Mark Rutte Waar iedere politicus zich bij een bezoek aan Kunduz in een militair camouflagepak hult, staat Mark Rutte in spijkerbroek en blauwe pullover uit zijn studententijd ontspannen met de generaals te kletsen, plastic koffiebekertje argeloos in de hand, eeuwige glimlach op zijn gezicht. Een paar maanden eerder toont hij zich met dezelfde glimlach en soortgelijke vrijetijdskleding op een danceparty, ditmaal met een glas bier. Mark houdt van normaal doen. Zijn nieuwjaarsboodschap: "laten we ons realiseren dat het in het leven niet draait om banen, posities en ego's, maar om familie, vrienden, persoonlijke groei en gezondheid." ik kon het zelf gezegd hebben. Mark Rutte speelt de rol van minister-president met het enthousiasme van een kind en doet dat met zo veel overtuiging, dat zijn partij de grootste van het land is en hijzelf de populairste politicus. Ondertussen sluit hij deals met een geblondeerde xenofoob, waardoor Nederland schaamteloos allochtone kinderen het land uitschopt. Liberale principes gooit hij moeiteloos overboord. En hij wrijft zich in de handen bij de gedachte dat rechts Nederland de vingers aflikt door zijn politiek. Job Cohen heeft ongetwijfeld de betere inhoud. Maar helaas voor Job kiest Nederland tegenwoordig op basis van sympathie, ongeacht de inhoud.

Zaterdag ben ik op pad geweest met KDET, onze Klankbordgroep Dak- en Thuislozen. KDET bestaat uit een aantal mensen die vroeger op straat hebben geleefd in Eindhoven, en zich nu, vanuit hun ervaringsdeskundigheid, inzetten om de belangen van de dakloze Eindhovenaar te behartigen. Zij houden zich onder andere bezig met het ondersteunen van de doelgroep door spreekuren te houden op plekken waar veel daklozen komen, zoals de inloophuizen en de nachtopvang, en door hen op te zoeken op de plekken waar zij zoal vertoeven in de stad. Verder heeft KDET een straatkompas gemaakt, een boekje met alle informatie die een dakloze nodig heeft om in Eindhoven de weg te vinden. En ze begeleiden ‘straatsurvivalroutes’. Een route uitgezet voor bv hulpverleners, ambtenaren én dus gemeenteraadsleden, langs alle locaties die belangrijk zijn voor daklozen in onze stad.

Hieronder een sfeerimpressie van de dag in beeld. Lees mijn verslag door onderaan dit artikel op de link te klikken.

  

‘t Hemeltje, inloophuis in Hemelrijken	De nachtopvang aan de Barrierweg
Hangplekken achter het station en in de Raffeissenstraat
Hangplekken achter de parkeergarage en langs het spoor

  

Lees hier mijn verslag!!!

Het is vroeg op deze zaterdag, om 9.00 worden we verwacht bij de nachtopvang aan de Barrierweg. We hebben geluk met het weer, koud maar zonnig. Ik trek mijn stevige wandelschoenen aan en uitgerust met dikke sjaal en handschoenen ben ik er klaar voor.

Bij aankomst blijken de mensen die gebruik maken van de nachtopvang al vertrokken. De nachtopvang is dan alweer gesloten. Er zijn alleen nog een paar mensen aanwezig die schoonmaken. Dit wordt gedaan door de gebruikers zelf, hiermee kunnen ze een overnachting verdienen. We beginnen met een rondleiding door de nachtopvang. Een prima voorziening, alles ziet er netjes uit. Er is een gezamenlijke ruimte, waar ook gegeten wordt, er is een rookruimte, met computers, en er zijn slaapzalen waar max. 6 bedden in staan. Ik heb jeugdherbergen mogen ervaren die er beduidend minder luxe aan toe waren. Maar het verschil met een jeugdherberg wordt al snel duidelijk. Bij binnenkomst (op vaste tijden, na 8.00 gaat de deur op slot en kom je er niet meer in of uit), dien je al je spullen in te leveren en krijg je een bak met daarin een standaarduitrusting met trainingsbroek, slippers en een fleecetrui. Toch een klein beetje een gevangenisgevoel. De medewerker, een beetje gaar na zijn nachtdienst, legt uit dat op die manier voorkomen wordt dat er drugs ed gebruikt wordt in het huis. Dat is niet de bedoeling. Maar de gebruikers hebben wel zelf inbreng: er is een periodiek overleg tussen de gebruikers en medewerkers van de nachtopvang. KDET houdt hier wekelijks spreekuur. Ook daar kunnen mensen hun signalen kwijt.

Na de rondleiding in de nachtopvang gaan we de straat op. Het is zaterdag, meteen de moeilijkste dag voor daklozen. Want op zaterdag zijn er haast geen voorzieningen open waar ze terecht kunnen. De inloophuizen zijn gesloten. Alleen bij het Leger des Heils mogen ze een uurtje binnen op zaterdag voor een kopje koffie.

We lopen de route die de meeste mensen afleggen als ze richting het centrum lopen. Tussen de huizen en de flats door. We zien een man in z’n eentje rondscharrelen tussen de flats. Een bekende. ‘Hier stonden vroeger bankjes’ zegt één van onze gidsen. ‘Maar die zijn weggehaald, vanwege overlastmeldingen uit de omgeving. Maar ja, het zijn ook maar mensen….’

De tocht vervolgt richting de Kruisstraat. Naar de Albert Hein. ‘Daar kon je vroeger gratis koffie krijgen, maar die automaat is weggehaald’. De Albert Hein is voor veel mensen de eerste halte om bier te halen. Een doorgewinterde alcoholist drinkt 24 halve liter blikken per dag. Een collega raadslid, vroeger vakkenvuller op zaterdagochtend had zich altijd al afgevraagd wat die mensen toch moeten met al die blikken Euroshopperbier op de vroege ochtend. Nooit gedacht dat mensen dat bier al op dat tijdstip zouden wegkrijgen….

De tocht vervolgt richting het TU/e terrein. Een favoriete plek voor daklozen in de zomer. Hier werden ze, tot voor kort, met rust gelaten. Tot dat de TU/e begon te klagen over de rotzooi die ze lieten slingeren. Sindsdien worden ze daar weggejaagd.

Naar de overkant dan maar, langs de Bunker, daar ligt ‘het bultje’. Het valt niet op, een heuveltje met wat bomen en struiken erop, grenzend aan de achtertuinen van de straat verderop. Maar het is één van de beste slaapplekken voor in de zomer. Veilig en beschut, uit het zicht van het leven in de huizen en straat. En iets verderop, een groep struiken. ‘Kijk, hier hangt de waslijn! Toen ik hier laatst was hing het helemaal vol’.

Bij het Dommeltunneltje staan we even stil bij de inmiddels overleden Remy. Een bekende op straat. Hij sliep daar altijd. ‘Zelfs als het -10 was, moesten ze ‘m uit die tunnel komen sleuren. Hij wilde niet naar binnen’. Aan de andere kant van de tunnel stond vroeger de keet van Novadic Kentron. Bakkie koffie drinken. Dat kan er nu ook, bij Occupy, die hier met haar tenten is neergestreken. Onder de Occupiers vertoeven een paar bekenden van de straat.

Achter het oude postkantoor laten onze gidsen zien hoe je door het hek kunt, naar een leegstaand pand van de NS, waar een van onze gidsen vaak heeft geslapen. Een rustige plek, waar ze lang gedoogd zijn. ‘Er was in die tijd een technicus bij de groep, die het hele hek had geautomatiseerd. Het leek wel een oprijlaan’.

Door naar de bankjes bij de moerastuin achter de Effenaar. Nu is er geen riet, maar in de zomer zit je best goed uit het zicht. ‘Trof hier laatst nog iemand aan, zover weg, niet meer aanspreekbaar’. De bankjes langs de Dommel, achter de tramstraat waren ook favoriet. ‘Maar na die melding die ik maakte vanuit KDET, toen ik daar een paar keer iemand in een rolstoel zag rondhangen die heel z’n broek vol bloed had zitten, hebben ze niet alleen de dakloze maar ook de bankjes opgehaald. Niet gewenst’.

Waar de mensen wel gewenst zijn, of in ieder geval gedoogd worden, is naast het Regionaal Historisch Archief aan de Raffeissenstraat. Een prima plek om lekker beschut te zitten als het regent. En de eigenaar van het daarachter gelegen café vindt het goed, als ze hun rotzooi maar opruimen.

