Stadsdeel Zuid is het veiligste stadsdeel van Amsterdam. En toch is het budget voor veiligheid de afgelopen jaren meer dan verdubbeld. Dat komt omdat het met veiligheid goed scoren is: toon je compassie met slachtoffers en kondig maatregelen af – liefst stevige, zoals cameratoezicht of blowverbod. Maar compassie tonen – wat goed is – hoeft geen miljoenen te kosten. En maatregelen die nimmer hun effectiviteit bewezen hebben, zoals cameratoezicht, zouden niet zoveel geld mogen opslurpen.

Het budget voor veiligheid steeg tussen 2010 en 2012 van 2,2 miljoen euro naar bijna 4,8 miljoen euro (zie grafiek 1). Slechts een heel beperkt deel van deze toename is bedoeld om rijksbezuinigingen op te vangen. In 2012 gaat ruim 200.000 euro naar cameratoezicht. Nog eens 100.000 euro gaat naar “uitbreiding capaciteit” voor de “aanpak van veiligheid” of te wel: meer ambtenaren. Twee dure maatregelen waarvan in hoge mate moet worden betwijfeld of het bijdraagt aan veiligheid.

Is méér veiligheid eigenlijk wel nodig? Hoewel je natuurlijk nooit kan zeggen dat het veilig genoeg is, of dat er niets meer te doen valt, moet je je wel afvragen of méér geld er aan besteden wel zo nuttig is. Het Sociaal Cultureel Planbureau stelde onlangs in zijn rapport Waar voor ons belastinggeld? dat méér geld, niet per se méér resultaat betekent. “Bij de meeste voorzieningen stijgt de hoeveelheid ingezet personeel veel sneller dan de productie,” lezen we in de samenvatting van dit rapport. Dit zou ook wel eens kunnen gelden voor die 100.000 euro ‘uitbreiding capaciteit’ die het stadsdeelbestuur zo nodig vindt.

Bovendien is de vraag hoe groot het veiligheidsprobleem is in stadsdeel Zuid. Van onveiligheidsgevoelens heeft stadsdeel Zuid in vergelijking met andere stadsdelen al jaren het minste last (zie grafiek 2).

Als we kijken naar de zogenaamde veiligheidsindexen is er al jaren een positieve trend: het wordt veiliger, zowel objectief als subjectief (zie grafiek 3). De index is een – eerlijk gezegd nogal kunstmatig – getal dat de ontwikkeling binnen Amsterdam moet aangeven, waarbij ’100′ de waarde voor heel Amsterdam in 2003 is. Hoe lager het getal, hoe ‘veiliger’. Objectieve veiligheid gaat over geregistreerd slachtofferschap; subjectieve veiligheid gaat over gevoel, bijvoorbeeld van angst om slachtoffer te worden van misdrijven en criminaliteit. Landelijk is al jaren de trend dat het ‘objectief’ gezien veiliger wordt, maar dat onveiligheidsgevoelens toenemen. Over deze paradox kan je meer lezen in een interessant artikel van Sander Flight. Maar in stadsdeel Zuid gaat het dus zelfs met de beleving van (on)veiligheid de goede kant op.

Meer geld voor veiligheid vind ik dus geen goed idee:

1. Er is geen noodzaak voor, want het gaat al lang de goede kant op met veiligheid: met de bestaande, ‘oude’ budgetten kan de veiligheid al worden verbeterd, zo tonen de cijfers aan.
2. Meer geld betekent lang niet altijd meer resultaat, zo wist het SCP onlangs te stellen.
3. Er wordt fors bezuinigd op andere belangrijke zaken, zoals welzijn en het onderhoud van openbare ruimte. Het ongedaan maken van deze bezuinigingen verdient meer prioriteit dan de investeringen in openbare orde en veiligheid  – en dat zou misschien wel eens beter kunnen zijn voor de veiligheid op lange termijn.

Het lijkt er op dat het stadsdeelbestuur vooral goede sier wil maken met ‘maatregelen voor’, ‘een aanpak van’ en ‘inzetten op’ veiligheid, maar zonder dat concreet duidelijk wordt gemaakt wat daarmee moet worden bereikt. Die goede sier kost wel miljoenen extra. In tijden van bezuinigingen mag het stadsdeelbestuur wel wat minder gulzig zijn.

 

 

Het plan MIK/Woonwijze heeft geen enkel gevolg voor de accommodatieplannen zo verzekerde het college ons nogmaals tijdens de commissie. Ik betwijfel dat zeer. Voortgang in het proces houden zeker, maar bouwen voor leegstand zeker niet. De politieke druk om vooral door te pakken is echter hoog.

De commissiekamer zat gisteravond helemaal vol, want nu zouden er knopen doorgehakt worden over het accommodatiebeleid. Al decennia een heet hangijzer in Vught. Het plan met drie varianten dat het college begin dit jaar presenteerde ziet er prachtig uit… maar is wel achterhaald door de zet van Woonwijze/MIK. Het is ondenkbaar dat het mogelijke vertrek van zo’n grote huurder geen impact heeft op de plannen.

Het staat iedere huurder van een accommodatie vrij om zelf te kiezen naar een andere accommodatie te gaan. Dat geldt ook voor verenigingen en instellingen die subsidie van de gemeente krijgen. En over het algemeen kan gesteld worden dat het weinig gevolgen heeft als een vereniging kiest voor een andere accommodatie. Er vallen dan een of twee dagdelen vrij, waarvoor een andere invulling gezocht kan worden. Maar als een huurder die het grootste deel van het jaar permanent vele vierkante meters vult een eigen accommodatie bouwt, is dat echt een ander verhaal. Dan dient het college uitleg te geven over plannen voor de vrijgekomen vierkante meters.

Gisteravond werd deze verantwoordelijkheid echter afgeschoven op Stichting Theater De Speeldoos. De Speeldoos is immers geen gemeentelijke accommodatie, maar een eigen stichting dus met een eigen verantwoordelijkheid. Vreemd, want De Speeldoos is de harde kern van het accommodatiebeleid van het college in alle varianten. Het college wil dus wel de lusten – De Speeldoos als kern van plan – maar niet de lasten – meedenken over invulling eventuele vrije ruimte. En daardoor kunnen volgens het college nog steeds de voorgestelde varianten onderzocht worden onderzocht. Het probleem MIK en De Speeldoos wordt gewoon even geparkeerd en over twee maanden verder uitgezocht.

Die keuze kan ik niet steunen! De jongerenaccommodatie wordt afgezonderd van de overige activiteiten, dus die kan los worden uitgewerkt. Dat kan op de locatie Elzenburg, hoewel ik eerder mijn voorkeur had uitgesproken voor de Irenelaan, maar heeft het college al andere activiteiten gepland. Maar het is absurd te denken dat lege meters in De Speeldoos geen gevolg heeft voor de vierkante meters in Gebouw Rozenoord aan de overkant van de straat. Als je een totale behoefte aan ruimte hebt geïnventariseerd, dan zijn deze accommodaties communicerende vaten geworden. Meer ruimte over in de ene locatie, betekent iets voor de andere locatie en vice versa.

Het is duidelijk dat de coalitie onder aanvoering van Gemeentebelangen vooral wil doorpakken. Geen keuzeopties meer, niet meer uitwerken, maar meteen doen! Het accommodatiebeleid moet door, want dat is de belofte… Wat nu precies de meter behoefte is als het MIK echt een eigen accommodatie lijkt er niet toe te doen: doorduwen. De wens van de gehele raad om door in te zetten op minder, maar kwalitatieve accommodaties te bezuinigen lijkt hiermee te worden vergeten. Het (ver)bouwen om vervolgens tegen lege meters aan te kijken zou daar niet bij moeten passen. Werk daarom de jongerenaccommodatie uit en geef het college opdracht om met Woonwijze, MIK en De Speeldoos de gevolgen van de plannen in beeld te brengen.

** dit stuk schreef ik samen met Marja Ruigrok, gemeenteraadslid voor de VVD

2013 is een belangrijk jaar voor Amsterdam. De grachtengordel bestaat 400 jaar, het Concertgebouw 125 jaar, het Van Gogh Museum 40 jaar, en ga zo maar door. Tijd voor feest! De musea in de stad doen ook mee: met een beetje geluk zijn zowel het Rijksmuseum als het Stedelijk weer open en in volle glorie. Helaas bereikte ons vorige week het bericht dat de collectie van het Van Gogh museum – jaarlijks goed voor ruim anderhalf miljoen buitenlandse bezoekers – drie maanden niet te zien zal zijn.

Wat is er aan de hand? Het Van Gogh heeft al een aantal jaar in de planning staan dat het gaat verbouwen: vanaf oktober 2012 moet het museum zeven maanden dicht om ‘de veiligheid en de conditie van het gebouw op lange termijn te kunnen waarborgen’. Het museum had zelfs geregeld dat haar collectie tijdens de sluiting in een ander museum te zien was: de Hermitage was bereid gevonden om de topstukken een poosje op te hangen. Een prima staaltje van samenwerking tussen twee belangrijke musea in de stad. Alles leek in kannen en kruiken.

Helaas bleek er een foutje te zijn gemaakt. De Hermitage is niet voor zeven, maar slechts voor vier maanden beschikbaar. Tijdens het feestjaar 2013 zou dus drie maanden de werken van Van Gogh en de andere 19^e eeuwse kunstenaars niet te zien zijn. Een beetje onhandig, en ook tamelijk knullig. Wethouder Gehrels van Cultuur meldde terstond in de gemeenteraad dat zij met alle betrokkenen op zoek zou gaan naar een oplossing. Die oplossing is er nu: de huur bij de Hermitage wordt met drie maanden verlengt. De rekening voor deze verlenging wordt voor een groot deel bij de gemeente gelegd. Kosten: 600.000 euro.

Dit roept een hoop vragen bij ons op. Hoe is het toch mogelijk dat er zo’n fout is gemaakt? Als we deze aanvraag nu honoreren, hoeveel andere culturele instellingen staan er dan binnenkort op de stoep om ook ondersteuning te vragen? Het Van Gogh is een rijksmuseum: is er ook aan Den Haag om een financiële bijdrage gevraagd? En waarom wordt er überhaupt direct naar de overheid gekeken, voor hulp en financiële ondersteuning, om in een door de instelling zelf gecreëerd gat te springen? Als de Bijenkorf gaat verbouwen, een fout maakt in de berekening en dientengevolge zich geconfronteerd ziet met een sluiting van drie maanden, dat zouden ze dat ook zelf oplossen. Dat doen ondernemers namelijk.

