In het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden is een fantastische tentoonstelling te zien over  Tuinen van de farao’s : bloemen, planten, kruiden en bomen van de oude Egyptenaren.

Hier een foto van een mooie ketting die alruin-vruchten verbeeldt:

 

Uit het graf van Djehuty, 1450 v.Chr.

Het RmO toont ook voorbeelden van moderne sieraden gebaseerd op de Egyptische stijl (Steltman collectie).

Een echte alruin plant kan men bijvoorbeeld zien in de Hortus Leiden.

Ook in het graf van Toetanchamon werden verbeeldingen van vruchten en van oogsten gevonden. Hier biedt de koningin een magische alruin aan.

 

Google Doodle gaat vandaag 9 mei 2012 ook over Toetanchamon.

Zijn graf werd in 1922 ontdekt door  Howard Carter, en vandaag is het de 138ste geboortedag van Howard Carter.

Om aan de drukte te ontkomen in Eindhoven tijdens Koninginnedag ben ik ‘s morgensvroeg naar mijn favoriete bos gegaan, het Bunder- en Geullerbos in de buurt van Bunde.

De laatste keer was op 16 maart, oftewel alweer anderhalve maand geleden. Het Bunder- en Geullerbos is elke maand weer anders. Dit keer stond het vol bloeiend Daslook! En er was nog maar sporadisch een bloeiende Bosanemoon te vinden. Waar het 16 maart het hele bos nog vol mee stond, zijn ze nu al allemaal uitgebloeid.

Om de planten die ik onderweg tegen zou komen zo goed mogelijk vast te kunnen leggen heb ik alleen gebruik gemaakt van mijn macrolens.

Ondanks dat het een vrije dag was, was het weer erg rustig in het bos en dus veel kans om allerlei dieren te zien.

De bossen ruiken helemaal naar ui van het Daslook, een vreemde gewaarwording, aangezien de bossen in Nederland meestal alleen maar bestaan uit bomen en wat struiken. Maar niet uit planten en zeker niet zoveel Daslook bij elkaar!

Het zijn te veel foto’s om hier te plaatsen, daarom heb ik een lijstje gemaakt met de planten, paddenstoelen en dieren/insecten en een linkje naar de foto’s:

Bleeksporig bosviooltje (Viola riviniana) (1 2 3 4 5 6 7)
Bosanemoon (Anemone nemorosa) (1)
Bosereprijs (Veronica montana) (1)
Boszegge (Carex sylvatica) (1)
Dagkoekoeksbloem (Silene dioica) (1)
Daslook (Allium ursinum) (1 2 3 4 5 6)
Eenbes (Paris quadrifolia) (1)
Eenbloemig parelgras (Melica uniflora) (1)
Ereprijs (Veronica spec.) (1)
Fluitenkruid (Anthriscus sylvestris) (1)
Gele dovenetel (Lamiastrum galeobdolon) (1)
Gevlekt longkruid (Pulmonaria officinalis) (1)
Gevlekte aronskelk (Arum maculatum) (1 2 3)
Gewone brem (Cytisus scoparius) (1)
Gewone salomonszegel (Polygonatum multiflorum) (1)
Gewone smeerwortel (Symphytum officinale) (1)
Grote muur (Stellaria holostea) (1 2)
Hangende zegge (Carex pendula) (1)
Heelkruid (Sanicula europaea) (1 2 3)
Hemelsleutel (Sedum telephium) (1 2)
Kleefkruid (Galium aparine) (1 2)
Klein hoefblad (Tussilago farfara) (1 2 3)
Kruipend zenegroen (Ajuga reptans) (1)
Kruipende boterbloem (Ranunculus repens) (1)
Lelietje-van-dalen (Convallaria majalis) (1 2)
Look-zonder-look (Alliaria petiolata) (1 2)
Luzerne (Medicago sativa) (1)
Moerasstreepzaad (Crepis paludosa) (1 2 3)
Overblijvende ossentong (Pentaglottis sempervirens) (1 2)
Paardebloem (Taraxacum officinale) (1 2)
Pinksterbloem (Cardamine pratensis) (1)
Reuzenpaardenstaart (Equisetum telmateia) (1 2 3)
Robertskruid (Geranium robertianum) (1)
Ruige veldbies (Luzula pilosa) (1 2)
Schaduwkruiskruid (Senecio nemorensis) (1 2)
Slanke sleutelbloem (Primula elatior) (1 2)
Smalle weegbree (Plantago lanceolata) (1 2)
Vergeet-mij-nietje (Myosotis spec.) (1 2 3)
Vogelmuur (Stellaria media) (1)
Waterkers (Rorippa spec.) (1)
Wilde hyacint (Hyacinthoides non-scripta) (1 2 3)
Wilde kamperfoelie (Lonicera periclymenum) (1)
Witte klaverzuring (Oxalis acetosella) (1 2)

Bont zandoogje (Pararge aegeria) (1)
Boomwrat (Lycogala spec.) (1)
Dagpauwoog (Aglais io) (1)
Eekhoorn (Sciurus vulgaris) (1 2)
Grote bonte specht (Dendrocopos major) (1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17)
Kapjesmorielje (Morchella gigas) (1 2 3 4 5 6)
Wijngaardslak (Helix pomatia) (1 2)
Zadelzwam (Polyporus squamosus) (1 2 3 4 5)
Zwartkop (Sylvia atricapilla) (1 2 3)

Zoals je kunt zien is het een hele lijst geworden, waarbij ik nog veel planten niet (her)ken en dus waarschijnlijk ook niet opgemerkt heb.

Het leukste van de wandeling was het bos bij de Snijdersberg waar Grote bonte spechten zaten. Terwijl ik tussen de bomen door liep hoorde ik een luid geklop tegen de bomen aan. Na een tijdje wachten zag ik de spechten tussen de bomen vliegen en telkens naar één boom gaan. Het was dan ook makkelijk om ze op de foto te krijgen. Wandelaars die voorbij kwamen lopen vroegen allemaal wat er te zien was, want waarom staat iemand met een fotocamera de hele tijd naar de hemel te staren.

Jammer genoeg lukte het niet om een filmpje te maken, maar op een foto kun je goed zien dat het spreekwoord ‘Waar gewerkt wordt, vallen spaanders’ in dit geval letterlijk opgevat moet worden.

 

Na enkele kilometers wandelen hoorde ik wederom een specht roepen. Dit maal niet hoog in de boom, maar hij zat gewoon op de grond.

 

Soms wil je een plant op de foto zetten en ondertussen krijg je er iets heel anders, misschien wel mooiers voor terug:

Niet alleen in het najaar kun je paddenstoelen vinden, ook in het voorjaar, zoals een Zadelzwam en een Kapjesmorielje:

En als laatste zag ik nog net een eekhoorn over een boomstam rennen:

Het Bunder- en Geullerbos blijft elke keer weer spannend, want je ontdekt elke keer weer iets anders! Ook de enorme diversiteit aan plantensoorten maakt het een genot om te wandelen en thuis na te genieten van het opzoeken van de plantennamen.

Alle foto’s kun je vinden op: http://mennoslaats.nl/gallery3/index.php/Natuur/Bunder--en-Geullerbos-Bunde/30-april-2012

Stadsdeel Oud-Zuid had een bomenverordening die lang tot de meest progressieve van de heel Amsterdam behoorde. Bomen kregen daarin bescherming dankzij duidelijke en strenge criteria waaraan een kapaanvraag moet voldoen. Niet om individuele bewoners tot last te zijn, maar juist om het publieke belang van bomen te waarborgen. En als er valide argumenten zijn voor kap van een boom, dan ook een verplichting tot herplant van een nieuwe; zodat ontgroening van de stad wordt voorkomen.

De bomenverordening van Oud-Zuid heeft zelfs model gestaan voor een ‘geharmoniseerde’ Amsterdamse verordening. Want waarom veertien verschillende – soms zeer verouderde – verordeningen per stadsdeel, als we het in de stad eens zijn over goede regels die bomen beschermen? Helaas, nu zit er in stadsdeel Zuid een bestuur dat in die vooruitstrevende verordening wil gaan hakken. Twee punten springen in het oog: 1) grotere stamomtrek voor vergunningvrij kappen van bomen; en 2) afschaffen van de herplantplicht.

Nu kan ik daar gewoon tégen zijn. Maar dat zou ik te makkelijk vinden. Op zijn minst vind ik dat ik moet begrijpen wat de beweegredenen zijn om de bomenverordening te ‘dereguleren’ – het goedpraatwoord van de huidige coalitie om je handen ergens van af te trekken.

Was er misschien een breed beleefde behoefte aan deregulering van de bomenverordening? Wie hebben die behoefte dan geuit? Welke bewoners en bedrijven smachtten naar minder regels om bomen waarvan zij kennelijk af wensten? Welke redenen zijn daarbij genoemd? En zijn de voorgestelde maatregelen inderdaad het antwoord op de geuite behoefte? Nergens wordt op deze toch relevante vragen ingegaan. Het lijkt er op dat het coalitiepartijen in stadsdeel Zuid vooral willen dereguleren om het dereguleren – of de samenleving daar nu beter van wordt of niet.

Een tweede reden – veel legitiemer – zou kunnen zijn dat het stadsdeel moet bezuinigen. In dat geval moet natuurlijk duidelijk zijn dat de oude verordening veel kosten met zich meebrengt en dat de nieuwe een stuk goedkoper is. Maar nergens stelt het het dagelijks bestuur zichzelf ook maar deze vraag, laat staan dat het een poging doet om dit inzichtelijk te maken. Dus ook hier is het speculeren naar motieven. Voor het in behandeling nemen van een kapvergunning worden leges in rekening gebracht, die – in principe – kostendekkend zijn. Kapaanvragen behandelen zal dus nauwelijks drukken op de stadsdeelbegroting. Anders is dat met de handhaving van de herplantplicht. Als mensen na het vergund vellen van een boom verzaken een nieuwe boom te planten, moet het stadsdeel dat via een bestuursrechtelijk handhavingstraject gaan afdwingen. Dat is veel gedoe. Zonder verplichting tot herplant, geen reden tot handhaving en dat scheelt geld. Hoeveel geld? Wederom: het dagelijks bestuur zegt er niets over. We weten niet wat het stadsdeel bespaart door bomen vogelvrij te verklaren.

Het lijkt blinde dereguleringsideologie, zonder enige kennis van de gevolgen. Dereguleren omdat het kan, niet omdat het moet. Namens GroenLinks heb ik daarom maar vragen gesteld om zicht te krijgen in de gevolgen – inzicht dat een dagelijks bestuur behoort te geven vóórdat het de raad vraagt iets te besluiten.

Het was een warme maartmaand. De tulpen en de narcissen kleurden de tuinen en plantsoenen. Langs de Harlingerstraatweg in Leeuwarden stonden zoals in elk voorjaar 'ontplofte' bomen; tengere, donkerbruine stammen met dunne takken die moeiteloos wolken van roze bloesem de lucht in gooien. In de tuinen staan de oude Magnolia's, koninklijk getooid met haar kroon van witte bloemen verleiden ze menig
passerend automobilist alsof ze de Sirenen zijn.
De belofte van de lente hing in de lucht.

