Op steeds meer verpakkingen komen waarschuwingen te staan. Meestal betreft dit de inhoud: “Roken kan longkanker veroorzaken” of “Niet voor oraal gebruik”.
Gisteren tijdens het hardlopen kwam ik dit tegen:

De eigenaar moet gedacht hebben: “Laat ik het maar ver weg gooien, dan kan mijn kind er niet in stikken”.
Nee, stikken zal je kind niet, misschien wel een eend of zwaan. Maar… de kans dat je kind het gaat eten heb je wel enorm vergroot!

Misschien moet er op alle plastic verpakkingen een waarschuwing komen: “Plastic in het milieu vergiftigd de voedselketen”.

Beter nog is dat al het plastic weer ingezameld wordt, dus teken de petitie om statiegeld te behouden op EchteHeld.nl.

En als je plastic op straat tegenkomt, ruim het even op, moeite van niks en geweldig resultaat!

Op 24 maart kwamen 71 mensen naar de IJ-kantine. Het was geweldig weer, mooi weer om op het terras van de IJ-kantine plaats te nemen en heerlijk te genieten van het uitzicht en de eerste zonnestralen te verwelkomen. Deze mensen gingen niet zitten, ze kwamen voor de schoonmaak actie “Wees erbij, maak schoon dat IJ!”.

In drie uur tijd zijn er 104 grote vuilniszakken gevuld met allerlei vuil: schoenen, paraplu’s, aanstekers, emmers, dekzeilen, een faxmachine maar vooral heel veel plastic! Plastic dat anders de kans had gekregen zich te voegen bij de Plastic Soep in de oceanen. De soep die we onze kinderen voorzetten; vissen en vogels zien het aan voor voedsel en zo komen alle giftige stofjes in en aan het plastic (pesticiden, die ook steeds meer in de oceanen voorkomen, plakken als het ware aan het plastic vast) in de voedselketen.

Hieronder een impressie van de dag. Gefilmd door Ward ten Voorde

.

Mijn bedank-toespraak waarin ik vertel over de “Keep it Clean day” waarop Nederland in één dag wardt schoon gemaakt naar voorbeeld van de actie van “Let’s do it” in 2008 in Estland (zie hier het filmpje daarover).

En hier een foto van Anne Haffmans en mij van de berg afval die drie uur eerder nog langs het IJ lag:

Heel veel dank aan iedereen die meegewerkt heeft, en ook aan de sponsoren:
De IJ-kantine en stadsdeel Amsterdam-Noord die de borrel met hapjes na afloop mogelijk maakten. Amsterdam Noord die ons ook voorzag van grijpstokken, zakhouders en handschoenen. En WorkCycles die ons de bakfietsen uitleende.

Opgeruimde groet,
Anne Haffmans en Peter Smith

De Verboden Wetenschapsmonologen (muzikaal theater) vertellen de aangrijpende verhalen van academici die in hun eigen land vervolgd werden en in Nederland een veilige werkplek vonden.

De monologen zijn gebaseerd op echte verhalen van gevluchte wetenschappers.

Ik keek benieuwd naar de namen van de wetenschappers die figureren in de voorstelling, en miste een belangrijke naam:

De Egyptenaar, liberale moslim en balling Nasr Abu Zayd, oud-Cleveringahooglerar aan de Universiteit Leiden, overleden in 2010.

Hij was sinds 1995 balling in Nederland nadat hij in Egypte tot geloofsafvallige werd bestempeld. Hij beschouwde de Koran als een zowel religieus alsook mythisch en literair werk.

Wikipedia: “Abu Zayd gold als groot kenner van de islamitische stromingen in de islamitische wetenschappen en stelde zich tot doel een te ontwikkelen die moslims in staat stelt hun eigen tradities te verbinden met de moderne wereld van
vrijheid, gelijkheid, mensenrechten en democratie. Op basis van kritisch onderzoek van de Koran en de hadiethliteratuur kwam Abu Zayd onder meer tot de conclusie dat de juridische positie van de vrouw gelijk dient te zijn aan die van de man.”

Uit mijn eerdere blogs over hem: 

Nasr Abu Zayd kritisch op de Arabische Wereld én op het Westen (November 2009)

Nasr Abu Zayd over wie ik eerder veel heb geschreven levert in de NRC harde kritiek op de Arabische wereld én op het Westen.

Typisch Nasr om tegen beide partijen tegelijk aan te schoppen.

Nasr houdt altijd een interessante balans tussen pessimisme en optimisme; of tussen realisme en idealisme.

Uit het interview:

“Verandering [in Egypte en in de Arabische wereld] , zegt Abu Zayd, is noch in het belang van de staat, noch in het belang van de Moslimbroederschap. ,,Noch, ben ik bang, van het Westen.”

Waarom niet?

,,Omdat het Westen enorme economische belangen bij de regimes heeft. Het doet er niet toe wat die regimes doen met vrouwen of vrijheid of democratie, zolang die belangen maar worden beschermd.”

Verandering is alleen mogelijk als het gebied wordt overgelaten aan zijn eigen dynamiek. ,,De voortdurende buitenlandse interventies” – Abu Zayd doelt op het kolonialisme, en nu de oorlogen in Afghanistan en Irak en het Israëlisch-Palestijnse conflict – ,,staan een gezonde ontwikkeling in de weg. Godsdienst is de enige toevlucht voor de mensen om zich te beschermen.”

[...]

,,Als geleerde, als dromer moet ik ook optimistisch zijn. Hoe kan een wetenschapper die zijn droom over de toekomst verliest zijn werk voortzetten? Je moet geloven in de mogelijkheid van mensen om hun leven te veranderen, in welke maatschappij ze ook leven.”

 ———————————————————————————

Hoe rechts stelselmatig de liberale islam onderuit haalt

Juist omdat ik weet dat rechts alles op alles zet om de liberale islam tegen te werken, bijvoorbeeld ook in zijn meest democratische gedaante zoals Nasr Abu Zayd,  ben ik uiterst wantrouwig tegenover rechts dat nu een enorm grote grote bek trekt.

Terwijl de Leidse professoren Bolkestein en Ellian een voortrekkersrol spelen in de strijd tegen Ramadan, hebben de Leidse neocon-professoren Cliteur en Ellian een voortrekkersrol vervuld in de buitengewoon aanstootgevende strijd tegen hun Leidse collega Nasr Abu Zayd.

In twee uitgebreide artikelen in Civis mundi[1] heeft Paul Cliteur  de moeite genomen de Leidse oud-Cleveringa-hoogleraar en inmiddels WRR-auteur, de liberale moslim Nasr Abu Zayd, als moslim en als wetenschapper onderuit te halen. Cliteur schrijft over Abu Zayd, die in Egypte door de moslimfundamentalisten werd vervolgd:

“Het is natuurlijk wrang wanneer iemand die in zijn eigen land zoveel problemen heeft ondervonden met moslim-fundamentalisme in zijn nieuwe gastland te horen krijgt dat de fundamentalisten in zekere zin gelijk hadden. Toch moet ik dat doen.” (Civis mundi 41, p. 221)

Cliteur weigert Abu Zayd als gelovige moslim te beschouwen. Voor Cliteur is Abu Zayd een afvallige en een atheïst- en het maakt voor hem niet uit wat Abu Zayd zelf hierover zegt. (p.222). Ook kunnen “wij” volgens Cliteur Abu Zayd niet serieus nemen als wetenschapper (p. 225) . Cliteur baseert overigens zijn kritiek op één autobiografisch boek; hij haalt de wetenschappelijke publicaties van Abu Zayd niet aan.

In het tweede artikel When in Rome… herhaalt Cliteur zijn vijandige argumentatie tegen Abu Zayd. Maar deze keer heeft hij ook een Goede Moslim aan te bieden, die hij als kontrast tegenover de Slechte Moslim Abu Zayd kan stellen: Afshin Ellian. Wat Cliteur bij Ellian zo bevalt, dat is het feit dat hij bij Ellian een kritiek “op de islam an sich” aantreft- “niet alleen op de verschillende interpretaties van de islam […] ”. “Dat [de kritiek op de islam an sich] betekent kennelijk dat de zaak niet helemaal hopeloos is .” ( p. 21)   De Goede Moslim Ellian is de volledig geseculariseerde moslim die bovendien slecht spreekt over de islam. Ellian over de islam: “De islam is een structurele wantoestand die al ruim veertienhonderd jaar alle aspecten van opvoeding, cultuur, economie, politiek en omgangsvormen overheerst. [....] Het lijkt op de pest: waar de islam ook komt overheerst armoede, gebrekkige ontwikkeling, analfabetisme, onderdrukking, corruptie, frustratie en vooral geweld.”[2]

Oud-marxist Ellian vervalt hier in een typische denktrant van oud-marxisten: in plaats van de economie als allesbepalende factor, wordt nu de religie als allesbepalende factor gezien. De Parijse hoogleraar arabistiek Mohammed Arkoun: “De overvloedige politieke literatuur vervalt in dezelfde fouten [als het marxisme] als zij van de verdinglijkte, verstarde, tijdloze en gebanaliseerde islam de belangrijkste en onoverkomelijke bron maakt voor alle ideologische afwijkingen, geweld, intolerantie en mislukking in al die samenlevingen waar deze ‘religie’wordt aangehangen.”[3]