Het Van Gogh krijgt jaarlijks ruim 7 miljoen euro subsidie van de rijksoverheid. Daarnaast haalt het zelf nog 27 miljoen euro aan eigen inkomsten binnen – wat ontzettend hoog en ontzettend goed is. Maar dat het daarbij nog extra ondersteuning nodig heeft, terwijl de stad honderden miljoenen moet bezuinigen en bovendien andere culturele instellingen het vel over de neus wordt gehaald, dat is niet goed te verkopen. Daarom roepen wij de Hermitage en het Van Gogh op zich ware culturele ondernemers te tonen en zelf een oplossing te vinden alvorens direct bij de stad aan te kloppen.

Ik ben het kind van werkende ouders. In allebei vond ik verzorgers en beschermers. Mijn moeder heeft mijn vader in zware tijden beschermd en ze hebben mij altijd voorgehouden dat ik niet de stereotype jongen hoefde te zijn zoals mijn omgeving dat voor zich zag. En zoals Angela Crott (de Volkskrant, 27 januari) dat nog steeds voor zich ziet: ridderlijke jongens die (de seksualiteit van) het meisje beschermen en niet voor ‘slappe hap’ worden aangezien.

Waar ik in mijn jeugd ben geconfronteerd met de perverse effecten van de door Crott bestempelde mannelijke normen en waarden, overkomt dat vandaag de dag talloze andere jongeren. Jongeren waarvan Crott vindt dat de jongens vooral moeten leren om mannelijke leiders te zijn: stoer en in zware tijden rechte koers houdend. En de meisjes moeten vooral niet teveel economische onafhankelijkheid nastreven: het maakt de jongens alleen maar lui en laf. Al was het zo dat we het potentieel van mannen om te beschermen de nek om hebben gedraaid, dan zou ik daar met terugwerkende kracht blij mee zijn. Maar ik mag toch hopen dat we vooral gelijkwaardigheid, vrijheid en emancipatie na proberen te streven. Een samenleving waar we aanvullend op elkaar zijn, los van het geslacht van de ander.

In 2010 bleek Nederland van de elfde naar de zeventiende plaats te zijn gezakt op de wereldranglijst die gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen meet. Met de huidige (mannelijke?) koers van ons land kan ik een verbetering van die positie wel op mijn mannelijke buik schrijven. Maar ik vraag me af: zou Crott werkelijk blij zijn met de mannelijke leiders van dit moment? Leiders die in zware tijden bezuinigen op onderwijs, kinderopvang en zorg?

Ik kan er me nauwelijks iets bij voorstellen.

 

Link naar ’Vrouwen hebben mannen als beschermers nodig’

Zaterdag 14 januari openden de drie linkse partijen gezamenlijk het jaar. GroenLinks, PvdA en SP willen alle drie ‘een ander Nederland’. We willen samen “slim, solidair en ‘groen’ investeren” in ons land om de crisis te bestrijden.
Juist onder het meest rechtse kabinet sinds Van Agt-Wiegel ligt het voor de hand om alle linkerhanden ineen te slaan. Samen staan we sterk en zo. Hoe ver moet zulke samenwerking nou gaan? Eén sterk links alternatief lijkt aanlokkelijk. En er is veel voor te zeggen. Maar is het tactisch wel handig?

Eerst maar eens wat er allemaal vóór te zeggen valt. De drie partijen die zichzelf gewoon links durven te noemen lijken elkaar in elk geval prachtig aan te vullen.
De SP spreekt de taal van de gewone mensen, niet alleen van de Nederlanders die spreekwoordelijk hard werken, maar zeker ook van de mensen die van een uitkering rond moeten komen. SP-ers klagen steen en been over alles wat er mis is en mis gaat in de samenleving en verwoorden daarmee precies hoe veel mensen erover denken. PVV-stemmers die hun hersenen gebruiken, zien dat de partij van hun eerdere keuze hen nu naait met de miljardenbezuinigingen die ze beginnen te voelen en stappen over naar de SP.
De PvdA heeft meer dan de andere twee de regenten in de gelederen die het land, de provincie of de stad kunnen besturen op grond van hun kennis en ervaring. De term ‘regent’ bedoel ik in dit verband uitdrukkelijk niet pejoratief. Oorspronkelijk zijn regenten immers de eerste bestuurders die hun positie niet bekleedden op grond van hun afkomst, maar op basis van hun verdienste. In een meritocratie zitten veel van de PvdA-bestuurders volkomen terecht op het pluche. Hun taal spreekt de kiezers wel niet meer zo aan, maar is wel de taal waarmee je de dingen gedaan krijgt.
En GroenLinks ten slotte is de ideeënpartij zonder macht die het meest op een ‘volhoudbare’ toekomst is gericht. Wij kunnen op links de nuance inbrengen, de horizon verleggen, creatieve ideeën aandragen en de multiculturele samenleving verdedigen. Wij spreken het nadenkende deel der natie aan. Als we heel erg ons best doen misschien ook nog wel de activisten en de anarchisten en de pacifisten voor zover ze zich niet allang moedeloos van de parlementaire democratie hebben afgewend.

Tussen haakjes. Op landelijk niveau is een nieuwe linkse eenheid zelfs een uitkomst voor de drie huidige politieke leiders. Roemer is de gedroomde voorman in de campagne, die de rechtse drammers en bezuinigingsbulldozers alle hoeken van de Kamer laat zien. Cohen komt ongetwijfeld veel beter tot zijn recht als minister-president dan als parlementariër. En wij zijn verlost van stuntelende stekkerdoosstukjes.

Het is echter niet moeilijk om de problemen binnen de linkse drie-eenheid te zien aankomen, zeker als het sentiment ‘anti-rechts’ zijn centripetale kracht op den duur verliest. Want als de SP bijvoorbeeld zegt wat mensen erover denken, betekent dat: ‘de hoge heren zorgen alleen maar goed voor zichzelf’ en ze bedoelen daarmee nou precies de bestuurders waar de PvdA hetzelfde patent op heeft als het CDA.
Die PvdA-bestuurders zijn in Zwolle bijvoorbeeld niet te beroerd om in een college met de VVD en het CDA (en de ChristenUnie trouwens) te schipperen om de ‘kille bezuinigingen’ (Cohen, Roemer en Sap) van het kabinet te verstouwen. Zij bezuinigen lekker op de voorzieningen die de last voor de zwakkere schouders in onze stad nog een beetje dragelijk maakten, maar willen niet eens nadenken over een kleine lastenverzwaring voor de Zwolse huizenbezitters.
GroenLinks zal overigens in een constellatie terecht komen waarin duurzaamheid vooral geweldig is omdat (of in het ergste geval: alleen maar als) het geld oplevert, kunst omdat het de economie stimuleert en multiculti omdat het werk toch door íemand gedaan zal moeten worden.

Ik zie een doorslaggevende reden om de samenwerking beslist niet te laten, maar vooral niet te ver te voeren. Die reden is van tactische aard, ik geef het toe. Want principieel zijn de onderlinge verschillen op links natuurlijk kleiner dan de kloof met rechts (ik blijf maar even via de links-rechts-lijn redeneren om dit verhaal niet te gecompliceerd te maken, al ken ik natuurlijk ook de kwadranten en de hoefijzers die de politieke werkelijkheid wel wat beter of in elk geval genuanceerder verbeelden en bijvoorbeeld laten zien dat D66 en VVD op sommige terreinen dichter bij GroenLinks staan dan de SP).

In de media-democratie waarin we ons nu eenmaal bevinden, krijgen drie partijen grosso modo drie keer zo veel aandacht als één partij. Die vuistregel gaat niet in alle opzichten op, maar bijvoorbeeld bij het grote ‘lijsttrekkersdebat’ heb je meer inbreng als er drie linkse partijleiders hun geluid mogen laten horen dan wanneer we maar met ééntje vertegenwoordigd zijn.
En zoals je christelijk-rechts, ondernemers-rechts en dom-rechts hebt, kun je maar beter ook alle toonaarden van het linker orkest laten horen. Want in de werkelijkheid waarin de kiezer leeft op het moment waarop hij in het stemhokje staat, kan een CDA-er zomaar vertrouwen krijgen in de PvdA-voorman, een PVV-er zijn hoop stellen op de SP en een VVD-er zomaar kiezen voor een duurzame variant van het liberalisme.

Drie keer links is dus gewoon meer dan één keer links.

Eind December 2011 ontving ik een uitnodiging van Ronde Tafel met daarbij de mededeling dat men ook dit jaar weer druk bezig is met de organisatie van de Nieuwjaarsduik 2012. Omdat vooral wij het vorig jaar tot een groot succes hadden gemaakt, hoopten zij vanuit de organisatie dat wij ook dit jaar weer mee wilden doen.

Vanaf eind November en begin December zat ik nog te twijfelen en liet binnen vrienden en familie kring doorschemeren dat ik waarschijnlijk niet mee zou doen of dat ik het nog niet wist (deed ik natuurlijk alleen wanneer ik de vraag letterlijk voorgelegd kreeg).

In Januari 2011 wilde ik een duidelijk statement maken uit protest in de vorm van:”wat nou?”,”Deze ‘zielige’, ‘zwakke’ (vaak afgewen) gehandicapte donderstraal kan meer dan velen denken”

Hoe zat het ook alweer dat ik in omgeving 2007 op eigen initiatief wederom bij het UWV aanklopte voor studie mogelijkheden? Kreeg te horen wat de concrete mogelijkheden waren binnen een termijn van 3 maand en daarnaast de opmerking:”doe rustig aan”,”we kennen je ziektebeeld en daarom zal je ook blijvend in aanmerking komen voor een arbeid ongeschiktheid’s uitkering.” Ter afsluiting kreeg ik destijds ook mee dat ik ervan genieten moest!” Harder dan dat kon er eigenlijk niet in mijn smoel gemept worden (het was goed bedoeld maar toch achteraf gezien).

Natuurlijk was 1 Januari 2011 ook een uitdaging voor mijzelf, een beetje bluffen en grenzen verleggen.. Je zal maar gebluft hebben en een enorme stijfkop zijn, dan laat je toch ook zien wat je waard bent!

Dat bleef eigenlijk onhandig de tong uitsteken naar een ieder die mij allang afgeschreven hadden in welke vorm dan ook met daarbij de vraag doe me dit maar even na :P http://www.youtube.com/watch?v=YWhCuKPA0Sc

Nu 1 Januari 2012-01-12

Halverwege December 2011 begon mijn bloed natuurlijk weer te stromen waar het niet zou kunnen stromen en kreeg zelf wederom weer zin aan een verfrissende duik (gewoon doen dacht ik)!

Dit maal zat ik vooraf wel met 2 vragen:

1. Omtrent mijn gezondheid was het wat minder met mij gegaan afgelopen jaar waardoor ik ook veel minder gaan sporten ben, zou mijn rikketik zo’n sprong dan wel aan kunnen (nuchter gezien maar deels ook een onzinnig argument).
2. Wel heel belangrijk voor mezelf, in 2011 had ik mijn eigen al bewezen wil telkens een stap voorwaarts maken en een herhaling van zetten hoort daar niet bij!