Maar zoals vaker hakte april er flink in.
Het voorjaar bevroor; de nacht-vorst was terug en de groei van de dikke knoppen aan allerlei bomen stokte. De tulpen stonden te bibberen in mijn tuin en de fruittelers zien met lede ogen hun verwachtte oogst vroegtijdig gekoeld.
Verkoudheden doen kwistig de ronde en ik wissel met allerlei mensen uit dat we het te koud vinden. Graag meer zon, graag meer warmte, graag.....en toen viel het kabinet.
Net als het voorjaar geknakt in hun aanloop naar mee bloei.
Volgens de ene partij had de andere partij ons, 16 miljoen Nederlanders, in de kou laten staan! Maar ik vond het al véél te koud, dus.....

Tijd voor een nieuwe lente!
Opnieuw, overnieuw, vernieuwd, hoe dan ook maak er een Nederlandse Lente van, #NLL! Onze Arabische zusters en broeders gingen ons voor. Natuurlijk is het daar nog geen zomer. Net zo min als de zaken die de Occupy-bewegingen overal ter wereld aan de orde gesteld hebben, al veranderd zijn. Maar er zijn pleinen bezet, Leaks aan het licht gekomen en structuren veranderd; die bewegingen zijn gemaakt en kunnen niet meer teruggedraaid worden.
Ook al is Nederland een westers land met de daarbij behorende ontwikkelde fysieke en sociale infrastructuur, er zijn veel onderwerpen die vragen, roepen, smeken om andere aanpak, anders denken, anders doen.

Is het nog nodig om ze te noemen? Een eerste greep dan:
*   Onderwijs, jongeren, ouderen, gezondheidszorg:

• er staan zoveel mensen te trappelen om met logische, liefdevolle en veel minder geldverslindende oplossingen te experimenteren, zonder de uitstotende werking van de regeringsmaatregelen;
  *   Aandacht voor de grote groep zzp'ers en jonge of nieuwe ondernemers die anders denken, innovatie in hun genen hebben, kleinschaligheid kunnen bevorderen en echt andere mogelijkheden zien dan meer-van-het-zelfde maar nog veel te weinig herkend worden, erkenning krijgen, met name door de 'grote jongens' en de overheden.
  *   Over de thema's als vergroening van de economie, duurzaamheid, vervoersstromen, de (kantoor)bouw versus de leegstand, de voedselproductie is op kleine schaal voortgang geboekt. Maar in de grotere context moet veel meer gebeuren, dan alleen koketteren met een containerbegrip.
  *   En dat alles met alles samenhangt, dat we een ge-heel zijn en daar naar moeten handelen..................................
  *   en dan heb ik het nog niet over de ondervertegenwoordiging van vrouwen op alle functies in de wereld; zo zie ik nu de zoveelste tafel bij Buitenhof-tv die volledig door mannen wordt bevolkt. Dat fenomeen kan je op allerlei manieren duiden, maar ik zie als belangrijkste reden van het gebrek aan diversiteit onder de huidige leiders, de nog immer masculine, hiërarchische, fragmentariserende organisatiemodellen die overal in onze samenlevingen de praktijk uitmaken.
  
  

Kortom, een Nieuwe Nederlandse Lente graag!

Heren en Dames, u, ik, wij allemaal, laten we de straat op gaan om koffie te drinken met de buren, te mûskopjen met de dorpsbelangen of wijkcomité's, kort maar indringend te overleggen met je politieke partij of maatschappelijke organisatie, in conclaaf met de managementsteam of OR van je werk. Oefen, maak voorbeelden, vind rolmodellen, zoek andere richtingen.
Contact graag, laten we elkaar ont-moeten en uitwisselen, zodat het voorjaar warmte en bloei kan ontwikkelen en een opstap kan zijn naar die mooie zomer van 2012.
Want, Yesss, We Can!!


Ineke M. Verdoner

Over Sirenen
Column Stine Jensen in Buitenhof
Jordi Sovall: hoe samenwerken ook kan







 

Bewoners en bezoekers van de Haven Oost en West, nabij het centrum van Ommen, kunnen sinds zaterdag jongstleden genieten van vrolijk groen. Het grauwe braakliggende terrein aan de Havenweg is versierd met enige bomen en struiken. Daarnaast zijn er diverse soorten zaad van een biologisch-dynamische kwekerij in de grond aangebracht, zodat de komende zomer het voormalige Haven-gebied een veelkleurige aanblik zal geven. Verantwoordelijk voor deze ‘groene verrassing’ zijn de lokale aanhang van de PvdA en GroenLinks. Zij vormen de zogenaamde Guerrilla Gardeners, betrokkenen die zelf aan de slag gaan om de stad groener te maken.

Het verschijnsel ‘guerrilla gardening’ is over komen waaien uit Engeland en de Verenigde Staten. Betrokken bewoners met groene vingers toveren, gewapend met water, schop, planten en zaad, de stad om in een groene oase. In Hardenberg waren de Guerilla Gardeners een jaar geleden aan de Kruserbrink voor het eerst in deze regio actief. Zij leggen contact via de website www.guerrillagardeners.nl .

In heel Nederland zet GroenLinks, en in Ommen ook de PvdA, zich in voor meer en beter groen. In Ommen komt de PvdA met groene initiatieven en  dat is volgens PvdA-raadslid Gerrit de Jonge ook hard nodig. ‘Steeds meer wordt er in Ommen gekapt, terwijl de herplant veelal onduidelijk blijft. Dat is jammer, want groen is goed voor de gezondheid en voor de luchtkwali-teit. Dit zou, ondanks dat Ommen op zich behoorlijk groen is, juist moeten betekenen dat we het groene volume in onze gemeente minimaal handhaven. We steken daarom ook zelf de handen uit de mouwen om braakliggende plekken in onze  gemeente groener te maken.’ Als het aan de PvdA-Ommen ligt dan is de aangebrachte beplanting slechts tijdelijk en komt er in het voormalige Haven-gebied spoedig (sociale) woningbouw met ‘groene zones’.

Watch this video on YouTube.

Er is maar één dag per jaar dat je er mee weg komt. Stoppen op de autobaan. Gewoon op de vluchtstrook. De Vlaamse hoogmis, de renners komen er aan, we sluiten aan bij de rest van het publiek. Maar op de weg terug naar de auto moet ik toch nog even een foto maken van het voetbalveld. Niet vanwege de zandvlakte die daarvoor door moet gaan, wel omdat de rij bomen er naast erg mooi is.

Van der Meest, deel 41

Van der Meest, een serie foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Ode aan fotograaf Hans van der Meer.

Guerilla worden komend weekend? Inclusief bommen? Doen!

Boomspiegels vol groente en vruchten in plaats van hondenstront. Je groenvoer zo gratis van straat plukken. Je eigen groente verbouwen terwijl je driehoogachter woont. Buiten wandelen en hier en daar een tomaatje eten? Leuk hè? Waar? All over the World, kijk maar. En hier dan? Keep dreaming, of steek je handen uit de mouwen. 21 En 22 april is uitgeroepen tot Guerilla Gardeners weekend!

Een guerilla gardener dondert niet het rozenperk van de buren vol graszaad. Een guerilla gardener zoekt stukken stoep, bijvoorbeeld rond boomstammen, onbestemde perkjes of een aardig stukje stoep dat vanwege de ligging nooit wordt gebruikt als bedoeld. Leegstaande bloembakken of braakliggende grond is ook geschikt. Op zo’n stuk zaait de guerilla gardener zaad van bloemen of groente. Kleine struiken kunnen natuurlijk ook. Hele bomen met vruchten treffen ook doel maar dat moet wel passen natuurlijk.

Ga los, het fenomeen bestaat al 30 jaar maar wordt eindelijk steeds bekender. De omgeving knapt op en we eten over een paar maanden gewoon van de straat.

Wie is er de baas over de bomen? Is het de overheid, met zijn verordeningen, vergunningen en handhavers? Of is het de particulier, de bewoner, de eigenaar of huurder van de grond waarin de boom zijn wortels heeft geschoten? Zijn het anders de volgens jurisdictie bepaalde ‘belanghebbenden’ – zij die er zicht op hebben? Voor Seattle zouden het idiote vragen zijn geweest. Het indiaanse opperhoofd Seattle betoogde in zijn beroemd geworden toespraak in 1854 hoe onbegrijpelijk de gedachte is dat je de natuur kunt bezitten, kunt kopen, kunt verhandelen of stelen.

 

Nu geef ik toe: wij bewoners van Amsterdam zijn geen indianen. En ik zal de laatste zijn die u tot een ecologische religie wil bekeren. Wat Seattle’s toespraak interessant maakt is ook niet de religieuze beleving van zijn verbondenheid met de natuur, maar het particuliere én het publieke belang dat mensen hebben bij een goede omgang met de aarde. Gezondheid, welzijn en comfort voor jezelf, voor anderen, en voor toekomstige anderen zijn daarvan afhankelijk. Ook heel lokaal is dat het geval. Bomen, het belangrijkste groen in de stad, hebben daar een speciale rol in.

Bomen beschermen ons tegen ongezonde lucht. Zij wassen het fijnstof uit de lucht door het aan hun bladeren te laten kleven en het er bij regen af te spoelen.

Bomen beschermen ons tegen zomerse hitte. Een lommerrijk bladerdak voorkomt dat het stadse gesteente tot diep in de nacht warmte straalt, waardoor veel mensen moeilijk slapen.

Bomen beschermen ons tegen wateroverlast, zij zuigen het water van heftige buien snel op, gebruiken het voor groei en verdampen het langzaam.

Bomen beschermen ons tegen teveel koolstofdioxide in de atmosfeer, waardoor de aarde minder snel opwarmt.

Bomen beschermen ons tegen ongewenste inkijk van de buren (of bij de buren).

Bomen beschermen ons tegen een al te stenige stad. Een beetje natuur in al het stadsrumoer geeft ons rust, vrolijkheid en optimisme.

Bomen beschermen is het dus belang van ons allemaal. En bomen beschermen hoeft helemaal niet moeilijk te zijn. Het begint met een goede verzorging en ruimte gunnen. Op 22 april vieren we Earth Day. Een dag waarop we uiting geven aan de behoefte voor een schoon milieu en een leefbare omgeving. ‘s Middags in het Sarpahtipark laat GroenLinks zien dat we bomen moeten beschermen omdat bomen ons beschermen.

(Dit artikel verscheen eerder op Dichtbij.nl)

Nijmegen is rondom de Waal volop in ontwikkeling. Wegen en bruggen zijn daarin cruciale schakels. De nieuwe stadsbrug De Oversteek krijgt steeds meer vorm; in de uiterwaarden verrijzen inmiddels de aanbruggen. In november 2013 moet de brug zijn opgeleverd en voor die tijd moet ook de toeleidende infrastructuur zijn gerealiseerd. Dan hebben we het vooral over het splitsingspunt bij Station Lent en de ombouw van de Energieweg. Al deze werkzaamheden zorgen voor een goede bereikbaarheid van Nijmegen in de toekomst en voor een betere verbinding van de twee Nijmeegse Waaloevers. Een ingezonden artikel in De Gelderlander.

