Mijn complimenten voor documentairemaker Michiel van Erp voor zijn documentaire ‘Postmoderne hutspot’ over opkomst en ondergang van het Nationaal Historisch Museum. De documentaire is nog maar een week online en zeker verplichte kost voor een ieder die iets wil begrijpen van bestuurlijke processen, al bestaat het risico dat er na het bekijken van de documentaire meer vragen dan antwoorden liggen. In mijn optiek is het een leerschool voor politici, bestuurders en ambtenaren.

——————————————————————————————————-

VPRO: Het Uur van de Wolf (uitzendinggemist) \’Postmoderne hutspot\’

——————————————————————————————————-

Bijzonder is dat de vergadering nav het onderzoek door Grondmij gefilmd kon worden. Dit zit in het tweede deel van de documentaire. De bestuurlijke elasticiteit van de Arnhemse burgemeester Krikke valt ook wel op gedurende het traject. Ze blijft keurig in het gelid ondanks dat er van links en rechts allerlei strapatsen worden uitgehaald. Ze begint in het wiel bij Jan Vaessen en langzaam manoevreert ze zich in de waaier van minister Plasterk, die ook wel voelt voor de plannen van Schilp. Ik hoop ooit middels een biografie nog wel de echte mening van Paulien Krikke te horen.

Het Nijmeegse college van B&W vindt dat het systeem van toewijzing van huurwoningen beter moet. Starters en jongeren moeten meer kansen krijgen, bijvoorbeeld door de invoering van een snelzoekregeling. De gemeente Nijmegen dient binnenkort een aantal verbetervoorstellen in bij de Stadsregio, die in 2012 een besluit neemt over een nieuwe regionale huisvestingsverordening.

Wethouder Jan van der Meer (GroenLinks)  is van mening dat het huidige systeem van woonruimteverdeling beter kan en moet. Meer kansen voor jongeren en starters en een betere doorstroming zijn gewenst. Daarvoor is het vooral nodig om voldoende huurwoningen te blijven bouwen, maar ook om de beschikbare woonruimte beter te verdelen. Maar het blijft verdelen van schaarste: op de huurmarkt betekent meer kans voor de ene groep helaas minder kansen voor de andere.  

De belangrijkste wijziging die het c ollege voorstelt, is de introductie van een snelzoekregeling. Wie snel een huurwoning nodig heeft, maar niet tot de urgentieregeling hoort, kan meeloten voor een beschikbare woning. De woning mag dan vervolgens niet geweigerd worden. Actief zoeken wordt zo beloond en de kansen voor starters stijgen. Een ander voorstel is dat mensen die verhuizen en een huurwoning achterlaten, zogenaamde doorstromers, vijf jaar lang hun meettijd behouden. Hiermee willen B&W stimuleren dat mensen eerder verhuizen en de doorstroming op de woningmarkt verbetert. Nu verhuizen mensen vaak niet, omdat ze bij verhuizing alle meettijd verliezen. Verder stelt het college voor om het onbeperkt weigeren van een aangeboden woning tegen te gaan. Bovendien wil het college liefde belonen: doorstromers die gaan samenwonen en daardoor twee huurwoningen vrijmaken, mogen hun meettijd bij elkaar optellen.

Een optie die het college graag verder verkend zou zien, is de introductie van ‘woonmiles’ (naar analogie van Airmiles): bewoners die zich actief inzetten voor hun straat of buurt kunnen woonmiles sparen, die ze als meettijd kunnen verzilveren bij verhuizing.

Het college wil niets wijzigen aan de bepaling van volgorde bij toewijzing (de inschrijfduur voor starters en woonduur voor doorstromers). Ook zijn B&W tevreden over de huidige urgentieregeling voor mensen in een noodsituatie. Een beperkt aantal vrijkomende woningen blijft gereserveerd voor het huisvesten van bijzondere doelgroepen, zoals asielzoekers en mensen met een beperking en/of behoefte aan begeleiding bij het wonen. 

De gemeenteraad moet nog instemmen met de standpunten van het college. Daarna worden de Nijmeegse voorstellen ingebracht bij het bestuur van de Stadsregio Arnhem Nijmegen, die dit jaar besluit over wijziging van de regionale huisvestingsverordening. De nieuwe verordening wordt op zijn vroegst in 2013 van kracht.

De publieke belangstelling voor een te bouwen ecologische woonwijk in de Waalsprong blijkt overweldigend. Werd door de initiatiefnemers aanvankelijk gerekend op 150 aspirant-bewoners, nu hebben zich al meer dan 300 bewoners aangemeld, zowel voor ecologische huurwoningen in de sociale sector als koopwoningen. Een persbericht van de initiatiefnemers.

Samenwerkende partners
Dit unieke project is gestart door twee burgerinitiatiefgroepen: de Initiatiefgroep Ecologisch Wonen Arnhem Nijmegen (IEWAN) en Meergeneratie Wonen Nijmegen (MWN). Voor IEWAN ligt het accent op duurzaamheid en ecologisch wonen & werken, terwijl MWN zich meer richt op gemeenschapsvorming en met meer generaties samenwonen en samenwerken.
Beide bewonersinitiatieven werken enthousiast samen met woningcorporatie Talis, Gemeente Nijmegen en Grondexploitatiemaatschappij Waalsprong (GEM) om het ecologisch bouwproject in 2012-2013 te realiseren.

Realisatie plan
Er zijn al belangrijke stappen gezet. De keuze is gevallen op een grondgebied gelegen aan de overzijde van de Waal: de Vossenpels, bij Lent. Er wordt voorzien in laag- en hoogbouw. Ook is de werving en het instroomproces van toekomstige bewoners al in een vergevorderd stadium.
Beide bewonersinitiatieven sluiten aan op de langetermijnvisie van de gemeente Nijmegen om in 2032 klimaatneutraal te zijn. In haar beleidsplan stimuleert de gemeente haar inwoners over te stappen op duurzame energie en te gaan wonen en werken in energiezuinige gebouwen en huizen.

Ecologische aanpak
Alle woningen in het ecologisch project de Vossenpels worden duurzaam gebouwd. Zoveel mogelijk worden ‘restproducten’ als bouwmateriaal gebruikt, met name strobalen. Deze strobouw is in hoge mate energiezuinig en klimaatneutraal. Ook de waterhuishouding van het project wordt min of meer zelfvoorzienend. Door een zogenaamd helofytenfilter wordt eigen ‘afvalwater’ gezuiverd voor hergebruik. Het is bijzonder dat de toekomstige bewoners zelf actief meewerken bij de bouw en het onderhoud van het project.

Gemeenschappelijke voorzieningen
Onder het motto ‘Individueel wonen is uit’, worden in het plan verschillende voorzieningen gemeenschappelijk zoals gereedschap, wasmachines, auto’s. Ook voorziet de Vossenpels in biologische land- en tuinbouw en een eigen voedselcoöperatie met een biologische winkel. Daarnaast komen er gemeenschappelijke werkruimten zoals een fietswerkplaats, atelierruimten, een openbare stilteruimte en een theehuis. Verder zijn er ideeën voor het realiseren van moestuinen en kinderopvang.

Gevarieerde woon- en werkvormen
Er worden woningen gebouwd voor één- en tweepersoonshuishoudens, gezinnen en woongroepen. De leeftijdsopbouw van de bewoners is zeer gevarieerd. Op de begane grond worden werk- en atelierruimten ingericht zodat bewoners ook ter plekke in hun woonwijk werkzaam kunnen zijn. Ecologie houdt niet op bij de eigen voordeur en de individuele beleving. Ecologie zegt ook iets over de omgang met de leefomgeving als geheel. Daarom dragen de nieuwe bewoners zelf zorg voor de mens- en milieuvriendelijke samenhang in hun nieuwe wijk. Niet alleen wonen, maar ook werken. De bewoners organiseren allerlei activiteiten om de eigen woonwijk leefbaar en levendig te houden. Van het geven van schilder- en muziekcursussen, het opzetten van een buurtcircus, tot het organiseren van kleinschalige concerten, wat niet alleen voor het project zelf maar voor de hele omgeving stimulerend is.

De Vossenpels wordt alles behalve een slaapwijk.

Meer informatie:

www.strowijknijmegen.nl

www.meergeneratiewonen.nu

NOG WAT PUNTJES OP DE I NODIG

De verbinding tussen Zeist en Driebergen, de Driebergseweg – Hoofdstraat, is een weg met hindernissen. Er zit een dubbele op- en afrit van de A12 in en een overweg bij station Driebergen-Zeist. De kruising met de A12 wordt nu verruimd in het kader van de verbreding van de A12. Het Bunnikse Bedrijf BAM heeft er een mooie klus aan nu er nog maar weinig woningen en gebouwen kunnen worden gebouwd. Die verbreding hakt er letterlijk goed slecht in, want er zijn heel wat bomen gesneuveld. Elke keer als ik er dan weer langs fiets, denk ik: “Hoe lang blijft die benzine nog betaalbaar voor de gemiddelde automobilist?” De vraag neemt enorm toe en het aanbod stijgt te weinig. Het winnen van de aardolie wordt steeds kostbaarder. Komt er een moment, dat die A12 er grotendeels ongebruikt bij ligt?

Daarom is het maar goed, dat er tegelijk gewerkt wordt aan verbetering van het spoor. Bij station Driebergen-Zeist komen straks vier sporen en gaat de Driebergseweg onder het spoor door. De vier sporen maken het mogelijk, dat intercity’s hier een stoptrein passeren en zo kunnen er straks meer treinen rijden tussen Utrecht en Arnhem en tussen Utrecht en Veenendaal en Rhenen. Die snelsporen komen aan de buitenkant te liggen en middenin komt een breed eilandperron waar aan weerszijde treinen kunnen stoppen. Onder de sporen en het perron komen de fietsenstalling en het stationsgebouw en een doorgang voor fietsers en voetgangers. Via een trap en een lift kan men op het perron komen. Tijdens een informatieavond merkte iemand op, dat als er iets flink fout gaat op een van de sporen ter hoogte van de trap er geen andere vluchtweg is voor de mensen op het eilandperron dan over de sporen. Mijn conclusie was, dat er nooduitgangen moeten komen aan de oost- en de westkant van het eilandperron. Aan de oostkant zou een (beweegbare) trap kunnen komen naar het fietspad aan de oostkant van de Driebergseweg. Dat fietspad ligt hoger dan de weg voor de auto’s. Meer westelijk zou de vluchtweg via een tunnel naar de parkeergarage kunnen lopen.

Die parkeergarage voor 800 auto’s is nog niet definitief op de plek gesitueerd. De kantoren aan de huidige Stationsweg moeten er voor wijken. Er is veel leegstand bij kantoren. Een nieuwe locatie vinden lijkt geen probleem, maar het moet ook financieel rondkomen. Uit de woorden van de gedeputeerde maakte ik op, dat hij rond dit station meer activiteiten wil. Het huidige P+R terrein zou daar ruimte aan bieden, maar ik vrees, dat er ook verlekkerd wordt gekeken naar tuincentrum en kwekerij Abbing. Voor sommige mensen zijn kantoren veel mooier dan een kwekerij met bloemen en planten.

Het is wel zeer wenselijk, dat er meer parkeermogelijkheden komen. Ik verwacht ook, dat er meer treinforensen zullen komen als het auto rijden te kostbaar wordt. Het is mij niet duidelijk geworden of het perron vanuit de parkeergarage rechtstreeks bereikbaar is. Het lijkt mij zeer wenselijk. Of een lift dan ook nog rendabel is zou men moeten nagaan. De Heuvelrug kent veel instellingen voor ouderen en mensen met een beperking. Camera’s zullen in de parkeergarage en de tunnel naar het perron voor veiligheid moeten zorgen.