Paul Cliteurs kritiek op Nasr Abu Zayd is opmerkelijk, zowel inhoudelijk alsook formeel. Om te beginnen met formele aspecten: Cliteur heeft nooit contact of dialoog gezocht met Abu Zayd. Hij spreekt niet met hem, hij schrijft over zijn Leidse collega. Een subject wordt tot object gemaakt. Mohammed Arkoun, de Parijse hoogleraar Arabisch zegt: “De islam is geen uitdaging van het andere, geen bron van reflectie, geen gesprekspartner, geen samenwerkingspartner voor de Europeaan, het blijft deze derde persoon, het object waarover men spreekt, dat men onder de microscoop legt, reïficeert, opblaast of banaliseert tot er en ideologisch monster overblijft […] “[4]

Arkoun heeft het hier niet eens over een mens, hij heeft het over de islam, die hij graag als gesprekspartner behandeld zou willen zien. Maar Abu Zayd is eens mens en een wetenschapper die van Cliteur tot belachelijk en verachtelijk object wordt gemaakt. Cliteur baseert zijn kritiek op één boek van Abu Zayd. Hij noemt Abu Zayd een balling, maar vertelt er niet bij, dat Abu Zayd professor is in Leiden, en zelfs Cleveringa-hoogleraar was. Het verzwijgen van deze relevante context-informatie heeft een beledigend karakter, te meer omdat Cliteur Abu Zayd de wetenschappelijke competentie meent te kunnen ontzeggen. Het is bijna komisch te noemen, dat Cliteur zich achter de veroordeling van de fundamentalisten stelt, en deze inzake Abu Zayd gelijk geeft. Daarmee geeft Cliteur zichelf als fundamentalist – verlichtingsfundamentalist- te kennen. Mohammed Arkouns opmerking over fundamentalistische intellectuelen treft ook Cliteur: “[…] elke verwijzing naar de leer van de geschapen koran [wordt] krachtig verworpen door de huidige bewakers van de ‘orthodoxie’.  Heel wat intellectuelen zijn medeverantwoordelijk voor deze verwerping omdat ze geen theoretisch belang zien in de modernisering van het islamitische denken en de heropening van het zeer rijke theologische en antropologische debat.”[5]

[1] God houdt niet van vrijzinnigheid , In: Civis mundi; vol. 41 (2002), afl. 4, en When in Rome, do as the Romans do In: Civis mundi; vol. 42 (2003), afl. 1.

[2] Wie is die vrolijke ketter? In: Brieven van een Pers, p. 227.

[3] Bolkestein en Arkoun: Islam en de democratie, 1994, p. 14.

[4] Bolkestein en Arkoun: Islam en de democratie, 1994, p. 13.

[5] Bolkestein en Arkoun: Islam en de democratie, 1994, p. 38.

———————————————————————————————————————

Paul Scheffer en Hans Jansen over Nasr Abu Zayd

Vandaag schrijft Hans Jansen weer over Nasr Abu Zayd ( zie ook mijn vorige Jansen/Abu Zayd blog). Hij haalt Paul Scheffer aan, die in Het land van aankomst schrijft over Nasr Abu Zayd.

Hans Jansen:  ”Scheffer heeft gemerkt dat deze man [Abu Zayd] zijn weldoeners en asielverleners in zijn geschriften regelmatig als ‘de vijand’ aanduidt. Niet de moslimactivisten die hem wegens vermeende afvalligheid van de islam naar het leven staan zijn voor Abu-Zayd de vijand, maar degenen die hem toevlucht verschaffen.”

Scheffer geeft in Het land van aankomst geen paginanummers voor de door hem gebruikte citaten, maar ik heb een passage gevonden in het boek “Vernieuwing in het islamitisch denken”, die vermoedelijk bedoelt is. Ik citeer hier de hele passage, zoadat iedereen zich ervan kan overtuigen of dit de bewijs is dat Abu Zayd “de niet-moslims als de vijand [blijft] beschouwen” zoals Jansen schrijft.

Mij, niet-moslim, beschouwt Abu Zayd in ieder geval niet als vijand.

Ik zal in een  vervolg-blog ingaan op de door Abu Zayd voorgestelde vernieuwing van het islamitisch denken.

Als met citaten wordt gesmeten, en bovendien niet eens wordt vermeld waar deze citaten vandaan komen, lijkt het me belangrijk even eerst te beginnen de tekst goed te lezen die bedoeld wordt:

Abu Zayd: “De culturele uitdaging waarmee onze islamitische gemeen­schap zeven eeuwen geleden geconfronteerd werd heeft de wij­ze bepaald waarop de geleerden schreven en compileerden; zij verzamelden alles wat in engere of ruimere zin met de Tekst ver­band hield onder de noemer van koranwetenschappen. De uit­daging waarmee wij vandaag geconfronteerd worden, vereist dat wij een andere weg inslaan. Vandaag is ons probleem niet meer dat wij ons erfgoed voor de ondergang of onze cultuur voor versplintering moeten behoeden. Al is dat een probleem dat altijd voor alle gemeenschappen belangrijk is, toch zijn we van mening dat het op dit moment, waarop het bestaan zelf be­dreigd wordt, niet het allerbelangrijkste probleem is. Niemand kan de ogen sluiten voor het verbond van de externe vijand, be­lichaamd in het wereldimperialisme en het Israëlische zionis­me, met de reactionaire krachten die in het binnenland de heer­schappij voeren. En zo zijn wij vandaag in de situatie terechtge­komen dat wij zelf ons eigen voortbestaan moeten verdedigen, nu de vijand er vrijwel in geslaagd is door onze gelederen heen te breken om voor eens en voor altijd te proberen ons van ons ware bewustzijn te beroven en het door middel van zijn culture­le instellingen en media te vervangen door een vals bewustzijn dat moet bewerkstelligen dat wij ons uiteindelijk bij zijn bedoe­lingen met ons neerleggen en ons volledig onderwerpen. De schriftgeleerden in het verleden hebben de uitdaging aangeno­men waarmee zij geconfronteerd werden en zij zijn er tot op ze­kere hoogte in geslaagd het erfgoed voor teloorgang te behoe­den. Het erfgoed dat zij hebben bewaard had niettemin een re­actionair karakter, zoals we eerder hebben aangeduid. [p.59]

Wat zouden wij nu als wetenschappers moeten doen om de uitdaging van tegenwoordig aan te kunnen? Op deze vraag zijn ongetwijfeld verschillende antwoorden mogelijk, omdat weten­schappers verschillende visies hebben op de werkelijkheid waarin wij leven, met al haar invloeden en conflicten. Zij heb­ben immers ook verschillende, uit hun eigen opvattingen en prioriteiten voortvloeiende, visies op de problemen, de dilem­ma’s en de structurering van onze werkelijkheid. Sommigen bij­voorbeeld denken dat onze ware redding te vinden is in de te­rugkeer naar de islam onder toepassing van zijn voorschriften en door de islam ons gehele economische, sociale en politieke leven tot in de kleinste details van het individuele en maat­schappelijke bestaan te laten beheersen. [...] Tegenover het tegenwoordige religieuze discours staat de stroming van de vernieuwing. Dat is een stroming die vindt dat wij van de ouden niet alles klakkeloos kunnen overnemen. De ouden leefden immers in hun tijd, waarin zij hun mening vormden, de basis legden voor allerlei wetenschappen, een be­schaving stichtten, een filosofie samenstelden en een denkwijze vormgaven. De som van dit alles is het erfgoed dat zij ons nage­laten hebben. Het is een erfgoed dat nog steeds deel uitmaakt van ons bewustzijn en dat bewust of onbewust invloed op ons gedrag heeft. Wij kunnen dit erfgoed niet buiten beschouwing laten, maar wij kunnen het evenmin aanvaarden zoals het is; wij moeten het opnieuw vormgeven, afstand nemen van wat niet meer bij onze tijd past, de positieve kanten ervan bevestigen en het opnieuw vormgeven in een taal die bij onze tijd past. Deze vernieuwing is onontkoombaar als we onze huidige crisis te bo­ven willen komen. Zij verbindt namelijk onze oorsprong met het heden en het nieuwe met het overgeërfde [...]  “

“Zijn weldoneres en asielverleners” valt Abu Zayd hier niet aan, zoals Jansen beweert.
Hij verzet zich tegen imperialisme en zionisme, net als vele Westerse intellectuelen.

———————————————————————————————————————

Verlichting in het Islamitisch denken: Nasr Abu Zayd

Nasr Abu Zayd heeft veel geschreven over verlichting en Islam. Zijn meest recente tekst Reformation of Islamic thought (2006)  is op internet te vinden, net als zijn Leidse oratie als Cleveringa-hoogleraar The Qur’an : God and man in communication. Verder is in de laatste jaren nog verschenen Rethinking the Qu’ran (2004) . Eind augustus schreef Abu Zayd een artikel in de Volkskrant “De gematigde islam bestaat niet alleen, maar wint ook aan invloed”.