Eind December schoot mij te binnen zal ik mijn eigen (opgesloten) gaan verpakken in een doos waarop diverse teksten gekalkt staan wat mij niet bevalt aan de komende begrotingen, mijn ideeën in die vorm waren te onduidelijk en praktisch gezien niet reëel.

Zelf ben ik bijvoeding nodig om maar zwaarder te worden, zo’n doos paste en past prima tussen mijn hals en net boven mijn kont (ben blij dat het voorlopig nog vergoed wordt)..

Op twitter stelde ik ook de vraag wie een origineel idee had en bij voorkeur zocht ik naar een GroenLinks thema en iets over de zorg. De beste tekst was toch wel (aan de voorkant van het shirt) Help ons ook in 2012 ons hoofd boven water te houden! Stem GroenLinks voor échte oplossingen.

(aan de achterkant) Want – gratis zwemles voor pgb-ers, gratis rondje vliegen in de JSF en 130 met je scootmobiel zijn dat niet! #OPRUTTE

1 januari was het zo ver, tegen 14:00 stapte ik uit mijn nest en ging vlot een hapje eten en wat drinken. Net voor ik vertrekken wilde moest ik ook nog even een noodstop maken op het kleinste plekje van de aarde.. Scheld vloek, geen smoesjes jongen gewoon gaan hardlopen dan kom je nog wel op tijd aan.

Bij aankomst herkende 1 van de organisatoren mij meteen en begeleide mij naar de inschrijf en kleed ruimte, toen ik omgekleed was kon ik binnen aansluiten bij een groepje die nog voor mij stonden die de teksten op mijn shirt wel heel interessant vonden (ff een kort momentje gesproken over hoe alles nu gaat en hoe het zou moeten gaan wanneer GroenLinks het voor het zeggen zou hebben)

Op een bepaald moment mochten we naar het water lopen en per groepjes sprongen mijn voorgangers het water in, tegen de tijd dat het bijna mijn beurt was begon ik al zachtjes te lopen en werd ik tegen gehouden door een van de organisatoren van Ronde Tafel, deze vermelde letterlijk aan mij:”jij mag als laatste”,”en je krijgt een speciale aankondiging dus wacht nog maar even.”

Prachtig dacht ik, zonder iets te zeggen begreep deze organisator van Ronde Tafel mij heel goed. Ik sloot me intussen alvast af van alles en begon mij op het water te concentreren en het start sein van Klaas je mag..




Zodra ik het start sein kreeg liep ik in een stevige looppas naar de rand van het water en keek waar ik ongeveer terecht wilde komen, toen werd ik ook meteen even wakker en dacht bij mijn eigen:”ik weet niet waar de camera’s staan van het grote beeldscherm waarop iedereen mee kon kijken”,”laat ik mijzelf maar langzaam 1x ronddraaien zodat zowel de voorkant als achterkant van mijn shirt goed in beeld komen te staan.” Eenmaal omgedraaid zocht ik weer naar het punt waar ik in het water wilde belanden en maakte de sprong, deze ging meteen een stuk beter dan vorig jaar… ik kwam precies op de plek terecht die ik vooraf ingeschat had, raakte wel koppie onder maar kon nu gelukkig zelfstandig snel genoeg op staan. Ook de weg naar het trappetje was een stuk eenvoudiger te vinden… Ontving divers applaus en er rende ook meteen een journaliste naar mij toe van de Hoogeveense Courant.

Had niet eens de tijd om een beetje overdonderd te zijn in de vorm van yes, dit is precies wat ik wil, nu ff gaan opletten wat ik zeg. Tijdens het lopen naar de kleedkamer vertelde deze in positieve zin ‘exact’ wat er vorig jaar gebeurd was:”vorig jaar was ik de aller eerste duiker”,”dit jaar de aller laatste”,”vorig jaar was het steen en steen koud”,”lag er eis etc;” wat ik allang vergeten was want dat eis was vooraf weg gehaald en herinnerde me alleen een aantal smeltende sneeuw bultjes..

Ze vroeg meteen hoe voelde het water aan waarop ik direct antwoordde dat ik ook het water een stuk minder koud aan vond voelen dan vorig jaar maar dat het ondanks dat best nog wel koud was. Ik plakte er aan vast dat mijn sprong gelukkig al veel beter ging dan vorig jaar.

We naderende aanmeld balie om te springen en ik kreeg de vraag:”Vorig jaar was je de eerste duiker”,”nu de laatste!”,”hoe zit dat?” Intern begon ik wat te grinniken met een gevoel van:”Yes”,”ga je straks met name veel richten op het PGB omdat je je eigen daar het meest kwaad om maakt momenteel!”

Eenmaal binnen aangekomen kregen we het wederom even over vorig jaar waarbij ik aangaf dat ik destijds wilde bewijzen dat ik ondanks mijn handicap ook veel dingen wel kon.. We kregen het over de teksten die op mijn shirt stond en zodra het woordje PGB viel kreeg ik het verzoek om mij eerst even om te kleden en daarna het interview af te maken (heel logisch eigenlijk).

In de kleed ruimte aangekomen kreeg ik diverse complimenten in de vorm van:”jij bent wel koppie onder gegaan”,”respect man!” Waarop ik wel eerlijk antwoord gaf dat dat niet mijn bedoeling was maar dat de sprong mij in verhouding met vorig jaar behoorlijk mee viel en ik had het ook niet eens koud..

Op het moment dat ik mijn t shirt uit wilde trekken kreeg ik het in ene wel steen koud, had het gevoel dat ik in mijn blootje in de sneeuw lag en het iets te kleine t shirt kon ik ook amper uit krijgen… Was bijna geneigd om te roepen:”wie wil mij even helpen om dit shirt over mijn schouders heen te trekken!”

Niet doen Klaasje, je bent een grote sterke vent met een grote mond die zo zelfstandig mogelijk wenst te blijven.Vanuit mijn eigen situatie zeker sinds het 1e kwartaal van 2011 drong tot mij door dat ik echt een PGB regeling nodig zou gaan krijgen.

Meneer Rutte snapt dat niet, aldus Rutte kan ik wel ondersteuning blijven ontvangen d.m.v. het CAK mits ik een eigen bijdrage lever, en dat noem ik nu juist geld verspilling pur sang omdat ik telkens maar enkele maanden per jaar hulp nodig ben in bijvoorbeeld de huishouding.

Dit kabinet snapt dat niet, komt geld tekort en moet gaan bezuinigen (wat GroenLinks ook zou gaan doen) en plukt zomaar overal geld vandaan om de huidige begroting matchent te maken (iets wat GroenLinks zeker niet wenst in deze vorm).

Dit kabinet schuift huidige problemen die spelen gewoon door naar de toekomst, wie dan leeft wie dan zorgt heet dat! Zelf ben ik een GroenLinkser met diverse liberale ideeën, maar wat er nu gebeurd kan echt niet!

Na het omkleden was ik nog even blijven rondhangen bij de soep stand, met een aantal mensen gesproken over de sprong en nog even gewacht op de journaliste die mij nog verder wenste te interviewen.

Al met al een geslaagde dag

Notities, rapporten, de veiligheidsmonitor, als raadslid is het eigenlijk altijd zo dat je van alles krijgt aangereikt maar eigenlijk alleen maar op papier, of, zoals gelukkig steeds vaker voorkomt, niet op papier maar als digitaal bestand. Hetgeen dan weer mooi aansluit bij het papierloos werken. Maar wat we ook lezen, wat in de praktijk gebeurt proeven we nooit. Wil je dat wel, dan moet je de boer op. En dat doen we te weinig. We praten natuurlijk wel met veel mensen, maar hoe iets echt in de praktijk uitpakt zien we eigenlijk nooit. Dat ligt natuurlijk aan het raadslid zelf. Zo was ik nog nooit echt met de Politie op pad geweest. Dinsdag 27 december was het zover. Een middag/avond-dienst meedraaien met de Politie in Leek, met de wijkagent Martin Tillema op pad.

Jeugd- en jongerenwerk
Vooraf waren we tot de keuze voor de 27^e gekomen vanwege de schoolvakanties en het vuurwerk. Het illegale spul dan wel te verstaan, de verkoop van het reguliere goedje is immers pas vanaf de 29^e.  Daarnaast lag de nadruk op de jeugd. Leek kende redelijk wat onrustige jaren, van urinerende jeugd bij de Hema, samenscholing in en buiten de Liekeblom tot “gezellige” samenkomsten op Sintmaheerd en het parkeerterrein bij Nienoord. En natuurlijk voorheen het B-cafe, onderdeel van De Oude Ulo, het jongerenwerk, wat later verplaatst is naar de nieuwbouw Punt1. In 2003 bestonden er zelfs nog plannen voor Jongerenplekken, de JOP’s, een initiatief van de PvdA wat zo jammerlijk sneuvelde door een hoog “Not In My BackYard” gehalte bij een inderhaast opgetrommelde groep tegenstanders. Al met al reden genoeg voor mij om nu eens te kijken of er nog jeugdproblematiek was en zo ja op welk terrein.

Redelijk rustig
In mijn beleving is het al weer heel lang rustig wanneer het om jongeren gaat. Ik hoor of zie nauwelijks nog meer iets van ongewenste samenscholingen. Af en toe hoor je nog iets van vernielingen, maar of dat nou specifiek aan jongerenoverlast is toe te schrijven waag ik te betwijfelen. Tijdens de surveillance tijdens “mijn dienst” gebeurde er helemaal niets. Geen oproepen over de portofoon, geen meldingen, maar ook nagenoeg geen jongeren op straat. Ja, enkelen, op een bankje bij de Hema en de C1000. Maar slechts 2 of 3 jongeren, en dat kan je toch geen samenscholing noemen, om van overlast maar helemaal te zwijgen.

Vuurwapencontrole
Het beloofde dus een saaie avond te gaan worden. Tenminste, dat dacht ik. Martin Tillema had nog wat een petto: vuurwapencontrole. Na het drama in Alphen a/d Rijn is er door het justitieel apparaat hoog in gezet op o.a. de controle op vergunningen. De details laat ik buiten beschouwing, maar het was goed om te zien hoe dit is opgepakt door de Politie in Leek. Een dergelijke controle een keer meemaken was eigenlijk uitzonderlijk en het laat mooi zien hoe divers de Politietaken zijn. Een dergelijke controle is natuurlijk heel formeel, maar om te zien hoe hartelijk en informeel de Politie ontvangen wordt door de burger is best wel bijzonder.

