Vandaag heeft mijn fractie naar aanleiding van de berichtgeving in de plaatselijke pers bijgaande brief gestuurd naar de voorzitter van de raad burgemeester Cees van der Knaap.

Ede, 13 januari 2012

Aan de voorzitter van de gemeenteraad van Ede,

In de afgelopen dagen zijn redactionele artikelen verschenen in het dagblad "De Gelderlander" met als onderwerp de renovatie van de raadzaal van de gemeente Ede. Hierbij werd gebruik gemaakt de openbare notulen van de vergadering van het Presidium van 12 september 2011.

De fractie van GroenLinks/PE hecht aan openheid en transparantie van het openbaar bestuur, dus in deze ook in de gemeente Ede. Als gevolg van bovengenoemde redactionele artikelen kan de indruk worden gewekt dat de gemeenteraad bewust de besluitvorming rond de renovatie van de raadzaal niet tijdig in het openbaar zal voeren. De fractie van GroenLinks/PE acht een openbare gedachtewisseling door de gemeenteraad over de renovatie van de raadzaal van groot belang. Niet alleen omdat de raadszaal in de ogen van de fractie van GroenLinks/PE een openbare functie heeft, maar ook om mogelijke negatieve beeldvorming met betrekking tot het handelen van de gemeenteraad en zijn voorzitter te voorkomen.

In de betreffende vergadering van het Presidium is gesproken om in het openbaar te vergaderen op een "passend moment", dat wil zeggen, na de aanbesteding van de renovatie van de raadzaal. De fractie van GroenLinks/PE acht het zinvol om nu reeds, dus voor de aanbesteding, in het openbaar over dit onderwerp te vergaderen. De politieke partijen kunnen dan hun visie geven op de renovatie en de uitgangspunten formuleren. Dit speelt des te meer daar voor de renovatie €1.7 miljoen in de vigerende perspectiefnota is opgenomen.

De fractie van Groenlinks/PE nodigt u uit om ons over bovenstaand standpunt uw mening te geven en wacht uw reactie met belangstelling af.

Met vriendelijke groet,

Eric Leltz, Fractievoorzitter GroenLinks/PE

Na het verslagje over het toch wel enigszins bedroevende aantal boeken dat ik vorig jaar gelezen heb, wordt het tijd om mezelf eens aan het werk te zetten. Ik geloof niet in wonderen, dus ik ga mezelf niet vragen een boek per week te lezen. Nee, ik ga mezelf voor de verandering eens een haalbaar doel stellen. Vijfentwintig boeken. Concreet maken schijnt ook te helpen, dus here goes:

1. Inheritance – Christopher Paolini. Omdat ik er al in bezig ben, en omdat ik de serie graag wil uitlezen.
2. The Tiger’s Wife – Tea Obreht. Ik heb veel positiefs gelezen over dit boek waarvan ik eigenlijk niet eens precies weet waar het over gaat. Ja, iets met Joegslavië en een tijger.
3. Step across this line – Salman Rushdie. Non-fictie waar ik al een groot deel van heb gelezen, verzameling essays en artikelen waarvan ik om een of andere onverklaarbare reden nooit het eind heb gehaald, en dat terwijl ik Rushdie echt een genie vind. (Al was het alleen maar vanwege zijn zinnen tussen haakjes.)
4. Conversations with Salman Rushdie – Ed. Michael R. Reder. Ik heb het staan, en als ik toch in mijn Rushdie-fase zit kan ik er net zo goed even in blijven hangen.
5. A New World Order – Caryl Phillips. Omdat ik The Nature of Blood een heel goed boek vond en benieuwd ben naar wat Phillips te zeggen heeft over het werk van anderen.
6. The Post-colonial Exotic. Marketing the Margins. – Graham Huggan. Heeft mijn denken over de wereld zelfs veranderd terwijl ik alleen de eerste helft gelezen heb. Misschien wordt het eens tijd voor de tweede helft.
7. Van de Straat naar de Staat - Red. Lucardie & Voerman. Had ik natuurlijk allang gelezen moeten hebben, zoals iedere goede GroenLinkser.
8. Moral Politics. How liberals and conservatives think. – Omdat Don’t think of an elephant eigenlijk de Moral Politics voor dummies is.
9. The Assault on Reason. How the Politics of Fear, Secrecy and Blind Faith Subvert Wise Decision-Making, Degrade Democracy and Imperil America and the World - Al Gore. Al was het alleen maar omdat het een van de langste ondertitels heeft van alle boeken in mijn kasten.
10. Either/Or. A Fragment of Life. - S. Kierkegaard. Existentialisme trekt me. Als dit bevalt, schrap ik misschien wel wat dingen van deze lijst ten gunste van meer deprimerende boeken over hoe het leven geen zin heeft.
11. A Glossary of Literary Terms - Ed. M.H. Abrams. Ik ben veel te veel vergeten van mijn studie en merk dat ik soms minder goed onder woorden kan brengen wat ik zie in een boek, en ook dat ik het minder scherp kan analyseren dan eerst. Tijd om weer even op te frissen.
12. The Idea of the Postmodern. A History. – Hans Bertens. Staat al veel te lang ongelezen in mijn kast en wil ik ook lezen om dezelfde reden als nummer 11. Er weer een beetje in komen.
13. Regeneration - Pat Barker. Me ooit aangeraden door iemand, maar staat er maar te staan.
14. Diary of a Good Year – J.M. Coetzee. Ik ben een groot liefhebber van zijn werk en ik heb het grootste deel ervan gelezen, maar dit nog niet.
15. Summertime - J.M. Coetzee. Idem.
16. Broken Verses - Kamila Shamsie. Omdat ik Kartography, van dezelfde auteur, met veel plezier gelezen heb.
17. De Avonden - Gerard Reve. Ik ben er in bezig en het wil niet erg vlotten, maar ik vind dat het toch wel moet.
18. A Short History of Tractors in Ukranian. - Marina Lewycka. Zonder goede reden. Het klonk amusant.
19. The Crying of Lot 49 - Thomas Pynchon. Ik heb mijn schooljaren vlot doorlopen en omdat ik vergeleken met anderen dus erg jong was, heb ik nogal eens het gevoel dat ik misschien wel veel geleerd heb, maar er weinig van begrepen. Dit boekje heb ik volgens mij in het eerste jaar van mijn studie al moeten lezen en ik heb er weinig van begrepen – zoveel had ik toen ook al door. Vorig jaar deed ik een poging het opnieuw te lezen, maar het leest niet soepel en vanwege de negatieve herinnering staat het me tegen. Maar het moet en zal.
20. A History of Reading - Alberto Manguel. Door de jaren heb ik dit boek meerdere malen horen noemen door mensen en toevallig kwam ik het pas voordelig tegen. Ik kon het niet laten liggen.
21. True Brits. A Tour of 21st Century Britain in all its Bog-Snorkelling, Gurning and Cheese-Rolling Glory. - J.R. Daeschner. Ooit eens aan begonnen, halverwege gestrand. (Ik maak altijd af waar…). Hoe dan ook, het is redelijk geniaal omdat het gaat over bizarre ‘sporten’. Het is een beetje in de categorie reisboeken van Bryson, maar dan met een paar biertjes extra.
22. A Short History of Nearly Everything – Bill Bryson. Misschien wordt het nog wat met me als ik dat lees.  Misschien win ik dan zelfs nog een keer een slechte tv-quiz.
23. The Satanic Verses - Salman Rushdie. Eigenlijk doe ik niet aan hypes, maar hij is ondertussen wel een beetje overgewaaid. Toch maar eens lezen. 
24. Timequake – Kurt Vonnegut. Vonnegut heeft rare humor, daar hou ik wel van. Na Cat’s Cradle, Slaughterhouse-5, Slapstick or Lonesome no more en A Man without a Country wordt het tijd om het laatste ongelezen boek van Vonnegut in mijn kast eens te lezen. (En dan natuurlijk weer andere boeken van ‘m kopen).
25. De waarheid houdt van vrolijke gezichten - Marijke Höweler. Ook weer zo’n boek wat ik maar half… Ook omdat ik het niet leuk vond, in tegenstelling tot Höwelers Dagen als gras en vooral Van geluk gesproken, dat ik iedereen van harte aanraad. Maar toch moet ook dit boek echt een keer uit.

Een van de problemen die ik heb bij het lezen, is dat als ik een boek uit heb en weer een nieuw boek moet kiezen om op te pakken, ik niet kan kiezen. En zo eindig ik dan halverwege in vier boeken tegelijk. Staat mijn kast op een gegeven moment weer vol boeken met boekenleggers halverwege, geen gezicht. En alles voor niets gelezen, want als je verder wilt gaan weet je niet meer wat er in de eerste helft gebeurd is en kun je weer opnieuw beginnen.

Hopelijk helpt deze lijst, nu ik al heb bedacht wat ik wil lezen. Kan ik hooguit nog in vijfentwintig boeken tegelijk beginnen.

De artikelen over populisme beschrijven nagenoeg feilloos het succes ervan en zoeken geestdriftig naar een afdoende antwoord op dit verschijnsel. Wat veelal in de artikelen ontbreekt is een werkelijke analyse van de oorzaak van populisme. Crisistijden zijn als olie op vuur voor populisten, waardoor de vraag dient te zijn waarom de politiek het tot zover [...]

Thijs Kleinpaste en Marcel Duyvestijn zijn geen ‘verlichtingsfundamentalisten’

‘Geloven is ook maar een mening’ (de Volkskrant, 7 maart 2011), ‘De gelovige geniet teveel privileges’ (de Volkskrant, 20 juli 2011), de oneliners in artikelen van het duo Thijs Kleinpaste en Marcel Duyvestijn liegen er niet om. Maar ‘verlichtingsfundamentalisten’, zoals ze soms genoemd worden, dat zijn ze niet: “Wij willen de debat, wij eisen niks!” Wat drijft de heren om het debat over religie zo aan te zwengelen?

“Wat er zo fascinerend is aan religie? Dat het twee gezichten heeft: aan de ene kant is er het lieve en vredige gezicht van religie, aan de andere kant is er iets boosaardigs. Het is een soort Januskop”, zegt Thijs Kleinpaste (22), D66-raadslid in Amsterdam Centrum. Marcel Duyvestijn (41), publicist, columnist en ‘liefdevol lid’ van de PvdA, knikt. “Aan de ene kant is er pracht en praal, maar aan de andere kant kan het ook heel verstikkend zijn.” Zelf zijn de heren niet gelovig, maar ze noemen zichzelf ook geen atheïsten. Humanisten, misschien, al houden ze beiden niet zo van labeltjes.
Maar waar is de fascinatie voor religie, en de neiging om haar invloed te willen inperken vandaan gekomen? Beide heren stellen in ieder geval niet gefrustreerd te zijn. “Ik ben wel eens verliefd geweest op een moslima, maar dat werd niets omdat het niet mocht van Allah”, zegt Duyvestijn, “maar daar heb ik geen trauma aan over gehouden, hoor.” Ook Kleinpaste zegt niet gekneveld te zijn geweest. “Ik kom uit Apeldoorn, het randje van de Bible Belt, waar de SGP 2 zetels heeft en de ChristenUnie 3, maar dat is verder niet bepaald traumatisch”.

Maar wat triggert ze dan wel? Uit het gesprek blijkt dat de heren vooral voor rechtvaardigheid strijden. “Het is gewoonweg niet eerlijk”, zegt Kleinpaste, “dat je, als je je kind naar een religieuze school wilt sturen die 20 kilometer weg is, geld krijgt van de overheid, maar als je ditzelfde wilt doen omdat het een goede school is, dan mag het niet.” Duyvestijn is het hiermee eens: “Geloven is ook maar een mening, laten we er niet meer van maken dan het is”.

Mening of DNA
Toen begin dit jaar een artikel in de Volkskrant verscheen waarvan de strekking ‘Geloven is ook maar een mening’ was, deed dit veel stof opwaaien. Vanuit verschillende kanten klonk commentaar. Niet alleen het Reformatorisch Dagblad en de SGP-Jongeren waren negatief, ook progressieven klommen in de pen. “Ach, het is natuurlijk ook een beetje provocatief gesteld”, zeg Duyvestijn, “maar denk eens rustig na: als geloven geen mening is, dan zeg je dus dat het is aangeboren, dat het in je DNA zit ingebakken, dat is niet zo, toch?” Natuurlijk snappen de heren wel dat religie voor mensen persoonlijk meer is dan een mening, “tuurlijk weten we dat geloven meer waard is dan of je voor Ajax of Feyenoord bent”. Daar heeft de overheid echter niets mee te maken. “De overheid moet religie niet anders behandelen dan bijvoorbeeld de sociaaldemocratie. Als het door mensen is bedacht en opgeschreven is het een overtuing. Die moet je gelijk behandelen.”

Om erachter te komen wat de intenties van gelovigen zelf zijn, hebben Kleinpaste en Duyvestijn afgelopen zomer gesprekken gevoerd met religieuze mensen, “van christenen tot Ahmed Marcouch”. Dit was interessant en leerzaam. Duyvestijn: “Wat mij opvalt is dat heel veel mensen heel bewust met hun religie bezig zijn. Hugo Scherff (lijsttrekker ChristenUnie Amsterdam, red.) noemde de discussie rondom religie voor een gedeelte hersengymnastiek. Dat is interessant.” Naast christenen bezochten de heren ook moslims. Ze bemerkten grote verschillen. “Algemeen gesteld zie je dat christenen meer intellectueel met hun religie omgaan, doordenkers, maar bij moslims is het nog vaker ‘het staat in de Koran, dus is het zo’.” Dit komt volgens de heren doordat de islam (nog) niet door een Reformatie of een Verlichting heen is gegaan. Wel geloven ze dat er iets kan gebeuren. Initiatieven als de Final Fatwa van Tofik Dibi, die opriep tot zelf nadenken, zagen de heren als iets positiefs. “Mensen als Ayaan Hirshi Ali, Ahmed Marcouch of Tofik Dibi zijn heel belangrijk”, vindt Kleinpaste.

“Denk zelf” is een boodschap die Thijs Kleinpaste en Marcel Duyvestijn graag aan de (religieuze) mens wil meegeven: “God moet niet de baas zijn, maar een adviseur. De mens maakt zelf de keuze.” Zeker als het gaat om de rechten van andere mensen, vinden de heren dat God weinig te zeggen mag hebben. Kleinpaste vertelt over een kerkdienst die hij eens bezocht: “De dominee preekte een uur over dat je met je tong iemand kunt laten branden. Het was puur een pleidooi tegen de vrijheid van meningsuiting, en voor je mond houden. Dat vond ik vrij ernstig.” Ook op de houding van religieuzen op het hete hangijzer homoseksualiteit hebben de heren veel commentaar: “Zelfs veel liberale moslims zeggen dat homoseksualiteit een zonde is, en veel christenen ook. Maar sommige mensen zíjn nu eenmaal homo. Moeten ze daarom worden buitengesloten?” Dit buitensluiten is een ‘manifestatie van het kwaadaardige gezicht van religie’, vindt Kleinpaste, “de andere kant van de mooie saamhorigheid die religie kan brengen.”