Voor fietsers is de situatie vergeleken bij het vorige ontwerp verbeterd. De route Odijk – Zeist wordt dagelijks gebruikt door tientallen scholieren en mensen, die met de trein naar hun werk gaan. Hij maakt ook deel uit van de landelijke fietsroute LF4. Vergeleken bij het vorige ontwerp is de route veel veiliger geworden voor fietsers. Als zij vanuit Odijk rechtsaf moeten over een “Nieuwe Stationsweg” moeten ze alleen verkeer van rechts voorrang verlenen. Deze T-kruising zou wat veiliger kunnen worden door een plateau. Tot het kruispunt bij de Breullaan is er geen kruising meer met doorgaand autoverkeer. Wel moeten ze omlaag onder het spoor door en weer omhoog. Onder de sporen en het perron is ook de fietsenstalling. Dus moet er voor de toegang voldoende ruimte zijn zodat de doorgang op het fietspad niet wordt versperd. Ik merkte ook, dat ik redelijk comfortabel naar het fietspad door het landgoed Willinkhof kan fietsen. Maar men hoopt, dat alles klaar zal zijn in 2020 en dan zou ik 85 jaar jong zijn. Of ik dan nog kan fietsen? Ik hoop het mee te maken!

Jaargang 4, Nr. 198.

GroenLinks-voorzitter Joop Ouborg heeft de collegepartijen opgeroepen om de uitgangspunten van het collegeakkoord van SP, VVD, GroenLinks en D66 nader te bediscussieren. Het gaat dan met name om de financiële afspraken. De vraag is waar liggen de mogelijkheden?

De financiële spelregels van het Lenteakkoord zijn voor een groot deel in beton gegoten doordat geld van de Rijksoverheid voor specifieke doelen is bestemd. Geld dat is gelabeld en bijvoorbeeld voor uitkeringen is bedoeld mag niet worden gebruikt om stoeptegels te leggen. Verder sluit ik uit dat het tekort op de begroting verder kan oplopen, dat zou de gemeente Arnhem ernstig in de problemen kunnen brengen. Als die elementen uit het akkoord worden gefilterd blijven er een drietal afspraken over waar de discussie zich dan op zou kunnen toespitsen.

Drie afspraken
Ten eerste de gemeentelijke belastingen, de onroerend zaak belasting en rioolheffing. In het akkoord staat dat deze niet meer dan de gemiddelde prijsstijging in Nederland mogen stijgen. Het college heeft de Arnhemse burger voorgehouden dat men wil voorkomen dat deze meer aan de gemeente gaat betalen.
Een tweede afspraak is dat wethouders hun eigen begroting op orde hebben. Hogere kosten of tegenvallende uitgaven moeten binnen de eigen begroting worden opgelost.
Tenslotte worden financiële meevallers in principe niet gebruikt voor nieuwe uitgaven maar om tegenvallers op te lossen of te reserveren voor toekomstige tegenvallers.

De laatste voorwaarde is naar mijn inschatting het minst explosief, maar helaas ook het minst voor de hand liggend. De verwachting is dat op allerlei deelterreinen de kosten zullen oplopen en er mogelijk eerder met tegenvallers dan op meevallers gerekend moet worden.
De eerste twee mogelijkheden doornemend rijst de vraag of de VVD en de strenge rekenmeester Leisink (wethouder Financiën, D66) hier veel voor voelen. Indien GroenLinks en SP echter hun sociale gezicht willen redden is het wel noodzakelijk om ergens rek te vinden in de begroting. Het bezuinigingspakket van 25 miljoen, waarvan twee miljoen ten koste van armoedebeleid, is met veel pijn en moeite tot stand gekomen.
Het zal derhalve creativiteit en durf vragen om middelen vrij te maken voor sociaal beleid. Daarbij bestaat natuurlijk ook de mogelijkheid om steun te zoeken bij de oppositie, waarbij naast PvdA, CDA en ChristenUnie ook de lokale fracties blijk hebben gegeven van een sociale inborst. Het liberale blok van VVD en D66 is in de Arnhemse gemeenteraad in de minderheid.

De tweede helft
De tweede helft van de collegeperiode gaat over een paar maanden in. Dan zijn de verkiezingen van 2014 dichterbij dan de datum van het akkoord. De ervaring leert dat dit altijd zijn weerslag heeft op coalities. Partijen willen met een positief verhaal naar de kiezer.
Het wachten is nu op de reactie van de andere partijen.

Geschreven voor ArnhemDichtbij

Na deze week te gast geweest te zijn bij Hellingproef, de jongerenafdeling van het wetenschappelijk bureau De Helling, bij de werkgroep Natuurbescherming en bij het zittende partijbestuur, was het donderdagavond tijd voor een bezoek aan Nijmegen. Naast GroenLinksers uit Nijmegen waren er ook genodigden uit onder andere Lingewaal en Arnhem. Het was een gezellige en betrokken avond.

Centraal thema van gesprek was de interne partijdemocratie. En natuurlijk werd de vraag gesteld wat de voorzitterskandidaten willen gaan doen om die te versterken. Mijn antwoord in eerste aanleg: Zorgen dat er ruimte is voor debat over thema’s die bij veel leden spelen, nog voordat de fractie een standpunt inneemt. Ook wil ik de partij meenemen in debatten over onze strategische koers en over grote thema’s zoals de arbeidsmarkt, de sociale zekerheid, Europa en last but not least een groene economie. De partijraad vervult hierin wat mij betreft een centrale klankbordfunctie.

Marcel van Roosmalen – Geef me nog twee dagen (Hard Gras 78)

Ik had me voorgenomen dit jaar slechts dikke boeken te lezen. Een pagina of 300 is toch wel het minimum. Maar dan valt de laatste aflevering van Hard Gras in de bus. Marcel van Roosmalen, geweldige schrijver, had precies gedaan wat velen hoopten. Schrijven over Vitesse. En wat kun je je als volger nu meer wensen dan een jaar bij een club als Vitesse.

In 2006 verscheen ‘Je hebt het niet van mij’, deel 48 van Hard Gras, waarin hij voor het eerst zijn clubje volgt. Ontluisterend. Een profclub waar dingen gebeuren waar een amateurclub zich voor zou schamen. In deel 66 volgt deel twee. Nog steeds goed, maar minder origineel. Kan ook niet anders. Daarmee zou het klaar moeten zijn, het Swiebertje effect moest vermeden worden.

Maar dan staat er ineens een Georgische zakenman in Arnhem die de club gekocht blijkt te hebben en binnen drie jaar kampioen van Nederland wil zijn en Europa in wil met de club. Natuurlijk moet er dan een nieuw boek komen. En wie kun je dan beter vragen dan van Roosmalen?

Toch heeft het ook een nadeel: men kent de schrijver ondertussen goed bij de club. Hij kan niet meer zo ongestoord zijn gang gaan als de eerste keer. Er gebeurt tegelijkertijd zo veel, dat het voor een eenzame observator bijna onmogelijk is om alles mee te krijgen. Toch is ook deze uitgave van Hard Gras weer geslaagd. Het was bij vlagen ook hilarisch wat er allemaal gebeurde. Daar hoef je als schrijver geen draai aan te geven, geen interpretatie op los te laten. Gewoon opschrijven wat je ziet is genoeg voor schitterende momenten voor de lezer.

Ik heb dan ook weer volop genoten van de hoofdpersonen in dit boek. De megalomane Jordania, de losgeslagen van Leeuwen, de onervaren Ferrer en de vele werknemers die niet wisten wat ze overkwam.

Citaat: “Ik zou liegen als ik zeg dat een transfer naar Vitesse een droom was. Ik kende deze club amper, maar het verhaal en de ambities klonken goed. Het leek me een mooi opstapje naar de Premier League.” (p.96)

Nummer: 11-021
Titel: Hard Gras 78. Geef me nog twee dagen.
Auteur: Marcel van Roosmalen
Taal: Nederlands
Jaar: 2011
# Pagina’s: 112 (6527)
Categorie: Sport (Voetbal)
ISBN: 978-90-713-5944-6

Meer Hard Gras:

73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20

Meer van Roosmalen:
Torpedo 1
Op pad met Pim
De Pimmels
Zijn blog
Columns in NRC next
Twitter

Een paar dagen geleden liep ik in het bos achter ons huis. Een mooi landgoed, waar ons gehucht Exel als een Gallisch dorpje tegen aan is geplakt. Een wat schor ‘ra ra’ en een grote kraai in de top van een boom met een ruitvormige staart was herkenning genoeg. Daar zat een Raaf. Met 1.20 meter spanwijdte de grootste kraai, bekend om z’n slimme gedrag. Een instrumentengebruiker, die met stokjes voedsel uit holletjes peutert en stenen gebruikt om noten te kraken. Bijna uitgestorven in Nederland, maar na herintroductie zijn er weer een kleine honderd broedparen. De raaf is een mooi symbool van kwetsbare biodiversiteit. Nu weer onder druk door de plannen van dit kabinet.

Prachtige oase in isolement

Ik woon in een prachtige wereld. Naast het landgoed Ampsen, op een steenworp van het landgoed Verwolde en de moerassige bossen van het Kranengoor. Achter Ampsen liggen de broekgronden. Vroeger waren dat elsenbroeken, moerassen en venen waar beken doorheen stroomden. Nu nog vindt je het geurige gagel in de weg, groeit hier en daar de heide in de bermen. De rest is ontgonnen, mais- en grasakker geworden. De landgoederen liggen als oases van biodiversiteit in deze groen/bruine woestenij, met hier en daar nog resten van oude houtwallen. Want dat is het toch, laten we eerlijk zijn. Rechte lijnen van eiken begeleiden de ontsluitingswegen, jaarlijks vol van eikenprocessierups. Daar tussen liggen eeuwig groene weilanden, regelmatig gescheurd voor nieuwe inplant van engels raai. Afgewisseld door maisakkers, soms een aardappelveld. In de winter groenbemest met wintertarwe. Reeen haasten zich over deze kale akkers, op zoek naar beschutting. Als een boer ploegt, dan zie je nauwelijks meer vogels in zijn sporen. Het bodemleven is verarmd door intensief grondgebruik. Zelfs de roeken, vlak bij het station, trekken steeds meer de stad in omdat er ‘s winters op het platteland niets te halen is. Mijn bijen verhongeren er in de zomer, omdat na de linde er nauwelijks iets bloeit.

Ecologische Hoofdstructuur

Die Raaf in het winterse bos is als een symbool van de fantastische biodiversiteit die dit gebied kan dragen. Een prachtige vogel die als opportunistische aaseter aan z’n kost moet komen. Dus veel oppervlakte en rust nodig heeft. Aan de andere kant van Lochem broedt een paar, in het Grote Veld. Ampsen is, denk ik, net te klein. Dat hoeft niet zo te zijn, maar de lijnen met Verwolde en Kranengoor zijn verbrokkeld, de verbinding met de Lochemse Berg is ver weg. Hier ligt potentieel een prachtig natuurgebied, als die lijnen getrokken worden en kwaliteit via natte natuur en houtwallen ervoor zorgt dat natuurgebieden in verbinding komen. Bij ons achter wordt die poging gedaan, door een weiland te ontgraven en een stap tussen Kranengoor en Ampsen mogelijk te maken via een mini-natuurgebiedje. Verderop loopt de, gekanaliseerde, Dortherbeek. Een ecologische verbindingszone. Boeren en buitenlui zetten zich in voor kavelruil om ook daar natuurlijke verbindingen te realiseren. Dan wordt dit gebied weer één, de oases krijgen weer hun voeding. Er is dan ruimte, ook voor de Raaf.

