Leiden, ooit de stad waar ontdekkingen werden gedaan die baanbrekend waren, lijkt steeds meer de stad te worden van slecht kopiëren. De gemeenteraad krijgt constant van het college te horen dat het bij de buren zo veel beter is. Maastricht en Breda, daar moeten we op willen lijken. Met parkeergarages midden in het centrum. Parkeergarages [...]

Maandag praat de Tweede Kamer over duurzame energie en de veelbesproken ‘Green Deal’. Behalve de behandeling van de begroting van minister Verhagen is het ook dé kans om een doorbraak voor lokaal geproduceerde duurzame energie te realiseren. Gemeenten, maatschappelijke organisaties en bedrijven kijken reikhalzend uit naar een maatregel die in één klap zal leiden tot een doorbraak van lokale opwekking van duurzame energie: stel lokale duurzame energiecoöperaties vrij van energiebelasting. Krijgen we maandag eindelijk de doorbraak waar we al jaren op wachten? Een opinieartikel in Trouw van tientallen lokale bestuurders.

De energiebelasting is in 1996 geïntroduceerd om energiegebruik te remmen. Nu vormt ze, onbedoeld, een onneembare drempel voor het lokaal opwekken van duurzame energie.

Het enthousiasme bij mensen om hun ‘eigen’ energie op te wekken, is enorm. Als mensen de elektriciteit van zonnepanelen op hun eigen dak gebruiken, komt de energie ‘gratis’ hun huis binnen en hoeven ze bovendien geen energiebelasting te betalen. Als een coöperatieve vereniging de gezamenlijk aangeschafte zonnepanelen daarentegen op een centrale plaats, bijvoorbeeld een weiland of het dak van een groot gebouw, plaatsen en de opgewekte stroom via het openbare net naar de gebruikers stuurt, betalen de leden van de coöperatie een hoge rekening. De energiebelasting die ze moeten betalen is, zeker in vergelijking met de energiebelasting voor grote bedrijven, zo hoog, dat deze zonnecentrale niet rendabel is. Wanneer de vergelijking met een volkstuin wordt gemaakt, wordt het nog krommer. Immers, voor het eigen gekweekte kropje sla op de volkstuin hoeft ook geen wegenbelasting te worden betaald om het thuis op te kunnen eten.

Het is onbegrijpelijk dat de regulerende energiebelasting, bedoeld om vervuilend energiegebruik tegen te gaan, de doorbraak van schone energie frustreert. In onze gemeenten hebben we daar ernstige problemen mee. Enerzijds omdat dit het realiseren van beleidsdoelstellingen tegenwerkt. Anderzijds omdat hierdoor vele ondernemers, die ook in de optiek van dit kabinet de motor zijn voor duurzaamheid, het duurzaam ondernemen onmogelijk wordt gemaakt.

De energiebelasting werd indertijd budgetneutraal ingevoerd waardoor verhoging van de inkomstenbelasting achterwege kon blijven. We realiseren ons terdege dat een oplossing voor dit probleem, ook met EU-regels, niet eenvoudig is. De doorbraak van lokale energieopwekking heeft echter meerdere positieve maatschappelijke effecten. Het zorgt voor werkgelegenheid bij installatiebedrijven, de bouw en renovatiebedrijven en versterkt zo de lokale duurzame economie. Het rendement van de energieopwekking kan opnieuw worden geïnvesteerd in zaken als energiebesparing en verdere groei van wind, zon en biomassa. Een belangrijk effect is dat lokaal ondernemerschap en sociale verbanden worden versterkt. Daarmee ontstaat een kracht en betrokkenheid die wezenlijk is voor lokaal en nationaal klimaatbeleid. Het totale eindresultaat, ook voor het rijk, zal groter zijn dan de inkomsten uit de huidige energiebelasting.

Bestuurders van gemeenten en provincies vragen de Tweede Kamer om deze doorbraak van duurzame energie mogelijk te maken. Dat kan door de energiebelasting voor duurzame opwekking van coöperatieve energieverenigingen af te schaffen. Daarmee handelt de overheid conform dezelfde wetgeving die nu al geldt voor grootverbruikers van energie. Zij betalen een extreem lage energiebelasting, omdat het economisch belang en onze concurrentiepositie hiermee gediend is. Het zorgt voor een sterke economie en een gevulde schatkist. Coöperatieve energieverenigingen zijn te beschouwen als bedrijven die gezamenlijk grootproducent en -gebruiker van duurzame energie worden en zo een wezenlijke bijdrage leveren aan onze economie. Met als bijkomend groot voordeel dat hierbij geen broeikasgassen vrijkomen.

En heeft dit Kabinet twijfels? Laat een onafhankelijk instituut een maatschappelijke kosten-batenanalyse maken en geef ruimte aan proefprojecten van professioneel georganiseerde lokale coöperatieven. Dan kan het bewijs geleverd worden dat deze wetswijziging alleen maar winnaars kent. Wij helpen er graag bij!

Dit is de lijst met bestuurders die deze oproep steunen:

Piet Adema Achtkarspelen wnd burgemeester, woonachtig Drachten ChristenUnie
Bert Blase Alblasserdam, Burgemeester PvdA
Jan Nagengast Alkmaar CDA
Sebastiaan van ‘t Erve Amersfoort GL
Alex Langius Assen ChristenUnie
Bas Nootenboom Barendrecht CDA
Hans van Dalen Barneveld CU
Alwin Hietbrink Bergen (NH) GL
Piet de Klein Beuningen BN&M
Robbert Jan Piet Beverwijk CDA
Wilbert Willems Breda GL
Hennie Beelen Brummen IPV
Christel Portegies Castricum VVD
Jos Pierey Deventer PvdA
Kees Luesink Doesburg, burgemeester GL
Steven Kroon Doetinchem PvdA
Tom Nederveen Ermelo CU
Christiaan Kwint Heerhugowaard GL
Fred Gilissen Heerlen D66/OPH
Janneke Oude Alink Hengelo GL
Michiel van Liere Houten D66
Herman Geerdes Houten VVD
Pieter Treep Kampen CDA
Evert Damen Kapelle CDA
Thijs de la Court Lochem GL
Ton Dohle Meppel VVD
Jan van der Meer Nijmegen GL
Andries Poppe Noordoostpolder CU/SGP
Lia de Ridder Oegstgeest Progressief Oegstgeest
Vincent van Uem Oost Gelre OOG
Johan van den Hout prov Brabant SP
Harriet Tiemens Rheden GL
Bart Eigeman ’s-Hertogenbosch GL
Henk van Roosmalen Sint Michielsgestel CDA
John Stuurman Teylingen D66
Berend de Vries Tilburg D66
Houkje Rijpstra Tytsjerksteradiel PvdA
Jan van Muyden Voorst PvdA/GL
Jan van Groos Waalwijk CU
Lex Hoefsloot Wageningen GL
Jan Luteijn Werkendam SGP
Robert Linnekamp Zaanstad GL
Gerben Dijksterhuis Zeewolde CU
Joke Leenders Zeist GL
Patricia Withagen Zutphen GL
Henk Mirck Zwijndrecht Algemeen Belang Zwijndrecht
Antoin Scholten Zwijndrecht, Burgemeester VVD

In een overzicht dat ik voor de gemeenteraad heb laten maken van alle projecten waar Breda aan werkt om Breda Klimaatneutraal in 2044 te laten zijn - en dat zijn er vele tientallen - was ook een onderzoeksproject opgenomen over Ultra PRT. Een wakkere journalist, die eerder blijkbaar wat heeft zitten slapen, want het project loopt al meer dan een jaar in het kader van het project Innovatie Klimaatneutrale steden en wordt in diverse stukken ook vermeld, pikte het idee op, vroeg mij om een toelichting, maakte een artikeltje op de voorpagina en iedereen heeft er plotseling een mening over. Heel veel enthousiaste meningen met voorbeelden elders in de wereld, bedrijven die hun hulp graag toezeggen en nieuwsgierigen die vragen wat er precies wordt onderzocht.

Maar zoals gebruikelijk zijn er ook veel azijnpissers: mensen die de wethouder van grootheidswaanzin beschuldigen, die mij voor gek verklaren en, zoals de hoofdredactie van Breda Vandaag, ook mensen die vinden dat ik me maar beter met gratis fietsenstallingen en het tekort van het Breda's Museum bezig kan houden 'in plaats van met megalomane projecten'. Terecht dat daar weer iemand op reageert dat het nogal voorbarig is om al een oordeel te hebben over een plan dat nog niet eens bestaat.

Toegegeven: het ziet er futuristisch uit, al die elektrische onbemande karretjes op een monorail dwars door de stad. Maar we moeten ons natuurlijk eerst afvragen hoe de behoefte aan mobiliteit groeit in de komende jaren. En alle tekenen wijzen erop dat er steeds meer auto's en automobilisten komen. Zelfs als die allemaal schoon en duurzaam zijn, geeft dat toch onoplosbare knelpunten op vrijwel alle belangrijke toegangswegen en kruisingen na 2020. Ook raadpleging van diverse gerenommeerde deskundigen kan mij niet vrolijker stemmen. En dus het is zaak om, ter voorbereiding van de nieuwe structuurvisie voor Breda, ook een beeld te hebben van alle oplossingsmogelijkheden. U zult begrijpen dat daarbij de fiets en het openbaar vervoer voor mij ook hoog scoren want meer asfalt kent ook erg veel nadelen, vooal voor bewoners en de natuur.

Nu begrijpt u mogelijk wat beter waarom ook dit idee van de Ultra PRT onze aandacht heeft getrokken. Want nieuwe vrije busbanen zoals voor de Volans, trams of lightrail kosten klauwen vol geld en zijn ook erg duur in de exploitatie. En dat zou wel eens de grootste winst van deze nieuwe vorm van openbaar vervoer kunnen zijn: hij is goedkoop in exploitatie en onderhoud en geeft een hoog comfort. Willen we dat niet als alternatief voor of naast de auto?

Pâmela Luciano Gonçalves, who already owned a webshop filled with beautiful creative design and handmade products, recently opened a real shop in Breda, the Netherlands: Feito com Amor (Made with love). As you can see on these images the shop is a great mix of handmade, vintage, fair trade and unique art & design pieces. Mmm... I think I could live inside that shop! (especially now that i...

De Cliëntenraad de Brug houdt zich bezig met het gemeentelijk beleid op het gebied van uitkeringen, sociale werkvoorziening, arbeidsreïntegratie en armoedebestrijding. Deze raad is een onafhankelijke adviesraad die op komt voor Bredanaars met een uitkering, werkzoekenden, mensen die aangewezen zijn op sociale voorzieningen of moeten rondkomen van een minimuminkomen. De Cliëntenraad bestaat uit 11 leden, waarvan 6 leden zelf een uitkering ontvangen. De Gemeente Breda en het UWV zoeken wegens vertrek twee individuele leden voor de Cliëntenraad.

lees verder

Station Breda bereidt zich voor op de verbouwing. De komende jaren verrijst een compleet nieuw en modern station.Een openbaar vervoersknooppunt waar reizen, wonen, werken en winkelen in één gebouw samenkomen. Waar mensen elkaar ontmoeten. Station Breda brengt mensen bij elkaar op een station dat past bij de allure van een hogesnelheidsverbinding.

lees verder

Op woensdagavond 9 november reikt de heer J. Roebroek, voorzitter van de Rekenkamer Breda, het eerste exemplaar van het rekenkamerrapport Wijkontwikkeling Hoge Vucht-Doornbos-Linie uit aan wethouder B. Bergkamp, wethouder wijkontwikkeling.
De uitreiking vindt plaats tijdens een openbare bijeenkomst in de raadszaal van het Stadhuis.