Drugsoverlast
Waar je tijdens zo’n “rustige” dienst ook tijd voor hebt is eens echt kennis te nemen van wat dan wel problemen zijn die we ons moeten aantrekken wanneer het om de jeugd gaat: Drugs. En dan heb je het niet alleen over de gebruiker maar ook over de verkoper, de dealers. De criminaliteit die rond het onderwerp hangt maakt het dat we hier nog meer en vooral preventief op moeten inzetten. Naast preventie, waaronder samenwerking tussen scholen, politie en gemeente, moeten er echt programma’s komen waardoor dealers echt aangepakt en opgepakt kunnen worden. Als gemeenteraad kun je dat niet van je af laten glijden, juist in een tijd van bezuinigen zal hiervoor extra aandacht moeten komen. We moeten vol blijven inzetten op deze vorm van jongerenproblematiek.

Huisvesting Polen
Een heel ander aandachtspunt tijdens mijn werkbezoek was de huisvesting van Polen. Als raadslid ben ik uiteraard op de hoogte van panden in gemeentelijk bezit als voormalig Hotel Leek. Maar wat speelt er nog meer? En gaat het alleen om werkende Polen, of is er ook sprake van werkelozen die hier wonen?

Nieuwe wijkagent
Binnenkort is er weer genoeg te bespreken in het overleg tussen fractie en steunfractie, maar het zal duidelijk zijn dat het niet blijft bij alleen een verslag van dit werkbezoek. Martin Tillema vertrekt als wijkagent. Hij gaat naar de stad, en ik wens hem daar heel veel succes. Helaas blijft het bij deze ene keer, in gesprek met Martin. Ik heb het als zeer aangenaam ervaren. En voor de stad… jullie krijgen er een prima agent bij! De vervanger van Martin is ook al bekend, Gerrit Faber, nu nog werkzaam in Grootegast maar vanaf Januari in Leek. Ik ga zeer zeker een keer op de koffie bij hem. En het blijft niet bij die ene keer.

Mijn bezoek aan de Politie is waardevol gebleken en ik ben vast van plan om het onderdeel te laten zijn van mijn raadswerk. Een aanrader voor alle raadsleden trouwens.

De media overspoelen ons momenteel met berichten over de economische crisis. Landen die hun schulden met sprongen zien toenemen, in een recessie geraken, moeten bezuinigen, hun werkeloosheid zien stijgen en hun ratings zien dalen, waardoor de rente over hun schulden omhoog gaat. Voor u meneer Rutte een inmiddels vertrouwd riedeltje. De VS lossen dit probleem op door de geldpers open te zetten. Meer geld nodig? Dan drukken we toch meer geld. U en de Europese Unie zijn er nog (steeds) niet uit, maar neigen – aan de strenge hand van Duitsland – naar het disciplineren van de landelijke begrotingen. Niet meer geld, maar minder schulden. Onlangs meldde de Volkskrant dat de topmanagers van het Amerikaanse bedrijfsleven hun loon het afgelopen jaar met 36,5 procent zagen stijgen. Het moet u bekend zijn dat die mensen ook zonder die verhoging al miljoenen verdienen. Zoals altijd zal Europa niet achterblijven, uit angst zijn beste managers kwijt te raken aan de VS. Wat wij een crisis noemen is in feite niets anders dan een sluw geënsceneerde verschuiving van inkomen en bezit: de puissant rijken - gedreven door hebzucht - zijn bezig nog rijker te worden door de rest van de wereldbevolking te bestelen. Minister-president, slaap zacht!

Ai! Het CPB heeft weer eens wat cijfers losgelaten. En wat blijkt? Nederland zit volop in de recessie. Het zat er natuurlijk al dik aan te komen dat het begrotingstekort de grens van 3% zou overstijgen, maar nu is het officieel. De afgelopen weken werd al druk gespeculeerd waar ons conservatieve kabinet allemaal nog meer op zal gaan bezuinigen. Welke linkse hobby zullen we nu eens onderuit schoffelen?

Als bijna vanzelfsprekend begint met deze weinig geruststellende voorspellingen ook het magische h-woord weer rond te zingen op het Binnenhof. De aftrek-die-niet-genoemd-mag-worden wordt heel langzaamaan een wat minder heilig huisje binnen de gelederen van VVD en CDA. Geert Wilders is het daar natuurlijk niet mee eens. “De PVV zal knokken als een leeuw voor de belangen van Henk en Ingrid!” Als dat echt waar was, had Geert Wilders de hypotheekrente allang afgeschaft, maar vooruit. Het behoud van laaggeschoold electoraat schrijft nu eenmaal voor dat je geen dingen roept die goed voor ze zijn. SBS6 kijkend Nederland wil naar de mond gepraat worden, het liefst met vuigheid en volume.

Toch wordt de kans dat het kabinet zich aan beperking van de hypotheekaftrek gaat wagen (of branden) sluimerend groter. Jan Kees de Jager gaf te kennen dat hij liever ging hervormen dan bezuinigen, en Maxime Verhagen sprak uit dat wat hem betreft ook in heilige huisjes de dakkapel kan gaan lekken. Binnen de VVD wordt minder luid gespeculeerd over aanpassing van de aftrek, maar ook daar zijn prominente en minder prominente leden aanwezig die beginnen te twijfelen aan de houdbaarheid van de regeling.

Terecht overigens,  die hele hypotheekrenteaftrek kost Nederland klauwen met geld – jaarlijks zo’n twaalf miljard euro. We zijn niet voor niets de enige met zo’n belachelijke, belastinggeld slurpende regeling. Over verkwisting van de centjes van Henk en Ingrid gesproken! Het hele doel van de aftrek – starters op weg helpen met de koop van hun eerste huis – wordt allang niet meer bereikt. Starterwoningen zijn door de regeling de afgelopen decennia alleen maar duurder geworden. De huizenmarkt zit hartstikke op slot, en dat is mede dánkzij de hypotheekrenteaftrek.

Of het nu de hypotheekrenteaftrek wordt, ontwikkelingssamenwerking, of een andere ‘ombuiging’, het kabinet moet in februari met maatregelen komen. Implodeert het kabinet met gierende ruzies over ontwikkelingshulp tussen Geert en de CDA-dissidenten? Laat Geert Wilders na een hoop gebrul zijn marionettenkabinet toch weer gewoon zitten? Zal de PvdA daarvoor haar slappe knieën weer lenen door het kabinet aan een meerderheid te helpen? Of trekt een van de regeringspartijen de spreekwoordelijke stekker eruit? Het jaar 2012 wordt vast een prachtig politiek jaar. En dat magische h-woord? De afschaffing daarvan is enkel een kwestie van tijd…

Dikke Maatjes? Dit is een blogje over overtollig vet. Dit is een blogje over vermageren en bezuinigen. Regelmatig stoor ik mij aan de vetzucht van sommige subsidievreters. In sommige families lopen ze rond, bietsen en lenen maar nooit iets teruggeven. In elke vriendenkring zijn zij berucht, lenen en zeuren maar nooit iets (terug-)geven. In mijn stadsdeel zijn zij ook bekend. Elke gelegenheid wor...

IS ONTWIKKELINGSSAMENWERKING NIET MEER POPULAIR?

Nieuwe bezuinigingen dreigen en de meest on-Nederlandse partij, die egoïsme tot uitgangspunt heeft, wil vier miljard bezuinigen op ontwikkelingshulp. Als populistische partij denken ze daarmee stemmen te winnen. Nu hoor ik al minstens een halve eeuw de verhalen over bodemloze putten en corruptie en gouden kranen in presidentiële paleizen, dus het zou best kunnen dat er nog steeds mensen zijn, die geloven, dat het in Afrika, Azië en Latijns Amerika alleen maar slecht gaat. Ze vergeten de enorme economische groei in Brazilië, India en China, maar niet alleen in die landen, maar in veel meer landen in Afrika, Azië en Latijns Amerika ontwikkelen de landen zich in politiek en economisch opzicht zeer succesvol. Er zijn inderdaad nog een aantal falende staten, vooral in Afrika en Midden Amerika. Maar eigenlijk wil ik het meer hebben over de houding van Nederlanders tegenover ontwikkelingssamenwerking.

Nederlanders geven nog steeds gul als ergens mensen getroffen worden door een natuurramp zoals de aardbeving in Haïti, de aardbevingen met tsunami in Zuidoost Azië, de overstromingen in Pakistan en India of de droogte in de Hoorn van Afrika. Dat de hulp zeer efficiënt en effectief wordt gegeven merkte ik, toen ik onlangs een bijeenkomst van Cordaid Mensen in Nood bijwoonde, waar een architect uitlegde hoe ze daar duizenden huizen bouwen, die zowel tegen aardbevingen als tegen tropische cyclonen bestand zijn. Wat een deskundigheid!

Veel opmerkelijker zijn de kleine particuliere projecten. Daarbij wordt heel rechtstreeks hulp gegeven. Zo ken ik een groep mensen, die een zus van de inmiddels overleden initiatiefnemer steunen. Ze heeft een tehuis in een Braziliaanse stad, waar ze kinderen uit een volksbuurt opvangt en ervoor zorgt, dat zij zich goed ontwikkelen. In mijn parochie wordt al jaren geld ingezameld, waarmee een inmiddels hoog bejaarde missionaris in de Filippijnen jongeren uit arme gezinnen studiebeurzen geeft, zodat ze tot welvaart kunnen komen en kunnen helpen bij de verdere ontwikkeling van hun land.

In deze Adventstijd voor Kerstmis loopt de bisschoppelijke Adventsactie met een aantal heel concrete kleinschalige projecten, waarmee mensen echt geholpen worden. Wij steunen een project in Tanzania aan de voet van de Kilimanjaro. Vrouwen en kinderen krijgen voorlichting over gezond voedsel van de juist samenstelling, hoe dit verbouwd moet worden en ze leren ziekten te voorkomen door het belang van een betere hygiëne uit te leggen. Tegelijk loopt de Actie Goed Goud van Solidaridad. Men wil betere werkomstandigheden en eerlijker lonen voor de arbeiders in de goudmijnen en eerlijker prijzen voor de kleine particuliere goudzoekers. Er komt ook een waarmerk voor eerlijk goud.

Maar het meest onder de indruk ben ik van een klein particulier initiatief van Lieke. Ze had al heel wat wereldreizen gemaakt en daarbij aan ontwikkelingsprojecten gewerkt. In Laos kwam ze onder de indruk van de kleurige weefkunst van de vrouwen daar. Ze vroeg zich af of het mogelijk zou zijn kleding, tassen, enveloptasjes (clutches), shawls, ceintuurs en kussenovertrekken op te kopen en naar Nederland te exporteren. Inmiddels heeft ze een bedrijf opgericht, heeft een web shop, legt contacten met duurdere gift shops en modieuze winkels in Nederland en verstevigt intussen de contacten met Laos. Het is allemaal nog pril, maar wat een durf. Ze levert anderhalve dag werk per week in om hiermee bezig te zijn en als het lukt is het natuurlijk prachtig voor die vrouwen in Laos. Wil je er meer over weten of zoek je een zeer exclusief cadeautje kijk dan eens op www.acodeoforigin.com van dit startende bedrijf “A Code of Origin”. 