Abu Zayd gaat vrij ver in zijn kritiek op de islam, veel verder dan andere liberale moslims:
“Er zijn bijvoorbeeld li­berale islamistische intellectuelen, die een vorm van civil society en dus ook van de­mocratie bepleiten, binnen de context van een politieke islam. Waar zij vooral voor terugschuwen is de scheiding van staat en religie, dus een seculiere maatschappij, omdat het Arabische begrip almaniah (secularisme), lange tijd met atheïsme is geas­socieerd. Mijns inziens is secularisme in de zin van de scheiding tussen kerk en staat noodzakelijk voor de opbouw van een civil society, en moet dus ook het meer libera­le islamisme worden bekritiseerd. [Dit slaat bijvoorbeeld ook als kritiek op Tariq Ramadan, M.T]“

Abu Zayd keert zich tegen een orthodoxe interpretatie van de islam, en probeert aan te tonen dat de islam ook andere denkers dan orthodoxe heeft gekend:
“De koran is Gods woord. Alle moslims hebben dit door de eeuwen heen onder­schreven. De discussie ging over de kwestie of de koran eeuwig was, of tijdelijk en geschapen. Dit leidde tot hevige debatten en zelfs tot de vervolging van de aanhan­gers van één van beide posities. De orthodoxe notie van een eeuwige koran leidt er automatisch toe dat de letterlijke betekenis van de tekst de enige ware is. Deze na­druk op de onfeilbaarheid van de heilige tekst is de logische conclusie uit het idee dat de tekst de precieze, woordelijke uitdrukking is van de absolute goddelijke wer­kelijkheid. En terwijl dit idee binnen het christendom als een extremistische doctri­ne werd gezien, omdat de theologie daar gebaseerd was op vier verschillende evange­liën, is het in de islamitische theologie altijd de meest gangbare leer geweest [...] . Deze intellectuele strijd tussen islamitische theologen over de precie­ze aard van de koran werd uiteindelijk beslecht in het voordeel van de orthodoxen tegenover de heterodoxen.”

Zelf is Abu Zayd een “heterodoxe” islamitische denker.
“Andere [niet-orthodoxe] scholen in de geschiedenis van het islamitische denken, die een meer rationele interpretatie van de islam voorstonden, zijn steeds meer terzijde geschoven. De orthodoxe theologie is de algemene politieke ideologie geworden van de meeste moslimstaten, enkel en alleen omdat ze gehoorzaamheid als een religieuze plicht ziet en politieke leiders graag wor­den gezien als de representanten van Gods gezag op aarde. “

De koraninterpretatie die Abu Zayd afwijst omschrijft hij als volgt:
“Aangezien verzet tegen intellectueel absolutisme een belangrijke bedreiging vormt voor politieke dictaturen, probeert men in de islamitische wereld nog altijd om de waarde van vrijheid te ondermijnen door religie als haar tegenstander voor te stellen. Daarom worden begrippen als gedachtenvrijheid, secularisme en Verlichting tot ‘sa­tanische’ begrippen bestempeld. Omdat deze begrippen bovendien allemaal pro­ducten van de westerse cultuur en Europese beschaving zijn, wordt gesuggereerd dat ze de essentiële kenmerken van de islamitische cultuur en beschaving tegenspreken. Daarom moeten ze worden afgewezen, opdat de moslims hun eigen identiteit niet verliezen, en niet alleen voor altijd gedomineerd zullen worden door hun historische vijanden, maar ook cultureel aan hen vastgeklonken zullen zijn. Om de gewone moslims ervan te overtuigen dat er geen enkele uitweg is behalve het vasthouden aan de zuivere islamitische identiteit, wordt de koran gebruikt en uitgelegd als de enige bron van Licht en daarmee ook als de enige bron van Verlichting.”

Dit wijst Abu Zayd af.

Verder legt Abu Zayd uit dat de islam zowel een historische als ook een universele dimensie heeft, die hij als volgt omschrijft:
“De is­lam heeft, net als elke andere godsdienst, meer dan één dimensie. De eerste is de his­torische dimensie, die haar specifieke leer over geloof, ethiek en vroomheid ontleent aan de context van de zevende eeuw. De tweede dimensie is universeler en vertegen­woordigt meer algemeen-menselijke, in zekere zin: verlichte, waarden, die tijd en plaats overstijgen. Deze twee dimensies van de islam zijn telkens onderwerp van dis­cussie geweest.

De historische dimensie wordt door met name rechtsgeleerden als de meest wezenlijke beschouwd, omdat zij met de realiteit, met het handelen van indi­viduen in de maatschappij te maken hebben, en ze er aldus toekwamen de meest wezenlijke doelstellingen van de islam uit de rechtspraktijk af te leiden. Via hun in­ductieve methode leidden zij de volgens hen vijf meest wezenlijke doelstellingen van de islam af: bescherming van het leven, van het nageslacht, van eigendom, van de geestelijke gezondheid, en van de godsdienst. Het is niet moeilijk in te zien dat deze vijf doelstellingen hoofdzakelijk afgeleid zijn uit het islamitisch strafrecht. De eerste is afgeleid uit de straf op moord, omdat vergelding volgens de koran in feite de bescherming van het leven beoogt (koran n, 178-179). De tweede doelstelling is afgeleid uit de straf op overspel. De derde doel­stelling houdt niets anders in dan de straf op diefstal: het afhakken van de handen van de dief. De vierde doelstelling heeft te maken met het verbod op alcohol. In de koran wordt weliswaar geen straf voor alcoholgebruik genoemd maar dit is later ­na de dood van de profeet – wel strafbaar gesteld. De bescherming van de gods­dienst is een principe dat afgeleid lijkt uit de doodstraf op godsdienstige afvalligheid, die later aan de traditie is toegevoegd. Deze straf werd uitgevonden door de rechtsgeleerden: in de koran wordt geen wereldlijke straf genoemd voor hen die de islam de rug toekeren nadat zij zich er eerst toe hadden bekeerd. De doodstraf werd ingevoerd om hoofdzakelijk politieke redenen, toen de bescherming van politiek ge­zag werd gelijkgesteld aan die van de islam.

Een andere lezing van de islamitische heilige teksten zou andere, meer universele doelstellingen van de islam opleveren. Ten eerste zou men dan zeggen dat de leer van de ene transcendente God tegenover het polytheïsme en tegenover de verering van  idolen, als voortbrengselen van de mensen zelf, bedoeld was om de mensen te be­vrijden van het heidendom en om de weg te openen naar rationaliteit. Het tweede doel zou volgens deze lezing het ontstaan van een gemeenschap van gelovigen zijn die niet langer op stamverbanden was gebaseerd. Het derde zou de vestiging zijn van rationeel menselijk gedrag in plaats [...] onwetendheid [...] . Onwetendheid in die zin, dat iemand zo onderdanig is tegenover de gedragscode die door de stam is opgelegd, dat hij niet kan handelen naar menselijk rationeel be­grip. De islam introduceerde dus rationeel gedrag om [onwetendheid] te vervangen. Ten vierde zou men vanuit deze interpretatie zeggen dat het erom gaat dat sociale recht­vaardigheid in de gemeenschap der gelovigen totstandkomt, wat in de historische context van de vroege islam door het geven van aalmoezen werd bewerkstelligd. Het vijfde doel zou volgens deze optiek het ontwikkelen van menselijk rationeel denken zijn, van reflectie in plaats van het blindelings navolgen van tradities uit het verle­den.

Abu Zayd is een voorstander van het kritisch denken:
“1. kritische kennis behoort de traditie niet klakkeloos na te volgen, omdat dit een onkritische omgang met de doctrines van een school en zijn tradities is die als onge­wenst wordt beschouwd. Deze kritiek op het traditionalisme was natuurlijk gericht tegen de orthodoxe school binnen de theologie, die de letterlijke interpretatie van de hele koran verdedigde. De adepten van deze school meenden zelfs dat al Gods ei­genschappen, alle eschatologische beelden, zelfs het idee dat God door mensenogen gezien zal worden, deel uitmaken van de letterlijk bestaande werkelijkheid. 2. traditionalisme en de letterlijke interpretatie van de heilige teksten die daaruit volgt is geen religieuze plicht; het is zelfs de verzaking van die plicht. God heeft het juist tot een mensenplicht gemaakt om ware kennis te verwerven, en dat is onmoge­lijk als men een traditie onkritisch navolgt. Elke vorm van traditionalisme impli­ceert dat er fouten worden gemaakt, omdat er slechts twee mogelijkheden zijn: of men volgt alle tradities na, ongeacht hoe contradictoir die zijn, of men kiest voor een bepaalde traditie en verwerpt daarmee een andere. Echter, als men een keuze maakt kan men er nooit zeker van zijn dat het de goede was, omdat daar geen enkel criterium voor is. Zelfs God vraagt niet om blinde navolging van zijn boodschap, hij bewijst die via de rede en via wonderen.
3. ten derde moet het idee van consensus of van de waarheid van de toevallige mening van de meerderheid verworpen worden, omdat die niet van zichzelf waar hoeft te zijn. Mohammeds volgelingen waren bijvoorbeeld in de minderheid toen de islam net ontstond en toch is hun overtuiging de ware. Noch het gezag van de meerderheid, noch dat van een of ander traditionalisme kan de redelijkheid van conformering aan een traditie garanderen . “
(citaten uit:  Abu Zayd, Verlichting in het Islamitisch denken, in Krisis, Tijdschrift voor Filosofie, 74, 1999)

Abu Zayd baseert zich sterk op de rationalistische Islamitische filososoof Ibn Rushd (Averroes), op de Westerse hermeneutische traditie en op de Duitse filosoof Habermas. Ik wil nog even opmerken dat dit, bij alle respect voor Abu Zayd, niet samenvalt met mijn eigen positie, die ik als veel minder rationalistisch zou willen omschrijven.
Maar dat maakt niet uit, Nasr Abu Zayd is voor mij een zeer interessante dialoogpartner.

Nasr Abu Zayd heeft zich uitgebreid bezig gehouden met de hermeneutiek; moderne tekstinterpretatie dus.

In zijn boek Het heilig vuur,Over de strijd tussen jodendom, christendom en islam schrijft Peter Sloterdijk indringend over de noodzaak tot vernieuwing in de monotheïstische religies. For Sloterdijk is de hermeneutiek een belangrijk middel om de religie te verzachten en “meerwaardig denken” aan te moedigen. [Meerwaardig denken is het tegenovergestelde van zwart/wit denken of dogmatisch denken] .

