EEN KLEINE VOLKSVERHUIZING NAAR LOURDES

Met 18 bussen naar Tourcoing en vandaar met twee TGV’s dwars door Frankrijk plus twee vliegtuigen en meerdere Lance-bussen voor bedlegerige patiënten, totaal 1500 mensen uit de provincies Utrecht, Overijssel, Gelderland benoorden de Waal en een stuk van Flevoland naar Lourdes; het is op zich al een bijzondere prestatie. Ik was erbij en het is een fijne ervaring geworden.

Kort voor mijn vertrek sprak ik met iemand van de actiegroep tegen het Rijsbruggerwegtracé. Ik moest daar in Lourdes maar een kaarsje opsteken, dat de weg niet zou doorgaan. Maar er waren ook Houtenaren in onze groep en als die nu eens een kaars zouden opsteken, dat de weg wel zou doorgaan, dan kwam Maria wel voor een dilemma te staan. De pastor voor onze groep weet op alle vragen een antwoord. Maria zorgt, dat de beste oplossing wordt gevonden. Dus Bunnik, er is nog hoop.

Zo’n grapje tussen door tekent de gezellige sfeer in de groep van de Paus Johannes XXIII parochie. Dat voelden zelfs de jongeren in de leeftijd van 14 tot 21 jaar, die samen optrokken met mensen tot dik in de tachtig. Twee van hen hadden een eigen website opgezet, waarop ze dagelijks verslag deden van hun belevenissen en foto’s plaatsten. Kijk maar eens op  www.lourdesreis.webnode.nl . Ze duwden ook ijverig de rolstoelen of deelden de lunchpakketten uit in de trein. Sommigen waren misdienaar en stonden dus vooraan bij de vieringen. Er waren aparte programma’s voor de jongeren. Wat mij trof was hun grote nieuwsgierigheid naar kerkelijke gebruiken en geloofszaken. Tijdens zo’n gesprek vroeg een meisje: “Hier zie je overal beelden van Maria en andere heiligen. Waarom zie je nu nooit een beeld van God?” Wij kwamen tot een antwoord en ze toonde zich tevreden. Wat zou u zeggen?

Gebeuren er wonderen in Lourdes? Worden mensen er genezen? Een beperkt aantal gevallen is als wonder erkend omdat na zorgvuldig onderzoek er geen aannemelijke wetenschappelijk verantwoorde verklaring kon worden gevonden, althans bij de toenmalige stand van de wetenschap. Voor mij is dat niet zo belangrijk. Als mensen na een bezoek aan Lourdes zich beter voelen of beter met hun ziekte of beperking kunnen omgaan, wie zou ik dan zijn als ik zou beweren, dat ze het zich allemaal maar verbeelden?

Ik voerde gesprekjes met mensen uit onze groep, want ik wilde weten hoe het staat met de Mariadevotie onder deze betrokken katholieken om er een artikel over te kunnen schrijven. Het beeld bleek heel divers. Een ouder echtpaar vertelde, dat ze nu voor de vierde keer in Lourdes waren. De eerste keer in 1962 hadden ze in de jaren ervoor tot drie keer een kindje kort na de geboorte verloren. Een jaar na Lourdes werd een gezonde dochter geboren en daarna nog vier kinderen en inmiddels hebben ze tien kleinkinderen. Kun je je voorstellen, dat ze dankbaar zijn voor dit geluk?

Bernadette sprak tijdens de verschijningen met Maria en toen zij vroeg, wie zij was, antwoordde zij: "Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis.” Bernadette had daar nooit over gehoord en het was voor de pastoor reden om te geloven, dat Maria er werkelijk aan Bernadette verscheen. Onder de deelnemers uit onze groep waren er maar weinigen, die weten wat het betekent, Onbevlekt ontvangen. Veel relibeten onder journalisten maken elke keer dezelfde fout, dat zij denken, dat het betekent, dat Maria maagd bleef, toen zij zwanger werd. Fout! De Katholieke Kerk gelooft, dat Maria nooit bevlekt is geweest met de erfzonde vanaf het moment, dat zij bij haar moeder Anna verwekt werd. Anders zou zij niet waardig zijn geweest moeder van Gods Zoon te worden. Het is niet erg als je het niet weet, want bij katholieken gaat het veel meer om het beleven dan om de leer. Ook relibeten kunnen luidkeels het refrein van het Lourdeslied meezingen, Ave, Ave, Ave Maria (2x).

Als dat lied door duizenden uit heel Europa wordt gezongen tijdens de internationale viering of de lichtprocessie, dan zie je dat daar een grote verbondenheid bestaat. Ik ging er weer meer in Europa geloven. Dus gaan we Europadag vieren op woensdag, 9 mei en ik steek de blauwe vlag met de twaalf gouden sterren uit. Wist u, dat sommigen die vlag niet lusten omdat ze er een Mariasymbool in zien?

Jaargang 5, Nr. 213.

 

Het is weer een behoorlijke tijd geleden dat er een update stond op deze site. Tijd om er dus maar weer eens voor te gaan zitten. En ik heb de tijd want het is nu 5 uur in de ochtend als ik begin aan dit stuk. Als je het in bed ligt te bedenken kan je tenslotte net zo goed achter de computer gaan zitten, toch? 

