Vanmiddag ben ik bij de nieuwjaarsreceptie van GroenLinks Schiedam geweest. De afgelopen jaren ben ik zeer beperkt actief geweest, omdat ik een actieve rol binnen GroenLinks en een functie als beleidsmedewerker duurzaam ondernemen wat onhandig vond combineren. Nu ik ambtenaar af ben was een van mijn goede voornemens voor 2012 om weer ‘ns wat actiever te worden binnen GroenLinks. De uitnodiging kwam wat dat betreft op een mooi moment.

Armoede anno 2012

Buiten een gezellige informele start van 2012 was de bijeenkomst ook bedoeld om terug te blikken op 2011 en om met elkaar van gedachte te wisselen over het thema armoede in 2012. Wie het nieuws gevolgd heeft over Schiedam zal het niet verbazen dat de soap opera die de vorige burgemeester op heeft gevoerd daarin helaas een grote rol innam. Mede doordat het vertrek van de burgemeester gevolgd is door het vertrek van alle wethouders. Inmiddels zit er een nieuw college van B&W.

Tijd dus om vooruit te kijken. Al werd ik daar niet op alle punten even vrolijk van. De armoede neemt tenslotte toe, hoewel armoede volgens Rutte natuurlijk niet bestaat in Nederland. In Nederland hebben we ook geen honger, enkel trek. Tegelijkertijd denken de rekenmeesters van CBS en SCP in het Armoedesignalement 2011 toch wat anders over armoede in Nederland:

In 2010 herstelde de economie zich enigszins van de zware recessie. Dit vertaalde zich echter niet in een lagere kans op armoede. 529 duizend huishoudens (met daarin bijna 1,1 miljoen personen) verkeerden dat jaar onder de lage-inkomensgrens. Dat is 7,7 procent van het totaal, net zoveel als in 2009.

Volgens het niet-veel-maar-toereikend criterium groeide de arme groep van 6,1 naar 6,5 procent. In 2009 waren dit 960 duizend personen (in 447 duizend huishoudens), in 2010 was het opgelopen tot 1 miljoen personen (in 462 duizend huishoudens).

Vluchtelingenwerk Schiedam wees er op dat nieuwe regelingen  maken dat asielzoekers die een verblijfsvergunning krijgen meteen met een schuld van dik tienduizend Euro beginnen. Veroorzaakt door de verplichte inburgering en inrichtingskosten van het huis/flatje. Voor beide dienen ze zelf te betalen, al mogen ze wel rentedragend lenen. Niet echt een lekkere nieuwe start denk ik dan. De verantwoordelijke wethouder reageerde meteen dat er bekeken wordt wat de gemeente hieraan kan doen.

Blijer werd ik van de oproep om vooral gezamenlijk op te trekken onder het motto

‘Het gaat nu om de mensen, niet om de politieke sticker.’

Ook projecten waar een aantal aanwezigen over vertelde spraken tot de verbeelding. Zoals een project voor kleinschalige stadslandbouw op balkons. Waarbij het hoofddoel niet zozeer de opbrengst aan groenten en kruiden is, als wel het versterken van de onderlingen contacten en het op gang brengen van de dialoog over hoe je rond komt van een klein budget. Daarnaast wordt er gewerkt aan een project waarbij vrijwilligers getraind worden om mensen te helpen bij het budgetteren. Zo waren er nog een aantal aardige voorbeelden.

Mijn eigen inbreng was beperkt tot een oproep om ook te kijken naar de wijze waarop de totale woonlasten van mensen zich de komende jaren gaan ontwikkelen. Dus inclusief de energierekening. Schiedam is namelijk een mooie, maar ook een oude stad. Waarin mensen met een laag inkomen nogal eens in de minder goede huizen wonen en het is zonde als het geld dat je uitgeeft aan armoedebeleid rechtstreeks in de portemonnee van het energiebedrijf verdwijnt. Een mooi voorbeeld van hoe het  kan vind ik zelf de wijze waarop Thijs de la Court in Lochem tegen de trend in regeert. Zie bijvoorbeeld zijn ideeën over een ander Nederland in Lochem. Waarbij werk, woningverbetering en een beter milieu hand in hand gaan.

 

GroenLinks-voorzitter Joop Ouborg heeft de collegepartijen opgeroepen om de uitgangspunten van het collegeakkoord van SP, VVD, GroenLinks en D66 nader te bediscussieren. Het gaat dan met name om de financiële afspraken. De vraag is waar liggen de mogelijkheden?

De financiële spelregels van het Lenteakkoord zijn voor een groot deel in beton gegoten doordat geld van de Rijksoverheid voor specifieke doelen is bestemd. Geld dat is gelabeld en bijvoorbeeld voor uitkeringen is bedoeld mag niet worden gebruikt om stoeptegels te leggen. Verder sluit ik uit dat het tekort op de begroting verder kan oplopen, dat zou de gemeente Arnhem ernstig in de problemen kunnen brengen. Als die elementen uit het akkoord worden gefilterd blijven er een drietal afspraken over waar de discussie zich dan op zou kunnen toespitsen.

Drie afspraken
Ten eerste de gemeentelijke belastingen, de onroerend zaak belasting en rioolheffing. In het akkoord staat dat deze niet meer dan de gemiddelde prijsstijging in Nederland mogen stijgen. Het college heeft de Arnhemse burger voorgehouden dat men wil voorkomen dat deze meer aan de gemeente gaat betalen.
Een tweede afspraak is dat wethouders hun eigen begroting op orde hebben. Hogere kosten of tegenvallende uitgaven moeten binnen de eigen begroting worden opgelost.
Tenslotte worden financiële meevallers in principe niet gebruikt voor nieuwe uitgaven maar om tegenvallers op te lossen of te reserveren voor toekomstige tegenvallers.

De laatste voorwaarde is naar mijn inschatting het minst explosief, maar helaas ook het minst voor de hand liggend. De verwachting is dat op allerlei deelterreinen de kosten zullen oplopen en er mogelijk eerder met tegenvallers dan op meevallers gerekend moet worden.
De eerste twee mogelijkheden doornemend rijst de vraag of de VVD en de strenge rekenmeester Leisink (wethouder Financiën, D66) hier veel voor voelen. Indien GroenLinks en SP echter hun sociale gezicht willen redden is het wel noodzakelijk om ergens rek te vinden in de begroting. Het bezuinigingspakket van 25 miljoen, waarvan twee miljoen ten koste van armoedebeleid, is met veel pijn en moeite tot stand gekomen.
Het zal derhalve creativiteit en durf vragen om middelen vrij te maken voor sociaal beleid. Daarbij bestaat natuurlijk ook de mogelijkheid om steun te zoeken bij de oppositie, waarbij naast PvdA, CDA en ChristenUnie ook de lokale fracties blijk hebben gegeven van een sociale inborst. Het liberale blok van VVD en D66 is in de Arnhemse gemeenteraad in de minderheid.

De tweede helft
De tweede helft van de collegeperiode gaat over een paar maanden in. Dan zijn de verkiezingen van 2014 dichterbij dan de datum van het akkoord. De ervaring leert dat dit altijd zijn weerslag heeft op coalities. Partijen willen met een positief verhaal naar de kiezer.
Het wachten is nu op de reactie van de andere partijen.

Geschreven voor ArnhemDichtbij

Of het nu om milieu, gezondheidszorg, natuurbeheer of armoede gaat, de lokale overheid kraakt in haar voegen. Niks ten nadele van de inzet van ambtenaren en bestuurders, want het beeld van slapende raamambtenaren is een verbeelding die schril afsteekt bij de algemene werkelijkheid van het keiharde werken en grote betrokkenheid die vele gemeenten kenmerkt. Maar de dominante positie van de overheid, dus ook die van de raad, wethouder en ambtenaar, is verleden tijd. Eindelijk, tenminste… als je tijdig de risico’s onderkent.

Bezuinigingen

In mijn gemeente Lochem moeten er op termijn 20 fte uit. Wat minder dan 10% van ons bestand, we zijn een kleine gemeente. Financieel komen er nog wat stormen aan. Het zou niet verbazingwekkend zijn als we nog verder moeten in het krimpen van ons ambtenarenbestand. Deze bezuinigingen zijn een belangrijke ‘driver’ achter de ombuigingen. Maar is het niet gek dat we een dergelijke stok achter de deur moeten hebben om kritisch naar onze organisatie te kijken. Het is een negatieve impuls die ons dwingt. En er is weinig creativiteit en ondernemingslust geboren uit weerstand en angst.

Ondernemen in en met de samenleving

LochemEnergie, onze cooperatieve energievereniging, is voor mij een voorbeeld van een particulier initiatief dat laat zien hoe in de toekomst lokaal initiatief een eigen rol pakt. Burgers die het leuk vinden met elkaar te ondernemen, voor een gemeenschappelijk belang. In dit geval geen kleine onderneming, hoewel het daar wel mee begint, maar een bedrijf dat gaat uitgroeien naar een omzet van tien tot twintig miljoen per jaar! Over vijftien jaar een winst van 10 miljoen per jaar, die jaarlijks terug gepompt wordt in de Lochemse samenleving. Deze groep kan ook initiatieven nemen op het gebied van energiebesparing, duurzame renovatie in de bestaande bouw of in de slimme netwerken en duurzame mobiliteit. LochemEnergie zal de lokale overheid overvleugelen. De raad en het college zullen misschien op een aantal vlakken, zoals ruimtelijke ordening, vergunningverlening, nog een rol spelen.