Jaargang 4, Nr. 192. 

“Kijk, deze lijn zijn onze inkomsten voor de WMO en deze sterk stijgende lijn zijn de geprognosticeerde uitgaven…” Deze stijgende zorgkosten en tekorten op het budget noodzaken de gemeente om kritisch te kijken naar de inzet van middelen. Maar wat staat daarbij voorop? Kwalitatieve zorg of besparen?

Voor Vught heeft sinds de invoering van de WMO continu kwaliteit voorop gestaan. En dat loont zo blijkt uit alle vergelijkende tests. De klanten zijn tevreden en de kwaliteit wordt goed beoordeeld. Die lijn moet worden voortgezet, zeker voor mensen die deze zorg het hardste nodig hebben. Dat het college er nu kiest voor de middelmaat door standaard verordeningen over te nemen, is dan ook teleurstellend. Taakstellend is bij de begroting 2012 alvast een fiks bedrag bezuinigd op de WMO. Een groot deel van deze bezuiniging moet worden opgevangen door “de kanteling”…

Het idee achter de kanteling is dat de overheid teveel taken heeft overgenomen van de burger zelf en deze weer terug moet geven. Op het gebied van de WMO betekent dat, dat mensen met een zorgvraag eerst bij vrienden en familie moeten aankloppen, voordat ze een aanvraag bij de gemeente indienen. Ook betekent het dat ergens recht op hebben, niet altijd betekent dat je het ook nodig hebt en dus moet krijgen. Een gedachte die prima te volgen is, maar makkelijk kan doorslaan in teveel afschuiven naar mensen die deze last niet altijd kunnen dragen.

Het was dan ook pijnlijk om naast de presentatie van de gemeente een vrijwilliger van de seniorenraad uit Boxtel aan het woord te horen. Deze verkondigde bijvoorbeeld doodleuk dat de voedselbank zo’n voorbeeld van de kracht van de samenleving is. Wellicht toont dat eventuele kracht van de samenleving, maar is dat de Vughtse samenleving die we moeten willen? Waarbij je als je het moeilijk hebt moet aankloppen bij de voedselbank en afhankelijk bent van liefdadigheid? Dat is niet mijn ideaal! Deze mensen moeten weten dat ze terug kunnen vallen op onze gezamenlijke solidariteit.

Het teruggeven van verantwoordelijkheden aan de burger, betekent dat er meer wordt gevraagd van mensen om te zorgen voor ouders, buren, vrienden etc. Dat zou logischerwijs samen moeten gaan met een versterking van de professionele ondersteuning van vrijwilligers. Goede hulp door familie en vrienden voorkomt immers duurdere professionele hulp. Dan moet er ook geïnvesteerd worden om te voorkomen dat de vrijwilligers te zwaar worden belast. Dat gebeurt op dit moment al met mantelzorgactiviteiten, maar dat moet geïntensiveerd worden wanneer de taken nog meer verschuiven naar een grotere groep mantelzorgers.

Dat zijn punten die PvdA-GroenLinks bij de bespreking van de nieuwe WMO verordening in het voorjaar zeker zal meewegen in onze overwegingen. De nieuwe verordening mag niet enkel gebaseerd zijn op de wens om te bezuinigen, maar moet dat vangnet blijven bieden aan eenieder die dat echt nodig heeft.

31 oktober 2011

De minister van Onderwijs komt samen met wethouder Bart Eigeman een school openen. En wat voor een school! Het Voortgezet Speciaal Onderwijs voor Zeer moeilijk lerende kinderen krijgt een gebouw waar de talenten van deze jongeren centraal staan. Veel praktijkruimten en de kans om bij de buurschool Rodenborchcollege ook lessen te volgen.

Bart daagt de minister uit niet zo(veel) te bezuinigen dat talentontwikkeling belemmerd wordt. Nu stroomt ruim 70% uit naar werk, als dat door bezuinigingen minder wordt, kost dat juist meer geld! Bart pleit voor een ‘loopplank’ naar 2014 door samenhang met de transitie jeugdzorg en Wet werken naar vermogen kan er best bespaard worden, maar niet door nu onverstandig te korten.

De jongelui zelf zingen: Ik kan het niet, ik kan het niet alleen. Dat is iets anders dan “Ik kan het”, iets anders dan “Ik kan het niet”. Ik kan het niet alleen, vraagt samenwerking tussen Rijk, gemeenten, onderwijs en werkgevers. Samen voor deze Zeer Mooie Leerlingen!

GASTBLOG:
Bij de begrotingsbehandeling van donderdag 20 november 2011 zei Mohamed el Mokaddem o.a. het volgende namens Progressief Westland:

‘De gemeente Westland heeft de komende jaren simpelweg minder te besteden. En dat betekent dat we zaken anders en vooral SAMEN met partners en burgers moeten gaan organiseren.

Ik doe een handreiking richting de coalitie. Om SAMEN het Westland door deze moeilijke tijd te loodsen.’

De gedane handreiking werd helaas afgeslagen. De coalitiepartijen Gemeente Belang Westland (GBW), CDA en Westland Verstandig (WV) hebben een andere gedachte bij SAMEN. Zij kiezen ervoor om SAMEN met het college te bepalen wat goed is voor het Westland, zonder de Westlandse inwoners en organisaties hierin te kennen. Inspraakreacties van verschillende inwoners en verenigingen ten spijt. Met andere woorden: BEDANKT VOOR UW STEM IN 2010 EN NU WEGWEZEN!

GBW, CDA en WV kiezen ervoor om €500.000,- te stoppen in gebiedsmarketing en internationalisering, zodat het college snoepreisjes kan maken naar exotische oorden. Progressief Westland kiest ervoor om juist te bezuinigen op gebiedsmarketing en internationalisering en de €500.000,- te investeren in onze jongeren, door het vakonderwijs gymnastiek en het jeugd- en jongerenwerk in stand te houden.

Daarnaast bezuinigen GBW, CDA en WV bijna €400.000,- meer dan nodig is. Op deze manier draaien ze de nek om van de culturele sector in het Westland. Progressief Westland kiest ervoor om deze middelen o.a. te investeren in onze culturele sector. GBW, CDA en WV bezuinigingen op alles wat onze gemeente mooi maakt. Straks wonen wij met z’n allen op één groot bedrijventerrein.

Hieronder een sfeerverslag van de begrotingsbehandeling:

Het was net The Voice of Holland. De coalitiepartijen begonnen nog maar net met hun optreden of het college drukte op de knop en draaide zich naar hen om. Hoe anders was dat voor de oppositiepartijen en de Westlandse organisaties. Wat de oppositiepartijen en de Westlandse organisaties ook probeerden, het college bleef met de rug naar hen toe staan. De houding van het college en de coalitiepartijen GBW, CDA en WV heeft de relatie met de oppositiepartijen en de Westlandse organisaties geen goed gedaan.

Voor een uitgebreid sfeerverslag en de spreektekst van Progressief Westland, zie www.progressiefwestland.nl

Mohamed el Mokaddem
Gemeenteraadslid Progressief Westland
www.progressiefwestland.nl
mohamed@progressiefwestland.nl
www.twitter.com/mohamedmokaddem
06-52328772

Als we niets doen dan wordt er over een aantal jaren geen enkele sociale huurwoning meer gebouwd in Nijmegen. Sinds een aantal jaren moeten de woningcorporaties vennootschapsbelasting betalen en vanaf 2014 worden ze door het kabinet Rutte aangeslagen voor de huurtoeslag. Nijmeegse corporaties moeten straks 7,25 miljoen per jaar inleveren; zo’n 250 euro per woning. Geld dat dus niet gestoken kan worden in het bouwen van nieuwe huurwoningen en het opknappen van oude huurhuizen. Dit scenario wil het college van burgemeester en wethouders koste wat kost voorkomen. Een opinieartikel in De Gelderlander.

Er is nog altijd veel vraag naar sociale huurwoningen. Volgens de woningmarktverkenning van vorig jaar is er tot 2020 nog behoefte aan zo’n 3.600 betaalbare huurwoningen. Als de plannen van het kabinet doorgaan dan zakt de investeringscapaciteit van de Nijmeegse woningcorporaties in 2014 naar nul. Als we het beleid niet veranderen dan worden er geen nieuwe woningen meer gebouwd en vinden er geen extra investeringen meer plaats in bijvoorbeeld energiebesparende maatregelen. Voor zowel nieuwe huurders als zittende huurders is dit geen wenselijke situatie.

Het huidige gemeentebestuur van GroenLinks, PvdA en D66 wil geen stilstand en heeft een sociaal en economisch sterk Nijmegen voor ogen. Een stad waar jongeren hun solocarrière kunnen starten, ouderen kunnen wonen met voldoende (zorg)voorzieningen in de buurt en waarbij geïnvesteerd wordt in leefbare en duurzame wijken. Om deze doelstellingen te bereiken is het college van B&W met de corporaties tot een pakket maatregelen gekomen waardoor de corporaties kunnen blijven investeren; ook na 2014.

Allereerst gaan de corporaties zelf bezuinigen. Vastgelegd wordt dat 10% bezuinigd wordt op de beheerskosten: een unieke afspraak tussen gemeente en corporaties. Een andere belangrijke maatregel is het verhogen van de maximale huurgrenzen. Het kabinet maakt het mogelijk deze voor álle huurwoningen te laten oplopen tot 652 euro. Het college vindt een dergelijke verhoging onrechtvaardig en alleen acceptabel voor kwalitatief hoogstaande woningen. Dat zijn 4000 woningen tot 2020. De woningen blijven dan betaalbaar voor mensen met een inkomen tot 33.614 euro per jaar. Overigens geldt zo’n huurverhoging alleen voor nieuwe huurders. Zittende huurders krijgen alleen te maken met een inflatievolgende huurverhoging.

De maximale huur van ruim 18.000 huurwoningen mag stijgen van 517 naar maximaal 554 euro. Daarmee wordt de hoogte van de maximale huurgrens opgetrokken, maar blijft huurtoeslag mogelijk. Deze woningen zijn betaalbaar voor de inkomensgroep tot 29.350,- euro. Ook deze verhoging geldt niet voor zittende huurders.

Corporaties krijgen dus de vrijheid om de huren te verhogen bij een verhuizing tot een bepaalde grens. Schieten de huren in Nijmegen nu omhoog? Nee. Op dit moment ligt de gemiddelde huurprijs van een Nijmeegse huurwoning op 425 euro. Dit is circa 70% van het wettelijk toegestane maximum. Ook na invoering van de nieuwe maatregelen zullen de huren ruim binnen het wettelijk maximum blijven, over 20 jaar pas op zo’n 80%. Met de extra opbrengsten kunnen corporaties wel blijven investeren in nieuwe woningen, wat hoognodig is en gunstig is voor de woningbouwplannen in de Waalsprong, het Waalfront en in de herstructureringswijken.