Beetje boos
De laatste tijd staat religie weer hoog op de agenda, met name door de discussie over het onverdoofd slachten. Een heel moeilijk, maar interessant onderwerp: “Ik gun het die mensen om aan hun eigen religie vorm te geven”, vindt Duyvestijn. “Maar het dier mag geen onnodig pijn leiden” vindt Kleinpaste. “Of dat echter in dit geval zo is, is de vraag: neurologen vegen de vloer aan met het argument dat dieren pijn hebben”. Het leuke aan deze discussie is echter dat het mensen aan het nadenken kan zetten. Duyvestijn: “Als in de Koran staat dat God vindt dat je zo moet slachten, kun je ook nadenken waaróm hij dat zo zou willen. Deze uitdaging om na te denken is erg goed.” Een uitzondering op de wet voor religieuzen vinden de heren echter niet eerlijk: “Ook hier geldt: gelijke monniken, gelijke klappen.”

Tussen de aansporingen om zelf na te denken, vinden de heren zichzelf geen ‘verlichtingsfundamentalisten’. Marcel Duyvestijn wordt er zelfs een beetje boos van: “Ik ben dat niet! Ik ben open minded, ik sta altijd open voor dialoog. Dat is anders dan een fundamentalist. Wij willen debat, we eisen niks!”

Wat de heren nog willen doen, daar zijn ze nog niet helemaal over uit. Duyvestijn: “Misschien willen we een boek schrijven over onze zoektocht naar God, maar over religie zijn natuurlijk al duizenden boeken geschreven.”

Dit stuk verscheen in De Linker Wang (december 2011) en op weblog Nieuw W!J.

Some well written articles in a US business magazine explaining why rich people do not create jobs and a durable economy of growth. The 1% will not sustain growth in a nation on their own. A million owned by 100 people (10.000 each) is more effective of letting companies grow than the same million in the hands of 1 person. The 100 people will spent nearly the whole 10.000 they get and as such let companies sell their products. The same million in hands of 1 will not sell the amount of stuff by companies but sit on (an offshore taxfree) bank account gaining interest for that 1 person only.

Read the more in depth arguments on Business Insider after the Dutch summary:

Omdat de artikelen in het Engels zijn begon ik met een Engelse samenvatting maar voor de Nederlandse lezers dit gaat over enkele goed geschreven artikelen in een Amerikaans tijdschrift waarin wordt uitgelegd waarom rijken geen banen creëren. De 1% zal op zichzelf geen duurzame groei bewerkstelligen. Een miljoen in handen van 100 mensne (elk 10.000) is effectiever om bedrijven te laten groeien dan hetzelfde miljoen in handen van 1 persoon. De 100 mensen zullen nagenoeg de gehele 10.000 uitgeven op jaarbasis en zodoende bedrijven hun producten laten verkopen. Hetzelfde miljoen in de handen van 1 persoon zal bedrijven nooit zoveel laten verkopen, maar op een (belastingvrije offshore) bankrekening laten zitten en rente ontvangen ten gunste van die ene persoon.

 Lees verder in het Engels op Business Insider:
 

Het is artikel #9 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM): Je mag niet zomaar worden opgesloten, of het land uitgezet. Een prachtig streven van een evenzo prachtig document. De lidstaten van de nieuwbakken Verenigde Naties stelden het werk in de naweeën van de Tweede Wereldoorlog op. Om precies te zijn op 10 december 1948, vandaag 63 jaar geleden. De misdaden tegen de menselijkheid die plaats hadden gevonden, had de burger wereldwijd doen gruwen. Voortaan dienden de mensenrechten overal op de planeet actief te worden beschermd. Ook Nederland tekende. Maar houdt Nederland zich vandaag de dag nog wel aan de artikelen van het UVRM? Aan de hand van artikel 9 een casestudy.

Samen met de andere lidstaten van de Europese Unie en de Verenigde Staten nestelt Nederland zich keer op keer in de kopgroep van naties die andere landen wijst op het UVRM en hen beschuldigt van het verwaarlozen van de mensenrechten binnen hun grenzen. Gelukkig maar, want met de vrijheid en humaniteit is het in landen als Myanmar, Oeganda en Jemen inderdaad bijzonder slecht gesteld. Het is dus goed dat landen elkaar controleren op de uitvoering van het UVRM. De vaak kritische boodschap vanuit Nederland zou echter veel meer waarde hebben, als het zelf het beste jongetje uit de klas zou zijn.

En juist daar komt artikel 9 van het UVRM weer om de hoek kijken. Nogmaals: Je mag niet zomaar opgesloten worden, of het land uitgezet. Op het eerste gezicht lijkt Nederland zich netjes aan dit aspect van de verklaring te houden. Elke staatsburger heeft namelijk recht op een eerlijk proces en kan niet zomaar in de gevangenis verdwijnen. Daarnaast zijn er uitgebreide integratie- en uitzetprocedures om migranten, ogenschijnlijk, zo eerlijk mogelijk te beoordelen voor een verblijfsvergunning.

Als we wat dieper in de situatie duiken, blijkt echter dat ook Nederland zelf zich op een betreurenswaardig niveau bevindt, in ieder geval met betrekking tot artikel 9. Laten we het eerste deel van het artikel erbij pakken. Dat zegt dat niemand zomaar opgesloten mag worden. “Zomaar opgesloten worden” moet je interpreteren als opgesloten worden zonder de wet te hebben overtreden of daarvan verdacht te zijn. Wanneer het om asielzoekers gaat die geen verblijfsvergunning hebben gekregen, mensen die wij alledaags zonder gêne “illegalen” plachten te noemen, vindt het “zomaar opsluiten” op grote schaal plaats. Dat is zelfs staand beleid. Niet voor niets heeft Nederland meerdere detentiecentra waar “illegalen” in worden opgesloten als zij geen verblijfsvergunning hebben gekregen. Het gaat hierbij echter wel om volwassenen én kinderen die op geen enkele wijze de wet hebben overtreden. Illegaliteit is namelijk nog altijd niet strafbaar. Toch permitteert de Nederlandse staat zich deze mensen maandenlang het daglicht te ontnemen, met per dag slechts spaarzame momenten in de buitenlucht. Kortom, Nederland sluit dus jaarlijks wel degelijk mensen “zomaar” op, zonder dat zij misdrijven of overtredingen hebben gepleegd.

Ook het tweede deel van artikel 9 lapt Nederland aan haar laars. Dat je niet zomaar het land uit mag worden gezet dreigt ons land zelfs op meerdere manieren te gaan schenden. Allereerst verdwijnen de hierboven aangehaalde “illegalen” niet zonder doel in detentie- en uitzetcentra. Van daaruit worden ze namelijk weer uitgezet naar het land van herkomst: vaak landen waar de veiligheids- en leefsituatie uiterst penibel is. Deze mensen worden dus in contrast met het UVRM wel degelijk “zomaar” het land uitgezet. Ze zijn niets strafbaars begaan en worden teruggestuurd naar een land waar hen een zware toekomst wacht. De overheid dreigt het tweede deel van artikel 9 echter nog extremer te overtreden. Serieuze plannen worden door regerings- en gedoogpartijen geopperd om landgenoten met een dubbele nationaliteit de Nederlandse nationaliteit te ontvreemden op het moment dat zij wettelijk de fout ingaan. Wat houdt dit in? Staatsburgers met meerdere nationaliteiten kan in dat geval de Nederlandse nationaliteit “zomaar” ontnomen worden, om vervolgens “zomaar” het land uitgezet te worden.

De omgang met het UVRM door Nederland doet me sterk denken aan een passage in Mark Rutte is lesbisch van Raoul Heertje:

Vervolgens kunnen we zonder schuldgevoel naar de rest van de wereld wijzen. Dan wordt nog veel duidelijker dat wij zijn oké olé olé, wij zij oké olé olé, wij zijn oké, wij zijn oké, wij zijn oké olé olé olé.

Deze mentaliteit heerst inderdaad in Nederland. En veel van de mensenrechten worden inderdaad goed gerespecteerd en uitgevoerd. We mogen onze ogen alleen niet sluiten voor die rechten die wel in het gedrang komen. En artikel 9 is daar een goed voorbeeld van.

Artikel 9 is één van de meest vrijheidgaranderende opnames in het UVRM. Juist dit artikel zorgt ervoor dat mensen niet zonder eerlijke berechting opeens in het gevang kunnen belanden, omdat de staat ze uit de weg wil ruimen. Ook de asielzoekers zonder verblijfvergunning kunnen niet op deze manier door Nederland uit de weg geruimd worden. Pas als Nederland zelf alle opnames in het UVRM juist uitvoert, kunnen we zoals Heertje het noemt “zonder schuldgevoel naar de rest van de wereld wijzen”. Laten we daar hard aan werken.

Dit blog is onderdeel van de blogcyclus van DWARS, GroenLinkse jongeren over de Internationale Dag van de Rechten van de  Mens. De andere blogs zijn te lezen op http://goo.gl/4hHhi.  Dit blog is geschreven in samenwerking met Legale Mensen.

Open brief

De Staatssecretaris van het Ministerie
van Economie, Landbouw en Innovatie
de heer dr. H. Bleker
Postbus 20101
2500 EC Den Haag

Assen, 7 december 2011

Geachte heer Bleker,

Met betrekking tot het deelakkoord Natuur brengen wij graag het volgende onder uw aandacht.

Provinciale Staten van de 12 provincies dienen uiterlijk op 24 december 2011 te besluiten of zij het deelakkoord al dan niet aanvaarden. Wij hebben kennis genomen van de tekst van het deelakkoord en constateren dat een belangrijk deel van de afspraken in algemene, vage en multi – interpretabele  bewoordingen is geformuleerd. Uit de tekst van het deelakkoord is, zelfs na langdurige exercities ‘close reading’, niet zonder meer op te maken waartoe provincies zich verplichten, welke risico’s zij nemen en wat de betekenis van het akkoord is voor de provinciale financiën en natuuropgaven.

Het IPO heeft weliswaar een zogeheten memorie van toelichting geproduceerd, maar aan de tekst van deze memorie van toelichting wenst u zich niet te committeren. Naar wij hebben begrepen is deze memorie van toelichting aan u aangeboden, maar heeft u geen uitspraak willen doen over de juistheid van de interpretatie van de afspraken. De memorie van toelichting geeft daardoor geen (finaal) uitsluitsel over de betekenis van de teksten van het deelakkoord. De algemene, vage en voor meerder uitleg vatbare formuleringen in het deelakkoord hinderen ons in het uitvoeren van de besluitvormende rol die Provinciale Staten hebben te vervullen in het beoordelen van de inhoud en aanvaardbaarheid van het deelakkoord. Wij hebben als volksvertegenwoordigers ons te verantwoorden en moeten minst genomen begrijpen en kunnen uitleggen waar wij wel c.q. niet mee instemmen.

Uw weigering medewerking te verlenen aan het tot stand brengen van een memorie van toelichting die zowel van rijkszijde als van IPO-zijde kan worden onderschreven hindert ons in onze afweging.

Het is voor ons niet aanvaardbaar om goedkeuring te verlenen aan een overeenkomst waarvan de exacte betekenis van de formuleringen, de artikelen, de bedoelingen van partijen, de verplichtingen en de risicoverdeling niet helder is. Het IPO heeft de moeite genomen om licht in de duisternis te brengen. Wij verzoeken u die inspanning op waarde te schatten en uitsluitsel te geven over de vraag of de door het IPO opgestelde memorie van toelichting wel of geen juiste weergave is van de rechten en plichten van de provincies en het rijk en de risicoverdeling tussen rijk en provincies. Wij verzoeken u stellig en ondubbelzinnig te verklaren dat de memorie van toelichting van het IPO een juiste weergave is van de inhoud, aard, betekenis en de interpretatie van de afspraken die zijn gemaakt in het deelakkoord natuur. Indien u van oordeel bent dat de memorie van toelichting geen juiste weergave vormt van de inhoud, aard, betekenis en de interpretatie van de afspraken vormt, dan vernemen wij graag gemotiveerd en gedetailleerd op welke onderdelen de memorie van toelichting een onjuiste weergave en duiding van de afspraken is , alsmede hoe deze onderdelen naar uw oordeel wel dienen te worden begrepen en te worden verstaan.

Zoals gesteld kunnen wij op basis van een deelakkoord zonder nadere verduidelijking in de vorm van een door rijk en IPO onderschreven en geaccepteerde memorie van toelichting,  geen weloverwogen besluit nemen over de mate van (on)aanvaardbaarheid van het deelakkoord natuur.  Voorts verzoeken wij u ruim vóór 24 december 2011 adequaat op deze brief te reageren, opdat wij in staat zijn een weloverwogen oordeel over het deelakkoord Natuur te geven. Indien u onverhoopt niet op deze brief reageert, dan wel de onduidelijkheid over de juistheid van de memorie van toelichting van het IPO laat voortbestaan, zal dat voor ons aanleiding  vormen om  geen besluit te nemen over het deelakkoord natuur. Wij hopen dat het zover niet zal komen en zien uw reactie met belangstelling vóór 24 december aanstaande tegemoet.

Hoogachtend,

Philip Oosterlaak, fractievoorzitter SP
Marianne van der Tol , fractievoorzitter D’66
Gabriëlle van Dinteren, fractievoorzitter GroenLinks
Provinciale Staten van Drenthe

Ik las zaterdag op mijn iPad de New York Times en werd voor de zoveelste keer getroffen door het hoge journalistieke gehalte van de artikelen. Niet alleen lijken bijvoorbeeld de stukken van journalist Nicholas Kristof betrouwbaar omdat hij  een zaak van verschillende kanten bekijkt, maar ook de bijdragen van Krugman en Cohen zijn altijd een eye-opener. De artikelen zijn genuanceerd, de columnisten zijn intelligent.

Terug naar Amsterdam, waar we het Parool hebben. In ‘de wandelgangen’ van het stadhuis wordt er veel afgegeven op deze stadskrant:  koppen boven stukken zijn licht tendieus, illustraties zijn twijfelachtig (denk bijvoorbeeld aan het bloedende logo van nieuwsconcurrent AT5 op de voorpagina dit voorjaar), quotes zijn vervormd om in het frame van de journalist te passen. Tegen de betrokken journalist zeggen dat hij je quote uit de context heeft gehaald helpt niet: dan schrijft hij doodleuk dat je zegt ‘verkeerd begrepen’ te zijn.

Er is dus het nodige wantrouwen, maar tegelijkertijd vinden lokale politici het prettig als hun verhaal in het Parool wordt overgenomen. Zo was ik best ingenomen met het krantenbericht dat GroenLinks inzet op cultureel ondernemen. Mooi bericht ook wel: exact het persbericht dat ik eerder op de dag geschreven had. Geen letter was eraan veranderd, behalve het woord redactie dat tussen haakjes onder het bericht stond. Dat is makkelijk scoren voor mij.