Het Bedrijf Beheer en Onderhoud Openbare Ruimte, een ontwikkelinitiatief van de gemeente Lochem met Berkel Milieu, Delta, Cambio en 2Switch is weer een andere vorm. De overheid zoekt marktpartijen op waarmee ze een gezamenlijke bedrijfsvorm kan ontwikkelen. Ook om te ondernemen, met belangrijke sociale doelen als het gaat om de onderkant van de arbeidsmarkt. Ook hier zie je een beweging ‘weg’ van de ambtelijke en bestuurlijke structureren. Met een beperkt aantal kaders die de gemeenteraad stelt zoeken we de vrijheid van maatschappelijk ondernemen op, breken de muur van de overheidsstructuur open.

Alle beleidsvelden in ondernemerschap

Deze ‘vermaatschappelijking’ gaat ver en rijkt over alle beleidsvelden. Neem het armoedebeleid. Waarom vormen groepen in de samenleving geen cooperatieve initiatieven die zelf lijnen uitzetten met sportclubs, toneelgroepen of muziekonderwijs. Die er aan bijdragen dat mensen met een uitkering elkaar ontmoeten en steunen, de koppeling vinden met de lokale fondsen, het bedrijfsleven en de kerken? Waarom zou de overheid die touwtjes in handen houden? Www.rechtop.nu laat fantastisch zien hoe dit in Deventer uitgewerkt is.

Neem nu een onverdacht beleidsveld als onze riolering en verwerking van het afvalwater. Wat is het voor een onzin dat we met veel schoon drinkwater en regenwater ons waardevol afval wegspoelen via een peperduur systeem naar een vergelegen rioolwaterzuivering. We betalen er jaarlijks stevig geld voor! Ach ja, het is natuurlijk een moment een zegen geweest, want ons rioleringssysteem heeft ons van veel ellende afgeholpen. En het was goed dat overheden zich daarmee bemoeiden. Maar het wordt tijd dat systeem eens helemaal overnieuw te bekijken. Riolen verwerken waardevol schoon water, warmte en grondstoffen. Dat kan toch allemaal lokaal afgevangen worden? Zodat we alle warmte vasthouden, schoon water besparen en grondstoffen hergebruiken? Hele delen van Lochem afkoppelen van het riool? Waarom niet. De vraag is of gemeente en Waterschap nu de beste partners zijn om die verandering te bewerkstelligen. Het Lochems rioolbeleid gaat ervan uit dat we hier een consortium voor bouwen, met burgers, kennisinstellingen en bedrijven.

Naar een ondernemende samenleving

Ik pleit voor een herdefinitie van de rol van de overheid. Geen hoekje van ons overheidsbedrijf wordt daarvan gevrijwaard. De samenleving is een een ondernemend organisme, vol wat netwerken en creativiteit. De taak van de overheid is om dat ondernemerschap van synergie, samenwerking en gezamenlijk gekozen richting te voorzien. Op basis van democratisch gelegitimeerde steun van de gemeenteraad. Dan gaat de bezem er door en zouden op termijn nog wel meer dan 20 fte kunnen verdwijnen. Het zou ook anders kunnen gaan, namelijk dat er gecombineerde bedrijven ontstaan waar ook de overheid haar deel in heeft. Maatchappelijke ondernemers in dienst van de overheid.

Ik zie het voor me. In ons nieuwe gemeentehuis. Een vleugel is helemaal vrijgemaakt voor deze maatschappelijke onderneming. Een thematische ‘hub’ voor zzp-ers, bijvoobeeld over duurzaamheid. Daar komen de zzp-bedrijven bij elkaar, huren een bureau, gebruiken gemeenschappelijke diensten, bouwen gemeenschappelijke ondernemingen op. Daar zitten ook onze ambtenaren, die mee ondernemen. Die de opdrachten van de raad doorvertalen in stimulansen en nieuwe samenwerkingsverbanden. Maar nooit doet de overheid iets meer ‘zelf’, altijd in samenwerking en altijd in ondernemerschap. En dan zou het wel eens interessant zijn om te kijken of die overheid ook zelf in de ‘markt’ kan verdienen. Bijvoorbeeld de markt van gemeenten die nog niet zover zijn.

Opschieten dus, dan zetten we die ondenemende overheid in beweging.

In Revolutie met Recht neemt Roger Cox een behoorlijke uitgebreide aanloop om te betogen dat de rechterlijke macht ons laatst overgebleven redmiddel is om te zorgen dat maatregelen tegen klimaatverandering genomen gaan worden. De vraag die mij bekruipt na het lezen van het boek is waarom je zoveel tijd (5 jaar) steekt in het schrijven van een boek, als je in die tijd ook de gewenste rechterlijke uitspraak had kunnen krijgen? Buiten dat zitten er nog wat zaken in het boek waar ik me niet in kan vinden, maar eerst kort de inhoud.

Deel 1: Energie en oliekrimp

In het eerste deel van het boek gaat Cox uitgebreid in op de manieren waarop onze maatschappij van olie afhankelijk is en de wijze waarop oliemaatschappijen de afgelopen anderhalve eeuw gesteund zijn door de overheid. En passant komt ook de macht van de financiële sector voorbij, de voedselcrisis (eigenlijk vooral ook een oliecrisis in de ogen van Cox) en de ontaarding van grote multinationals.

Op basis van de theorieën van peak oil betoogt Roger Cox dat het einde van goedkope energie voorbij is en dat dat ingrijpende gevolgen gaat hebben voor de Westerse samenlevingen. Voor een groot deel van onze welvaart zijn we tenslotte afhankelijk van goedkope olie. Of het nu gaat om goedkoop transport van voedsel dat van over de hele wereld hier naar toe wordt gesleept of om de verwarming van ons huis. Cox voorspelt dan ook dat energiearmoede een groeiend probleem gaat worden, een standpunt dat onder andere Hans Verbeek ook regelmatig uitdraagt op zijn weblog. Energie armoede is een probleem dat in Nederland nog maar weinig aandacht krijgt in de media, al zijn er wel woningbouwcorporaties en gemeenten die inzien dat veel van het armoedebeleid en welzijnswerk zinloos is als de stijgende energierekening niet wordt ingedamd.

Cox rekent ook voor dat investeringen in duurzame energie slechts beperkt soelaas zullen bieden. Deze investeringen vergen tenslotte geld, wat de teruggang in eerste instantie enkel verergert. Alle Europese landen zijn al fors aan het bezuinigingen geslagen om de gevolgen van de bankencrisis uit 2008 te bestrijden. Extra uitgaven voor duurzame energie zullen een nog grotere bezuiniging op andere gebieden vergen.

Deel 2: Klimaatverandering als stresstest

In klimaatverandering als stresstest gaat Cox in op de stijgende kosten van energie. Vooral beredeneert vanuit peak oil betoogt hij dat het tijd wordt om werk te gaan maken van emissieloze energieopwekking, kortere distributielijnen en andere brandstoffen dan olie voor transport.

Cox beschrijft ook hoe de zekerheden die het IPCC koppelt aan door de mens veroorzaakte klimaatverandering zich verhouden tot jurisprudentie in eerdere zaken over milieu- en gezondheidsproblemen. Hij gaat met name in op asbest, waarvan het effect op de menselijke gezondheid nog niet onomstotelijk vast stond op het moment dat de rechter van mening was dat bedrijven aansprakelijk waren voor ontstane gezondheidsschade.

Terecht betoogt Cox in dit deel van het boek ook dat veel markten zich in het verleden enkel hebben kunnen ontwikkelen door sturing van de overheid. Het huidige paradigma binnen de overheid met haar focus op privatiseren, dereguleren en liberaliseren lijkt daar blind voor. Zoals ook de bestaande ondersteuningsmaatregelen voor fossiele energiewinning niet meer als subsidie herkend worden.

Deel 3: Het falen van de democratie

In het derde deel beschrijft Cox hoe de invloed van lobbyisten, media en geld ervoor zorgt dat het democratisch proces niet tot het door hem gewenste eindresultaat komt. In dit deel toont zich naar mijn mening het duidelijkst de beperking van simplificerende theorieën. Want aan de ene kant ben ik een consument die niet in staat zou zijn om te kiezen voor duurzaam. Want geld kan niet van de een op de andere dag weg van je huidige bank naar een duurzame bank en Nederland kan niet in een keer massaal overstappen op duurzame energie. De reden daarvoor ligt volgens Cox in een beperkt aanbod aan duurzame banken en duurzame energie.

Deel 4: Revolutie met recht

In het laatste deel betoogt Roger Cox dat er kansen zijn om nationale overheden via het Europees Hof van Justitie te dwingen tot een stringenter klimaatbeleid. Een van de bouwstenen van zijn betoog is de uitspraak uit de VS waarin het oordeel luidde dat CO2 een vervuilende stof is, waar de EPA (het Amerikaans milieuagentschap) maatregelen tegen moet nemen.

Mijn commentaar op Revoluite met recht

Op een aantal fronten wordt ik een beetje moe van betogen als die van Roger Cox. In de eerste plaats wordt ik moedeloos van mensen die menen dat het hele complex aan uitdagingen dat er voor ons ligt terug te voeren valt op een of twee problemen. Of dat nu gaat om energie en klimaat (zoals Roger Cox doet) of om de islam (zoals de PVV doet). Naar mijn mening los je complexe problemen niet op door simplistische reducties. Zoals ik al eerder heb betoogd gaat de milieuproblematiek om veel meer dan enkel klimaatverandering en gaat de sociale problematiek waar we voor staan om veel meer dan enkel toenemende energieschaarste of stijgende energieprijzen. Uiteraard zijn er slimme beleidsmaatregelen mogelijk die ervoor zorgen dat je meerdere problemen tegelijk aanpakt. We leven tenslotte in een second best world en die vraagt om second best solutions.