Op naar de Heuvelgalerie. Met de lift naar boven, naar een verlaten trappenhuis. ‘Ideaal voor de zondagochtend. Komt niemand hier.’ In de Heuvelgalerie zelf zaten vroeger ook veel daklozen, vooral ‘savonds. Maar daar zijn ze weggeveegd. Overlast voor het winkelend publiek.

Het wordt zo langzaamaan tijd voor de lunch. Normaal gesproken gaan ze dan naar het inloophuis van de Catherinakerk, waar een boterham te krijgen is. Maar die is dicht op zaterdag. Wij hebben geluk: we gaan eten op het kantoor van KDET aan de Paradijslaan. Op de tafel in het kantoor staat een foto van Perry. Tot voor kort lid van KDET, maar onverwacht overleden. Ogenschijnlijk gezond, niet aan de drugs. ‘Hij was aan de gelukkigste periode van zijn leven bezig’.

Na de lunch vervolgt de tocht. Verder langs struiken en bosjes die in het najaar goed gesnoeid worden. Nu kale plekken, maar in de zomer goed dichtgegroeid en daarmee goede plekken om te gebruiken of te overnachten. Door de binnenstad lopen we naar het 18 Septemberplein. ‘Hier gebeurt het. Gekkenhuis was het hier af en toe. Dealers en de hele handel’. Dat beeld herken ik, als ik ‘savonds wel eens vanaf het station naar huis ga na een avondvergadering op mijn werk, staan ze daar inderdaad, op de kop van de Nieuwstraat en het 18 Septemberplein. De dealers en hun klanten.

Bij de parkeergarage aan de Mathildelaan gaan we naar het bovenste parkeerdek. Tussen al het winkelend publiek dat rondjes rijdt op zoek naar een parkeerplek, horen we het verhaal van een goede vriend, die daar zijn favoriete plek had. Ook overleden. Tragisch verhaal, een jongen van 35 die in korte tijd helemaal was afgegleden, in het ziekenhuis terecht was gekomen, en vervolgens op straat is overleden. Een aangrijpend verhaal.‘Hij kon altijd terug naar zijn ouders, en de deur stond ook open voor mij, ik heb er een tijd gelogeerd. Ik kan zijn ouders nu niet onder ogen komen, te pijnlijk, daar kan ik nu nog niet mee omgaan’.

Buiten aangekomen staan we stil bij de deur van de nachtopvang ‘het Eindje’. Ik dacht dat die zo genoemd was naar de parkeergarage waar hij onderin gevestigd zit, die heet ook het Eindje. Maar het blijkt de naam te zijn die door de doelgroep zelf zo is verzonnen. ‘Want als je hier zit, is het echt het einde’. In het Eindje staan zo’n dertig bedden voor de cliënten van Novadic Kentron. Zwaar verslaafde mensen, zover heen. ‘Als ik hier terecht was gekomen, had ik het niet overleefd.’

Zigzaggend door de wijk lopen we richting Hemelrijken. Hier zit inloophuis ‘het Hemeltje’. Het Hemeltje is normaal gesproken op zaterdag gesloten. Maar vandaag is er de kerstmarkt van de buurtvereniging. Er zijn activiteiten in het aan de overkant van de straat gelegen SPILcentrum maar de verkoop van de handwerk-artikelen is dit jaar in het Hemeltje. De doelgroep mag vandaag niet binnen. Dit levert veel discussie op. ‘Belachelijk dat de mensen er niet in mogen!’ Maar de coördinator van het Hemeltje legt uit dat ze blij is om het gebouw voor één keer beschikbaar te stellen voor aan de buurtvereniging. ‘Zo komen de buurtbewoners ook eens over de drempel. En het is buiten de openingstijden.’

In de tuin van Hemeltje drinken we koffie en kijken we terug op de dag. Onze gidsen willen graag van ons horen wat we meenemen van deze ervaring. Ik laat de dag in mijn gedachten voorbij gaan. Het opgejaagde gevoel, van nergens welkom zijn, altijd op je hoede. Het was indrukwekkend om de persoonlijke verhalen van onze gidsen te horen, die open over hun eigen ervaringen, en die van anderen hebben gesproken. Verhalen over hoe het leven van mensen kan lopen. Over verslaving, over gebroken gezinnen, over huwelijken die stranden. Over ellenlange hulpverleningstrajecten, waarbij de slechte ervaringen zich op slechte ervaringen stapelen. Over kinderen die op jonge leeftijd niet meer thuis terecht kunnen. Met name het laatste raakt me, dat kinderen soms in omstandigheden opgroeien waarin ze geen eerlijke kans lijken te krijgen.

Ik denk terug aan de verhalen die ik heb gehoord tijdens de hoorzitting naar de maatschappelijke opvang, die de gemeenteraad een paar jaar geleden heeft gehouden. Ik heb veel dakloze mensen en hulpverleners gesproken in die tijd. Het verhaal van die piloot is me het meeste bijgebleven. Iemand met succes in het leven, een goede baan, een mooi huis in België. Tot hij op een dag na het werk zijn straat in reed, en werd ingehaald door een auto, die voor zijn ogen zijn vrouw en dochtertje doodrijdt, die hem op stonden te wachten. De piloot is doorgereden en uiteindelijk op straat terecht gekomen in Eindhoven, aan de drank. Hij heeft jarenlang geen contact gehad met zijn familie.

We praten over de voorzieningen en de hulpverlening in Eindhoven. Wat er nog mist, en wat er beter kan. En wat je van de mensen zelf mag verwachten. ‘Het lijk wel expeditie Robinson op de straat!’ concludeert mijn collega.

Mijn conclusie: Het is een dun lijntje tussen succesvol zijn en niet. Door foute keuzes en een samenloop van omstandigheden kan een stabiel leven ineens opslaan. We denken dat dat ons nooit kan overkomen, dat wij het nooit zover zouden laten komen. Maar uit de verhalen blijkt dat een leven op de rand van de maatschappij in sommige gevallen dichterbij is dan je denkt. Ik vind het zo belangrijk dat we deze mensen niet zomaar afschrijven, maar dat we ons inzetten om hen uit de situatie te helpen waar ze in geraakt zijn, en ook deze mensen aanspreken op wat ze zelf willen en kunnen. Daar gaat het gemeentelijke beleid over.

Onze wegen gaan hier uit elkaar. Ik loop terug naar de nachtopvang om mijn fiets te halen, en ga naar huis. Na een dag koukleumen op straat is thuis de kachel aan en wacht het eten. Ik voel me rijk, maar ook verdrietig. Het duurt nog een uur voor de nachtopvang weer open gaat.

Afgelopen week was ik in Londen. Donderdag was daar het symposium waar ook ik een presentatie gaf, namelijk over het onderzoeksproject waar ik al sinds maart mee bezig ben, en dat ik de komende weken zal gaan afronden. Bovendien was dit de eerste keer dat ik de definitieve versie hiervan zou presenteren. Het Young Systematists’ Forum is er voor beginnende onderzoekers die nog niet zo veel ervaring hebben in het spreken op congressen, dus PhD’s, jonge postdocs, en enkele MSc-studenten gaven er een praatje. Die kwamen vanuit heel Europa, en er was een enkele Amerikaan. De Fransen hadden een sterk accent in het Engels, en de mensen van Oxford en Cambridge waren veel formeler dan de rest, allemaal strak in pak. Verder waren er veel posters te bezichtingen in de pauzes. Je kon in eerste instantie zelf van tevoren aangeven of je een presentatie wilde geven of een poster wilde meenemen, maar uiteindelijk waren er te veel mensen die wilden presenteren, dus een eerste selectie was al gemaakt.

Ik was erg nerveus voor aanvang van mijn presentatie, het tweede praatje na de koffie. Ik had mijn onderzoek nog nooit gepresenteerd voor zoveel mensen. Toen ik daar nou eenmaal stond, was ik helemaal niet nerveus meer. De tijd werd streng in de gaten gehouden, maar toen ik een seintje kreeg dat ik nog drie minuten had, was ik al bij de discussie dus ik kon erop inspelen, en was op tijd klaar met het praatje. Dat mocht een kwartier duren, en daarna waren er steeds nog drie minuten voor vragen vanuit het publiek. Ik had er een goed gevoel over, het ging wel vloeiend.