Sloterdijk:

“De vormen van hermeneutiek, zoals die in de omgang met de heilige geschriften ontwikkeld worden, kunnen eveneens gelden als leerschool voor meerwaardig denken. Dit komt vooral door de omstandigheid dat de beroepsmatige schriftuitleggers zich met een gevaarlijk alternatief geconfronteerd zien. Het handwerk van het interpreteren vraagt uit zichzelf alom derde wegen, want zo­dra het goed en wel begonnen is, komt het voor de onaanvaardbare keuze te staan om de goddelijke boodschap ofwel te goed, ofwel te slecht te begrijpen. Beide opties zouden noodlottige consequenties met zich meebrengen. Zou de uitlegger het heilige boek zo goed begrijpen als alleen de schrijver dat zou kunnen, dan zou hij de in­druk wekken God op de schouder te willen kloppen en verklaren het geheel met hem eens te zijn -een pretentie die de hoeders van heilige tradities niet bepaald appreciëren. Zou hij het daarentegen in strijd met de consensus begrijpen, of sterker nog het boek vol­strekt duister of onzinnig vinden, dan zou er wel eens demonische verstoktheid in het spel kunnen zijn. In beide gevallen voldoet de uitlegger niet aan de norm en stelt hij zich bloot aan de reactie van de orthodoxie, die zoals bekend nooit kleinzerig was wanneer het erop aankwam ketters te laten zien wat de grenzen zijn. De religi­euze hermeneutiek is dan ook a priori op het tussengebied tussen twee vormen van godslastering aangewezen en moet zich daar in evenwicht zien te houden. In geen andere situatie is er een beter motief om voor een derde mogelijkheid te kiezen. Als je niet zo­danig met de bedoelingen van de schrijver mag versmelten dat je de indruk wekt hem beter te begrijpen dan hij zichzelf bij het dic­teren van de tekst begreep, maar ook zijn boodschap niet zo mag miskennen alsof hij een vreemde was die ons niets te zeggen heeft, dan is het uitwijken naar een middenpositie voorspelbaar. Het tus­senrijk van de uitlegging is de vertrouwde omgeving voor het zoe­ken naar een juist begrip van de heilige tekens; principiële onvol­maaktheid biedt voor zulk begrip alle kans. Ik hoef niet omstandig uit te leggen dat deze arbeid in de schemering van een altijd slechts gedeeltelijk onthulde betekenis bij uitstek geschikt is om het extre­misme te breken “( p 112/113)

Maria Trepp

In dit filmpje wordt prachtig en helder uitgelegd hoe Plastic Soep ontstaat en wat de gevolgen zijn.
Ook zie je nog even Jan Andries van Franeker van het Imares instituut, met hem onder andere ben ik tijdens de Plastic Soup driedaagse door Nederland gecrost om aandacht voor de Plastic Soup te vragen.
(Georganiseerd door de Plastic Soup Foundation)

Vorig jaar deden er 1400 mensen aan mee.
Nu (20 maart, 13:21 staat de teller op Facebook 2275, twitter 341, scholen 1240 = 3856) doen er 3856 mensen tenminste mee. Hoeveel er mee doen omdat ze de artikelen in Trouw en Telegraaf gelezen hebben of de reportages op Radio 1 en Radio 2 weet ik niet.

Doe je dit jaar ook weer mee? het kan vandaag nog (maar mag natuurlijk ook het hele jaar door, graag zelfs) Nodig ook je buurman/vrouw en vriend(in) uit!

20 maart komt dit jaar de lente, heerlijk! Laten we haar verwelkomen!
Hoe?
Waar je je ook maar bevindt; ruim op 20 maart één stuk zwerfvuil op. Op die manier maak je met een klein gebaar kenbaar dat je de wereld niet als een prullenbak ziet.
En als elke Nederlander één stuk opruimt… zijn we in één dag 16,7 miljoen stuks zwerfafval armer. Ik denk dat je dat verschil wel zult zien en dan kunnen we met opgeruimd gevoel heerlijk van de Lente gaan genieten.
Laten we de wereld liefhebben, zij heeft ons ook lief!
Doe mee en/of verspreid dit bericht! (hashtag #DLV2012)

Wist je trouwens dat zwerfafval een van de grootste bijdragen levert aan de Plastic Soep? De soep die onze kinderen gaan eten! Opruimen van die soep kan niet, het enige dat we kunnen doen is de groei ervan te stoppen en daar kan je aan mee helpen door, als je een stuk zwerfvuil tegenkomt, over je schroom om het op te rapen te stappen in plaats van over het stukje zwerfvuil.

Je kan ook via facebook vrienden uitnodigen om mee te doen: http://www.facebook.com/events/DeLenteVerwelkomen

TIP
Ik ga van 2 april t/m begin juni een “Wereld van Zwerfafval” bouwen. Je bent van harte welkom om tijdens de bouw langs te komen met een groen of blauw petflesje. doe in dit flesje een wens voor de wereld (of je zelf) en je mag het aan de wereldbol bevestigen. Meer informatie:
De Wereld van Zwerfvuil.

Opgeruimde groet,
Peter.

Hallo,

“Ik erger mij niet aan zwerfvuil, ik ruim het op” staat er boven mijn website.
En dat is echt zo! Sinds ik me intensief bezig houd met zwerfvuil, niet alleen met het oprapen ervan, maar ook door voorlichting te geven op scholen en als spreker krijg ik het gevoel er iets tegen te kunnen ondernemen. En dat voelt zoveel beter dan ergernis!

Maar ik kan ook op een betere manier met mensen omgaan die zwerfvuil veroorzaken; ik durf en kan er gemakkelijker wat van zeggen. Er ontstaat een gesprek in plaats van wat ik eerder altijd deed; de ander proberen te laten inzien dat zhij stout was.

Misschien heb jij ook een speciale manier hoe met zwerfafval-veroorzakers om te gaan?
Ik wil graag je verhaal horen en al die verhalen wil ik bundelen in e-bookje. Die mensen daarna gratis kunnen downloaden via mijn site.
Of als je een tip hebt hoor ik die ook graag, of een leuk verhaal dat met zwerfafval te maken heeft.

Zou je hier aan mee willen werken?

Wat ik van je vraag is een verhaal of een anekdote. Maar je mag ook je manier omschrijven.
Vermeld tevens even of je je naam bij je verhaal vermeld wilt hebben.
Als je mee doet, stuur dan voor eind februari je verhaal aan participate@kleanworldwide.nl

Opgeruimde groet,
Peter.

ps: Hier een verhaal dat ik zelf heb meegemaakt: Een jongen met zijn vriendinnetje

Het Energie-bedrijf heeft van de NMa een boete opgelegd gekregen van 7,2 miljoen euro voor het achterhouden van eindafrekeningen van vertrekkende klanten die nog geld tegoed hadden van Greenchoice. Lees hier het artikel in Trouw.

“Duurzaamheid duurt het langst” is nog meer waar dan de variant met “Eerlijkheid”. Helaas heeft het bedrijf Greenchoice dit blijkbaar niet begrepen. En dat is jammer, meer dan jammer! Je zet er de echte conservatieven (mensen die de aarde ook voor het nageslacht willen conserveren) mee te kijk. Alsof het hen allemaal ook alleen maar om het geld gaat.

Ga je schamen, Greenchoice of verander je naam in Greedchoice!

17 december 2010

Klaas van Egmond, van 1988 tot 2008 directeur van het Milieu- en Natuurplanbureau, het belangrijkste adviesbureau van de overheid in milieuzaken, schreef Een vorm van beschaving. Daarin bespreekt hij oplossingen voor de duurzaamheidsproblematiek vanuit het perspectief van de waarden in de er achterliggende mens- en wereldbeelden. Voor wie het gevoel heeft, dat de huidige (internationale) politiek lang geen afdoende greep heeft op de milieuproblemen, is het een verademing eens wat verder te kijken dan de dagelijkse, doorgaans ontmoedigende  krantenberichten hierover. Hij zou mooi zijn als dit boek zou bijdragen aan een brede maatschappelijke coalitie voor duurzaamheid.

Door zijn invalshoek kan Van Egmond ecologische, economische,
technologische en sociaal-culturele aspecten met elkaar in verband brengen. Zo
hebben bijvoorbeeld het doorgaande verlies aan biodiversiteit en de dreigende, te
grote klimaatopwarming als gemeenschappelijke oorzaak, dat bedrijven en
consumenten de milieukosten ervan niet hoeven te betalen. De economie eet als
het ware de ecologie op. De kosten verschuiven naar toekomstige generaties.

Economische groei moet vanuit de waarden van een wereldbeeld
gerechtvaardigd te kunnen worden. Groei kan alleen zinvol zijn als deze
bijdraagt aan een menswaardig leven. Als we dit voorbeeld bezien vanuit de
wereldbeelden, komen we tot de volgende conclusie. Een eenzijdig egoïstisch,
materialistisch wereldbeeld is een grote bedreiging voor het milieu.
Bevrediging van basisbehoeften als voedsel, kleding en onderdak dient een
menswaardig bestaan, maar als luxebehoeften, zoals elk jaar op vakantie met het
vliegtuig (“wat lekker voor je, joh!”), het milieu onevenredig belasten, zijn
zij vanuit dat wereldbeeld niet te rechtvaardigen. Daarmee wordt de
eenzijdigheid van dit wereldbeeld duidelijk. En wordt inzichtelijk, dat meer
wereldbeelden noodzakelijk zijn om te beoordelen wanneer economische groei
gerechtvaardigd is.