In de praktijk zullen veel nieuwbouwwoningen een huurprijs van 652 euro krijgen, maar níet alle. Dit is afhankelijk van de kwaliteit van de woning, de grootte en de ligging. Als de maximale huurgrens van 652 euro wel wordt gehanteerd zijn deze woningen niet betaalbaar zijn voor minima. Dit betreurt het college. Maar het alternatief is nog erger; namelijk dat er helemaal geen woningen worden gebouwd. Noch voor minima, noch voor mensen die iets meer verdienen. Bovendien zorgen de nieuwe woningen voor doorstroming zodat elders in de stad woningen vrij komen voor minima.

Het college wil ook dat woningcorporaties blijven investeren in energiebesparende maatregelen. De energielasten zijn de afgelopen tien jaar harder gestegen dan de huurlasten. Deze maatregel is gunstig voor de zittende huurders. Bij investeringen in energiezuinige woningen krijgen huurders lagere energierekeningen.

Kortom, we vragen de corporaties om de broekriem aan te trekken, maar we geven hen ook de mogelijkheid om bij verhuizing meer huur te vragen voor hun woningen. Zo kunnen ze blijven investeren in een groeiend, aantrekkelijk en duurzaam woningbestand.

Jan van der Meer
Wethouder Ruimtelijke Ontwikkeling Waalsprong, Wonen, Klimaat & Energie gemeente Nijmegen

Eurocrisis? Druk meer euro’s?

Ik heb niet vaak zo’n lange inleiding nodig om mijn stukjes te rechtvaardigen. En tot nu toe dacht ik dat ik me beter buiten de discussie over de eurocrisis kon houden. Daar zijn al te veel echte geleerden mee bezig. Maar één puntje zette me toch aan het denken. Iets waar je tot nu toe weinig over hoort, maar misschien is het een echt onbespreekbaar heilig huisje?
Ik heb wel eens geschreven dat als voor moeilijke vraagstukken eenvoudige oplossingen worden gegeven, dat die oplossingen meestal fout zijn. Waarschijnlijk is het volgende macro-economisch gezien ‘vloeken in de kerk’ en misschien moet ik nu stoppen met schrijven want dat gezegde zal ook hier wel opgeld doen? Ik weet niet welke ellende hiermee zal ontstaan, maar het kan ook veel problemen verminderen. Dus lijkt me deze oplossing het overdenken waard.

Er is blijkbaar ontzettend veel geld beschikbaar, getuige de lage rente die maar hoeft te worden betaald als men kredietwaardig is. En er is door banken en pensioenfondsen enorm veel geld dat ze niet direct nodig hebben belegd in Zuid-Europa. Het beschikbare geld is blijkbaar niet goed verdeeld. De meeste landen hebben zeer forse staatsschulden en overheidstekorten. Zij moeten daarom sterk tot draconisch bezuinigen. De toch al kwetsbare economie dreigt een nieuwe dreun te krijgen. Het zijn politieke keuzes die deze bezuinigingen in belangrijke mate ten laste laten komen van gewone en vooral ook kwetsbare burgers. Het verhogen van belastingen en het korten op de hypotheekrenteaftrek zouden leiden tot een gelijkmatigere verdeling van de lasten?

Maar wat gebeurt er als er 1.000 of 1.500 miljard euro wordt bijgemaakt? En wordt verdeeld tussen de eurolanden. Om te voorkomen dat dit een beloning is voor slecht gedrag en om niet het ene land sterk te bevoordelen boven het ander, moeten die miljarden wel gelijkmatig worden verdeeld over de eurolanden. Een verdeelsleutel kan het bruto nationaal product zijn.
De landen die het meeste gebukt gaan onder hun schulden, kunnen hun deel besteden om hun schuldenlast te verlichten. Het zou de druk op hun begroting verminderen en dus zijn minder bezuinigingen noodzakelijk. En passant wordt de positie van een aantal banken en pensioenfondsen verlicht als die landen een deel van hun schulden aflossen door de staatsobligaties terug te kopen. Maar ook Nederland hoeft hiermee minder te bezuinigen. En de echt rijke landen hebben zelfs extra geld voor het versterken van de economie, kunnen meer milieumaatregelen nemen of een minimumloon instellen (Duitsland). Voordat de euro er was, deden landen zoals Italië en Spanje wel eens iets vergelijkbaars. De lire en de peseta werden gedevalueerd (totdat ze nog maar een paar cent waard waren).

Al die nieuwe euro’s worden in de geldmarkt gepompt. Als je meer euro’s hebt, dan worden die minder waard. De munt wordt minder ‘sterk’. Maar misschien moeten de centrale banken en de regeringen een sterke euro wel minder belangrijk vinden. Devaluatie van de euro is niet zo’n probleem in de interne markt en die is economische veruit het belangrijkst. Het heeft vooral gevolgen voor de wereldhandel, want bijvoorbeeld de dollar wordt hierdoor duurder. Maar hebben de Verenigde Staten van Amerika niet hetzelfde gedaan? Grote schulden gemaakt en daarna fors dollars bijgedrukt? Toen de euro 10 jaar geleden begon, was deze ongeveer 90 dollarcent waard. Nu schommelt de euro rond de 1,40 dollar. Amerikaanse producten en reizen naar Amerika zijn fors goedkoper geworden. Een stuk terug gaan in die waardeverhouding tussen euro en dollar moet geen onoverkomelijk probleem zijn? Japan heeft ook last van een stagnerende export en onlangs de yen gedevalueerd. Devaluatie maakt in feite de concurrentiepositie in de wereld beter en daardoor kunnen handelsoverschotten wellicht zelf toenemen. Dus laat draaien die drukpersen?

Deze injectie dient wel min of meer eenmalig te zijn. Om herhaling van weer een forse schuldencrisis te voorkomen, dient Europa daarna wel een strikt begrotingsbeleid te voeren, met voldoende sancties bij overschrijdingen. Maar de mens leert niet altijd van zijn fouten?

Door Rijksbeleid zijn woningcorporaties genoodzaakt om nieuwe afspraken te maken met het college van burgemeester en wethouders. Vanaf 2014 gaan corporaties in Nijmegen namelijk jaarlijks 7,25 miljoen euro huurtoeslagheffing betalen, zo’n 250 euro per woning. Bij ongewijzigd beleid valt de investeringscapaciteit van de corporaties daardoor terug naar nul. Om toch te kunnen blijven investeren in de stad zijn nieuwe afspraken noodzakelijk; over beheerslasten van corporaties, betaalbaarheid van huurwoningen en parkeren. De nieuwe afspraken liggen vast in de “uitgangspuntennotitie prestatieafspraken” die nog met de gemeenteraad moet worden besproken.

In 2010 hebben de gemeente en de Nijmeegse woningcorporaties afspraken gemaakt over de nieuwbouwproductie, herstructurering, energiebesparing, wijkaanpak en wonen en zorg tot 2015. In de komende jaren worden door de corporaties zo’n 2750 woningen in Nijmegen gebouwd om te voorzien in de woningbehoefte. Deze afspraken staan zwaar onder druk door het Rijksbesluit om corporaties de huurtoeslagheffing te laten betalen en door nieuwe Europese staatssteunregels.

Doelstelling blijft overeind
Het doel is om, ondanks nieuw Rijksbeleid, de lokale doelstellingen voor de sociale woningmarkt waar te maken. Het gaat om het op peil houden van de woningbouwproductie, het streven naar 20% besparing op het gasverbruik in de sociale huurwoningenvoorraad, door woningverbetering en investeringen in leefbaarheid en wonen en zorg.

Financiële armslag
Om financiële armslag voor de corporaties te houden spreken gemeente corporaties af om de volgende maatregelen door te voeren.
- Corporaties bezuinigen 10% op hun eigen beheerskosten.
- Tot 2020 wordt van circa 4000 woningen de huurprijs verhoogd tot maximaal 652 euro. Dit gebeurt alleen bij nieuwe huurders en het betreft de kwalitatief betere woningen, waarbij het puntensysteem een hogere huur toelaat.
- De maximale huurgrens van ruim 18.000 woningen gaat de komende 20 jaren stijgen van 517 euro naar 554 euro. Ook hier worden de huren alleen verhoogd bij nieuwe huurders. Voor zittende huurders verandert er niets.
- De doelgroep van beleid wordt vergroot tot huishoudens met een maximum inkomen van 33.614 euro. Zij komen in aanmerking voor een huurprijs van maximaal 652 euro.
- Onderzocht wordt op welke manier het realiseren van parkeren bij nieuwbouw goedkoper kan.

Huurprijs ruim binnen maximum
Op dit moment ligt de gemiddelde huurprijs van een Nijmeegse corporatiewoning op 425 euro. Dit is circa 70% van het wettelijk toegestane maximum. Ook na invoering van de nieuwe maatregelen zullen de huren ruim binnen het wettelijk maximum blijven. Pas over 20 jaar ligt dit percentage pas op 80% van het toegestane wettelijke maximum.
Met het invoeren van deze nieuwe maatregelen wordt gezorgd dat de corporaties kunnen blijven investeren in de nieuwbouw in de Waalsprong en het Waalfront, in herstructurering, in de huisvesting van bijzondere doelgroepen zoals ouderen en in het energiezuiniger maken van bestaande woningen. Vooral dit laatste is van belang omdat op deze manier de woonlasten (huur + energielasten) voor huurders juist kunnen afnemen.

Afgelopen donderdag moest de Vughtse raad zich uitspreken over een fonds van 10 miljoen voor de N65. Waar dat geld vandaan moet komen de komende jaren moet nog besloten worden. En juist dat maakt het een lastig besluit…

Na alle lobby-activiteiten van de afgelopen jaren bij buurgemeenten, de provincie en het rijk zou dit het moment zijn om echte actie op de N65 te verzilveren. De doorsnijding van Vught zou aangepakt worden door de weg deels te verdiepen, waardoor de overlast verminderd zou worden. Het rijk betaalt de helft, als de regio de andere helft betaalt. Om een echte stap voorwaarts te zetten stelde het college voor om als Vught 10 miljoen bij te dragen, naast alle uitgaven om de aansluitingen op eigen grond goed te regelen. Een flinke som voor de gemeente. Hiervoor moet dan ook gespaard worden de komende jaren.

Op dit moment ligt er nog geen concreet voorstel hoe die 10 miljoen bijeen gespaard worden. Het gaat alleen om de principe uitspraak of de raad bereid is die 10 miljoen te gaan sparen. En dat maakt het een lastig besluit. Want als dit echt het moment is om stappen te zetten, wie zou dat dan in de weg willen staan? Maar op hetzelfde moment zien we dat we elke euro hard nodig hebben in tijden van bezuinigingen. En elke euro die naar het fonds voor de N65 gaat, gaat niet naar welzijn, WMO/zorg of armoedebeleid… Dat in de begroting 2012 juist zo diep wordt gesneden in deze sociale uitgaven maakt het er niet makkelijker op. Dat we de crisis voor de mensen die dat het hardst nodig hebben niet verzachten, maar wel 10 miljoen sparen voor een investering ooit in 2028 is moeilijk.