Na afloop, tijdens de wijnborrel – wijn, of sap, maar geen bier, dat was vast ordinair – werden er prijzen uitgereikt. Er was besloten om drie prijzen uit te reiken aan de posters, dus de award en twee eervolle vermeldingen voor andere posters. En er was besloten om een eervolle vermelding uit te reiken aan een van de presentaties, een soort tweede prijs. Toen er een PhD-kandidate van Oxford naar voren werd geroepen voor deze eervolle vermelding verwachtte ik niets meer. Het ging goed, maar ik dacht dat ik niet veel voorstelde ten opzichte van al die PhD’s omdat ik ‘slechts’ een 22-jarig masterstudentje was. Toch was ik wel benieuwd – wat als? – en dit maakte het wel spannend.

Vervolgens werd ik opgeroepen, toch nog! Ik won de award voor de beste presentatie. De jury vond mijn studie blijkbaar veelbelovend, voorzien van aanknopingspunten naar nieuwe studies, een studie die als modelstudie zou kunnen dienen voor allerlei andere soorten organismen. Het sterke punt was namelijk dat geometrische morfometrie, genetica en biogeografie van een familie planktonische, oceanische zeeslakjes in mijn project gecombineerd worden. Het was een enorme aanmoediging. Dagen als die donderdag zijn er niet zo vaak. Ik was ‘flabbergasted’, positief natuurlijk.

En we zaten in een goedkoop jeugdhostel, op de kamer een stapelbed en een kraantje, meer niet, en ik had de vorige avond versuft nog maar wat naar mijn presentatie zitten staren in de gemeenschappelijke ruimte..

Nu zal ik kiezen uit een aantal journals welke mogelijk de meest geschikte is om mijn artikel-in-de-maak naar toe te sturen, zodat ik me ook een beetje op het formaat van dat journal kan instellen bij het schrijven. Want het schrijven moet nog gebeuren. Het eerst maken van een presentatie werkte wel verhelderend wat dat betreft. De hoofdlijn is duidelijk, en ook is duidelijk welke figuren ik in het stuk stop en welke in de supplementary files.

Vanochtend was er een klein borreltje cq. koffietje op de universiteit bij de afdeling om dit een beetje te vieren. Ik ben niet gewend aan al die aandacht, maar het was leuk om door jan en alleman gefeliciteerd te worden.

Soms win je, soms verlies je. Maar verliezen is niet alleen voor losers.
Vorige week heb ik gewonnen.

Gearchiveerd onder:Diaries, Reisverhaal

Meer regels? Meer bier en minder regels was het toch ?
+1

‘Zo dus jij zit nog wel steeds bij GroenLinks’ – ironisch grijnzend schoof een voormalig partijlid en trouw bezoeker van de ledenvergaderingen aan, toen ik deze zomer tijdens een van de activiteiten bij ons in de wijk aan de bar van ‘sociaal-culturele vereniging’ Eureka aan het Assendorperplein een biertje zat te hijsen. Hij was een van de mensen voor wie de naïeve opstelling van de Kamerfractie rond de ‘politietraining’ in Kunduz de druppel was geweest die terechtkwam op een emmer vol onvrede over de vrijzinnige koers van de landelijke partij. Het kostte onze afdeling maar liefst drie oud-fractievoorzitters en een aantal andere leden, van wie sommigen net als mijn bargenoot van die middag al wel eens eerder hadden aangegeven bij landelijke verkiezingen socialistisch te stemmen.
‘Ja, ouwe overloper,’ riposteerde ik, ‘ik ben nog steeds lid, actief in de raadszaal en elders in de stad.’ We waren het snel eens over de klunzige Kunduz-aanpak en de verstrengeling van Mariko Peters (nee niet van belangen, maar wel van wat anders, meenden we als mannen met bier aan de bar). En zo bleef de ontmoeting toch nog gezellig. ‘Ik schrijf wel eens in een column waarom ik desondanks bij GroenLinks blijf’, zo hield ik me een vervelende woordenwisseling van het lijf. Ik had gewoon zin in een vrije middag.
Hier is die dan.

Direct
Toen ik een klein decennium geleden besloot politiek actief te worden heb ik heel bewust gekozen voor de lokale politiek. Ik wil mijn steentje bijdragen aan het verbeteren van mijn directe leefomgeving en die van onze en alle kinderen. Hier in de stad is demokratie nog lekker ‘direct’.
Ik fiets naar de andere kant van de stad om met een bewoner ter plekke te bekijken wat de problemen zijn bij hem om de hoek bij het kruispunt van een hoofdfietsroute in de wijk met een auto-ontsluitingsweg en bel met de ambtelijk projectleider om de complicaties die ik heb ontdekt door te spreken. Ik ga op de Grote Markt in discussie met iemand van de stichting Levende Stadsgeschiedenis over het gebruik van eigentijdse architectuur in onze oude binnenstad, die sinds de Middeleeuwen in een eeuwenlange opeenvolging van bouwstijlen zijn huidige karakter kreeg. Ik speel met mijn kinderen in het stadspark en snak naar de komst van een horecapaviljoen met een terrasje aan de parkvijver, maar ik ken en snap heel goed de bezwaren van omwonenden als de gemeente aanstuurt op een soort partycentrum.

Hier loop je tijdens een wijkplatform de mensen die zich net als jij druk maken over het reilen en zeilen in hun woonomgeving tegen het lijf. Hier word je in de raadszaal rechtstreeks aangesproken door leden van een actiecomité die net als wij het buitengebied rond de bestaande stad groen willen houden. Hier zie je de gevolgen van de beslissingen die je neemt met eigen ogen: er wordt een fietsstraat aangelegd waar je je jaar na jaar sterk voor hebt gemaakt, er worden ondanks niet-in-mijn-voor-en-achtertuin-bezwaren toch woningen gebouwd op een jarenlang leeg gebleven veldje, zodat het beleid van ‘inbreiding’ in de bestaande stad realiteit wordt, en een prachtig stukje ‘binnentuin’ in het zuidelijke stadsdeel blijft na jaren strijd groen en wordt toegankelijk gemaakt voor het publiek.

Daarom ben ik nog steeds actief in de lokale politiek.

Onze fractie werkt systematisch aan een duurzaam, groen, sociaal én ‘kleurrijk’ Zwolle en daarin onderscheiden we ons van alle andere partijen in de stad.
Geen enkele partij is tégen Zwollenaren met een kleurtje, roze driehoek of afwijkende leefstijl, maar GroenLinks Zwolle strijdt ronduit vóór behoud van de multiculturele samenleving en pleit niet voor integratie maar voor ‘samen-leven’. En bij ‘samen’ horen voor ons vanzelfsprekend ook mensen met een fysieke beperking of mensen die om welke reden dan ook zichzelf tijdelijk, langdurig of levenslang niet kunnen redden.
Sommige partijen – hier in de stad ook linkse partijen – zien in cultuur een makkelijke bezuinigingsprooi, maar GroenLinks wijst op de intrinsieke waarde ervan en op de meerwaarde van cultuur in de breedste zin van het woord voor een levendige, aantrekkelijke en (ook economisch) bloeiende stad. Ook cultuur zorgt voor een ‘kleurrijke’ stad.
Sociaal vindt elke partij zichzelf. Maar bij GroenLinks strekt solidariteit zich ook in één adem uit over de rest van de wereld.
Alleen GroenLinks springt steeds op de bres voor biodiversiteit, een schone lucht en het kleine en het grote ‘groen’ in en om de stad, of het nu gaat om mussenhagen, bermen die beter door schapen dan door machines kunnen worden gemaaid of complete uitloopgebieden in de stadsrand waar de stadsbewoners schone lucht en rust opsnuiven.
En – last but not least – voor GroenLinks is duurzaamheid geen marketing-imago waar geld mee te verdienen valt, maar gaat het er echt om dat onze planeet het volhoudt (zonder planet geen people, laat staan profit, zeg ik altijd maar, als ‘de drie P’s’ weer eens in evenwicht moeten zijn volgens de beleidsmakers).

Daarom zit ik nog steeds bij GroenLinks.

Ennuh… als je dit nou leest, hè, moet je dan eigenlijk ook niet toegeven: eigenlijk was het fout om jullie in de steek te laten!

Nauwlettend volgt hij vanaf zijn barkruk werkelijk iedere beweging die Astrid voor hem, aan de andere kant van de bar, maakt terwijl ze druk in de weer is met glazen spoelen, het tappen van bier en alle andere bezigheden die … Continue reading →

Vandaag had GroenLinks Eindhoven een rondleiding georganiseerd over Strijp-S. Dit gebied is een speciale plek die vroeger in het teken stond van Philips, maar tegenwoordig geheel gerenoveerd en een nieuwe bestemming krijgt en gaat krijgen.

De rondleiding werd verzorgd door iemand van VVV Eindhoven en de rondleiding werd gestart bij de Portiersloge op Strijp-S.

