Het feit dat een kleine minderheid binnen de CDA-top bezwaren heeft getoond tegen politieke samenwerking met de PVV, laat de ware aard van het CDA zien. De christen-democraten vormen  onder leiding van Maxime Verhagen een politiek conservatieve beweging. CDA Tweede Kamerleden met principiële bezwaren tegen de PVV zijn op de vingers van één hand te tellen en fungeren als electorale decoratie. En CDA-kamerleden die liever met de PvdA, D66 of GroenLinks samenwerken behoren tot een uitstervende diersoort. 

De kracht van het CDA was ooit de machtspositie in het politieke midden. Lubbers en Kok werkten van 1989 tot 1994 redelijk succesvol samen in het langstzittende na-oorlogse kabinet, dat weliswaar de rit niet geheel uitzat. CDA-minister Bert de Vries stond bekend als “de achtste PvdA-minister”. Hoewel het CDA door de jaren heen wel een voorkeur had voor samenwerken met de VVD, was het CDA programmatisch gezien een echte middenpartij met oog voor sommige wensen van links.

Onder de kabinetten Balkenende sloeg het CDA definitief af naar rechts. Het CDA wilde ‘meer samenleving’ en ‘minder overheid’ . Deze valse tegenstelling leidde tot meer marktwerking, minder solidariteit en juist een verschraling van de samenleving.   Dieptepunt is het verkiezingsprogramma 2010-2014 waarin het CDA aangeeft in tijden van economische crisis de hypotheekrenteaftrek – feitelijk een overheidssubsidie voor de beter gesitueerden in ons land – volledig overeind te willen houden. 

In 1996 schreef hoogleraar politieke filosofie prof. Henk Woldring een uiterst doorwrocht boek: ‘De Christen-Democratie. Een kritisch onderzoek naar haar politieke filosofie.’ Woldring, die jarenlang senator was voor het CDA, concludeerde dat het CDA een ‘gematigd progressieve politieke beweging’ is. Of tenminste… zou moeten zijn. De partij komt immers voort uit emancipatiebewegingen van katholieken en protestanten die opkwamen voor hun rechten en ontplooiing.

Maar het manco van emancipatiebewegingen is dat wanneer de strijdpunten voor de eigen rechten bereikt zijn, er blijkbaar een hemel op aarde gerealiseerd is. Het enige wat dan nog moet gebeuren is zorgen dat alles bij het oude blijft. Kom dus niet aan mijn hoge hypotheek, grote auto en veilige achtertuin. Dat lijkt de ware emotie van het CDA te zijn, de bespiegelingen van de gematigd progressieve professor Woldring ten spijt.

In een land waarin honderdduizenden kinderen in relatieve armoede opgroeien, de kloof tussen rijk en arm wereldwijd blijft toenemen, duurzame ontwikkeling weinig kans krijgt en hiermee samenhangend zich een klimaatcrisis manifesteert met vluchtelingenstromen tot gevolg, staat de C van het CDA eerder voor belangenbehartiging van een bange middenklasse dan voor emancipatie. Geen wonder dat de meeste CDA-kamerleden de PVV als electorale concurrent zien die het beste kan worden ingekapseld door er politiek mee samen te werken.

Als webmaster van GroenLinks Waterland hou ik de websites van de andere partijen in onze gemeente goed in de gaten. Vandaag geloofde ik mijn ogen niet, de lokale VVD afdeling toont op haar website drie wethouders terwijl ze er maar een leveren! Zonder er bij te vertellen namens welke partij ze in het college zitten.

lees verder

Ik kan het zwijgen van de liberalen, met uitzondering van Frans Weisglas, alleen maar uitleggen als de bevestiging van wat we allemaal eigenlijk al wisten: de VVD is in de kern een conservatieve middenstandspartij. In Nederland wordt het liberale gedachtengoed in de politiek uitgedragen door D66.

Rob van Kan legt even haarfijn uit waarom het lachwekkend is dat de VVD zichzelf nog liberaal noemt.

Sinds 2 jaar is er een nieuwe Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO). Een wet die bedoeld was om Alles Beter Te Maken. Korte procedures, meer op lokaal niveau, digitalisering bestemmingsplannen voor betere toegankelijkheid voor burgers, het kan niet op allemaal.

Eén van de nieuwe elementen was het projectbesluit. Deze vervangt de oude “Artikel 19″-procedure. Hiermee kan een kleine wijziging in een bestemmingsplan worden gemaakt, zonder dat het hele bestemmingsplan over moet. Een projectbesluit is in de praktijk hetzelfde als een bestemmingsplan zelf.

Bestemmingsplannen zijn belangrijk: het gaat om de (juridische) zekerheid over de eigen omgeving, wat er wel en niet gebouwd mag worden. Het is dan ook niet voor niets dat de gemeenteraad over bestemmingsplannen moet beslissen. Een bestemmingsplan raakt burgers heel direct, en de verschillende belangen kunnen botsen en moeten democratisch gewogen worden.

Maar nu komt het: in de vorige periode vond een meerderheid van de Raad het prima om de bevoegdheid over een projectbesluit te beslissen bij het College te leggen. Gezien de zwaarte van een projectbesluit – vrijwel dezelfde procedures als in een bestemmingsplan – en de gevolgen – je mag pas leges innen als het projectbesluit ook in het bestemmingsplan is opgenomen – leek het de fractie van GroenLinks beter om ook het projectbesluit door de Raad te laten nemen. Ook 50+, D66 en de SP waren dat. Door de toezegging van de wethouder dat er spaarzaam met projectbesluiten omgegaan zou worden steunde een meerderheid het delegeren naar het college.

En dan kom je nu bij de vraag wat “spaarzaam” dan eigenlijk is. Inmiddels zijn er projectbesluiten langsgekomen over de Oostpolder, het nieuwe zwembad, de ambulancepost van de RAD, en een fietsverbinding met de Zuidwestelijke Randweg. Voor iets waarvan het College nog geen 2 jaar geleden aangaf dat het eigenlijk niet zo’n handig instrument is vrij veel. En dan gaat het ook nog om zaken die in meer of mindere mate ophef veroorzaken.

Wat mij betreft wordt er nog eens goed nagedacht door de raadsfracties of het delegeren van deze bijna-bestemmingsplannen naar het College vanuit onze taken als gemeenteraad – kaderstellend, controlerend en volksvertegenwoordigend – wel een gewenste zaak is, nu in korte tijd al 4 ingrijpende projectbesluiten zijn genomen.