Het programma is als volgt:

lees verder

In maart van dit jaar suggereerde het actualiteitenprogramma Eénvandaag in twee enigszins schreeuwerige uitzendingen dat het Marokkanenbeleid in 22 Nederlandse gemeenten mislukt zou zijn.
Die conclusie leek voorbarig. De uitzendingen maakten weliswaar duidelijk dat er veel subsidie ging naar de gemeenten zonder dat er duidelijke prestatieafspraken waren gemaakt, maar harde cijfers die aantoonden dat het beleid mislukt is, waren er niet. Harde cijfers dat het beleid gelukt zou zijn, waren er trouwens ook niet.

Inmiddels zijn er wel cijfers. Niet alleen over ‘Marokkanengemeenten’, maar ook over ‘Antillianengemeenten’. Minister Donner heeft eind oktober de rapportages Marokkaanse Nederlanders 2011 en Antilliaanse Nederlanders 2011 naar de Kamer gestuurd. Hierin worden de resultaten in gemeenten waar specifiek beleid voor Marokkaanse en Antilliaanse jongeren wordt gevoerd, vergeleken met cijfers van een jaar geleden toen voor het eerst een meting werd verricht.

Hieruit blijkt dat het nog niet gelukt is het aantal schoolverlaters en werklozen onder jongeren van Marokkaanse en Antilliaanse afkomst te verminderen. Het aantal voortijdig schoolverlaters in deze groep is zelfs licht gestegen, evenals het aantal werklozen. Op het meest gevoelige terrein, de bestrijding van criminaliteit en overlast, is volgens de gemeenten echter wel sprake van enige verbetering.

Het ministerie benadrukt in een begeleidende brief dat het niet reeel is na een jaar beleid al veel concrete verbetering te verwachten. Zichtbare vooruitgang op basis van de cijfers was in deze rapportages over het eerste jaar nog niet te verwachten, schrijft het ministerie in een toelichting. “Veel maatregelen zijn in 2010 ingevoerd en kunnen nog nauwelijks in de resultaten tot uitdrukking komen.”

Rapport ‘hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?

Over het algemeen hebben gemeenten meer geinvesteerd in tegengaan van ‘overlast’ en ‘criminaliteit’ dan in ‘school’ en ‘werk’. Dat concludeert het gemeentelijk samenwerkingsverband Marokkaans-Nederlandse risicojongeren na een inventarisatie van de inspanningen en resultaten in de betrokken gemeenten. De resultaten van deze inventarisatie zijn gepresenteerd in het rapport ‘hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’. Dit rapport is ook door Donner naar de Kamer gestuurd.

Bij de thema’s ‘voortijdig schoolverlaten’ en ‘werk’ wordt volgens dit rapport niet veel aandacht besteed aan een specifieke aanpak voor de Marokkaans-Nederlandse doelgroep. Gemeenten verwijzen op die thema’s vaak naar de reguliere activiteiten van bijvoorbeeld sociale diensten of jongerenloketten.

Op grond van de inventarisatie in de betrokken gemeenten, concludeert het rapport;

•  “Gemeenten beseffen dat het voor een effectieve aanpak nodig is te beginnen met het doorbreken van de anonimiteit van de risicojongeren. Daarom zetten zij, liefst permanent maar in ieder geval tijdens de kritieke uren van de week, functionarissen in die zich ophouden waar ook de jongeren zich bevinden. Het zijn de ‘extra ogen en oren’ op straat.
• Door de inzet in de wijk en dichtbij de jongeren, signaleren gemeenten sneller waar het met een jongere of groepen jongeren fout kan gaan en kunnen zij eerder en doeltreffender optreden.
• Voor het benaderen van (jongeren binnen) groepen, ontwikkelen zij een specifieke ‘groepsaanpak’.
• Voorwaarde voor een doeltreffende aanpak is dat, naast alerte signaleerders in de wijk, voldoende en professionele achtervang van alle relevante partners in de aanpak beschikbaar is. Dat lijkt het geval.
• Meestal zijn deze partners georganiseerd in een casusoverleg. De jongeren die door de straatcoaches of andere professionals in de wijk zijn gesignaleerd, worden daar ingebracht ter bespreking.“

Prestatie- en resultaatafspraken

Kritiek is er ook: “Gemeenten formuleren de doelen voor de aanpak van Marokkaans-Nederlandse risicojongeren vaak in abstracte termen (bevorderen, versterken, tegengaan, verhogen, etc.). In enkele gevallen worden ambities in concrete percentages genoemd. Gemeenten maken prestatieafspraken met uitvoeringsorganisaties voor wat betreft verwachte inspanningen, maar slechts incidenteel geven gemeenten aan ook te verlangen dat de interventies een bepaald (maatschappelijk of individueel) en meetbaar effect moeten behalen.”

Vergelijkbare kritiek kwam ook al naar voren in de eerdergenoemde uitzendingen van EénVandaag. Het ontbreken van prestatieafspraken en (afspraken over) meetbare resultaten gaat overigens niet alleen bij deze problematiek op. Uit een in september gepresenteerd onderzoek blijkt dat tweederde van de gemeenten moeite heeft met het maken van concrete en meetbare afspraken met gesubsidieerde instellingen en vaak worden deze afspraken überhaupt niet gemaakt.

Onderzoek

Alle gemeenten hanteren wel vormen van onderzoek voorafgaande aan, tijdens of na uitvoering van interventies en/ of trajecten. Ook geven sommige gemeenten volgens het rapport veel aandacht aan de evaluatie of monitoring van interventies die zich specifiek op de doelgroep richten. Hierop baseren zij vervolgens ook hun nieuwe beleid. Kleinere gemeenten kiezen eerder voor erkende (evidence-based) interventies waardoor ze niet zelf hun interventies met werkzame bestanddelen hoeven te ontwerpen en testen.