In de Portiersloge is een maquette te vinden van Strijp-S. Je kunt daarop overzichtelijk zien hoe Strijp-S eruit komt te zien in de komende jaren. Rond 2020-2025 verwacht men uiteindelijk klaar te zijn met de realisatie van Strijp-S.

Vanuit de Portiersloge ging het richting Strijpsbultje over de Torenallee. Dit moet straks een wandelboulevard worden van 80 meter breed. Op deze wandelboulevard komen heel veel bomen te staan.

De Torenallee heeft zichtlijnen op het Strijpsbultje en op de Lichttoren.

Tijdens de rondleiding werd er nog een stop gemaakt in de Design winkel waar van alles te vinden is. Vierkante blokken waar men een hamer bij krijgt en zelf een stoel kan maken, maar ook zijn er bijvoorbeeld foto's te zien.

Na de Designwinkel ging het verder over de Torenallee en kwamen we langs het gedeelte waar men druk aan het bouwen is aan de nieuwe appartementen.

Na het Natlab in de verte gezien te hebben gingen we naar binnen bij het Veengebouw. Dit gebouw wordt mogelijk een ruimte waar op de begane grond een winkelcomplex komt en in de bovenliggende verdiepingen zou een parkeergarage komen. Iets wat onvoorstelbaar is. Een parkeergarage in een rijksmonument!

Op de begane grond van het Veengebouw was men druk bezig met de voorbereidingen voor de Dutch Design Week.

Ook in de Machinekamer was men druk bezig, maar kon men toch snel een kijkje nemen.

 

In de Machinekamer stonden machines die voor perslucht zorgden op het gehele complex.

Bij Area51 was het erg druk, helaas moet dit gebouw verdwijnen maar men probeert een nieuwe locatie op Strijp-S of zo dicht mogelijk daarbij te vinden. Area51 is namelijk een skatehal die bezocht wordt door internationale sterren.

Voor Area51 heb je mooi zicht op de leidingenstraat van Strijp-S. Dit waren de leidingen zoals ze vanuit de Machinekamer over het terrein liepen.

In de toekomst zal dit een verhoogd wandelterras worden. Zodat je op ongeveer 5 meter hoogte over Strijp-S kunt rondwandelen.

 

Bij het Ketelhuis waren ze nog druk bezig met het opruimen van blikjes bier. In het Ketelhuis was gisteren een soort van openingsfeest.

Natuurlijk mocht het Klokgebouw niet ontbreken tijdens de rondleiding!

Na een korte wandeling terug naar de Portiersloge was de rondleiding afgelopen. Om in stijl te eindigen hebben we nog wat gedronken op Strijp-R bij Het restaurant van Piet Hein Eek.

De jongeman trok zijn broek naar beneden, swaffelde zichzelf en begon zich vervolgens al schreeuwend en neuriënd af te trekken. Hij bereikte (bijna) zijn hoogtepunt, trok zijn broek weer omhoog maar liet zijn goedgevormde billen wel zichtbaar.

Tijdens de dansvoorstelling You Must van Dansmakers Amsterdam op het Brasil Festival in de Melkweg gebeurde nog wel meer. De danser draaide rondjes in het bier dat hij even daarvoor gedronken en weer uitgespuugd had. Hij prikte met zijn stok in het publiek en in het decor, bestaand uit zwarte plastic biggetjes die een knorrend geluid maakte. Hij streelde de broccolistronk en sloeg deze vervolgens aan stukjes.

Moderne dans, dus.

De masturbatiescene zorgde uiteraard voor de meeste consternatie. Acht vrouwen verlieten de zaal. Het aftrekken duurde voort, de jongen leek eenzaam en kwestbaar, maar op een gegeven moment vond ik het een beetje saai worden. Kom nou gewoon, dacht ik, dan kunnen we weer verder.

Is dit kunst? Mensen aan wie ik het vertel, reageren lacherig, roepen ‘linkse hobby’ of zijn geschokt. Hoe meer ik er over nadenk, des te normaler ga ik het echter vinden. (Ik vond de gehele voorstelling geen hoogtepunt overigens, maar dat terzijde.) Kunst gaat vaak over alledaagse emoties, over alledaagse handelingen. Iedereen masturbeert, dus waarom dat niet verwerken in een dansvoorstelling? (Soft)porno en seks spelen een steeds grotere rol in de samenleving; 25 procent van alle zoekopdrachten op internet gaan over seks. Dat naakt, seks en porno vervolgens in kunst terugkomen, is daarom niet zo gek.

Broccoli aan stukjes slaan, dat is pas schokkend.

 

 

Inmiddels zijn we weer opgedroogd na onze totaal verregende vakantie in Nederland. Op dit moment is het hier een graad of 30 met prachtige strak blauwe lucht. Niet echt weer dus om een blog te schrijven. Maar, omdat ik weet dat jullie graag lezen hoe het hier is ga ik toch voor jullie achter de computer zitten voor deze update.

Voor iedereen die liever in plaatsjes denkt is er ook op deze site een aantal foto's van ons huis. En je hoeft niet eens te zoeken want HIER is de link.

 

Keuken

 

HET terugkerende onderwerp. Maar…zou dat veranderen?

Laten we even een kort overzicht maken. Op 17 december besloten we dat we niet konden wachten met het bestellen van een keuken en dus ook niet met het keukenblad totdat alles met het huis rond zou zijn. Immers wonen in een huis zonder keuken leek ons niet een goed vooruitzicht. Overigens kom ik op het huis ook nog even terug iets verder op, even doorlezen dus.

Ergens half februari was Ikea klaar voor de eerste poging, die zoals bekend nogal is mislukt. Na wat opnieuw meten en opnieuw installeren en dat alles maar 3 keer in de herhaling was het vorige week weer zover: Ikea kwam het keukenblad installeren.

Om zeker te weten dat het goed zou komen deze keer hadden ze zelf besloten gewoon alles opnieuw te bestellen. Drie nieuwe delen dus, dat is inclusief het enige deel dat al in orde was. De mannen reden de oprit op en en opende de vrachtwagen en liepen naar de keuken. Al snel, na 3 seconden, hoorden we het gebruikelijke gezucht en gemompel. 

Kleine inspectie in de vrachtwagen van ons leerde dat er 1 deel inlag en dus niet de bestelde 3! Na wat op en neer discussiëren is besloten dat ze de volgende dag zouden terugkomen.

De volgende dag stonden ze weer op onze oprit. Die, en dat is ook bijzonder, voor de eerste keer door hen zelf en dus zonder hulp was gevonden.

 

Na een uur of wat feitelijk gewoon de keuken afbreken en weer opbouwen hebben we nu een keuken MET keukenblad. Helemaal perfect is het niet maar het is geleverd in minder dan een jaar en dat is ook wat!

 

 

Papeis e mais muito mais Papeis

 

Zoals beloofd in het vorige stukje kom ik ook nog even terug op de papieren van het huis.

Welke papieren weet ik ook niet meer, het zijn er zoveel dat wij zeker verantwoordelijk zijn voor een groot deel van de ontbossing van Europa.

Om maar te beginnen met de slot conclusie: het is nog steeds niet helemaal rond. Met andere woorden: het huis is nog steeds niet helemaal officieel van ons.

Dat is niet erg want wij hebben de sleutels maar toch.

Wat is er gebeurd?

 

Het begon met het ontbreken van maar liefst 48m2 grond. Niet dat je ze ziet maar uiteraard wel belangrijk. Tijdens een inspectie kwam Finanças er achter dat we helemaal niet 2 huizen hadden gekocht maar slechts 1 dat bestaat uit 2 huizen en weer 1 huis is. Het is waar…dat wel. Dus begonnen zij de procedure voor het samenvoegen van deze 2 huizen tot 1. Hierdoor konden we niet overgaan tot inschrijven van de huizen op onze naam. Inmiddels is dat afgerond. Maar dat is in Portugal niet gelijk aan klaar zijn. Nu we 1 huis hebben vonden de papiervullers van de belastingen dat ze dan ook wel gelijk even ons grond opnieuw konden indelen en nummeren. Uiteraard breng je de eigenaar, volgens goed gebruik hier in Portugal, niet van op de hoogte.

Het ziet er naar uit dat nu alles wel bedacht is door Finanças en dat we dus bijna klaar zijn. Wij hopen het maar weten het niet zeker.

 

 

Het dagelijkse leven

 

Omdat onze tuin niet bepaald recht is lijkt een goed idee om de boel is eens om te laten ploegen. Met de hand is het me toch wat te veel. De buurman kent gelukkig iemand die dat wel even zou doen want zo gaat dat hier.