Nu het werk aan De Oversteek vordert en de herinrichting van de Energieweg van start gaat, komen bij sommigen de bedenkingen over de nieuwe stadsbrug en de hoofdroutes door Nijmegen-West weer boven. Die zorgen zijn begrijpelijk omdat het totaal aan ontwikkelingen ingrijpend is, maar onterecht omdat we met grote zorgvuldigheid de kwaliteit van wonen en leven in de aangrenzende wijken als randvoorwaarde hanteren. En dat doet de gemeente niet alleen. Samen met bewoners, milieugroeperingen en het bedrijfsleven wordt sinds 2004 hard gewerkt aan het goed in beeld brengen van de milieusituatie en het uitvoeren van verbeteringen. Bewoners, milieugroepen en bedrijven hebben in 2006 plekken voor een meetnet fijnstof aangewezen. Op de website www.westenweurt.nl is deze milieu-informatie over Nijmegen-West beschikbaar. Te zien is dat het met de kwaliteit van de lucht gelukkig steeds beter gaat.

Als gemeente investeren we niet alleen in asfalt en stenen. We hebben ook al vele miljoenen geïnvesteerd in Park West. Samen met de sportvelden en volkstuinen vormen de parken een groene buffer tussen het bedrijventerrein en de bestaande woonwijk. Het groen is waar mogelijk zo geplaatst dat het een optimale luchtzuiverende werking heeft.

Terwijl hier in Nijmegen alle ogen op de stadsbrug gericht zijn, mogen we niet vergeten dat negen kilometer verderop, bij Ewijk, hard gewerkt wordt aan de verdubbeling van de A50 met een extra Waalbrug. Daarmee wordt het voor het regionale vrachtverkeer veel aantrekkelijker om Nijmegen links te laten liggen. Vrachtverkeer neemt de snelste route en niet de kortste.

Het moet duidelijk zijn dat de Energieweg geen snelweg wordt. Het blijft een weg waar 50 km/uur mag worden gereden, met een intensiteit van zo’n 40.000 motorvoertuigen per dag in 2020, vergelijkbaar met andere invalswegen zoals de Graafseweg. Bij de aanpassing van de Energieweg nemen we als randvoorwaarde dat, ondanks de toename van verkeer, het geluid van die weg niet toeneemt. We zijn daarmee strenger dan de wet ons voorschrijft. Dat bereiken we vooral door een stil wegdek toe te passen en te zorgen voor een goede doorstroming op de weg. Daar waar het nodig is voegen we geluidschermen en groen toe. Uiteindelijk zal de geluidshinder dus zelfs minder zijn dan nu het geval is.

Op voorstel van de gemeenteraad hebben we afgewogen of langs de Energieweg en Neerbosscheweg begroeide wallen aangelegd kunnen worden. In tegenstelling tot andere drukke wegen binnen Nijmegen liggen de woningen verder van de weg. Daarom heeft het, behalve bij de nieuwbouw grenzend aan de Neerbosscheweg, voor het terugdringen van geluidsoverlast weinig zin om direct naast de weg wallen aan te leggen. Daar is overigens ook de ruimte niet voor. Waar de berm niet in beslag genomen wordt door leidingen, staan volwassen bomen. Het zou zonde zijn om die voor een grondwal te rooien.

Wel komen op enkele plaatsen geluidsschermen. Ook wordt groen toegevoegd in de middenberm en langs de weg. We planten 150 bomen extra bij de Energieweg bovenop de regels die er zijn voor groen-compensatie. Een aantal bestaande bomen kunnen we behouden door ze te verplanten. In totaal komen er ruim 300 bomen en 1250 m2 plantsoen als onderdeel van de nieuwe inrichting van de weg.

De nieuwe stadsbrug en aanpassing van de toeleidende infrastructuur zijn noodzakelijk om Nijmegen in de toekomst goed bereikbaar te houden. Bovendien zorgt het voor een betere spreiding van het verkeer, zodat de milieudruk in totaal vermindert. Tegelijkertijd is de woon- en milieukwaliteit in Nijmegen-West een belangrijke randvoorwaarde. We blijven – samen met bewoners - zorgvuldig volgen hoe het verkeer zich ontwikkelt en of geluid en luchtkwaliteit binnen de normen blijven. En als het nodig is, treffen we aanvullende maatregelen. Daar staan wij ook voor!

Jan van der Meer,
Wethouder Ruimtelijke Ontwikkeling Waalsprong, Wonen, Klimaat & Energie, Groen en Water

Hannie Kunst,
Wethouder Stedelijke Ontwikkeling en Maatschappelijk Vastgoed

Van Gogh Up Close  is de titel van de tentoonstelling in het Philadelphia Museum of Art,  die daar nog tot 6 mei te zien is.

Vincent van Gogh was een kunstenaar van uitzonderlijke intensiteit, niet alleen in zijn gebruik van kleur en het uitbundig gebruik van verf, maar ook in zijn persoonlijk leven. Hij voelde zich sterk aangetrokken tot de natuur, en zijn werken – met name degene die hij maakte in de jaren vlak voordat hij zichzelf doodde- treffen de kijker met de kracht van de emoties. De tentoonstelling richt zich op de tumultueuze laatste jaren, een periode van koortsachtige artistieke experimenten die begon toen Van Gogh in 1886 Antwerpen verliet en naar Parijs ging en doorging tot zijn dood in Auvers in 1890.

Van Gogh maakte in deze tijd stillevens en landschappen die verschilden met wat men ooit eerder had gezien, doordat hij  traditionele schildertechnieken radicaal veranderde of deze vaak algeheel terzijde schoof.  Hij experimenteerde met scherptediepte en focus.  Hij gebruikte verschuivende perspectieven en bracht vertrouwde voorwerpen “dicht bij” op de voorgrond.

En hij maakte enkele van de meest originele werken van zijn carrière, werken die de ontwikkeling van de moderne schilderkunst dramatisch veranderden.  Hij creëerde een serie stillevens en schilderijen van bloemen en fruit, waarbij hij zich vooral richtte op aspecten van schaal, hoek, en kleur.  In veel van deze werken kunnen voorwerpen van bovenaf worden gezien, of worden zij in een strak bijgesneden ruimte geplaatst die geen aanwijzingen geeft over de context of de omgeving.  Stukken fruit lijken naar voren te kantelen en dreigen uit het beeld te rollen.

Mandje appels, 1887

Gewoon een mand met appels?   Nee. Een belangrijk moment van Van Goghs ontwikkeling van de close-up.  Hier heeft Van Gogh het tafelkleed en de achtergrond weggelaten en dit mandje appels weergegeven in een ongedefinieerde zee van kleur met behulp van een vederlicht penseelstreek.

De close-ups van grashalmen, korenschoven en boomstammen, die de voorgrond van een aantal van de landschappen uit deze periode domineren, wijzen op meer dan alleen een gedetailleerde studie van het onderwerp – ze duiden op een diepe belangstelling voor de afbeelding van de zintuiglijke en emotionele ervaring van het buitenleven. 
Rond deze tijd begon hij ook  Japanse houtsneden te verwerven. Hij bewonderde deze vanwege hun decoratieve kleur en tweedimensionale composities, en hij verwelkomde de ideeën van de Japanse kunstenaars die in nauw samenspel werkten  met de natuur, en het “het kleinste grassprietje” bestudeerden om de natuur als geheel beter te begrijpen. (zie ook Vrouw in kimono bij Vincent van Gogh;  Regendag/ De regen bij Vincent van Gogh ; Vincent van Gogh en Utagawa Hiroshige)

En toen hij in 1888 naar Arles verhuisde, schreef van Gogh dat een verblijf in het zuiden van Frankrijk sterk leek op een bezoek aan Japan.

Het strenge bijsnijden en comprimeren van voor-en achtergrond suggereert de werkwijze die gebruikt werd in de houtsneden van Utagawa Hiroshige en Hayashi Roshü, die dienden als een belangrijke inspiratiebron voor Van Gogh, die met zijn broer Theo honderden van deze houtsneden verzamelde.

Korenveld van 1888 bijvoorbeeld duwt de hemel bijna naar de top van het doek, wat in een gecomprimeerd perspectief resulteert.

De landschappen die hij heeft geschilderd rond Arles tonen hun Japanse invloed in een wijds uitzicht over het platteland en met hun hoge horizonlijnen, terwijl de landschappen die hij in 1889 en 1890 in Saint-Remy en Auvers ging maken dichte, meer gestructureerde werken zijn.  Gedomineerd door een scherm van bomen of vallende regendruppels suggereren deze schilderijen de directheid en nabijheid van Van Goghs omgeving.

Een jaar voor zijn dood schreef hij in een brief aan zijn zus: “Ik … moet altijd gaan kijken naar een grasspriet, een pijnboom-tak, een korenaar, om mezelf te kalmeren.”

In “Korenaren” van 1890, is er helemaal geen hemel maar een symfonie van lange, uitgestrekte penseelstreken die wuivende grasbladen suggereren.

“Ik heb geprobeerd om het geluid van de wind in de korenaren te schilderen,” schreef Van Gogh aan zijn vriend, de schilder Paul Gauguin.

In zijn laatste werken komt Van Gogh op een nog meer dramatische wijze dichter bij zijn onderwerpen door het verminderen van de diepte van het veld en het maximaliseren van het expressieve effect van zijn penseelvoering en kleur.  Een nauw gerichte blik op een groepje van iris, een wirwar van amandel-takken, en de levendige patronen van een keizermot zijn slechts enkele van de beelden in een gedurfde serie stillevens die het hoogtepunt van de tentoonstelling markeren.  

Het was een radicale manier van het schilderen van een landschap, het neerkijken op de voeten. De nadruk ligt op de voorgrond details. Vaak is de ondergroei het eigenlijke onderwerp in al zijn vruchtbare rijkdom en zonovergoten weelderigheid.

 Maar Van Gogh kijkt zo nu en dan ook naar boven, zoals hij deed in “Amandelbloesems,” met een levendige hemel van aquamarijn gezien door de takken van een bloeiende boom.

Vincent van Gogh, Amandelbloesem, 1890

Maria Trepp

 

 

Gisteren was het schitterend weer om een wandeling te maken en daar heb ik dus optimaal gebruik van gemaakt!

Lilith was nog nooit in het Bunderbos geweest, dus een mooie kans om haar te laten zien waarom dit mijn favoriete wandeling en gebied is.

Het was duidelijk te merken dat de lente begonnen is, overal vogels en de planten die uit de grond tevoorschijn komen.

Roodborstje	Klein hoefblad (Tussilago farfara)

Nu de bomen nog kaal zijn, zijn de maretakken (Maretak (Viscum album) des te beter zichtbaar. En is ook pas duidelijk hoeveel maretakken er te zien zijn tijdens de wandeling!