De vier toekomstscenarios’s die tegenwoordig vaak gebruikt
worden bij onderzoek voor overheidsbeleid, zie bijvoorbeeld de Structuurvisie
Noord Holland, voegt de schrijver samen tot een overkoepelend, integraal
wereldbeeld, dat zo alle mogelijke wereldbeelden omvat. Vanuit geen van de vier
wereldbeelden kan duurzaamheid afdoende tot stand gebracht worden. Van Egmond
pleit dan ook voor politieke samenwerking over partijgrenzen heen vanuit middelpuntzoekende krachten. Eenzijdige
wereldvisies, die geen respect tonen voor mogelijke andere visies, kunnen alleen
maar contraproductief, middelpuntvliedend
werken.

Het integrale wereldbeeld geeft mij een invalshoek om veel
maatschappelijke problemen mee te beoordelen. Zo ben ik het met de schrijver eens,
dat bijvoorbeeld speculatie met aandelen of grond niet te rechtvaardigen is. Zij
dienen geen maatschappelijk, menswaardig doel. De grote hoeveelheid reclames
die de media dagelijks over ons uitstorten, zijn ook niet te verdedigen vanuit
menselijke waarden. Zij zetten aan tot het verheerlijken van consumptie, in een
tijd waarin de onduurzame consequentie van overconsumptie is dat andere wereldbewoners niet eens voldoende te eten hebben. De draagkracht van de aarde raakt uitgeput. Ik hoop dat Van Egmonds pleidooi vele bepleiters van duurzaamheid tot elkaar
zal brengen.

http://wetenschappelijkbureau.groenlinks.nl/files/Paternalisme%20van%20de%20maatschappelijke%20samenhang%20-%20lezing%20Klaas%20van%20Egmond%20-%207%20oktober%202010_0.pdf

Klaas van Egmond, Een vorm van beschaving is a post from weblog Feiko van der Veen.

Een paar jaar terug was ik in Zuid-Afrika op vakantie in het Krügerpark. Onze mooiste belevenis was een wandelsafari onder begeleiding van twee park rangers. Ze hadden wel humor die mannen. Voor we naar de plaats van bestemming reden, gingen ze eerst op zoek naar de leeuwen die vlakbij gespot waren. We vonden en bewonderden drie grote exemplaren en reden maximaal 100 meter verder. Daar mochten we uitstappen voor onze wandeling. Ze hebben zich natuurlijk verkneukeld om ons toeristen die angstig om zich heen kijkend, de bus uit kwamen. Uiteindelijk vertelden ze dat de leeuwen net een flink wildebeest gevangen en gegeten hadden, dat ze hun buik vol hadden en echt niet achter een groep mensen aan zouden gaan.

Schijthoop
Wij moesten even slikken, maar besloten hen te vertrouwen en zo gingen we aan de wandel. Midden in de uitgestrekte natuur liepen we daar, beschermd door onze rangers. Onderwijl kregen we uitleg over de sporen van de bewoners van deze natuur. Pootafdrukken en poep. Zo kwamen we bij een grote hoop. Dit bleek de schijthoop van een rondtrekkende neushoorn te zijn. Die schijthoop is een soort bulletin board: elke keer dat de neushoorn voorbij komt laat hij zijn boodschap achter. “I was here”. Andere neushoorns doen hetzelfde. Zo weten de neushoorns precies wie er allemaal in dat gebied rondstruinen. Zo weten ze dat er een leuk vrouwtje in de buurt is waar ze achteraan kunnen en ook dat er nog meer neushoornmannetjes zijn, die hen wellicht van hun troon willen verstoten. Aan de manier waarop en waar ze hun hoop achterlaten, kunnen de neushoorns van elkaar opmaken hoe dominant ze zijn en of er gevochten moet worden om de hiërarchie te bepalen of niet.
Het was ongelooflijk wat een verhaal die ranger over die ene schijthoop kon vertellen.

Sporen en symptomen
Vandaag liep ik in de polder en vergeleek de schijthoop van de neushoorn, met de troep die ik onderweg tegenkwam. Wat kan ik daar uit opmaken? Behoort het waterflesje met dop toe aan een jonge vrouw op de fiets die haar tas te vol vond om het flesje mee naar huis te nemen? Het limonadeflesje zonder dop, voorheen eigendom van een scholier die gewend is alles te laten vallen, waar het zo uitkomt? Het yoghurt zuigzakje…. van een kind op weg naar huis? Of van een verkoper die een snel ontbijt neemt op weg naar z’n eerste afspraak? Waar de schijthoop van de neushoorns een precair communicatiemiddel is wat het voortbestaan van de soort waarborgt, heeft onze troep niets met communicatie te maken.

Of toch? Want wat is zwerfvuil eigenlijk? Het zijn toch ook sporen die iets vertellen over de mensen die ze achter laten. Heeft het zwerfvuil dan toch iets met communicatie te maken? Is het misschien een hulproep van mensen die ten ondergaan aan onverschilligheid? Help ik hen wel door hun sporen op te ruimen? Moet de hoop groeien en groeien om zo als bulletin board voor de rest van de wereld te dienen? Wat kunnen we opmaken uit de schijthopen met zwerfafval in onze leefomgeving? Wat vertelt het ons en hoe kunnen we de boodschap van zwerfafval zien als precair communicatiemiddel dat ons helpt bij het voortbestaan van onze soort?

Zie jij er een gat in? Heb jij suggesties, ik lees ze graag!

Marina Schriek

WEIGERAMBTENAREN

Op de middag, dat de Tweede Kamer met grote meerderheid de motie

over de weigerambtenaar aannam, stuurde ik onderstaande brief als E-mail naar ineke van Gent.

Beste Ineke,

Een jaar of vijf geleden speelde het onderwerp weigerambtenaar ook. Femke was in Utrecht en probeerde een discussie te ontwijken, Ik zei, dat ik dat te gemakkelijk vond en legde uit, dat ik het volstrekt niet eens ben met die weigerambtenaren en toch hun standpunt respecteer. Hen dwingen te kiezen tussen ontslag of toegeven en homohuwelijken wel registreren zou gewetensdwang betekenen. Andere aanwezigen wezen op een ingezonden brief in ons Magazine, waarin ook tot behoedzaamheid werd gemaand.

Ambtenaren moeten vooral hun geweten NIET thuis laten als ze naar hun werk gaan. Voortdurend bestaat de mogelijkheid, dat ze in hun werk voor gewetensvragen komen te staan. Soms worden ze dan klokkenluider. Op mijn weblog (en planeetgroenlinks.nl) schreef ik deze week erover. Gewetensdwang kan zich ook tegen je keren, want vaker ontstaat er een conflict tussen werk en principes. 1.)

Uiteindelijk hebben weigerambtenaren waarschijnlijk geen juridische poot om op te staan. Eigenlijk gaat het daar ook niet om. Het gaat erom of wij de eeuwenoude traditie van tolerantie terzijde schuiven en niet langer rekening houden met het standpunt van minderheden. 2.) Homo's hebben eeuwenlang geleden onder het gebrek aan tolerantie. Zij weten als geen ander wat het met mensen doet. Ook Roomsen kunnen er over meepraten. Nog in de tweede helft van de vorige eeuw mochten ze geen burgemeester worden van een grote stad of opperofficier of rechter bij de Hoge Raad. Ze waren onbetrouwbaar, want zij gehoorzaamden aan een buitenlands staatshoofd. De onverdraagzaamheid naar religieuze standpunten komt de laatste tijd weer terug. GroenLinks is een partij, waar mensen van allerlei pluimage elkaar vinden in hun strijd voor een schoon milieu, een rechtvaardige samenleving en een vreedzame wereld. Juist een partij als Groenlinks past het religieuze en andere minderheden te beschermen tegen onverdraagzaamheid.

Dat je het onderwerp gebruikt om problemen tussen de coalitie en de gedoogpartners te veroorzaken is begrijpelijk. Ik ben er niet blij mee.

Met vriendelijke groet,

John Jorna

Ter toelichting:

1.)  Je zou er van uit moeten kunnen gaan, dat ambtenaren altijd gewetensvol handelen. Twee voorbeelden, waaruit blijkt, dat het daaraan wel eens ontbreekt. Het is al meer dan veertig jaar geleden, dat er in mijn woongemeente een ander subsidiesysteem voor het jeugdwerk moest komen. Het voorstel was om op ledenbasis te subsidiëren. De Directeur van het Provinciaal Jeugdwerk Bureau zou positief geadviseerd . Dat kon ik mij niet voorstellen, want subsidiëring op basis van activiteiten kwam juist in zwang. Ik belde de directeur en hij ontkende ooit een positief advies te hebben gegeven. Dat kon ik van hem op schrift krijgen. Ik seinde raadsleden in, die B&W vroegen of er wel positief geadviseerd was. B&W bleven volhouden. In de pauze zorgde ik, dat de brief bij een raadslid kwam en die las de brief voor. Iedereen had het fout gedaan behalve B&W. Het raadslid moest handelen zonder last of ruggenspraak. De brief was niet waar en mij werd het evenzeer kwalijk genomen. Recent heb ik beschreven hoe er gemanipuleerd is bij de procedures rond het Rijsbruggerwegtracé. In een van de stukken was op een kaart de oude Rijnbedding weggelaten, waarin de weg komt te liggen.