Maar het is niet wenselijk. Want op mijn plan is best wat af te dingen door een kritische journalist (hoe wil ik het gaan bereiken, waarom stelt GroenLinks dit voor en niet VVD, is het niet al honderd keer eerder geprobeerd?). Die vragen zouden door de redactie gesteld moeten worden. En erger nog: als mijn persberichten zomaar worden overgenomen, dan gebeurt dat ook met andere partijen en organisaties. Terwijl ik juist de krant wil lezen met objectief nieuws waar hoor- en wederhoor op is toegepast. Dit is niet alleen een probleem dat speelt bij het Parool overigens, maar dat maakt het niet minder dubieus.

Het is riskant kritiek te hebben op de media. Voor je het weet wordt je in dezelfde hoek geplaatst als meneer Graus die een perspolitie voorstelde. Dat is volstrekt niet wat ik voorsta. Het is bijzonder goed en erg belangrijk dat politici scherp gecontroleerd worden door de media. Maar wie controleert het journaille? Het wordt tijd voor de Amsterdamse variant van ‘De leugen regeert’. Misschien iets voor het nieuwe AT5?

** deze blog schreef ik voor een gastcollege met eerstejaars studenten politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Zij vonden dat ik ‘m gewoon op mijn site moest zetten. De titel is overigens ontleend aan dit boek.

Ik las zaterdag op mijn iPad de New York Times en werd voor de zoveelste keer getroffen door het hoge journalistieke gehalte van de artikelen. Niet alleen lijken bijvoorbeeld de stukken van journalist Nicholas Kristof betrouwbaar omdat hij  een zaak van verschillende kanten bekijkt, maar ook de bijdragen van Krugman en Cohen zijn altijd een eye-opener. De artikelen zijn genuanceerd, de columnisten zijn intelligent.

Terug naar Amsterdam, waar we het Parool hebben. In ‘de wandelgangen’ van het stadhuis wordt er veel afgegeven op deze stadskrant:  koppen boven stukken zijn licht tendieus, illustraties zijn twijfelachtig (denk bijvoorbeeld aan het bloedende logo van nieuwsconcurrent AT5 op de voorpagina dit voorjaar), quotes zijn vervormd om in het frame van de journalist te passen. Tegen de betrokken journalist zeggen dat hij je quote uit de context heeft gehaald helpt niet: dan schrijft hij doodleuk dat je zegt ‘verkeerd begrepen’ te zijn.

Er is dus het nodige wantrouwen, maar tegelijkertijd vinden lokale politici het prettig als hun verhaal in het Parool wordt overgenomen. Zo was ik best ingenomen met het krantenbericht dat GroenLinks inzet op cultureel ondernemen. Mooi bericht ook wel: exact het persbericht dat ik eerder op de dag geschreven had. Geen letter was eraan veranderd, behalve het woord redactie dat tussen haakjes onder het bericht stond. Dat is makkelijk scoren voor mij.

Maar het is niet wenselijk. Want op mijn plan is best wat af te dingen door een kritische journalist (hoe wil ik het gaan bereiken, waarom stelt GroenLinks dit voor en niet VVD, is het niet al honderd keer eerder geprobeerd?). Die vragen zouden door de redactie gesteld moeten worden. En erger nog: als mijn persberichten zomaar worden overgenomen, dan gebeurt dat ook met andere partijen en organisaties. Terwijl ik juist de krant wil lezen met objectief nieuws waar hoor- en wederhoor op is toegepast. Dit is niet alleen een probleem dat speelt bij het Parool overigens, maar dat maakt het niet minder dubieus.

Het is riskant kritiek te hebben op de media. Voor je het weet wordt je in dezelfde hoek geplaatst als meneer Graus die een perspolitie voorstelde. Dat is volstrekt niet wat ik voorsta. Het is bijzonder goed en erg belangrijk dat politici scherp gecontroleerd worden door de media. Maar wie controleert het journaille? Het wordt tijd voor de Amsterdamse variant van ‘De leugen regeert’. Misschien iets voor het nieuwe AT5?

** deze blog schreef ik voor een gastcollege met eerstejaars studenten politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Zij vonden dat ik ‘m gewoon op mijn site moest zetten. De titel is overigens ontleend aan dit boek.

Dierenmishandeling door ritueel slachten, priesters die kinderen misbruiken, een dominee die oproept om kinderen te kastijden, en de Bijbel als inspiratiebron om te weigeren mensen in de echt te verbinden. Godsdienst is de bron van achterlijkheid en veel ellende. En de kerk is een autoritair dwanginstituut waar binnen dertig jaar de laatste bejaarde het licht uit doet.

Ik overdrijf nogal. Dat doe ik bewust. Ik constateer dat godsdienst en kerk volgens de heersende opinie in ons land ‘uit’ zijn en zingeving en spiritualiteit ‘in’. Kerken hebben dat deels aan zichzelf te wijten. Maar tegelijk zijn er ook kerkelijke gemeenschappen die open staan voor de zoekende mens en de moderne cultuur. Kerken die zich inzetten voor de ‘Arme kant van Nederland’ en voor vluchtelingen. Met deze benadering vallen ze alleen wat minder vaak op. Want ja, de media duiken er niet op.

Het Humanistisch Verbond – dat ondanks de ontkerkelijking overigens nauwelijks groeit – maakt reclame met een slogan ‘Gelooft u ook meer in het leven vóór de dood?’. Misschien heeft u het reclamespotje wel eens op de radio gehoord: geloven in het leven vóór de dood. Die slogan bevestigt het clichébeeld dat religieus geïnspireerde mensen zich zouden fixeren op het hiernamaals. Jammer. Het ‘geborgen zijn in Gods handen’ – om het in religieuze taal uit te drukken – ervaar ik als troostvolle gedachte en maakt me juist vrij om me te kunnen richten op het hier en nu, samen met anderen.

‘Zonder uw steun is het humanisme aan de goden overgeleverd’ was een eerdere slogan van de humanisten, die sinds 2006 gebruikt werd. Daarin bespeur ik een bijbelse grondtoon. Ook Abram wilde niet aan de goden van zijn tijd overgeleverd zijn. Hij trok vanuit ‘Oer’ naar een onbekend land. Hij luisterde naar de Stem die zijn fixaties en oude geloofsvoorstellingen openbrak. Om over dat latere verhaal van een pasgeboren kind in een voederbak maar te zwijgen. Jezus was zijn naam. Schaapsherders en allochtone wijsneuzen stelden dat dit de ‘Zoon van God’ was. Absurd natuurlijk. Volslagen belachelijk. Dát was nog eens spotten met de heersende goden van die tijd!

De theologische vraag of Jezus goddelijk is, vind ik niet zo interessant. Ik zou het willen omdraaien: iemand die ter wereld komt als vluchtelingenkind, die tijdens zijn leven voortdurend bezig is mensen te bevrijden van angst en ziekte, en die tenslotte onschuldig ter dood wordt gebracht… zo’n persoon verdient het om je diep voor te buigen en om God – de Levende – te zijn. Buig niet voor keizers,  koningen en andere machthebbers, maar laten we knielen voor wat kwetsbaar is.

Met mensen, kerken en hun goden valt eindeloos te spotten. Soms is dat spotten terecht en soms onterecht. Soms is dat spotten relevant en soms is het gewoon kinderachtig en flauw. Maar ik zou zeggen: als je machtigen en schijnheiligen bespot, doe het dan vooral bijbels geïnspireerd. Want de Bijbel biedt ons met Abraham, Jezus en al die andere figuren religie- en maatschappijkritiek van de bovenste plank. De Bijbel als bron van religiekritiek. Dat is een merkwaardige paradox. Zo’n inzicht zet ons misschien ook even op een ander been.

Niet religie zelf is het verdedigen waard, maar wel datgene waar religie op haar betere momenten naar verwijst: de liefdevolle werkelijkheid die ons kennen en weten te boven gaat. Een werkelijkheid die niemand kan claimen. Sommigen noemen het God, anderen Humaniteit, het Mysterie of het Ultieme. Laten we het er op houden dat niemand het in zijn broekzak kan stoppen. Wel kunnen mensen het samen benaderen, vieren en beleven.

Ruim elf jaar geleden werd ik actief binnen De Linker Wang, het platform voor religie en politiek, verbonden met GroenLinks. Volgens sommigen is De Linker Wang een christelijke enclave binnen GroenLinks. Maar je zou De Linker Wang misschien beter een groen en progressief baken binnen christelijk en religieus Nederland kunnen noemen. Zo ben ik dat zelf tenminste steeds sterker gaan zien. We hoeven als Linker Wang geen heidenen te bekeren, maar misschien juist eerder gelovigen. En u weet het: heidenen bekeren is weliswaar een christelijk karwei, maar christenen bekeren, dat is pas een heidens karwei! Dat vrede, gerechtigheid, duurzaamheid en compassie leidende waarden moeten zijn in de politiek, dat is beslist niet voor elke kerkganger en voor elke CDA-politicus altijd even vanzelfsprekend.

GroenLinks moet meer oog krijgen voor de positieve rol van religie. Artikelen van deze strekking schreef ik in dagblad Trouw. Vorig jaar nog. En vooral Femke Halsema nam ik op de korrel. Daar heb ik geen spijt van, want religie heeft vooral sinds 2001 – na de aanslag op de Twin Towers en de moord op Theo van Gogh – een negatieve bijsmaak gekregen. Dat vraagt om nuance. Maar als progressief gelovige heb ik ook de taak om kritisch te zijn op godsdienst en religieuze instituten. Want het is allemaal mensenwerk, gaat om macht, en werkt niet zelden behoudend.

Ik heb geleerd dat het positieve en het negatieve van religie als maatschappelijk fenomeen allebei aan de orde zijn in de wereld. In de progressieve kringen waarin ik me begeef is het een hele opgave om die genuanceerde gedachte tussen de oren te krijgen. Religie kan onderdrukken, maar ook bevrijden. Religie kan behoudend zijn, maar ook vernieuwend en opbouwend. Denk aan al die scholen, ziekenhuizen en zorginstellingen in Nederland die vanuit religieuze inspiratie zijn opgezet. Denk aan diaconaal werk en ontwikkelingswerk.

Veel links en liberaal georiënteerde mensen beschouwen religie uiteindelijk toch als de bron van alle kwaad. Berichten in de media over autoritaire bisschoppen en seksueel geweld in de Rooms Katholieke Kerk en over de ouderwetse moraal van de SGP, bevestigen mensen in hun comfortabele secularistische wereldbeeld.

Niet religie, maar vrijheid is voor mij het doel. Geen goedkope vrijheid, ook geen louter economische vrijheid – denk aan de VVD – en al helemaal geen eng nationalistische vrijheid -denk aan de PVV. Nee, ik zoek naar de mondiale vrijheid voor alle mensen en alles wat leeft. Een vrijheid die duur betaald wordt en pas in de erkenning van wederzijdse afhankelijkheid gerealiseerd kan worden.

Die vrijheid kunnen we bereiken door vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping na te streven. In de jaren tachtig klonk deze trits expliciet in de grote Nederlandse kerken. Het ‘conciliair proces’ heette dat. En de urgentie van vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping is sindsdien alleen maar groter geworden. Denk aan de eurocrisis, de klimaatcrisis, de energiecrisis, aan wapenhandel en aan oorlogen die continue op meerdere plekken op aarde worden uitgevochten.

Ook ‘compassie’ vind ik een waardevol begrip. Compassie heeft extra aandacht gekregen door de activiteiten van de Britse godsdienstwetenschapper Karen Armstrong. In 2009 lanceerde zij het ‘Charter for Compassion’. We weten het, of we kunnen het weten: de kern van alle religies is hetzelfde: liefhebben en recht doen. De Gouden Regel van rabbijn Hillel ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’, is in varianten terug te vinden in christendom, judaisme, islam, hindoeisme en boedhisme. Tegen polarisatie, tegen fundamentalistisch geweld in de godsdiensten, tegen cynisme en apathie. Compassie is kortom een belangrijk sleutelwoord.

Christenen en andere religieus geïnspireerde mensen moeten niet in de valkuil trappen om religieverdedigers te worden. Ik herken die valkuil. Natuurlijk verdient godsdienst een genuanceerde benadering en vragen bepaalde clichés om bijstelling. Een seculiere meerderehied mag niet op alle terreinen van het leven dwingend zijn moraal opleggen aan minderheden. Maar het gaat uiteindelijk om datgene waar religieuze inspiratie naar verwijst: naar vrede, gerechtigheid, duurzaamheid en compassie. Dat zijn waarden en idealen die het verdedigen waard zijn. Daar kunnen zowel religie als religiekritiek ons behulpzaam bij zijn.

De stellingen en posities die we in Nederland relatief snel betrekken vóór of tegen godsdienst met alle clichés en vooroordelen van dien, dat heeft een historische achtergrond. Die ligt mijns inziens voor een belangrijk deel bij de verzuiling en bij de ‘antithese’ die Abraham Kuyper in de negentiende eeuw aanbracht: de scheiding tussen gelovigen en ongelovigen. ‘In het isolement ligt onze kracht’ was het motto van de gereformeerden. Dat legde de basis voor de verzuiling. Het inspireerde katholieken om zich in een eigen zuil te organiseren waarop ook de socialisten volgden.

Bij de verzuiling ligt ook de oorsprong van partijvorming op godsdienstige grondslag, de confessionele partijvorming, een fenomeen dat in Groot Brittannië en de Verenigde Staten niet bestaat maar zo kenmerkend is voor Nederland. Of moet ik zeggen: kenmerkend wás voor Nederland? CDA, ChristenUnie en SGP hebben als confessionele partijen samen nog maar 28 van de 150 zetels.

CDA, ChristenUnie en SGP zijn de belangenbehartigers van religie geworden en de andere niet-confesionele partijen staan daar – zo lijkt het althans – vaak lijnrecht tegenover. Je ziet dan patstellingen ontstaan zoals bleek bij de recente discussies in de Tweede Kamer over ritueel slachten en de zogeheten weigerambtenaren. De confessionele partijen fixeren zich op het verdedigen van religie en de andere partijen lijken hun best te doen elkaar te overtreffen in het aan de kaak stellen van verderfelijke religieuze praktijken.

Als christelijk geïnspireerde en oecumenisch georiënteerde Groenlinkser voel ik me bij geen van beide kampen echt thuis. Voor mij tellen godsdienstvrijheid, de rechten voor minderheden en ook het positieve aspect van religie. Maar voor mij telt ook respectvolle omgang met dieren en de redelijke eis aan overheidsdienaren om de wet uit te voeren en geen onderscheid te maken tussen mensen op basis van hun seksuele voorkeur.

Als we echt willen werken aan oplossingen moeten we van religie geen controversieel thema willen maken als doel op zichzelf. We moeten de antithese samen willen overstijgen. Het debat over religie moet geen twist worden maar een tango. Dan gaan we met elkaar het ritueel slachten niet verbieden, maar een convenant opzetten waarbij religieuze groepen, slachthuizen en dierenbeschermers met elkaar in gesprek gaan en met voorstellen komen, eventueel gevolgd door wetgeving. Dan stoppen we met het aannemen van nieuwe weigerambtenaren, en gaan we tegelijk coulant om met overheidsdienaren die al jaren naar eer en geweten hun werk doen en serieus moeite hebben met de ontstane veranderingen.

