Vandaag heb ik samen met Chiel Rottier onderstaande schriftelijke vragen ingediend.

Afgelopen week bleek uit een onderzoek van de Europese Commissie dat de woonlasten in Nederland de hoogste van Europa zijn. (http://www.socialsituation.eu/WebApp/ResearchNotes.aspx). In Nederland slokken de woonlasten gemiddeld 30,9% van het besteedbaar inkomen op, terwijl het Europese gemiddelde 22,2% is. Met name huurders hebben met een percentage van 38,7% een hoge woonlastenquote. Opvallend is ook de hoge woonlastenquote van de 20% huishoudens met de laagste inkomens in Nederland: bijna de helft (47,4%) van hun besteedbaar inkomen gaat op aan woonlasten.
Ondanks dat een aantal uitkomsten niet helemaal als een verrassing kwam is GroenLinks geschrokken van de uitkomsten van dit onderzoek. De Woonbond stelt in een reactie dat de woonlastenquote omlaag moet naar maximaal 25% van het besteedbaar inkomen.

Wij gaan ervan uit, dat u kennis heeft genomen van dit onderzoek van de Europese Commissie. De GroenLinks fractie heeft naar aanleiding van dit onderzoek de volgende vragen:

1. Heeft het college inzicht in de woonlastenquote van Utrechters in zowel koop- als (sociale) huurwoningen? GroenLinks is vooral geïnteresseerd in de cijfers voor de Utrechtse huurders, omdat huurders kennelijk het hardst getroffen worden.

1. Indien deze cijfers bekend zijn, kunnen we deze dan krijgen? Indien deze niet bekend zijn, deelt het college dan de mening van GroenLinks, dat deze onderzocht moeten worden als onderleggers voor het volkshuisvestings- en armoedebeleid.

1. Is het college het met ons eens dat de een woonlastenquote van boven de 25%, met name voor mensen met een laag inkomen, onwenselijk is?

1. Welke maatregelen denkt het college te kunnen nemen - alleen, dan wel in overleg met corporaties - om deze omlaag te krijgen?

1. Kunt u ons informeren over het aantal huurders van corporaties, dat een betalingsachterstand heeft t.a.v. de huur en de energiekosten, om welke totaal bedragen dat gaat en tot hoeveel deurwaarder acties, afsluitingen en huisuitzettingen e.e.a. in 2009 en de eerste helft van 2010 heeft geleid.

1. Is het college het met ons eens, dat de uitslag van dit Europees onderzoek een extra reden is om bij herstructurering - binnen de goedkope en betaalbare woningvoorraad - grootonderhoud of renovatie tot uitgangspunt te nemen en een terughoudend huurbeleid te bepleiten bij verhuurders.

7. Is het college bereid aan te dringen bij een nieuw kabinet om maatregelen te nemen de woonlastenquote in Nederland omlaag te krijgen?

De gemeente Ede staat voor een zware opgave. Er moet tot 2014 12 miljoen euro worden bezuinigd. Een fors bedrag. Deze bezuinigingen verschijnen als donkere wolken aan de horizon. Maar linksom of rechtsom, het gaat de komende jaren pijn doen in de portemonnees van de inwoners van Ede. Hoe pijnlijk ook, de gemeenteraad zal moeten kiezen.

 

Juist onder moeilijke omstandigheden kan een gemeentebestuur laten zien wat ze waard is. En juist nu valt dit college bij de eerste de beste vuurproef door de mand. Ze doet voorstellen waarbij:

 

o     niet naar de lange termijn wordt gekeken

o     het sociale hart weg wordt gehakt uit de gemeente en

o     geen oog is voor natuur en landschap.

 

Maar omdat er geen helder kader is kunnen de keuzes niet worden uitgelegd. En dan komen vragen boven die eigenlijk niet te beantwoorden zijn zoals:

o     Waarom wel bezuinigen bij het Luntersche Buurtbosch en niet bij de Edese bossen?

o     Waarom wel bezuinigen bij de Oude Hofstede of zorgboerderij De Proosdij en niet bij de schaapskudde

 

Het college schrijft wel dat sportclubs en vrijwilligers als het cement in de samenleving worden gezien en dat minima kunnen rekenen op steun maar in de praktijk is dit toch wel even anders want voorzieningen als

 

o     Witgoedregeling voor minima

o     Computerregeling voor minima

o     Collectief vraagafhankelijk vervoer voor ouderen

o     Welzijn en zorg voorzieningen voor ouderen

o     Schoolzwemmen

 

worden gewoon wegbezuinigd. En dat terwijl een goede minimaregeling veel leed kan opvangen.

 

GroenLinks/PE kan zich totaal niet vinden in de door B&W voorgestelde begroting en maakt andere keuzes om de bezuinigingen het hoofd te bieden. Voor GroenLinks/PE is het sociale aspect en het milieu van immens belang zijn. De eerder genoemde voorzieningen voor jongeren, ouderen en minima willen wij handhaven. Verder zijn de ecologische verbindingszones essentieel om de gevolgen van de klimaatverandering het hoofd te bieden. Hier moet je dus nu aandacht aan geven anders zijn de gevolgen niet meer te overzien. Daarnaast past milieueducatie bij een gemeente die zichzelf graag groen noemt en millenniumgemeente is. Ook dit moet je dus handhaven.

 

Volgens GroenLinks/PE kan worden bezuinigd op:

 

o     Grote projecten als Spoorzone en Veluwse poort,

o     Kenniscampus Zandlaan

o     Akoestiek raadszaal

o     Citymarketing

o     Hoeven (semi) gemeentelijke kantoren niet op A-locatie te staan.

o     Als je meer thuis werkt en flexplekken gebruikt kunnen hele kantoren in de verkoop.

o     Als NS station “Veenendaal - De Klomp” een regio functie en P&R station wordt kan auto parkeren bij Ede - Wageningen worden ontmoedigd door ervoor te laten betalen. Er is genoeg OV naar het station toe.

o     In plaats van de grond voor sociale woningen duurder te maken zoals nu wordt gedaan, maak je de grond voor ‘niet-sociale’ woningen duurder

o     Verkoop/verhuur snippergroen langs huizen. Onderhoud is duur en dit kan net zo goed door de bewoners zelf gedaan worden,

o      Vervang meer verkeerslichten door rotonden: die vragen geen stroom en onderhoud en hoeven niet vervangen te worden. De rotondes kunnen vervolgens worden verhuurd aan bedrijven.