Een regeling voor klokkenluiders kan er alleen komen als de Tweede Kamer met een initiatiefwetsontwerp komt. Er valt kennelijk veel te verbergen.

2.) Eigenlijk is het een kwestie van beschaving of je bereid bent een bevolkingsgroep een eigen standpunt over het homohuwelijk en hun eigen ambtenaren van de Burgerlijke Stand te gunnen. Een verbod van weigerambtenaren komt neer op een beroepsverbod voor een bevolkingsgroep. Zo mochten heel lang communisten geen postbode worden.

Wij leven in een maatschappij met heel veel verschillende groepen: religies en daarbinnen weer meerdere richtingen of kerken, atheïsten, humanisten en om dat een beetje vreedzaam te laten verlopen is er een traditie van tolerantie.

Antwoord namens Ineke

Ik kreeg ook namens Ineke een antwoord. Het viel mij op, dat daarin nergens werd ingegaan op mijn brief. Daarop enig commentaar.

Als weigerambtenaren zouden worden toegestaan, zou de overheid discrimineren. Nog nergens is het voorgekomen, dat het laten registreren van een huwelijk tussen personen van gelijk geslacht onmogelijk werd gemaakt. Nergens heeft de overheid gediscrimineerd.

Het enige probleem is, dat er weigerambtenaren bestaan. Daar heeft verder niemand last van. En toch is er voortdurend heibel over.

Hierboven wees ik er al op. Nooit mag een ambtenaar een opdracht zo maar uitvoeren. Altijd hoort hij te toetsen aan de wet en aan regels van integriteit en dat hoort hij gewetensvol te doen.

Waar eindigen we als ambtenaren zo maar kunnen weigeren de wet uit te voeren? Mogen ze dan ook weigeren een kind van een lesbisch paar in te schrijven in het geboorteregister? Stemmingmakerij! Alle voorbeelden zijn nergens voorgekomen en zullen ook nergens voorkomen.

Maar we kunnen ons wel afvragen waar we eindigen met het niet serieus nemen van religieuze overtuigingen. Naar mijn smaak wordt dat steeds erger en neemt de onverdraagzaamheid toe. Ik vraag mij af en toe af of die anti-houding eigenlijk meer anti-Islam gericht is en alleen maar algemeen wordt geformuleerd om de eigenlijke motieven te verbergen.

Er is alle reden om allemaal eens ons geweten te raadplegen.

Ik ben beroeps-fotograaf maar eentje die een beetje uit koers is geraakt; ik verdien er mijn brood mee maar de laatste tijd houd ik me veel bezig om iedereen er van te overtuigen dat duurzaam meer is dan alleen CO2 en duurzaam geproduceerd eten en kleding.
Ik probeer dit op allerlei mogelijk manier duidelijk te maken, bloggen, twitteren, facebook, documentaire, spreken op basisscholen , universiteiten en straks zelfs -misschien- TEDxAmsterdam of verschijnen in actualiteiten-programma zoals Een Vandaag….

Maar wat ben ik dom!!!

Een foto zegt natuurlijk meer dan duizend woorden!

Vandaag kwam ik onderstaande foto’s tegen van de actiegroep “Surfrider“.

Wat vind je, moet ik toch ook maar weer gaan fotograferen?

Het westen is financieel verzwakt door de explosieve groeiende Moslims te onderhouden.

Hiervan profiteren China en Moslimlanden zelf; de islam is in het centrum van het debat in het Westen, omdat hier grote moslimpopulaties zich enorm verbreiden en heel snel grote steden bedreigen. Vroeger was dit niet het geval. Al zouden we het willen, we kunnen ons moeilijker aan de culturele invloed van de islam onttrekken. Islamitische wangedrag wordt door de blinde politicus als godsdienst beschouwd. CDA, PVDA, D66 en GL steunen Islamitische verbreiding in Nederland. “….kijk naar je omgeving, er zijn enkele homo’s en bejaarden achtergebleven, moeten we ons met deze mensen integreren?”, zegt Imam A. Karim. Deze imam weet heel goed dat er veel Nederlandse politicus achter hem staan…Blijkbaar zit de vijand niet in de woestijnen, deze jihadisten streven ernaar de Europese samenlevingen zo snel mogelijk te ontwrichten. Ongeveer 80% van de activiteiten is gewijd aan de zeer vijandelijke “kafir” en die staat in alle moskeen centraal. De militante islamitische groepen die zich als gematigd manifesteren, vinden steeds meer steun onder de Moslim migranten. Door deze doctrinaire verbreiding zijn er grote spanningen, het opkomend Islamisering in Nederlandse steden, de explosieve opmars van de krachten achter vijfde colonne van 2 miljoen Moslims wordt zeker het verval van de maatschappij. Grote groepen van Turken, Marokkanen en Somaliërs noemen Nederlanders “kafir” . Een moslim is ten strengste verboden om religieuze interactie met een “kafir” hebben, behalve pogingen tot bekering. Volgens de ideologie van de politieke islam, wordt onderscheid gemaakt tussen een moslim en een niet-moslim: de “kafir” die dit stempel krijgt opgedrukt is een Nederlander. Het concept “kafir” heeft dus betrekking op een niet-moslims. Hoe achterlijker deze massa hoe groter de toewijding en het bijhorend fanatisme. In het westen zie je de islam qua macht toenemen, de achilleshiel zijn de imam’s en corrupte politicus. In het westen worden intolerante imam’s met open armen opgevangen. Barbarij, politiek geweld, wreedheid komen nu naar Nederland. Dat is wat de islam ons brengt en niets anders! Tel eens het aantal hoofddoekjes die sinds 8 jaar bijkwamen. Moslims zijn alleen maar “nog” achterlijker geworden. Hoeveel christenen verlaten de kerk en zijn ex-christenen geworden na de komst van deze massa moslims naar Nederland! Vandaag staan ze ten schande omwille van de agressie tegen de dieren in naam van de slachtfeest! Diep triest wat er deze dagen met al die miljoenen dieren gebeurd! Barbaarse massahysterie onder de naam van “offerfeest” en hun achterlijke miljoenen criminelen dienen zich te schamen voor al dit dierenleed!
Het is verrassend hoe veel van in Nederland wonende Moslims, Nederlanders als hun ware vijand noemen. Tijdens offerfeest wordt in veel moskeen over de “kafir’s” gesproken, verbod op de rituele slachting van dieren wordt als argument gebruikt om nog meer Moslims te organiseren. Imams noemen Nederlanders “kafir”. De politieke islam heerst nu ook in Nederland. De Islam is neerbuigend richting het Westen…Ze stromen massaal binnen en geliktijdig noemen ze de Nederlanders hun vijanden, Moslims discrimineren openlijk.
Na de jihadisten succes in Libië, gaat ayatollah Khamenei verder: “Arabische moslims moeten een internationaal islamitisch machtsblok vormen”, de Iraanse leider noemt het westen vanwege politieke en economische malaise zwakker dan ooit.
Dankzij de westerse schurken zijn de Jihadisten van Libië aan de macht gekomen, Tunesië en Egypte krijgen hun enge islamitische regimes op een gevaarlijkere niveau terug. De kern van hele islamitische dictatuur, Saudische dictatuur wordt beschermd door de westerse elite. Als we het hebben over dictatuur, het ontbreken van een grondwet en van rechten voor de vrouwen en de minderheden, dan is het wel dààr waar opgetreden dient te worden. Ideologische bron van alle Arabische dictaturen, de gevaarlijke Islam heerst overal… De islamieten zitten in een positie als een hefboom door hun geografische ligging. Egypte onder de invloed van de Moslim Broederschap, gesteund door de Turkse moslims kan nu toegang krijgen tot de geavanceerde westerse wapens. Controle van Egypte over het Suez-kanaal zou de controle betekenen over de kortste route van Europa naar de Indische Oceaan en een directe invloed op de 1,8 miljoen vaten olie per dag die door het kanaal worden vervoerd.
Islamitische dictatuur molla Khamenei is enthousiast over de politieke veranderingen in Arabische landen. ‘Het lijdt geen twijfel dat ze in ieder islamitisch land zullen leiden tot wat we in Libie hebben gezien.’ De islamieten controleren olievelden, bewapend via Iran gesmokkelde chemische wapens.

Na Egypte zijn er nog Jemen en Somalië. Islamieten kunnen de controle grijpen over het land en een beroep doen op Turkse erkenning en veiligheidsgaranties. Dan zouden de islamieten ook de toegang tot de Straat van Bab el-Mandab beheersen waardoor 4,8 miljoen vaten per dag aan olieopbrengst worden verscheept, en de toegang tot de Rode Zee. Bovendien zouden zij in staat zijn om de Somalische piraten te ondersteunen en kunnen helpen bij het opzetten van een Somalische staat. wat dit betreft is NAVO beleid totaal antiwesters.
Heilige tocht van zwaar geïndoctrineerde moslims naar Europa blijft een vaste job van de Europese schurken. Naast de Turken en Marokkanen stromen ook brutale Somaliërs, Bulgaarse Moslims binnen. Hierdoor het aantal islamitische “gebedsruimtes” en moskeeën groeit nog steeds. Ook zijn gebedsruimtes binnen Nederlandse Universiteiten afgedwongen, evenals gescheiden loketten, taallessen en inburgeringcursussen etc. Er zijn veel Islamitische scholen bijgekomen. Vanaf het begin hebben de moslims veel volkeren overvallen, gekoloniseerd en waar mogelijk geïslamiseerd en hun productiviteit in de vorm van belastingen uitgebuit.
Islam bewijst constant geen godsdienst te zijn maar een onredelijke, onvrije, enge, strenge ideologie, waaruit ontsnappen levensgevaarlijk is. Als we naar alle moslimlanden kijken zien we, vervolging, discriminatie, eenzame opsluiting, moord, verbanning en noem maar op. Bijna alle Arabische landen zitten continue in oorlog met de buurlanden. Turkije zegt openlijk dat alle buren vijanden zijn.
Een moslimvrouw die de hoofddoek draagt, draagt de vlag van de islam. De helft van de bevolking zit gesluierd thuis, de andere helft is 5 maal daags bezig een ernstige hernia op te lopen. Het is de hoofddoek die de maat aangeeft voor het verschil tussen de islam en het westen. De moslimvrouw zegt openlijk dat de westerse beschaving onaanvaardbaar voor haar is, dat ze een ziekte is, een pest voor de mensheid, en dat alleen de islam de mens waardigheid kan geven. Het gevaarlijkste van de Islam is dat als die ideologie de overhand krijgt, alle vooruitgang stopt. Het is tijd om ons heel erg goed voor te bereiden op het allerergste.