De stemming in Nederland wordt daar beter van. Religieus geïnspireerde mensen en confessionele partijen hoeven dan niet langer krampachtig religie te verdedigen. Ze kunnen al hun energie gebruiken om zich in te zetten voor datgene waar hun religie naar verwijst. Dan komen vrede, gerechtigheid, duurzaamheid en compassie in beeld. Bij de voedselbank, op de thee in de moskee, en als het moet op het Malieveld.

Dat levert onvermoede bondgenoten op: een brede oecumene van alle mensen van goede wil. Want ook ik geloof vooral in een leven vóór de dood en wil dat samen met anderen vormgeven. Zo worden godsdienst én godsdienstkritiek geen twist maar een tango, een vrolijke en uitnodigende dans op weg naar een nieuwe wereld.

Bovenstaande tekst is door mij uitgesproken tijdens een bijeenkomst van de plaatselijke Raad van Kerken in Brummen op 16 november 2011.

Afgelopen week verscheen in de media een bericht dat Esme Wiegman van de ChristenUnie vond dat abortus uit de AWBZ moet, en dat het alleen in het basispakket thuishoort wanneer er sprake is van een medische noodzaak. Dat wil zeggen, wanneer het gevaarlijk is voor de moeder om zwanger te zijn. Verder moet het maar in een aanvullend pakket, vindt ze.

Er wordt in die artikelen ook verwezen naar dat ze de overheidsvoorlichting niet goed zou vinden omdat de overheid alleen voorlichting geeft over de technische kanten van veilige seks. Ik ben het volledig met Wiegman eens dat er ook aandacht mag zijn voor de omstandigheden waarin je seks hebt en dat duidelijk gemaakt mag worden dat als je er op je 16e nog niet aan toe bent, je niet bepaald een uitzondering bent. Maar deze punten kunnen wat mij betreft op geen enkele wijze een argument vormen om abortus slechter toegankelijk te maken.

Abortus zou altijd beschikbaar moeten zijn voor iedereen die het nodig heeft. Er is lang gevochten om baas in eigen buik te mogen zijn. We moeten ons dit recht niet weer laten afnemen.

Het is niet rechtvaardig om de kosten onder te brengen in een aanvullende verzekering, omdat dit betekent dat niet alleen de medische gevolgen van een ongewenste zwangerschap maar ook nog eens de financiële gevolgen voor de vrouw zijn. De biologische realiteit kunnen we niet veranderen, maar er is geen reden om alle schuld bij de vrouw te leggen. Zwanger worden doe je niet alleen, dus is het onterecht dat alleen vrouwen (al dan niet via een aanvullende verzekering) opdraaien voor de kosten; mannen mogen ook best iets bijdragen voor het feit dat zij onbezorgd kunnen ejaculeren.

Het artikel verscheen ook op Joop, waar iemand een beetje verwijtend reageert naar vrouwen, dat veel vrouwen die een abortus ondergaan gewoon niet voldoende zouden doen om een zwangerschap te voorkomen (de rol van de man wordt hier genegeerd). En dat baas in eigen buik wat hem betreft achterhaald is, omdat het ‘mens’ in de baarmoeder recht heeft op leven.

Over dat laatste kun je eindeloos discussiëren, maar uiteindelijk denk ik dat de discussie tot op zekere hoogte niet relevant is. Als je tegen je zin in zwanger geraakt bent, of dat nu door nalatigheid komt of niet, is dat niet fijn. En of andere mensen vinden dat het gaat om een kind of nog om een klompje cellen, dat doet er dan redelijk weinig toe. Iedereen zal op zo’n moment haar eigen beslissing daarover moeten nemen wat zwaarder weegt.

Je kunt mensen die een ongeboren kind al zien als iets levends niet vertellen dat ze dat niet moeten doen. En ik heb er ook geen probleem mee als er meer voorlichting komt om te laten zien dat abortus niet de enige optie is. Het is sowieso geen pretje, maar als je het doet omdat je het gevoel hebt geen andere opties te hebben, kan het zeker heel ingrijpend zijn.

Als het zo is dat veel abortussen voorkomen kunnen worden omdat de zwangerschap ontstaan is door risicovol gedrag, lijkt het mij logischer om meer in preventie te investeren en niet steeds meer voor eigen risico te laten komen. In die zin snap ik niet dat christelijke partijen zich steeds maar richten op het beperken van rechten voor vrouwen, maar zo weinig constructieve maatregelen voorstellen om te zorgen dat mensen beter omgaan met de risico’s van seks.

Anti-abortusactivisten komen vaak met voorbeelden van vrouwen die een kind laten aborteren omdat ze op vakantie willen, of er al vier hebben gehad. De meeste mensen zullen dit te ver vinden gaan en daarnaast brengt het ook onnodige medische kosten met zich mee voor de samenleving. De kans is echter klein dat dit type mensen een aanvullende verzekering zal afsluiten. Je plant tenslotte niet om ongewenst zwanger te raken. De vraag is wat het gevolg is, voor deze groep die vermoedelijk niet tot de hogere inkomensklasse behoort. Zullen ze het amateuristisch thuis gaan doen om kosten te besparen, of kunnen ze de rekening van de dokter straks niet betalen, of stellen ze de beslissing uit in verband met de kosten zodat we latere abortussen gaan zien? Hoe dan ook verwacht ik niet dat deze groep opeens zal denken dat ze voortaan misschien toch maar verantwoordelijker moeten gaan leven door deze maatregel.

Maar in veel gevallen zal er een andere reden zijn. Dat wil niet zeggen dat het niet voorkomen had kunnen worden door beter gebruik van anticonceptie, maar wel dat er genoeg situaties zijn waar veel mensen begrip voor op zullen kunnen brengen.

Condooms zijn een van de weinige voorbehoedsmiddelen die vrij verkrijgbaar zijn zonder recept. Dat maakt ze dan ook aantrekkelijk voor jongeren die misschien niet naar een dokter durven of waar het halen van de anticonceptiepil of een ander voorbehoedsmiddel thuis niet makkelijk bespreekbaar is, bijvoorbeeld als je vijftien jaar bent en je ouders bij de ChristenUnie zitten. Helaas zijn ze relatief onveilig, deels door het grote risico op gebruikersfouten.

In de afgelopen jaren is veel tijd besteed aan het promoten van condoomgebruik. Veilig vrijen campagnes, gericht op de preventie van SOA. De meeste SOA zijn echter met een zalfje of pilletje en een paar weken verholpen, een kind niet. Toch is er relatief weinig voorlichting over ongewenste zwangerschappen voorkomen en zul je in de media al helemaal geen voorlichting zien over andere vormen van anticonceptie.

Ik heb al eerder geschreven over alle problemen rondom anticonceptie. Ik heb als volwassen vrouw genoeg moeite moeten doen om iets te vinden wat ik kan gebruiken zonder daar ziek van te worden. Het is allemaal echt zo simpel nog niet.  De huidige anticonceptiemethoden zijn nog steeds voornamelijk gericht zijn op vrouwen. Dat is deels biologisch verklaarbaar, maar dat maakt het niet minder onhandig. Daarnaast zijn veel vormen van anticonceptie niet erg gebruiksvriendelijk, zeker niet voor jonge meisjes.

Wat we nodig hebben is niet een methode die ervoor zorgt dat jonge vrouwen misschien nog minder snel naar de dokter gaan met hun ongewenste zwangerschap. Zwanger raken omdat je condoom knapt of omdat je de pil uitgekotst hebt is al vervelend genoeg, moet je daar dan ook nog financieel voor gestraft worden? Of als je – zoals ongeveer de helft van de mensen — de bijsluiter van je medicijnen niet leest en niet weet dat je anticonceptiepil minder werkzaam is, is een abortus dan al niet straf genoeg? Slim is het misschien niet, maar laten we alsjeblieft geen holier than thou gaan spelen.

Wat we nodig hebben is niet nog een discussie over recht op leven of over vrouwenrechten, of over wanneer je precies voldoende gedaan hebt om niet zwanger te worden, maar een praktische oplossing van een probleem. Wat we nodig hebben is meer onderzoek naar anticonceptie voor mannen, vrouwvriendelijkere anticonceptie, meer voorlichting over anticonceptie en ongewenste zwangerschappen in aanvulling op de bestaande SOA-campagnes, betere vergoedingen van anticonceptie, en vooral een goede voorlichting over andere vormen van anticonceptie. En om de CU een plezier te doen, mogen ze het wat mij betreft daarbij best over onthouding hebben.

Dit weekend zit ik in Parijs, bij het congres van de Europese Groene Partij. De Europese Groenen zullen gaan stemmen over een motie over het recht op abortus. Een mooi stuk, dat uitdraagt dat alle vrouwen, in ieder Europees land, in iedere inkomensklasse, het recht moeten hebben om in hun eigen land onder goede omstandigheden, zonder bedreigingen of gezondheidsrisico’s de beslissing moeten kunnen nemen om hun zwangerschap te laten beëindigen. Als ik dat lees, weet ik weer dat ik op de goede plek zit bij mijn groene familie.

Dit artikel van Niels Spinhoven verscheen 2 november op de site van 3voor12 Utrecht: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/45269812
Politiek Cultureel Centrum ACU bestond in de lente 35 jaar en dit is ook 3VOOR12/Utrecht niet onopgemerkt gebleven. De afgelopen weken hebben we ACU, haar vrijwilligers en vaste bezoekers in het zonnetje gezet met een serie artikelen. Het laatste deel uit deze serie ‘35 jaar ACU’ is een portret van Cruise Control dj Pepijn Zwanenberg.
Geboren en getogen in Roermond verhuist Pepijn Zwanenberg in 1988 naar Utrecht om theaterwetenschap te gaan studeren. In die jaren was het vreemd als je geen vrijwilligerswerk deed naast je studie. Daarom begint Zwanenberg als vrijwilliger bij de vormgevingsclub van EKKO. In 1991 treedt hij aan als dj op de vrijdagse dansavond in EKKO, wat hij twee jaar doet. “De tijden waren anders en je kon niet ongestraft alles maar draaien. De EKKO werd bevolkt door strikt gescheiden groepjes met elk hun eigen muziek. Die stonden in de hoekjes van de zaal te wachten op hun eigen blokje. Ik merkte toen al dat je met een nummer van bijvoorbeeld Kiss wel iedereen de dansvloer op kreeg. Maar Kiss draaien werd niet echt gewaardeerd door mijn collega dj’s. Wat dat betreft was EKKO destijds nog niet toe aan wat later de stormachtige opkomst van camp werd.”
Huizenfreak
Na zijn verbondenheid aan EKKO raakte Zwanenberg bij ACU actief als raadgever bij het KraakSpreekUur, waar (beginnende) krakers op hulp en bijstand konden en nog steeds kunnen rekenen. Mede door zijn fascinatie met wonen -“Ik ben altijd een huizenfreak geweest.”- is Zwanenberg in 2006 in de politiek gestapt en maakt sinds de vorige verkiezingen deel uit van de Utrechtse gemeenteraad als raadslid voor GroenLinks. Hij houdt zich in die hoedanigheid veel bezig met huisvestingsproblematiek en het behoud van stedelijk erfgoed. “Ik ben de politiek in gegaan omdat je zo invloed kunt uitoefenen op hoe jouw leefomgeving eruit ziet. Ik ben ervan overtuigd dat de kraakscene een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan cultureel Utrecht. Als kraken niet had bestaan, zou het uitgevonden moeten worden. Want dankzij het kraken bestaan belangrijke en waardevolle plekken als Tivoli, ACU en Strowis.”
Verlengsnoer
De plek van ACU in de Utrechtse kraakscene illustreert Zwanenberg met een mooie anekdote. “Het pand Vismarkt 4 werd begin jaren ‘90 gekraakt. Op een gegeven moment werd het pand ontruimd en kort daarna werd het opnieuw gekraakt. Na problemen met overlast konden daar geen feesten meer gegeven worden en werden de pijlen door die groep gericht op een gebouw in de Wittevrouwenstraat. Er stond destijds een beeld van een vos op de gevel, dus werd het pand Vosmarkt gedoopt. Vosmarkt werd afgesloten door twee grote metalen deuren. Er was in die buurt niet aan elektriciteit te komen voor de slijptol die nodig was om toegang te verschaffen. Dat probleem is toen opgelost door een enorm aantal verlengsnoeren te koppelen en deze uit te rollen tussen ACU en het pand aan de Wittevrouwenstraat.”
De DDR en de KGB
Na twee jaar bij de EKKO gedraaid te hebben, begint Zwanenberg in 1993 met vriendin DJ Estelle een dansavond in ACU, aanvankelijk onder de naam ‘Kom in de Groef’ en daarna als ‘Beleef het mee met Bone & Gée’. “Bij ACU leefde een do-it-yourself-gedachte, waardoor eigenlijk alles kon. We zijn gestart met een dansavond die het beste te omschrijven was als een soort underground-variant van Wipneus en Pim, nog voordat die überhaupt bestonden. We hebben met dit concept een tijd lang veel succes gehad en trokken bezoekers uit het hele land en zelfs België.“
Eind jaren ‘90 werd die formule wat sleets en was het tijd voor iets nieuws. Daarom beginnen Zwanenberg en Estelle in 2002 de underground queerparty Cruise Control als de illustere Volksmenner DDR en de De Volledig Vrouwelijke KGB. ‘L Esqualita’ van Soft Cell was een referentiepunt dat we in gedachten hadden bij het starten van die avond. Dat wil zeggen, sleazy, nachtclubachtig en excentriek: Voor iedere pot, poot, trava, macho, metro, het'ro en ander tuig”, zoals nog steeds op de affiche te lezen staat. Naast werk van Soft Cell zijn andere typische Cruise Control-nummers ‘Rollerball’ van het Nederlandse Champagne en ‘Tame Me Tiger’ van Bonnie St. Claire en The Jets. “Wist je dat Bonnie St. Claire vroeger een beatmeisje was?”, vult Zwanenberg enthousiast aan, om wel nog even te benadrukken dat Cruise Control een electro-avond is.
Het dorp waar nooit iets gebeurde
Gevraagd naar de grootste veranderingen sinds hij voor het eerst bij ACU kwam, moet Zwanenberg diep nadenken. “Er is nu port, maar daar heb ik wel een handtekeningenactie voor moeten starten”, vertelt hij uiteindelijk. Als we later voor de photoshoot in de concertzaal zijn, komen meer herinneringen boven. “Voorheen was er een dj-hokje achterin de zaal. Daar kon je alleen langs een smal trapje komen. Dan kwam je als een soort muilezel met al je kilo’s vinyl aan, moest je dat naar boven sjouwen en zat je de rest van de avond afgesloten van je publiek. Naar beneden was vaak ook niet makkelijk, omdat de trap vol zat met mensen. Die platenkoffers stinken nu trouwens nog steeds naar sigarettenrook.”
Andere positieve veranderingen ziet Zwanenberg in de Voorstraat. “Die is langzaamaan gegroeid tot dé alternatieve straat van Utrecht, zeker met de komst van Plato en zaakjes als The Village Coffee & Music.” Zwanenberg heeft de stad echt zien veranderen. “Utrecht is sinds de jaren ’80 een stuk leuker geworden. Voor die tijd was het eigenlijk een dorp waar nooit iets gebeurde.”
Binnenkort viert Cruise Control haar 100e editie met onder andere een jubelfuif in EKKO. Houd www.cruisecontrol.nu in de gaten voor de data.
Te doen: Cruise Control, zaterdag 5 november 2011 @ ACU, Utrecht.