Voor wat betreft de stelling van Roger Cox dat consumenten niet massaal over kunnen stappen op duurzame banken en/of duurzame energie denk ik dat dat er al heel wat banken zijn die sinds 2007 hebben ontdekt dat een bankrun nog nooit zo makkelijk is geweest als nu. Een paar klikken met je muis en je geld staat bij een andere bank. Voor andere banken is dat gemak een groot probleem. Konden ze vroeger nog zien dat er een bankrun plaatsvond (rijen bij de concurrent) nu gebeurt het grotendeels onzichtbaar. Zodra een bankrun of bankencrisis in de lucht hangt droogt de interbancaire markt dus pijlsnel op en kunnen banken enkel nog bij de Europese Centrale Bank terecht.

Wat duurzame energie betreft heb ik nog niet gehoord dat er energiebedrijven zijn die wachtlijsten hanteren voor nieuwe klanten. Mocht dat wel zo zijn dan hebben Nederlanders met een eigen huis nog de mogelijkheid om zelf duurzame energie op te gaan wekken. Voor zover ik weet hanteren installateurs nog geen quota of wachtlijsten als je zonnepanelen of urban windmolens besteld. Mocht je bang zijn dat zonnepanelen duurder zijn dan je huidige elektriciteitsrekening, dan zijn er inmiddels zelfs installateurs die daar een oplossing voor aanbieden.

Klimaatbeleid via de rechtbank

Het is naar mijn mening de vraag of het betoog van Roger Cox in de praktijk stand houdt voor een rechter. De Europese Unie en de Europese lidstaten nemen maatregelen om CO2 emissies te reduceren en de effecten van klimaatverandering tegen te gaan. Een rechtszaak binnen de EU zal dus anders dan in de VS gaan over de vraag of het gevoerde beleid effectief is. Het antwoord daarop zal denk ik minder zwart wit zijn dan we vanuit Nederlands perspectief denken.

Wanneer we kijken naar het streven naar een emissieloze energievoorziening dan zijn er landen die een uitermate effectief beleid hebben. Landen als Denemarken, Duitsland, Spanje en Zweden halen hun elektriciteit voor een groot deel uit hernieuwbare en emissieloze bronnen. Nederland bungelt samen met Groot Brittannië en Malta al jaren in de staart van de lijst, alle inspanningen rond energietransitie MEP, SDE en SDE+ ten spijt. Ik vraag me af waarom je de Europese rechter nodig hebt om daar een eind aan te maken.

Cox lijkt ook te geloven dat de Europese rechter als een held en verlosser zal worden binnengehaald. Dat een uitspraak te faveure van een stringenter klimaatbeleid zal leiden tot een hernieuwd geloof in de Europese instituties, lokale democratie en een kleinere afstand tussen politiek en burger. Ik waag dat te betwijfelen. Zoals Cox zelf ook betoogd leiden forsere inspanningen voor het omschakelen naar hernieuwbare en emissieloze energievormen tot forse investeringen nu, waardoor bezuinigingen op andere terreinen en vervroegde afschrijvingen op bestaande installaties nodig worden. Zowel de bezuinigingen als de vervroegde afschrijvingen zullen de nodige pijn geven bij burgers, maar ook bij banken en pensioenfondsen die de waarde van hun investeringen zien teruglopen. Juist op een moment dat hun reserves toch al fors onder druk staan.

Het is naar mijn mening ook zeer de vraag of de kloof tussen burger en overheid kleiner wordt als de democratie onder curatele van de rechtbank wordt geplaatst, zoals Roger Cox terloops voorstelt. Naar zijn mening is klimaatverandering urgent genoeg om dat te doen. Daarmee voegt Cox klimaatverandering in het rijtje bankencrisis en eurocrisis, waarvoor hetzelfde wordt beweert door banken en beleggers. In mijn ogen geen aanbeveling. Bovendien is de PVV een van de partijen die het hardnekkigst tegen het voeren van milieubeleid is. Dat is nu ook net de partij die tijdens het proces tegen Wilders zeer effectief is gebleken in het in twijfel trekken van de onpartijdigheid van de rechterlijke macht. Een uitspraak pro klimaatbeleid gaat PVV stemmers echt niet overtuigen van het nut van Europa of de onpartijdigheid van de rechterlijke macht.

Afgelopen donderdag moest de Vughtse raad zich uitspreken over een fonds van 10 miljoen voor de N65. Waar dat geld vandaan moet komen de komende jaren moet nog besloten worden. En juist dat maakt het een lastig besluit…

Na alle lobby-activiteiten van de afgelopen jaren bij buurgemeenten, de provincie en het rijk zou dit het moment zijn om echte actie op de N65 te verzilveren. De doorsnijding van Vught zou aangepakt worden door de weg deels te verdiepen, waardoor de overlast verminderd zou worden. Het rijk betaalt de helft, als de regio de andere helft betaalt. Om een echte stap voorwaarts te zetten stelde het college voor om als Vught 10 miljoen bij te dragen, naast alle uitgaven om de aansluitingen op eigen grond goed te regelen. Een flinke som voor de gemeente. Hiervoor moet dan ook gespaard worden de komende jaren.

Op dit moment ligt er nog geen concreet voorstel hoe die 10 miljoen bijeen gespaard worden. Het gaat alleen om de principe uitspraak of de raad bereid is die 10 miljoen te gaan sparen. En dat maakt het een lastig besluit. Want als dit echt het moment is om stappen te zetten, wie zou dat dan in de weg willen staan? Maar op hetzelfde moment zien we dat we elke euro hard nodig hebben in tijden van bezuinigingen. En elke euro die naar het fonds voor de N65 gaat, gaat niet naar welzijn, WMO/zorg of armoedebeleid… Dat in de begroting 2012 juist zo diep wordt gesneden in deze sociale uitgaven maakt het er niet makkelijker op. Dat we de crisis voor de mensen die dat het hardst nodig hebben niet verzachten, maar wel 10 miljoen sparen voor een investering ooit in 2028 is moeilijk.

PvdA-GroenLinks wil een echte oplossing voor de N65 niet in de weg staan. Daarom heeft de fractie met enige twijfels toch ingestemd met het voorstel om als Vught te sparen voor een fonds. Maar als het college dit fonds wil vullen door extra te bezuinigen op sociale uitgaven, dan zal de fractie haar steun alsnog intrekken. Zeker omdat we vinden dat juist in jaren van crisis de zwakkeren geholpen moeten worden en er dus niet extra op bezuinigd mag worden. Snijden in sociale uitgaven om over 15 jaar ergens de N65 aan te pakken past niet in dat denkbeeld.

Onlangs is mevrouw Ligtelijn benoemd als wethouder voor  Gemeentebelangen. De wethouder blijkt ook lid te zijn van D66. Voor die partij stond zij in de vorige raadsperiode zelfs op de plaatselijke kandidatenlijst. D66 zit ook in de edese raad en is oppositie partij. De wethouder doet geen afstand van haar lidmaatschap en blijft dus lid van D66. Zo is D66, als oppositiepartij, min of meer lid van het college. De lokale fractie is dan ook erg blij met ‘hun’ wethouder in het college.

Maar is dit ook een gewenste, transparante, situatie? Of is dit vragen om moeilijkheden? Het kan nu voorkomen dat:

• De nieuwe wethouder de Algemene ledenvergadering van D66 binnenstapt en meestemt over het verkiezingsprogramma van D66 voor 2014 of
• De nieuwe wethouder gaat meestemmen over de kandidatenlijst voor de verkiezingen van 2014 of
• De nieuwe wethouder gaat meestemmen over de lijsttrekker of
• De nieuwe wethouder zichzelf kandidaat stelt.

Ook kan zij als partijlid nu al de fractievergaderingen van D66 Ede bijwonen.

Saillant detail is dat mevrouw Ligtelijn tot haar benoeming voorzitter was van de WWB raad en in die rol fel gekant was tegen de bezuinigingen op armoedebeleid. In haar nieuwe rol moet ze nu juist die bezuinigingen gaan uitvoeren. Die nieuwe rol en het verleden zullen dus nog wel de nodige discussie opleveren.

Is de wethouder door haar dubbele pet niet extra kwetsbaar? Moet hier worden ingegrepen? En als moet worden ingegrepen wie moet dit dan doen? En wat kan dan het beste worden gedaan?

In de Vughtse begroting 2012 wordt te diep gesneden in de sociale uitgaven en wordt in niet ingespeeld op toekomstige ontwikkelingen op dit gebied. Dat kan ik de burger niet uitleggen, zelfs het college begreep dat…

Vught moet bezuinigen vertellen we onszelf al anderhalf jaar. Maar alle voorspellingen moeten steeds positief worden bijgesteld. Zo ook in deze begroting. Vught krijgt 2 miljoen meer, dan het college dacht bij de begroting 2011. Toch houdt het college vast aan de bezuinigingstaakstelling. Vught spaart en ziet de bankrekening oplopen tot bijna 11 miljoen in 2015.

Ondertussen wordt hard gesneden in de sociale uitgaven. In totaal bijna 80 procent van de bezuinigingen op de programma’s. Te veel! Nu kan 17 procent van de Vughtse burgers al met enige of grote moeite rondkomen. Dat vanwege rijksbeleid de zorg- en huurtoeslag afneemt en de kosten toenemen is zorgelijk. Dat het Rijk extra taken aan de gemeente geeft met minder geld eveneens. Het kan niet anders dan dat deze stapeling van landelijke en lokale bezuinigingen negatieve effecten voor onze burgers heeft.