Bezuinigingen

Volgende week, de 12de, ga ik naar de provincie. Daar krijgen we te horen wat er met de Ecologische Hoofdstructuur gaat gebeuren nu er drastisch bezuinigd wordt. De voortekenen zijn absoluut onheilspellend. De lijnen worden verbroken, bestemmingen verdwijnen, de oases komen geïsoleerd te liggen. Onder andere omdat agrarisch land onttrokken wordt van die Ecologische Hoofdstructuur.  Dit kabinet, met Bleker als woordvoerder, verandert de verhoudingen en zet de landbouw weer voorop. Kortzichtig, in een gebied waar met agrariërs lang gewerkt is aan grondruilen en zorgvuldig vormgegeven verbindingen. Zodat die Raaf weer terug kan komen, als symbool van biodiversiteit die misschien de ruimte ging krijgen. Nu, met het loslaten van de melkquota in de komende jaren, en de daarmee verbonden explosie van schaalvergroting en productie, worden dergelijke processen jaren terug geslagen. De verbindingen vallen dan weg, de oases staan weer in hun groene woestenij.

Alternatief lokaal

Wat goed is, van het beleid van dit kabinet, is dat we zo weinig van Den Haag te verwachten hebben. Zelfs Arnhem, onze provinciale hoofdstad, is heel ver weg. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, is het ook een beetje. Maar het betekent dat we het zelf moeten oplossen, met zeer beperkte middelen. Ons energiebeleid laat zien dat je in zo’n zoektocht onvermoede krachten tegen komt. Dat we sterker dan Den Haag of Arnhem kunnen zijn. Dat we zelf in staat moeten zijn die biodiversiteit te verbeteren en ons niet door Haagse besognes moeten laten leiden.  Dat kan, maar het vraagt, net als bij ons energiebeleid, volstrekt ‘omdenken’. Vanuit de lokale belangen zoekend naar perspectief voor onze Raaf? In een wereld van jagers en boeren, gewend te oogsten wat de natuur hun lijkt te bieden?

Ja dus. Want is het huidig natuur- en landschapsbeleid niet gebouwd op een zompig fundament van afhankelijkheden zonder overtuigend deel te zijn van onze eigen economie? Komende jaren staan, in Lochem, in het teken van duurzame gebiedsontwikkeling. Daarbij staat de economie van het platteland voorop. Bedrijven die een goed inkomen halen uit dit agrarisch landschap, met haar landgoederen, houtwallen en beken. Schaalvergroting zal onvermijdelijk zijn, maar dan ingepast in een kleinschalig landschap. Verdienen aan de natuur, via biomassa, slimme maairegimes, goed grondgebruik waardoor mestgift omlaag kan, gebruik makend van natuurlijke systemen die evenwicht in de bodem versterken wordt het adagium. Maar ook verdienen aan de biodiversiteit en prachtige natuur omdat dit ons landschap recreatief en toeristisch waardevol maakt. Want de recreant komt voor die beek, prachtige houtwallen en landgoederen.

En dat er dan een enkeling is die kippevel krijgt van dat schorre ‘ra ra’ van een eenzame Raaf, is dan mooi meegenomen.

Op 21 december schreef ik voor ArnhemDichtbij een boekrecensie over Parels en Proefballonnen, een decennium Arnhem, van Bob Roelofs.

Het boek van Bob Roelofs, Parels en Proefballonnen,  dat onlangs verscheen verdient in mijn ogen meer aandacht dan het tot nu toe heeft gekregen. Alleen al het feit dat iemand de handschoen oppakt om politiek en maatschappelijk Arnhem te beschrijven verdient complimenten. Het boek is uitgegeven door Jeugdland en de opbrengst van het boek gaat rechtstreeks naar de Stichting Jeugdland, organisator van activiteiten en vakanties voor kinderen in Arnhem.

De Kroniek van Arnhem in het eerste decennium van deze eeuw is onderhoudend, niet in de laatste plaats omdat er vele thema’s zijn om te bespreken. Grote projecten (Stationsgebied, Rijnboog, Stadsblokken/Meinerswijk), kroonjuwelen die zich hebben ontwikkeld tot internationale statuur (Openluchtmuseum, Burgers’ Zoo) of die er nooit zullen komen (Nationaal Historisch Museum, Haven), een kerk die in staat van ontbinding verkeert, de meest tumultueze en hulpbehoevende voetbalclub van Nederland (Vitesse), een politieke duiventil onder de voortdurend bediscussieerde leiding van de enige stabiele factor in de Arnhemse gemeenteraad, burgermoeder Krikke. De titel is prachtig maar redelijk algemeen en mogelijk voor het komende decennium ook weer bruikbaar.Knappend glas en vallende ornamenten is zomaar een suggestie die de afgelopen tien jaar wat explicieter duidt.

De hoeveelheid aan onderwerpen maakt dat de beschrijving vaak summier is of dat thema’s juist helemaal niet aan bod komen. Zo blijft de teloorgang van de Stichting Werk en Scholing, wat toch een politiek heikele kwestie was, onbesproken. Maar het is een respectabel initiatief van Roelofs en zoals gezegd zeker de moeite waard, voor een schamele tien euro die ook nog eens grotendeels naar Stichting Jeugdland gaan.

De tijd gaat overigens snel, het boek eindigt een jaar geleden en intussen lijkt er alweer genoeg materiaal voor een jaarboek 2011 te zijn. Een van de eerste SP-wethouders, Margriet Bleijenberg, heeft binnen een jaar na installatie reeds bedankt voor haar taak, met de financiële problemen bij Arnhem Mode Biënnale dient zich weer een hoofdpijndossier aan, Vitesse heeft wonderwel de weg omhoog alsnog ingezet, een opmerkelijke en bewogen rentree van Martin van Meurs in de gemeenteraad en de meest actuele vraag voor de toekomst is hoe het nu verder moet met de Rijnhal.

Ik heb me eerder al eens uitgesproken voor meer Arnhemse politieke geschiedschrijving. Het kan niet zo zijn dat we het tot in de eeuwigheid moeten doen met alleen Gerard v Westerloo, die eind jaren tachtig een periode in de Arnhemse politiek besprak in Niet spreken met de bestuurder. Het wordt ook tijd voor een politieke biografie van een nestor, en aangezien Van Meurs daarvoor (nog) niet in aanmerking komt zou het mooi zijn als bijvoorbeeld Dick Tiemens zich hiertoe geroepen zou voelen.

Voor ArnhemDichtbij schreef ik op 1 december over de paniekerige reacties op de terugkeer van Martin van Meurs in de Arnhemse gemeenteraad.

Martin van Meurs komt terug, zoveel is wel duidelijk na de interviews die hij de laatste weken heeft gegeven. En hij komt niet zomaar even terug, maar hij komt ècht terug. De Arnhemse gemeenteraad reageert verdeeld en is in verlegenheid gebracht.

Met opgeheven hoofd zal Martin van Meurs op 19 december de Raadszaal binnenlopen, na een jaar celstraf te hebben uitgezeten voor gebruik en handel in kinderporno. In de Nederlandse rechtsstaat kennen we aldus Van Meurs het tweede-kans-uitgangspunt. Daar is geen speld tussen te krijgen en je zou van volksvertegenwoordigers mogen verwachten dat deze verstandig zouden omgaan met zo’n heikele zaak.

Tot nu toe heb ik echter alleen van Addy Plieger (ChristenUnie), Hans Giesing (D66) en nota bene van oud-fractiegenoot Ton van Beers(ProArnhem), die ook nog eens persoonlijk belazerd is, verstandige commentaren gelezen. Voor het overige schieten de reacties alle kanten op en lijkt er nauwelijks regie in te zitten. Een soort onbehaaglijkheid maakt zich meester van de Arnhemse raadsleden. En op zich is daar niets mis mee, niets menselijks is gelukkig ook gemeenteraadsleden vreemd, maar waarom hebben de fractievoorzitters niet de regie gepakt. Men had er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om tot een gezamenlijke verklaring te komen. Nu was het via verschillende media (papier danwel digitaal) vrijwel iedere dag weer een ander raadslid dat uit de bocht vloog.

Eminent politicus
Heeft men het niet onderschat, is ook een vraag die deze affaire bij me oproept. Als het hier om Jan, Piet of Klaas zou gaan was deze affaire mogelijk ook snel overgewaaid maar we hebben het hier over mogelijk de meest eminente Arnhemse politicus ooit. Bijna 25 jaar raadslid, 8 jaar wethouder en daarnaast ook nog eens auteur van enkele werken over historisch Arnhem. Men had beter moeten weten, en diegenen die het niet weten komen daar snel genoeg achter.
En Van Meurs keert, zoals hij in het interview met Arnhem dichtbij zegt, voorbereid en wel terug. Het is uitkijken naar zijn verklaring in de gemeenteraad, ik sluit niet uit dat het memorabel wordt.

Mijn tweede blog voor ArnhemDichtbij ging op woensdag 9 november over een bijna crisis in de gemeenteraad van Arnhem.

Daar waar gisteren op de verlengde politieke avond de Meerjarenplanbegroting betrekkelijk geruisloos door de Arnhemse gemeenteraad werd geloodst ontstond er ‘s nachts toch nog een crisissfeer. Bij het laatste agendapunt over de realisatie van de doorstroomvoorziening in de Remisestraat ontstond een venijnige sfeer.

Addy Plieger (ChristenUnie) en Desiree Egberts (SP) hadden zich sterk gemaakt voor behoud van de crisisopvang maar wethouder Kok (GroenLinks) verzette zich daar sterk tegen. Ook over de hoogte van een investeringsbudget van €2,85 miljoen had met name Plieger sterke bedenkingen. Het onheil tekende zich al onmiddellijk af nadat Plieger haar amendement (toen nog samen met SP) toelichtte. De woordvoerders van twee coalitepartijen, Van Hamersveld (D66) en Overbeek (GroenLinks), vuurden kritische opmerkingen af in de richting van Plieger.

Na de reactie van de wethouder die zijn positie nog steviger afbakende kwam de SP in de problemen, een schorsing door Vink (PvdA) aangevraagd voor 10 minuten liep in het nachtelijk uur, inmiddels was het al tegen half twee, uit tot zo’n drie kwartier. Die waren nodig om het grootste deel van de socialistische fractie weer in het spoor van de wethouder en het college te krijgen. Cris Lenting (SP) gaf na de schorsing in een stemverklaring aan dat de SP verdeeld zou stemmen maar het fractiestandpunt was “dat men tevreden was met de toezeggingen van de wethouder”. Die toezeggingen zijn gedurende het debat echter niet veranderd, wel de toon waarmee ze werden neergezet. Egberts stemde als enige van de SP-fractie tegen het amendement en tegen het gehele voorstel. Dit is niet voor de eerste keer en mogelijk ook niet de laatste.

Ik ben in de tweede helft van 2011 begonnen met het bloggen voor ArnhemDichtbij. Meestal gaan deze over politiek maar het eerste blog op 8 oktober was een verslag van de Banenmarkt.

Evenals de afgelopen jaren werd de Landelijke Banenmarkt in Arnhem gisteren op het Stadhuis gehouden. Buiten stond weer het Jongerenpaviljoen opgesteld, alwaar diverse ambachten werden uitgebeeld. En dit alles onder de leus ‘Pak je kans’.

