, getraind of ongetraind, betrokken raken bij aanslagen of aanvallen met paramilitairen en daardoor in een gevechtssituatie terechtkomen – elke toezegging hierover door de premier of vanuit Kunduz, mocht die gegeven worden, heeft dus geen enkele zin of waarde en zal door de werkelijkheid gewoon opzij worden geschoven.

Hoewel de meeste Afghaanse politieagenten waarschijnlijk persoonlijk van bijna elke opleiding baat zullen hebben, verandert door deze "missie" niets aan de "veiligheidssituatie" in Afghanistan, of beter aan  de feitelijke staat van guerillaoorlog. De politieagenten zijn namelijk te licht uitgerust en gewapend om de strijd met paramilitaire groepen aan te kunnen. Als het de NAVO troepen niet gelukt is de Taliban definitief te verslaan, hoe kan dat de licht gewapende Afghaanse politieagenten lukken? Ze zullen massaal gedood worden, net zoals in het verleden.

Bovendien worden de politieagenten in NAVO-verband in basisvaardigheden getraind. Als dit voor de agenten die door Nederlanders worden getraind inhoudt dat zij voor een "civiele" werkelijkheid getraind worden, die in Afghanistan niet bestaat, zijn zij zelfs nog in het nadeel t.o.v. hun collega's die een opleiding door buitenlandse militairen volgen. Zullen ze ons dat in dank afnemen? Moeten we anderzijds meedoen aan een zinloze en hopeloze "missie" om veel te licht gewapende politieagenten te trainen voor gevechten tegen gedeeltelijk (door Iran, Rusland, China, Saoudi-Arabie,…) goed uitgeruste en zwaar gewapende paramilitairen?

En hoe gaan we na of de door onze landgenoten getrainde politieagenten na hun opleiding daadwerkelijk civiele taken verrichten? Ze zullen naar een of andere politiepost worden gestuurd, en ja, formeel worden ze geacht "politietaken" te verrichten (- dus, de voorwaarden van dhr. Rutte zijn formeel vervuld). Alleen gebeurt dat niet altijd – of welke politieagent durft de strijd aan tegen de bijna almachtige en corrupte krijgsheren die een of andere tegenstander vermoorden, hun rijkdom en het onderhoud van "hun" paramilitairen en lijfwachten in de opiumhandel verdienen en die naar goeddunken martelen en verkrachten? Hoe houdt deze missie rekening met de reële machtsverhoudingen en het gebrek van rechtszekerheid in dat land? Als we na een aantal jaren de door "ons" getrainde politieagenten, voor zover ze nog in leven zijn en voor zover we ze nog ergens in Afghanistan kunnen achterhalen, vragen of ze al dan niet civiele taken verrichten wie durft er dan de waarheid te zeggen? Gezien "onze" voorwaarden, zullen ze ongetwijfeld instructies hebben ontvangen hoe ze moeten antwoorden.

Is het inzicht dat deze guerillaoorlog niet alleen en misschien niet eens in de eerste plaats door militaire middelen te winnen is nog steeds niet doorgedrongen bij de heren en dames politici in Den Haag en elders?

Ik acht de fractieleiders van de drie partijen in kwestie best instaat om dit allemaal ook te (kunnen) weten. Waarom doen zij dan toch mee?

Mw. Sap beschouwt dit kennelijk als test voor haar leiderschap (NRC hb. van vandaag). Gezien het waarschijnlijk is dat ook bij deze missie niet alleen Afghaanse trainees maar ook Nederlanders zullen sneuvelen, acht ik deze ambitie, mocht zij inderdaad haar drijfveer hiervoor zijn, immoreel (ambitie is goed voor zover daarmee een positief doel wordt vervolgd). Misschien wil ze nog aantonen dat "wij", GroenLinks, klaar zijn voor regeringsdeelname, dat we betrouwbaar zijn, compromissen kunnen en willen aangaan en doen, wat er van ons verwacht wordt, en wat de tegenwoordige Nederlandse minderheidsregering als het landsbelang beschouwt. – Allemaal in orde, voor zover het nog strookt met de fundamentele waarden en doelen van GroenLinks.

Ach ja, het landsbelang… Hebben we door deze "missie" uiteindelijk de toezegging gehaald dat we in de toekomst steeds bij de G20 mogen aanschuiven? Of wordt zo'n toezegging toch later weer ontkend?  Zouden wij en onze Europese partners niet met betere, o.g.v. het onderwerp vooral economische argumenten kunnen komen, om aan de G20 deel te nemen? En is het wel zo erg als we eens niet deelnemen? Immers kunnen we proberen ons goed af te stemmen met andere Europese partners.