Op zondagochtend 8 uur komt er een SMS van de buurman. Er komt vandaag iemand de grond omploegen. Een paar minuten later gaat de telefoon, waar we blijven. Wij meenden toch in Portugal te wonen eigenlijk. Je weet wel waar alles altijd heeeeel lang duurt omdat het kan. Twee minuten later, ja zolang moeten wij lopen in onze tuin, staan we in de tuin van de buren toe te kijken en nog een half uur later is onze hele boomgaard omgeploegd. Kosten voor deze service: 15 euro.

 

Het weer, laten we het daar ook maar even over hebben. Het weer is hier namelijk net zo saai en voorspelbaar als in Nederland. Altijd maar weer zon en lekker weer. Het moest verboden worden! Einde weerpraatje

 

Na de dood van Fonz is Tippie helaas al snel gesprongen in het gat dat Fonz achterliet. Ze wilde al snel alle aandacht hebben. Omdat wat te regulieren hebben we nu 2 nieuwe jongen poezen uit het asiel gehaald. Tippie haat ze en vermoedelijk vind ze ons ook wat minder lief nu…. In een andere blog zal ik wat meer schrijven over deze nieuwe stuiterballen.

 

Lucky heeft een goede vriendin gevonden in de mini hond van de buren Milou. Milou was loops maar kon volgens de buren niet zwanger raken. Daar hadden ze een even geniale als eenvoudige oplossing voor bedacht. Milou werd namelijk aan de ketting vastgelegd.

Anticonceptie is dus waarschijnlijk toch cultureel bepaald. Vreemd genoeg lijkt het ook nog gewerkt te hebben.

 

Portugal is een land in crisis en dat merk je makkelijk om je heen. Zonder echt te zoeken zie je de gevolgen. Dat komt natuurlijk ook omdat Brussel de verplichting heeft dat Portugal gaat bezuinigen. Oplossing die de regering kiest is de salarissen naar beneden, de IVA (BTW) flink omhoog, de kosten voor openbaar vervoer 15% verhogen, energie wordt duurder door een hogere BTW tarief etc.. Vermogen wordt dan weer niet belast. Het geeft te denken over hoe het kan dat sommigen zeggen dat Links hier aan de macht is, niet?

Grappig genoeg zal wijn niet duurder worden want dat is volgens de regering een primaire levensbehoefte en valt dan ook in de lage belasting. Minder dus dan energie….

Even in perspectief plaatsen. Een glas wijn kost hier in het café maar liefst 25 cent in een klein glas (zou in NL een goed gevuld wijnglas zijn) en een groot glas wordt geheel tot de rand geleverd voor 45 cent, maat longdrink. Koffie is een wat grotere uitgave, dat kost wel 50 cent en bier is helemaal belachelijk duur. Per flesje kost dat wel 65 cent.

Onze dagelijkse uitgaven worden sterk gereduceerd door de buren. Haast dagelijks staan de buren op de oprit (nooit binnen, daar doen Portugezen niet aan) met een tas appels, bonen, pompoen, een emmer paprika, 5 kilo tomaten etc.. Ze zullen wel denken dat ze die arme Hollanders toch moeten helpen.

 

 

Verder kan je natuurlijk altijd en iedere dag het een en ander volgen via Twitter, de balk hier rechts op de site of Facebook. Hyves gaat binnen nu en een paar dagen op slot.

 

Dit blog is onderdeel van een Blog Battle met Remco van Mulligen en
een reactie op ‘Studenten kennen het leven niet’, die via deze link is te lezen.

Er is nog steeds grootse woningnood onder studenten. Remco van Mulligen heeft een simpele oplossing: studenten moeten gewoon bij hun ouders blijven wonen. De zelfstandigheid die uitwonende studenten denken te hebben is een illusie, volgens Van Mulligen, en op jezelf wonen dient zo weinig doel dat de overheid hier geen geld aan moet uitgeven. Ik ben het hier niet mee eens.

Op jezelf (‘op kamers’) wonen in je studententijd dient in mijn ogen wel veel doel. Naast de schat aan praktische dingen die je gedwongen wordt te leren (koken, wassen, schoonmaken, etc.) is je tijd in een studentenhuis een tijd om verantwoordelijkheid te leren dragen: terwijl vroeger pa en ma de baas waren, heb jij nu zelf de regie: je kunt je bord niet meer zonder nadenken in de afwasmachine zetten, en als je teveel geld uit geeft aan bier, kun je geen schoenen meer kopen.

Natuurlijk kun je die praktische zaken ook thuis leren, en kun je die verantwoordelijkheid ook aanleren na je studie, als je aan het werk gaat, en dan op jezelf gaat wonen. Echter, is het verstandig om in een land waar de werkdruk ontzettend hoog is en het aantal burn-outs de pan uit rijst, starters op de arbeidsmarkt ook nog de spanning geven van voor het eerst het huis uit gaan? En is het verstandig om iemand die van een zakcentje naar een salaris gaat ineens de druk te geven van het betalen van zijn eigen huur, verzekering, energierekening, enz.? Nee, dat is niet verstandig. De studententijd vormt een belangrijke tussenstap tussen de tijd als kind en de tijd als volwassene.

De overheid die studenten een handje helpt, zodat zij deze tussenstap kunnen beleven, is zeer wenselijk: het zorgt voor verantwoordelijke burgers, die na hun studie zonder stress en genoeg levenservaring aan het werk kunnen. Het kost wat gemeenschapsgeld, maar het is lang niet alleen de student die hiervan profiteert: het hele land vaart immers bij goede en gezonde burgers.

Als de overheid niet bijspringt, zoals Van Mulligen bepleit, bepaalt helaas de plek waar je geboren wordt hoe je het je vergaat in het leven: studenten met rijke ouders zullen kunnen doen wat ze willen, terwijl studenten die het minder getroffen hebben gedwongen worden om thuis te blijven. Dat is niet slechts lullig, dat is oneerlijk.

Het  financieel bijspringen van studenten heeft veel nut voor de maatschappij, en zorgt voor een eerlijkere samenleving. Dit betekent niet dat er eens kritisch naar gekeken kan worden, maar een zich geheel terugtrekkende overheid, zoals Remco van Mulligen bepleit, dat moeten we niet willen.

De afgelopen weken was de belangrijkste lijn van verdediging van Murdoch en de zijnen dat afluisteren en omkopen voortkomt uit de behoefte van lezers. Als lezers roddel willen, dan krijgen zij roddel. Dit lijkt een waarheid als een koe maar het is geraffineerde misleiding. Het suggereert namelijk dienstbaarheid die er eigenlijk niet is. Als miljoenen lezers hadden gesmeekt om ranzige relletjes maar adverteerders ervan overtuigd waren geweest dat ze daardoor niet meer wasmiddel verkochten, dan hadden al die mensen naar hun achterklap kunnen fluiten.

Bovendien, geen lezer heeft gevraagd om het afluisteren van het antwoordapparaat van een vermoord meisje: dat is de verantwoordelijkheid van de redactie en de uitgever, en van hen alleen.

Bij televisieprogramma’s wordt soms vergelijkbare argumentatie gebruikt: ‘kijk maar naar de kijkcijfers’. En inderdaad, afgelopen woensdagavond bijvoorbeeld, hebben wij, Nederlanders, weer gesmuld van RTL-boulevard, Editie NL, Shownieuws en Lingo. Naar de prachtige documentaireserie van Gideon Levy (getiteld Levy) die de AVRO elke woensdag uitzendt, keek nog niet half zoveel mensen als naar de commerciële flutserie ‘criminal minds’ (overigens nog een respectabel aantal van 220.000).

Voor veel televisiemakers zijn goede kijkcijfers van levensbelang. Zij weten dat als de kijkcijfers tegenvallen hun zorgvuldige gemaakte programma zijn langste tijd heeft gehad. Maar ook bij het argument van de kijkcijfers geldt enige misleiding. Voor sommige programma’s geldt namelijk dat ze goede kijkcijfers kunnen scoren maar dat hun ‘marktaandeel’ gering is. Nederlanders hebben nou eenmaal veel meer zin in bier en chips na een voetbalwedstrijd, dan na – zeg – een grote BN’er-show tegen de honger in Afrika. Adverteerders groeperen zich graag rond kooplust-opwekkende programma’s en dat heeft gevolgen voor het uitzendtijdstip en de overlevingskansen ervan, ook bij de publieke omroep. Natuurlijk, naarmate er meer mensen kijken is er ook een grotere afzetmarkt voor geadverteerde spullen, maar al te vrome praatjes van mediabonzen over het belang om een ‘breed publiek’ te bereiken mogen wel een beetje worden gerelativeerd.