Specifiek of regulier beleid

Volgens het rapport ‘Hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’ heeft het ‘Marokkanenbeleid’ in de uitvoering meestal niet geleid tot specifiek beleid, maar tot het introduceren van specifieke aandacht voor de doelgroep binnen het reguliere beleid. ”Veel meer dan van ‘specifiek beleid’ kan daarom gesproken worden van het versterkenvan ‘cultuursensitiviteit’ binnen het reguliere beleid.”

Conclusie

In het rapport wordt geconcludeerd dat het beleid in de 22 gemeenten “ veel positieve inzet heeft opgeleverd”. De ‘cultuursensiviteit’ die de gemeenten vanuit de ‘Marokkanen-aanpak’ in hun beleid hebben geintroduceerd, zal ook andere niet-Westerse groepen ten goede komen en uiteindelijk de effectiviteit van het totale beleid.

Of het beleid op korte termijn tot resultaten zal leiden is volgens het rapport moeilijk te zeggen. “Het gaat om jongeren (en omgeving) met complexe problemen. Bovendien is het realiseren van een trendbreuk niet alleen afhankelijk van op de doelgroep gerichte interventies maar ook van de invloeden van andere zaken als algemene, maatschappelijke ontwikkelingen die los van deze doelgroep staan maar deze soms wel extra hard raken. Gemeenten hebben daar weinig invloed op, evenals op de inzet van de concrete, individuele professional wiens persoon in belangrijke mate bepalend is voor het al dan niet vinden van de juiste aansluiting bij de jongeren en gezinnen. Dit laat onverlet dat het aannemelijk is dat de gezamenlijke inspanningen positieve effecten zullen hebben.”

Alle 22 gemeenten willen die kennis en ervaring, op enigerlei wijze, implementeren in hun reguliere aanpak. De verwachting is echter dat vanwege de grote bezuinigingen bij het Rijk en de gemeenten, de toekomstige middelen niet zullen volstaan om alle nieuwe ontwikkelingen in het reguliere beleid te kunnen opnemen. Daarover maken sommige gemeenten zich volgens het rapport zorgen. De angst bestaat dat waardevol gebleken, maar te kostbare interventies zullen verdwijnen.

De betrokken gemeenten ontvangen tot eind 2012 geld voor de extra aanpak. Daarna stopt de subsidie. Donner schrijft dat de betrokken gemeenten resultaten zien van het geïntensiveerde beleid en dat zij daarom bereid zijn te blijven investeren in de ontwikkelde aanpak.

Vanaf 2012 wordt het beleid voor speciale doelgroepen afgeschaft, zoals vastgelegd in de Integratiebrief. De aanpak en de daarop gebaseerde maatregelen moeten daarom vanaf 2012 voor iedereen gaan gelden. “Afkomst speelt daarbij geen rol” schrijft Donner.

Wanneer het specifieke beleid verdwijnt en er ook geen resultaatafspraken worden gemaakt, zal het waarschijnlijk gissen blijven of het specifieke projecten voor Marokkaanse en Antilliaanse jongeren succesvol zijn geweest of niet. Discussies over het onderwerp zullen gevoerd blijven worden op grond van ‘beelden’ en minder op grond van ‘feiten’.

Ewoud Butter is freelance onderzoeker en schrijver en hoofdredacteur van Republiek Allochtonië

Lees of bekijk ook::

• Marokkaanse meisjes groeiend probleem (artikel vandaag in Binnenlands Bestuur)
• Uitzending Eénvandaag: project met Marokkanengemeenten mislukt
• Uitzending Eénvandaag: waarom zijn Marokkanengemeenten niet succesvol?
• ‘Het klopt dat het vooral Marokkanen zijn’
• Van Acker over de oorzaken en de aanpak van Marokkaanse jeugdcriminaliteit
• Tweedeling onder Atillianen en Arubanen in Amsterdam
• Allochtone probleemjongeren: populaire cultuur zegt meer dan etniciteit
• Geen verband tussen aantal allochtonen en criminaliteit in gemeenten
• Gemeenten met veel Marokkanen presenteren cijfers
• ‘Maak van ‘Marokkanenprobleem’ geen zelfversterkende spiraal’
• Voortijdig schoolverlaten vergroot kans op criminaliteit
• Schizofrenie komt bij (criminele) Marokkaanse jongens opvallend vaak voor
• Dossier allochtonen, criminaliteit en cultuur

Links naar de rapporten (alle links verwijzen naar de website van het ministerie van Binnenlandse Zaken); 

• Rapport ‘Marokkaanse Nederlanders 2011
• Rapport ‘Antilliaanse Nederlanders 2011′
• Rapport ‘Hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’

Gemeenten met Antiiliaanse en Marokkaanse Nederlanders

• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Amersfoort 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Amsterdam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Den Haag 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Eindhoven 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Lelystad 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Nijmegen 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Rotterdam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Schiedam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Tilburg 2011

Gemeenten met Marokkaanse Nederlanders

• Marokkaanse Nederlanders in Culemborg 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Ede 2011
• Marokkaanse Nederlanders in ‘s-Hertogenbosch 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Gorinchem 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Gouda 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Helmond 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Leiden 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Maassluis 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Oosterhout 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Roosendaal 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Utrecht 2011
• >Marokkaanse Nederlanders in Veenendaal 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Zeist 2011

Gemeenten met Antilliaanse Nederlanders

• Antilliaanse Nederlanders in Almere 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Breda 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Capelle aan den IJssel 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Den Helder 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Dordrecht 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Groningen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Hellevoetsluis 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Leeuwarden 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Spijkenisse 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Vlaardingen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Vlissingen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Zoetermeer 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Zwolle 2011