Of is het allemaal nog erger en wordt er vanuit de VS druk uitgeoefend op Nederland (en uiteraard ook druk om over dit feit te zwijgen)? Het is dan wel raar dat iedereen aan die cultuur van zwijgen meedoet. Als we ons steeds weer onder druk laten zetten, betekent dit immers een onaanvaardbare beperking van onze souvereiniteit.

Als we rond 500 miljoen Euro voor Afghanistan over hebben, want zoveel zal de politietraining (+militaire begeleiding alsmede begeleiding door vier F16 vliegtuigen) ons kosten, zouden we dit bedrag beter kunnen besteden aan hulp bij onderhandelingen van de partijen van de tegenwoordige guerillaoorlog, aan alfabetisering, algemene vorming, rechtsontwikkeling en de gezondheidszorg in Afghanistan, waarbij achtergestelde groepen zoals bepaalde ethnische minderheden (b.v. Hasara's) en vrouwen extra steun krijgen (later, als het rustiger geworden is en ook de Amerikanen vertrokken zijn, zou je kunnen denken aan ontwikkeling van de landbouw, om de opiumhandel tegen te gaan – dat vereist wel de politieke wil van een of andere leider/krijgsheer om daaraan mee te doen). Voor een deel zouden Afghanen in Nederland kunnen worden opgeleid, b.v. juristen, medisch personeel, landbouwdeskundigen.

Ook daarvan mogen we op korte termijn geen wonderen verwachten, maar het zou een degelijke langetermijninvestering zijn, in tegenstelling met de geplande nutteloze en hopeloze missie, die bovendien waarschijnlijk voor een aantal deelnemers een fatale afloop zal hebben.

 

 

Enige tijd geleden kreeg de voorzitter van het bestuur van de plaatselijke VVD alle aandacht omdat hij de cultuur van de Edese raad niet vond passen bij een 100.000 plus gemeente. Ik moet hem daarin gelijk geven. Sterker nog ik heb hetzelfde, inclusief de door de voorzitter aangehaalde voorbeelden, al een keer verwoord in de Edese gemeenteraad. Dus in het hol van de leeuw. Ik heb daar in november bijgaande blog over geschreven.

De fractie van GroenLinks/PE maakt zich al tijden zorgen over de bestuurscultuur in Ede. We vragen ons ernstig af of we op deze wijze een 100.000 plus gemeente kunnen blijven besturen. Besluiten laten te lang op zich wachten. Als je naar de begroting kijkt die onlangs is vastgesteld. Het proces ziet er op papier goed uit. Iedere inwoner heeft kunnen inspreken en ook de raad is om haar visie gevraagd. Dan is er voldoende informatie voor het college om met een goed onderbouwd voorstel te komen. Maar juist dat ontbrak toen de raad echt moest besluiten. Er stond nog heel veel open. En natuurlijk is het niet gemakkelijk om een besluit te nemen en natuurlijk doet dat ergens pijn. Maar dat is nog geen reden om keuzes voor je uit te schuiven. Nu laat het college inwoners, verenigingen en organisaties veel te lang in onzekerheid waar zij juist duidelijkheid van de bestuurders verwachten. Speel dan in op die verwachting. Dat hoort ook bij besturen. Maar ook de eigen ambtelijke organisatie tast in het duister. Want de forse bezuiniging die daar te wachten staat is niet concreet ingevuld. Het college rept dan wel over “het nieuwe werken” maar met alleen anders werken redt je het niet. En wat betekent het als je akkoord gaat met de begroting? Weten wij dan wel waar we ‘ja’ tegen zeggen?. Misschien gaat dan de balie bij burgerzaken wel voor de helft van de tijd op slot en wordt meteen het sterke punt dat uit het onderzoek “Ede beter” naar voren kwam, namelijk “afname wachttijd balies”, teniet gedaan.

En de onzekerheid onder de inwoners creëert een geheel eigen dynamiek. Nu probeert iedereen het eigen belang, voor het voetlicht te brengen. En er komen wat brieven en mailtjes langs. Op zich hele sympathieke verzoeken waar je moeilijk ‘nee’ tegen kunt zeggen. En dat doen we dan ook niet. En begrijp me goed, de verzoeken klinken allemaal redelijk. Maar echt afwegen van deze verzoeken, met het oog op de lange termijn en met een niet zo’n dikke portemonnee in de hand, daar komt het niet van. Omdat ‘het grote plaatje’ ontbreekt, lijkt het wel een jungle waar het recht van de sterkste geldt en we niet ‘nee’ zeggen tegen de grootste al of niet terechte roepers. Ja, de politiek luistert wel naar haar inwoners, maar het is allemaal zeer selectief en vol opportunisme. Deze werkwijze past heel goed bij een “bromsnor” samenleving waar alles aan de keukentafel wordt geregeld, maar toch echt niet meer bij een 100.000 plus gemeente anno 2010.