Het Bunderbos staat bekend om de enorme hoeveelheden Bosanemonen (Anemone nemorosa) en Daslook. Het Daslook stond nog niet in bloei, maar was wel heel herkenbaar qua geur. Een typische geur die lijkt op uien.

Ook waren er plekke die vol stonden met bloeiende Holwortel (Corydalis cava).

Holwortel (Corydalis cava)	Bosanemonen (Anemone nemorosa)

Tijdens de wandeling kwamen er allerlei vlinders voorbij vliegen, helaas waren ze mijn camera te slim af. Maar halverwege de route ging er een Gehakkelde aurelia (Polygonia c-album) op een paaltje zitten zodat ik de vlinder vast kon leggen.

Een van de mooiste momenten tijdens de wandeling was het moment waarop er drie spechten door de lucht vlogen, waarbij in ieder geval twee mannetjes achter elkaar aan vlogen.

 

Toen ze even stil zaten, keken ze elkaar recht in de ogen. Grappig om te zien!

Na dit schouwspel kwamen we tijdens de wandeling op de plek waar ik bijna een jaar geleden een ree had gezien.

Dit keer bleek ik meer geluk te hebben, want de ree bleef stilstaan en kon ik zo vastleggen met mijn camera.

Na dit geluksmomentje waren we bijna aan het einde van de wandeling gekomen. Een overstekende eekhoorn wist net niet te ontsnappen aan mijn camera.

Na 16 kilometer gewandeld te hebben kwamen we weer bij station Bunde uit. Het was dit keer weer een bevestiging waarom dit mijn favoriete wandeling en gebied is!

Zoveel rust, veel natuur en de steile klimmetjes, beekjes, planten en dieren, kortom de ideale wandeling voor mij!

Alle foto’s kun je vinden op:

http://www.mennoslaats.nl/zenphoto/index.php?album=natuur/bunder-en-geullerbos-bunde

Op 5 maart hebben DWARS, Milieudefensie, Partij voor de Dieren en GroenLinks actie gevoerd tegen de kap van prachtige grote bomen bij het Morspoortterrein. Bomen worden permanent gekapt voor een tijdelijke garage, een zwarte dag uit de Leidse politiek. Demonstranten hebben gedichten voorgedragen en er is een nieuwe boom geplant door Maarten ‘t Hart, als teken van [...]

schaduwen van bomen, a photo by hans van egdom on Flickr.

De herfst leek dit jaar over te gaan in het voorjaar. Maar de winter heeft toch nog even van zich laten horen met de strenge vorst!

Het lijkt buiten nog zo kaal, geen bladeren aan de bomen. Vaste planten en heesters nog in winterrust, maar schijnt bedriegt.

Natuurlijk staan de krokussen, winterklokjes en lenteroos al te bloeien. Deze geven natuurlijk ook het begin van het voorjaar aan.

Helleborus orientalis

Als je goed kijkt, zie je dat de vaste planten en heesters al druk bezig zijn om weer uit te slaan.

Leonurus cardiaca (Hartgespan)
Aster alpinus 'King George' (Zomeraster)	Echinacea purpurea (Rode zonnehoed)

Bij de rozen moet je echt goed kijken, hele kleine knoppen die tevoorschijn komen.

Of zoals bij de klimhortensia (Hydrangea anomala ssp. petiolaris) zie je ook al duidelijk de knoppen zitten.

Nog even en voor je het weet is het weer helemaal groen van de nieuwe bladeren!

Maandag 5 maart begint de gemeente Leiden met de kap van een aantal bomen aan de Morsweg. Deze bomen moeten plaats maken voor een tijdelijke parkeergarage: de Morspoortgarage. De kap staat niet op zichzelf. Op het plaats delict, het parkeerterrein aan de Morsweg, verzamelen tegenstanders van de garage zich ’s morgens om 8 uur. De [...]

 

Het is niet makkelijk het volgende te schrijven.

 

Portugal is sinds 2 jaar ons nieuw thuis. In eerste instantie hebben we gekozen voor het wonen in de grote stad, Lissabon. Zeker in een eerste jaar is het goed om te wonen dicht bij al het regelwerk. En regelwerk is er veel hier. Er is ongetwijfeld een compleet bos gesneuveld voor al het papierwerk dat nodig was.

Het was een moeilijk jaar dat helaas niet makkelijker werd naarmate het vorderde. Dat kwam deels door de zeer natte winter maar vooral door mijn / onze gevoelens. Het wonen in een appartement in een drukke woonwijk viel tegen. De treinen die door de woning leken te rijden wenden maar niet. Contact met de buren was er feitelijk niet, etc.. 

Maar het allerbelangrijkste was wel het gevoel van opgesloten zitten in het appartement.

Het had een prachtig balkon met uitzicht op het water van de Taag, maar toch.

 

Steeds meer begon het gevoel te leven: dit is wel een kans. Een kans om te wonen op het prachtige platteland van Portugal. Een huisje met olijfbomen, ruimte voor de beesten, een moestuin en vooral rust en ruimte.

Een spannende en leuke zoektocht begon. Voordat we ons droomhuis vonden kwam er nog iets anders op ons pad: Lucky. Lucky is een geweldige hond en tegenwoordig met afstand mijn beste vriendin. En van de beste aanvullingen op mijn leven hier!

Toen vonden we ons huis. Het was alles wat we zochten. Het was charmant, had grote bomen, ontzettend veel ruimte en niets dan rust. Het was betaalbaar en dus brachten we gelijk een bod uit. De verkopers gingen akkoord en we deden onze aanbetaling.

 

Hierna begon een lang traject tussen niet mee werkende verkopers een incompetente makelaar en een drama van een bank. Op veel momenten leek het zo te zijn dat onze droom een nachtmerrie zou worden. En dat was als we al sliepen, nachten lagen we wakker. De hypotheek leek niet te worden verleend, de verkopers zeiden te willen stoppen, etc.. Toen we eenmaal de sleutel hadden waren we even de gelukkigste mensen op aarde!

 

Echter, er was nog een hoop mis. De papieren van het huis bleken toch niet in orde en de hypotheek werd dus niet verstrekt. Ondertussen hadden we onze huur al wel opgezegd en  er waren al nieuwe huurders. Maar dat was nog lang niet alles. De keuken bleek een drama en duurde letterlijk maanden. Het huis was eigenlijk in veel slechtere staat dan we dachten. Zo waren er lekkages in het dak en de schoorsteen, de riolen waren verstopt maar ook dichtgemetseld, de problemen met de vochtige muur waren toch niet zo makkelijk op te lossen als we dachten en zo verder. Tot overmaat van ramp bleek dat de papieren veel moeilijker in orde waren te maken dan iedereen dacht.

 

Ondertussen woonden we hier toch maar wel! Heerlijk rustig en altijd wat te doen. Iris heeft eindelijk weer kippen, een grote wens. Onze beesten lopen vrolijk door de tuin, al moesten we ook afscheid nemen van onze kater Fonz.

De werkzaamheden aan het huis hebben het huis een complete andere look gegeven. Alles ziet er veel mooier uit al zeggen we het zelf! Helaas zijn de kosten wel wat hoger gebleken dan we dachten.

Ook hebben we tot nu toe steeds genoten van al het bezoek dat ons huis kwam bekijken. Anders dan in Nederland waar we bezoek hadden dat even “op de koffie” kwam hebben we nu echt de tijd om te praten en leuke dingen te doen!

 

Nog steeds gaan ook alle andere zaken helaas moeizaam. Zo hebben we veel te veel betaald voor de wegenbelasting (IUC) en hebben we een aanslag van echt duizenden euros van de belastingdienst omdat Portugal ons gehele inkomen van zowel Nederland als Belgie meerekent als belastbaar in Portugal. 

Dit zijn helaas maar voorbeelden van een lange lijst. Alles is in Portugal tot nu toe een gevecht gebleken en niets lijkt in één keer te lukken.

 

Tot overmaat van ramp is de crises steeds beter voelbaar. De prijzen van haast alles zijn flink gestegen. Daar boven op is het salaris van Iris verminderd met 8% per maand en vervallen het vakantiegeld en de 13de maand. Dat zijn flinke happen in het toch al niet heel grote budget. En dan hebben wij het nog goed…

Werk zoeken heeft voor mij eigenlijk geen zin al probeer ik het wel. De werkloosheid loopt alleen maar op. Er wordt niet eens meer gereageerd op een inschrijving of reactie.

 

Dan ga je samen praten en wikken en wegen. 

De conclusie van al deze gesprekken is dat we met pijn in ons hart moeten toegeven dat onze toekomst waarschijnlijk niet in Portugal ligt. Uiteraard heeft het vaststellen van dit gegeven ook gevolgen. 

We hebben besloten dat we gaan kijken naar de mogelijkheden om terug te keren naar Nederland. Dit is uiteraard niet zo makkelijk en zal veel tijd en energie kosten. Zo hebben we een baan nodig en een woning. Maar er zijn nog duizenden andere zaken die we moeten regelen voor het zover is. 

Geen vast tijdspad dus maar een duidelijk voornemen.



Heraclitus (linksonder) op de School van Athene

De rivier stroomt al eeuwen door het landschap. In de lente neemt de snelheid van het water en de omvang van de rivier door smeltwater toe. In de herfst gebeurt dit door de heftige najaarsbuien. Overstromingen vinden regelmatig plaats. Bij de bron van de rivier ziet het landschap er anders uit dan bij de mond. De rivier begint met watervalletjes, stort zich daarna in stroomversnellingen waaruit zalmen omhoog springen, creëert draaikolken en eindigt bij de mond in een breed deltalandschap, met kleine poeltjes waarin kikkers leven. Hoe hoog het water morgen staat is niet te voorspellen. De mensen die bij de bron wonen, maken zich hier niet druk om. De mensen in de delta echter werpen dijken op om te voorkomen dat ze elk voorjaar natte voeten hebben. De mensen bij de bron bouwen stuwdammen, de bomen in de omgeving hoeven niet langer gekapt te worden om ’s winters in de warmte te zitten. Een plaatselijke fabriek maakt handig gebruik van het stromende water om haar machines te kunnen koelen en het afvalwater te lozen. Pas na protesten van boeren worden er filters geïnstalleerd. Er wordt een kanaal aangelegd, dat de rivier met een ander verbindt. Er komt meer scheepvaart. In de delta wordt een grote haven gebouwd. Om te voorkomen dat hoog water het aanmeren onmogelijk maakt, worden sluizen toegevoegd. Halverwege stroomt de rivier door een grote stad, de oevers zijn verbonden met bruggen. Rondvaartboten doorkruizen de weg van de scheepvaart. Het panorama vanaf de brug is elke dag anders. De ene dag is de rivier grijs en wild, de andere dag is de rivier glad als olie. Toch noemen de mensen haar al eeuwenlang de blauwe rivier.