PvdA-GroenLinks wil een echte oplossing voor de N65 niet in de weg staan. Daarom heeft de fractie met enige twijfels toch ingestemd met het voorstel om als Vught te sparen voor een fonds. Maar als het college dit fonds wil vullen door extra te bezuinigen op sociale uitgaven, dan zal de fractie haar steun alsnog intrekken. Zeker omdat we vinden dat juist in jaren van crisis de zwakkeren geholpen moeten worden en er dus niet extra op bezuinigd mag worden. Snijden in sociale uitgaven om over 15 jaar ergens de N65 aan te pakken past niet in dat denkbeeld.

Een nieuwe aflevering uit de serie ‘the Story of Stuff‘. Deze keer legt Annie Leonard uit dat we helemaal niet hoeven bezuinigen. We moeten ons geld (en onze energie) niet langer steken in dingen, die vroeger belangrijk waren. We kunnen beter investeren in dingen die echt duurzaam zijn. Tagged: economie, inzicht, storyofstuff, video

In de Vughtse begroting 2012 wordt te diep gesneden in de sociale uitgaven en wordt in niet ingespeeld op toekomstige ontwikkelingen op dit gebied. Dat kan ik de burger niet uitleggen, zelfs het college begreep dat…

Vught moet bezuinigen vertellen we onszelf al anderhalf jaar. Maar alle voorspellingen moeten steeds positief worden bijgesteld. Zo ook in deze begroting. Vught krijgt 2 miljoen meer, dan het college dacht bij de begroting 2011. Toch houdt het college vast aan de bezuinigingstaakstelling. Vught spaart en ziet de bankrekening oplopen tot bijna 11 miljoen in 2015.

Ondertussen wordt hard gesneden in de sociale uitgaven. In totaal bijna 80 procent van de bezuinigingen op de programma’s. Te veel! Nu kan 17 procent van de Vughtse burgers al met enige of grote moeite rondkomen. Dat vanwege rijksbeleid de zorg- en huurtoeslag afneemt en de kosten toenemen is zorgelijk. Dat het Rijk extra taken aan de gemeente geeft met minder geld eveneens. Het kan niet anders dan dat deze stapeling van landelijke en lokale bezuinigingen negatieve effecten voor onze burgers heeft.

Bij de kadernota heeft PvdA-GroenLinks geprobeerd de bezuinigingen op sociale uitgaven te beperken…. Helaas zonder succes. Bij de begroting heb ik namens de fractie voorgesteld een sociaal reparatiefonds in te stellen. Hiermee zou de raad in ieder geval de negatieve effecten voor onze burgers kunnen repareren. Helaas kreeg dit geen steun. Alle fracties spraken uit dat als de nood echt aan de man is er geld wordt gezocht voor armoedebeleid en zorg. Maar ondertussen wordt er nu wel eerst diep in gesneden, zonder te kijken naar de te verwachten toekomstige ontwikkelingen.

Wethouder Wilbert Seuren (D66) stelt dat de gemeente alles in de hand heeft. Op dit moment is er geen reden om extra aanvragen voor bijzondere bijstand of zorg te verwachten. Coalitiepartijen D66 en Gemeentebelangen sloten daar direct op aan. De VVD gaf aan dat de gemeente waarschijnlijk nog flink moet investeren vanwege ontwikkelingen, maar wil er pas over een half jaar over spreken. Het CDA wilde nu alleen extra geld voor armoedebeleid. Andere effecten komen later wel.

Alleen de SP steunde PvdA-GroenLinks in de stelling dat we nu moeten voorzien dat we extra geld nodig gaan hebben voor de zwakkeren in onze samenleving. De gemeente kan niet alle effecten van rijksbeleid repareren, maar wel afzwakken voor degene die dat het meest nodig hebben. ‘Reserveren = vooruitzien’ stelde Saskia Heijboer (VVD) over de N65. Maar duidelijk is dat we sommige zaken wel willen zien en andere liever niet. Voor PvdA-GroenLinks reden om zeker niet in te stemmen met deze begroting.

Is het logisch te bezuinigen op je allergoedkoopste onafhankelijke adviseur die bovendien nog goed werk aflevert ook? Dat ligt niet voor de hand, maar het college stelt wel voor om € 3000,- te korten op de Rekenkamer.

Ik snap het wel. De Rekenkamer fungeert met haar conclusies soms als de spreekwoordelijke luis in de pels, zeker voor het college. Haar observaties zijn soms pijnlijk zowel voor raad als college. Haar aanbevelingen dwingen je tot actie en jezelf voortdurend een spiegel voor te houden. Misschien is het wel een natuurlijke behoefte om dit soort gevolgen in te dammen. Maar aan zo’n gemakzuchtige behoefte moeten we niet willen toegeven.

De Rekenkamer is een van de mooie dingen die zijn voortgekomen uit de bestuurlijke vernieuwing uit 2002. De Rekenkamer helpt de gemeenteraad  om haar werk beter te doen en voert daarvoor onderzoeken uit waar de raad zelf moeilijker toe in staat is. Het prettige aan de Rekenkamer is dat ze zich niet voor het karretje van politieke belangen laat spannen, maar onafhankelijk opereert. Fracties mogen ideeën aandragen, maar het is de Rekenkamer die keuzes maakt. Ook andere Culemborgers kunnen de Rekenkamer onderwerpen voor onderzoek aandragen. Dat gebeurt nog te weinig.

De Rekenkamer onderzoekt of gemeenschapsgeld goed wordt besteed, of besluiten op een logische manier worden genomen en of afspraken worden nagekomen. Met die aanbevelingen kan de gemeenteraad aan de slag. Meestal vloeien er, via de raad, opdrachten aan het college uit voort. Het college wil in 2012 1,6 miljoen gaan uitgeven aan externe adviseurs. De Rekenkamer die, als enige externe adviseur, geheel ten dienste staat van de gemeenteraad, is voor wat betreft prijs-kwaliteit verhouding ook nog eens de goedkoopste. Daarop willen korten is niet logisch en niet in het belang van Culemborg.

Bij de begrotingsbehandeling zal GroenLinks samen met andere partijen een amendement indienen om de door het college voorgestelde bezuiniging ongedaan te maken.

De VVD in Limburg wil Sinterklaas spelen met een ongelofelijk dom idee, maar de statencoalitie volgt hem.

In de krant van 4 november lanceert VVD Statenlid Clements Meerts het idee om mensen die géén bekeuring in het verkeer krijgen hiervoor te belonen. Een bonus van enkele tientjes per kwartaal. Goed gedrag moet worden beloond is de onderliggende gedachte, maar of dit moet betekenen of alle goede gedrag met geld moet worden beloond, dat lijkt me wat ver gaan. Meerts richt zich hier op de eerste plaats op mensen met een (brommer)rijbewijs, wat natuurlijk nogal wat verkeersdeelnemers uitsluit. Hieronder zijn er ook nogal wat die zich in het verkeer niet altijd correct gedragen en dus een stimulans voor beter gedrag kunnen gebruiken.

Daarbij komt dat degenen die voor verkeersovertredingen een bekeuring krijgen maar het topje van de ijsberg van de overtreders van verkeersregels vormen. Kwestie van pech hebben? Hoe vaak wordt er niet door rood licht gereden en wie rijdt er structureel harder dan de maximum snelheid? We zouden er enorm mee opschieten als het vanzelfsprekend wordt dat men zich aan de verkeersregels houdt! Het verkeer wordt niet alleen veiliger maar ook minder agressief en gejaagd en daardoor veel aangenamer om er aan deel te nemen. Als iedereen zich aan de normen houdt dan krijgt men daar een enorme maatschappelijke bonus voor.

Je kan het idee overigens ook vanuit de financiële kant beschouwen (doen politici graag). Even een rekensom met enkele grote aannames gemaakt (het gaat om een idee te krijgen van de orde van grootte). Stel er zijn gemiddeld 300.000 Limburgers met een rijbewijs die geen bekeuring krijgen. En die geef je per kwartaal € 20. Dan is dat een kostenpost van € 6 miljoen per kwartaal, dus € 24 miljoen per jaar. En dat tot in lengte van jaren? Volstrekt irreëel dus.

Het plan moet volgens Meerts worden uitgevoerd door het Centraal Justitieel Incassobureau dat ook de bekeuringen registreert en de acceptgiro’s uitschrijft. Zij weten wie ze niet moeten uitkeren, maar niet wie wel? En er staat in de krant niet bij wie het gaat betalen. Zou de VVD zo naïef zijn dat het CJIB de bonussen gaat uitkeren van het geld dat ze incasseren. Onder het motto dat het geld van de bekeuringen van de Limburgers in Limburg moet blijven? Dan wil men dus goede sier maken met het geld waarover de provincie helemaal niet kan beschikken? Dat zou politiek wel ongelofelijk dom zijn. Dus gaan we ervan uit dat de Provincie Limburg dat zelf gaat betalen. Maar waarvan? Op tal van terreinen wil de provincie bezuinigen. En provinciale staten vinden dat de € 1,1 miljard Essent-gelden op de bank moeten blijven staan om rendement op te leveren (wat in deze tijd al moeilijk genoeg blijkt).

Zouden de VVD en de rest van de coalitie dit ook al hebben bedacht? Of is hun inzicht in het functioneren van de provinciale overheid zo abominabel slecht? Of interesseert dit allemaal niet, als je maar in de krant komt en je kan profileren? Maar het kunnen toch alleen maar zeer goedgelovige en weinig nadenkende burgers zijn die je hiermee aanspreekt?
Echter, dat de PVV het bonusidee ondersteunt opent weer nieuwe perspectieven. Als we alle islamitische allochtonen die zich goed gedragen nu ook eens gingen belonen? Dat zou een aardige verbreding van het blikveld van de PVV zijn, die normaal het slechte benadrukt, dat alles in de juiste verhoudingen moet worden beschouwd.