Inti Suarez en Suzanne van Rossenberg, partijraadsleden namens de diversiteitswerkgroepen trekken naar aanleiding van de discussie over diversiteit op 18 juni jl. de conclusie dat dit precies NIET de manier was om het thema diversiteit binnen de partijraad (PR) te bespreken.

De vier belangrijkste verbeterpunten zijn:

• Discussies binnen de PR kunnen winnen in diepte, belang en wezenlijkheid.
•Het partijraadbestuur (PRB) moet de inhoud en vorm van discussies in handen leggen van experts binnen de partijraad of derden.
• Discussies binnen de partijraad kunnen wél grondiger en professioneler worden aangepakt in plaats van geïmproviseerd en onder tijdsdruk.
• Het censureren van artikelen is onacceptabel binnen GroenLinks, zeker als het het onderwerp diversiteit betreft en het insluiten van verschillend perspectief.

Waar bestaat een discussie over diversiteit binnen GroenLinks uit?

Omdat GroenLinks diversiteit en emancipatie hoog in het vaandel heeft, is discussie erover onderdeel van gezamenlijke visievorming en organisatieontwikkeling. Een inhoudelijke discussie zou moeten gaan over de volgende drie vragen:

• Waarom is diversiteit nodig?
• Hoeveel diversiteit is mogelijk?
• Hoe gaat GroenLinks om met diversiteit?

Het tot stand brengen van diversiteit is het overbruggen van verschillen. Een debatleider verleidt sprekers om inzicht te geven in de achtergrond van hun overwegingen. Daadwerkelijke uitwisseling van verschillende gedachten en het nader tot elkaar komen, zijn gebaat bij bewustwording van eigen posities en totstandbrenging van gelijkwaardigheid. Dit kan geïntegreerd worden in plenaire en groepsdiscussies.

Wat ging er mis?

• De methode van discussiëren was polariserend en simplistisch.
• In plaats van positionering en bewustwording kwam er een zinloze nadruk op debattechnieken.
• De samenstelling van het panel die de analyse van het debat deed, was onvoldoende divers qua achtergrond en hun relatie tot GroenLinks (professioneel cq. financieel).
• De leden van het panel waren zich onvoldoende bewust van hun eigen positie als panelleden, als GroenLinksers in de discussie en als sprekers met een witte achtergrond en netwerk.
• Het doel van het debat had niets te maken met de vragen hoe GroenLinks en wij, partijraadsleden om moeten gaan met diversiteit, en ten behoeve waarvan.
•Diversiteitswerkgroepen en -partijraadsleden zijn niet benaderd betreft de discussie over diversiteit of de planning ervan.
•De opvolgende notitie van de diversiteitspartijraadsleden die een inhoudelijk en productief kader schiep voor de discussie werd eerst verwelkomd door het PRB, maar is later ter zijde geschoven.
•De organisatie van de discussie werd door gebrekkige communicatie door en expertisetekort bij het PRB een haastklus.
•Zonder opgaaf van reden kregen vlak voor de bijeenkomst ook het partijbestuur, personeelszaken van het landelijk bureau en het wetenschappelijk bureau een stem in de inhoud en uitvoering van de discussie.

•Een kort artikel dat een van de diversiteitspartijraadsleden op verzoek van het landelijk bureau heeft geschreven over de partijraadbijeenkomst is niet geplaatst in het GroenLinks magazine omdat het geen impressie was, maar een ‘mening’.

Wat nu?
•Is het door de huidige structuren binnen GroenLinks inherent onmogelijk om diversiteit onderdeel te maken van gezamenlijke en inclusieve visievorming en organisatieontwikkeling?
•Kan de partijraad een verschil maken?

De diversiteitspartijraadsleden hebben inmiddels samen met de diversiteitwerkgroepen (Kleurrijk Platform, De Linkerwang, RozeLinks, FemNet, Netwerk Chronisch Zieken en Gehandicapten, GroenLinks Plus!) een structureel, halfjaarlijks overleg geïnitieerd om diversiteit gezamenlijk te blijven agenderen. Alle werkgroepleden en andere geïnteresseerden, waaronder partijraadsleden, zijn van harte welkom.

Radicalisme was in de jaren 70 van de 20e eeuw minder beladen dan het nu is. We kenden in die tijd zelfs nog een regeringspartij met de naam Politieke Partij Radicalen (PPR).  Tegelijkertijd waren de jaren 70 ook de jaren waarin in Nederland verreweg de meeste dodelijke slachtoffers (ruim 20) vielen als gevolg van terroristische aanslagen.

Toch was er in die tijd nog geen Nationale Coördinator Terrorismebestrijding (NCtB), geen nationaal Actieplan Polarisatie en Radicalisering en er werd ook niet met regelmaat bekend gemaakt wat het Actueel Dreigingsniveau was. Er werden geen trainingen gegeven aan bestuurders en politieagenten om polarisatie en radicalisering te herkennen en er was nog geen bataljon aan wetenschappers, kenniscentra en (commerciële) bureaus die zich met het onderwerp bezighielden.

Sinds 11 september 2001, nu 10 jaar geleden, is dat anders.

Meer aandacht voor extremisme
De toegenomen aandacht voor terrorisme is deels te verklaren uit het besef dat de samenleving door technologische vooruitgang en globalisering kwetsbaarder is geworden. Een terrorist met foute en/of handige vrienden zou over biologische, chemische of nucleaire wapens kunnen beschikken. En een handig hackende terrorist zou vitale computersystemen van ons land plat kunnen leggen en bijvoorbeeld in één keer de dijkbewaking, energievoorziening en de verkeersleiding op Schiphol kunnen treffen.

Daarnaast heeft het moderne terrorisme een sterker transnationaal en politiek-religieus karakter gekregen. Dit geldt zeker voor het islamitisch terrorisme, waarvan we sinds 11 september 2001 en de daaropvolgende aanslagen in Madrid, Londen en de moord op Theo van Gogh, weten dat het ook in het westen kan toeslaan.

Met het westen als doelwit, is ieder die een onderdeel hiervan vormt of deze vertegenwoordigt, een mogelijk doelwit van een aanslag geworden. We zijn dus allemaal potentieel slachtoffer geworden. Dit besef is een voedingsbron voor angst, die versterkt is door de War on Terror, uitspraken van radicale moslims van het type sharia4holland en door de internationale ‘Eurabia-beweging’ die in navolging van Bat Ye’or, Gates of Vienna en politici als Geert Wilders waarschuwt voor de islamisering van Europa. Sinds Anders Breivik weten we dat ook deze laatste beweging haar eigen extremisten kan opleveren.

Sinds 2001 wordt de radicalisering van jongeren met meer zorg gevolgd. Uitingen die vroeger misschien nog als folkloristische jeugdcultuur werden bestempeld, worden nu eerder met argusogen bekeken. Soms met reden, maar vaak ook uit onwetendheid. Een orthodoxe salafist wordt dan bijvoorbeeld veel te snel als een gevaar gezien. Een extremistische moslim mag dan vaak orthodox zijn, maar daardoor is het merendeel van de orthodoxe moslims nog niet extremistisch.

Wie zijn extremisten?
Is Geert Wilders extreemrechts? Zijn de organisaties die zich in het proces tegen Wilders als benadeelde partijen hebben gemeld extreemlinks? Of is de salafistische Fawaz Jneid een extremistische moslim? Er zijn mensen die, afhankelijk van hun eigen (politieke) opvattingen één of meerdere van deze vragen met ‘ja’ zullen beantwoorden.

Voor de Nederlandse overheid en de geheime diensten zijn geen van allen extremisten. Van extremisme is pas sprake wanneer democratische waarden en processen worden afgewezen en de eigen ideologie, die als universeel geldend wordt beschouwd, eventueel met geweld aan anderen worden opgelegd. Extremisme is de laatste fase van een radicaliseringsproces. Een extremist maakt gebruik van geweld of dreigt daarmee om de maatschappelijke orde te veranderen. Dat doen Wilders, de partijen die zich in het proces tegen Wilders hebben gemeld als benadeelde partijen en Fawaz niet.

Vormen van extremisme
Er zijn verschillende vormen van extremisme. De bekendste zijn: links extremisme, rechts extremisme, religieus extremisme en het extremisme van dierenactivisten en asielactivisten.

Wie wordt extremist?
Er is geen blauwdruk te geven van een extremist. Het komt onder alle opleidingsniveaus en leeftijdsgroepen voor, maar het meest in de leeftijdsgroep tussen 15 en 30 jaar. Mannen zijn vaker extremist dan vrouw, al is er de laatste jaren sprake van een flink emancipatieproces.

Er worden  in de literatuur heel veel factoren genoemd die van invloed kunnen zijn op de gevoeligheid van mensen om te radicaliseren. Er valt geen eenduidig beeld te geven van de extremist en er blijken vele wegen te zijn die tot extremistische daden leiden.  Verklarende termen die vaak vallen zijn ‘vervreemding’, ‘identiteit’, ‘isolement’. Factoren die een rol kunnen spelen bij radicalisering zijn bijvoorbeeld:

• Het gevoel achtergesteld, gemarginaliseerd of ‘niet gezien’ te worden.
• Teleurgesteld zijn over het leven, over de woonsituatie, het werk en de financiële positie waarin zij  verkeren of de groepen waarmee zij zich sterk verbonden voelen.
• Kloof met de wereld(en) van volwassenen.
• Slechte familiale bindingen en een gering democratisch gehalte van het milieu waarin een jongere opgroeit.
• Geen aansluiting kunnen vinden bij maatschappelijke instituties (overheid, gezin, school, leeftijdsgenoten, kerk/moskee, vrijetijds organisaties).
• Gevoelens van ervaren onrechtvaardigheid of identificatie met personen of groepen waarvan men vindt dat ze worden achtergesteld of bedreigd. Dit soort gevoelens kunnen worden versterkt door:

o Stigmatisering en discriminatie.
o Beeldvorming in de media;
o Internationale (politieke) situatie.

• Onvoldoende weerbaar tegen radicale invloeden; bijvoorbeeld door niet over het vermogen te beschikken om alternatieve antwoorden te vinden op vragen van zingeving en ervaren onrecht.
• Aansluiting vinden bij een (peer)groep, eventueel met een charismatisch leider; afzonderlijke groepen zijn vaak wel met elkaar verbonden in netwerken, maar van een hierarchie is zelden sprake
• Voor migrantenjongeren kan daarnaast sprake zijn van factoren die voortkomen uit de migratie van hun ouders. De eerste generatie migranten, in Nederland deels analfabeet, blijkt soms niet bij machte hun kinderen te begeleiden in een geïndustrialiseerde, geseculierde omgeving met andere opvattingen.

Bij veel radicaliserende jongeren is er sprake van een combinatie van factoren.

De onderzoekers Buijs, Demant en Hamdy dichten in hun boek Strijders van eigen bodem (2006) extremisten de volgende vijf (ideologische) kenmerken toe:

• ze voelen zich bedreigd en hebben de neiging de dreiging van de vijand uit te vergroten;
• ze verwerpen de bestaande wereldorde;
• ze hebben een utopisch beeld van een goede wereld;
• ze hebben het idee te horen tot een uitverkoren groep mensen die de utopie kan verwerkelijken;
• en ze kunnen (zuiverend) geweld gebruiken om de doeleinden te bereiken.

Politieke systemen die groepen buiten sluiten of instabiel politiek bestuur zijn bevorderlijk voor extremisme. Ideologie en religie worden door de radicalen vaak gereduceerd tot frames die hun acties verklaren en rechtvaardigen en die dienen om anderen te mobiliseren. Een frame definieert het probleem (bijvoorbeeld de oorlog tegen de islam), de protagonisten (de radicalen) en de antagonisten (de ongelovigen, waartoe ook aanhangers van hetzelfde geloof kunnen horen).

Beginnelingen

Overigens hoeven extremisten niet altijd tot de gestaalde ideologische kaders te behoren. Zo bleek uit onderzoek van de Britse geheime dienst MI5 onder moslimextremisten dat de meesten van de door hen onderzochte extremisten op religieus vlak nog beginnelingen zijn. Ze hebben weinig religieuze kennis van de islam. Volgens MI5 zouden er zelfs duidelijke aanwijzingen zijn dat een stabiele religieuze identiteit bescherming biedt tegen gewelddadige radicalisering.

Extremistisch geweld in Nederland neemt af
In Nederland hebben sinds 1950 ongeveer 70 aanslagen met 30 dodelijke slachtoffers plaatsgevonden. Er werden in die tijd ongeveer 400 mensen gegijzeld. De meeste dodelijke acties vonden plaats in de jaren 1970. Het ging toen vooral om slachtoffers van geweld van Molukse extremisten en linkse extremisten uit binnen en buitenland (RAF, IRA). In de jaren 80 kwam het geweld vooral uit linksextremistische hoek (in het bijzonder Rara), maar ook voor extreemrechts waren het de gewelddadigste jaren.

Links extremisme, inclusief milieu
In de jaren 90 zijn de brede ideologische radicaal linkse groepen grotendeels verdwenen. Er kwamen one issue organisaties voor in de plaats zoals milieuactivisten, dierenactivisten en asielactivisten- die misschien niet allemaal als ‘links’ zijn te kwalifieren. Het overgrote merendeel van deze organisaties houdt zich keurig aan de wet en bewandelt de democratische weg om aandacht te vragen.

Toch gelden linkse extremistische groepen in Nederland als de meest gewelddadige. Zo is een kleine groep dierenactivisten en asielactivisten de afgelopen jaren wel betrokken geweest bij illegale en gewelddadige acties. De moordenaar van Pim Fortuyn was een dierenactivist. Ook de antifascisten van de Antifascistische Actie (AFA) worden door de AIVD genoemd in verband met gewelddadige acties tegen demonstraties van extreemrechts.

Rechts extremisme
Extreemrechtse groepen zijn nog niet geheel verdwenen, maar de laatste jaren wel veel kleiner en zwakker geworden. Van geweld door extreemrechtse groeperingen is in de jaarverslagen van de AIVD al een aantal jaren amper sprake. In november 2010 heeft de AIVD de onderzoeksrapportage Afkalvend front, blijvend beladen uitgebracht over de dreiging die uitgaat van extreemrechts en rechts-extremisme. In dit rapport schreef de dienst: “Voor extreemrechts geldt dat de wervingskracht in de loop der jaren is afgenomen doordat sommige van hun standpunten op de landelijke politieke agenda zijn gekomen. Zo zijn in het integratie- en islamdebat, zoals dat na de aanslagen van 11 september 2001 begon, veel van de standpunten van extreemrechts aan de orde gesteld en bespreekbaar geworden. Voorbeeld hiervan is het veronderstelde failliet van de multiculturele samenleving. Deze ontwikkeling heeft er mede toe geleid dat van de destijds bestaande extreemrechtse groeperingen en bewegingen niet veel over is.”