Ruim een week geleden maakten wij, als stuurgroep Brabant Culturele Hoofdstad 2018, bekend dat we erover nadachten om aan de gemeenteraden en Provinciale Staten voor te stellen om Eindhoven voor te dragen als gemeente die namens ons volgend jaar het Bidbook moet indienen. Dat wordt steeds meer actueel omdat het artistiek team druk doende is dat Bidbook samen te stellen en zich goed oriënteert op onze sterke en zwakke punten in dat proces. Sondering bij de Europese Commissie, het ministerie van VWS, juryleden en andere direct betrokkenen maakte ons ook duidelijk dat het echt onvermijdelijk is dat het Bidbook door een stad moet worden aangeboden aan de Europese jury, zoals in de regelementen is vastgelegd en zeker nog tot 2020 zal gelden. Wel stelt de jury het zeer op prijs als het programma breed wordt gedragen door de regio en omliggende steden en zeker ook dat er samenwerking met andere partners binnen en buiten Europa wordt gezocht. En het feit dat de stad Essen destijds het bidbook indiende, maar dat iedereen weet dat Ruhr 2010 een event was waar alle Ruhrgemeenten intensief aan deelnamen, bewijst ook dat de indienende stad niet automatisch de hoofdrol speelt in het gebeuren rond Culturele Hoofdstad. Ook andere regio's bevestigen dit.

Wat ons stimuleerde om voor Eindhoven te kiezen was vooral dat deze grootste van de vijf deelnemende steden bij een Europese jury het meeste respect zou afdwingen en de verbinding tussen moderne post-industriele (culturele) stedelijkheid en traditionele kunst en cultuur het beste kan verbeelden. Ook al hebben alle andere partners ook zeer sterke punten in hun presentatie en ambities, Eindhoven kan als slimste stad ter wereld deze nominatie het beste binnen halen, lijkt ons. Bovendien heeft Den Bosch al haar handen vol aan Jeroen Bosch en dat zou juist contraproductief voor de nominatie kunnen werken en hebben Helmond, Tilburg en Breda een veel beperktere internationale uitstraling.

Ik werd afgelopen week nog eens bevestigd in deze voorkeur toen ik deelnam aan activiteiten in het kader van de Dutch Design Week in Eindhoven. In prachtige oude Philipsgebouwen, in indrukwekkende nieuwbouw, overal op straat en op pleinen en rondgereden door enthousiaste studenten in fraai gepimpte Mini's kon je overal je hart ophalen. Met productdesign, mode, film (van uiteraard Bredase deelnemers), architectuur en nog veel meer werden honderdduizenden bezoekers van heinde en ver ondergedompeld in deze hedendaagse cultuur. Een leuke opmaat richting 2018 en een stevige uitdaging voor alle andere partners van Brabantstad!

Vanaf maandag 24 oktober tot en met 3 november zijn op diverse busstations in Brabant OV-chipkaart Infoteams te vinden. Ze komen ook op het busstation in Breda. Hier kunnen reizigers terecht voor informatie en vragen over de OV-chipkaart. De teams attenderen reizigers tijdig over te stappen op de OV-chipkaart, want op 3 november verdwijnt de strippenkaart definitief.

lees verder

Binnenhaven van Duisburg 

De afgelopen 3 dagen hebben we met de mobiliteitswethouders van BrabantStad, samen met onze vaste netwerkpartners NS, Prorail, Rijkswaterstaat, Ministerie van I&M en de provincie, een bezoek aan het Ruhrgebied gebracht. En dat was wel even schrikken. Want Nordrhein-Westfalen telt net zoveel inwoners als heel Nederland; haar hoofdstad Düsseldorf heeft evenveel inwoners als Eindhoven, Tilburg en Breda samen, Duisburg heeft de grootste binnenhaven ter wereld en de handel tussen Nederland en deze deelstaat bedraagt aanzienlijk meer dan die tussen Nederland en de VS of China. Tegelijkertijd merkten wij dat de interesse van onze oosterburen in het versterken van hun verbindingen met Brabant maar ook met Venlo en Rotterdam oprecht waren.

Een belangrijk doel van ons werkbezoek was om te bezien hoe we de gezamenlijke infrastructurele knelpunten kunnen aanpakken zoals de Betuwelijn, de drukte op de Brabantroute, de armoedige enkelspoorverbinding tussen Eindhoven en Düsseldorf via Venlo en Mönchen-Gladbach en natuurlijk de enorme stroom vrachtwagens die vanaf Rotterdam dagelijks naar het Ruhrgebied rijdt en weer terug over de Brabantse snelwegen.
Over de binnenvaart hadden we minder te bespreken maar het maakte grote indruk om te zien hoeveel er rond Duisburg wordt geïnvesteerd om de duizenden containers die per trein en boot de Rijn afzakken daar over te zetten in trajecten naar de rest van Duitsland, Oost-Europa en zuidelijke Europese landen. Er wordt nu zelfs gebouwd aan een treinoverslagternminal waar de containers die per trein uit Rotterdam komen een op een overgezet worden op treinen die deze weer verder vervoeren, zodat de afhandeling en splitsing van goederenstromen niet meer in of bij Rotterdam hoeft plaats te vinden, maar zo'n 150 km verderop. Winst voor alle partijen en met het oog op de tweede Maasvlakte ook bitter noodzakelijk. Voor NRW/Duisport wordt de Rotterdamse haven echt als hun haven gezien.

Het geeft meteen zicht op een ander vraagstuk: hoe krijgen we deze onderwerpen hoog genoeg op de agenda van Berlijn want die moet de IJzeren Rijn en de Betuwelijn en andere vraagstukken weer afwegen tegen de belangen van Hamburg, Frankfurt, München enzovoorts. We kennen dat gevecht als geen ander waar we in BrabantStad op moeten boksen tegen de prioriteiten van de randstad. Daarom loont het zeker de moeite om samen op te trekken willen we in Brabant niet omkomen in de eindeloze rijen vrachtwagens en op- en overslaghallen.