 

Er moet werk worden gemaakt van een cultuuromslag. Inwoners, verenigingen en bedrijven kunnen meer worden betrokken bij de bezuinigingen. Nu is het vaak eenrichtingsverkeer en worden de bezuinigingen opgelegd. Vraag ook wat van inwoners en verenigingen en beloon activiteiten als:

o     het exploiteren van buurtvoorzieningen,

o     het beheer van de omgeving en

o     het onderhoud van het groen en de accommodaties.

 

Inwoners en verenigingen hebben veel expertise in huis die ze graag willen en kunnen inzetten. Mobiliseer die kennis. Daarmee voorkom je verschraling van de buurt.

    

“Een professor is volgens een bekende definitie een man die een andere mening toegedaan is.”
“Ein Professor ist nach der bekannten Definition ein Mann der anderer Meinung ist.”
~ Eduard von Hartmann

Het hieronder geschreven stuk is, hoewel anders opgeschreven, gebaseerd op de problematiek zoals die geschetst wordt in het volgende artikel:

Mobbing: Workplace violence in the Academy
Auteurs: Jeanmarie Keim, J. Cynthia McDermott (2010)

Pesten en mobbing op universiteiten
Ook op veel universiteiten is mobbing en pesten tijdens werk of college gebruikelijker geworden. Hoewel veelvoorkomend, wordt er zelden over gediscussieerd en wordt het niet altijd gemeld. Het artikel focust op academici die hun werk niet verzaken, maar ten onrechte worden weggewerkt. Ook focust het op ideeën van hoe academici kunnen reageren in zo een situatie.

Gevolgen
De gevolgen van psychosociaal geweld kunnen verstrekkend zijn: stress, burnout, ontslag, PTSS, soms zelfmoord. Het probleem is al meermaals gedefinieerd en er is voor gepleit door onderzoekers het serieus te nemen. Het gaat hierbij om herhaald/structureel, ongewenst gedrag, dat nare effecten teweegbrengt bij de gedupeerde. Hierbij spelen roddel, vernedering, isolatie en intimidatie een rol. Mobbing wordt in het artikel gezien als het fenomeen waarbij een groep mensen is betrokken, terwijl het bij pesten om een enkele agressor gaat. De auteurs noemen het gedrag hoe dan ook ongepast en onprofessioneel. Het beschadigt onnodig carrières en levens.

Welke academici worden de dupe?
Vooral de academici wiens visies, handelen of interesses niet overeenkomen met de meerderheid van de afdeling of de universitaire administratie kunnen de dupe worden. Een universiteit hecht volgens mij ook veel aan imago, dat altijd zo hoogstaand mogelijk moet zijn en blijven voor de buitenwereld. De auteurs hebben het hierbij over de opinie van de minderheid of de ‘outlier’, en hoewel deze dan niet incorrect is, wordt deze gezien als bedreigend of intimiderend, en daarmee niet te tolereren voor de dader, in plaats van als een waardevolle bijdrage aan de omgeving van intellectuele vrijheid. Wat blijft er op die manier nog van die vrijheid over, of is deze slechts betrekkelijk en beschikbaar als de visie van de meerderheid?
Ook de academici met goede evaluaties en publicaties kunnen de dupe worden, als deze publicaties zogenaamd niet in de juiste tijdschriften staan. De dader kan zich bedreigd voelen door de kwalificaties, het aantal publicaties, en de competentie van het doelwit. Deze eigen zwakheid verbergen zij door het doelwit als zwakker te zien, als eenvoudig te onderwerpen persoon.
Het komt natuurlijk ook voor onder studenten. De overeenkomst met mobbing onder de afgestudeerde academici/onderzoekers is dat het doelwit vaak op een manier anders is, die niet acceptabel is voor de grotere groep. De paradox ligt erin, dat het gaat om redenen die doorgaans als onbelangrijk worden afgedaan, maar die in geval van mobbing bijna consequent een rol lijken te spelen.
Het zou dus heel goed kunnen, dat veel hoogbegaafden dit zullen ervaren, aangezien zij niet altijd door hun omgeving worden begrepen. Of inzichten hebben verworven die voor de rest van de afdeling nieuw zijn. Juist op de academie, een plaats waar veel intelligentia rondlopen! Lees hier meer over hoogbegaafden en problemen op het werk.

Getalletjes
De getallen in de verschillende onderzoeken lopen nogal uiteen, maar ze indiceren allemaal hoe belangrijk het is om de fenomenen mobbing en pesten te bestuderen.

• Di Martino (2000): 53% werknemers United Kingdom zijn slachtoffer; en 78% getuigen; van de gepeste Finse werknemers heeft 40% bovengemiddelde stress, voelt 50% zich uitgeput, en heeft 30% zeer grote angst;
• Dunn (2003): mobbing ratio van 15% in de EU; 33% werknemers in Spanje zijn slachtoffer; 38% in de zorgsector van de USA; mobbing/pesten duurt gemiddeld 16.5 maand per slachtoffer; 67% van gedupeerden is niet eerder misbruikt;
• Schuster (1996): mobbing ratio 3.5 tot 5% in de EU;
• Hubert (2001): in educatiesector geeft 54% onprettige situaties met collega’s aan, en 41.6% tussen collega’s en bazen, resp. 2e en 1e plaats van alle sectoren;
• Einarsen (2000): werpt de vraag op of de angst en het gedrag van de slachtoffers al zo was voor het psychosociale geweld of dat dit een resultaat is (en waarschijnlijk zal het vooral het laatste zijn).

Fasen en omgevingsfactoren
De fasen in het mobbingproces worden naar Westhues (1998) beschreven:

1. Het doelwit verliest aan status en wordt vermeden.
2. Het doelwit krijgt al negatieve kritiek op kleine zaken of inconsequenties.
3. Een kritiek incident vindt plaats en het probleem escaleert, wat eigenlijk een formele aanpak vereist.
4. Het doelwit wordt ‘verhoord’ op de academie, en krijgt sancties.
5. Het doelwit wordt geëlimineerd door ontslag, pensionering, stress-gerelateerde medische kwesties of zelfmoord.