Ondanks het verzwakken van extreemrechtse groepen en bewegingen maakt de Anne Frank Stichting in de Monitor Racisme en Extremisme jaarlijks melding van zo’n 150-300 geweldsincidenten per jaar waarbij de daders extreemrechtse of racistische motieven hadden. Vooral moslims, maar ook joden zijn hiervan het slachtoffer. Sinds 2005 is er overigens wel sprake van een afname van het aantal incidenten.

Tot slot kan er sinds de aanslagen van Anders Breivik in juli 2011 gesproken worden over (rechts)extremisme dat geinspireerd wordt door het internationale netwerk van groeperingen, politici, schrijvers en bloggers die vrezen dat het Westen, met hulp van ‘links’, geislamiseerd wordt. Hierbij moet wel de opmerking gemaakt worden dat het tot nu toe is gebleven bij één, weliswaar zeer gewelddadige, aanslag en verbaal geweld op internetsites.

Moslimextremisme
Het was een moslimextremist uit de Hofstadgroep die Theo van Gogh in 2004 vermoordde. Van extremistisch geweld door moslims is in Nederland na het verdwijnen van de Hofstadgroep de afgelopen jaren echter amper sprake geweest.

De AIVD maakt jaarlijks overigens wel melding van enkele Nederlandse jihadisten die naar het buitenland trekken en van de dreiging van jihadistische groepen uit Afghanistan en Pakistan die mogelijk aanslagen in Nederland zouden willen plegen. In haar laatste jaarverslag heeft de AIVD aandacht voor (ultra-)orthodoxe islamitische bewegingen die in potentie een bedreiging zouden kunnen vormen voor de Nederlandse democratische rechtsorde.In dit verband noemt de AIVD de Moslimbroederschap, de Tablighi Jamaat, de Hizb ut-Tahrir en de salafitische beweging. De dienst stelt hierbij expliciet dat het om niet-gewelddadige bewegingen gaat. Toch acht de dienst ze in potentie gevaarlijk omdat “ hun boodschap, bereik en activiteiten op termijn kunnen bijdragen aan het ontstaan van maatschappelijke polarisatie, onverdraagzaam isolationisme en anti-integratieve tendensen.”  Maar de voorlopige conclusie luidt dat geen van deze bewegingen zich te buiten gaan aan extremistische activiteiten.

Meer geweld in Europa
In Europa is er sprake van meer geweld. Volgens Europol vonden er in 2010 in de EU in totaal 249 terreuraanslagen plaats, waarbij zeven mensen omkwamen en tientallen anderen gewond raakten. Het merendeel (160) van de aanslagen werd gepleegd door separatisten, gevolgd door links extremisten (45). Drie van de 249 aanslagen werden toegeschreven aan islamistische terroristische groeperingen. Extreemrechts kende een rustig jaartje en pleegde geen enkele aanslag.

In Nederland werd geen aanslag gepleegd. Wel zijn volgens Europol het afgelopen jaar in Nederland 38 mensen opgepakt in verband met terrorisme. Het betrof 19 personen die verdacht werden van moslim-extremisme en 19 personen die verbonden zijn aan separatistische bewegingen. Deze cijfers zijn overigens niet terug te vinden in het jaarverslag dat de AIVD.

Meer artikelen over radicalisering, terrorisme, polarisatie en discriminatie op Republiek Allochtonië hier

Lees ook het blog van Martijn de Koning die veel over radicalisering onder moslims schrijft, zoals bijvoorbeeld hier

Zou het de komkommertijd zijn? Of juist het einde er van? In ieder geval stromen de reacties op
de website van het Eindhovens Dagblad weer binnen. En ja, ik weet wel dat het niet altijd verstandig is om de reacties onder de artikelen te lezen, maar toch kan ik het meestal niet laten. En dan vooral bij de artikelen die met de gemeente te maken hebben natuurlijk. De enorme ongenuanceerdheid van sommige reacties is echt stuitend (of zal dat alleen op GroenLinksers zo overkomen?) waardoor ik af en toe zelf ook maar reageer in een poging wat dingen recht te zetten die daarvoor scheef gepraat zijn. Tevergeefs, denk ik…

Soms zijn de reacties ook wel fatsoenlijk, maar zeuren is de norm bij een artikel over de gemeente. Ook als het over zaken gaan die de meesten als positief zouden beschouwen. Zo kwamen er afgelopen week een aantal artikelen voorbij waarvan ik dacht: 'Gemeente, goed bezig!', maar waarvan sommige reacties duidelijk iets anders denken.

1. Energiezuinig TL-licht bij gemeente, zo schreef het ED. De gemeente gaat in een van haar kantoren de standaard TL-verlichting vervangen voor extra zuinig TL-licht. Kosten: €40.000. Dat schiet iemand duidelijk in het verkeerde keelgat. Op sarcastische toon gaat diegene er van uit dat de gemeente gerust wat meer wil betalen omdat het toch 'de brugers' zijn die voor de kosten op moeten draaien. Een snelle berekening laat echter zien dat die nieuwe TL-lampen per stuk voor €36 minder stroom gebruiken. Dan lijkt het me duidelijk dat die extra kosten binnen een paar jaar weer terug verdiend zijn en daarnaast bespaart het het milieu. Want hoewel mensen vinden dat de gemeente toch vooral op zichzelf moet bezuinigen, mag dat natuurlijk niet door voor bepaalde zaken eerst wat extra uit te geven zodat je op lange termijn goedkoper uit bent! Het is ook nooit goed…
2. Hot item in deze komkommertijd was de berenkuil. De laatste tijd vergeten nogal wat automobilisten de bocht te nemen en rijden rechtdoor de kuil in. Iedere keer als daar een berichtjke van op de ED-website verschijnt, is men verbaad dat de gemeente daar helemaal niets aan doet. Hoe schandalig! Gewoon een hekje plaatsen en alles is opgelost. Uiteraard ligt een oplossing veel lastiger omdat een hekje, zoals de wethouder ook al aangegeven heeft, wellicht tot veel grotere schade kan leiden. Nu heeft de gemeente besloten om te onderzoeken of het met de stroefheid van de weg te maken heeft. Oftewel: er wordt een oplossing voor het probleem gezocht, maar nu vinden een aantal mensen dat weer zonde van het geld. Het is ook nooit goed…
3. Nog eens een besparing van €50.000 wordt gerealiseerd door de post van de gemeente te laten bezorgen door medewerkers van Ergon. Hoewel de reacties hier wat milder zijn en sommige mensen het ook goed vinden dat de gemeente hierme a) geld kan besparen en b) de Ergon (sociale werkvoorziening) van werk kan voorzien, komen er ook reacties van hypocriet, ongehoord, belachelijk! Want tja, als gemeente mag je natuulijk TNT PostNL niet in de steek laten. Hou lullig ook voor PostNL, de gemeente Eindhoven heeft als taak natuurlijk niet het in stand houden van dat bedrijf (of welk bedrijf dan ook). Als de gemeente dan ook kan kjiezen voor een ander bedrijf met een groten maatschappelijk belang, dan is die keuze toch niet zo heel raar? Het is ook nooit goed…

Tja, er zijn nog veel meer voorbeelden. En nu de politiek weer aan de slag gaat (ja, de eerste mega-enveloppen met stapels onnodig papier hebben mij brievenbus alweer gevonden) zal dat waarschijnlijk alleen maar weer meer worden. Misschien is het goed als we allemaal eens wat meer zouden reageren op berichten in het ED. Zeikerds hebben vaak de overhand, en reageren niet meer als uitgelegd wordt hoe het daadwerkelijk in elkaar zit. Een leuke taak voor de poltici te Eindhoven?

 

Mijn meest recente columns en artikelen zijn te vinden op mijn website De kracht van taal, onderdeel van Cirkel der Seizoenen. Ook daar kun je reageren onderaan de geschreven tekst. Graag zelfs. Ik zie je reactie met belangstelling tegemoet.

Bedankt, Kenny, voor het plaatsen van mijn blogartikel. Ik heb met mijn blog dagboek met een slotje, meegedaan aan een "blogkermis". De blogkermis is nu geopend: Lees ook de andere artikelen over...

[[ This is a content summary only. Visit my website for full links, other content, and more! ]]

Ruim een jaar geleden werd mijn woning geïnspecteerd op de aanwezigheid van asbest en of alle ramen wel van dubbel zouden zijn. Er werd in mijn kantoor een vensterbank van asbest aangetroffen en in alle vertrekken was niet ieder raam van dubbel glas.. Daar werd gewoon een notitie van gemaakt zonder verdere bedoelingen behalve dan dat mijn verhuurder in kaart had wat mijn woning waard zou zijn.

Een klein half jaar geleden werd er aan mij gevraagd of ik mijn moederhaard wilde laten vervangen voor een CV installatie en zou er logischerwijs een nieuwe keuken bij krijgen. Onder mij zit een steen koude kelder (in de winter), de thermostaat van de moederhaard hing maar een paar centimeter boven de vloer… Dus met name de nieuwe moederhaard had ik zeker wel belang bij.. Om de huurders tegemoet te komen zou iedereen 80 Euro schade vergoeding krijgen voor de kleine onkosten die je als huurder zelf moeten maken om alles weer netjes te krijgen (kleedje kopen voor de plek waar de moederhaard stond, klein potje verf voor een klein oppervlak van de muur etc; )

Tussen 23 Mei en 7 Juni was men bij mij aan de slag gegaan, v.a dag 1 was men super netjes en plakte de inloop van gang naar keuken en woonkamer keurig netjes af zodat je geen vlekken kon krijgen door het continu in en uitlopen van mensen met smerige schoenen.

Dag 1 verliep prima volgens schema, bij dag 2 werd er al aan mij verteld dat men niets zou gaan doen met mijn vensterbank van asbest, maar dat stond ook niet op het renovatie schema.

Dag 3 verliep ook prima volgens schema en kreeg er zelfs een glazenzetter cadeau bij, deze heeft overal dubbel glas geplaatst op 1 klein luikje na..

De overige dagen verliep eigenlijk ook alles vlekkeloos totdat mijn keuken betegeld werd, mijn keukendeur bleek niet meer op normale wijze dicht te kunnen. Het in en uitklap mechanisme van de klink kraste tegen de tegels aan wanneer je niet de klink naar beneden drukte (erg onhandig wanneer je in gedachten even elders bent en de deur achter je dicht trekt). Het portier van de deur klapte continu tegen de licht schakelaar aan en beide klachten had ik ook meteen aangekaart.

Met een slijptol werd het in en uit klap mechanisme gehalveerd wat eigenlijk geen porem heeft en een kracht patser ging met zijn handen heel hard hangen tegen de knop van de verlichting in de hoop dat deze een paar millimeter naar rechts zou verschuiven zonder resultaat natuurlijk…

Zelf bleef ik in veel zooi zitten v.a. 7 Juni en moest periodiek thuis blijven voor vergeten klusjes en of correcties. Op 15 Juni zou de eerste oplevering zijn, vooraf liep ik natuurlijk grondig mijn woning door en maakte notitie van mijn woonkamermuur, overbodig achtergelaten gaatjes in de keuken, een barstje in de nieuwe betegeling, gasslang die het gasstel niet kon bereiken, een barstje in de nieuwe keukenkast en was tevens van mening zonder het gat in het tapijt mee te rekenen alleen al aan schilderskosten meer dan de genoemde 80 Euro kwijt zou zijn en daarbij mijn keukendeur bleef tegen de knop van de verlichting aanklappen (wordt vooral leuk in de winter want dan zetten de muren een beetje uit is mijn ervaring).

De opzichter vermelde aan mij een nieuwe langere gasslang krijgt u nog van ons, uw kastje zullen we laten nakijken, de beschadigde tegel daar moet echt iets aan gebeuren waarop deze onderbroken werd door de leidinggevende van het bouw bedrijf… die tegels kun je nooit meer in exact dezelfde kleur terug krijgen dus ik adviseer er een dubbel want contact te plaatsen.. Larie koek first class (ik woon hier sinds omgeving februari 2008 en de WC tegels hebben exact dezelfde kleur als mijn keuken betegeling van nu), maar dat terzijde.. vervang voor het enkele wandcontact maar een dubbel wandcontact.. scheelt jullie werk en voor mezelf komt het ook wel handig uit (kopje koffie, kopje thee, magnetron, friteuse, radio)…

Met een naar onderbuik gevoel ging ik akkoord met de opzichter, liet deze wel weten niet meer continu thuis te willen blijven en een aantal schade punten gewoon maar op papier te zetten zodat ik daar niet verantwoordelijk voor ben zodra ik deze woning verlaat..

Zelf wat in de ronde lopen bellen, een aantal straatbewoners wilden mij wel een handje helpen om de schoonheidsfoutjes weg te werken zodra het bouw bedrijf klaar is.

Na 15 Juni begonnen op mijn adres de irritaties eigenlijk alleen maar te stijgen, verweet mezelf dat ik te vriendelijk was gebleven.. Data’s weet ik niet meer exact.. 16a 17 Juni werd ik bezocht door een tegel zetter "Sorry meneer", "ik ben tegelzetter en heb geen verstand van elektra dus zal de klus door sturen naar de juiste persoon" (wat boeit mij dat nou, het enkele wandcontact zou toch vervangen worden door een dubbel wandcontact? Waarom kwam daarvoor dan toch een tegelzetter?).

Enkele dagen daarna kwam er een klusser mijn keukendeur onderhanden nemen, deze had een behoorlijk stuk van de keukendeur bij geveild en afgeschaafd.. Was zelf op zoek gegaan naar stoffer en blik en had alle troep netjes opgeveegd en bood zijn excuses aan voor zijn gemaakte rommeltje (overbodig op mijn adres).

Wel vroeg ik vriendelijk:”Wanneer wordt mijn gas nu eens aangesloten”,”en zal deze deur nog geschilderd gaan worden?” Ik kreeg meteen als vriendelijke opmerking terug:”sorry meneer”,”ik ben timmerman”,”heb alleen verstand van timmeren”,”omtrent uw gas slang wat op uw lijstje staat zal u toch echt bij de loodgieter moeten wezen”,"Omtrent de deur zou u bij de schilder moeten wezen"

Afgelopen Zondag 3 Juli had ik het wel helemaal gehad, bloggen deed ik al een poosje niet meer omdat ik mezelf niet concentreren kon en kan in diverse zooi en had toen ook de stoute schoenen aangetrokken..

Netjes een vrij boze mail opgesteld aan de coördinator van dit hele gebeuren plus een zichtbare CC: aan mijn contact persoon van mijn verhuurder..
4 Juli had ik nog wat foto’s nagezonden early in the morning..