Laat jezelf zien, het werkt! Dat was het thema van de Banenmarkt en die slogan kwam ook terug in de diverse workshops die door medewerkers van UWV WERKbedrijf en verschillende externe partners werden gegeven. Zo heb ik zelf de workshop Social Media gegeven, over de ontwikkelingen van de nieuwe media op de arbeidsmarkt. Daarnaast werden er workshops verzorgd voor 45-plussers, die een groot deel van het ingeschreven bestand aan werkzoekenden bij UWV vormt, vond er verder een speedmeet plaats, een stagemarkt en een workshop zelfstandig ondernemen (door UWV en Kamer van Koophandel gezamenlijk) voor werkzoekenden die voor zichzelf willen beginnen.

Veel werkgevers en intermediairs stonden in de ruim 50 stands met hun vacatures, terwijl er ook informatie over opleidingen te vinden was. Werkcoaches van UWV WERKbedrijf begeleidden werkzoekenden en assisteerden bij het in gesprek komen met werkgevers. Iedere match die zo tot stand komt is een succes want de meeste mensen zijn zeer gemotiveerd om weer aan de slag te gaan.

4200 bezoekers telde de Banenmarkt in Arnhem dit jaar, weer aanzienlijk meer dan vorig jaar. Dat geeft meteen ook de thermometer van de economie aan. We wachten dan ook gespannen af hoe de arbeidsmarkt gaat reageren op de huidige crisis.

Op 18 september schreef ik onderstaand blog maar door de migratieproblemen met web-log publiceer ik het nu pas.

De Visienota integratiebeleid Gemeente Arnhem is toch wel een van de merkwaardigste beleidsnota’s die ik ooit heb gelezen. Eigenlijk moet ik bekennen dat het me volstrekt onduidelijk is wat nu de bedoeling is van de bestuurders met dit stuk.

Laat ik eens beginnen met de titel te ontleden. In de titel zit namelijk  al een contradictie, het is een visienota over integratiebeleid maar integratie moet bereikt worden via participatie. Dat geeft de wethouder ook al in zijn voorwoord aan, hij wil middels participatie van alle Arnhemmers integratie bevorderen en afstappen van doelgroepbenadering.

Op zichzelf is dat niet verkeerd, maar dan verwacht ik eerder een participatienota dan een beleidsstuk waar vervolgens wel voortdurend over integratie, bevolkingssamenstelling naar allochtone achtergrond en interculturalisatiebeleid wordt gesproken.

Doelgroepenbeleid is passè maar op pagina 14 staat: “Daarnaast verschillen etnische groepen onderling sterk, zowel cultureel als maatschappelijk. Er zijn bovendien grote verschillen tussen leden van de dezelfde etnische groep.” De taalfout, hoe slordig ook neem ik maar even voor lief maar ik vraag me wel af hoe je de verschillende etnische groepen wil gaan bereiken als je niet iets van doelgroepbenadering toepast. Dat is namelijk onmogelijk. Antillianen zijn niet op dezelfde manier te bereiken als Turken, om maar eens een willekeurig voorbeeld te noemen.

Deze nota ademt een hoog gehalte luchtfietserij uit. Nergens wordt ook maar een begin gemaakt met aan te geven hoe die participatie gerealiseerd moet gaan worden.

Ik ben zelf enkele jaren in opdracht van de KNVB actief geweest als Verenigingsbegeleider in Presikhaaf. Dit was een activiteit gelieerd aan het project van gemeente Arnhem, Meedoen Allochtone Jeugd door Sport. Daarin speelde juist die participatie, het betrekken van kinderen van allochtone afkomst bij sportclubs en vervolgens hun ouders, een essentiële rol. En dat was een hele kluif. Daar werd oa door Sportbedrijf Arnhem goed werk verricht. Sport en cultuur zijn de ideale instrumenten voor dialoog en het bereiken van mensen met diverse achtergronden. En de nota rept er met geen woord over.

Dagblad De Gelderlander kraakte in haar redactioneel commentaar de nota twee weken geleden tot op de laatste letter af. In mijn ogen volkomen terecht, de gemeenteraad van Arnhem moet dit plak- en knipwerk niet eens in behandeling willen nemen.

Op 3 september verscheen in De Gelderlander editie Arnhem onderstaand opiniestuk van mij over de vreemde gang van zaken rondom de nominatie van Arnhem als sportstad. In mijn ogen werd er krampachtig omgegaan met kritiek.

Naschrift:

Het is overigens een thema dat me vaker opvalt binnen de Arnhemse politiek, het maskeren van tegenstellingen. Het gebrek aan debat dat nog wordt versterkt door de geforceerde scheiding tussen de verschillende fases op Politieke Maandagen.

Onderstaand commentaar mailde ik naar de pastoor van de Paus Johannes XXIII parochie, Frenk Schyns. Tot nu toe mocht ik geen antwoord ontvangen. Intussen is het decembernummer met het artikel “Waarom gaat de priester als eerste ter communie??” verschenen. Ik heb nog geen enkele reactie ontvangen en dus wordt het tijd mijn mening in een groter verband te verspreiden.

Licht op Liturgie

Het pastoraal team gaat in de komende maanden in het Open Venster een aantal liturgische onderwerpen bespreken die wij regelmatig tegenkomen in onze gesprekken met kerkgangers.

Een vraag die vaak gesteld wordt is:

 

Waarom gaat de priester als eerste ter communie??

Volgens de liturgische voorschriften moet de priester altijd zelf eerst communiceren, voordat hij de communie uitreikt aan de gelovigen. Nu zijn er gelovigen die het niet netjes vinden dat de priester als eerste ter communie gaat; sommigen zien het zelfs als een teken dat de priester zich 'boven de mensen' opstelt en zich 'beter' zou voelen dan de parochianen. Ze hebben er dan ook kritiek op. Deze kritiek lijkt ingegeven door de beleefdheidsnorm, die stelt dat de gastheer zijn gasten voor laat gaan.

De priester is echter geen gastheer. Hij is voorganger. In de Eucharistie is Jezus natuurlijk zelf de gastheer, Hij nodigt ons uit aan zijn tafel. Als de priester als eerste de communie ontvangt, voordat hij deze uitreikt aan de gelovigen, is dat dus geen uitdrukking van een misplaatst 'superioriteitsgevoel'. Integendeel: het laat zien dat ook hij 'ontvanger' is, en daarin de gelovigen voorgaat. Je kunt tenslotte alleen uitdelen wat je eerst zelf ontvangen hebt!

Heeft u ook vraag aangaande de liturgie die u graag besproken zou hebben? Deze kunt u mailen naar: info@pj23.nl 

Bovenstaand stuk zal in het decembernummer van Open Venster verschijnen. In de Odijkse redactievergadering heb ik ervoor gepleit de auteur te adviseren, het stuk terug te trekken, omdat het de ergernis van de mensen alleen maar zou vergroten. Mijn mederedactrice vond, dat dat niet kan. Ik heb in 20 jaar redacteurschap altijd gesteld, dat een redactie onafhankelijk hoort te zijn en verantwoordelijk is voor wat in het blad gepubliceerd wordt. Pas achteraf kan een locatieraad of een parochiebestuur de redactie erop aanspreken. Wij hebben afgesproken, dat ik pastoor Schyns in kennis zal stellen van mijn bezwaren.

In de eerste zin wordt gesteld, dat het volgens de liturgische voorschriften moet. Dat is geen antwoord op de vraag. De vraag is juist waarom het moet.

Vervolgens worden de bezwaren van de gelovigen omschreven, maar de reden waarom het zo’n veertig jaar geleden gebruikelijk is geworden ontbreekt. Het Tweede Vaticaans Concilie besloot, dat de liturgie veel meer moest aansluiten bij wat gebruikelijk is in de cultuur van een bepaald gebied, dus in dit geval bij de West-Europese cultuur. Vandaar ook de volkstaal. In onze cultuur is het gebruikelijk, dat men eerst de gasten bedient en eigenlijk hoor je te wachten tot iedereen zijn glaasje heeft voordat gezamenlijk het glas geheven wordt. Dat zien we ook als assistenten en misdienaars  wachten en dan allen tegelijk met de priester de hostie nuttigen. Ik vind dat altijd een ontroerend teken van er samen voor staan, van gezamenlijke verantwoordelijkheid. De ergernis betreft dus niet alleen de beschreven gevoelens, maar ook de idee, dat de vernieuwing, die het Tweede Vaticaans Concilie heeft gebracht terzijde wordt geschoven.

Inderdaad is Jezus de gastheer, die ons telkens weer uitnodigt dit te doen ter Zijner gedachtenis. En dit terzijde; het is ook een argument om intercommunie mogelijk te maken. Dat is een wens, die bij velen leeft, vooral bij echtparen, waarvan een van de partners niet tot de Rooms-katholieke Kerk behoort, maar wel het H. Doopsel heeft ontvangen, erkend door de Rooms-katholieke Kerk.

Maar goed, het stuk stelt, dat de voorganger als eerste het H. Brood van Jezus  zelf ontvangt. Dat gebeurt op het moment, dat door de woorden van de consecratie het brood verandert in het Lichaam van Jezus en de wijn verandert in het Bloed van Jezus. Dat is de komst van Jezus in ons midden, de ontvangst van Jezus in onze gemeenschap. Betekent, dat nu, dat de priester het Brood en de Wijn als eerste hoort te nuttigen? Dat nu sluit juist niet aan bij onze cultuur. Als ik als gastheer mijn kleindochter vraag om even met het schaaltje bonbons rond te gaan, dan zal zij niet met volle mond bij de gasten komen, maar als laatste een bonbon pakken. De priesters, die ervoor kozen eerst de communie uit te delen en daarna pas zelf Brood en Wijn te nuttigen, voelden dit haarfijn aan en de gelovigen apprecieerden dat.

Het Tweede Vaticaans Concilie bracht meer vernieuwingen in de liturgie. In de Eucharistie kreeg de maaltijd veel meer nadruk en het offer minder. De Eucharistie werd weer veel meer gezien als dat wat bij het Laatste Avondmaal gebeurde weer  doen ter gedachtenis aan Jezus. Het werd een gezamenlijke maaltijd, waaraan allen actief deelnamen en betrokken werden. Wij gelovigen werden van toeschouwer deelnemer. Als assistent vertegenwoordig ik de mensen in de Kerk. Samen met de voorganger komen we de Kerk binnen. Wij staan de voorganger terzijde en samen met hem zijn wij verantwoordelijk voor de gemeenschap, zoals iedereen zich verantwoordelijk voelt.

Onze eerste pastoor Bary in Odijk was tegelijk hoofdaalmoezenier van het mannelijk jeugdwerk in Nederland. Hij en zijn collega’s waren hier en elders in Europa al jaren bezig de liturgie te vernieuwen. Ik maakte het zelf mee. Je stond met de hele verkennersgroep rondom het geïmproviseerde altaar en dat gebeurde ook in mijn vierde klas van de O.L. Vrouw van Fatimaschool in Arnhem, waar ik wekenlang bezig geweest was samen met de kinderen iets te begrijpen van de H. Mis en dan kwam kapelaan Bary en liet alle gewaden zien en de kelk en de pateen en de ciborie en dan vierden wij samen de H. Eucharistie.

 Toen wij in februari 1967 in Odijk kwamen wonen, raakte ik al snel bij de liturgische vernieuwing betrokken. Ik moest pastoor Bary wel een keer manen alles de mensen goed uit te leggen. Want het was nogal wat, die overgang van een mystieke eredienst, waar de meeste mensen weinig van begrepen naar vieringen samen met de mensen in een meer huiselijke sfeer. Als in een huiskamer was er een volière en een aquarium in de kerk. Zelfs Paris Match kwam naar Odijk. Het doet pijn, wanneer met een hautaine soevereiniteit dit alles onder geschoffeld wordt.