Een omgeving die vatbaar is voor mobbing:

• Het management negeert dergelijke problematiek of interpreteert het verkeerd;
• Niet onderscheiden wordt mobbing van andere vormen van onrust;
• Opgeven is het enige dat slachtoffers nog kunnen doen als oplossing van het waarschijnlijk eindeloze mobbing.

Dit kan in een complexe interactie van omgevingsfactoren, plaats- en persoonlijke factoren leiden tot pesten en mobbing.

Wat moet het doelwit doen, wat de universiteit?

• Het doelwit moet een betrouwbaar persoon vinden om het mee te overleggen, zoals iemand die familiair is met de academie, maar wel buiten betreffende academie staat om objectiviteit te bevorderen. Verder moet het doelwit nagaan of er echt nog iemand is op de werkplek zelf die betrouwbaar is, maar dit moet zeer zorgvuldig gewogen worden. De vertrouweling moet strategieën nagaan en analyseren hoe deze kunnen helpen, waarbij de controle niet verloren moet worden.
• De universiteit moet het probleem erkennen, vanwege het psychische leed en vanwege de kosten die ermee gemoeid zijn. Het probleem moet aangepakt worden en daarbij is kennis van zaken essentieel: hoe werknemers met elkaar om dienen te gaan. Ze moeten kennis hebben van mobbing en het universitaire beleid, maar er ook periodiek aan herinnerd worden. Er moet een anti-geweld beleid zijn met sterke verboden omtrent mobbing. Dan is het duidelijk wat er verwacht wordt, evenals dat consequenties voor degenen die zich aan mobbing schuldig maken duidelijk zijn.

Het volledige originele artikel ontvangen? Mail mobblogmail@yahoo.com

Politieke stilte, tenminste op gemeentelijk niveau, leidde er toe dat ik een paar weken geen blog heb geschreven. Maar deze week is er weer aanleiding genoeg. Dus welkom terug zou ik zeggen.

Prorail maakte bekend dat zij vooralsnog afziet van de verdubbeling van de Flevospoorlijn in Almere Poort (over andere delen van het traject werd in de perspublicatie (Het Parool) niets gezegd). Dit besluit heeft alles te maken met de onzekerheid in/uit Den Haag. Daar loopt men tegen forse kostenoverschrijding aan van deze verdubbelingsslag en minister Eurlings is niet van plan om dit voor zijn rekening te nemen. Klinkt op zich logisch nu het kabinet demissionair is en een nieuwe regering fors gaat bezuinigen.

En als we een rechtse regeringsmeerderheid krijgen dan zal asfalt eerder prioriteit krijgen dan een spoorlijn. De autolobby liep zich deze week in de pers ook al warm. Zij verheugen zich zeer op een rechts kabinet.

Voor Almere is 'alleen' asfalt volstrekt onvoldoende. Het huidige inwoneraantal en de autonome groei van de stad tot zeker 250.000 inwoners vraagt om investeringen in het spoor. In de treinen tijdens de spits doen zich ondertussen Japanse taferelen voor en dat is op langere termijn zeker onwenselijk. Zeker ook als we onze stad aantrekkelijk willen houden voor nieuwe inwoners en bedrijven.

Het vorige college (en ondertussen ook ons nieuwe college) en de vorige regering gaven hoog op van de ambitie om de stad te laten groeien naar 350.000 inwoners. Verdubbeling van de Flevolijn was zonder meer een gegeven (?) en een nieuwe IJmeerverbinding stond hoog op het verlanglijstje. Alleen toen het 'groeicontract' getekend moest worden, deed Eurlings van de laatste lijn al een beetje af. Maar Almere bleef, in meerderheid, geloven dat ook dat wel goed zou komen.

En nu blijkt zelfs de Flevolijn geen gelopen koers, met wat voor vertrouwen zien we de Schaalsprong op dit moment nog tegemoet? Ik had al zo'n mijn twijfels. Wie, in de Almeerse politiek, zal zich nu verder zorgen gaan maken?

Sinds 2 jaar is er een nieuwe Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO). Een wet die bedoeld was om Alles Beter Te Maken. Korte procedures, meer op lokaal niveau, digitalisering bestemmingsplannen voor betere toegankelijkheid voor burgers, het kan niet op allemaal.

Eén van de nieuwe elementen was het projectbesluit. Deze vervangt de oude “Artikel 19″-procedure. Hiermee kan een kleine wijziging in een bestemmingsplan worden gemaakt, zonder dat het hele bestemmingsplan over moet. Een projectbesluit is in de praktijk hetzelfde als een bestemmingsplan zelf.

Bestemmingsplannen zijn belangrijk: het gaat om de (juridische) zekerheid over de eigen omgeving, wat er wel en niet gebouwd mag worden. Het is dan ook niet voor niets dat de gemeenteraad over bestemmingsplannen moet beslissen. Een bestemmingsplan raakt burgers heel direct, en de verschillende belangen kunnen botsen en moeten democratisch gewogen worden.

Maar nu komt het: in de vorige periode vond een meerderheid van de Raad het prima om de bevoegdheid over een projectbesluit te beslissen bij het College te leggen. Gezien de zwaarte van een projectbesluit – vrijwel dezelfde procedures als in een bestemmingsplan – en de gevolgen – je mag pas leges innen als het projectbesluit ook in het bestemmingsplan is opgenomen – leek het de fractie van GroenLinks beter om ook het projectbesluit door de Raad te laten nemen. Ook 50+, D66 en de SP waren dat. Door de toezegging van de wethouder dat er spaarzaam met projectbesluiten omgegaan zou worden steunde een meerderheid het delegeren naar het college.

En dan kom je nu bij de vraag wat “spaarzaam” dan eigenlijk is. Inmiddels zijn er projectbesluiten langsgekomen over de Oostpolder, het nieuwe zwembad, de ambulancepost van de RAD, en een fietsverbinding met de Zuidwestelijke Randweg. Voor iets waarvan het College nog geen 2 jaar geleden aangaf dat het eigenlijk niet zo’n handig instrument is vrij veel. En dan gaat het ook nog om zaken die in meer of mindere mate ophef veroorzaken.

Wat mij betreft wordt er nog eens goed nagedacht door de raadsfracties of het delegeren van deze bijna-bestemmingsplannen naar het College vanuit onze taken als gemeenteraad – kaderstellend, controlerend en volksvertegenwoordigend – wel een gewenste zaak is, nu in korte tijd al 4 ingrijpende projectbesluiten zijn genomen.