Vanuit de ervaringen die het Ruhrgebied heeft als Europese Culturele Hoofdstad in 2010 hebben we ook een basis gelegd voor de versterking van de culturele samenwerking met het oog op 2018. De transitie van dit stoffige mijngebied naar een moderne en levendige culturele metropool heeft door het culturele-hoofdstad-avontuur een stevige implus gekregen. Onze transitie van agrarische structuur naar een kennismetropool zal er ook zeker van profiteren.

Station Breda bereidt zich voor op de verbouwing. De komende jaren verrijst een compleet nieuw en modern station.Een openbaar vervoersknooppunt waar reizen, wonen, werken en winkelen in één gebouw samenkomen. Waar mensen elkaar ontmoeten. Station Breda brengt mensen bij elkaar op een station dat past bij de allure van een hogesnelheidsverbinding.

lees verder

Van 17 tot en met 23 oktober staat Breda in het teken van de Donorweek. 

Op donderdag 20 oktober vindt een unieke actie plaats in Breda. Onder het motto Breda zegt Ja slaan de Gemeente Breda, het Amphia Ziekenhuis, diverse scholen en Donorvoorlichting van de Nederlandse Transplantatie Stichting de handen ineen. Hun gezamenlijke doel is om elke inwoner van Breda 20 oktober op een bijzondere manier de vraag ‘Ben jij al donor?' voor te leggen. 

lees verder

De Gemeente Breda plaatst ook dit jaar weer bladkorven. De bladkorven komen op dezelfde plaatsen als vorig jaar. Nieuwe aanvragen worden niet gehonoreerd.

De gemeente start met het plaatsen van de korven in de laatste week van oktober. De korven worden daarna op maandag, dinsdag en woensdag leeggemaakt. De gemeente probeert wekelijks op deze drie dagen alle bladkorven in de stad langs te gaan.

lees verder

Bezoek

De afgelopen weken en eigenlijk zelfs maanden hebben voor ons voor een groot deel in het teken van bezoek.

Het begon natuurlijk in het begin van het jaar met papa die ons kwam helpen met het verhuizen.

Goed en wel gesetteld veranderde ons landgoed in een camping. Ans en Jaques met in hun kielzog Christ en Engelien kwamen ons net gemaaide grasveld testen.

Dat brengt me bij de eerste uitstap in dit verhaal, het gras. In de maanden voor onze komst was er niets gedaan aan het huis maar ook niet aan de tuin. Aangezien de temperaturen in Portugal ook in de winter zeer redelijk zijn groeit alles eigenlijk gewoon het hele jaar door. Zo ook het gras… Dat stond dus meer dan een halve meter hoog. Nu hebben we een redelijke groot stuk land maar niet een evengrote ambitie. We zijn dus zeker niet van plan om alles helemaal netjes te gaan maken. Natuurlijke begroeiing noemen we dat dan maar! Maar het eerste deel van de tuin bestaat uit een boomgaard (en soms dus een camping). Een geschikte maaier hadden we niet maar wel gelukkig een naam van iemand die wel een bosmaaier heeft en daar ook mee kan omgaan. Twee (!!) volle dagen is hij bezig geweest met het maaien van dit deel van de tuin.

Terug naar het bezoek. De campinggasten wilde, na een paar weken genieten van ons landgoed en de nodige hulp te hebben geboden, ook de Algarve maar eens bezoeken. Dat gaf ons de gelegenheid om de volgende gasten te gaan ontvangen: Carola en Erny.

Kort na vertrek van deze twee kwamen Ans en Jaques weer terug om met ons de verjaardag van Iris te vieren en natuurlijk Marco, Saskia, Tom en Esmee op te vangen. Die kwamen proef draaien voor de zomervakantie. Als zij op ons huis en beestenboel komen passen en wij dat bij hun in Breda gaan doen.

Omdat aan alles een einde komt moesten Ans en Jaques maar weer eens naar huis. Ook MSTE hielden het na een weekje uitrusten weer voor gezien. Hiermee maakte ze plaats voor de tot op dit moment laatste gasten: Kritsa en Priscilla.

Inmiddels is de relatieve rust weer neer gedaald in onze quinta. Maar niet voor lang…

Opmerking:

reserveren is nog mogelijk. Informeer vooraf naar de mogelijkheden. Ontvangst op de quinta is alleen mogelijk indien niet reeds geboekt door anderen. Echter: tegen elkaar opbieden is altijd mogelijk, beheerders zullen dan aangeven welke Hollandse lekkernijen nodig zijn voor een goede kans op een bed en ontbijt.

Huis

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: de papieren zijn nog steeds niet in orde. Om het kort samen te vatten is er het volgende aan de hand.

Finanças (Belastingdienst) heeft in al zijn wijsheid besloten dat ons huis bestaat uit 1 huis. Klinkt logisch en dat is het ook. Maar…. wij hebben 2 huizen gekocht. We hebben ook twee hypotheken, twee cardanetas (Kadaster-inschrijvingen) en twee notariële akten. Dat er een tussendeur in de twee huizen zit die ze verbind doet daar niets aan af.

De dame van Finanças vond dat helemaal geen probleem: “dan ga je toch naar de bank voor een nieuwe hypotheek en die schrijf je dan opnieuw in bij de notaris”. Onze reactie komt, laat ik het maar samenvatten, neer op: ECHT NIET!!!

Voor de rest gaat het prima hier in het huis. Het is heerlijk om te wonen op een vakantie bestemming. De vogels vliegen af en aan (soms is het er een minder met dank aan Fonz) en onze eigen beestenboel is dolgelukkig. De bomen groeien vrolijk verder maar worden regelmatig voor bij gegroeid door het weelderig groeiende onkruid.

Het weer is dit jaar voor Portuguese begrippen wat wisselvallig. Lees niet constant warm en er valt ook regelmatig wat regen. Eigenlijk prima dus.