Vaticanum II bracht ook een andere visie op het priesterschap. Allereerst het inzicht, dat wij als gedoopten een priesterlijk volk zijn, deel hebben in het algemeen priesterschap van Christus. Dit inzicht vormde het fundament onder de toenemende rol van de vrijwilligers in de parochies. Dat vroeg veel kennis, verantwoordelijkheidsgevoel, bereidheid tot intensief overleg en inzet. We wilden verantwoord bezig zijn. We werden daarbij erg geïnspireerd door de verhalen over de eerste christengemeenschappen. Jezus had de apostelen als bisschoppen aangesteld: “Weidt mijn lammeren, weidt mijn schapen”. Maar priesters zoals nu waren er niet. Als de christenen het Avondmaal wilden vieren, kwamen ze bij een van hen in zijn of haar huis samen en wij stellen ons voor, dat de gastheer en waarschijnlijk soms de gastvrouw als voorganger optrad. Pas heel geleidelijk heeft het priesterschap in de Kerk zich ontwikkeld en werd het een zeer heilig ambt, gescheiden van de gelovigen. De priester voelde zich door God geroepen en door God gezonden naar een gelovige gemeenschap. Ik heb die ambtsopvatting zien veranderen. Priesters wilden deel zijn van de gemeenschap, de eerste onder gelijken en uit die gemeenschap geroepen om het heilig dienstwerk te verrichten samen met de gemeenschap en in gezamenlijke verantwoordelijkheid. Terug dus naar de bron, naar de eerste christengemeenschappen. En aansluitend bij het begrip collegialiteit, dat natuurlijk niet alleen voor alle bisschoppen samen met de paus geldt, maar evenzeer voor de priesters samen met de bisschop in een bisdom en de pastoor samen met de parochianen in een parochie.

Ook weer geïnspireerd door Jezus en het beeld van de goede herder verwachten we van de priester vooral zorgzaamheid en opkomen voor zijn schapen. Iemand, die vooral door zijn dienend voorbeeld de mensen de Weg wijst. Iemand, die de mensen laat nadenken en ze hun eigen verantwoordelijkheid gunt. Niet bang is, dat ze fouten maken, dat ontdekken en zelf naar de goede oplossing zoeken en ze dan als ze er naar vragen een weg uit de problemen wijst.

Verbijsterd vragen mensen zich af, waarom zo autoritair wordt opgetreden door ‘moderne’ priesters, waarom er weer zo hiërarchisch wordt gedacht, waarom overlegorganen terzijde worden geschoven, waarom volwassen mensen als kinderen worden behandeld en zij zich niet meer serieus genomen voelen. Soms zeg ik, dat het wachten is op een paus Johannes XXIV. Zal ik dat nog meemaken?

Het college van burgemeester en wethouders wil meer starters een kans geven op de woningmarkt. Het college stelt de gemeenteraad voor om in 2012 meer startersleningen dan voorheen te verstrekken, voor mensen die hun eerste koopwoning willen kopen. De startersleningen worden gefinancierd door een lening die de gemeente aangaat in combinatie met cofinanciering van ontwikkelaars in de Waalsprong. Op deze manier kunnen vanaf volgend jaar 150 starters gebruik maken van een financiële steun in de rug. Het gaat om 100 leningen in de Waalsprong en 50 leningen voor starters in de andere wijken van de stad. Sinds 2004 zijn er in Nijmegen bijna 100 startersleningen verstrekt.

Uit onderzoek van het CBS blijkt dat er in Nijmegen, tot na 2030, behoefte is aan extra woningen. Veel starters in Nijmegen, die op zoek zijn naar een geschikte koopwoning, lopen echter tegen de aangescherpte hypotheekvoorwaarden aan. Dat maakt het bemachtigen van een koopwoning moeilijker, zoniet onmogelijk. Het college van B&W vindt het belangrijk om starters in Nijmegen financieel te steunen zodat zij hun eerste stap op de koopmarkt kunnen zetten. Daarnaast stimuleert het college van B&W met deze maatregel de woningbouw in de stad.

150 startersleningen
Om 150 startersleningen te kunnen verstrekken leent de gemeente een bedrag van € 5,25 miljoen. De rente en de risico’s van deze lening worden bekostigd en afgedekt met een budget van € 600.000. Hiervan is reeds € 400.000 aangevraagd bij de Stadsregio Arnhem-Nijmegen. Ontwikkelaars in de Waalsprong financieren € 200.000 mee, zodat er in de Waalsprong in totaal 100 leningen kunnen worden verstrekt. In de overige delen van de stad kunnen 50 leningen worden verstrekt.

Maximale koopprijs
De gemeente verstrekt startersleningen via het Stimuleringsfonds Volkshuisvesting Nederlandse gemeenten. De starterslening bedraagt afhankelijk van het inkomen minimaal € 3.000 en maximaal € 35.000. De koopprijs van de woning is maximaal € 225.000. De eerste drie jaar van de starterslening zijn rente en aflossingsvrij. Daarna worden de maandlasten bepaald op basis van het inkomen.

Besluit Raad
Naar verwachting besluit de Stadsregio nog dit jaar over de inzet van € 400.000 ten behoeve van de startersleningen in Nijmegen. De gemeenteraad neemt op 14 december 2011 een besluit over het voorstel om in 2012 aan 150 starters op de koopmarkt een starterslening te verstrekken.

Goede fietsverbindingen tussen de nieuwe stadsbrug De Oversteek en de knoop Lent en Oosterhoutsedijk; een fietsvriendelijke trap vanaf de Oosterhoutsedijk naar de Snelbinder; een snelle fietsroute tussen bedrijventerrein De Grift en Oosterhout, en een doorlopend fietspad zuidelijk van de Oosterhoutseplas. Deze en andere maatregelen zijn opgenomen in het vandaag door het college van burgemeester en wethouders vastgestelde Uitvoeringsplan Fietsinfrastructuur Waalsprong.

Het Uitvoeringsplan Fietsinfrastructuur Waalsprong is een uitwerking van het eerder dit jaar door de gemeenteraad vastgestelde mobiliteitsbeleid van de gemeente, Nijmegen Duurzaam Bereikbaar. Op basis van het plan kan de uitvoering van het fietsnetwerk in de Waalsprong de komende jaren ter hand worden genomen. Daarbij zijn alle actuele ontwikkelingen meegenomen. In een goed functionerend verkeerssysteem kan een hoog fietsgebruik ruimte scheppen voor de afwikkeling van autoverkeer.

Snelfietsroutes en ongelijkvloerse kruisingen
Voorwaarde voor een hoog fietsgebruik is een samenhangend en kwalitatief hoogwaardig fietsnetwerk. Voor de Waalsprong zijn de ambities t.a.v. het fietsbeleid in 2007 vastgelegd in de beleidsnotitie De Doorsteek. Dat voorziet onder andere in de aanleg van fietstunnels en –bruggen onder en over het spoor en de Prins Mauritssingel, en autoluwe snelfietsroutes die bestemmingen binnen en buiten Nijmegen met elkaar verbinden. Snelfietsroutes liggen voor een belangrijk deel in de wijk, als autoluwe fietsstraat of autovrij fietspad dat in twee richtingen is te berijden. Daarmee worden fietsvoorzieningen vanzelf veilig en extra aantrekkelijk voor de fietser. Het belangrijkste voorbeeld hiervan is het RijnWaalpad, de nieuwe snelfietsroute naar Arnhem.

De afgelopen jaren is er al het nodige gebeurd. Zo is in december 2010 de fietstunnel ter hoogte van de Vrouwe Udasingel, de Eisenhowertunnel, in gebruik genomen. In 2012 wordt het RijnWaalpad vanaf de Waalbrug naar Ressen opgeleverd, en wordt gestart met de bouw van de fietsbrug over de Graaf Alardsingel. Daarmee ontstaat een route waar fietsers geheel ongelijkvloers naar de Snelbinder kunnen rijden. Ook belangrijk is haalbaarheid van een fietstunnel ter vervanging van de Lentse Lus. Al deze maatregelen zijn belangrijke bouwstenen voor de realisatie van het fietsnetwerk in de Waalsprong.

Fasering en prioritering 2011-2020
Om te zorgen voor een goede fasering en prioritering van de rest van het fietsnetwerk is het Uitvoeringsplan Fietsinfrastructuur Waalsprong vastgesteld. Hierin geeft het college een duidelijke lijn aan tot 2020 met concrete maatregelen voor de komende jaren.

De Waalsprong is de komende jaren volop in ontwikkeling. Niet alleen wordt er gebouwd, ook komt er veel nieuwe grote weginfrastructuur gereed. Voorbeelden zijn de stadsbrug De Oversteek, de Graaf Alardsingel, de Westelijke Parallelroute en de Knoop Lent. In 2014 gaat bovendien het project Ruimte voor de Waal (dijkteruglegging) van start. Al deze projecten en plannen zijn van invloed op de fietsinfrastructuur. De aanleg van de rest van het fietsnetwerk vraagt dus om een goede fasering en prioritering.

Het college geeft daarom voorrang aan de aanleg van een fietsbrug over de Graaf Alardsingel. Deze verbinding is belangrijk voor fietsers naar het toekomstig centrumgebied, station Lent en de Snelbinder en heeft een gunstige invloed op de verkeersafwikkeling op de Graaf Alardsingel. De fietsbrug is ook onderdeel van de veilige schoolroute naar het nieuwe Citadelcollege in Lent.

Een andere prioriteit is de aanleg van een fietstunnel ter vervanging van de Lentse Lus. Het college onderzoekt op dit moment de haalbaarheid van zo’n tunnel bij de Laauwikstraat, en de mogelijkheden tot financiering. Ook onderzoekt het college de mogelijkheid van een doorgetrokken fietspad in 2 richtingen aan de westzijde van de Waalbrug.

Gezien de planning van de bouw van de Waalsprong en de net genoemde prioriteiten krijgen de fietstunnels Laauwik (Groot Brittanniëstraat), Groot Oosterhout (Ressensewal) en Keizer Hendrik VI singel op dit moment geen prioriteit. Wel past het college het ruimtelijke plan van de Landschapszone aan zodat realisatie in de toekomst mogelijk blijft.

Het Uitvoeringsplan en de beleidsnotitie De Doorsteek (2007) zijn te raadplegen op de website van de gemeente.

DE PERIFERIE VAN NEDERLAND EN EUROPA

In Nederland bestaat een scherpe tegenstelling tussen de Randstad en de grensgebieden van Nederland, Zeeuws Vlaanderen, Limburg, de Achterhoek, Drenthe en Groningen. Alleen Noord-Brabant, de regio Arnhem-Nijmegen, Twente en de stad Groningen vormen een uitzondering. Het gaat er economisch goed. Noord-Brabant heeft veel, vaak hoogwaardige industrie en is gunstig gelegen tussen de Randstad en de Belgische Stedendriehoek. Merkwaardig dat Zuid-Limburg, ook zo gunstig gelegen tussen het Ruhrgebied en de Belgische Stedendriehoek daarvan niet profiteert. Ik vermoed, dat in Zuid-Limburg een ondernemerscultuur grotendeels ontbreekt en dat bovendien veel capabele jonge mensen jaar in jaar uit de streek verlaten hebben. Men verlangde naar de veel vrijere sfeer van de Randstad, vermoed ik. De regio Arnhem-Nijmegen profiteert van de ligging tussen de Randstad en het Ruhrgebied en in Twente vind je wel een klassieke ondernemersgeest, die door de Technische Universiteit Twente gestimuleerd is en wordt.