Bovendien, ook hier geldt de ‘eigen verantwoordelijkheid’ van omroepen. Levy, of bijvoorbeeld de Keuringsdienst van Waarde of Brandpunt verdienen een goed uitzendtijdstip en continuïteit omdat, ongeacht kijkcijfers en marktaandelen, dwingende maatschappelijke en democratische problemen worden geagendeerd. Bezit van het platform dat televisie biedt en van de instrumenten van verleiding die het heeft, verplichten ook: noblesse oblige.

Maar ja, dit is al te vroom opgeschreven en miskent dat juist televisiemakers en (publieke) omroepbazen de druk van kijkcijfers, marktaandelen en van politici die daar –soms nog meer – op zijn gefixeerd, het hevigste voelen. En dat zij, ondanks druk, toch alle programma’s maken die ik zo-even noemde.

Grootspraak over de eigen verantwoordelijkheid van omroepen kaatst ook onmiddellijk terug. Zoals zoveel tv-consumenten mag ik graag mopperen over vervlakking van de media of over een armoedig tv-aanbod. De afgelopen week heb ik me vaak gerealiseerd dat ik met mijn afstandsbediening, thuis op de bank, het aanbod bestuur, zij het met minuscule tikjes. Als ik weer eens kies voor ‘criminal minds’ dan ondergraaf ik daarmee heel langzaam het concurrerende publieke aanbod. Vrij naar een oud criminologisch gezegde: elke samenleving krijgt de televisie die zij verdient. Ik ook.

 

Deze recensie verscheen op 22 juli 2011 in De Volkskrant

Mensen die het beste met me voor hebben adviseerden me in deze rubriek te verzwijgen dat ik niet van sport houd. Voor het uitkijken van een hele voetbalwedstrijd heb ik eigenlijk nooit het geduld, of over de live-weergave van de Tour de France nog maar te zwijgen. Berg na berg gaat zelfs het Franse landschap op enig moment vervelen. Ik realiseer me dat ik hiermee tot een minderheid behoor, die wordt gedoogd zolang zij op gepaste momenten het bier en de hapjes ververst.

Toch staat de manie van sportliefhebbers om alles van begin tot eind en live mee te willen maken – en niet alleen ’s avond laat terug te zien in korte hapklare brokken – niet zo ver van me af. Alleen bij mij uit de manie zich niet bij sport maar bij de live-verslagen van grote maatschappelijke en politieke gebeurtenissen.

Dinsdag vond in het Britse parlement de hoorzitting plaats met Rupert en James Murdoch, en hun Britse CEO Rebekah Brooks over de afluisterpraktijken van News of the world. Onder andere de BBC zond dit live (via internet) uit. Bij mij veroorzaakt elke onderbreking van dit ‘festijn’ ergernis. Van alles, van de saaie grauwe setting, de interruptie van vader Murdoch om weinig geloofwaardig te zeggen dat dit ‘de nederigste dag is uit zijn bestaan’, tot het incident met de scheerschuimtaart, wil ik graag rechtstreeks getuige zijn. Zoals de echte Tourliefhebber het vechten en lijden van Johnny Hoogerland gelijktijdig, zonder onderbreking, met hem wil doormaken.

Nu kan mijn kijkgedrag worden gediskwalificeerd als de afwijking van een politieke ex-junk, en misschien is dat ook zo.

Maar zoals sport TV–manie veroorzaakt, zo zijn er miljoenen mensen die de verovering van het Tahrir-plein in Egypte door demonstranten dagen ademloos hebben gevolgd. Hoeveel mensen hebben niet live de ondervraging van Bill Clinton over Monica Lewinsky bekeken, of de speeches van Obama en Palin. Hoeveel mensen zijn niet opgebleven voor de nachtelijke invallen in Irak?

In Nederland worden belangrijke politieke debatten sinds enige tijd live uitgezonden. Het debat over het paspoort van Ayaan Hirsi Ali dat leidde tot de val van het tweede Kabinet Balkenende werd ’s nachts door meer dan 1 miljoen mensen gevolgd. Ook de grote debatten over Irak en de Afghanistan-crisis van het vierde kabinet Balkenende werden door recordaantallen mensen bekeken.

Maar nieuwsprogrammering en politieke verslaggeving staan onder druk: het moet sneller, afwisselender en ironische ‘duiding’ vervangt de betrokken verslaggeving uit eerste hand. De veronderstelling is dat mensen anders wegzappen.

Het moge zo zijn; de gebeurtenissen die ik hier noem zijn ook uitzonderlijk en meeslepend. Maar toch.

Zou het ook kunnen dat juist de licht verteerbare, hapklare brokken waartoe nieuws en politieke gebeurtenissen worden verkleind, het zapgedrag versterken? Zou zappen misschien ook een gevolg kunnen zijn van korte, selectieve samenvattingen die geen emotie of betrokkenheid oproepen? Is het niet zo dat we vooral betrokken raken als we de wedstrijd van begin tot eind, of voor het grootste deel kunnen zien?

Deze recensie verscheen op 20 juli 2011 in De Volkskrant

Hapklaar

Afgelopen week kregen wij de antwoorden van het College op onze schriftelijke vragen over het gebruiksverbod op alcohol en softdrugs in de Algemene Plaatselijke Verordening. Daarin staat het volgende artikel:

Artikel 2.4.6. Hinderlijk gebruik van drank en softdrugs

1. Het is verboden op de weg, die deel uitmaakt van een door het college aangewezen gebied, alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flessen, blikjes en dergelijke met alcoholhoudende drank bij zich te hebben.
2. Het bepaalde in het eerste lid geldt niet voor:
   1. een terras dat behoort bij een horecabedrijf, als bedoeld in artikel 1 van de Drank- en Horecawet;
   2. de plaats, niet zijnde een horecabedrijf, als bedoeld onder a, waarvoor een ontheffing geldt krachtens artikel 35 van de Drank en Horecawet.
3. Het is verboden op de weg, die deel uitmaakt van een door het college aangewezen gebied, sofdrugs te gebruiken of openlijk voorhanden te hebben.
4. Onder softdrugs worden verstaan: de middelen, genoemd in lijst II, onderdeel b, behorende bij de Opiumwet.

Ook in Heerlen mag blowen van wiet op straat.

De vergadering van de gemeenteraad van Heerlen haalde op 7 juli weer eens de krant. Nu bepaalt de krant wel mee wat belangwekkend nieuws vanuit de raad is, maar hier is toch echt sprake van een belangrijke discussie? Mogen op straat softdrugs worden gerookt? Het College van Burgemeester en Wethouders (meerderheid van SP en PvdA + PvdA burgemeester) vinden van niet. Zij stellen voor om de Algemene Plaatselijke Verordening te wijzigen. Zij willen het blowen aanpakken omdat dit vooral een probleem is nabij het NS-station en scholen.
Nu vinden veel mensen dat wiet stinkt, maar is dat een doorslaggevend criterium? Nu is in het station roken verboden, maar ik heb nog geen gemeentebestuur of -raad gehoord die zich druk maakt over het roken over het algemeen in de openbare ruimte. Dat stinkt ook. En die rook is nog ongezonder. Vooral sigaren stinken. Je ruikt het zelfs aan mensen die sigaren roken. Ik zag laatst zelfs nog iemand met een pijp lopen, maar zijn gesausde tabak rook ik niet want hij liep aan de overkant van de straat. Misschien had hij zijn pijp wel uit. Wanneer is iets een probleem? Waarom het roken van hasj wel verbieden in de openbare ruimte en roken over het algemeen niet?

Opvallend is dat de overheid vaak zoekend is naar het juiste instrument om iets te regelen en daarbij nogal eens doorschiet. Als de gezondheid van de burgers de zorg van de overheid is, dan moet deze zich meer richten op regels en gedragsbeïnvloeding (waaronder accijnzen) die roken ontmoedigen, ook buiten de openbare ruimte. Regelgeving alleen geldend voor de straat is symptoombestrijding.
Op straat moeten regels strikter toegesneden zijn op het probleem van overlast. Daarvoor kan men het zoeken bij bijvoorbeeld landloperij en openbare dronkenschap. Nu dreigt ook niet-aanstootgevend gedrag strafbaar te worden gesteld. Dat treft niet alleen onnodig veel meer mensen, het is ook voor de handhaver moeilijk om zonder extra regels onderscheid te maken tussen burgers die geen overlast veroorzaken en die dat blijkbaar om andere redenen wel doen.