Bij de kadernota heeft PvdA-GroenLinks geprobeerd de bezuinigingen op sociale uitgaven te beperken…. Helaas zonder succes. Bij de begroting heb ik namens de fractie voorgesteld een sociaal reparatiefonds in te stellen. Hiermee zou de raad in ieder geval de negatieve effecten voor onze burgers kunnen repareren. Helaas kreeg dit geen steun. Alle fracties spraken uit dat als de nood echt aan de man is er geld wordt gezocht voor armoedebeleid en zorg. Maar ondertussen wordt er nu wel eerst diep in gesneden, zonder te kijken naar de te verwachten toekomstige ontwikkelingen.

Wethouder Wilbert Seuren (D66) stelt dat de gemeente alles in de hand heeft. Op dit moment is er geen reden om extra aanvragen voor bijzondere bijstand of zorg te verwachten. Coalitiepartijen D66 en Gemeentebelangen sloten daar direct op aan. De VVD gaf aan dat de gemeente waarschijnlijk nog flink moet investeren vanwege ontwikkelingen, maar wil er pas over een half jaar over spreken. Het CDA wilde nu alleen extra geld voor armoedebeleid. Andere effecten komen later wel.

Alleen de SP steunde PvdA-GroenLinks in de stelling dat we nu moeten voorzien dat we extra geld nodig gaan hebben voor de zwakkeren in onze samenleving. De gemeente kan niet alle effecten van rijksbeleid repareren, maar wel afzwakken voor degene die dat het meest nodig hebben. ‘Reserveren = vooruitzien’ stelde Saskia Heijboer (VVD) over de N65. Maar duidelijk is dat we sommige zaken wel willen zien en andere liever niet. Voor PvdA-GroenLinks reden om zeker niet in te stemmen met deze begroting.

Stap voor stap heeft de gemeenteraad haar keuzes gemaakt om 56 miljoen euro te bezuinigen. De eerste richtingen werden al in het coalitieakkoord aangegeven. Toen was er echter te weinig financiële informatie bekend om al concrete keuzes te maken. Die kwamen gaandeweg: het college presenteerde eind vorig jaar het bezuinigingspalet ‘samenwerkend aan morgen’. Hierin gaf zij haar visie op de taken van de overheid en de keuzes die de gemeente daarbij zou moeten maken. De contouren van de invulling van de 56 miljoen werden hierin geschetst. In februari boog de gemeenteraad zich over dit document. In 2 commissierondes (met in totaal vier vakgerichte commissievergaderingen en één afsluitende gecombineerde vergadering) werd uitgebreid stilgestaan bij alle voorstellen. GroenLinks kon zich toen wel vinden in de richtingen die het college schetste, maar had grote zorgen over de haalbaarheid van de bedragen en de effecten van die bezuinigen. Wij wilden op veel onderwerpen eerst meer informatie voordat we over konden gaan tot een definitief besluit. Tussen februari en juli zijn er daarom veel extra notities geproduceerd en bediscussieerd. Een greep uit de onderwerpen: leerlingenvervoer, schoolzwemmen, de Wmo, het nieuw sociaal beleid, het Centrum voor Jeugd en Gezin, armoedebeleid, duurzaamheid, innovatiebeleid, Cultuur Totaal, de bibliotheek, het Centrum voor de Kunsten, de sporttarieven, ijsbaan en sporthallen. Je kunt wel stellen dat dit college niet stil heeft gezeten, en de gemeenteraad dus ook niet!

Bij al deze discussies hebben de politieke partijen hun mening gegeven en keuzes gemaakt. Daarom was te debat over de kadernota redelijk voorspelbaar (immers, alle grote, belangrijke, gevoelige onderwerpen waren al aan de orde geweest). Toch was het vaststellen van de kadernota een belangrijk moment: hiermee ging de gemeenteraad definitief akkoord met de bezuinigingsvoorstellen. Uiteindelijk werd de kadernota alleen goedgekeurd door de coalitiepartijen (waaronder GroenLinks dus). Helaas hebben de oppositiepartijen, om uiteenlopende redenen, tegen gestemd.

Lees hier een beschouwing op de voor onze fractie meest belangrijke punten bij de kadernota.

Intensiveringen

Een moeilijk woord om te zeggen dat we ervoor kiezen om niet alleen te bezuinigen, maar dat we het ook belangrijk vinden om geld vrij te maken voor nieuwe dingen die we nodig vinden voor de stad. De belangrijkste investeringen die we willen doen zijn: bijna 9 miljoen euro extra uittrekken voor armoede en Wmo beleid. Dit geld is hard nodig om de kwetsbaarsten in onze gemeenschap te ontzien, en was een belangrijk punt voor GroenLinks bij de coalitievorming. Verder kiezen we ervoor om structureel geld vrij te maken voor duurzaamheid. Met dit geldt zetten we in op een verduurzaming van het hele gemeentelijke beleid. Met design en innovatie willen we nieuwe projecten mogelijk maken, creatieve oplossingen bedenken voor bv zorg of leefbaarheidsvraagstukken. Hiermee creëren we werkgelegenheid maar ook meer welzijn voor onze inwoners. Met name de laatste twee zaken lagen onder vuur van de oppositie. Zij wilden dit geld liever gebruiken om minder te bezuinigen op andere zaken. Wij blijven van mening dat als je echt toekomstgericht bezig wilt zijn, en kansen wil creëren voor een positieve ontwikkeling, je daar dan ook wat geld voor moet vrijmaken.

Welzijn/Wmo

GroenLinks is tevreden met de koers die uitgezet wordt in het sociale domein. We kijken naar eigen kracht en willen mensen eigen regie geven over hun leven, ook als ze een beperking hebben. We stimuleren hen om met hun eigen netwerk te zoeken naar maatwerk oplossingen. Maar we blijven als overheid wel zorgen voor een stevig vangnet voor diegenen die het anders niet redden. Eigen kracht betekent niet zoek het zelf maar uit! Onze GroenLinks-wethouder Lenie heeft met deze portefeuille een stevige opdracht. Het is haar gelukt om een flinke bezuiniging in te boeken, en de gevolgen daarvoor te beperken. Dit heeft wel pittige discussies opgeleverd, zoals bv over het leerlingenvervoer en het schoolzwemmen, niet alleen in de gemeenteraad, maar ook met al die organisaties in de stad. Tot nu toe is het haar gelukt om de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Zelfs met welzijnsorganisatie Lumens, die een forse bezuiniging moet realiseren, is het grotendeels gelukt om in overleg tot oplossingen te komen. GroenLinks wil wel de effecten goed in de gaten kunnen houden. Dit heeft de wethouder toegezegd.

Arbeidsmarkt

GroenLinks is erg bezorgd over de ontwikkelingen op het arbeidsmarktbeleid. De invoering van de Wet Werken naar Vermogen legt een onuitvoerbare opdracht bij de gemeenten. Daarom heeft Eindhoven (na het unaniem aannemen van een actuele motie van onze fractie) zich tegen het bestuursakkoord gekeerd. Het is nu nog even afwachten hoe het verder gaat. Maar duidelijk is wel dat de participatie van inwoners in een kwetsbare situatie steeds meer onder druk zal komen te staan. GroenLinks blijft zich inzetten voor deze doelgroep!

Sport

Het college wilde de ijsbaan dichtdoen. Daar was de raad, inclusief GroenLinks het niet mee eens. De ijsbaan is immers de enige breedtesportvoorziening voor schaatsers. Uiteindelijk is er overeenstemming gevonden over een bezuinigingspakket binnen de sportsector, waarbij de tarieven (beperkt) mogen stijgen, en een sporthal wordt gesloten. GroenLinks ging akkoord en diende met een aantal andere partijen moties in om de randvoorwaarden goed vast te leggen.

Cultuur

Misschien waren dit wel de moeilijkste bezuinigingsvoorstellen waarover we moesten besluiten: de bezuinigingen op de bieb en het CKE. Een debat met een open einde: want we zijn het weliswaar eens met de denkrichtingen van het college, maar nog niet overtuigd van het bedrag. Daarom worden er nog aanvullende onderzoeken gedaan en beslissen we bij de begroting pas definitief over de hoogte van de bedragen. Onze fractie vond het wel erg jammer dat er in de beeldvorming, actief gevoed door een aantal oppositiepartijen, het idee werd gewekt dat de coalitie alle wijkfilialen van de bibliotheek wilde sluiten zonder dat er iets anders voor in de plaats komt. De afspraak is immers dat de wijkfilialen pas kunnen sluiten als er een alternatief in de vorm van een wijksteunpunt in de wijk gerealiseerd wordt. Hiermee blijven we de doelgroepen in de wijk bedienen, alleen zoeken we aansluiting bij de nieuwe ontwikkelingen in het bibliotheekwezen. Eerder schreef ik op deze blog al een stuk specifiek over deze bezuinigingen.

Ruimtelijke opgave

Om de bezuinigingen in het ruimtelijke domein goed in beeld te brengen, en de raad in staat te stellen om prioriteiten in de ruimtelijke ontwikkeling te stellen en daarin keuzes te maken, heeft het college een ‘meerjareninvesteringsplan’ gemaakt. GroenLinks vond dit document een goede start maar nog niet helemaal goed uitgevoerd. Het college zegde ons toe om dit verder uit te werken bij de begroting.

Een heel wezenlijk punt in het meerjareninvesteringsplan baarde ons stevige zorgen: het ontbreken van de gebiedsontwikkeling Groen Gennep. Daar wordt nu stevig gebouwd aan de nieuwe Fontys Sporthogeschool, maar het geld voor de natuurontwikkeling blijft achterwege, sterker nog, staat niet eens genoemd in het meerjareninvesteringsplan! Dat was voor GroenLinks niet acceptabel. Middels een motie, die breed gesteund werd in de raad, is het ons gelukt om de groenontwikkeling van de Genneper Parken op te nemen als strategisch project in het meerjareninvesteringsplan.