De vrijheid als kern van de Europese verlichting bestaat niet in de islam. Europa heeft in een moeizame strijd afscheid genomen van het idee van de almachtigheid van een religie. De niet-moslim is volgens de islam een onvolmaakt mens, kritiek op moslims is verboden en het verlaten van de islam wordt met de dood bestraft. En deze religie hebben we de kans gegeven zich binnen 30 jaar definitief in Europa te vestigen…De strijd tussen het Westen en de Islam is namelijk al heel oud en laait met tussenpozen telkens weer op. Deze strijd vergt bovendien echte offers en leidt tot veel leed, zeker ook aan Westerse kant.
Wanneer er meer moslims zijn, dan niet moslims transformeert een democratie in een theocratie. Islam is de grootste bedreiging voor vrije landen…Deze bezadigde, oude heren vergeten, dat deze Moslims die ze nog steeds binnenhalen een nucleaire wapens worden, ook onder hun voeten. De eeuwenoude indoctrinatie van mensen in de islam zit in hun DNA. Generatie op generatie is geleerd dat islam hun identiteit is. Hun binding met familie, stam en hun verleden. Dat is nog eens iets anders dan fascisme en communisme. Oude garde die zich elite noemt maakt een fatale denkfout door te denken dat islam uiteindelijk zal wegsmelten.
Europese politici hebben bewust de ogen gesloten. Het is juist de islamitische wereld en met name de Turks Islamitische AKP en Arabische Broederschap die het westen niet alleen als een bedreiging ziet, maar juist als een potentiële vijand, waarin maar één antwoord mogelijk: demografische explosie moslims via de baarmoeder, prediking en oproepen tot invoeren van Turkse Arabische cultuur.
Hoe lang mogen Saoedi-Arabië, Turkije, Pakistan, Iran, Marokko en Somalië openlijk de moslims in Europa aansturen?
Dictatoriale moslimlanden hebben door hun oliedollars decennia lang de politiek georganiseerde islam in Europa met veel geld verzorgd, vooral de Moslimbroederschap en AKP componenten Fetullah, rabita, diyanet en Milli Gorus profiteerden daarvan. De directe inmenging van Turkije en Marokko in de lotgevallen van de moslims echter is voor de toekomst nog veel gevaarlijker.
Nederland heeft het recht zijn eigen cultuur te behouden en dient zich niet gedienstig neer te leggen bij middeleeuwse opvattingen die het westen eeuwen terug al heeft overwonnen. Evolutie is vooruitgang dan zet je de klok geen eeuwen terug door lieden te volgen die een verschrikkelijk “systeem” van onderdrukking/onderwerping aanhangen. Zolang Europa niets doet aan de expansie van de moslims/islam hier, zal heel Europa een kruitvat worden. Europese politici die voor Moslims en tegen eigen land zijn, zijn gewoon knettergek en onwetend.

Apeldoorn organiseerde een zwerfvuil inzameldag waarbij je voor elk blikje of flesje een kleine vergoeding kreeg.
Kijk eens wat dit oplevert! En teken daarna de petitie van EchteHeld om te voorkomen dat Atsma de statiegeld regeling afschaft. Want dat is hij van plan alleen omdat de verpakkingsfabrikanten dat maar lastig vinden. Als die verpakkingsproducenten nu eens aan kinderen denken in plaats van aan de centen…

Zwerfvuil is nl. voor 80% verantwoordelijk voor de Plastic Soep. De soep die onze kinderen gaan eten!

Ik kreeg net onderstaand blog binnen van Sonja van Vuren.

Het is geweldig te merken dat er meer mensen zijn die ‘de windmolens’ zien en willen bevechten, ook zij doet het op een stalen ros;)

Lees hier haar blog:
Het nadeel van zwerfafval opruimen.

En inderdaad er zit een nadeel aan; je kan niet meer stoppen ;)

Veel mensen willen wel iets aan zwerfvuil doen maar ‘durven’ niet. Ze schamen zich een beetje om zwerfvuil op te pakken.
Had ik ook. Maar sinds januari dit jaar pak ik elke dag zwerfvuil op en ‘t vreemde is; ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als dit jaar.

Daarom wil ik jou over die drempel helpen. Doe eens zot op zottendag; stap over je schroom in plaats van over zwerfafval.

Pak op 11 november (de dag van de duurzaamheid) één stuk zwerfvuil op en gooi dit in een prullenbak. Dit kan je doen waar je je ook maar bevindt die dag.
Let daarbij trouwens even op hoe dat voelt; je niets aantrekken van wat anderen vinden en gewoon iets goeds doen.

Veel mensen vinden het raar om zwerfafval op te rapen omdat ze denken dat dat van iemand anders is. Het WAS van iemand anders, maar nu het op de wereld ligt is het van ons allemaal. En als je het laat liggen geef je dat stuk vuil de kans om onze voedselketen binnen te dringen (met alle schadelijke PCB’s, POP’s en Endocriene Disruptors… eet smakelijk).

En nodig vooral al je vrienden uit, want met z’n allen maken we in één dag Nederland schoon!

Op de zotten!

Mocht dit een buk te veel zijn, dan toch kan je helpen zwerfvuil de wereld uit te helpen en te beginnen uit Nederland: stem op mijn project bij de Wereldprijs van de ASN-bank. Het kost evenveel tijd als het oprapen van blikje of flesje. Klik jij op het knopje “stem” dan raap ik ;)
http://www.voordewereldvanmorgen.nl/project/de-wereld-van-zwerfvuil

Waar gaat het om in het kort:
In de oceanen drijft ca. 100 Miljard kilo plastic, per uur komt er -via ‘s werelds rivieren- 1,2 miljoen kilo bij (je leest het goed: per uur!)
In dat plastic zitten giftige stoffen, daar komt nog bij dat het veel giftige stoffen die er in de oceaan zitten aan zich bindt (pesticiden enz.)
Vissen en vogels eten dat. Miljoenen van die beesten sterven daar jaarlijks aan. Mocht dat geen reden zijn om actie te ondernemen, besef dan dat deze stoffen onze voedselketen binnendringen en dat we dat op den duur onze kinderen voorzetten.
Opruimen heeft nauwelijks zin. Stel dat we 5000 schepen uitzenden om het op te ruimen, dan nog groeit het 14 keer zo hard als dat het wordt opgeruimd!
Het opruimen duurt dan namelijk nog steeds 500 jaar terwijl we het probleem in 35 jaar veroorzaakt hebben.
80% komt van zwerfafval, dus laten we alsjeblieft die brandspuit dichtdraaien voordat we maar aan dweilen kunnen gaan denken.

Excuus, ik kan me voorstellen dat je hier niet vrolijk van wordt. Maar er wat aan doen voelt goed!

Film over waar ik mee bezig ben.

Nodig alsjeblieft je vrienden uit: deel dit op Faceboek, retweet het op twitter of (oldschool) praat erover met je vrienden ;)

Als er een probleem is zijn er vaak meerdere oplossingen denkbaar.

Je kan je richten op de probleemveroorzaker en proberen die te bekeren. Als dat niet lukt lijkt het mij verstandig om andere oplossingen te bekijken.
Er is een stichting die zich nu 20 jaar met zwerfafval bezig houdt en vooral probeert de zwerfafval-veroorzaker te bekeren: “met hetzelfde gemak gooi je het in de afvalbak”.
20 jaar! En maar door blijven gaan op dezelfde weg.

Is er ook een andere manier denkbaar?

Het volgende is een gedachten experiment. Stel: één op de acht Nederlanders laat dagelijks iets op straat achter, gewoon omdat hij of zij niet de kracht heeft om het naar een prullenbak te tillen. Dan zijn er 7 op de acht Nederlanders die dat voor hem of haar kunnen doen. Dat betekent dus dat als iedere Nederlander één keer per week één stuk zwerfafval opraapt, zijn we van het probleem af.

Wat levert deze geringe inspanning op:
- Schone straten.
- Geen toevoer meer vanuit Nederland richting de Plastic Soep.
- En dus hoeven je kinderen later geen PCB-rijk voedsel te eten.
- Een besparing van 200 miljoen per jaar (jaarlijkse kosten overheid om zwerfafval op te ruimen)
- Er hoeft geen 132 miljoen bezuinigt te worden op de huisartsenzorg of
- Er hoeft niet meer bezuinigt te worden op de kunstsector ( in 5 jaar tijd 215 miljoen) of
- Minder bezuinigt te worden op passend onderwijs (300 miljoen).