Maar de echte perifere gebieden kennen al heel lang een vertrekoverschot. Het zijn juist de initiatiefrijke jonge mensen, die vertrekken. Een negatieve selectie blijft achter. Daar valt niet veel van te verwachten. De ouderen blijven. De bevolking vergrijst. Het geboortecijfer daalt. De scholen lopen leeg en de verenigingen. Winkels sluiten bij gebrek aan klandizie. Als het verzorgingsniveau terug loopt, vertrekken nog meer mensen. Dan gaat het allemaal nog verder achteruit. De achterblijvers worden ontevreden. Ze voelen zich achtergesteld. Dan zie je opeens, dat een partij als de PVV hoog scoort en in Limburg zelfs met twee gedeputeerden in GS zitten.

Je zou verwachten, dat de PVV als gedoogpartner van de huidige coalitie ervoor zorgt, dat de regering maatregelen gaat nemen tegen deze ontwikkelingen. Niets is minder waar. Het omgekeerde gebeurt. Rijksdiensten, die daar vroeger in het kader van het regionaal-economisch beleid zijn gevestigd, worden er nu weg gehaald en alle diensten worden geconcentreerd in een beperkt aantal grote steden. Het opleidingsinstituut voor rechters vertrekt uit Zutphen en verhuist waarschijnlijk naar Utrecht. Daar wordt het bestaande vestigingsoverschot nog versterkt en moet er ruimte worden gevonden om al die mensen te huisvesten. Dat gaat dan weer ten koste van het aantrekkelijke woon- en leefklimaat, dat voor hoogwaardige werkgelegenheid een belangrijke vestigingsvoorwaarde is. Of je krijgt nog weer meer lange afstand pendel en de dan verbrede A12 slibt elke dag weer vol. Tsja, Mark, het verstand komt met de jaren. En intussen pleegt de PVV verraad aan zijn kiezers in de grensgebieden. Een onbetrouwbare partij of een partij, die ondanks de gedoogsteun bij dit rechtse kabinet weinig klaar speelt.

Er is een merkwaardige parallel op Europees niveau. Ook daar perifere gebieden met al lange tijd een internationaal vertrekoverschot, want er zitten heel wat mensen met Italiaanse, Griekse of Spaanse voorouders in Amerika en Australië. Nog steeds vertrekken daar de slimme initiatiefrijke jonge mensen. Rijke Grieken brengen hun kapitaal in veiligheid en vestigen zich massaal in Londen. En weer zie je de egocentrische opstelling van de PVV. Geen cent naar die luie Grieken. Zoals er ook geen cent gaat naar de Nederlandse vertrekgebieden. En de welvaart concentreert zich in de centrumgebieden. Daar is veel goed betaalde werkgelegenheid, een hoog voorzieningenniveau, een lagere werkloosheid. Zo werkt het kapitalisme. De sterksten winnen en de zwaksten verliezen en dat is hun eigen schuld. Moeten ze maar harder werken.

Jaargang 4, Nr. 189.

10 oktober 2011

In de Zoo in Arnhem is een prima biotoop om over Positief Jeugdbeleid door te denken. Honderden betrokken komen samen op een conferentie van Nji en VNG. Wethouder Bart Eigeman leidt de workshop van wethouders uit het land: wat zijn succes- en faalfactoren om positief jeugdbeleid vorm te geven. De Staatssecretaris doet ook actief mee (magentakleurige jurk).

In het forum ‘s middags wordt aan Bart gevraagd wat de stip op de horizon is voor jeugdbeleid: “stip op de horizon? Als je in beweging bent verandert de horizon telkens! Dus ik hecht meer waarde aan een kompas. En welk kompas geeft beter richting dan jongeren zelf? Niet jongeren, maar volwassenen zijn de hobbel om tot positief jeugdbeleid te komen!”

In 2010 is de lucht in het centrum van Nijmegen veel beter geworden. Dat geldt in ieder geval voor de concentraties van NO2 (stikstofdioxide) en PM10 (fijnstof). De afname van NO2 veroorzaakt door verkeer, is vooral in het centrum groot: zo’n 20 procent in de Bloemerstraat en de Smetiusstraat. De belangrijkste oorzaak hiervoor is de invoering in 2010 van de 75 stadsbussen die op aardgas rijden. Vanaf 2013 gaan alle bussen, ook de streekbussen, op biogas rijden en zal de lucht nog verder verbeteren.

NO2 is, samen met het eraan gerelateerde PM10, een goede indicator voor de luchtkwaliteit in een stad en de invloed van verkeer. Gemiddeld zijn de NO2-concentraties in Nijmegen bijna gelijk gebleven in de periode 2009-2010 en Nijmegen volgt daarmee de landelijk trend. De NO2-concentraties op de meetlocaties in het centrum, Bloemerstraat en Smetiusstraat, geven daarentegen een daling van 9 tot 10 procent te zien in 2010 ten opzichte van 2009. Ze dalen significant sneller dan op de overige locaties in drukke straten. Daar is een daling te zien van 1 procent. Omdat het lokale verkeer ongeveer de helft bijdraagt aan de totale concentratie, betekent de daling in beide straten een daling van de verkeersbijdrage aan NO2 in de lucht van 18 tot 20 procent.In beide straten rijden zeer veel bussen, zo’n 1100 per dag. De daling wordt veroorzaakt door de invoer van aardgasbussen vanaf 2010.

Voor NO2 (stikstofdioxide) liggen er in Nijmegen 25 meetpunten verspreid over de stad. Zowel langs drukke wegen als in rustige wijkstraten. Op locaties met veel verkeer zijn de concentraties ongeveer tweemaal hoger dan in de rustige wijkstraten. In de Smetiusstraat wordt sinds twee jaar gemeten. Nijmegen laat met de meetresultaten zien dat bussen op aardgas zorgen voor een afname van de luchtvervuiling ten opzichte van dieselbussen. De stadsregio Arnhem Nijmegen, die gaat over de OV-concessie, gaat een stap verder richting verduurzaming van het openbaar vervoer en heeft per 2013 verplicht gesteld dat alle 225 bussen in de stadsregio op biogas gaan rijden. Op dat moment zijn de bussen niet alleen schoner dan diesel maar ook vrijwel klimaatneutraal.
Nijmegen en de Stadsregio pleiten breder voor het stimuleren van groengas (biogas) en hopen dat de Kamer afziet van de plotselinge verhoging van de belasting op auto’s die op aard/biogas rijden, zoals aangekondigd op Prinsjesdag.

16 vooraanstaande Nijmeegse bedrijven en instellingen, verenigd in het Nijmeegs Energie Convenant (NEC) hebben de afgelopen drie jaar fors bespaard op energie en uitstoot van broeikasgassen. Dit deden zij onder andere door energiezuinig te werken, het wagenpark zuiniger te maken en te investeren in nieuwe technieken. Het resultaat, 905 duizend ton CO2, staat gelijk aan het totale jaarlijkse energieverbruik (gas en elektra) van zo’n 181.000 woningen.

De deelnemers aan het Nijmeegs Energie Convenant (NEC) bespaarden gezamenlijk veel meer dan de op 13 maart 2008 afgesproken drie procent per jaar tussen 2007 en 2010. In plaats van 356.028 ton CO2 werd het 905.121 ton. Hiermee hebben de bedrijven en instellingen ruimschoots hun doel bereikt. Gezamenlijk willen de bedrijven en instellingen van Nijmegen een stad maken die op kop loopt met de vermindering van CO2-uitstoot en zo een wezenlijke bijdrage leveren aan de bestrijding van de klimaatverandering. Voor deze insteek is het Nijmeegs Energieconvenant voor meerdere prijzen genomineerd.

Zonnepanelen en biomassa
De deelnemende bedrijven en instellingen aan het NEC zijn zeer divers en hebben ieder op een andere manier invulling gegeven aan de energiebesparing. Zo zijn er nieuwe productielijnen opgezet waarbij er minder energieverlies is, liggen er op vele panden zonnepanelen, wordt er waar mogelijk minder gereisd, rijden wagens op groengas, zijn er nieuwe technieken om broeikasgassen om te zetten in minder milieubelastende stoffen en wordt er biomassa in plaats van kolen gestookt voor de energieopwekking.
De hoeveelheid CO2 die met deze maatregelen gezamenlijk bespaard is, telt op tot ruim 905 duizend ton. Het overgrootte deel hiervan komt op conto van Electrabel. Uitgaande van 5 ton CO2 uitstoot per huishouden aan gas en elektra is de opbrengst gelijk aan het jaarlijks energieverbruik van zo’n 181.000 woningen, bijna drie keer het aantal Nijmeegse woningen.
Oorspronkelijk, drie jaar geleden, dachten de deelnemers dat ze nog meer CO2 konden besparen, 1,2 miljoen kilo CO2, maar nog niet alles wat in de pijplijn zit is al gerealiseerd. De komende jaren gaat bijvoorbeeld de ARN nog veel meer biomassa vergisten dan in 2010 (het laatste jaar dat meetelde voor het convenant).

Compenseren en doorgaan
Het merendeel van de 16 deelnemers aan het NEC heeft de ambitie om drie jaar lang drie procent per jaar te besparen ruim gehaald.
De gemeente Nijmegen heeft haar doelstelling niet gehaald. Dit komt doordat het isoleren van gebouwen en het verminderen van elektraverbruik nog niet volledig is gerealiseerd. Dit vraagt extra investeringen en zit nog in de planning. Wel heeft de gemeente de afgelopen jaren groene stroom ingekocht.

Afgelopen jaar blijkt ook dat stadsbreed, alle Nijmeegse bedrijven en huishoudens bijna vier procent minder energie hebben verbruikt. Dit tegen de landelijke trend van verdergaande groei in. De grote klimaatbewustwordingscampagne ‘Het Groene Hert’ zal hier zeker aan hebben bijgedragen. De gemeente Nijmegen zal de kilo’s CO2 die ze te weinig bespaard heeft, compenseren. Hiervoor is het nieuwe compensatiefonds van Het Groene Hert uitgekozen, waarmee vervolgens Nijmeegse projecten op het gebied van groen en zonnekracht zullen worden gerealiseerd. De convenantperiode van het Nijmeegs Energieconvenant is nu na drie jaar verstreken. Bijna alle bedrijven kiezen er voor om door te gaan met de verbintenis en kennis uit te blijven wisselen om ook in de toekomst zoveel mogelijk energie te kunnen besparen. Het NEC staat ook open voor nieuwe deelnemers.

Deelnemende bedrijven en organisaties
Alewijnse, ARN, Binnenlandse Container Terminals Nederland (BCTN), DAR, Dura Vermeer, Electrabel, gemeente Nijmegen, Hogeschool Arnhem Nijmegen, N.E.C. BV, NXP Semiconductors, Radboud Universiteit, Royal Haskoning, Smit Draad, Synthon BV, Talis en UMC St Radboud.

Onlangs schreef ik een opinieartikel over het doortrekken van de snelweg A15. Samen met collega-raadsleden en statenleden van GroenLinks uit de regio betogen we dat het wel eens een fiasco kan worden. Het artikel verscheen 1 september in de Gelderlander en kun je hieronder nalezen:

Vlak voor de zomer maakten het rijk, de provincie en de stadsregio samen bekend dat de financiering voor het doortrekken van de A15 rond is. Daarmee werd een stap gezet om 14 km nieuwe snelweg aan te leggen, van Bemmel naar de aansluiting op de A12 bij Zevenaar. Op veel gemeentehuizen en het provinciehuis ging die dag de vlag uit. Politici spraken van een zegen voor de regio: de doorgetrokken A15 zou onze regio aantrekkelijker maken. Wij vragen ons af of het echt een feest wordt of dat we afstevenen op een fiasco. Voorlopig laten wij de vlag nog even opgevouwen. De huidige verbindingsweg van Nijmegen via Arnhem naar het oosten van Gelderland (de Pleijroute) staat vaak vol tijdens de spits. Dit wordt echter veroorzaakt door woonwerkverkeer uit de directe regio, verkeer dat nauwelijks een doorgaande functie heeft. Verkeer dat niet zo snel zal gaan omrijden over de A15. Er werken bijvoorbeeld maar weinig mensen uit Nijmegen in Zevenaar. Zo komen op het lijstje van woonplaatsen van medewerkers van de grootste  Nijmeegse werkgever (de Radboud Universiteit en het UMC) plaatsen als Zevenaar of Doetinchem dan ook niet voor. De betekenis van de A15 voor het oplossen van de files bij Arnhem en Nijmegen moeten we niet overschatten.