Geacht college van burgemeester en wethouders,
Beste Aat, Hans, Ton, Jaap en Erik,

Dit voorjaar hebben jullie onze gemeente weer eens mooi communicatief op de kaart gezet met het twitter verbod voor wethouders. Maar, ter compensatie, zouden jullie een weblog gaan bijhouden. Als de eerste bloggende politicus in Dronten (mijn eerste post was op 19 maart 2004) heb ik de hele zomer lang nagelbijtend zitten wachten op jullie eerste blogje. Hoe meer bloggende Dronter politici hoe beter.

Helaas blijft het oorverdovend stil. Niet dat het verrast, wel stelt het teleur. Want juist de rustige zomermaanden waren voor jullie toch een mooi moment geweest om eens lekker te oefenen met een weblog en eens voorzichtig een eerste blogje te posten. Want nu moeten we allemaal hard aan de bak, zijn jullie druk met de ombuigingsvoorstellen waarop we moeten gaan bezuinigen en de begroting van volgend jaar. Kortom, drukte weer alom.
Maar kennelijk ontbreekt de werkelijke wil in het college om iets aan de meer directe (moderne) communicatie met onze inwoners te doen. Niet twitteren, niet bloggen, laat staan hyves of facebook. Allemaal veel te modern en eng vermoedelijk.

Graag zou ik jullie toch nog even willen wijzen op een weblog van een jonge inwoonster van onze gemeente: Maaike. Gisteren plaatste ze een blogje over de twitterende raadsleden in Dronten:

Sinds ik me ben gaan interesseren in wat er in politiek Dronten gebeurd kijk ik anders tegen de gemeente aan. Mijn haat-liefde verhouding met Dronten is niet veranderd, dat zal ook wel niet zo snel gebeuren. Toch ben ik iets positiever gaan kijken naar de gemeente. Dit komt vooral door de twitterende gemeenteraadsleden.

Ik citeer verder:

Het verbaasde om te zien hoe de leden van de Christenunie, Groenlinks en de PVDA goed met elkaar om konden gaan. Hoe het normale voetbalhooligan gedrag wat normaal tussen leden van partijen hangt hier totaal niet zichtbaar was.
Het verbaasde me dat ik antwoord kreeg op mijn vragen en hoe serieus ze me namen, hoe hartelijk ze reageerden, hoe ze confrontaties en discussies niet uit de weg gingen maar aan gingen.

Je mag van mij heel Dronten afkraken, maar deze mensen hebben mijn vertrouwen in de gemeenteraad gewonnen.

Misschien, heel misschien kan het college in al haar wijsheid nog eens het twitter-besluit en de niet uitgevoerde blog-toezegging heroverwegen en een voorbeeld nemen aan haar raadsleden? Misschien is het toch wel een medium wat effect heeft op de zo vaak besproken kloof tussen de burger en de politiek en de gemeentelijke overheid in een positief daglicht kan stellen.

Ik kijk met grote spanning uit naar jullie massale getwitter en weblogs. Ons motto tegenwoordig is ‘Dronten geeft je de ruimte’. Dan moet het ook zijn: Dronten geeft nieuwe digitale media de ruimte. Toch?

Hartelijke groet,
Paul

ps. Ere wie ere toekomt: wethouder Engelvaart twittert als privépersoon Hans er lustig op los. Heel goed Hans, ga zo door! Hopelijk ook snel weer als wethouder.

Hoewel ik eigenlijk nog midden in de Zomeravond koffie zit, omdat voor de zomer de start van het politieke seizoen pas tegen 14 september gepland stond, gaan we weer beginnen. Er moet volgende week een burgemeester worden herbenoemd en dus mag de gemeenteraad komen opdraven. Om deze avond nog wat nuttiger te maken is er meteen de eerste commissievergadering van het politieke seizoen omheen gepland. Een bijzondere wat mij betreft omdat het presidium vanmorgen heeft besloten dat het de eerste zal zijn met mij als voorzitter.

Gisteravond was er een informele barbecue van de gemeenteraad met raadsleden, college en burgerraadsleden. Met name het laatste maakt me blij omdat ik de afgelopen jaren als burgerraadslid er voor heb gestreden dat op dit punt de verschillen tussen raads- en burgerraadsleden worden gelijk getrokken. In de dagelijkse politiek is dat verschil niet zo groot, behalve dat burgerraadsleden niet deelnemen naar gemeenteraadsvergaderingen. Maar wel zeer actief in de commissies en alles er omheen. Ik heb eerder al aangekondigd er een motie over in te dienen als dit niet zou gebeuren. Ik ben erg blij dat het niet zo ver heeft moeten komen.

Het jaar dat voor ons ligt wordt spannend, zeker niet leuk want er zullen pijnlijke besluiten genomen moeten gaan worden. Dat is onvermijdelijk ben ik bang. Maar de onderlinge verstandhoudingen zijn goed (met verschil van politieke opvatting) en dat is belangrijk als je samen toch vooruit wil met onze mooie gemeente. Dat gaat ook vast goed komen, maar niet zonder strijd. Ik heb er zin in!

De kastanjeboom waar Anne Frank op uit keek (waar zij in haar dagboek drie keer melding van maakte), en die al eerder op sterven na dood was, heeft het definitief begeven. Hij is vermoord door een windvlaag en keurig omgevallen zonder verder een mens of het Achterhuis kwaad te doen. Hij bleek van binnen totaal aangetast door een of andere zwam. De natuur is onverbiddelijk.

Daarmee verdwijnt wel een Anne Frank-icoon, waar heel veel om te doen is geweest. Elke suggestie dat de boom beter geveld kon worden stuitte op een opstand van betrokkenen, omwonenden en Anne Frank-gelovigen. Het vellen van de boom was heiligschennis, waarna alles in het werk werd gesteld om de oude kastanjereus in leven te houden. Begin jaren negentig had wethouder ten have al eens de woede van zijn collega's op de hals gehaald door in een onbezonnen ogenblik te melden dat de gemeente de boom wel steunde. Zij collega's vonden dat hij voor zijn beurt had gesproken en meende dat er van steun voor een rotte boom geen sprake kon zijn. Alleen, toen burgemeester Van Thijn om zich heen keek in het college en vroeg wie dit nieuws naar buiten wilde brengen, zweeg een ieder wijselijk. Aan een Anne Frank-oproer wilde niemand zijn vingers branden. Zo kostte de eerste reddingsoperatie de gemeente Amsterdam ruim 3,5 ton.