De discussie in de raad werd verbreed tot het op straat drinken van alcohol (blikjes bier). Dat stinkt niet. Bier drinken in de openbare ruimte is nu volgens de APV verboden (wel toegestaan op een terrasje van een horecaondernemer). De SP lijkt dat biertje wel tolerabel te vinden. De Socialistische Partij komt daarmee op voor de vrijheid van de burgers. Mooie zaak. Een beetje meer liberalisme als contragewicht voor die rechtse partijen die de vrijheid willen inperken. Het is toch best overzichtelijk en voorspelbaar in de politiek.

Naschrift:
De Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft onlangs het blowverbod in de APV van Amsterdam vernietigd. Zo zijn er, bleek uit het bericht in De Pers van 13 juli, 80 gemeenten gecorrigeerd. Verstoring van de openbare orde als gevolg van drugs moet worden geregeld via de Opiumwet en die heeft een heel gedoogbeleid voor softdrugs. Het vermeend veroorzaken van overlast, zoals bijvoorbeeld het op je gemak blowen op een bank in het park, is geen verstoring van de openbare orde. En geen bevoegdheid van de gemeente via de APV, oordeelde de RvSt.
En Heerlen? Heerlen handhaaft het verbod, maar er zal door de politie en toezichthouders niet worden opgetreden. Een doelbewuste gedoogsituatie in plaats van het handhaven van de oude APV op dit punt. Geen ‘goed geprobeerd, maar jammer dan’, maar stug en hypocriet je eigen ongelijk volhouden.

Oorspronkelijk bericht: Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad van 7-7-11, nieuw bericht op 14-7.

Oost-Georgië, in een typisch heuvelachtig landschap op een druilerige dag. Doorweekt. Een langzaam omhoog klimmende weg lijdt naar een oud klooster. Even druilerig als de omgeving staat hij daar, al eeuwen, langzaam uit elkaar vallend vol van geloof en bijgeloof. Drie mannen van middelbare leeftijd zitten er naast aan een tafel. Overdekt door een kleine overdekking op het kerkhof. Op de in het midden staande wegrottende tafel - even schuin als gammel - ligt eten. Fel rode tomaat gemengd met komkommer liggen op een zwarte plastic zak op de hoek. De drie mannen wenken. Vochtige en sompige modder laat mijn schoenen langzaam erin zinken. Naast de zwarte zak staan nog drie doorzichtig plastic bakjes met allerlei lokaal vlees. Een half uit elkaar geplukte kip in het midden, het borstbeen steekt nog duidelijk naar voren. Vettige handen worden gedrukt.

Aan de randen van de tafel staan plastic bekers, allen in meer of mindere mate gevuld met hersenvertroebelende dranken. Met veel gebaar wordt duidelijk gemaakt plaats te nemen rondom de tafel. Ergens wordt een stoel vandaan getrokken, even gammel als de rest. Afslaan van het aanbod is onmogelijk. Communiceren ook niet, Engels wordt er door hen niet gesproken; Russisch kan ik niet. Gemakkelijk is anders, gelukkig heeft mijn medereiziger wel iets van zelfstudie Russisch gedaan.

De geur van een nat geregend bos. Meer jongeren staan met hun auto's verder op. Luide muziek klinkt uit de sterk opgevoerde auto radio's. Ditmaal geen Balkan achtige muziek. Europese muziek die overal te horen is, in elke kroeg, nation of discotheek. In elk geval in Zweden. De nieuwe vrienden hebben ook een auto ernaast staan. Een zwarte BMW met open portieren, ze draaien andere muziek, een rare mengeling van Europees en Russisch.

Het eten moet gegeten worden, vooral door ons, twee bekers per persoon worden ingeschonken. Het ene wordt gevuld vanuit een immens grote 2 liter bierfles van plastic. Lokaal merk. De andere beker met een doorzichtige vloeistof, het ruikt naar brandspiritus. In het Georgisch brengt een in een donker Adidas geklede T-shirt een toost uit. Vrede, daar drinken wij op. Althans dat is wat er op te maken valt uit de Russische vertaling. Een kalend man die naast Tito zit, kalend maar nog wel met een roodkleurig vlassig baardje en in een ruitjes overhemd - het soort van overhemd wat je voorstelt bij een houthakker - brengt nog een toost uit. Waarover, geen flauw idee. Maar weer een slok van dit brandende vuurwater wordt naar binnen geslagen. Enkel weg te spoelen met een grote slok bier.

Met een duidelijk dubbele tong en het reeds al nodige hoeveelheid alcohol in het lichaam zegt de derde man aan de tafel: "Woorden hoeven elkaar niet te begrijpen; zolang onze harten elkaar maar doen."

En anders zorgt de drank er wel voor.

Vrijdagmiddag 21 januari, kwart voor vier, terwijl in Nederland het nog licht is, er studenten aan het protesteren waren en de ministerraad net klaar is met vergaderen, is het hier inmiddels al donker. Om drie uur gaan de lantarenpalen al aan. Ik zit in Zweden, Uppsala om precies te zijn. Ongeveer een week geleden verliet ik Nederland om een half jaar op de oudste Universiteit van Scandinavië een paar vakken te gaan volgen. Een mooi moment voor reflectie van de eerste indrukken. En niks helpt zo goed om een volk, een land of een gewoonte te herkennen dan door de winkelstraat te lopen en willekeurig wat zaken binnen te stappen. Zien wat er te koop is en hoe het is ingedeeld. Werkt overal, van Iran tot Portugal en van de VS tot Zweden.

Een supermarkt, je komt ze niet overal tegen, maar hier zeker, en het mooie is, je hebt ze ook nog eens nodig, want anders gaat het wel een erg dure zaak worden. Het scheelt wel dat je er niet snel een cultuurshock van krijgt, als er een supermarkt is, is het namelijk een grote kans dat het er ongeveer - waar je ook bent - hetzelfde eruit ziet. Zo ook hier. Natuurlijk een groenteafdeling, koelafdeling en allerhande andere spullen die je nodig zou kunnen hebben (of juist niet). Maar meteen ook de verbazing: wat een mega verzameling aan vriezers; dat alles omdat het kopen van verse producten niet alleen prijzig is, maar het toch bevroren zal zijn als je naar huis gaat. Zinloos dus. Niet dat het zo koud is overigens, maar dat terzijde. Trouwens is niet alleen de verzameling aan diepvries groente tamelijk groot, ook de verzameling aan bevroren dood dier en vis is enorm.

Vleeseters dus.

Al zal niet alleen van dat dode dier er smakelijk in gaan hier. Het moment dat je voorbij de versafdeling bent bestormd direct een andere geur je neus. En wel de geur van zoet, suiker, snoep en andere lekkernijen waarvan je op voorhand al weet dat je glazuur spontaan los gaat laten. Je moet immers wat eten, als het al zo vroeg donker is en de avond zo lang lijkt. De geur van al deze zoetigheid neemt in kwadraat toe naar mate je dichter bij de kassa komt. Daar staan namelijk de muren met allerlei schepsnoep, van drop tot chocolade en van winegum tot nog meer chocolade.

Stelletje zoetekauwen.

Maar niet alleen de supermarkt is erg boeiend om op deze wijze te bekijken, ook de H&M en de Systembollaget zijn de moeite waard. Bij de eerste, de H&M, vallen voor mij de extreem diepe V-hals shirts en truien (voor mannen) op, samen met de nogal strakke broeken. De tweede is een eigenaardigheid an sich.

Het is namelijk de plaats waar je, je alcohol kan komen.

In de supermarkt kan je wel cider en bier kopen, maar slechts tot een laffe 3,5% alcoholpercentage, in de systembollaget is de rest verkrijgbaar. De systembollaget die hier om de hoek is, is nog het beste te omschrijven als een enorme lichte Albert Heijn met enkel alcohol. En vanwege de hoge accijnzen en het gebrek aan een vrije markt op dit gebied zijn de prijzen redelijk aan de hoge kant (zeg gemakshalve 200 tot 250% de Nederlandse prijs), maar toch staan er rijen, over de gehele lengte van de zaak, voor de kassa. En - last but not least - er is een gigantische hoeveelheid aan keuze voor bier. Gestapeld in vele lage en variërend van import bier uit het buitenland tot Zweeds eigen 'Norrlands', 'Pripps Blå' en 'Sju komma Tvåan'. De naam laatste, 'Sju komma Tvåan' verwijst overigens naar het alcoholpercentage in het bier; 7,2%. De overige biertjes liegen er overigens niet om met respectievelijk 7% en 7%.