NOG WAT PUNTJES OP DE I NODIG

De verbinding tussen Zeist en Driebergen, de Driebergseweg – Hoofdstraat, is een weg met hindernissen. Er zit een dubbele op- en afrit van de A12 in en een overweg bij station Driebergen-Zeist. De kruising met de A12 wordt nu verruimd in het kader van de verbreding van de A12. Het Bunnikse Bedrijf BAM heeft er een mooie klus aan nu er nog maar weinig woningen en gebouwen kunnen worden gebouwd. Die verbreding hakt er letterlijk goed slecht in, want er zijn heel wat bomen gesneuveld. Elke keer als ik er dan weer langs fiets, denk ik: “Hoe lang blijft die benzine nog betaalbaar voor de gemiddelde automobilist?” De vraag neemt enorm toe en het aanbod stijgt te weinig. Het winnen van de aardolie wordt steeds kostbaarder. Komt er een moment, dat die A12 er grotendeels ongebruikt bij ligt?

Daarom is het maar goed, dat er tegelijk gewerkt wordt aan verbetering van het spoor. Bij station Driebergen-Zeist komen straks vier sporen en gaat de Driebergseweg onder het spoor door. De vier sporen maken het mogelijk, dat intercity’s hier een stoptrein passeren en zo kunnen er straks meer treinen rijden tussen Utrecht en Arnhem en tussen Utrecht en Veenendaal en Rhenen. Die snelsporen komen aan de buitenkant te liggen en middenin komt een breed eilandperron waar aan weerszijde treinen kunnen stoppen. Onder de sporen en het perron komen de fietsenstalling en het stationsgebouw en een doorgang voor fietsers en voetgangers. Via een trap en een lift kan men op het perron komen. Tijdens een informatieavond merkte iemand op, dat als er iets flink fout gaat op een van de sporen ter hoogte van de trap er geen andere vluchtweg is voor de mensen op het eilandperron dan over de sporen. Mijn conclusie was, dat er nooduitgangen moeten komen aan de oost- en de westkant van het eilandperron. Aan de oostkant zou een (beweegbare) trap kunnen komen naar het fietspad aan de oostkant van de Driebergseweg. Dat fietspad ligt hoger dan de weg voor de auto’s. Meer westelijk zou de vluchtweg via een tunnel naar de parkeergarage kunnen lopen.

Die parkeergarage voor 800 auto’s is nog niet definitief op de plek gesitueerd. De kantoren aan de huidige Stationsweg moeten er voor wijken. Er is veel leegstand bij kantoren. Een nieuwe locatie vinden lijkt geen probleem, maar het moet ook financieel rondkomen. Uit de woorden van de gedeputeerde maakte ik op, dat hij rond dit station meer activiteiten wil. Het huidige P+R terrein zou daar ruimte aan bieden, maar ik vrees, dat er ook verlekkerd wordt gekeken naar tuincentrum en kwekerij Abbing. Voor sommige mensen zijn kantoren veel mooier dan een kwekerij met bloemen en planten.

Het is wel zeer wenselijk, dat er meer parkeermogelijkheden komen. Ik verwacht ook, dat er meer treinforensen zullen komen als het auto rijden te kostbaar wordt. Het is mij niet duidelijk geworden of het perron vanuit de parkeergarage rechtstreeks bereikbaar is. Het lijkt mij zeer wenselijk. Of een lift dan ook nog rendabel is zou men moeten nagaan. De Heuvelrug kent veel instellingen voor ouderen en mensen met een beperking. Camera’s zullen in de parkeergarage en de tunnel naar het perron voor veiligheid moeten zorgen.

Voor fietsers is de situatie vergeleken bij het vorige ontwerp verbeterd. De route Odijk – Zeist wordt dagelijks gebruikt door tientallen scholieren en mensen, die met de trein naar hun werk gaan. Hij maakt ook deel uit van de landelijke fietsroute LF4. Vergeleken bij het vorige ontwerp is de route veel veiliger geworden voor fietsers. Als zij vanuit Odijk rechtsaf moeten over een “Nieuwe Stationsweg” moeten ze alleen verkeer van rechts voorrang verlenen. Deze T-kruising zou wat veiliger kunnen worden door een plateau. Tot het kruispunt bij de Breullaan is er geen kruising meer met doorgaand autoverkeer. Wel moeten ze omlaag onder het spoor door en weer omhoog. Onder de sporen en het perron is ook de fietsenstalling. Dus moet er voor de toegang voldoende ruimte zijn zodat de doorgang op het fietspad niet wordt versperd. Ik merkte ook, dat ik redelijk comfortabel naar het fietspad door het landgoed Willinkhof kan fietsen. Maar men hoopt, dat alles klaar zal zijn in 2020 en dan zou ik 85 jaar jong zijn. Of ik dan nog kan fietsen? Ik hoop het mee te maken!

Jaargang 4, Nr. 198.

Gisteren begaf ik me tussen rode hesjes van de PvdA, de tomatentassen van de SP en de groengebuttonde GroenLinksers  in Nijmegen.Voor de nieuwjaarsbijeenkomst ‘Een Ander Nederland’. Natuurlijk een gezellige en feestelijke happening van progressief Nederland. Maar ook hoopgevend, omdat de bundeling van krachten uitzicht biedt op het vervolg op de huidige coalitie. Wat zegt deze brief van Cohen, Roemer en Sap over lokaal beleid. Bestaat er zoiets als ‘Een ander Nederland in Lochem’? Jawel!

Systeemprobleem

Cohen, Roemer en Sap zeggen, naar goede linkse traditie, dat de huidige crisis ons niet ‘zomaar’ overkomt, als een natuurramp die we als onvermijdelijk verschijnsel moeten accepteren. Nee, deze crisis komt vanuit falende financiële markten, zelfverrijking, korte termijnbelangen die boven de lange termijn worden gesteld. Dat is goed nieuws! Een natuurramp moet je naar beste weten opvangen. Die vergt een wendbare en alerte samenleving. Maar een crisis die geen natuurverschijnsel is… daar kan je in de kern iets aan doen. Die kan je aanpakken en voorkomen. Het systeem dat tot die  crisis leidt kan omgevormd worden. Daar gaat Een Ander Nederland ook over.

Werk

Centraal in de oproep voor Een Ander Nederland staat het scheppen van zinvolle en duurzame banen. Want via werk komen we bij de structuur die onze economie en samenleving vormt. En dat is nu juist ook wat onze lokale paarse coalitie laat zien. In een duurzame economie combineren we zinvol werk met duurzame investeringen. In Lochem spelen daarbij een aantal wezenlijke onderwerpen; energie, duurzaam bouwen, afval en recycling, groenbeleid, wegenbeheer, riolering. Ik pak er een paar elementen uit.

Duurzaam bouwen en renoveren

Terwijl de nieuwbouw in Lochem (net als in de rest van Nederland) stokt  biedt zich een fantastisch werkveld aan voor onze bouwers, installateurs en architecten. Het grootste deel van onze woningvoorraad is niet toekomstbestendig. Hoeveel werk en innovatiekracht zal er in die duurzame renovatie kunnen gaan. Dat levert veel winst op, financieel, milieutechnisch,  qua kennis. ‘Bouwend Lochem’ maakt zich hiervoor klaar. Ik schuif aan, als wethouder, bij een van de landelijke topteams om gezamenlijk beleid te ontwikkelen. Onze afdeling overlegt bij ‘Bouwend Lochem’ om krachten te bundelen. In de regio zetten we de klokken gelijk. Kortom… dit gaan we doen!

Afval en recycling

Met Berkel Milieu, 2Switch, het werkvoorzieningschap Delta en het buurtonderhoudsbedrijf Cambio werken we aan nauwe samenwerking, het Bedrijf Beheer en Onderhoud Openbare Ruimte. Daarin bundelen we al onze krachten voor zowel het beheer van de gebouwde omgeving als ons uitgestrekte buitengebied. Bijzonder daarbij is dat we ook in staat zullen zijn om een goed en effectief afvalbrengpunt op te zetten. Met alle arbeidskracht gebundeld kunnen we afvalstromen beter scheiden en sorteren en alles van waarde eruit halen. In Zutphen zie je dat nu al gebeuren, met o.a. het ‘zwarte kratje’ waarin huishoudens glas, blik, plastic, papier en andere makkelijk te scheiden zaken aan de straat zetten. Delta haalt dat op en zorgt dat de afvalstromen goed terecht komen. Dat levert arbeidsplaatsen op en zorgt ook voor extra inkomsten omdat het goed gescheiden afval makkelijk in de markt te zetten is.  Dat kan voor veel meer afvalstromen gebeuren en daarmee een beter milieu en meer (duurzame) werkgelegenheid opleveren.

Onderhoud groen

Datzelfde Bedrijf Beheer en Onderhoud Openbare Ruimte kan ook de enorme uitdaging voor het beheer van ons openbaar groen beter vormgeven. Behalve dat we een steviger team zullen vormen voor het noodzakelijk schoffel en renovatiewerk zijn we ook in staat een gezamenlijk dilemma rond het beheer van de bomen in het buitengebied beter aan te pakken. Door krachten en kennis te bundelen kunnen we in zetten op goed kwalitatief onderhoud van onze bomen en zijn we in staat werkelijk een bedrijfsplan te maken waarbij we het rendement van de opbrengsten aan hout en houtsnipppers beter kunnen ‘vermarkten’ en een ruim opgezette nieuwaanplant kunnen realiseren zodat we ook op de lange termijn van voldoende opbrengsten en kwaliteit kunnen genieten. Goed voor onze lokale economie, de werkgelegenheid, de biodiversiteit en het landschap!

Riolering

Ons rioolstelsel lijkt een prachtig efficiënt systeem gericht op het afvoeren van afvalstoffen. Maar is het wel zo efficiënt? Met het riool voeren we waardevolle voedingsstoffen en warmte af met een behoorlijk gebruik van energie. Jaarlijkse onderhoudslasten stijgen snel. Dat kan anders, door direct in de buurt het afvalwater te verwerken en warmte uit het riool te onttrekken. De ombouw van dit systeem zal de komende tien jaar veel werkgelegenheid kunnen leveren terwijl het ons verlies van kostbare grondstoffen beperkt. Ook hier gaan zorg voor het milieu, leefomgeving en werk samen.

Een ‘hub’ voor duurzame zzp-ers

Tientallen, zoniet honderden, bedrijfjes hebben een plek op zolder of in een achterkamer. Zzp-ers die als energieadvies geven, technische innovaties realiseren, communicatie ondersteunen, conferenties organiseren. Veel van die bedrijven en bedrijfjes werken geïsoleerd. Ze maken weinig gebruik van elkaar onderlinge kracht. Het energieadvies zou gebruik kunnen maken  van de communicatiedeskundige, de onderzoeker of financieel deskundige om de hoek. Bij LochemEnergie merken we hoeveel kennis en arbeidskracht aanwezig is en als we die bundelen dan ontstaat een geheel nieuwe kracht. Dat kan, bijvoorbeeld in een gedeelde kantoorruimte met gedeelde faciliteiten. Gezamenlijke receptie, computernetwerk en kantine. Gezamenlijke scholing, gedeelde projecten en gebundelde communicatie. Een antwoord op eventuele leegstand in kantoren en een versterking van de innovatieve en duurzame werkgelegenheid dus.