- En iedereen die meedoet heeft het heerlijke gevoel deel uit te maken van de oplossing!

Wat vind jij: Is één stuk zwerfvuil opruimen per week iets dat je zou willen doen zodat jouw kinderen later nog gewoon kinderen kunnen krijgen?

Chris Jordan is ook fotograaf maar hij is, net als ik, niet alleen geïnteresseerd in twee-dimensionale plaatjes. Hij ziet de wereld niet alleen zoals die is, maar ook waar die naar toe gaat!

Hij brengt als geen ander de gevolgen van de plastic soep in beeld!

(Als onderstaande film niet laadt, ververs de pagina nog een keer)

In zijn vandaag gelekte toespraak doet vice-premier Maxime Verhagen een op zijn minst opmerkelijke uitspraak. NRC bemachtigde de speech van Verhagen, waarin hij stelt dat de angst voor buitenlandse invloeden terecht is. ‘Kerken worden vervangen door moskeeën, nieuwkomers passen zich niet aan, buitenlandse producten kunnen ziekten met zich mee nemen, en de zoon van tante Truus verloor zijn baan aan een immigrant, die net wat sneller was.’ Dat soort retoriek.

Uitgerekend in de week dat de PVV bij monde van populistisch orakel Martin Bosma pleit voor het verplichten van meer Arische Nederlandse muziek op de radio, schuurt Verhagen nog wat dichter tegen de PVV aan. Met deze uitspraak wordt het CDA nog een beetje rechtser. Ook de VVD doet een Wilderiaanse duit in het zakje; zelfs het weer schijnt tegenwoordig een linkse hobby te zijn, getuige de oproep van Kamerlid René Leegte om het KNMI ook maar de deur uit te doen.

Denkt Maxime Verhagen misschien inmiddels ook dat Nederland aan de hardwerkende Nederlanders moet worden teruggegeven? Mark Rutte bezigt deze slogan met regelmaat en overgave. Hij sleurt Henk en Ingrid er nog net niet bij, maar goed, die wonen ook niet in Wassenaar. Of misschien zijn Henk en Ingrid volgens Mark Rutte geen hardwerkende Nederlanders. Misschien maken Henk en Ingrid wel gebruik van het persoonsgebonden budget. Ja, dan krijgen zíj Nederland dus niet terug. Dat lijkt me duidelijk.

Wellicht weten ze in Wassenaar wie Nederland nu heeft, trouwens. Want dat is toch de voorwaarde als je iets terug wilt geven: dat je het eerst had, maar nu niet meer. Dus (verdorie!) wie heeft Nederland nu, en waarom weet ik daar niks van? Dat hadden ze op het achtuurjournaal wel even mogen zeggen! “Een rijke oliemagnaat uit Marokko heeft gisteravond  Nederland gekocht, tot groot ongenoegen van de hardwerkende Nederlanders. Gelukkig gaat Mark Rutte nu bezuinigen, zodat we Nederland kunnen terugkopen, en teruggeven aan de hardwerkende Nederlanders. Dit was het achtuurjournaal, goedenavond.”

Ook in het cultuurdebat zijn de regeringspartijen lekker bezig. De hele cultuursector wordt weggezet als een club talentloze uitzuigers door een oostindisch dove staatssecretaris met tunnelvisie. Het kabinet doet lekker mee met het goedkope sentiment van Wilders en consorten. Ook hier kruipen de machtshebbers dicht tegen het electoraat van de PVV aan. En aangezien dit ontevreden smaldeel van onze samenleving nu eenmaal een hekel heeft aan cultuur, elite of beschaving in het algemeen, moet de cultuursector om zeep geholpen worden met rigide bezuinigingen. Bovendien moeten die lui eens stevig worden aangepakt, dat zal ze wel afleren hun handje op te houden…

Ramsey Nasr verwoordt het mooi in zijn oproep aan Mark Rutte. Nederland heeft een rancuneus kabinet, dat vaart op populistische stemmingmakerij, cynisme en achterdocht. En met elke waanzinmaatregel of strafbezuiniging waarop Rutte en Verhagen ons trakteren, verworden VVD en CDA tot reserve PVV’s.

Last week I visited the Naked Song festival in Eindhoven. The program contained many artists I didn’t know yet, who performed beautiful songs with minimal instrumental backing. I was especially impressed by the Villagers, who later the same day would be playing in Utrecht at the Beschaving festival.

Muziekgebouw Eindhoven is one of the most impressive music theaters I have ever visited.
One singer I did know was Joan as Police Woman. Here’s a small impression (mp4 clip shot with my N900):
Joan as Police Woman @ Naked Song festival

Hopefully, events like this one will remain possible in The Netherlands. The political tide, unfortunately, is against subsidizing arts and culture (except maybe if you think football clubs in financial trouble are culture). Anyway, I know I’ll be in line for a ticket next year, if they do organize it again.

De christelijke en anti-Europese fracties in de Tweede Kamer hebben elkaar gevonden in een merkwaardige gelegenheidscoalitie: verzet tegen gelijke behandelingswetgeving uit Brussel.  Dat heeft geleid tot een negatieve waardering van een Europees voorstel om alle burgers van de Unie te beschermen tegen discriminatie op grond van godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid. Politici lijken het een beetje te hebben gehad met gelijke behandeling. Een eigen agenda misschien:  christenen willen niet gedwongen worden om vrouwen of homo’s gelijke rechten te geven,  en rechtse partijen denken dat vooral moslims maar profiteren van anti-discriminatiewetgeving. De SP ziet een kans om Brussel buiten de deur te houden. En de regering komt het niet slecht uit, zoveel terughoudendheid. Kan ze zelf ook gaan tegenhangen bij de onderhandelingen onder het mom: mijn parlement vreet het niet. In plaats van voorop te moeten lopen en een lans te breken voor een maximale bescherming tegen discriminatie.
Wat een kentering. Artikel 13 van het EG- verdrag geeft de Raad de bevoegdheid om maatregelen te nemen om discriminatie te bestrijden. Op basis daarvan zijn in het verleden al richtlijnen aangenomen die discriminatie op grond van ras en geslacht verbiedt. Discriminatie op andere gronden is op het gebied van arbeid verboden. Bij al deze wetgeving was de toon in Nederland positief en trots, want gelijke behandeling en gelijke rechten, dat is het fundament van onze beschaving.  Men was het roerend eens dat bij uitstek Europa ervoor kon zorgen dat burgers, waar ook in Europa, beschermd werden tegen discriminatie. Bij de toetreding van de nieuwe lidstaten heeft de Commissie hun wetgeving en praktijk ook kritisch beoordeeld op naleving van deze richtlijnen. En in het Handvest voor de Grondrechten zijn 21 discriminatiegronden verboden verklaard. Daarmee kwam Europa weer een stukje meer in dienst van de burger en zijn rechten te staan.
En nu komt het sluitstuk van de antidiscriminatiewetgeving: een richtlijn die discriminatie ook buiten arbeidsverhoudingen regelt. Maar te laat blijkbaar:  het sentiment lijkt te zijn gekeerd.  Kritische vragen: gaan mensen hiermee rechten opbouwen? Wat betekent het voor de uitvoeringslasten? Wordt de regelgeving en rapportageplicht niet te verstikkend? Natuurlijk zijn die vragen legitiem, je moet de effecten kunnen overzien van wetgeving voordat je ermee instemt. Maar de antwoorden moeten niet  bepalen of Europa wel anti-discriminatiewetgeving mag maken.
Als Europa ergens voor staat, is het diversiteit van geschiedenis, culturen, opvattingen, politieke systemen. Een verenigd Europa geeft meer slagkracht, zonder dat alle volken en landen hun kleur verliezen. Zo ook zijn inwoners: een bonte verzameling, maar allemaal gelijk. Gelijkwaardigheid en vrijheid zijn vitale pijlers van de Europese Unie. Het is geen overbodige luxe: homo’s hebben het reuze moeilijk in Polen of Hongarije, gehandicapten kunnen ook lang niet overal meedoen.  Hier kan Europa zijn kracht laten zien: onwillige lidstaten zullen toch hetzelfde beschermingsniveau moeten bieden.
Het heeft iets hypocriets. Vrouwen en homo’s worden voor de gelegenheid graag van stal gehaald om de westerse superioriteit te bewijzen. Maar hen wettelijke bescherming bieden, dat is blijkbaar een stapje te ver. Wat is er gebeurd? Is het de invloed van de neoconservatieven uit de VS? Is het angst voor gelijke rechten voor groepen (lees moslims) die niet gelijkwaardig gevonden worden?

Hoe dan ook, de teneur lijkt: het is mooi geweest, genoeg is genoeg. Brussel: terug in je hok, wij bepalen zelf wel hoe we onze ‘anderen’ behandelen. Door met de rug naar Brussel te gaan staan, wenden we ons ook af van mensen die elders in Europa graag tegen discriminatie beschermd willen worden. Maar dat belang lijkt niet zwaar te wegen in het parlement. Dat moeten ze zelf maar uitzoeken. Het COC gaat de richtlijn als inzet nemen bij de Europese verkiezingen. Mooi, dat dwingt de partijen om kleur te bekennen, of hun gedrag aan te passen. Wij durven het wel aan. Onze eigen Kathalijne is nota bene  voor het Europees Parlement rapporteur geworden voor deze richtlijn. Voor deze keer ben ik stiekem blij dat de invloed van de Kamer op de richtlijn niet bar veel  zal voorstellen. Dus Kathalijne, zet ‘m op en trek het recht!