Het uitblijven van besluiten komt in de ogen van mijn fractie doordat een kader waarop we kunnen beslissen ontbreekt. Mijn fractie heeft al vaker gewezen op het nut van een kerntakendiscussie. Dan wordt de vraag beantwoord wat voor gemeente we willen zijn en wat we wel doen en wat we niet doen. En dit natuurlijk bovenop de wettelijke taken. Omdat een dergelijk kader ontbreekt laten we ons veel te gemakkelijk leiden door ‘incidenten’. En dan kan het gebeuren dat we

·     een half uur spreken over de oprit van een inwoner omdat deze bezwaar heeft gemaakt of

·     dat we driekwartier spreken over de mogelijke bezuinigingen bij de kinderboerderij omdat zij een protest actie met kinderen hebben georganiseerd,

 

maar dat de miljoenen bezuiniging op het gemeentehuis vrijwel geen aandacht krijgt.

 

Noem het kader bijvoorbeeld “Koers op Ede in 2020” en spreek hierin ambitie uit. Een dergelijk document geeft je een argument om de keuzes te onderbouwen, want je hebt dan zicht op de maatschappelijke gevolgen. Dit is besturen anno 2011 in een 100.000 plus gemeente.

Inspiratiebron voor een GroenLinks raadslid is een Volksbuurtmuseum. Da’s het cultureel ambitieniveau in Gouda: een onderdeel dat teruggaat naar oudheidskamers, kleinschaligheid en werken met vrijwilligers. Vraag is of Michel Klijmij dom is van nature of uit politieke berekening

Geen van beide natuurlijk. Maar wel een prikkelend blog: MuseumgoudA met ambitie gevraagd – George Knight

De fractie van GroenLinks/PE maakt zich al tijden zorgen over de bestuurscultuur in Ede. We vragen ons ernstig af of we op deze wijze een 100.000 plus gemeente kunnen blijven besturen. Besluiten laten te lang op zich wachten en als ze worden genomen worden we ook net iets te vaak teruggefloten door de rechter. Als je nu naar de begroting kijkt die deze maand moet worden vastgesteld. Het proces ziet er op papier goed uit. Iedere inwoner heeft kunnen inspreken en ook de raad is om haar visie gevraagd. Dan is er voldoende informatie voor het college om met een goed onderbouwd voorstel te komen. Maar juist dat ontbreekt nu. Er staat nog heel veel open. En natuurlijk is het niet gemakkelijk om een besluit te nemen en natuurlijk doet dat ergens pijn. Maar dat is nog geen reden om keuzes voor je uit te schuiven. Jammer dat het college de tijd niet heeft gebruikt om meer duidelijkheid te scheppen. Nu laat het de inwoners, verenigingen en organisaties in onzekerheid. Maar ook de eigen ambtelijke organisatie tast in het duister. Want de forse bezuiniging die daar te wachten staat is niet concreet ingevuld. Het college rept dan wel over “het nieuwe werken” maar met alleen anders werken redt je het niet. En wat betekent het als je nu akkoord gaat met deze begroting? Weten wij dan wel waar we ‘ja’ tegen zeggen?. Misschien gaat dan de balie bij burgerzaken wel voor de helft van de tijd op slot en wordt bijvoorbeeld meteen het sterke punt dat uit het onderzoek “Ede beter” naar voren kwam, namelijk “afname wachttijd balies”, teniet gedaan.

Het college stelt dat er nog tijd is omdat de bezuinigingen toch pas in 2013 ingaan. Dat klopt, maar hiermee ontkent het college wat er leeft bij de inwoners. Zij verkeren veel te lang in onzekerheid en verwachten snel duidelijkheid. Speel dan in op die verwachting. Dat hoort ook bij besturen.