Zo krijgt Een Ander Nederland in Lochem vorm. Daarvoor is meer nodig dan een enthousiast ‘paars’ Lochems college en ondernemende gemeenteraad. Stimulans en ruimte vanuit het Rijk om duurzaam en sociaal te innoveren is  wezenlijk. Niet voor niets pleit Lochem voor  de aanpassing van de belastingwetgeving voor energie, zodat ook een lokaal energiebedrijf als LochemEnergie kan concurreren met de (nu gesubsidieerde) grootschalige opwekking van grijze energie. Het Rijk zal de belastingwetgeving moeten vergroenen, innovatie moeten stimuleren en samen met de financiële sector moeten bijdragen aan de investeringsruimte voor dergelijke duurzame initiatieven, bijvoorbeeld door het opzetten of gericht steunen van ‘revolverende’ fondsen die investeren in duurzame energie makkelijker maken. Het Rijk zal belemmerende regelgeving moeten wegnemen en normen moeten stellen (bv op het vlak van energiezuinig en duurzaam bouwen) om een gemeenschappelijk speelveld te creëren waarin al deze initiatieven kunnen floreren. Even belangrijk is dat gemeenten en lokale gemeenschappen de verbinding zoeken, gemeenschappelijke ontwikkeltrajecten opzetten en innovatie in een open en lerende omgeving plaatsen. Zodat die duurzame toekomst op vele plekken tegelijk vorm krijgt.

Dan krijgen we het andere Nederland dat we nodig hebben.  

De grote olijfoogst

 

Al toen we voor het eerst onze quinta gingen bekijken hadden we zin in de olijfoogst. 

Nu zijn we de eigenaar (ja echt het is geregeld!!!) en zijn we dus de trotse bezitters van zo’n 40 olijfbomen. Dat bomen moet ik maar gelijk even ontkrachten trouwens.

Dat zit zo. Iedereen kent die prachtige, dikke en grillige stammen van de olijfboom. Prachtig maar hoe wordt ie nu zo? Van zelf dus niet is het antwoord. Doe je niets aan een olijf wordt het grote, dikke en ondoordringbare struik. Alleen door heel veel snoeiwerk van alles wat uit de grond of te laag op de stam groeit creëer je de illusie van en mooie boom. Zaak is dan het bij te houden anders gaat eigenwijze stuk hout gewoon weer vanuit de grond groeien onder het moto: ik ben een struik, ik ben een struik!

Als je dat nu ondercontrole hebt moet je ook nog zorgen dat hij niet te ver naar boven doorschiet want anders drogen de takken gewoon in. 

Op het jonge hout gaat de olijf bloeien en zal hij uiteindelijk olijven gaan dragen. Die zijn rechtstreeks van de boom overigens volstrekt oneetbaar.

Nu was het dan zover. De oogst ging beginnen. Ans en Jacques stonden nog op onze camping en ook papa was over komen vliegen. Ik had ondertussen zeilen voor de grond gekocht dus we konden aan de slag.

 

Al na enkele ogenblikken stond onze buurvrouw op de oprit. Vol interesse keek ze toe op de werkzaamheden. “Muito bom, mas….” / Heel goed, maar…

Na een korte cursus oogsten en een hele lading nieuw materiaal konden we nu echt aan de slag. Conclusie met 4 man een hele dag druk in de weer zijn levert je 53 kilo olijven op. Dat was de oogst van 4 bomen. Dat schiet dus niet op.

 

De volgende dagen was het weer gewoon kl*ten dus geen oogst meer. Onze opbrengst van de eerste dag was toen alleen natuurlijk nog geen olijfolie.

 

Daarvoor moesten we naar Almoster. Daar staat de moinho (molen) voor de olijven uit de streek. Concept is tamelijk eenvoudig. Je brengt er je olijven heen, zij persen die volgens ambachtelijke methode. Wij krijgen dan per 10 kilo 1 liter olie, de rest is voor hen. Zo verdienen zij hun geld.

Het persen gebeurt door de olijven eerst te malen. De pulp wordt op rieten matten gelegd die vervolgens onder grote druk worden geperst. Wat dan overblijft is pulp en olie!

 

Onze 53 kilo leverde een overweldigende hoeveelheid van 5,3 liter ongefilterde olie op. Winkelwaarde ongeveer 7 euro. Maar de smaak is geweldig!!!

 

 

 

Stuk, alles gaat stuk!

 

Nooit heb ik het idee gehad echt in de wieg te zijn gelegd voor oneindig geluk. Het zal ook wel deels liggen aan het afwezig zijn optimisme. Maar ach, optimisten zijn nu eenmaal slecht geïnformeerde pessimisten!

 

Het laatste jaar, of misschien wel gewoon de laatste 2 jaar, waren niet de makkelijkste uit ons leven. Wekelijks verbaas ik me over de groep mensen die meewerken aan bijvoorbeeld “Ik Vertrek” en dan doen alsof wonen in het buitenland hetzelfde is als eeuwig  op vakantie en nooit meer werken. Dat nooit meer werken klopt vaak wel: de werkloosheid is meestal veel hoger dan in Nederland en de mensen met baan zijn meestal niet vooruit te branden. Dat is ook zo in Portugal. Wat mij betreft is de werkloosheid hier nog niet wat ie zou moeten zijn. Regelmatig sta ik in een winkel en denk ik stuur ze allemaal maar naar huis en ik doe het zelf wel. Beter en sneller, easy!

 

Maar veel erger dan dat is het gevoel wat we de laatste tijd steeds vaker hebben: houd het  dan nooit op!?! Echt alles lijkt stuk te gaan of niet meer goed te werken.

Dak net gerepareerd, nu lekt het op dezelfde plek weer.  Muur compleet behandeld, gestuct en geverfd nu loopt het water er gewoon weer harder uit dan soms uit de kraan. Dat komt vooral omdat het kennelijk heel moeilijk is watervoorzieningen zo te maken dat ze gewoon werken. Dat geldt dan nog meer voor stroom. Stroom valt nog steeds regelmatig gewoon uit. Soms een paar seconden en soms gewoon veel langer. Ter compensatie hebben we overigens een flinke IVA (BTW) verhoging van 6 naar 23% gekregen. Echt goed voor bijvoorbeeld computers is dat natuurlijk niet.

 

Opzoek naar de lek in het dak is de conclusie dat alle dakpannen van het dak moeten. Ze moeten helemaal schoongemaakt en opnieuw geïmpregneerd. En als ze dan toch van het dak zijn kunnen we gelijk alle houtdelen vervangen. Die bevatten nu een complete dierentuin. Houtwormen, boktorren, etc..

 

Onze nieuwe houtkachel staat dagelijks heerlijk te branden. Helaas blijkt dat we de pech hebben dat we een exemplaar hebben gekocht dat niet helemaal ontvet is voor het verven. Nu zit de kachel vol vlekken en moet na de winter opnieuw gespoten. Commentaar van de winkel: hij zag er nog niet zo uit toen jullie hem meenamen. 

 

Op 12 jan. 2012 stopt de analoge televisie in Portugal. Niet erg opzicht uiteraard. We moesten de antenne en kabels toch al vervangen. Een digitale ontvanger kopen was lastiger. De meeste werken op HDMI en onze tv had slechts scart. Na wat proberen bleek dat de toch al zwakke scart-aansluitingen toch echt versleten waren. Repareren is met een oude tv niet meer aan de orde. Nieuwe dus maar.

 

De rij met kleine zaken is verder oneindig. Maar…. het aller, aller aller ergste was wel het stuk gaan van de espressomachine! Mijn grote vriend begon te lekken en verloor veel van zijn druk. Druk heb je nodig voor een mooie cremelaag. Dat is dus niet wat veel mensen denken te drinken met een Senseo. Dat is badschuim en varkensvet! Ondrinkbaar bocht!

De machine moest bij gebrek aan mogelijkheden hier terug naar Nederland. Dat waren vreselijke dagen, zelfs weken met koffie uit een filter. Het smaakte naar de beste reden om Nederland niet te missen: als donker water met ergens iets in de verte van een koffiesmaak. Gelukkig staat ie inmiddels weer trots op het aanrecht, daar waar hij thuis hoort.

 

Oha. Wat ook stuk gaat zijn mijn kiezen. Geen idee waarom precies maar ze breken spontaan af. Ach laat ook maar…

De activiteiten rondom de kerstboomverbranding gaan door maar de bomen worden niet verbrand. Voor de kinderen is er een aardigheidje en een loting met wat leuke prijsjes voor het inleveren.

De kerstboom verbranding van donderdag 5 januari gaat vanwege de windkracht niet door. In overleg met de brandweer is de gemeente van mening dat het gevaar te groot is om deze happening door te laten gaan.

Vandaag staan onderstaande locaties op de agenda:
. Heuvel (Heuvelbrink/Mgr. Nolensplein)
. Doornbos (veldje Abdijstraat/Kijsveld)
. Brabantpark/Heusdenhout (voetbalveldje Gastakker/Voorvang)
.

lees verder

Veel bedrijven zijn er mee bezig, zijn van goede wil.
Er zijn er ook die alleen een groen sausje over hun imago gieten. Daar is zelfs al een naam voor: Greenwashing.

Een goed voorbeeld van dat laatste is Coca-cola. Ze doen erg hun best om de groene schijn hoog te houden door veel publiciteit te generen voor hun zogenaamde groene-pet-fles.
Aan de ene kant heel mooi natuurlijk, maar het is niet zo dat een groene pet fles niet schadelijk is als deze in het plastic mortuarium ‘De Plastic Soep’ terecht komt.
Maar nog schadelijker is het dat Coca-cola initiatieven dwarsboomt die iets aan de plasticsoep en plastic vervuiling willen doen.

Dus voor mij geen voorlopig geen Coca cola meer, dat is het enige dat ik er aan kan doen. En er over schrijven natuurlijk. Dus nu drink ik Oggu-cola, nog veel gezonder ook!

Bij Coca-cola vermoed ik dus puur machtsmisbruik. Maar het kan ook door onwetendheid fout gaan.

Jumbo bijvoorbeeld komt veelvuldig in het nieuw door de geweldige actie van Jumbo-Eerbeek om statiegeld te geven op verpakkingen. Een van de beste manieren om zwerfvuil tegen te gaan.

Maar hoe moeilijk het is om op alle fronten duurzaam te zijn blijkt tijdens de opening van Jumbo-Meppel. Natuurlijk is het een feestelijke opening en ‘natuurlijk’ zijn er gele ballonen. Maar is dat wel zo natuurlijk?
Al die balonnen of de resten ervan zwierven door de buurt en omgeving nadat de feestlijkheden gestaakt waren. Liane Morsink zag dit en in plaats van te mopperen, ruimde ze de resten op en ging ermee naar de Jumbo om er met hen over te praten. Maar het blijkt dan toch moeilijk om de Jumbo ervan te overtuigen op een andere manier uiting te geven aan hun feestvreugde. De ballonnen zelf breken na verloop van tijd af (wel valt te hopen dat in de tussentijd vogels het niet voor voedsel aanzien) maar kwalijker zijn die lintjes en ventielen. En daar kan de Jumbo toch gemakkelijk een andere oplossing voor bedenken?