Hallo,

wat was het weer een heerlijk 'Herenweekend'. Lekker met broers, zwager en aangetrouwde neef er uit. Kaarten, triviant, gezellig eten, fietsen en een klein beetje wandelen. Een prima programma in een relaxte sfeer: wat wil je nog meer. Sinds dit weekend weet ik dat het waarschijnlijk al de 28ste keer was, dus op naar de dertig!

N.B.: Één klein dingetje vergeten, nl. er was ook voldoende wijn, bier, whiskey en Jagermeister beschikbaar......

Kees sr.

Dit zijn beangstigende tijden. Over rechts of over links, een volgende regering zal het niet nalaten de komende jaren zoveel mogelijk te bezuinigen. En ondertussen worden wij er niet jonger op. Heeft u ook wel eens van die nachtmerries, waarin u zichzelf over tien, twintig jaar hulpbehoevend ziet worden? Dat u die ene dag in de maand 's ochtends wordt ingezeept, en met geluk 's middags een keer wordt afgespoeld? Welke dag van de week zal er een warme maaltijd op het menu staan? Laten we dit rampscenario niet afwachten en het heft in eigen handen nemen. Hier volgt een recept voor een zorgeloze oude dag.

Om te beginnen, maar niet voor iedereen weggelegd: trouw als laatste in de reeks een puissant rijke man of vrouw met een groot, haperend hart. Voor veel geld is en blijft alles te koop. U kunt dan met een blij gemoed afglijden in een licht dementerend bestaan.

Is het u niet gelukt om uw oudedagsvoorziening aan de haak te slaan, dan is een reeks van andere maatregelen noodzakelijk. Ooit wordt u ergens weggestopt, of aan de nukken van uw familie of schoonfamilie overgeleverd. Een akelig vooruitzicht, maar u kunt er het beste van maken. Begint u vast met trainen voor de belangrijkste troef: de rol van schattige opa of oma.

• Toon belangstelling voor de oeverloze verhalen over het werk van uw kinderen, of de schoolresultaten van uw kleinkinderen. Af en toe de pols vasthouden en diep in de ogen kijken, dat scoort. Ga echter niet te diep in op hun gezwets, het moet wel leuk blijven.
  
• Zorg dat de koektrommel altijd goed gevuld is en dat u bier, wijn, chips en cola in huis heeft.
  
• Negeer de brutale opmerkingen van uw kleinkinderen, of geef er een leuke draai aan. "Wat zijn het toch een heerlijke bengels", die doet het wel aardig. Laat in geen geval het woord "opvoeding" vallen!
  
• Kies een aaibaar gebrek. Slecht ter been, beetje krom lopen met stok, schattig brilletje. Doof scoort minder, al wordt dat soms juist wel weer gewaardeerd (die momenten moet u een beetje leren aanvoelen). Alzheimer werkt in het begin wel op de lachspieren, maar dat vinden ze al gauw niet leuk meer. Voorkom te allen tijde incontinent te worden.
  
• Verbijt de pijn van uw aftakelende lichaam en slik de lange eenzame dagen weg. Daar even over klagen mag, met een verontschuldigende glimlach, net genoeg om wat schuldgevoel op te wekken bij het kind dat u te lang niet heeft bezocht.
  
• Wees scheutig met complimenten als "Wat ben je toch een lieve schat" en "Wat zie je er goed uit", strategisch afgewisseld met "Als ik jou toch niet had...".
  

Heeft u deze basisvaardigheden onder de knie? Gefeliciteerd!
Dan heeft u ook met uw oude dag nog kans op een menswaardig bestaan.

Mijn vorige bericht ging over het rondje ministeries dat ik vorige week met mijn nieuwe klasje heb gemaakt. Na een aantal ministeries onstond er een rode draad. Elke directie juridische zaken heeft namelijk een jurist die gespecialiseerd is in zogenaamde WOB-verzoeken. En elk ministerie had hetzelfde WOB-verzoek gekregen.

(Bij het Ghanese parlement hebben we gelobbyd voor een WOB met de CHRI. Hier zie je de directrice met actieshirt praten met een radioverslaggever.)

WOB staat voor de Wet Openbaarheid van Bestuur. Het uitgangspunt is dat alle overheidsstukken openbaar zijn. Tenzij er een hele goede reden is om ze geheim te houden, zoals de staatsveiligheid of iemands privacy. Eigenlijk heel logisch in een democratie. Vooral journalisten maken veel gebruik van de WOB en dat leidt regelmatig tot discussies over de interpretaties van de uitzonderingen.

Die dezelfde WOB-verzoeken bij de ministeries vorige week waren afkomstig van de Telegraaf. Hun redactie bedacht naar aanleiding van de Britse bonnetjesaffaire dat het wel een leuk idee was om alle bonnetjes van de Nederlandse ministers op te vragen. En dat leidde op alle ministeries tot een hoop gedoe. Die bonnetjes konden ze nog wel vinden, dat was het probleem niet. Maar de meeste uitgaven doen de ministers met een creditcard. Dus als de Telegraaf vraagt om de bonnetjes, hoeft het kabinet juridisch gezien niet gelijk ook de creditcardrekeningen openbaar te maken. Dat je op je klompen kan aanvoelen dat de Telegraaf dat als eerstvolgende gaat wobben, heeft het kabinet er kennelijk niet toe doen besluiten die gelijk ook maar te geven.

Een ander probleem is in hoeverre een minister recht heeft op bescherming van zijn of haar persoonlijke levenssfeer? Op restaurantbonnetjes staat vaak precies wat daar is gegeten en gedronken. Ik kan me best voorstellen je het privé vindt dat je bijvoorbeeld glutenvrij moet eten of dat je er het liefst drie glazen bier bij drinkt. Maar ondertussen doet een minister dat wel op kosten van de belastingbetaler. Dat zorgt toch voor een spanningsveld en daarmee tot discussies tussen juristen op de ministeries.

De Telegraaf heeft de bonnetjes inmiddels gekregen, de creditcardrekeningen echter niet. De restaurantbonnetjes zijn grotendeels onleesbaar gemaakt. Ze blijken geen dingen vinden te kunnen vinden die konden tippen aan de declaraties in het Verenigd Koninkrijk. Ja, Wouter Bos declareerde een gestolen zonnebril, maar dat kan hij prima uitleggen. Je kan ook op alle slakken zout leggen. Reken trouwens maar dat het WOB-verzoek van de Telegraaf heel wat meer aan ambtenarensalarissen heeft gekost dan die zonnebril. Over netjes omgaan met het geld van de belastingbetaler gesproken.

Het fetivalseizoen is voormij geoepend in het paasweiende. In het  altijd mooie schijndel was het tijd voor mijn eerste Paaspop. Het was een mooi weekeinde: bier, zon, vette bands en natuurlijk een super relaxte medepaashoppers.  We begonnen zaterdag met een goede BBQ in het zonnetje nadat we onze buurmeisjes hadden geholpen met het opzetten van een partytent. 

Toen naar het festivalterrein om lekker te feesten op muziek van o.a Bend zonder Banaan, Guus meeuwis, Novastar, Drive like Maria, Rowwen Heze, Kyteman Hip-hop orkest, de Jeugd van tegenwoordig, DEUS, Milow (die gaan we boycotten op Pinkpop wat een saai gebeuren), Damian Marley ( ja de zoon van), De staat (lekkere rock), Drive Like Maria  (wow dat is nu echt kei-harde rock).  Dit waren zo’n beetje de leuste dingen die we gezien hebben in de paasdagen. Op zondag gingen we genieten van een heerlijk paasontbijt met zelfgebakte eieren met spek, champagne en paasbrood. Ook de tweede dag scheen het zonnetje in overvloed en hebben we genoten van een aantal optredens.

Mijn persoonelijke hoogtepunten waren:

• Novastar
• Kyteman
• De jeugd van Tegenwoordig
• Rowwen Heze
• Guus Meeuwis
• Drive like Maria

Het festival zelf is super georganiseerd er zijn namelijk nergens maar dan ook helemaal nergens rijen. Zelfs op de overvolle camping was ‘s ochtends geen rij. Geen rij bij het eten, geen rij bij de drank, geen rij bij de WC. Dit terwijl het festival stijf uitverkocht was, er is dus meer als voldoende capaciteit. Pinkpop en Lowlands, hier kunnen jullie nog veel van leren.

 

hier staan foto’s en hier een aantal filmpjes op youtube