Op AT5 zag ik een filmpje waarin medewerkers van de Anne Frank Stichting stukken boom naar binnen aan het sjouwen waren, al ware het relikwieën. De stukken vermolmd hout zullen ongetwijfeld tot de collectie worden toegevoegd, en vast en zeker staat er dan ooit iemand op om te op te eisen om dat de boom niet in de tuin van de stichting stond (maar bij de buren) en de Anne Frank Stichting zich deze relikwieën op deze dag onrechtmatig heeft toege-eigend. Dat kan nog wel eens een flinke rel worden.

Wie nog eens wil lezen wat Herman Vuijsje en ik in het recente boek Het Anne Frank Huis. Een biografie hebben geschreven over de boom, kan hier klikken.

Voor de berichtgeving over de boom, kijk op: www.nu.nl.

Het is een rare dag voor vrijwilligers en sympathisanten van het Antje Drijver Paviljoen. Vandaag is namelijk bekend geworden dat dit geweldige initiatief de deuren moet sluiten. Het bestuur heeft zojuist een brief op haar website geplaatst gericht aan het College in Utrecht. Deze brief legt de situatie heel duidelijk uit! Meer lezen →

De politiek is er snel bij, gelukkig. Hopelijk gaat het helpen. Leefbaar Utrecht heeft nieuws over de sluiting van het Antje Drijver Paviljoen ook te horen gekregen en heeft vandaag al direct (schriftelijk) vragen hierover gesteld aan het College. Meer lezen →

Bezuinigingen, in politieke taal ‘ombuigingen’ genoemd, staan in alle gemeenten op de agenda. Ook in Lochem, waar het college nu haar collegeplan bijna af heeft en de raad een start maakt met een stevige toekomstvisie. De sfeer is volkomen omgeslagen in vergelijking met 4 jaar geleden. Waar we toen als wethouders nog extra investeringen deden is nu de uitdaging om, op een flexibel budget van zo’n 20 miljoen een 3 miljoen te bezuinigen. De inkomsten van het rijk, de bouwleges en exploitatie van nieuwe ontwikkelingen zoals bedrijventerreinen en nieuwe wijken zijn beduidend lager. Gaan we nog harder voor ‘ groei’, tegen de trend in? Want de economie gaat wel weer aantrekken en stilstand is achteruitgang. Of zoeken we een andere financiele basis? De control gerichte afdelingen financien staan voor de uitdaging om economisch te denken.

Kan de overheid ‘commercieel’ denken? In een vorige weblog noemde ik al een andere vorm van bomenbeheer. Niet meer ‘conserverend’ maar ondernemend. Volgende week start het gesprek in de gemeenteraad hierover. Maar als de raad het eens is… dan zal de cultuur van de organisatie nog ‘om’  moeten en samenwerking (publiek/privaat) met noodzakelijke partners volwaardig ontwikkeld moeten worden. Spannend zal het worden als we een monumentale beuk voor het gemeentehuis hebben staan die eigenlijk geen toekomst meer heeft, maar de schimmel zit er nog niet in. Kappen die boom, want nu is ze nog geld waard. En dan een stevige nieuwe terug zetten.

Een ander voorbeeld is ons gemeentehuis. Een stevige discussie in de gemeenteraad over het investeringsbedrag dat absoluut niet overschreden mag worden. Duidelijk een financiele discussie, beperkt door een sterke wens van de raad om te controleren. Maar stel: je kan met een miljoen meer een investering doen in duurzaamheid (bv. energiebesparing en duurzame energie) die zich in tien jaar terug verdient. Je schrijft die investering af over de technische afschrijvingsperiode. Voor zonnepanelen bv. 25 jaar, bij de schil van het gebouw bv. 40 jaar. Dan heb je een businesscase, zeker met een prijsstijging van fossiele energie van gemiddeld 5% de komende jaren. Je kijkt dan feitelijk niet alleen naar de investering, maar veel eerder naar de exploitatielasten! Waarom gaat dat zo lastig?

Een ander voorbeeld is Total Cost of Ownership. Waarom is het zo lastig om met duurzame verlichting aan de gang te gaan? Omdat de aanvankelijke investeringen zo hoog zijn? Nee, omdat we die investeringen niet afzetten tegen onderhoud en elektriciteitskosten op de lange termijn (zoals technische afschrijvingstermijn). Voor een kleinere gemeente is het verschrikkelijk lastig om investeringen en exploitatie in een budget te combineren. Die stap is wel wezenlijk, als we anders willen kijken naar lasten en baten.

Een laatste voorbeeld: Onze 13.000 huishoudens betalen zo’ n 1000 Euro/jaar aan elektriciteit. 13 miljoen Euro, een bedrag dat jaarlijks met zo’n 5% zal stijgen. Instellingen en bedrijven doen daar zeker nog een 10 miljoen Euro bij. Die 23 miljoen Euro/jaar gaat onze gemeente ‘uit’, naar energiebedrijven die hiervan hun (op zich legitime) business van maken. Maar waarom gaan we dat geld niet ‘binnen’ houden, bv. door megawatts aan duurzaam vermogen in zonne- en windenergie neer te zetten. Ja, voor de zon is (zeker bij grote schaal) het rendement al duidelijk, maar waarschijnlijk is die voor de wind nog beter. Dat is een stroom geld die voor een belangrijk in je gemeenschap geinvesteerd zal worden. Afhankelijk van de opzet (cooperatieve energievereniging?) bv. 50% van het rendement in een revolving fund voor lokale duurzame ontwikkeling. Er onstaat een andere economie!

Zo kan je door gaan. Europese samenwerking, investering in zorgnetwerken, een businescase voor een effectieve bibliotheek die informatie in de markt zet. Voor een dergelijke gemeentelijke economie zal een gemeentelijke organisatie anders moeten denken en zal een afdeling financien aangevuld moeten worden met een afdeling economische zaken. En die afdeling zal ‘economie’ in brede termen moeten definieren en innovatie centraal hebben in haar missie.

Alleen dan kunnen we werkelijk uit de oneigenlijke dilemma’ s over groei en krimp komen.