Liane schrijft: “In de boom op de foto hangen gele linten / slierten, welke er nu, een maand na de opening, nog steeds hangen.” Ik hoop dat er een olifantje met hele grote oren nu luistert en vliegensvlug die linten uit de bomen haalt.

GroenLinks vindt dat bomen meer bescherming verdienen dan ze in het gemeentelijk beleid krijgen. Daarom stelden we vragen over de kap van een dennenboom in de tuin van de Lutherse kerk in Monnickendam.

lees verder

Tot voor kort stond de Korenmarkt nog bekend als een parkeerlocatie voor vergunninghouders in de Benedenstad van Nijmegen. Maar in het kader van ‘Groene Allure Binnenstad’ verrijst hier nu een parkje. Het ontwerp van het park is in samenspraak met de bewoners gemaakt.

Momenteel wordt hard gewerkt aan de ‘groene’ aankleding van het park. De bomen en struiken krijgen een plekje en de grasmatten worden gelegd. Ook wethouder Jan van der Meer, verantwoordelijk voor ‘Groen’, heeft fysiek zijn steentje bijgedragen aan de Groene Allure van de Korenmarkt. Hij heeft geholpen met het planten van het vedergras. 

In het parkje ligt op het hoogste punt een siertuin met een fontein. Via een watergoot loopt het water naar het lager gelegen waterornament. Net als in de rest van de Benedenstad zijn in het nieuwe parkje natuursteen en gebakken materialen toegepast.

Bij de start van de werkzaamheden in september jl. zijn waardevolle historische vondsten uit de Middeleeuwen aangetroffen. Twee grafkeldertjes en een deel van de puinbaan (van de voormalige muur van de St. Janskapel) worden in het park gevisualiseerd. Een deel van het rijke verleden van Nijmegen als oudste stad van Nederland zal zichtbaar zijn.

De aanleg van het parkje op de Korenmarkt gebeurt in het kader van de visie ‘Groene Allure’. Deze visie streeft ernaar om de kwaliteit van het groen in de binnenstad te vergroten en waar mogelijk nieuwe groenvoorzieningen aan te leggen. Meer groen bevordert een schoner en beter leefklimaat.

In maart 2012 is de officiële opening van het park.

Bron: De Brug

Hoewel het CPB nog niet overtuigd lijkt te zijn van het feit dat de mens op korte tegen de grenzen van het ecosysteem van de aarde aan begint te lopen (getuige het zinnetje “Belangrijker nog is dat het huidige niet-groene model van groei op de (zeer?) lange termijn niet houdbaar is” in een recente policy brief over groene groei), ben ik van mening dat natuur schaars is en dat de EHS waardevol is voor Nederland. Die mening deel ik met de Taskforce Biodiversiteit en Natuurlijke Hulpbronnen (zie dit artikel in Trouw). Onder de titel ‘Groene Groei, investeren in biodiversiteit en natuurlijke hulpbronnen’ pleit de Taskforce voor een omslag naar een economie die gebaseerd is op de draagkracht van de aarde. Daarvoor moeten we in 2020 biodiversiteitverlies tot staan gebracht zijn en in 2030 onze ecologische voetafdruk zijn gehalveerd.

Vandaar dat ik afgelopen weekend 5 bomen heb aangeschaft als groeiend verzet tegen de kaalslag van het Nederlands natuurbeleid. De laatste keer dat ik dat heb gedaan ging het om 2 bomen voor het Bulderbos van Milieudefensie. De actie Groeiend Verzet is met meer dan 20.000 bomen inmiddels een groot succes en de plantdag is aankomende zaterdag. Zelf kan ik er helaas niet bij zijn (wat dat betreft is er weinig verandert sinds het Bulderbos De actie loopt nog steeds, je boom koop je hier.

Boompje groot, plantertje dood. Ik heb vandaag een boom gekocht bij Marianne Thieme. Mag ik u uitnodigen om even te kijken op de website van de Partij voor de Dieren. Samen kunnen wij de natuur helpen. Het streven is 10000, maar nu zijn er al bijna 15000 bomen en planters. Wie helpt er mee om het streefgetal te verdubbelen? Koop een boom en plant een boom voor het behoud van de Natuur in Nederla...

Zaterdag ben ik op pad geweest met KDET, onze Klankbordgroep Dak- en Thuislozen. KDET bestaat uit een aantal mensen die vroeger op straat hebben geleefd in Eindhoven, en zich nu, vanuit hun ervaringsdeskundigheid, inzetten om de belangen van de dakloze Eindhovenaar te behartigen. Zij houden zich onder andere bezig met het ondersteunen van de doelgroep door spreekuren te houden op plekken waar veel daklozen komen, zoals de inloophuizen en de nachtopvang, en door hen op te zoeken op de plekken waar zij zoal vertoeven in de stad. Verder heeft KDET een straatkompas gemaakt, een boekje met alle informatie die een dakloze nodig heeft om in Eindhoven de weg te vinden. En ze begeleiden ‘straatsurvivalroutes’. Een route uitgezet voor bv hulpverleners, ambtenaren én dus gemeenteraadsleden, langs alle locaties die belangrijk zijn voor daklozen in onze stad.

Hieronder een sfeerimpressie van de dag in beeld. Lees mijn verslag door onderaan dit artikel op de link te klikken.

  

‘t Hemeltje, inloophuis in Hemelrijken	De nachtopvang aan de Barrierweg
Hangplekken achter het station en in de Raffeissenstraat
Hangplekken achter de parkeergarage en langs het spoor

  

Lees hier mijn verslag!!!

Het is vroeg op deze zaterdag, om 9.00 worden we verwacht bij de nachtopvang aan de Barrierweg. We hebben geluk met het weer, koud maar zonnig. Ik trek mijn stevige wandelschoenen aan en uitgerust met dikke sjaal en handschoenen ben ik er klaar voor.

Bij aankomst blijken de mensen die gebruik maken van de nachtopvang al vertrokken. De nachtopvang is dan alweer gesloten. Er zijn alleen nog een paar mensen aanwezig die schoonmaken. Dit wordt gedaan door de gebruikers zelf, hiermee kunnen ze een overnachting verdienen. We beginnen met een rondleiding door de nachtopvang. Een prima voorziening, alles ziet er netjes uit. Er is een gezamenlijke ruimte, waar ook gegeten wordt, er is een rookruimte, met computers, en er zijn slaapzalen waar max. 6 bedden in staan. Ik heb jeugdherbergen mogen ervaren die er beduidend minder luxe aan toe waren. Maar het verschil met een jeugdherberg wordt al snel duidelijk. Bij binnenkomst (op vaste tijden, na 8.00 gaat de deur op slot en kom je er niet meer in of uit), dien je al je spullen in te leveren en krijg je een bak met daarin een standaarduitrusting met trainingsbroek, slippers en een fleecetrui. Toch een klein beetje een gevangenisgevoel. De medewerker, een beetje gaar na zijn nachtdienst, legt uit dat op die manier voorkomen wordt dat er drugs ed gebruikt wordt in het huis. Dat is niet de bedoeling. Maar de gebruikers hebben wel zelf inbreng: er is een periodiek overleg tussen de gebruikers en medewerkers van de nachtopvang. KDET houdt hier wekelijks spreekuur. Ook daar kunnen mensen hun signalen kwijt.

Na de rondleiding in de nachtopvang gaan we de straat op. Het is zaterdag, meteen de moeilijkste dag voor daklozen. Want op zaterdag zijn er haast geen voorzieningen open waar ze terecht kunnen. De inloophuizen zijn gesloten. Alleen bij het Leger des Heils mogen ze een uurtje binnen op zaterdag voor een kopje koffie.

We lopen de route die de meeste mensen afleggen als ze richting het centrum lopen. Tussen de huizen en de flats door. We zien een man in z’n eentje rondscharrelen tussen de flats. Een bekende. ‘Hier stonden vroeger bankjes’ zegt één van onze gidsen. ‘Maar die zijn weggehaald, vanwege overlastmeldingen uit de omgeving. Maar ja, het zijn ook maar mensen….’

De tocht vervolgt richting de Kruisstraat. Naar de Albert Hein. ‘Daar kon je vroeger gratis koffie krijgen, maar die automaat is weggehaald’. De Albert Hein is voor veel mensen de eerste halte om bier te halen. Een doorgewinterde alcoholist drinkt 24 halve liter blikken per dag. Een collega raadslid, vroeger vakkenvuller op zaterdagochtend had zich altijd al afgevraagd wat die mensen toch moeten met al die blikken Euroshopperbier op de vroege ochtend. Nooit gedacht dat mensen dat bier al op dat tijdstip zouden wegkrijgen….

De tocht vervolgt richting het TU/e terrein. Een favoriete plek voor daklozen in de zomer. Hier werden ze, tot voor kort, met rust gelaten. Tot dat de TU/e begon te klagen over de rotzooi die ze lieten slingeren. Sindsdien worden ze daar weggejaagd.

Naar de overkant dan maar, langs de Bunker, daar ligt ‘het bultje’. Het valt niet op, een heuveltje met wat bomen en struiken erop, grenzend aan de achtertuinen van de straat verderop. Maar het is één van de beste slaapplekken voor in de zomer. Veilig en beschut, uit het zicht van het leven in de huizen en straat. En iets verderop, een groep struiken. ‘Kijk, hier hangt de waslijn! Toen ik hier laatst was hing het helemaal vol’.

Bij het Dommeltunneltje staan we even stil bij de inmiddels overleden Remy. Een bekende op straat. Hij sliep daar altijd. ‘Zelfs als het -10 was, moesten ze ‘m uit die tunnel komen sleuren. Hij wilde niet naar binnen’. Aan de andere kant van de tunnel stond vroeger de keet van Novadic Kentron. Bakkie koffie drinken. Dat kan er nu ook, bij Occupy, die hier met haar tenten is neergestreken. Onder de Occupiers vertoeven een paar bekenden van de straat.

Achter het oude postkantoor laten onze gidsen zien hoe je door het hek kunt, naar een leegstaand pand van de NS, waar een van onze gidsen vaak heeft geslapen. Een rustige plek, waar ze lang gedoogd zijn. ‘Er was in die tijd een technicus bij de groep, die het hele hek had geautomatiseerd. Het leek wel een oprijlaan’.

Door naar de bankjes bij de moerastuin achter de Effenaar. Nu is er geen riet, maar in de zomer zit je best goed uit het zicht. ‘Trof hier laatst nog iemand aan, zover weg, niet meer aanspreekbaar’. De bankjes langs de Dommel, achter de tramstraat waren ook favoriet. ‘Maar na die melding die ik maakte vanuit KDET, toen ik daar een paar keer iemand in een rolstoel zag rondhangen die heel z’n broek vol bloed had zitten, hebben ze niet alleen de dakloze maar ook de bankjes opgehaald. Niet gewenst’.