Dit waren voor onze fractie de belangrijkste punten die overbleven na alle discussies die de afgelopen maanden zijn gevoerd. Het college heeft ons toezeggingen gedaan waardoor wij met vertrouwen in kunnen stemmen met de kadernota. Het college gaat deze besluiten nu uitwerken in de begroting. Bij de begroting zullen wij de voorstellen opnieuw toetsen op haalbaarheid en effecten.

“En anders kunnen mensen nog bij tal van andere organisaties in Vught terecht…” Ja, Stichting Leergeld, de Kiwani’s en de voedselbank, daar worden mensen die het niet op eigen kracht kunnen naar verwezen. Want het sociaal beleid moest het ontgelden bij de bespreking van de kadernota.

Een pakket oplopend naar 2 miljoen euro aan bezuinigingen in 2015 lag gisteravond voor in de raad. Dat moet worden gerealiseerd door als gemeente veel activiteiten niet meer te doen. De ambtelijke organisatie moet kleiner, compacter, flexibeler en slagvaardiger worden. Maar dat mag niet ten koste gaan van beleid, doorlooptijden en dienstverlening. En natuurlijk moet de gemeente ook vooral overal positief op reageren als een echte Ja-gemeente. Hoe dit gerealiseerd wordt, wat we als gemeente dan minder gaan doen en hoe dit zich verhoudt tot de extra taken die de gemeente juist krijgt blijft onduidelijk. Een ruime meerderheid van Gemeentebelangen, VVD, D66 en CDA wilde graag die miljoen bezuiniging inboeken, maar wat dit betekent horen we pas in het najaar…

De gemeente moet inderdaad bezuinigen en kritisch kijken naar haar taken. Maar de vraag is of we ook die 2 miljoen moeten bezuinigen. En als het gaat over minder taken moet we eerst duidelijkheid hebben over wat we als gemeente nog wel en niet willen doen. Niet enkel een bedrag noemen en de onderbouwing komt later wel.

Keuzes maken waar de gemeente nog wel in investeert en wat overgenomen kan worden door de samenleving zelf. Dan komt het motto van deze coalitie ‘eigen kracht’ weer om de hoek. En dat is prima voor zeker 80 procent van de Vughtenaren die dat ook kan. Maar ik kijk juist naar die groep die niet zelf mee kan. Dan doet het zeer te zien hoe simpel er wordt bezuinigd op de sociale posten: welzijnswerk, WMO, armoedebeleid… Dat zijn onderdelen waar ik niet wil dat de gemeente daar taken afstoot.

Rijksbezuinigingen maken dat meer mensen bij de gemeente zullen aankloppen. Maar dat zal voor een deel ook nutteloos zijn. Want er zijn vele organisaties waar mensen toch nog terecht kunnen. Dan denk ik aan mijn oud-fractiegenoot Teun Wezelenburg die ooit verkondigde lid te zijn geworden van de PvdA om te voorkomen dat mensen aangewezen zijn op liefdadigheid van de kerk of organisaties als de voedselbank. Ronduit te horen krijgen dat Vughtenaren die het moeilijk hebben maar elders moeten aankloppen omdat de gemeente moet bezuinigen past niet in mijn beeld van een sociale en solidaire samenleving.

PvdA-GroenLinks heeft dus ook tegen de kadernota gestemd. De kleine reparaties die we hebben uitgevoerd (bezuiniging ABZ ongedaan en geen chemische onkruidbestrijding) wogen bij lange na niet op tegen alle bezuinigingen op investeringen die het voor alle Vughtenaren mogelijk maken om mee te doen in onze samenleving.

 

Gisteren werd de kadernota besproken en vastgesteld. Lees hieronder mijn bijdrage namens GroenLinks…

Later deze week volgt nog een reflectie op het debat.

Voorzitter,

Wij constateren dat er flinke stappen zijn gezet in de tijd dat dit college aan het roer staat. De begroting is al een stuk beter op orde, al is het aantal lijken dat daarbij uit de kast is gekomen voldoende om een kerkhof mee te vullen. Het waren andere tijden zullen we maar zeggen. Maar het maakt de opgave er niet minder om.

We hebben over alle belangrijke onderwerpen uitgebreid gesproken. Met elkaar, en met de stad. Wij staan achter de keuzes die we maken, met natuurlijk wat kanttekeningen. Toch voelt onze fractie nog af en toe de twijfel: hebben we voldoende inzichten om deze belangrijke besluiten te nemen? Mocht ons op enig moment blijken dat de voornemens zoals we ze nu afspreken, toch niet haalbaar zijn, dan behouden wij als Raad uiteraard het recht daar uiteindelijk andere afwegingen in te maken.

Ik zal nu ingaan op de voor ons meest belangrijke punten uit de kadernota, net als mijn voorgangers vanmiddag hebben gedaan. Daarbij moet mij wel van het hart dat er weer een ware stortvloed aan moties op gang is gekomen. En dat is goed, want daarmee geeft de raad expliciet haar wensen weer. Maar het baart ook zorgen: we vragen erg veel informatie van het college, en we willen het allemaal voor de begroting hebben. Volgens mij kan de vakantiestop voor ambtenaren afgekondigd worden. Wij vragen ons af hoe haalbaar dat is, en verzoeken het college om daar straks op te reageren.

Intensiveringen

Deze coalitie heeft gezegd: in moeilijke tijden gooien we de stad niet op slot. We investeren in innovatie, design en duurzaamheid. En dat is een bewuste keuze. Omdat het nodig is voor de toekomst, bv omdat we er werkgelegenheid mee creëren. Of omdat we vernieuwende oplossingen willen zoeken voor bestaande problemen van burgers. Denk hierbij bv aan de Wmo Challenge die net is uitgeschreven. Zoeken naar nieuwe oplossingen om mensen met een beperking in staat te stellen hun eigen regie te voeren, dan stimuleer je echt de eigen kracht! In de commissie hebben we het college al opgeroepen om, net als voor duurzaamheid, ook voor innovatie en design te komen met concrete invullingen, zodat iedereen kan zien waarom de stad er baat bij heeft. Daarom zijn wij voornemens om samen met de PvdA, VVD en D66 een motie in te dienen om de wethouder daartoe op te roepen.

>> motie intensiveringen

Armoede/Wmo

Ruimte voor nieuw beleid betekent voor deze coalitie ook: ruimte voor kwetsbare doelgroepen. GroenLinks heeft in de onderhandelingen ingezet op het ontzien van mensen in een kwetsbare situatie. We willen mensen stimuleren om hun eigen kracht te benutten, zodat zij de regie over hun leven kunnen voeren. Dit herkennen we terug in de beleidslijnen die de afgelopen maanden zijn uitgezet, zowel in het armoedebeleid, de doorontwikkeling van de Wmo en het nieuw sociaal beleid. En we zien het terug in concrete projecten, zoals de opening van de seniorensociëteit Andromeda afgelopen vrijdag, of de manier waarop we thuiswonende dementerenden en hun familie ondersteunen.

We hebben bijna 9 mln structureel extra uitgetrokken voor armoede en de Wmo. Dit was echter nauwelijks voldoende om bestaande tekorten te dekken. Ook in de 1^e tussenrapportage constateren we dat de kosten verder stijgen. Daarom roepen we het college op om inzicht te geven in de effecten en de financiële consequenties van het beleid voor armoede en Wmo, zodat wij kunnen beoordelen of het extra geld dat we hebben uitgetrokken voldoende is om de kwetsbare burger te ontzien.

>> motie effecten Wmo/armoede

Werk, inkomen en arbeidsmarktbeleid

We hebben stevige discussies met elkaar gevoerd over de inzet van het participatiebudget. Inmiddels lijkt de wereld veranderd. De wet werken naar vermogen maakt dat we onze doelstellingen opnieuw zullen moeten bezien. Voor GroenLinks blijft daarbij het uitgangspunt dat we niet zullen accepteren dat de kwetsbaarste mensen aan de zijlijn blijven staan. Iedereen doet mee is het motto. De motie van de VVD waarbij ze uitkeringsgerechtigden met wantrouwen en sancties tegemoet treden, zal onze steun niet krijgen, wij vinden dat een volkomen verkeerd signaal. GroenLinks kiest voor een positieve stimulans, en zet in op ondersteuning van die mensen die het echt nodig hebben.

De nieuwe wet werken naar vermogen zal veel gevolgen hebben voor de Ergon. Het Rijk bezuinigt fors op de sociale werkvoorziening. Het is een grote uitdaging om mensen met een sw-indicatie straks aan het werk te houden. De overheid doet een appel op het bedrijfsleven om ook deze groep een kans te geven. Dan moeten wij zelf wel het goede voorbeeld geven. Eindhoven heeft (aldus de cliëntenraad van de Ergon) 2 werknemers van de Ergon op de loonlijst. Dat vinden wij toch echt wel een beetje mager. Wij zijn dan ook voornemens een motie in te dienen om het college op te roepen om vanuit haar voorbeeldfunctie te komen met een plan om meer sw-ers in gemeentelijke dienst te nemen.

>> motie SW

Sport

GroenLinks kiest voor toegankelijke breedtesport voor iedereen. We willen graag de ijsbaan openhouden omdat dat de enige voorziening is in de stad voor schaatsers. Uit de sportbenchmark maken we op dat Eindhoven nog een slag kan maken met de tarieven en het efficiënt ruimtegebruik. Daarom gaan we akkoord met de voorgestelde sluiting van Haagdijk, en stemmen wij in met verhoging van de tarieven. Sportpark ’t Schoot mag van ons openblijven mits dat financieel kan binnen de gemaakte afspraken. Wij willen wel dat zaken zorgvuldig gebeuren, daarom dienen wij de moties van de VVD en PvdA mee in.