Een andere reden waarom de snelweg zo belangrijk wordt gevonden is een betere afwikkeling van het vrachtverkeer dat naar Duitsland gaat. Maar hoe groot is de winst dankzij de A15 wanneer er goede alternatieven voorhanden zijn via Oldenzaal (A1) en Venlo (A58/A73)? En laten we het spoor niet vergeten: juist voor containervervoer vanuit de Rotterdamse haven naar het achterland is de Betuwelijn aangelegd. Een nieuwe snelweg zorgt ervoor dat er nog meer verlies op deze spoorlijn wordt gemaakt. En wat te denken van de rivieren in onze regio? Er is nog 10 x zoveel capaciteit op het water voor binnenvaartschepen die schoon en zuinig containers vervoeren. Al met al kan gerust worden gezegd dat voor het vrachtverkeer de A15 geen noodzaak maar een luxe is.

Bovenstaande analyse wint aan kracht als we bedenken dat er tol wordt geheven op de nieuwe A15 om alles te kunnen financieren. Als enige weg in de wijde omtrek moeten automobilisten een bedrag betalen voor het gebruik van deze weg. Meer dan 25% van de investering van 1,1 miljard moet worden terugverdiend door tol. GroenLinks vindt tolfheffing een eerlijk principe: de gebruiker betaalt. Maar bij deze snelweg waar zoveel gratis alternatieve wegen zijn, lijkt dit erg onverstandig. In Nijmegen wordt nu al gevreesd voor extra (sluip)verkeer en dat is in Bemmel of Arnhem niet anders. Vanzelfsprekend hebben wij GroenLinks-politici grote moeite met de aantasting van het open en groene rivierenlandschap in de gemeenten Lingewaard, Duiven en Zevenaar. Koos men bij de aanleg van de Betuwelijn voor een tunnel onder het Pannerdensch Kanaal, nu lijkt men letterlijk voor de gemakkelijke weg te gaan: een goedkope lawaaibrug naast de tunnel voor de trein. Een keuze uit opportunisme en een gebrek aan lange-termijn denken.

Ook hebben wij er grote moeite mee dat er 360 miljoen Gelders provinciegeld naar een rijkssnelweg gaat. Veel Gelderlanders zijn het met ons eens dat de provincie veel nuttigere dingen kan doen met dit geld dan meebetalen aan 14 km asfalt. GroenLinks vindt dat de regio Arnhem-Nijmegen een goede bereikbaarheid verdient. Dat is prettig en belangrijk voor bewoners, bezoekers, werknemers en werkgevers. De onlangs gepubliceerde milieu effect rapportage biedt de mogelijkheid om eerlijk enzakelijk naar de cijfers van het regioverkeer te kijken. Uit de studie blijkt dat het verbreden van de A12 in combinatie van een stevige impuls voor bus en trein (en later tram) het meest milieuvriendelijk en tegelijk het best betaalbaar is. Ook biedt dit alternatief een perspectief voor de automobilist: het draagt bij aan minder reistijd en files, een betere doorstroming en betrouwbaarheid van het wegennet. Ook in dit scenario treedt een verbetering van de economie op. Op basis van een eerlijke vergelijking, zonder stokpaardjes en bestuurlijke hobby’s kiezen wij voor deze variant. We hopen dat velen ons hierin volgen!

Dit artikel werd geschreven door de volgende lokale politici die zich namens GroenLinks bezighouden met mobiliteit: Lianne Duiven (Lingewaard), Sjaak van’t Hof (Arnhem), Frans Houben (Beuningen), Marjoleine Snaas (Duiven), Rietje Dellepoort (Zevenaar), Dirk Kuipers (Doetinchem), Kees van Immerzeel (Doesburg), Wouter van Eck (Gelderland), Max Noordhoek (Bronckhorst), Jo Coerwinkel (Ubbergen), Pepijn Boekhorst en Pepijn Oomen (Nijmegen).

Vandaag stond in "de Gelderlander" dat basisschool De Zuiderpoort een aantal leerlingen na de verplichte verhuizing in verband met een verbouwing niet meer terug wil laten komen. Het bestuur heeft besloten dat de school na de verbouwing wil beginnen met een percentage van maximaal één allochtone leerling op vier autochtone. Ouders zijn verbouwereerd: "het voelt als een klap in het gezicht" en het woord 'racisme' werd al door een van de ouders in de mond genomen. Een school hoort een afspiegeling te zijn van de wijk. En de wijk hoort gemêleerd te zijn. Voor dat laatste draagt de gemeente mede zorg. Een school kan niet eenzijdig gaan bepalen wie er wel en niet op school worden toegelaten zolang de leerlingen en ouders zich houden aan de geldende regels. En in het geval van de Zuiderpoort gaat het dus ook nog om leerlingen die al op de Zuiderpoort zitten.

We zullen aan de wethouder vragen wat er nu precies waar is aan het bericht. Als dit het beleid van de school blijkt te zijn, dient het schoolbestuur hier direct op te worden aangesproken. En als de school desondanks leerlingen gaat weigeren? Dan is het tijd voor een pittig gesprek tussen gemeentebestuur en schoolbestuur. En aan de ouders het advies om een klacht in te dienen bij het anti discriminatie bureau in Arnhem.

Onlangs ontvingen de raadsfracties een brief waarin een mevrouw uit Bennekom vroeg om een raadsonderzoek over de gang van zaken bij de bouw op het oud ziekenhuis terrein langs de A12 door Opella.

Een raadsonderzoek wordt niet vaak uitgevoerd en het is dan ook een zwaar middel. De laatste keer dat in Ede een dergelijk onderzoek is uitgevoerd, was vier jaar terug bij de Dikkenberg. In het raadsonderzoek zou het handelen van Opella bij de gebiedsontwikkeling langs de A12 en de verwevenheid van de gemeente Ede hierbij, onder de loep moeten worden genomen. Deze verwevenheid zou voor de gemeente volgens de mevrouw, een belemmering kunnen zijn voor een objectieve beoordeling.

Als je je verdiept in het dossier, kun je de vraag enigszins begrijpen. Het lijkt er op alsof de gemeente het belang van Opella boven andere belangen stelt. Alle zienswijzen en bezwaren zijn aan de kant geschoven. Er moest vooral gebouwd kunnen worden. In de loop der tijd is men mevrouw als querulant gaan beschouwen waar “toch niet mee te praten viel”. De bezwaarschriftencommissie en de Rechtbank in Arnhem hebben mevrouw diverse keren in het gelijk gesteld, maar het college heeft zich daar gewoon niet veel van aangetrokken. Een greep uit het dossier: 

• Kapvergunning bomen langs A12 is tweemaal vernietigd door de rechtbank en in de derde procedure was het te laat omdat de bomen al gekapt waren,
• De bewuste bomen zijn in strijd met de Flora en Faunawet in het broedseizoen gekapt,
• Op het terrein zijn rond oude gebouwen diverse bomen zonder vergunning geveld,
• In plaats van te boren, zijn de heipalen voor het geluidsscherm de grond in geslagen, ook op 10 meter afstand van een monumentale boerderij,
• In de civiele procedure om de schade van het heien en andere werkzaamheden te verhalen verschuilen aannemers en gemeente zich achter elkaar,
• Voor de reeds gerealiseerde nieuwbouw ontbreekt een nadrukkelijke goedkeuring door de welstandscommissie.

Jarenlang werd gesproken van een kwalitatief hoogstaande inrichting van de openbare ruimte. De realiteit is dat de bebouwing erg compact is, er weinig aandacht is voor de inrichting van de omgeving, de aanplant op het talud van de A12 als mislukt mag worden beschouwd, de fietsenstallingen in de voortuintjes wat armoedig aan doen en er niet half verdiept kan worden geparkeerd. Dat Opella zich hiermee onttrekt aan bepalingen van het voor hen opgestelde bestemmingsplan negeert het college.

De werkzaamheden aan het in aanbouw zijnde 3e gebouw liggen overigens al een tijd stil. En in het laatste oude gebouw, dat niet voldoet aan de normen van fatsoenlijke huisvesting, zijn toch weer ouderen ondergebracht voor de duur van 3 jaar.

Je zou voor minder het vertrouwen in de overheid opzeggen. Het zou daarom goed zijn als de gemeente Ede alle procedures stop zet en eerst eens echt oplossingsgericht met mevrouw in gesprek gaat. Eventueel met een mediator. Een raadsonderzoek kan daarna altijd nog.

De werkgroep Exact begint in samenwerking met de GroenLinks afdeling Arnhem het project "Duurzame stad van de toekomst". In dit project wordt gebrainstormd over hoe bestaande, middelgrote steden in Nederland vanuit hun huidige energieconsumptie het doel van een klimaatneutrale stad kunnen bereiken. Dit zullen we exact proberen te onderbouwen.

lees verder

Vorige week heeft de rechter in Arnhem zich uitgesproken in een zaak die is aangespannen door een ondernemer over de opgelegde reclamebelasting 2009 in het centrum van Ede.

De rechter is van oordeel dat de belastingaanslag moet worden vernietigd met als reden dat deze belasting niet aan iedere ondernemer is opgelegd. En dit is in strijd met het gelijkheidsbeginsel. Deze uitspraak kan grote gevolgen hebben voor de gemeente Ede omdat dit kan betekenen dat de gemeente er 682.500 euro bij inschiet. Ik kom op dit bedrag door het aantal ondernemers (350) te vermenigvuldigen met het bedrag van de aanslag (650 euro) en dit over de afgelopen 3 jaar. En hier komt dan ook de rente bij over de door de winkeliers ten onrechte betaalde belasting.

Mijn fractie vraagt zich af wat de (financiële) gevolgen voor de gemeente Ede zijn van deze uitspraak. We hebben daarom de volgende vragen gesteld:

1. Wat is de hoogte van de ten onrechte opgelegde reclamebelasting 2009?
2. Wat zijn de kosten om dit bedrag weer terug te betalen aan de ondernemers?
3. Hoe wordt omgegaan met de aanslagen van 2010 en 2011?
4. Wat zijn de (financiële) gevolgen voor de Stichting Binnenstadsmanagement Ede (SBE) en de door haar geplande activiteiten?
5. Het doel van de belastingheffing is “het werken aan versterken van Ede” zoals blijkt uit uw beantwoording van onze raadsvragen over dit onderwerp van 9 november 2009. Welke gevolgen heeft de uitspraak voor het beleid met betrekking tot citymarketing?
6. Waarom is de raad nog niet door u ingelicht over de uitspraak?