Waar de mensen wel gewenst zijn, of in ieder geval gedoogd worden, is naast het Regionaal Historisch Archief aan de Raffeissenstraat. Een prima plek om lekker beschut te zitten als het regent. En de eigenaar van het daarachter gelegen café vindt het goed, als ze hun rotzooi maar opruimen.

Op naar de Heuvelgalerie. Met de lift naar boven, naar een verlaten trappenhuis. ‘Ideaal voor de zondagochtend. Komt niemand hier.’ In de Heuvelgalerie zelf zaten vroeger ook veel daklozen, vooral ‘savonds. Maar daar zijn ze weggeveegd. Overlast voor het winkelend publiek.

Het wordt zo langzaamaan tijd voor de lunch. Normaal gesproken gaan ze dan naar het inloophuis van de Catherinakerk, waar een boterham te krijgen is. Maar die is dicht op zaterdag. Wij hebben geluk: we gaan eten op het kantoor van KDET aan de Paradijslaan. Op de tafel in het kantoor staat een foto van Perry. Tot voor kort lid van KDET, maar onverwacht overleden. Ogenschijnlijk gezond, niet aan de drugs. ‘Hij was aan de gelukkigste periode van zijn leven bezig’.

Na de lunch vervolgt de tocht. Verder langs struiken en bosjes die in het najaar goed gesnoeid worden. Nu kale plekken, maar in de zomer goed dichtgegroeid en daarmee goede plekken om te gebruiken of te overnachten. Door de binnenstad lopen we naar het 18 Septemberplein. ‘Hier gebeurt het. Gekkenhuis was het hier af en toe. Dealers en de hele handel’. Dat beeld herken ik, als ik ‘savonds wel eens vanaf het station naar huis ga na een avondvergadering op mijn werk, staan ze daar inderdaad, op de kop van de Nieuwstraat en het 18 Septemberplein. De dealers en hun klanten.

Bij de parkeergarage aan de Mathildelaan gaan we naar het bovenste parkeerdek. Tussen al het winkelend publiek dat rondjes rijdt op zoek naar een parkeerplek, horen we het verhaal van een goede vriend, die daar zijn favoriete plek had. Ook overleden. Tragisch verhaal, een jongen van 35 die in korte tijd helemaal was afgegleden, in het ziekenhuis terecht was gekomen, en vervolgens op straat is overleden. Een aangrijpend verhaal.‘Hij kon altijd terug naar zijn ouders, en de deur stond ook open voor mij, ik heb er een tijd gelogeerd. Ik kan zijn ouders nu niet onder ogen komen, te pijnlijk, daar kan ik nu nog niet mee omgaan’.

Buiten aangekomen staan we stil bij de deur van de nachtopvang ‘het Eindje’. Ik dacht dat die zo genoemd was naar de parkeergarage waar hij onderin gevestigd zit, die heet ook het Eindje. Maar het blijkt de naam te zijn die door de doelgroep zelf zo is verzonnen. ‘Want als je hier zit, is het echt het einde’. In het Eindje staan zo’n dertig bedden voor de cliënten van Novadic Kentron. Zwaar verslaafde mensen, zover heen. ‘Als ik hier terecht was gekomen, had ik het niet overleefd.’

Zigzaggend door de wijk lopen we richting Hemelrijken. Hier zit inloophuis ‘het Hemeltje’. Het Hemeltje is normaal gesproken op zaterdag gesloten. Maar vandaag is er de kerstmarkt van de buurtvereniging. Er zijn activiteiten in het aan de overkant van de straat gelegen SPILcentrum maar de verkoop van de handwerk-artikelen is dit jaar in het Hemeltje. De doelgroep mag vandaag niet binnen. Dit levert veel discussie op. ‘Belachelijk dat de mensen er niet in mogen!’ Maar de coördinator van het Hemeltje legt uit dat ze blij is om het gebouw voor één keer beschikbaar te stellen voor aan de buurtvereniging. ‘Zo komen de buurtbewoners ook eens over de drempel. En het is buiten de openingstijden.’

In de tuin van Hemeltje drinken we koffie en kijken we terug op de dag. Onze gidsen willen graag van ons horen wat we meenemen van deze ervaring. Ik laat de dag in mijn gedachten voorbij gaan. Het opgejaagde gevoel, van nergens welkom zijn, altijd op je hoede. Het was indrukwekkend om de persoonlijke verhalen van onze gidsen te horen, die open over hun eigen ervaringen, en die van anderen hebben gesproken. Verhalen over hoe het leven van mensen kan lopen. Over verslaving, over gebroken gezinnen, over huwelijken die stranden. Over ellenlange hulpverleningstrajecten, waarbij de slechte ervaringen zich op slechte ervaringen stapelen. Over kinderen die op jonge leeftijd niet meer thuis terecht kunnen. Met name het laatste raakt me, dat kinderen soms in omstandigheden opgroeien waarin ze geen eerlijke kans lijken te krijgen.

Ik denk terug aan de verhalen die ik heb gehoord tijdens de hoorzitting naar de maatschappelijke opvang, die de gemeenteraad een paar jaar geleden heeft gehouden. Ik heb veel dakloze mensen en hulpverleners gesproken in die tijd. Het verhaal van die piloot is me het meeste bijgebleven. Iemand met succes in het leven, een goede baan, een mooi huis in België. Tot hij op een dag na het werk zijn straat in reed, en werd ingehaald door een auto, die voor zijn ogen zijn vrouw en dochtertje doodrijdt, die hem op stonden te wachten. De piloot is doorgereden en uiteindelijk op straat terecht gekomen in Eindhoven, aan de drank. Hij heeft jarenlang geen contact gehad met zijn familie.

We praten over de voorzieningen en de hulpverlening in Eindhoven. Wat er nog mist, en wat er beter kan. En wat je van de mensen zelf mag verwachten. ‘Het lijk wel expeditie Robinson op de straat!’ concludeert mijn collega.

Mijn conclusie: Het is een dun lijntje tussen succesvol zijn en niet. Door foute keuzes en een samenloop van omstandigheden kan een stabiel leven ineens opslaan. We denken dat dat ons nooit kan overkomen, dat wij het nooit zover zouden laten komen. Maar uit de verhalen blijkt dat een leven op de rand van de maatschappij in sommige gevallen dichterbij is dan je denkt. Ik vind het zo belangrijk dat we deze mensen niet zomaar afschrijven, maar dat we ons inzetten om hen uit de situatie te helpen waar ze in geraakt zijn, en ook deze mensen aanspreken op wat ze zelf willen en kunnen. Daar gaat het gemeentelijke beleid over.

Onze wegen gaan hier uit elkaar. Ik loop terug naar de nachtopvang om mijn fiets te halen, en ga naar huis. Na een dag koukleumen op straat is thuis de kachel aan en wacht het eten. Ik voel me rijk, maar ook verdrietig. Het duurt nog een uur voor de nachtopvang weer open gaat.

Sommige zaken blijven actueel. Bij het doorspitten van dozen kwam ik mijn oude dichtbundeltje tegen. Hier een gedichtje geschreven op mijn 13de in 1990:


De wereld vergaat voor onze neus
Door al die afvalstoffen
Elk jaar, het is heus
Wordt de ozonlaag getroffen
Vele mensen worden kapot gereden
Door dat stomme verkeer
Mensen zijn jullie nu tevreden?
Straks zijn er geen bomen meer!
En hoe kunnen wij dan ademhalen
Zonder zuurstof leven
Later moeten we voor lucht betalen
Mensen is dat jullie streven?
Stop toch met wegen bouwen
Verbied het verkeer
Afvallosers het zal jullie berouwen
Straks is er geen aarde meer!

„Ik verklaar deze boom als opgeleverd.’’ Met het planten van een boom gaf wethouder Jan van der Meer van Groen en Water het startschot voor het project ‘Nieuw groen voor OudWest’. De komende jaren investeert de ge­meente Nijmegen 100.000 om de wijken Waterkwartier, Wil­­lemskwartier en de Wolfskuil te ‘vergroenen’.

Het plan is de wijken een groener aanzien te geven door onder meer het planten van bomen en aanleg­gen van groenstroken. Het is de be­doeling dat niet alleen de gemeen­te investeert in het groen, ook de bewoners wordt gevraagd mee te doen. „ Ook de gemeente wordt ge­raakt door de crisis. Wij kunnen niet alles meer zelf doen’’, zei wet­houder Van der Meer.

Bewoners zouden hun eigen tuin of balkon kunnen vergroenen, een pad groen aan kunnen kleden of een boomspiegel, een perkje rond­om een boom, kunnen adopteren. Uit onderzoek is gebleken dat be­woners uit de drie ‘ W-wijken’ het groen in hun wijk een veel lager cijfer gaven dan bewoners van ove­rige wijken. Daarom gaat de ge­meente ervan uit dat bewoners graag na willen denken en ook mee willen doen om de wijk groe­ner te maken.

De gemeente wil ook investeren in de aanleg van parken. ,,Wij vin­den dat iedere inwoner van Nijme­gen binnen 300 meter van een park moet wonen. In de binnen­stad zijn we daar al mee bezig bij de Korenmarkt. Ook bij Zwembad Oost komt een park. En in het Waterkwartier wordt een ook een plek gezocht voor een parkje. Het moet gaan om multifunctionele parken waar jong en oud wil zitten en sporten’’, aldus Van der Meer.

In totaal gaat het om achttien groenprojecten in het Waterkwar­tier en twaalf in de Wolfskuil. Het plan voor het Willemskwartier wordt in mei opgesteld.

Bron: De Gelderlander

Afgelopen weekend zat ik vol verbazing te kijken naar een opgenomen uitzending van De Rekenkamer over oud papier (link). In het programma werd becijferd wat oud papier kost en oplevert. Het bleek dat het oud papier wat wij gratis en voor niets inleveren direct na het inleveren geld waard wordt. Beter gezegd, het is al geld waard als wij het inleveren, maar wij krijgen hier niets voor en vragen er ook niets voor. In het proces naar nieuw papier of andere producten die ervan worden gemaakt blijkt ineens dat oud papier waarde heeft. Natuurlijk is het zo dat er van oud papier nieuw papier wordt gemaakt en zo veel bomen worden gespaard. Hiermee ben ik het helemaal eens.

Een econoom heeft een plan opgesteld om de burgers en bedrijven die oud papier inleveren hiervoor te betalen. Ongeveer 5 eurocent per kilo lijkt dan een mooi bedrag. De 395 kg die we per huishouden inleveren levert dan ongeveer 20 euro op. Dit zou burgers en bedrijven stimuleren meer oud papier apart in te zamelen.

Het meeste heb ik mij verbaasd over de Goudengidsen. Ieder jaar wordt er 6,4 miljoen kilo aan Goudengidsen verspreid. Veel van deze gidsen verdwijen ongezien bij het oud papier. Heel erg zonde dus. Een terechte vraag van het programma aan de maker van de gids of dit niet anders kan. Volgens de Goudengids wordt de gids nog door veel mensen gebruikt. Ik wil dit wel eens onderzoeken.

Vul de poll in en we weten het. Wellicht is hierna een mooie actie op te starten om de Goudengids niet standaard meer te krijgen.

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.