Neemt niet weg dat we de BBQ al bijna aan stukken hebben gestookt.

Verder is de keuken nog lang niet klaar. Het keukenblad juist opmeten en installeren lijkt werkelijk te moeilijk voor de mannen van Ikea en TNB.

Korte updates:

De kanaries die een nest hadden in onze conifeer hebben de jongen inmiddels  zien uitvliegen….Fonz ook.. 

De kippen groeien als kool maar leggen nog geen eieren.

Van de buren krijgen we echter meer dan voldoende eieren.

Onze groenten groeien hard, maar die van de buren harder. Dat betekent dat we vaak kilo's sla, snijbonen en tuinbonen krijgen. Ook de kippen worden door de buren niet vergeten. Regelmatig ligt er bij onze thuiskomst een halve moestuin in de kippenren.

Werk

Een van de onderwerpen die bij iedereen altijd erg leeft is hoe staat het met de zoektocht naar werk van Léon. Leuk dat iedereen zo meeleeft maar er is geen en ik herhaal geen zoektocht naar werk. Het werk stapelt zich hier dagelijks op. Naast het bijhouden van de dagelijkse zaken die normaal zijn in een huis geeft de omvang van ons landgoed ook wel voldoende afwisseling. Zo zijn daar maaien, snoeien, hakken, zagen, verven, schuren, vegen, etc..

Bovendien betaalt deze baan relatief goed in vergelijking met de rest van het land. Ik krijg namelijk kost en inwoning.

Dank dus voor het meeleven maar ik ben niet op zoek naar de speld in de hooiberg die werkloosheid heet, voldoende te doen.

www.youtube.com/watch?v=CVvGIWaogqk

Verhoog de kilometergrens van het leerlingenvervoer van twee naar vier kilometer. Dat was het voorstel van het college om ook op het leerlingenvervoer een bezuiniging van een ton in te boeken op een totaal budget van 1,9 miljoen euro. Er leek aanvankelijk weinig mis met het voorstel. De verordening bood namelijk ruimte om voor kinderen met een handicap een uitzondering te maken.

Het leerlingenvervoer is ooit ontstaan vanuit de gedachte dat voor kinderen die te ver van school wonen, busvervoer werd aangeboden. Het gaat dan om kinderen die om wat voor reden dan ook niet om de hoek op school kunnen. Het gaat in de praktijk om kinderen die vanwege een leerprobleem of een verstandelijke of fysieke beperking een speciaal onderwijstype volgen, zoals de Mytylschool. Maar ook om kinderen die de ouders om religieuze redenen naar een school van een bijzondere denominatie sturen. Of leerlingen die naar de Vrije School gaan.

En daar wringt de schoen. Kinderen met een beperking kunnen niet kiezen voor de school om de hoek. Zij zullen bijna altijd verder van hun school afwonen. Het is dus logisch dat voor deze leerlingen vervoer wordt aangeboden op het moment dat zij niet zelfstandig of met hun ouders/verzorgers naar school kunnen. Maar wat mij betreft houdt die overheidsverantwoordelijkheid op bij leerlingen waarvan de ouders kiezen voor een bijzonder onderwijstype of een excentrieke denominatie. Waarom zou de gemeente het vervoer moeten betalen voor ouders die hun kind persé naar, pak ‘m beet, gereformeerde Basisschool in Almerk willen sturen.

Bij het al dan niet toekennen van Leerlingenvervoer zou niet de afstand tussen school en thuis de bepalende factor moeten zijn, maar de vraag of leerlingen wel of niet zelfstandig of met hun ouders/verzorgers op school kunnen komen. Niet de kilometergrens dus, maar de individuele noodzaak. En met dit idee in het achterhoofd ging ik, samen met VVD-collega Thierry Aartsen (waarvoor hulde) aan de slag.

Nu laat de wetgever ruimte aan gemeenten om de kilometergrens zelf te bepalen, met een maximum bij zes kilometer. Of we hoog of laag springen, we komen er niet onderuit de leerlingen die naar Almkerk moeten, tegemoet te komen in de kosten. Maar voor alle leerlingen die korter dan zes kilometer van school wonen, geldt een bepaalde gemeentelijke beleidsvrijheid. Ons idee was dan ook om de kilometergrens niet ‘slechts’ naar vier, maar de maximale zes kilometer op te rekken, en op basis van individuele toekenningen de gevallen die vervoer nodig hebben te blijven faciliteren. Net zoals we dat nu al doen met vervoersaanvragen die in het kader van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (o.a. gehandicaptenvervoer) vallen.

Nu is het van belang de groep die alsnog leerlingenvervoer krijgt, goed te bepalen. Allereerst is de mate van beperking een belangrijke factor. Als een kind met rolstoel vervoerd moet worden, is vaak aangepast vervoer nodig. Kinderen met alleen een verstandelijke handicap kunnen vaak veel makkelijker door de ouders zelf gebracht worden. Maar als dat zelfde kind een agressieve stoornis heeft, of heel druk is, kan dat niet zonder begeleiding en is leerlingenvervoer weer wel geboden. Elk geval moet dus goed in beeld komen. Toegegeven, het zal niet één-twee-drie in kaart gebracht zijn.

De wethouder was aanvankelijk niet enthousiast. Maar werd dat meer en meer. CDA en D66 waren niet meteen enthousiast en vreesden te veel bureaucratie die zou leiden tot extra kosten. En PvdA en SP waren wel enthousiast, maar vreesden dat er mensen buiten de boot zouden vallen door een te strenge toepassing. Dus aan het begin van de vergadering was het nog zeer de vraag of het idee een meerderheid zou halen. Het was sjorren, trekken, duwen en lullen als brugman. Maar aan het eind van de vergadering is het voorstel van GroenLinks en VVD, tot mijn eigen verrassing, unaniem aangenomen.