Share on Facebook

Gisteren kwamen de antwoorden op de door mij gestelde vragen aan het college betreffende de FIFA-regelgeving binnen. De antwoorden zijn in overeenstemming met het beeld dat alle betrokkenen in de media brengen: er is veel heisa om niets, het WK wordt gewoon binnen onze regels en wetten georganiseerd en de financiële risico’s worden nog wel opgelost.

Op mijn vraag naar de financiële gevolgen en risico’s werd verder nauwelijks ingegaan. Het college rept met geen woord over de kosten van uitbreiding van de Grolsch Veste (40 miljoen Euro), terwijl uit andere stukken blijkt dat de speelsteden verantwoordelijk zijn voor 60% van de betreffende kosten. Ook de kosten van alle ondersteuning aan de FIFA worden niet genoemd. Dit terwijl de FIFA toch duidelijk verlangt dat er o.a. geheel belangeloos een volledig, met ‘state-of-the-art’ apparatuur ingerichte kantoorruimte ter beschikking wordt gesteld, dat er ambtenaren worden vrijgemaakt en dat nutsvoorzieningen gratis beschikbaar moeten zijn. (zie Host [...]
lees verder...

Op haar blog heeft Pamela Geller de sprekerslijst voor het protest op 9/11 tegen de “mega mosque at Ground Zero” gepubliceerd. Pamela Geller is directeur van Stop Islamization of America (SIOA) en initiatiefneemster van de protestdemonstratie tegen de bouw van deze “mega moskee op Ground Zero”.

De sprekerslijst bestaat, zo wordt ons beloofd, uit “World leaders, prominent politicians and 911 family members “.
Ik stel ze hierbij aan u voor met de naamgeving [in vet] zoals die op Geller’s blog Atlas Shrugs en de website van SIOA wordt gebruikt. 

Ambassador John Bolton

John Robert Bolton werd op 20 november 1948 in Baltimore (Maryland) geboren.
Werkte tijdens de regeringen van Reagan en Bush binnen het State Department, het Departement van Justitie en de USDAID (U.S. Agency for International Development). Onder de regering Bush was hij staatssecretaris voor Wapenbeheersing en Internationale Veiligheid tot hij op 1 augustus 2005 tijdens het reces van het Congres door president Bush werd benoemd tot ambassadeur bij de Verenigde Naties. Op 4 december 2006 stapte hij daar zelf op.

John R. Bolton verwierf als VN-ambassadeur internationale bekendheid met uitspraken als

There is no such thing as the United Nations. There is only the international community, which can only be led by the only remaining superpower, which is the United States.

The Secretariat Building [het VN-gebouw, CB] in New York has 38 stories. If you lost ten stories today, it wouldn’t make a bit of difference.

John Bolton Bolton is thans maat bij het American Enterprise Institute (AEI), commentator voor Fox News en associate van het kantoor in Washington D.C.  van juristenbureau Kirkland & Ellis. Daaraast is hij betrokken bij een groot aantal conservatieve ‘think tanks’ en politieke instituten, waaronder de Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA), het Project for the New American Century (PNAC), het Institute of East-West Dynamics, de National Rifle Association (NRA), US Commission on International Religious Freedom en de Council for National Policy (CNP).

Newt Gingrich

Newton Leroy “Newt” Gingrich kwam op 17 juni 1943 als  Newton Leroy McPherson in Harrisburg (Pennsylvania) ter wereld.
Hij was van 1995 tot 1999 Speaker van het House of Representatives en was in deze tijd hèt gezicht van de Republikeinse oppositie tegen president Bill Clinton. In 1999 werd hij door Time Magazine gekozen als Person of the Year voor zijn rol in de ‘Republikeinse Revolutie” in het Huis van Afgevaardigden, waarmee een eind kwam aan de veertigjarige hegemonie van de Democraten.

Kort na de verkiezingen van 1998, waarbij de Republikeinen vijf zetels verloren, diende hij zijn ontslag als volksvertegenwoordiger in. Sindsdien zet hij zijn politieke loopbaan voort als politiek analist en consultant en schrijft hij over onderwerpen die op de regering betrekking hebben. Hij is fervent tegenstander van president Obama. Onlangs was hij oprichter van American Solutions for Winning the Future, een 527 group.

UPDATE: De woordvoerder van Gringrich heeft inmiddels laten weten dat deze niet op de protest-demonstratie zal spreken en dit ook nooit van plan is geweest. Lees meer.

NY Senator Candidate Gary Berntsen

De op Long Island (New York) geboren Gary Berntsen is oud-officier van de Central Intelligence Agency (CIA), waar hij van oktober 1982 tot zijn pensionering in juni 2005 werkte. In deze periode was hij locatiedirecteur en leidde hij een aantal van CIA’s belangrijkste operaties van de afgelopen jaren, waaronder de Amerikaanse reactie op de bomaanslag op de Amerikaanse ambassade in Dar-Es-Salaam in 1998 en de terroristische aanvallen op 9/11. Hij werd in 2000 onderscheiden met de  the Distinguished Intelligence Medal en in 2004 met de Intelligence Star.
In juli 2005 sleepte hij de CIA voor de rechter omdat deze de termijn zou overschrijden die de CIA heeft om manuscripten te beoordelen. Zijn boek Jawbreaker, waarin hij het Amerikaanse leger verwijt dat Bin Laden door haar gebrek aan inzet niet in Tora Bora werd gearresteerd, verscheen in december 2005. In 2006 klaagde hij de CIA aan, omdat deze het manuscript zou hebben gecensureerd met de bedoeling het onleesbaar te maken.
Van juni 2007 tot juni 2008 was hij burgeradviseur in Afghanistan voor de door de NAVO geleide ISAF inzake IED’s (bermbommen). Hij treedt regelmatig op Fox News en CNN op als deskundige op het gebied van nationale veiligheid.
Berntsen kondigde op 23 mei 2010 officieel zijn kandidatuur aan voor de New York Senate, en gaat daarmee de strijd aan met de zittende Chuck Schumer.

Jordan Sekulow (ACLJ)

De op 14 juli 1982 in Atlanta (Georgia) geboren Jordan Sekulow is mede-presentator van de door Affairs for the American Center for Law and Justice (ACLJ) geproduceerde radio-talkshow Jay Sekulow Live! - die in Amerika dagelijks op circa 850 zenders is te beluisteren en treedt af en toe op bij de wekelijkse televisie-talkshow ACLJ, die wekelijks wordt uitgezonden door het grootste christelijke broadcasting netwerk van de VS: Trinity Broadcasting Network (TBN). Daarnaast is hij actief als politiek consultant. Bij ACLJ heeft hij de functie van onderdirecteur Regeringszaken.