Dan hebben we nog een OOOtje op de sportbegroting en wel voor de energielasten. Het heeft ons verbaasd dat we dit bestempelen als onvermijdelijk en onvoorzien. Immers, we discussiëren al jaren met elkaar over de stijging van de energiekosten. PvdA en GL hebben eerder al een motie ingediend om te investeren in zonneboilers voor de sportverenigingen. Op die manier geef je de verenigingen de mogelijkheid om écht iets aan hun energielasten te doen. Wij roepen het college op om er nu eindelijk eens echt werk van te maken!

Cultuur

Voor zowel de bibliotheek als het CKE geldt dat we meer concretere informatie verwachten van het college voordat wij ‘ja’ kunnen zeggen tegen de bezuinigingstaakstellingen. Na de zomer praten we hier verder over. GroenLinks wil mn meer duidelijkheid over de plannen van de bieb: wat kunnen we daarvan verwachten? Wij willen concreet van het college horen hoeveel wijkpunten er komen, waar, wat dat kost, en een haalbare planning. Pas dan kunnen wij de financiële afweging maken. Wij verzoeken de wethouder dit expliciet toe te zeggen.

>> motie/amendement bezuiniging bieb/CKE

De ruimtelijke opgave

Voor het eerst kregen we een MIP van het college om de afwegingen rondom de ruimtelijke opgave voor de stad te maken. Enerzijds zijn wij blij met deze ontwikkeling, die ons in staat moet gaan stellen prioriteiten te wegen en gerichter keuzes te maken. Anderzijds constateren we dat het MIP wat nu voorligt daarvoor nog onvoldoende inzichten geeft. Er wordt met verschillende grootheden gemeten, de consequenties van de keuzes zijn nog niet duidelijk. Daarom willen wij een motie indienen om het college aan te moedigen om bij de begroting met een écht meerjaren MIP te komen.

>> motie MIP

Tot slot voorzitter, één punt in het MIP doet écht pijn bij onze partij: de lage prioritering van de ontwikkeling van het masterplan Genneper Parken. We hebben afgesproken, met elkaar, maar ook met de partners in de stad, dat met de keuze voor de ontwikkeling van de stenen van de sporthogeschool, er óók een impuls gegeven zou worden aan de groenontwikkeling. Het is buitengewoon teleurstellend, dat de groenontwikkeling niet in het MIP staat opgenomen. GroenLinks overweegt een motie in te dienen om het masterplan Genneper Parken in zijn geheel op te nemen als strategische ambitie in het MIP. Dat wil niet zeggen dat we er nu al het geld voor uit willen gaan trekken, maar we vinden op z’n minst dat de ambitie zoals die is afgesproken goed in het MIP moet staan. Alleen als het MIP een volledig beeld geeft kunnen wij in de toekomst wegen wat de hoogste prioriteit heeft. Wij zijn erg benieuwd naar de reactie van het college hierop, want zoals gezegd, dit punt weegt voor ons erg zwaar.

>> motie Groen Gennep

Tot zover onze eerste termijn. Wij wachten de antwoorden van het college af en zullen waar nodig middels stemverklaringen onze mening over de moties en amendementen kenbaar maken.

Bijdrage eerste termijn van de perspectiefnota 2012.
GroenLinks is de partij van verandering en hervorming. Wij nemen geen genoegen met de wereld zoals we die kennen. En al jaren zetten we ons in om Nijmegen socialer en duurzamer te maken. Het is geen geheim dat wij worstelen met de wijze en de omvang waarop we nu te maken hebben met bezuinigingen. Dat is niet omdat we moeite zouden hebben met hervormingen, maar door de manier waarop. Dit kabinet saneert keihard en zonder een goede visie. Als gemeente worden we geconfronteerd met de ene na de andere korting in het sociale domein. En we mogen zelf de brokken opruimen. Van de vele drastische maatregelen noem ik hier: het met 2/3 inperken van het budget voor het begeleiden van werkzoekenden naar een baan, het afknijpen van het armoedebeleid en het over de schutting gooien van taken uit het landelijk ABWZ-beleid naar het lokale WMO-beleid zonder de bijbehorende middelen. Denk hierbij aan de kortingen op begeleiding en het persoonsgebonden budget.
Terecht heeft Nijmegen tegen het bestuursakkoord gestemd. Het benoemen van het beschamende beleid van de Rijksoverheid ontslaat ons als stadsbestuur echter niet van de plicht om met goede en acceptabele oplossingen te komen. GroenLinks neemt dan ook de uitdaging aan om ons sociaal beleid om een andere manier vorm te geven. We hanteren hierbij twee uitgangspunten: hervormen op een sociale en duurzame manier en repareren waar absoluut noodzakelijk. We ondersteunen daarom de keuze van het college om extra geld in te zetten voor werk & inkomen en zorg & welzijn. Maar onze fractie dient samen met onze coalitiepartners een amendement in om daarboven extra te investeren in werk en preventief veiligheidsbeleid.
De afbouw van de gesubsidieerde arbeid is een moeizaam en pijnlijk proces voor alle betrokkenen. Voor 2012 maakt de coalitie extra geld vrij om het voor instellingen mogelijk te maken zich aan te passen aan de nieuwe omstandigheden. De inventarisatie van de maatschappelijke effecten heeft ons in ieder geval niet gerust gesteld. Mensen zouden van werk naar werk begeleid worden. En banen zouden zoveel mogelijk regulier gemaakt worden. Hier is nog weinig van terecht gekomen. De middelen die beschikbaar zijn gesteld voor een zorgvuldige ombouw horen ook voldoende ten goede aan instellingen die hiervoor zelf geen reserves hebben. De gemeente kan niet alle verantwoordelijkheid bij de werkgevers leggen. Daarom de vraag aan het college: bent u bereid om werkgevers beter dan tot nu toe het geval is te ondersteunen in hun zware taak om hun gesubsidieerde banen op een sociale manier af te bouwen? In het najaar verwachten we een nadere inventarisatie van de gevolgen voor de betrokken personen, zodat we bij de begroting nog kunnen bijsturen indien we dat nodig vinden. Met de € 1,5 miljoen extra voor instellingen, kunnen en moeten zij ook meer hun verantwoordelijkheid nemen en alles op alles zetten om deze medewerkers in dienst te houden. Het moet ons van het hart dat enkele grote en vermogende instellingen ons zwaar teleurstellen. We roepen hen op hun (maatschappelijke) verantwoordelijkheid te nemen. 
De extra impuls om mensen aan het werk te krijgen betalen we door anders met onze parkeergarages om te gaan. Voor GroenLinks ligt het voor de hand dat onze bestaande en nieuwe parkeergarages op zijn minst kostendekkend zijn. Meer dan 10 jaar lang structureel 1 miljoen euro besteden aan aanloopverliezen vinden wij dan ook een verkeerd signaal. We roepen het college op te kijken naar de restwaarde, de afschrijvingstermijn en het aanbesteden aan marktpartijen. We verwachten dat het mogelijk moet zijn om de parkeergarages zonder aanloopverliezen te exploiteren.
Door de financiële crisis en de ingestorte huizenmarkt wordt de exploitatie van de Waalsprong en het Waalfront een groot zorgenkind. Het is ons duidelijk dat de plannen in de waalsprong aangepast dienen te worden. Het zou kortzichtig zijn om dit ten koste te laten gaan van onze duurzame ambities. De kinderen die nu in de Waalsprong wonen moeten ook als zij groot zijn kunnen leven in een wijk die voldoende groen heeft, waar voldoende voorzieningen zijn en waar een gezonde mix van betaalbare en dure woningen staat.
We zien wel degelijk perspectieven. In Nijmegen is de woningbehoefte nog steeds hoog. Op dit moment zijn er 1600 woningen in aanbouw, waarvan er dit jaar 800 opgeleverd worden. De bouwkranen blijven zichtbaar in onze stad (als ze tenminste niet omvallen). De komende jaren investeren we miljarden in grote projecten zoals de dijkteruglegging en de stadsbrug. Juist deze projecten bieden kansen om het economisch-toeristisch profiel van onze stad te versterken. Wanneer we de Lindenberghaven op korte termijn uitbaggeren, kunnen museumschepen hier aanmeren en ontstaat er een nieuw aantrekkelijk gebied aan de rivier. Om meer aandacht voor grote bouwprojecten te genereren willen we dat het architectuurcentrum haar nuttige werk kan blijven doen. Daarom vragen we het college om het schrappen van de gehele subsidie ongedaan te maken. We zijn blij dat we na jaren praten dichtbij een oplossing komen voor de warmtelevering in de Waalsprong. Met een wamtenet op middentemperatuur dragen we bij aan onze hoge klimbaatambities. Bovendien maakt een collectief warmtenet huizen goedkoper dan bij het gebruik van individuele systemen.
De contouren van de veranderingen en bezuinigingen worden met deze perspectiefnota weer een stap duidelijker. Nu wordt het tijd om deze te verbinden met een visie: we zetten zwaar in op het begeleiden van werkzoekenden naar de arbeidsmarkt. Maar hoe doen we dat? Welke groepen gaan we helpen en welke niet? Hoe zorgen we dat mensen die geen betaalde baan kunnen vinden toch kunnen participeren aan de samenleving? Op het terrein van zorg & welzijn is het prima om meer van mensen te vragen. Maar hoe zorgen we ervoor dat hulpzoekenden de weg naar hulp weten te vinden? Zelfredzaamheid en efficiency mogen geen loze kreten blijven. GroenLinks neemt de uitdaging aan verdere invulling te geven aan de hervormingen van het sociale beleid.

Mijn opinie over de naxefviteit van college en gemeenteraad in Arnhem stoelt voor een belangrijk deel op onvoldoende zicht op de problematiek van armoede. Hier een toelichting.