En de onzekerheid creëert een geheel eigen dynamiek. Nu probeert iedereen het eigen belang, voor het voetlicht te brengen. En er komen wat brieven en mailtjes langs. Op zich hele sympathieke verzoeken waar je moeilijk ‘nee’ tegen kunt zeggen. En dat doen we dan ook niet. En begrijp me goed, de verzoeken klinken allemaal redelijk. Maar echt afwegen van deze verzoeken, met het oog op de lange termijn en met een niet zo’n dikke portemonnee in de hand, daar komt het niet van. Omdat ‘het grote plaatje’ ontbreekt, lijkt het wel een jungle waar het recht van de sterkste geldt en we niet ‘nee’ zeggen tegen de grootste al of niet terechte roepers. Ja, de politiek luistert wel naar haar inwoners, maar het is allemaal zeer selectief en vol opportunisme. Deze werkwijze past heel goed bij een “bromsnor” samenleving waar aan de keukentafel van alles wordt geregeld, maar toch echt niet meer bij een 100.000 plus gemeente anno 2010.

Het uitblijven van besluiten komt in de ogen van mijn fractie doordat een kader waarop we kunnen beslissen ontbreekt. Mijn fractie heeft al vaker gewezen op het nut van een kerntakendiscussie. Dan wordt de vraag beantwoord wat voor gemeente we willen zijn en wat we wel doen en wat we niet doen. En dit natuurlijk bovenop de wettelijke taken. Omdat een dergelijk kader ontbreekt laten we ons veel te gemakkelijk leiden door ‘incidenten’. En dan kan het gebeuren dat we een half uur spreken over de oprit van iemand, omdat deze bezwaar maakt, maar dat de miljoenen bezuiniging op het gemeentehuis vrijwel geen aandacht krijgt.

Noem het kader bijvoorbeeld “Koers op Ede in 2020” en spreek hierin ambitie uit. Een dergelijk document geeft je een argument om de keuzes te onderbouwen, want je hebt dan zicht op de maatschappelijke gevolgen. Een dergelijk plan had er natuurlijk al lang moeten liggen om de gevolgen van de begroting die deze maand moet worden vastgesteld te kunnen beoordelen. Nu, midden in de bezuinigingen, met de neus op de feiten en het gezicht tegen het raam gedrukt, is het lastig om een goed oordeel te vellen. De helikopterview ontbreekt om een dergelijk plan, een plan in perspectief, te maken.

Toch is het zeer gewenst om een dergelijk plan op korte termijn en in samenspraak met de raad en de inwoners, te maken. Dat is besturen anno 2010 in een 100.000 plus gemeente.

      

Dit opinieartikel verscheen op zaterdag 9 oktober in de Volkskrant.

Eind 2011 reist heel Nederland met de ov-chipkaart. Dat is althans de ambitie van achtereenvolgende ministers van Verkeer en Waterstaat en van de ov-bedrijven. Of het reizen met het openbaar vervoer dan echt eerlijker en makkelijker is geworden, zoals bij de introductie van de ov-chipkaart werd beloofd, is nog maar de vraag.

De Rotterdamse GroenLinks-fractie houdt, sinds de kaart in 2007 in de regio Rotterdam werd ingevoerd, de vinger aan de pols met de website ov-chipklacht.nl. Maandelijks komen daar honderden klachten op binnen.

Veel reizigers klagen over de gestegen kosten met de ov-chipkaart. Een klacht die door de ov-bedrijven steevast wordt weersproken met het argument dat de kilometerprijs juist eerlijker is dan de ritprijs op basis van een willekeurige zone-indeling. Tegenover de ‘eerlijke’ kilometerprijs staan echter een aantal onredelijke prijsverhogingen die met de introductie van de ov-chipkaart geruisloos zijn doorgevoerd.

De eerste verborgen prijsverhoging zit in de aanschaf van de ov-chipkaart. Je betaalt 7,50 euro uitsluitend voor de kaart, zonder ook maar één kilometer te kunnen reizen. Na vijf jaar is de geldigheid verlopen en betaal je de aanschafkosten opnieuw.

De tweede verborgen prijsverhoging is het instaptarief. Dat is ten opzichte van de strippenkaart de helft duurder geworden. Het instaptarief van de strippenkaart is 50 cent (de kosten van de extra strip die je stempelt bovenop het aantal zones dat je reist), bij de ov-chipkaart betaal je bij het instappen een basisbedrag van 78 cent.

De derde verborgen prijsverhoging treft vooral toeristen en incidentele ov-reizigers. Dat is de prijsverhoging van de losse kaartjes. In Rotterdam kost een wegwerp ov-chipkaart voor maximaal één uur reizen met de bus of tram 2,50 euro. Voor een reis met de metro is de prijs van het goedkoopste kaartje zelfs 3,50 euro voor een enkeltje.