Daarnaast 4 Juli telefonisch geprobeerd contact te krijgen met de coördinator van dit gebeuren, deze was wel of niet bereikbaar i.v.m. vakantie… 5 Juli kreeg ik hem te pakken en maakte meteen een afspraak voor 6 Juli vanaf of na 16:00 (voor 16:00 zaten zij zelf bom vol met bestaande afspraken en gaf dus zelf aan oke.. voor 16:00 ben ik niet thuis want ikzelf heb ook meer te doen).

Bekeek in de ochtend van 6 Juli mijn klachtenlijstje nogmaals door, had van mezelf meteen door dat ik hen niet zou kunnen overtroeven tijdens vlot rondje door woonkamer, keuken en does..

Bless the internet I thought on that moment…

Mijn klachten waren kort samen gevat:

- Woonkamer had 2 potten verf nodig:

1. witte grondverf om het grijze neigend naar zwarte beton weg te werken
2. de juiste kleur wit, kosten onbekend

- Keuken en does hadden 1 pot verf nodig plus de rest

1. muur vuller om gaatjes te dichten
2. pot spier witte verf
3. klein potje groene verf voor de keukendeur indien ik daar zelf verantwoordelijk zou zijn

ik bezocht dus snel even http://www.schilders-winkel.nl om in die zin man en paard te noemen, daarnaast noteerde ik ook:

- alle overige artikelen die je nodig had zoals verf kwasten, rollers afdek folie, afdek tape die voorkomt dat je by accident een plint, tegel of kastje raakt met de kwast..

Zelf vond ik het ook zwaar balen dat ik maar continu kant en klaar maaltijden moest kopen waar geen of weinig vitaminen in zitten en mijn buidel iig enorm raken. Normaliter kook ik een maaltijd voor 4a 5 personen… een deel ervan verdwijnt daarvan in de vriezer en de dag daarop doe ik dat met een andere maaltijd om wel afwisseling te houden..

Tot voor kort kocht ik een kant en klaar maaltijdje Nasi, Bami, Hollandse gerechten etc; Krijg je binnen 1 dag niet op en om dat zelfde te verspreiden over 2 dagen is echt te weinig en tevens ook vrij eenzijdig…

In het lijstje waarbij ik een rekensom maakte van toekomende kosten, zonder het eet gebeuren hierin mee te nemen, schade herstel van beschadigde tegels in mijn does als opmerking plaatste had ik het voor elkaar gekregen dat ik 175 Euro krijg op rekening van de verbouwer.

Aan mijn woning wordt dan wel niets meer gedaan wanneer ik achteraf nog met fout meldingen kom wegens renovatie.. Zover ik kon inschatten was ik ape trots met de mondelinge overeenkomst..

Tijdens het her inrichten van mijn keuken voor mijn eigen gemak afgelopen dagen knalde ik wel tegen zoveel problemen aan dat ik mij serieus ging afvragen of ik het schade formulier wel zou willen retourneren…

Genoemde 80 Euro + 175 Euro kon net uit, daarin waren niet opgenomen beschadigingen aan de vensterbank keuken die ik vast gelegd wens te hebben voor het geval ik verhuis plannen krijg..

De buizen in de keuken die op lak basis waren geschilderd blijken nu op muur basis zijn te geschilderd (handig schoon maken bij het koken van vette gerechten).

Lette er zelf niet zo op, wanneer ik mijn wasmachine nu aan zet sinds de renovatie borrelt mijn keuken gootsteen ook behoorlijk.. Wie gaat dat betalen???

Hou me in deze gewoon van de domme, een aantal dingen wens ik zwart op wit zien te verkrijgen en voor de rest zoekt men het maar lekker uit.

Zodra het geld op mijn rekening staat kan ik hier aan de slag, ik hoop nu toch wel heel snel...

In het verleden heb ik een paar keer geschreven over het proces van Wilders. Van mij had hij veroordeeld mogen worden. De Rechtbank van Amsterdam heeft op 23 juni anders besloten. Een grensverleggend vonnis dat (gelukkig) wel weer grenzen stelt. De rechtbank heeft geoordeeld dat het beter was om Wilders vrij te spreken dan hem te straffen voor een aantal van zijn uitingen. In het vonnis wordt goed uitgelegd wat de (nieuwe) grenzen zijn van de vrijheid van meningsuiting. Maar bij de interpretatie hebben de rechters zich soms toch wel in bochten moeten wringen.

Volgens de rechters is Wilders soms “grof” geweest, “denigrerend” en “opruiend”, maar dat vinden ze niet genoeg voor het strafbare “beledigen” of “haat zaaien”. Dat lijkt op woordenboekjuristerij maar de rechtbank heeft een en ander wel beargumenteerd. Wilders heeft in het debat nieuwe grenzen opgezocht, waarbij hij soms verwees naar andere voorbeelden. De rechters zijn daarin meegegaan. Maar de vrijspraak was zeker niet vanzelfsprekend.
Van sommige uitspraken stel de rechtbank dat ze op de grens van het strafrechtelijk toelaatbare waren, maar dat de context van het debat of betreffende artikel leidde tot niet-bestraffen. Hier stellen de rechters een nieuwe grens. Het was vanwege een arrest van de Hoge Raad al bekend dat er een (mijns inziens nogal knullig) onderscheid wordt gemaakt tussen het niet kunnen beledigen van een godsdienst en het wel strafbaar kunnen zijn van het beledigen van de betreffende gelovigen. Beledigen van de islam is niet strafbaar, beledigen van moslims kan dat wel zijn. Al wordt de reikwijdte daarvan in de parlementaire behandeling van de wet beperkt.

Toch constateert de rechtbank dat nogal wat uitspraken tegen mensen zijn gericht en niet alleen tegen de godsdienst. Dat sommige uitspraken aan het adres van moslims toch niet strafbaar werden gesteld, heeft Wilders ook te danken aan de toevalligheid dat hij tegelijkertijd ook stelde dat hij niets heeft tegen moslims. Soms nuanceert Wilders zijn opmerkingen door zich ook in positieve zin te uiten over moslims en dat het voor de grote groep voordelen heeft als kwaadwillenden worden aangepakt. Maar daarin onderscheidt hij zich niet van andere politici en die nuancering behoort niet tot de beeldvorming die Wilders over zich afroept.
De rechtbank stelt dat het niet om mensen gaat, maar om hun ideeën en gedrag. Wilders heeft voorgesteld moslims die zich niet aanpassen het land uit te zetten. De rechtbank acht dit discriminerend, maar ook weer niet omdat Wilders er niet álle moslims mee treft. Ik vind dat goedpraten op basis van een flinterdunne redenering: moslims zijn een dreiging … waartegen we ons verdedigen moeten, maar ik heb verder niets tegen je.

Ook het wijzen op zijn status als politicus is grensverleggend. In feite is de onschendbaarheid in het debat van politici verlegd van de raads- en statenzaal of Tweede Kamer naar het gehele publieke debat. Wilders mag zijn uitspraken doen als politicus. Daarmee wordt een nieuwe uitzonderingspositie gekweekt. Politici zijn volgens deze beslissing geen gewone burgers en de gelijke behandeling (artikel 1 van de Grondwet) is hiermee toch wel opgerekt. De verruwing van het politieke debat is daarmee een feit, maar gewone burgers moeten toch oppassen als ze zich op vergelijkbare wijze uiten.

Geert Wilders draaft weer een stuk verder door bij het interpreteren van de uitspraak. Dat dit een overwinning is voor de vrijheid van meningsuiting, valt niet te ontkennen. Maar het vonnis heeft vooral betrekking op politici. Zijn pleitdooi dat niemand meer met haat zaaien geconfronteerd mag worden gaat duidelijk verder dan de bedoeling van de rechters. En dat hij roept dat de betreffende artikelen uit het Wetboek van strafrecht kunnen worden geschrapt, gaat ook veel te ver. Hoe moeilijk de wet ook te interpreteren is, het ontkennen van de Holocaust en islamofobie mag niet. Het is al erg genoeg dat een politicus zich mag profileren met denigreren van bevolkingsgroepen en dus met zaaien van tweedracht in de samenleving en zich hiermee populair mag maken bij zijn eigen kiezers.

Er zijn nieuwe grenzen gesteld, ook voor Wilders. Of die blijvend zijn, zullen nieuwe toetsingen uitwijzen. Geert Wilders kan er niet zomaar een schepje bovenop doen. En dat is wel weer positief. Want politici zoals Wilders moeten vaak met iets nieuws komen, willen ze blijven aanspreken. Met de islam kan hij niet meer dan min of meer in herhaling vallen. En dat is niet goed voor zijn profilering. Een politicus die in dezelfde groef blijft ronddraaien, verliest zijn aantrekkingskracht?

Verder verwijs ik naar het vonnis van de Rechtbank van Amsterdam van 23 juni 2011 en het betreffende artikel in Dagblad De Pers van 24 juni.

Onderstaand artikel hebben Halima en ik geschreven als impressie van onze stage bij De Gelderlander...

“Een genuanceerde snelkookpan”
Halima & Pepijn op bezoek bij De Gelderlander

NIJMEGEN, 16 maart – van onze raadsleden
Alle raadsleden kregen de kans om binnen de gemeente of bij externe organisaties een dag of een dagdeel mee te lopen en wij hadden altijd al willen weten hoe het er op een redactie aan toe gaat. Op 16 maart was het dan zover en gingen Halima de Baedts-El Karouni (PvdA) en Pepijn Oomen (GroenLinks) een dagje meelopen met de redactie van de Gelderlander gevestigd in Nijmegen. Als lokale politici ken je het regionaal blad en vraag je je soms af hoe er op de redactie wordt gewerkt en welke keuzes er gemaakt moeten worden voor het wel of niet plaatsen van een stuk. Als het geplaatst wordt is het ook nog eens heel erg belangrijk waar het geplaatst wordt, in het Algemene deel, regiogedeelte of het Nijmeegse katern.

Werkoverleg
Na een kopje koffie en huishoudelijke mededelingen begon het werkoverleg. Dit is het overleg waar iedere redacteur de anderen meedeelt aan welk stuk hij of zij werkt en wat de stand van zaken is en wordt de krant van de dag daarvoor besproken zowel inhoudelijk als ook het gebruikte fotomateriaal. Onderwerpen varieerden van een artikel over insecten tot en met onderzoek naar cultuurhistorie. Het teamwork is erg belangrijk om dagelijks tot een mooie krant te komen. Gelukkig was de sfeer op de redactie erg goed. We voelden ons helemaal een deel van het team.


Aan het werk!
Ook wij werden aan het werk gezet en mochten nadenken waar wij een stuk over wilden maken. De aardbeving in Japan was nog gesprek van de dag en daarmee werd dus ook het onderwerp kerncentrales en de gevolgen daarvan weer actueel. Niet zo heel ver van Nijmegen vandaan in Dodewaard staat ook een kerncentrale, weliswaar ontmanteld maar hoe ervaren de mensen nu uit Dodewaard het en houdt het mensen nu meer bezig naar aanleiding van de ramp in Japan?

We gingen apart van elkaar achter de pc zitten voor research en kwamen snel uit op een aantal interessante beginpunten zoals Ad Lansink, die de stichting voorzit die over de ontmanteling gaat, en de Gelderse Milieufederatie, die een aantal van de anti-kernenergie actievoerders nog in zich herbergt. Ondertussen was er al een fotograaf geregeld in Dodewaard die ons om 12 uur op de foto zou zetten voor de kerncentrale. Dat werd dus haasten! Zonder plan maar wel met een pen en een paar vellen papier stapten we de auto in richting Dodewaard. Onderweg bespraken we wat we zouden kunnen doen.

Foto maken was zo gepiept en we kregen als tip om naar een restaurant iets verderop te gaan om mensen te spreken die de bouw van de kerncentrale van dichtbij hebben meegemaakt.

De behulpzame eigenaresse stond ons te woord en vertelde breed uit over haar ervaringen met de kerncentrale en over de mensen in het dorp. Wij wilden nog meer mensen spreken dus zetten we ons ritje door naar het centrum van het dorp en bevroegen de mensen aldaar over hun ervaringen. Ondertussen moesten we niet vergeten om ook aantekeningen te maken.

De gesprekken met de aardige gepensioneerde heren verliepen vlot en zo hadden we toch al heel wat informatie verzameld voor ons artikel. Het artikel zou namelijk geplaatst worden in het algemene deel dus we moesten wel met een goed verhaal op de redactie komen.

Deadline was vijf uur (de redactie heeft over het algemeen meer tijd, maar wij hadden nog zoiets te doen als een politieke avond…) en we kwamen ver over drieën pas terug op de redactie. Efficiënt als we zijn richtte Halima zich op de verhalen van de mensen die we in Dodewaard hebben gesproken en schreef Pepijn over de informatie uit de telefoongesprekken en feitelijke informatie over de kerncentrale. De stukken werden netjes op tijd samengevoegd, gecorrigeerd en ingeleverd.

Rondleiding
Gelukkig hadden we nog tijd voor een rondleiding door het hele gebouw die verzorgd werd door Rob Jaspers, waarbij we onder meer een interessante discussie hadden over de rol van de nieuwe media: welke positie heeft een krant als De Gelderlander daarin? Moet de krant zich richten op supersnelle maar niet altijd betrouwbare berichtgeving, of zich juist profileren als het wat langzamer opererende maar écht nieuws brengende en duidende medium? We hadden die dag al aan den lijve ondervonden hoe haastig het maken van een dagelijkse krant is: het ontbreekt een dagbladjournalist eigenlijk aan tijd om veel nuanceringen aan te kunnen brengen in zijn berichtgeving. Hoe moeilijk wordt dat wanneer een krant besluit zich nog veel meer te richten op een berichtgeving à la minute? Helaas en ironisch genoeg ontbrak ons de tijd om hier nog verder over te filosoferen – zowel wij politici als journalist Rob Jaspers moesten op tijd zijn voor de politieke avond op het stadhuis.

De volgende dag openden we met veel verwachting de nieuwe editie van De Gelderlander en we werden niet teleurgesteld: daar was heel pagina 5 ingericht met onze artikelen (‘We lagen er niet wakker van en we liggen er nog steeds niet wakker van’ en ‘Dun bevolkt en ook nog streng gereformeerd’), aangevuld met nog wat extra research door Rob Berends. Een ondanks de hoge tijdsdruk verbazingwekkend genuanceerd stuk over de ervaringen met de kerncentrale in onze regio: het blijkt mogelijk, maar het kostte ons veel energie. We hebben dan ook nog meer respect gekregen voor de redactie die dagelijks in de snelkookpan genaamd ‘Gelderlander’ functioneert. Het was ons een eer daar een dag van deel uit te mogen maken!

Ze zit verdrietig voor me. Haar doel heeft ze niet bereikt en heeft geen idee waar het aan gelegen heeft. Na lezen van enkele boeken, tijdschriften, artikelen en columns werd ze in haar denken bevestigd door het motto: als je het echt wil dan lukt je het ook. “Jammer dat het zoveel energie kost, het put mij bijna uit'. Dat hoor ik regelmatig. De kracht van de wil en wilskracht worden dan door elkaar gehaald.