Ginny Thomas (Supreme Court Justice Clarence Thomas’s wife)
 
Virginia (“Ginny”) Lamp Thomas is “de vrouw van” Clarence Lamp Thomas, rechter bij het Amerikaanse Hooggerechtshof. Clarence Thomas werd op 1 juli 1991 door president Bush gekandideerd voor het Hooggerechthof en was de tweede Afro-Amerikaan die tot het Hooggerechtshof toetrad. Hij werd met een marginale meerderheid van 52 stemmen vóór en 48 tegen als rechter aangesteld; zijn benoeming was omstreden vanwege zijn standpunten ten aanzien van positieve discriminatie en abortus.

Virginia Thomas is consultant bij het Heritage Foundation, een Amerikaanse conservatieve denktank en oprichtster en voorzitter van de advocatengroep Liberty Central.

Pete King (invited)

Peter T. King (5 april 1944) is geboren in Manhattan, New York (New York) en groeide op in Sunnyside, Queens, New York. Zijn familie heeft een Ierse achtergrond.
King’s politieke carrière begon als gemeenteraadslid in 1977 in Hempstead, New York. Sinds 1992 vertegenwoordigt hij in het Congress NY-3: New York’s 3rd District (Suffolk County) voor het Congres.

In de jaren ’80 bezocht King tenminste twee keer per jaar Ierland, om daar leden van de in Engeland en Ierland verboden Irish Republican Army (IRA) te ontmoeten. In 1982, sprekend op een pro-IRA-bijeenkomst in Nassau County, New York, zei King:

We must pledge ourselves to support those brave men and women who this very moment are carrying forth the struggle against British imperialism in the streets of Belfast and Derry.

Na de aanslagen van 9/11 was King een van de felste verdedigers van de Amerikaanse inval in Irak en pleitte hij op 21 oktober 2001 op WABC Radio voor het inzetten van tactische nucleaire wapens tegen terroristen in Afghanistan. Door deze opstelling verloor hij snel aan Ierse steun. In 2005 nam King afstand van de IRA. Hij wordt nu gerekend tot een van de politici die het hardst terrorisme willen bestrijden. 

Zijn opstelling in het Congres kwam in de schijnwerpers toen hij als een van de vier Republikeinen tegen de Impeachment-voorstellen van zijn partij, gericht tegen president Clinton, stemde.
In september 2007 zei King in een interview met de website politico.com:

There are too many mosques in this country… There are too many people sympathetic to radical Islam. We should be looking at them more carefully and finding out how we can infiltrate them.

Nadat King had beweerd dat dit citaat uit zijn verband was gerukt plaatste politico.com, om het tegendeel aan te tonen, het gehele interview op haar website.

Michael Grimm Staten Island House of Representatives, 911 First Responder

De nu 40-jarige Michael Grimm meldde zich op 19-jarige leeftijd voor de marine, waarna hij zich al snel in de frontlinie van de Golfoorlog bevond. De marine-veteraan werd daarna Special Agent (Uniformed Police Officer) van de FBI, maar verruilde deze baan na elf jaar voor die van research-analist op Wall Street. Vanuit deze positie keerde hij als agent weer terug naar de FBI, waar hij vooral undercover onderzoek deed naar mafiabaas Peter Gotti. Hij was één van de ruim 13 duizend ’911 first responders’, heeft nu een klein restaurant in Manhattan en is betrokken bij een bio-brandstof onderneming in Austin, Texas.

Grimm heeft niet eerder een vertegenwoordigende functie bekleed. Toch wil hij, net als partijgenoot Michael Allegretti, een poging doen de zetel in het Congres voor Staten Island/Brooklyn, New York te bemachtigen.
De voorverkiezingen binnen de Grand Old Party (GOP) hiervoor zijn op 14 september aanstaande. Zijn kansen ook daadwerkelijk in het Congres belanden lijken gering: volgens een peiling van de  Global Strategy Group uit april 2010 kan de zittende McMahon rekenen op een aanhang van 56%, Grimm en Allegretti op 23% respectievelijk 24%.

Andrew Breitbart

Andrew J. Breitbart, geboren op 1 februari 1969 is uitgever, commentator voor the Washington Times, schrijver, en treedt incidenteel op als gast-commentator in nieuwsprogramma’s die hebben bijgedragen aan de website Drudge Report.
Hij was researcher voor de als Arianna Stassinopoulos geboren Arianna Huffington, vrouw van het voormalig Republikeinse lid van het United States House of Representatives Michael Huffington, en was betrokken bij het opzetten van haar website de Huffington Post. In 2003 deed Arianna Huffington als onafhankelijk kandidaat een mislukte gooi naar het gouverneurschap van California. Zij staat als nummer 12 vermeld in Forbes’ first ever list of the Most Influential Women In Media, welke lijst wordt aangevoerd door Oprah Winfrey.

Breibart heeft tegenwoordig zijn eigen nieuwssite, Breitbart.com, en vijf andere websites: Breitbart.tv, Big Hollywood, Big Government, Big Journalism, en Big Peace.

Andrew Breitbart is geregeld spreker op protestbijeenkomsten van de Tea Party movement door heel de VS. Hij was een voornaam spreker op de eerste National Tea Party Convention op 6 februari 2010 in Nashville.

Later raakte hij betrokken in diverse controverses, onder meer over vermeende racistische en homofobe beledigingen, die op 20 maart 2010 door Shirley Sherrod zouden zijn geuit. Nadat Breibart op zijn weblog gemonteerde videos van haar toespraak had geplaatst, waarin hij Sherrod uitspraken in de mond legde die zij echter alleen had gebruikt als voorbeeld van hetgeen haar persoonlijk was overkomen, zag Sherrod zich door de ontstane commotie genoodzaakt haar ontslag in te dienen. Tijdens deze affaire gooide Breibart nog eens extra olie op het vuur door aan te bieden 100.000 dollar te zullen doneren aan het United Negro College Fund “for any audio/video footage of the N-word being hurled“.