Daarmee heeft de gemeenteraad in mijn ogen een goed en belangrijk besluit genomen. Daarmee heeft de wethouder een boeiende opdracht meegekregen. En daarmee heeft Breda straks als eerste gemeente een moderne, eerlijke, houdbare en goedkopere regeling voor het leerlingenvervoer.

Lees de Motie Leerlingenvervoer (pdf).

En toen mocht het Bredaas Museum de deuren sluiten. Want deze coalitie doet volgens sommigen natuurlijk niets liever dan welke voorziening dan ook het liefst tot de grond toe af te branden. Maar nee, de deuren sluiten, dat was nu net niet de bedoeling van een door GroenLinks en D66 ingediende motie over het museum.

Ik heb me als raadslid altijd hard gemaakt voor de positie die culturele voorzieningen en initiatieven in de stad hebben. Wat mij betreft geen onevenredige bezuinigingen op cultuur, zoals dat bijvoorbeeld landelijk door dit kabinet wèl gebeurt. Wij willen geen kaalslag of een grote kaasschaaf over het totaal aan cultuurbudgetten. Tot nu toe zijn de bestaande cultuurgelden dan ook in stand gebleven. En sterker, is er een extra investeringsintentie in het kader van Brabant Culturele Hoofdstad. Dat is in Nederland in deze bezuinigingstijd uniek.

Tegelijk echter, besef ik dat in deze tijd, waarin tal van gebieden geconfronteerd worden met forse budgetverlagingen, ook het beleidsveld cultuur niet geheel ontzien kan worden. Maar wat mij betreft geen ongerichte bezuiniging. Dus niet: tig initiatieven en culturele evenementen korten of de nek omdraaien. Dat zou naar onze mening namelijk desastreus zijn voor de culturele dynamiek in Breda. Dan kies ik er liever voor om binnen de cultuurbudgetten één scherpe keuze te maken. Eén scherpe keuze die een flinke besparing oplevert en die zo min mogelijk ten koste gaat van het maatschappelijk rendement dat cultuur in de breedste zin in de stad oplevert. Het oog viel al snel op een slecht draaiend museum: het Bredaas Museum.

Om de laatst vastgestelde cijfers over 2009 weer te geven: 19.849 bezoekers (doelstelling was 25.000) in het hoofdgebouw. In 2010 waren dit er aanzienlijk meer, omdat het succesvolle tweejaarlijkse evenement Breda Photo het hoofdgebouw gebruikte voor een deel van de exposities. Van de 20.000 bezoekers wordt een kwart behaald met verplichte bezoeken van schoolklassen. De maatschappelijke relevantie van het museum is, met zo weinig bezoekers, alles behalve optimaal.

Tegenover deze bezoekers staat een totale begroting voor het museum van 2,6 miljoen euro. Het grootste deel van dit geld gaat zitten in het beheer en onderhoud van een kostbaar gebouw op één van de duurste locaties van Breda. Een gebouw dat voor een groot deel gebruikt wordt als depot (opslagruimte) en voor een deel (derde verdieping) niet gebruikt wordt. En een gebouw dat niet aan de nieuwe museale eisen voldoet voor de opslag van kunst als erfgoed. Eigenlijk is het enige lichtpuntje voor het Bredaas Museum het succes van een aantal dependances. Uitstallingen in de Grote Kerk, de zilvercollectie in het Begijnhof en het beeld van Hercules (Vuile Jan) dat opgesteld staat in het casino behalen jaarlijks ruim het dubbele aantal bezoekers dan de tentoonstellingen in het hoofdgebouw. De dependances zijn hèt succes van een verder vrij slecht draaiend museum.

Nu snap ik als geen ander dat bezoekerscijfers alleen niet het geschikte meetinstrument zijn voor het afmeten van cultureel of maatschappelijk belang. Maar daar waar de doelstelling van het museum is om het erfgoed van de stad te ontsluiten aan de stad, weet het museum deze doelstelling niet op een succesvolle wijze te volbrengen. Dat heeft in mijn ogen vooral te maken met het feit dat een erfgoedmuseum oude stijl als concept niet meer aansluit bij de beleving van potentieel geïnteresseerden. Het museum moet naar een andere werkwijze toe: erfgoed ontsluiten via wisseltentoonstellingen op verschillende locaties. Locaties die een relatie hebben met het thema van de tentoonstelling. Het erfgoed wordt dan op een relevantere manier ontsloten, namelijk in een context waarin locatie, plaats en object elkaar versterken. Maar tot nog toe heeft het museum op dat vlak nog te weinig gedaan.

Ik ben ervan overtuigd dat een nieuwe formule meer mensen trekt en het huidige dure gebouw dan ook niet meer nodig is. Het depot kan verhuizen naar een opslagruimte op een veel minder dure locatie. Een depot dat wèl voldoet aan de huidige eisen van opslag. Dit kan een flinke besparing opleveren, tot wel één miljoen. Daarnaast kan de huidige werkwijze van het museum veel beter. Minder aankopen, gerichtere collectieopbouw en betere scholing van het personeel en een efficiëntere bedrijfsvoering.

Daarom stond mijn handtekening onder een motie van GroenLinks en D66. Om de discussie over een toekomstvast museum dat wèl relevant is voor de stad eindelijk eens van de grond te tillen. En ja, een museum dat daarmee ook een bijdrage levert aan de bezuinigingsopgave van de stad. Een kleiner, beter museum. Ik ben ervan overtuigd dat dat gaat lukken.

In 134 landen is maandag j.l. op hetzelfde tijdstip 12.18 pm een 'wake-up call' verstuurd naar evenzovele politieke leiders om aan te dringen op resultaten in Kopenhagen later dit jaar. Er waren in totaal 2632 acties op alle continenten, waarvan ongeveer 40 in Nederland, onder andere in Groningen, Hoofddorp, Tilburg, Eindhoven, Breda en Roosendaal.In Londen wisten de actievoerders een