Wilskracht. Het woord geeft al aan dat je iets met kracht wil bereiken. Het betekent vechten voor, in plaats van samenwerken met. Of je nu in gevecht bent met je gedachten, jezelf een doel hebt gesteld waarvan je diep van binnen al weet dat die onhaalbaar is of worstelt tussen gevoel en verstand bij het maken van een keuze, het kost allemaal erg veel energie. En negen van de tien keer ben je met jezelf in gevecht waarbij het resultaat vaak ook nog tegengesteld is aan hetgeen je juist graag wilt.

Het kan ook anders. In de filosofie van Pythagoras en andere geleerden en filosofen bestaat alles uit energie. Gedachten dus ook uit. Met gedachtekracht kan je veel bereiken, mits je het op een natuurlijke manier toepast. Energie van je gedachten kun je bundelen en gebruiken om op iets te focussen. En deze focus is nodig om je doel te bereiken. Je richt je energie op hetgeen je graag wilt halen en als je wordt afgeleid keer je weer soepeltjes terug naar waar je mee bezig was. Dit is te trainen zonder jezelf uit te putten.

Als je mediteert herken je dit vast. In het begin dwalen je gedachten alle kanten op. Dit is geen enkel probleem. Je merkt op een gegeven moment dat dit gebeurt. Je kijkt naar de binnenkomende gedachte zonder er een oordeel over te vellen en je laat de gedachten weer rustig verdwijnen. Daarna keer keer je terug naar waar je mee bezig was, in dit geval mediteren. Op deze manier kost het geen energie. Het wordt pas zwaar als je op het moment dat de gedachte verschijnt daarmee in gevecht gaat en de gedachte dwingt om weg te gaan. Het mediteren heeft dan geen enkel effect.

(Top) sporters maken hier ook gebruik van. Regelmatig geven sporters na een heel goede prestatie aan dat ze volledig geconcentreerd en gefocust waren op hun wedstrijd. Zij bundelen hun energie. We hangen aan de lippen van mensen als Erben Wennemars als hij vertelt dat hij voor een belangrijke wedstrijd de race al vele malen in zijn hoofd heeft gevisualiseerd.

Op deze manieren zet je de kracht van de wil in, je bereid je voor op het te behalen resultaat door energie te bundelen in plaats van te vechten met behulp van wilskracht. Dat laatste lijkt daadkrachtig maar werkt vaak averechts.

Waar maak jij gebruik van?

Univers is de goedgelezen universiteitkrant van de Universiteit van Tilburg. Deze week is Univers van tabloid krant overgeschakeld naar een magazine met spraakmakende artikelen, mooie foto’s en glossy papier. Voor het eerste Univers magazine ben ik geïnterviewd voor de nieuwe Engelstalige rubriek 'Passion, fear & faith'. Hierin een portretinterviews met (oud)-medewerkers en (oud)-studenten van de UvT.

De nieuwe Univers is te lezen via deze link. Ga voor het artikel naar pagina 30-31.

Op mijn diverse artikelen over de geschikheid van Drupal ook veel reacties van mensen die de plank helemaal misslaan.

Zoals "Kan wel zijn, dat je in Rails makkelijker kan bouwen, maar Rails is moeilijk te hosten".

Sidenote: Ik heb slechts heel weinig ervaring met Python-hosting (enkel trac projectmanagement), dus durft hoogstens te zeggen dat ik verwacht dat onderstaand daar ook voor geldt.

Ten eerste: Ja! Voor je Ruby on Rails project is minder hosting te vinden.
Ten tweede: Dat is volledig irrelevant voor de projecten waar we het over hadden.

meer lezen

In Zwolle zijn we gezegend met een geweldige weblog (met een weliswaar wat fantasieloze maar wel heel logische naam).
Geweldig omdat een legertje razende reporters overal bij is als er wat te doen valt in de stad en daarvan binnen de kortste keren verslag doet op weblogzwolle, vaak met een serie eigen fraaie foto’s.
Ook geweldig is dat ze elk persbericht dat je ze stuurt integraal overnemen. Naar journalistieke maatstaven is dat misschien niet zo geweldig (op de opleiding moesten we als eerstejaars althans tot vervelens toe persberichten herschrijven), maar voor een politieke partij is dat lekker handig natuurlijk. Niet dat we te klagen hebben over De Stentor (in de volksmond nog steeds de Zwolse Courant trouwens) of huis-aan-huis-blad De Peperbus (vernoemd naar de kerktoren in de binnenstad met die vorm). Maar die willen vanwege hun journalistieke professionaliteit nog wel eens een eigen draai geven aan je nieuwtje. Op weblogzwolle staat je verhaal precies zoals je het zelf bedoeld hebt. Helemaal geweldig.

En het weblog wordt behoorlijk goed gelezen. Terecht, want de ruim zestig mensen die het weblog tijdens het tikken van de bovenstaande regels bezochten hebben in de tussentijd maar liefst al drie nieuwe berichten zien verschijnen. Onder die artikelen staat nu nog “Reageer! (0)” Maar dat kan snel veranderen. Soms komen er tientallen reacties op een bericht. Voor je nu denkt dat ik daar ook meteen de kwalificatie ‘Geweldig’ aan toevoeg… daar wil ik het nu juist eerst even over hebben.

Onlangs presenteerde ik, samen met een aantal partners uit de stad, een plan voor de verfraaiing van een brug over de stadsgracht. Die brug is in de jaren ’70 van de vorige eeuw 28 meter breed gemaakt, omdat men toen nog het idiote plan had omarmd om een snelweg dwars door de historische binnenstad aan te leggen. (Je kunt met eigen ogen komen kijken waarom het maar goed is dat dat onzalige plan de stad uiteindelijk bespaard is gebleven.) Nu is de brug een desolate asfaltvlakte waar per uur tientallen stads- en streekbussen overheen rijden en op drukke winkelmomenten honderden automobilisten proberen een plekje in de parkeergarage net over de gracht te bemachtigen. Op onze website (zie de pagina http://zwolle.groenlinks.nl/breed, vanwege die 28 meter, begrijp je) kun je lezen en zien hoe die brug met een paar simpele ingrepen al een stuk prettiger zou kunnen worden (zeker als straks de bussen een andere route nemen, zoals het plan is), maar daar gaat het mij nu niet om.

Op ons plan dat twee keer op weblogzwolle is terecht gekomen – eerst de aankondiging en later het verslag van de presentatie – zijn ruim twintig reacties gekomen, van twaalf verschillende bezoekers. Onder wie ‘rudy’ en ‘Sjaak’:

• Bericht door rudy, op 11 maart 2011 om 08:38
zinloos plan!
• Bericht door Sjaak, op 11 maart 2011 om 10:57
zinvol plan!

Aan zo’n uitwisseling van standpunten ken ik niet direct het predicaat ‘geweldig’ toe. In dezelfde categorie is de reactie van deze narcist:

• Bericht door ikke, op 3 maart 2011 om 23:56
Groen Links houdt nu eenmaal van bruggen met fietspaden en daar moet alles voor wijken.

Met zo’n gast ga ik maar niet in discussie. Gelukkig doen de reageerders dat over het algemeen onderling wel. En om eerlijk te zijn: ik heb in de gemeenteraad wel eens debatjes gehoord die onder dit niveau zaten:

• Bericht door stadshagen, op 10 maart 2011 om 23:21
Op deze brug staan regelmatig files. Hoe kun je dit oplossen als er rijbanen verdwijnen?
Dit plan slaat helemaal nergens op. Leuk idee om over te praten tijdens een borreltje. Maar meer ook niet.

• Bericht door Bart1, op 11 maart 2011 om 08:14
enige manier om van die files af te komen is de sluiting van de parkeergarages in de binnenstad. Vooral die onder de mediamarkt, maar ook die aan de pletterstraat en noordereiland. Deze zouden dan in 1 grote parkeergarage buiten de binnenstad moeten komen, met pendelbus naar de binnenstad, of op de plek van de vogeltjesbuurt (als dit al niet de bedoeling was). De garages kunnen omgebouwd worden tot iets nuttigs.

Voor de duidelijkheid: die Bart1 is geen pseudoniem van mij en (voor zover ik weet natuurlijk) ook niet van een van mijn fractiegenoten of onze steunfractieleden.

Wat je wel vaak ziet bij dit soort ‘gesprekjes’ op het net is dat de discussie – net als op verjaarsfeestjes en interruptiesdebatjes in de raadszaal – afdwaalt.

• Bericht door wichert, op 11 maart 2011 om 12:50
Swollwacht pleit al jaren voor een Transferium
[Wichert is actief voor deze lokale partij. PR]

• Bericht door Observer, op 11 maart 2011 om 17:34
@Wichert, een Transferium? nu de grootste tegenstander van een transferium, Wethouder Cnossen weg is, zijn er misschien nieuwe kansen???

Er is ook wel het een en ander af te dingen op de juistheid van de beweringen. ‘Observer’ schildert bijvoorbeeld in mijn ogen een al te negatief beeld van voormalig cu-wethouder Janco Cnossen, die in de vorige raadsperiode met GroenLinks nog in het college een mobiliteitsbeleid door de raad heeft gekregen waarin expliciet terugdringing van het binnenstedelijk autogebruik is opgenomen en die het autoluw maken van de binnenstad voor zijn rekening heeft genomen.
Veelal blijft het ook bij losse flodders zonder dat een twistpunt echt wordt uitgedebatteerd:

• Bericht door Observer, op 10 maart 2011 om 21:30
Uit alle bovenstaande reacties blijkt wel dat dit achter de Kamperpoortenbrug liggende gebied wel een oppepper kan gebruiken.
Waarom zou dit plan daar niet de aanzet voor kunnen zijn. Alleen met zeuren komen we er niet.

• Bericht door ingrid, op 10 maart 2011 om 21:42
@ Observer, da’s mooi maar doe dit maar even nu niet. We moeten al genoeg bezuinigen.

Wat hier helemaal buiten beeld blijft is dat de gemeente de komende maanden juist – ongeacht de bezuinigingen – samen met bewoners, gebruikers en bezoekers van de binnenstad tot een plan wil komen om de Zwolse binnenstad een flinke oppepper te geven.
Maar opvallend is dat in de reacties op ons plan een aantal maal standpunten met zeer relevante argumenten worden onderbouwd, zoals in een bijdrage over de komst van een nieuwe fiets- en voetgangersbrug in de buurt:

• Bericht door Observer, op 10 maart 2011 om 20:23
Die “andere’ brug is mijns inziens overbodig en stedenbouwkundig zeer ontsierend.
En ook zou deze brug op slechts 4 minuten loopafstand van de kamperpoortenbrug komen te liggen.
En daarbij, voor de helft van het geld kan de bestaande Kamperpoortenbrug opgepimpt worden.
De gemeente zou dus veel geld overhouden als ze de Rodetorenbrug niet zouden bouwen en dat is in deze tijd van bezuinigingen toch erg welkom?

Zo’n argumentatie zou op ons raadsplein ook bepaald niet misstaan. En wat te denken van Sjaak, die eerder nog alleen maar ‘zinvol plan’ noteerde. Hij blijkt bijzonder goed geïnformeerd te zijn:

• Bericht door Wallie, op 10 maart 2011 om 22:46
oww jah, en wat doen we aan die files op de brug in het weekend? met minder rijbanen zal dat er niet minder op worden. Staat straks de hele singel vol met auto’s

• Bericht door Sjaak, op 11 maart 2011 om 14:46
Dit plan moet in samenhang worden gezien met http://vimeo.com/8995467, anders is het inderdaad geen logisch plan.

In tegenstelling tot wat je aanvankelijk geneigd bent te denken, blijken zijn twee losse woorden ‘zinvol plan!’ geschraagd te worden door een behoorlijke kennis van zaken. Hij brengt dit nieuwe plan terecht in verband met een eerder voorstel van GroenLinks Zwolle voor de verkeerscirculatie in de omgeving van de brug: Sleutelring.

Al met al zijn de reacties van lezers op weblogzwolle misschien niet ‘helemaal geweldig’, maar hier en daar – in tegenstelling tot wat menigeen denkt over dit soort ‘forumpagina’s’ van een heel behoorlijk niveau. Daarmee is deze ode aan weblogzwolle compleet. Weblogzwolle – in een woord: geweldig!

documentatie:
• www.weblogzwolle.nl
• http://zwolle.groenlinks.nl/breed: ons plan voor de Kamperpoortenbrug
• http://www.weblogzwolle.nl/content/view/22001/55/: de aankondiging van de presentatie van ons plan + 4 reacties
• http://www.weblogzwolle.nl/content/view/22110/55/: verslag van de presentatie van ons plan (ons eigen persbericht, aangevuld met foto’s van de weblogreporter) + 19 reacties
• http://zwolle.groenlinks.nl/sleutelring: ons verkeerscirculatieplan dat de basis vormt voor het voorstel voor de brug

Het is geschied! De verkiezingen van twee maart jl. zitten er weer op, en ik duik direct in het diepe als kersverse fractiemedewerker voor GroenLinks in de Provinciale Staten Flevoland. Een hoop heisa rond de tweede zetel, veel gedoe rondom … Verder lezen →

Steeds vaker lees ik in allerlei artikelen dat schrijven helpt om je gedachten te ordenen, je hoofd leeg te maken en je blik naar binnen te richten. Veel mensen houden al jaren een dagboek bij waarin ze alle belevenissen aan het boek toevertrouwen alsof het hun beste vriend of vriendin is. Het hoeft natuurlijk ook geen briljante literatuur te zijn, spelfouten maken niet uit. Het gaat om jouw gevoel en je emoties die je aan het papier toevertrouwt. Je kiest er tenslotte zelf voor of je de tekst voor jezelf houdt of met anderen deelt.
Schrijven is een soort ontdekkingsreis. Het is spelen met woorden, lekker fantaseren en je creativiteit de vrije loop laten. Het is een prachtig middel om je te uiten. Je hersenen werken op een andere manier, het denken wordt even uitgeschakeld.

En …. schrijven is goedkoop. Je hebt alleen pen en papier nodig of je computer natuurlijk. Hoe vaker je dit doet, hoe meer jij je eigen binnenwereld  en je diepste verlangens leert kennen. Er is eigenlijk maar één voorwaarde: durf eerlijk tegen jezelf te zijn. Er kunnen namelijk vragen naar boven komen zoals: 'vind ik dit werk nog wel leuk?',  'doe ik wel de activiteiten waar ik energie van krijg?' of 'passen mijn partner en ik nog wel bij elkaar?' Je krijgt meer inzicht in je wensen en je dromen. En dat kan bijzonder lastig zijn. Het leuke is dat als je doorzet, regelmaat in je schrijfactiviteiten brengt en durft te ervaren wat er van binnen bij je gebeurt, de antwoorden op je vragen eveneens naar boven komen.

Wil je eens op een andere manier met jezelf aan de slag? Ga het schrijfavontuur eens aan en wie weet waar je uitkomt.

Wat zijn jouw ervaringen hiermee?

Wat een vroegte in de Polder! Half zes uit de veren, en om kwart voor zeven klaarstaan voor de eerste grote actie van DWARS Almere. Daar ben je uiteindelijk een politieke organisatie voor. Onze actie was gepland, maar kreeg onverwacht … Verder lezen →