Het reizen met de ov-chipkaart is dus niet eerlijker geworden. Maar is het gebruiksgemak wel toegenomen? Als er iemand is voor wie het gebruiksgemak is toegenomen, dan zijn dat vooral voor de ov-bedrijven zelf. Veel reizigers lopen nog tegen problemen aan. In de eerste plaats de bijzondere doelgroepen zoals schoolklassen en blinden en slechtzienden, die bij het ontwerp van het systeem lijken te zijn vergeten.

Ergernis nummer één bij reizigers is het kwijtraken van de borg van 4 euro (20 euro bij de NS) bij verkeerd uitchecken. Normaalgesproken wordt de borg die bij het inchecken van je kaart is afgeschreven aan het eind van de reis met de ritprijs verrekend en wordt er een bedrag bijgeschreven op je saldo. Als je vergeet uit te checken of als de apparatuur niet functioneert, dan ben je het volledige borgbedrag kwijt.

Volgens de ov-bedrijven gebeurt dat slechts in een half procent van de gevallen. Dat klinkt weinig, maar dat zijn zevenduizend gedupeerden per dag. Gezamenlijk kost het uitchecklek de ov-reizigers een half miljoen per maand. Gedupeerde reizigers kunnen hun geld terugvragen, maar moeten een uitcheck dan wel zelf ontdekken en eerst een formulier invullen. Dat maakt het er niet echt makkelijker op.

 Hoe kan de ov-chipkaart wel eerlijker en makkelijker worden? Allereerst door de verborgen prijsverhogingen terug te draaien: verstrek gratis een nieuwe ov-chipkaart als de oude is verlopen, verlaag het instaptarief (of schaf het af, als je echt een eerlijke kilometer prijs wilt) en maak losse kaartjes minstens een euro goedkoper.

Daarnaast is het zaak om het uitchecklek te dichten: geef reizigers de mogelijkheid om ook bij de halte uit te kunnen checken door bij elke halte een uitcheckpaal te plaatsen, verlaag het borgbedrag in de bus en de tram van 4 naar 2 euro, zodat de schade bij verkeerd uitchecken minder groot is, en pas bij een verkeerde uitcheck een automatische retourcorrectie toe, uitgaande van de wetenschap dat bij 90 procent van de reizen de eindhalte van de heenreis de beginhalte van de terugreis is en de eindhalte van de terugreis de beginhalte van de heenreis.

Om het vertrouwen in de ov-chipkaart terug te winnen, zijn op korte termijn forse verbeteringen noodzakelijk. De nieuwe minister van Verkeer en Waterstaat zou reizigers een grote dienst bewijzen door de belofte om met de ov-chipkaart het openbaar vervoer eerlijker en makkelijker te maken, echt in te lossen.

Het waren twee fantastische dagen, gisteren en vrijdag. Gisteren vooral het weer, de natuur, de tuin en het lekker buiten zijn. In de tuin groeit nog niet veel (maar heb des te meer gezaaid), maar onderweg en naast ons huisje volop voorjaarsbloemen als madelief, paardenbloem, hondsdraf, bosanemoon en heel, heel veel pinksterbloemen (vond 't als kind al vreemd dat die rond Pasen bloeiden in plaats van rond Pinksteren).

De afgelopen weken hebben de PvdA, VVD, D66 en CU als een broedende kip bovenop het collegeprogramma gezeten. En iedereen weet, een broedende kip mag men niet storen, want dan wordt het niets met het ei. Maandag j.l.  is het ei uitgekomen en gisteravond is het kuiken vol trots getoond aan de inwoners van Assen. Weliswaar moesten de laatste veren nog in model worden gestreken, maar met liefdevolle handen ging het kuiken van plek naar plek over de onderhandelingstafel.

Grote discussie of er nu wel of niet binnen deze periode speciaal voor dit kuiken een eigen zwemplas moet worden gebouwd? En wie gaat die kar dan trekken? De ouders of zoeken we een pleegvader die dit moet gaan doen? En blijft er wel genoeg groen in Assen om in te kunnen scharrelen voor ons kuiken? Laten we dat dan ook nog maar opnemen in ons programma rondom ons kuiken. Dan heeft hij of zij in ieder geval genoeg ruimte om zich te kunnen ontwikkelen de komende 4 jaar. De trotse ouders vinden dat zij het leven van dit kuiken op hoofdlijnen hebben uitgezet en verder…..

De ontwikkeling van dit kuiken zullen wij met argusogen in de gaten gaan houden. Van enige belemmering in de groei kan en mag natuurlijk geen sprake zijn. Wij gaan de komende 4 jaar de communicatie rondom dit kuiken in ieder geval via dit weblog bijhouden. Wie weet groeit er wel een mooie zwaan uit, maar er kan ook nog een addertje onder het gras schuilen.