Overigens verdwijnt het bedrag van de belasting niet in de gemeentekas maar wordt deze doorgesluisd naar de winkeliersvereniging. Zie mijn blog van 11 november 2009

De gemeente kan nog in hoger beroep gaan en hier is ook ruimte voor omdat het best wel eens zo zou kunnen zijn dat de uitspraak geldt voor de betreffende ondernemer en niet voor alle ondernemers. De rechtbank verklaart de verordening namelijk niet onverbindend. Ook kan de gemeente alsnog de belasting bij alle ondernemers heffen zodat ze voldoet aan het gelijkheidsbeginsel. Maar dan kan zij van die kant weer problemen verwachten. Kortom, het is nog geen gelopen race voor de ondernemers.

In een opinieartikel in De Gelderlander van vandaag, 1 september, hebben GroenLinks-raadsleden en woordvoerders mobiliteit van lokale gemeenteraden en de provinciale staten zich uitgesproken tegen doortrekking van de A15. GroenLinks Nijmegen heeft meegeschreven aan dit artikel en voorziet een financieel en milieufiasco.

“Het is water naar de zee dragen,” aldus Pepijn Oomen van GroenLinks Nijmegen, “14 kilometer extra asfalt kost de belastingbetaler maar liefst 1,1 miljard euro .” De lokale politici wijzen er op dat de weg van Bemmel via Zevenaar naar de Achterhoek gaat, een regio die nota bene in bewonersaantal krimpt. De betekenis van de nieuwe A15 voor het oplossen van de files bij Arnhem en Nijmegen moeten niet worden overschat. Zo werken er bijvoorbeeld maar weinig mensen uit Nijmegen in Zevenaar. Collega Pepijn Boekhorst: “Op het lijstje van woonplaatsen van medewerkers van de grootste Nijmeegse werkgever (de Radboud Universiteit en het UMC) komen plaatsen als Zevenaar of Doetinchem helemaal niet voor!”

Beide raadsleden maken zich ook zorgen om de effecten voor het wegennet en de woningbouw in Nijmegen. Oomen hierover: “De voorgestelde tolheffing zorgt ervoor dat automobilisten liever alternatieve sluiproutes blijven gebruiken dan de A15. Door deze nieuwe snelweg zou het wel eens flink drukker kunnen worden op de Waalbrug en de Prins Mauritssingel. De wethouder verkeer in Nijmegen maakt zich terecht zorgen om de effecten hiervan.” Veel bestuurders noemen de A15 van belang voor de woningbouw in de Waalsprong. Raadslid Boekhorst brengt bij hen de wet van behoud van reistijd onder de aandacht: “In alle jaren dat we nieuwe en betere wegen hebben aangelegd, is de gemiddelde reistijd voor woon-werkverkeer gelijk gebleven. Dankzij de A15 gaan mensen dus verder van hun werk wonen en misschien dus juist niet in de Waalsprong.”

In het opinieartikel wijst GroenLinks erop, dat het vrachtverkeer de A15 helemaal niet nodig heeft dankzij de A1 en A58/A73, dankzij de riviervaart en dankzij de Betuwelijn. Die Betuwelijn is overigens met een tunnel mooi verdiept aangelegd door de natuur rond het Pannerdensch Kanaal, terwijl er nu om kostentechnische redenen voor de A15 wordt uitgezien naar een brug. “Onbegrijpelijk dat de Gelderse bestuurders voor de gemakkelijke weg kiezen en daarmee alleen maar aan de korte termijn denken,” schrijven de raadsleden, “In het recente verleden werd de natuur nog wel belangrijk gevonden.”

Uit de in juli verschenen Milieu-effectrapportage (MER) blijkt, dat het meest milieuvriendelijke en het goedkoopste alternatief het verbreden van de A12 en het investeren in het openbaar vervoer is. Boekhorst: "Deze variant draagt bij aan minder reistijd en files, een betere doorstroming en betrouwbaarheid van het wegennet. Ook in dit scenario treedt een verbetering van de economie op.” Oomen: “Maar dat kan wel voor de helft minder kosten en zonder aantasting van het open rivierenlandschap en met meer gezonde lucht in de regio.” GroenLinks pleit dan ook krachtig voor deze variant. De lokale politici hopen dat andere partijen niet in de politieke waan blijven zitten, maar serieus willen kijken naar dit prima alternatief.

Het opinieartikel is ondertekend door GroenLinksers Lianne Duiven (Lingewaard), Sjaak van’t Hof (Arnhem), Frans Houben (Beuningen), Marjoleine Snaas (Duiven), Rietje Dellepoort (Zevenaar), Dirk Kuipers (Doetinchem), Kees van Immerzeel (Doesburg), Wouter van Eck (Gelderland), Max Noordhoek (Bronckhorst), Jo Coerwinkel (Ubbergen), Pepijn Boekhorst en Pepijn Oomen (Nijmegen).

Voor het artikel, klik hier!

De Nassau Dietz-kazerne in Budel gaat dicht, zo maakte minister Hillen van Defensie vandaag bekend. Bijna vijftig jaar geleden was de kazerne het middelpunt van verontwaardiging en protesten.

In juli 1963 werden 3000 Duitse soldaten in het Noord-Brabantse Budel gestationeerd. Het was een uitvloeisel van een Duits-Nederlands militair uitwisselingsprogramma binnen de NAVO. Al sinds 1961 lagen er Nederlandse militairen in het West-Duitse Seedorf, de Duitse uitwisselingssoldaten moesten naar Budel.

De komst van de eerste Duitse soldaten naar Nederland sinds 1945 ging niet zonder slag of stoot. Al in 1962 ondertekenden honderden Nederlanders een oproep aan de Staten-Generaal, waarin werd geëist om de komst van de Duitsers te voorkomen. Op 26 januari 1963 werd een stille tocht door Budel gehouden, die werd afgesloten met een kranslegging bij een oorlogsmonument. In de oproep tot de stille tocht werd gewezen op de voormalige functie van Budel als knooppunt van contacten tussen het Nederlandse en het Belgische verzet en op de moord op Budelse verzetsmensen door de Duitsers in september 1944. Ondertekenaars van het pamflet waren onder andere de uitgever Bert Bakker, de acteur Ko van Dijk, de schrijfster Marga Minco en haar collega’s Bert Voeten en Theun de Vries.

De verontwaardiging over de komst van Duitsers soldaten naar Nederland was groot. De wonden van de Tweede Wereldoorlog waren duidelijk nog niet geheeld. Stel je voor, werd gezegd: Duitsers in Budel. “Een volgend maal misschien in Putten, Westerbork, Vught, Arnhem of misschien ook wel in het hart van Rotterdam!”, aldus de oproep tot de stille tocht.

Helpen zouden de protesten niet. Het voorstel om de Duitse soldaten in Budel te stationeren werd op 9 april 1963 door de Tweede Kamer aangenomen. Met slechts acht tegenstemmen (CPN, PSP en drie PvdA’ers). De Duitse soldaten zouden tot 2005 in Budel blijven. Toen het Duitse ministerie van Defensie in 2004 bekendmaakte dat de troepen zouden worden teruggetrokken leidde dat tot grote teleurstelling in het Brabantse plaatsje. “De Duitsers hebben altijd een bijzonder cachet aan de dorpsgemeenschap van Budel gegeven”, zei de burgemeester tegen De Volkskrant. En cafébezoeker Hendriks zei: “De Duitsers zijn al veertig jaar hier. Ik ben ermee opgegroeid. Je hoort ze wel Duits praten met elkaar, maar je staat daar niet eens meer bij stil, zo gewend zijn we eraan. De Duitsers horen gewoon bij de inboedel van Budel.” Het kan verkeren.

Erik de Graaf

Komend weekend wordt verder gewerkt aan de A325, terwijl ook aan het spoor tussen Arnhem en Nijmegen wordt gewerkt. Dat betekent dat de belangrijkste toevoerswegen uit het noorden van Nijmegen deels afgesloten zijn. Omdat de reactie van de provincie daarop wel heel laks is, heb ik vragen gesteld aan het college van B&W.

In de Gelderlander van afgelopen zaterdag stond het bericht dat volgend weekend de A325 én het spoor tussen Arnhem en Nijmegen dicht zijn. Uit het betreffende artikel, "Werk A325 gaat door in weekend zonder treinen", komt de volgende passage:
"De provincie Gelderland verwacht geen grote verkeersproblemen, ondanks het feit dat Arnhem die twee dagen ook per trein niet bereikbaar is. "Het is nog steeds vakantie. Bovendien zijn er dat weekend geen bijzondere evenementen.""

Dat is raar, omdat komend weekend in Nijmegen het Gebroeders van Limburg festival plaatsvindt. Bovendien begint op maandag 29 augustus het Academisch Jaar 2011-2012, zodat er van vakantie in onze Waalstad geen sprake meer is! Studenten zijn in de afgelopen weken al veelvuldig in de stad geweest, maar de praktijk leert dat veel studenten in het weekend voorafgaand aan het nieuwe studiejaar hun nieuwe studentenkamers betrekken, met talloze verhuisbewegingen in het weekend hiervoor tot gevolg. En vakantie? De basisscholen zijn deze week alweer begonnen, de middelbare scholen beginnen volgende week. De bouwvak is al twee weken in het verleden.

Ik heb daarom vragen gesteld naar hoe het college op het komend weekend anticipeert en hoe in het vervolg een dergelijke samenloop van omstandigheden kan worden voorkomen. Daarnaast heb ik gevraagd naar de communicatie met de provincie. Er is geen sprake meer van vakantie, en er is een groot evenement. Hoe kan de provincie daar zo makkelijk over doen?

Over de vragen is vooralsnog aandacht geweest in De Gelderlander, op Radio Gelderland en op Nijmegen1.

Op zaterdag 2 juli 2011 heeft de Stichting Roze Zaterdagen Nederland gekozen voor de Roze Stad van 2013, de stad die in 2013 Roze Zaterdag mag organiseren. Naast Eindhoven hadden ook Utrecht en Arnhem zich kandidaat gesteld.

De organisatie heeft niet voor Eindhoven gekozen, maar voor het bid van Utrecht. “In 2013 zal deze stad niet alleen de vrede van Utrecht herdenken maar ook roze hart van Nederland zijn. We zijn er van overtuigd dat de initiatiefnemers van de stichting Pann buiten de traditionele Roze Zaterdag bezoekers veel extra jongeren naar het evenement Roze Zaterdag zullen trekken.” Aldus Vincent Lorijn namens de stichting Roze Zaterdagen Nederland.

“Bovendien hebben ze laten zien dat ze megafeesten kunnen organiseren en zetten ze zich al meer dan 42 jaar in voor homo-emancipatie, waarbij ze kunnen steunen op een grote groep vrijwilligers. Daarnaast heeft Utrecht de kennis en expertise van de organisatie van het Midzomergrachtfestival, een van de betere jaarlijks terugkerende roze evenementen van Nederland. Deze mix van ervaring, jeugdig enthousiasme en vernieuwing staat voor ons garant voor een succesvol roze jaar en biedt een solide basis voor het evenement Roze Zaterdag in de toekomst.”

Daarmee vallen dus de steden Eindhoven en Arnhem af. Voor de vrijwilligers die het bid in Eindhoven mogelijk hebben gemaakt een diepe teleurstelling. Ook deze keer komt Roze Zaterdag niet naar Eindhoven, waar Roze Zaterdag nog nooit is georganiseerd. Utrecht gaat Roze Zaterdag voor de derde keer organiseren. Op dit moment is het niet duidelijk of het vrijwilligersteam van het bid Roze Zaterdag Eindhoven voor de kwalificatie in 2014 wilt gaan. Daar beraadt het kernteam zich nog op.

Zie ook: www.rozezaterdageindhoven.nl

Gerelateerde blogs:

1. Roze Zaterdag 2013 in Eindhoven?
2. Eindhoven wil eigen roze evenement
3. Bidbook Roze Zaterdag Eindhoven 2013 een feit