Een van de grootste misverstanden in liberale en conservatieve kringen is dat armoede wordt opgelost door werk. Het tegendeel is vaak waar. De laatste decennia zijn er steeds meer werkende armen gekomen, althans mensen die aan de onderkant van het loongebouw steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kunnen knopen.

Belangrijke oorzaak hiervan is dat andere kosten sterk zijn gestegen in combinatie met gebroken gezinssituaties. Het NCIS (kenniscentrum van en voor steden in Nederland) is bezig met een onderzoek dat eind van de zomer zal worden gepubliceerd, maar men signaleerd reeds de toenemende trend. In 2008 werden naar aanleiding van een artikel in dagblad Trouw nota bene door CDA-kamerleden Van Hijum en Spies nog kamervragen aan de minister van SZW gesteld over het toenemende aantal werkende armen.

Daar zijn in de afgelopen jaren de ZZP-ers bijgekomen. Vanaf de crisis begin van deze eeuw zijn met name 45-plussers die niet meer in loondienst aan de bak kwamen voor zichzelf begonnen. Daarmee is ook een nieuw soort flexwerk ontstaan. De bouwsector is daar een goed voorbeeld van. Met de veel ingrijpendere financixeble crisis die in 2008 ontstond hebben die kleine zelfstandigen echter veel opdrachtgevers verloren, waarmee fors is ingeteerd op het eigen vermogen. Echter datzelfde eigen vermogen en andere bezittingen zorgen ervoor dat men geen beroep kan doen op ondersteuning in de vorm van uitkeringen. Dit in tegenstelling tot grotere ondernemingen (en hun werknemers) die met bijvoorbeeld de deeltijd-WW wel zijn ondersteund in deze periode.

In 2007 realiseerde 59% van de ZZP-ers een winst uit eigen onderneming lager dan x8020.000. Dat zal in de afgelopen jaren fors zijn gedaald waarmee snel kan worden uitgerekend dat veel ZZP-ers kortere of langere tijd onder het sociaal minimum hebben verkeerd. Gevolg is dan dat men gaat lenen, er worden schulden opgebouwd en als de bom echt barst meld men zich vaak pas bij de sociale dienst.

Naast deze groep ZZP-ers en de flexwerkers dreigt daar met de beoogde Wet Werken naar Vermogen (WWNV) een nieuwe groep bij te komen. De mensen die vanwege een arbeidshandicap niet (geheel) in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien en niet te vergeten hun families. Zij vallen voor de uikering onder hetzelfde regime als de huidige WWB (bijstandswet). Dus indien vader en moeder qua inkomen op of boven het sociaal minimum zitten krijgt men geen uitkering en daarmee neemt de zelfstandigheid af en vervallen de re-integratie-instrumenten.

Over de flexwerkers zal ik in een latere opinie nog terug komen.

De re-integratiemiddelen voor bijstandsgerechtigden worden fors ingeperkt. Arnhems gemeenteraad en wethouder moeten dit beter onderkennen.

Het Arnhemse college van burgemeester en wethouders is van zins het bestuursakkoord van VNG en kabinet over de invulling van de nieuwe Wet werken naar vermogen (WWNV) te verwerpen. Dat klinkt heel dapper maar is eigenlijk bittere noodzaak want uitholling van de sociale werkvoorziening en een zwaardere belasting van de dienst Inwonerszaken door de instroom van Wajongeren in de nieuw beoogde WWNV zou desastreuze gevolgen hebben voor het armoedebeleid.
Dan de bezuinigingen. De gemeenteraad is na enkele maanden discussie en na een paar chaotische debatten op 19 april tot besluitvorming gekomen. Maar er zit nog een aantal open eindes in het voorstel van het college. Ik wil me hier richten op de bezuinigingen ten aanzien van de armoedeagenda en de oplossing die hiervoor is bedacht.

Wethouder Van Wessem wil met minder geld hetzelfde voorzieningenniveau realiseren. Dat is een loffelijk streven, maar is het realistisch?
Volumereductie, dus minder uitkeringen verstrekken, lijkt het toverwoord. In de raadsvergadering van 18 april en in een brief aan de raad staat dit op nummer 1. Het is een beproefd liberaal recept, onder het motto ‘de beste weg uit armoede is de weg naar arbeid’. Soms is dat zo, echter niet altijd. Zo zijn er ook veel werkende armen waar het stadsbestuur verantwoordelijk voor is.
Er is de verwachting, of is het de hoop, om een meer dan gemiddeld aantal mensen van een bijstandsuitkering (WWB) naar werk te helpen. Laten we voor het gemak ervan uitgaan dat de economische groei zich voortzet. Dan is het de vraag welke middelen de gemeente ter beschikking heeft om deze mensen aan het werk te helpen.
Begin januari verscheen een rapport van de Rekenkamercommissie Arnhem over het re-integratiebeleid. Op de inhoud en de gevolgde methodiek van de commissie valt een hoop aan te merken. De hete hangijzers worden omzeild en de tijdspanne die is genomen om tot valide resultaten te komen is veel te kort. Re-integratie is iets voor middellange termijn en vergt meerjarig onderzoek alvorens steekhoudende uitspraken over de effectiviteit van beleid kunnen worden gedaan.
Zo wordt bijvoorbeeld in het rapport geen woord over de omgeving van de gemeente gerept. En daar is veel gaande. Zo worden de re-integratiegelden bij UWV volledig bevroren en dat zal grote gevolgen hebben voor de klanten die na afloop van een WW-uitkering naar de bijstand gaan.
De re-integratiemiddelen voor de gemeenten zelf worden ook fors ingeperkt waardoor het maar zeer de vraag is of een aantal projecten kan worden voortgezet. De grootste groep WWB’ers heeft een grote afstand tot de arbeidsmarkt waardoor begeleiding, re-integratie en/of scholing de enige succesfactor is om duurzaam uit de uitkering te komen.
Ik wil de gemeenteraad en de wethouder dan ook adviseren eens grondig over dit rapport te debatteren en realisme te betrachten in plaats van de rooskleurige beelden die we nu krijgen voorgeschoteld.

(Mijn opiniestuk gepubliceerd in De Gelderlander op zaterdag 21 mei jl)

Kopie artikel

In volgende bijdragen zal ik enkele punten nader uitdiepen.

Mijn ingezonden artikel zoals dat dit weekend in De Gelderlander, editie Arnhem, is geplaatst:

In De Gelderlander van afgelopen zaterdag 26 maart werpt SP-fractievoorzitter Cris Lenting zich op als patroon van het college in Arnhem. Nog voor de discussie en besluitvorming in de raad heeft plaatsgevonden komt dit nogal monistisch over.

Maar Lenting komt in zijn betoog helaas niet verder dan de schuld te leggen bij enerzijds het huidige kabinet-Rutte en de rest van de rekening op eerdere stadsbesturen af te schuiven. Van de SP mag echter nu meer verwacht worden. Als het ernst is met het besturen met het gezicht naar de stad en als men wil bezuinigen met oog voor de stad moeten er andere keuzes worden gemaakt.

In zeker twee kwesties is de Arnhemse samenleving de afgelopen weken stevig in protest gekomen, de dreigende sluiting van Loket Zuid en de forse bezuiniging van 2 miljoen op armoedebeleid. Als de woorden van Lenting geen loze woorden zijn zal de SP en samen met haar de andere collegepartners in de komende weken alternatieven gaan zoeken voor deze onrechtvaardige bezuinigingen.

Natuurlijk is het geen gemakkelijke taak om vlekkeloos uit dit bezuinigingstraject te komen. Maar dat hoort nu eenmaal bij besturen. Ik ga er maar vanuit dat Lenting zich goed realiseert dat deze twee thema’s (faciliteiten en dienstverlening dicht bij de bewoner en strijden tegen armoede) de bestaansgrond van de SP zijn en dat het dualisme gaat zegevieren en de links-progressieve meerderheid in de raad verstandig kiest en rechtvaardig bezuinigt.

John Swelsen

Mede-ondertekenaar petitie Arnhemmers duurzaam betrokken, Arnhem

Naschrift:

Wat me de afgelopen weken mateloos heeft gestoord is dat raadsleden van diverse pluimage de burger verwijten dat ze alleen zeggen waar niet op mag worden bezuinigt. Natuurlijk doen ze dat, ze zijn per slot van rekening door college en raad uitgenodigt om dit te doen, als bewoners van een wijk of als vrijwilligers van een vereniging. De burger hoeft ook het werk van de raadsleden niet te gaan doen, ze hebben daar bovendien de middelen en instrumenten ook niet voor. Een raadslid is gekozen om in die brei van informatie, taken en bevoegdheden keuzes te maken en daar verantwoording voor te nemen, dus niet zeuren en aan het werk!

Hier het artikel van Cris Lenting

 

Mijn bijdrage vandaag bij de Algemene Beschouwingen over het collegeprogramma:

5 maart 2014, de dag van de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Hoe ligt Rotterdam er dan bij? Wat voor stad treffen we dan aan?

Laat ik u eens meenemen in een visioen.

Op 5 maart 2014 schijnt de zon. Als je de trappen van het stadhuis afloopt dan flitsen de fietsen en elektrische voertuigen voorbij op een groene en autoluwe Coolsingel.
Het centrum staat vol bomen en het noordelijk deel van de Binnenrotte is veranderd in een goed bezocht stadspark. Het Stokviswater en de Hang zijn ontwikkeld tot een aantrekkelijk terrassengebied met de allure van de Oude Gracht in Utrecht.
Overal in de binnenstad zijn nieuwe winkeltjes, restaurantjes en lunchrooms geopend. Het uitgaanscircuit bruist als nooit tevoren en een nieuw poppodium in het centrum van de stad is het levendige middelpunt van een hernieuwde popcultuur in Rotterdam.