Geert Wilders, Dutch Parliamentarian

Nederlands Tweede Kamerlid, tevens oprichter en enig lid van de Partij voor de Vrijheid (PVV), behoeft voor een Nederlands lezerspubliek geen verdere introductie.

Meer over Wilders’ achtergrond kunt u desgewenst lezen op Wikipedia.org.

.

.
Deze lijst overziende lijkt het met die ”World leaders, prominent politicians and 911 family members” nogal mee (of zo u wilt: tegen) te vallen.

Inderdaad: Newt Gingrich en Pete King (waarvan nog niet zeker is dat hij komt) zijn – los van de vraag of je het met hun politieke visie eens bent - in de VS onbetwist politici van statuur. Maar dat kan toch nauwelijks van een nieuwkomer als Michael Grimm worden gezegd, die voor het eerst een gooi naar de New Yorkse congreszetel voor  Staten Island/Brooklyn doet. Of van een Gary Berntsen, die – ook al voor het eerst in zijn leven - in de race is voor een New Yorkse senaatszetel.
Waarbij je bij Michael Grimm ook nog eens kunt twijfelen aan zijn intenties, met de voorverkiezingen van 14 september in zicht en de wetenschap dat vele inwoners van juist Staten Island zich tegen het voorgenomen bouwwerk verzetten; relatief veel slachtoffers van de 9/11-aanval op de Twin Towers woonden immers op Staten Island.

Oud VN-ambassadeur John Bolton is zijn leven lang ambtenaar geweest met een, laten we zeggen wat ongelukkige, carrièrestap in 2005. 
Ginny Thomas is vooral ”de vrouw van”.
Jordan Sekulow en Andrew Breitbart maakten carrière binnen de media.

Ik wil daarmee zeker niet zeggen dat de sprekers op de 9/11-demonstratie van een tweede garnituur zouden zijn. Stuk voor stuk kunnen ze zich beroepen op een succesvolle geschiedenis (of hopen zij als Michael Grimm en Garry Berntsen op een succesvolle toekomst) en zijn zij bij grote delen van het Amerikaanse publiek geliefd. Of gehaat, afhankelijk van aan wiens zijde je staat. Bekend zijn ze in elk geval.
Maar de belofte van “World leaders, prominent politicians, …” maakt Pamela Geller – op Gingrich en King (als die al komt) na – niet waar.
 
Wel hebben ze allemaal een andere overeenkomst: alle sprekers zijn op de een of andere manier gelieerd aan de Tea Party Movement.

Allemaal? Nee, niet allemaal.

Die Wilders is geen lid van de Tea Party.
Hij is trouwens ook geen Amerikaan en al helemaal geen “world leader”.

Prominent politicus dan?

Tsja … als je de leider van de in grootte derde partij in een van de kleinste landen ter wereld als “prominent politicus” wilt zien mag dat natuurlijk. Maar het steekt wel wat iel af bij namen als Gingrich of King.

Bovendien zul je ook nog moeten uitleggen wie hij is, want bij “Holland” komen de meeste Amerikanen niet verder dan wooden shoes, tulips en windmills. Of het zou door de speech van Bloomberg moeten zijn, die er fijntjes op wees dat in het New York van ooit het toch maar mooi de Nederlanders waren die als eerste de bouw van een kerk verboden.

Wat doet Geert Wilders daar dan eigenlijk?

 

In het NRC en AD/De Dordtenaar zijn stukken verschenen waarbij er nogal wat vraagtekens werden gezet of Papendrecht niet te ver is gegaan richting Fokker-Stork. Ook ik heb mijn mening duidelijk gegeven aan het AD. Inmiddels heeft Jasper van Dijk (SP Tweede Kamerlid) vragen gesteld aan de ministers van Defensie en Economische Zaken. Als GroenLinks fractie Papendrecht hebben we de volgende vragen aan het college van Burgemeester en Wethouders van Papendrecht gesteld:

1. Klopt het dat de gemeente Papendrecht de grond met fabriekshal (€ 20 miljoen) betaalt en via een erfpachtconstructie verhuurt aan Fokker-Stork?
2. Klopt het dat de gemeente Papendrecht de grond onder de huidige vestiging van Fokker-Stork in Papendrecht koopt van Fokker-Stork (€ 15-16 miljoen) en via een erfpachtconstructie verhuurt aan Fokker-Stork?
3. Klopt het dat Fokker-Stork het bedrag van 15 à 16 miljoen gebruikt om te investeren in machines voor de nieuwe JSF fabriek in Papendrecht?
4. Heeft u op de kapitaalmarkt een financiële partner kunnen vinden die u deze 35 miljoen (of eventueel ander bedrag in verband met deze te sluiten overeenkomst) leent?
5. Kunt u garanderen dat de gemeente Papendrecht geen enkel risico loopt bij het uitvoeren van de overeenkomst tussen Fokker-Stork en de gemeente Papendrecht?
6. Indien de gemeente wel risico’s loopt, wat zijn de specifieke risico’s voor de gemeente Papendrecht in de volgende gevallen:
- De JSF wordt niet door de Nederlandse Staat aangeschaft
- Faillissement Fokker-Stork
- Fokker-Stork door andere dan hiervoor genoemde omstandigheden niet aan zijn verplichtingen richting de gemeente Papendrecht kan voldoen
7. Als een eventueel financieel risico daadwerkelijk plaats zal vinden, lijdt de gemeente Papendrecht financiële schade. Hoe gaat u deze financiële schade opvangen? Welke gevolgen heeft dat voor andere onderdelen van de begroting?
8. Wordt er bij de productie van de JSF onderdelen gewerkt met asbest en/of koolstof vezels? Komen deze vrij bij de productie?
9. Als het antwoord bij vraag 8 ‘ja’ is: is er al rekening gehouden met de mogelijk nieuwe veiligheidsnorm die de gezondheidsraad aan de ministers Donner en Huijzinga heeft geadviseerd (een verzwaring van de veiligheidsnorm met factor tien)?

Ik ben benieuwd naar de antwoorden van het college op deze vragen. Lopen we als Papendrecht echt risico of niet? En wat als we als Papendrecht de boot in gaan met deze constructie? Gaan we dan als gemeente failliet of heeft het college die risico's ingedekt? Wie gaat de risico's betalen? Wil je reageren? Graag! Dat kan op deze blog, via onze website of door te mailen naar r.engelen9@chello.nl.

René