Ingezonden opiniebijdrage in Trouw, 04.11.2011

Het CDA-congres probeerde vruchteloos de Kamerfractie te bewegen tot een echte oplossing voor jonge asielzoekers als Mauro. Op datzelfde congres presenteerde Jacobine Geel nieuwe woorden om de identiteit van de partij terug te vinden. Opvallend kernwoord daarin: compassie.
Een mooi woord, al zullen weinig mensen begrijpen wat de relatie is tussen compassie en de keuzes van het CDA. De enorme spanning binnen de partij hangt onder meer samen met de vraag wat er over is van het christelijk-sociale gezicht. Misschien helpt zo’n nieuw woord.
Compassie betekent in de eerste plaats het besef dat wij verbonden zijn met de helemensheid en de hele aarde. Het buitensluiten van anderen of problemen elders is geen oplossing. Compassie betekent ook dat je bereid bent je te laten raken door de ander. Dat wil zeggen dat je de ander nooit als geval, casus of statistiek ziet, maar als medemens die je principieel even veel goeds wenst als je
zelf ontvangen hebt. Tot slot betekent compassie dat je de verantwoordelijkheid neemt om dat te doen of te laten wat nodig is om de ander ook dezelfde kansen te geven.
Vanuit deze houding kun je politieke keuzes maken. Over ontwikkelingssamenwerking bijvoorbeeld. Daar moet je dus niet op bezuinigen,
al kun je wel kijken naar de effectiviteit. Over asielbeleid. Zeg niet dat niemand kan worden teruggestuurd, maar stel wel de vraag wat voor deze mensen zelf goed is. Compassie leidt dan niet direct tot een politiek programma, maar fungeert als toetssteen voor beleid.
Maar het ergste is wanneer een woord als compassie de vlag moet worden op een beleid dat daar haaks op staat. Kies dan liever een ander woord. Of beter nog: kies een ander beleid. Met meer compassie.
Compassie werkt alleen als je het meent.

Zelfverrijking. Om papier en copieerkosten te bezuinigen heeft de stadsdeelraad van Amsterdam-ZuidOost een plan bedacht. Om het fractiebudget jaarlijks op te maken kopen verschillende stadsdeelraadsleden geregeld een nieuwe persoonlijke computer. Sommige stadsdeelraadsleden kunnen niet met moderne computers omgaan. Het fractiebudget wordt dan betaald aan buren, vrienden en familie voor  een cursus...

"Voorkomen is beter dan genezen"

Eind oktober/begin november stellen de verschillende lokale overheden hun begrotingen vast. De bezuinigingen gaan vanaf 2012 écht doorwerken in de begrotingen. Er is natuurlijk niets mis met het wegsnijden van wat vetrandjes uit de begroting. Kwalijker wordt het als er bezuinigd wordt op nuttige zaken zoals preventie.

In oktober wordt in de gemeenteraad van Almere het wegbezuinigen van de preventieve logopedie op de basisscholen besproken. Het plan van de gemeente is om in drie jaar tijd de gehele preventieve logopedie uit de basisscholen weg te bezuinigen.
Wij maken ons grote zorgen over de gevolgen hiervan voor onze basisschool- kinderen.

Waarom zorgen?
Zeven procent van alle kinderen heeft een taalontwikkelingsstoornis. Er zijn minstens zoveel kinderen met taalproblemen als ADHD en minstens 18x zoveel dan met autisme. De taalontwikkelingstoornis is daarmee een van de meest voorkomende problemen.
Sommige kinderen blijven hun hele leven kampen met taalzwakte. Dit heeft directe gevolgen voor de eigen ontwikkeling, het welbevinden, de schoolloopbaan en carrière.

Waarom preventieve logopedie?
De preventieve logopedist heeft een belangrijke rol bij de vroege signalering en het voorkomen van taal- en spraakproblemen. De logopedist op school onderzoekt, controleert, adviseert en geeft voorlichting. Daarmee wordt de kans op uitval op de mondelinge en schriftelijke taalvaardigheid kleiner.

Waarom deze petitie ondertekenen?
U geeft hiermee aan dat u de preventieve logopedie in Almere op alle scholen wilt behouden.
http://petities.nl/petitie/bezuiniging-preventieve-logopedie-almere

Lang, veel te lang niet s op mijn blog gezet. Druk, veel te druk met heel veel andere leuke dingen.

Nieuw bedrijf aan het opstarten, symposia georganiseerd en ga maar door.

Maar nu komt toch echt de begroting 2012 aan de horizon in zicht.

Op 7 en 10 november 2011 gaat de gemeenteraad van Assen iets zinnigs zeggen over de met veel moeite in elkaar gezette begroting 2012. Volgens de wethouder van financiën, dhr. Albert Smit is het helemaal niet sexy meer om wethouder financiën te zijn en deze tijden van zware bezuinigen. Dat het zelfs helemaal niet sexy meer is om in een stad als Assen te moeten wonen als je niet veel te besteden hebt, druipt uit de hele begroting. Er is geen geld meer voor extra dingen als bv een fatsoenlijke bibliotheek in alle wijken van Assen.

Dat het als oppositie, maar ook als coalitie partij, dus ook niet leuk is om over deze begroting te praten, blijkt wel uit dit stukje. De boodschap die uit de begroting straalt, is dat er nergens meer geld voor is.

Alles staat onder druk, niet alleen het sociale gezicht van Assen, maar ook de “bouwstenen” van het college staan onder druk. Veel ontwikkelingsplannen hebben een negatieve exploitatie en dat is iets waar we ons de komende tijden echt druk over moeten gaan maken. Wat als er toch nog meer geld nodig is voor deze plannen?  Houdt dat dan in dat het sociale aspect nog meer onder druk komt te staan en daar nog minder geld voor is?

GroenLinks gaat zich hier de komende op focussen. Wilt u eens meedenken met de fractie, dit kan gewoon via de digitale snelweg, neem dan eens contact op. Wilt u uw mening kwijt over de begroting 2012, schroom dan ook  niet en neem contact op met Hans of mij.

Vakantiebestemming Griekenland is financieel  nog niet opgelost, vakantiekoploper Frankrijk gaat wankelen en nu staat een andere populaire bestemming in een afgrond te staren.

In tegenstelling tot sommige andere landen met financiële uitdagingen, staan de Italianen er zelf niet slecht voor. Ze hebben geen grote hypotheken en andere leningen. De belastinginkomsten zijn al jaren hoger dan de uitgaven. Dat klinkt niet slecht. De enige reden dat Italië leent is om de schulden en de oplopende rente te betalen. Die stijging wordt door  de inkomsten niet bijgehouden, dus loopt de schuld steeds verder op.

Harder werken en meer verdienen zou je zeggen. En dat is nou net wat Italië niet lukt. Er wordt te weinig geïnvesteerd, de bevolking is ernstig aan het vergrijzen. Van de 57 mln. mensen zijn er 19 mln. gepensioneerd en 8 mln. ambtenaar of werkloos. De economische groei is 0,75% per jaar de afgelopen 15 jaar. De arbeidsproductiviteit neem niet meer toe. De economie kan dus niet meer groeien, de renteschuld doet dat wel. Da’s lastig, zeker voor Europa omdat de Italiaanse economie groter is dan de Griekse. En zo heeft ieder land zijn eigen problemen.

‘Europa’ verwacht bezuinigingen en belastingverhogingen. Hierin zitten direct risico’s: met meer werklozen stijgen de uitgaven nog meer en dalen de belastinginkomsten juist. Reden waarom ook in Nederland bezuinigen wordt ontraden door verschillende economen. Toch lijken de eisen van ‘Europa’ juist in die richting te gaan.

De Europese is de grootste economie van de wereld. Onze welvaart kan alleen maar dalen. Twee-en-een-half-miljard Chinezen en Indiërs zien hun welvaart stijgen. We putten straks met veel meer mensen uit dezelfde bronnen. Je zou haast denken: laten we de krachten gebundeld houden om op termijn een vrije val van onze welvaart te voorkomen.

Europeanen lijken zich helemaal niet fijn te voelen bij de Euro. Waarschijnlijk vooral gebaseerd op onderbuikgevoel naar aanleiding van wat zorgwekkende berichten want welke kiezer weet nu exact hoe het zit? Politici, zo hoorde ik deze week, richten zich vooral op de kiezers van de komende verkiezingen en niet op degene door wie ze gekozen zijn. Alles en iedereen gestuurd door onderbuikgevoel. Wie kan opstaan en verder kijken dan dat? Ik zou haast zeggen: iemand met verstand van economie. Zonder last of ruggespraak en zonder een niet-begrijpende kiezer hijgend in de nek. Maar zoveel macht geven we niet uit handen. Nee, dan liever met z’n allen ten onder. Hebben we het in elk geval zelf gedaan.

Vandaag werd in de commissie een discussie gevoerd over het initiatiefvoorstel van PvdA Raadslid Arnold Raaijmakers over het van Abbemuseum. Hij pleit ervoor dat het van Abbe meer betalende bezoekers moet gaan trekken zodat de gemeente 1 miljoen euro kan bezuinigen op de kosten van het museum. De PvdA onderbouwt dit voorstel met een benchmark tussen 5 musea, die laat zien dat de bezoekcijfers van het van Abbe achterblijven bij de rest. Het streven van de PvdA is om de bezoekersaantallen te laten stijgen tot een gemiddelde van deze musea.

GroenLinks is tegen het initiatiefvoorstel van de PvdA. Wij vinden de discussie die de PvdA hiermee wil aanzwengelen wel terecht; ook bij het van Abbe zal gekeken moeten worden of er bezuinigingen realiseerbaar zijn. Immers, de bezuinigingsopgave van de gemeente is zo groot dat er geen heilige huisjes meer kunnen zijn, alles moet kritisch tegen het licht gehouden worden.

De manier waarop de PvdA dit wil doen vindt onze fractie echter te kort door de bocht. Door alleen naar de bezoekersaantallen te kijken, en aspecten zoals bv de omvang van de begroting buiten beschouwing te laten, ontstaat in onze ogen een vertekend beeld. Wij kunnen de haalbaarheid en consequenties niet overzien als wij deze opdracht aan het van Abbe meegeven.

Zoals gezegd vinden wij wel dat de discussie gevoerd moet worden. Maar die willen wij voeren op basis van inhoudelijke argumenten. Net zoals wij dat ook bij andere bezuinigingen hebben gedaan, zoals die op het CKE en de bibliotheek (waarvan we hebben gezegd dat we pas een besluit kunnen nemen over de bezuinigingsopgave als er samen met de betrokken instelling een visie op papier is gezet en er inzicht is in haalbaarheid en consequenties). Het van Abbe geeft daar zelf al een aanzet toe in haar visie die afgelopen vrijdag is gepresenteerd. Wij vinden dat deze visie het vertrekpunt kan zijn om te verkennen wat mogelijkheden zijn om het museum op een dusdanige manier in te zetten dat de inhoudelijke doelstellingen behaald kunnen worden en een kostenbesparing gerealiseerd.

Dit staat overigens los van de waarde die wij hechten aan het museum. Wij denken dat het van Abbemuseum van bijzondere waarde is voor onze stad en haar inwoners.

De wethouder heeft in de vergadering toegezegd met een voorstel te komen dat recht doet aan alle opmerkingen die zijn gemaakt. De discussie hierover wordt op 15 november vervolgd.