Op 5 maart 2014 is Rotterdam een stad waar iedereen graag wil wonen: van jong tot oud, van arm tot rijk, van starter tot gezin. Parken en pleinen worden intensief gebruikt. Buurthuizen en speeltuinen zijn ook ’s avonds en in het weekend open en in alle buurten is er voldoende plek voor kinderen om buiten te spelen. En de bewoners van de ’s-Gravendijkwal zijn verlost van de stank en herrie, door een met gras begroeide overkapping over de drukke verkeersader.

Op 5 maart 2014 doet 70 procent van de Rotterdammers aan sport, hebben 30.000 mensen met succes een taal- en participatietraject gevolgd, zijn overal in de stad broedplaatsen voor kunstenaars en creatieve bedrijfjes, krijgen evenementenorganisatoren alle ruimte om nieuwe concepten uit te proberen en is Rotterdam weer een aantrekkelijke uitgaansstad.

Op 5 maart 2014 is Rotterdam een groene, sociale en bruisende wereldstad. En ja, een stad met meer ruimte voor talent en ondernemen.

Gaat dit visioen echt werkelijkheid worden? Als het aan GroenLinks ligt wel. Het kán, als de politieke wil er maar is.
Of het echt gaat lukken is nog wel de vraag. Als we op het werkprogramma van het college afgaan komen we er niet. Althans, maar zeer ten dele.

Natuurlijk, er staan een paar mooie voornemens in. Zo geeft het college voortvarend uitvoering aan de GroenLinks-motie om 2000 bomen per jaar aan te planten om zo versteende straten groen te maken. Ook de GroenLinks-motie om in 2014 alle wijken aan de buitenspeelnorm te laten voldoen, wordt goed opgepakt. En ik ben ook erg gelukkig dat het GroenLinks-initiatief uit de vorige periode, RotterdamIdee, verder wordt voortgezet en zelfs wordt uitgebouwd met een ruimer budget voor bewonersinitiatieven.

Maar voor het overige zijn de ambities van het college erg dun. En zijn de doelstellingen (in goed Rotterdams: targets) al helemaal treurigstemmend.

Zo stelt het college als target dat 60% van de deelnemers aan een taal- en participatieproject één of meer stappen zet op de participatieladder. Met andere woorden, zich verder ontwikkelt in de samenleving.
Klinkt mooi, maar door de forse bezuinigingen én door de eigen bijdrage die het college in wil voeren, zullen er waarschijnlijk fors minder deelnemers aan de taal- en participatietrajecten zijn, waardoor die 60% in de praktijk maar weinig voorstelt.

Het college belooft ook het areaal groen te vergroten in de 10 buurten die nu het minst groen zijn. Ook niet bepaald ambitieus. De wethouder kan die target bij wijze van spreken volgende week al afstrepen na het planten van slechts één bonsaiboompje in elk van die wijken.

En wat te denken van de doelstelling dat er aan het einde van de raadsperiode in de stad en in de haven voor minimaal 350 miljoen aan duurzaamheid moet zijn geïnvesteerd. Klinkt als veel geld. Maar als je de groene paragrafen uit de jaarverslagen van de grote Rotterdamse ondernemingen mag geloven, dan wordt er nu al voor minstens het dubbele aan duurzaamheidsuitgaven gedaan.
Maar los daarvan wordt hier in de collegedoelstelling het maatschappelijk effect vergeten: het gaat niet om het geld geïnvesteerde geld, maar om het resultaat.
Waarom niet de doelstelling opgenomen dat de CO2-uitstoot in de komende 4 jaar met minimaal 10 procent omlaag gaat?
 
Talentontwikkeling bij taalcursisten en groen ondernemerschap komt er in het collegeprogramma dus niet erg gunstig vanaf. Ook op andere terreinen leidt het collegebeleid eerder tot minder dan tot meer ruimte voor talent en ondernemen. Zeker als je de maatregelen uit het bezuinigingspakket op een rij zet.

Daarnaast snijdt het college flink in kunst- en cultuurbeleid en komt een fors deel van de rekening te liggen bij de meest kwetsbare Rotterdammers.

Als je de bezuinigingsplannen van het college de komende jaren bij elkaar optelt, dan schijnt op 5 maart 2014 niet de zon, maar waait er een gure en kille wind door de stad.

En dan heb ik de donkere donderwolken van het rechtse kabinet nog niet eens meegerekend. Een tsunami aan bezuinigingen wordt over ons heengespoeld. Van kunst en cultuur tot de wijkenaanpak, van het armoedebeleid tot het openbaar vervoer.

Kunnen we ons daar tegen weren? Kunnen we het zonnige visioen toch werkelijkheid laten worden? Ja, dat kan.

Tussen de donkere donderwolken uit Den Haag gloort ook een beetje hoop. De korting op het gemeentefonds pakt namelijk veel lager uit dan het doemscenario waar het college nog rekening mee hield bij het opstellen van de begroting. Dat levert een meevaller op van 35 miljoen in 2012 oplopend tot 100 miljoen in 2014.

GroenLinks wil die meevaller deels besteden aan het terugdraaien van de gemeentelijke bezuinigingen op kunst en cultuur, klimaatbeleid, evenementen, buitenruimte en participatie.
En voor het andere deel voor het opvangen van de bezuinigingen van het rechtse kabinet op taalcursussen, sociaal beleid, wijkaanpak en openbaar vervoer.

De zon kán schijnen op 5 maart 2014. Niet alleen voor de door GroenLinks gewenste groene, sociale en bruisende wereldstad. Maar ook voor de collegeambitie om meer ruimte te geven aan talent en ondernemen.

De GroenLinks-fractie helpt het college daar graag bij. Volgende week zullen we een tegenbegroting presenteren waarin we laten zien dat bezuinigen kan, mét behoud van een ambitieus beleid voor de stad. Met meer in plaats van minder ruimte voor talent en ondernemen.

Als het aan GroenLinks ligt staat deze raadsperiode in het teken van creativiteit en vernieuwende initiatieven. We zien graag dat er grote vooruitgang wordt geboekt op het gebied van duurzaamheid en dat de stad weer gaat bruisen. Bij de begroting zullen we daar een aantal voorstellen voor doen. Vandaag doen we er alvast één:

Wat zou er nou mooier zijn dan een raadsperiode vol nieuwe talenten en ondernemerszin te bekronen met een recente Rotterdamse traditie: een themajaar. GroenLinks stelt voor om 2014 uit te roepen tot Innovatiejaar. Want waar talent en ondernemen samen komen, krijg je innovatie. Wij zien graag dat Rotterdam zichzelf op de kaart zet als innovatieve stad vol vernieuwing en creativiteit. Zodat op 5 maart 2014 iedereen weet: Rotterdam is de stad waar het bruist, Rotterdam is de stad van innovatie, Rotterdam is de stad met ruimte voor talent en ondernemen.

Vandaag heb ik samen met Chiel Rottier onderstaande schriftelijke vragen ingediend.

Afgelopen week bleek uit een onderzoek van de Europese Commissie dat de woonlasten in Nederland de hoogste van Europa zijn. (http://www.socialsituation.eu/WebApp/ResearchNotes.aspx). In Nederland slokken de woonlasten gemiddeld 30,9% van het besteedbaar inkomen op, terwijl het Europese gemiddelde 22,2% is. Met name huurders hebben met een percentage van 38,7% een hoge woonlastenquote. Opvallend is ook de hoge woonlastenquote van de 20% huishoudens met de laagste inkomens in Nederland: bijna de helft (47,4%) van hun besteedbaar inkomen gaat op aan woonlasten.
Ondanks dat een aantal uitkomsten niet helemaal als een verrassing kwam is GroenLinks geschrokken van de uitkomsten van dit onderzoek. De Woonbond stelt in een reactie dat de woonlastenquote omlaag moet naar maximaal 25% van het besteedbaar inkomen.

Wij gaan ervan uit, dat u kennis heeft genomen van dit onderzoek van de Europese Commissie. De GroenLinks fractie heeft naar aanleiding van dit onderzoek de volgende vragen:

1. Heeft het college inzicht in de woonlastenquote van Utrechters in zowel koop- als (sociale) huurwoningen? GroenLinks is vooral geïnteresseerd in de cijfers voor de Utrechtse huurders, omdat huurders kennelijk het hardst getroffen worden.

1. Indien deze cijfers bekend zijn, kunnen we deze dan krijgen? Indien deze niet bekend zijn, deelt het college dan de mening van GroenLinks, dat deze onderzocht moeten worden als onderleggers voor het volkshuisvestings- en armoedebeleid.

1. Is het college het met ons eens dat de een woonlastenquote van boven de 25%, met name voor mensen met een laag inkomen, onwenselijk is?

1. Welke maatregelen denkt het college te kunnen nemen - alleen, dan wel in overleg met corporaties - om deze omlaag te krijgen?

1. Kunt u ons informeren over het aantal huurders van corporaties, dat een betalingsachterstand heeft t.a.v. de huur en de energiekosten, om welke totaal bedragen dat gaat en tot hoeveel deurwaarder acties, afsluitingen en huisuitzettingen e.e.a. in 2009 en de eerste helft van 2010 heeft geleid.

1. Is het college het met ons eens, dat de uitslag van dit Europees onderzoek een extra reden is om bij herstructurering - binnen de goedkope en betaalbare woningvoorraad - grootonderhoud of renovatie tot uitgangspunt te nemen en een terughoudend huurbeleid te bepleiten bij verhuurders.

7. Is het college bereid aan te dringen bij een nieuw kabinet om maatregelen te nemen de woonlastenquote in Nederland omlaag te krijgen?