 

Nederland

De aankondiging dat we Portugal toch gaan verlaten heeft heel wat losgemaakt. De reacties waren divers, zoals verwacht. Er was verbazing die soms overging in wat onbegrip, er was opluchting, er was teleurstelling, maar er was ook opluchting, er waren wat boosheid maar ook weer blijheid, etc.. De reacties waren, met andere woorden, een prima samenvatting van onze eigen emoties.

In ieder geval ieder nogmaals bedankt voor de reacties!

 

De beslissing zelf is genomen en wat ons betreft ook een feit. 

Iris heeft ondertussen een baan aangeboden gekregen. Helaas is dat iets vertraagd omdat er toch een officiële procedure moet worden gevolgd. 

Ik doe mijn best om aan een leuke baan te komen maar het valt niet mee. Ik richt me daarbij (de mensen op Facebook en Twitter weten dat al) op 2 doelgroepen. In de eerste plaats richt ik me uiteraard op mijn oude vakgebied milieu. Er is niet veel helaas.

Tweede optie is het zoeken van een baan als verkoper / expert op het gebied van Apple. Daar is wel wat te vinden maar die willen me dan weer niet aannemen als gevolg van gebrek aan verkoopervaring.

 

Dan is er natuurlijk het huis. Gaan we het verkopen, verhuren, opstoken?

Voorlopig hebben we gekozen voor een mengvorm. Het huis gaat in de verkoop en tevens de verhuur voor langere termijn. Realisme dwingt ons te beseffen dat de kopers en huurders niet in de rij zullen staan. Daarom gaan we ook kijken naar de mogelijkheden van verhuren van woning als vakantiewoning.

 

Alles bij elkaar is er dus nog geen concrete datum voor onze terugkeer. Wij denken nog steeds na deze zomer.

 

 

Pech

Het volgende stukje van deze blog ga ik besteden aan een stukje verwerkingstherapie. Reacties die getuigen van medeleven zijn welkom, therapeuten en andere professionele duiders heb ik niet nodig.

 

Reden van ons aanstaande vertrek uit Portugal is toch met name de aanhoudende problemen. Problemen met papieren, bureaucratie, de taal, belastingen, inkomsten, de taal, wachten, het huis, de hypotheek etc.. Maar om een lange opsomming nog langer te maken er is meer.

 

Ken je dat: zonder echt veel motivatie pak je dan toch je stofzuiger maar eens, de deuren tegen elkaar openzetten voor tocht waren niet voldoende tegen het stof. Aanzetten dat ding en gaan! Niet dus, kapot!

Grasmaaien dan maar. Blaren op de vinger van het aantrekken maar geen  beweging of geluid uit het normaal zo lawaaiige monster.

Een rondje rijden zal helpen om wat te zien van het prachtige landschap en te ontspannen. Bovenop de berg begint een smal pad, in de verste verte is geen mens, huis of wat dan ook te zien. Alle lampjes lichten op, er volgt een harde piep gevolgd door een duidelijke instructie in de boordcomputer: STOP. Dat doe je dan maar…

Inmiddels weten we dat het de LPG-installatie is. Die kunnen ze hier niet maken omdat dit merk hier niet geleverd wordt. De auto verkopen kan eigenlijk niet binnen 5 jaar naar import zonder de BPM alsnog te moeten betalen. Dat wordt dus mee terug naar Nederland, zonder op LPG te rijden en weer terug importeren. Daarna mogen we de auto dan weer een jaar lang niet verkopen zonder BPM-boete. De wet van behoud van problemen in werking dus.

 

Ik kan dit rijtje zonder veel moeite nog wat uitbreiden maar zal jullie niet langer vermoeien. Of wacht er is er nog één….

 

Droogte

Het huis… We dachten nu de problemen wel zo’n beetje opgelost te hebben zo net voor ons vertrek. Maar er was iets dat we nog niet getest hadden vanwege het gebrek aan regen: de waterdichtheid. Een vraag die een Nederlander zichzelf ook niet vaak stelt. Een huis is immers bedoeld om te schuilen enzo. Zo niet in Portugal, hier ontkennen ze tijdens de bouw het bestaan van iets als water. ; Dat heeft gevolgen en die zijn ook al eens hier besproken. De meeste zijn wel opgelost nu. Toch begon het onlangs weer te regenen. Na maanden van droogte was van bovenaf besloten dat maar eens in te halen in een paar dagen. Daar was ons dak dan weer niet zo goed tegen bestand. In de keuken kwam voldoende water door het plafond voor het zetten van een kop koffie.

Verzekering gebeld en uiteraard is dit dan weer geen wateroverlast die door de verzekering gedekt is. Maar het goede nieuws is dan weer dat er een expert mee kwam die ons nu wel kan helpen dit probleem uit de wereld te helpen. Helaas regent het dan weer te hard op de dag van de afspraak voor een bezoek aan ons dak.

 

Sinds half december was er geen noemenswaardige regen gevallen. Dat was goed te zien. De grond bestond uit barsten en scheuren zo diep dat je de voetzolen in Australië kon zien. Positief was dan weer dat ik dit jaar nog niet aan de slag moest met de grasmaaier. Het slechte nieuws was dan weer dat die dan weer kapot was vanwege het lange niet gebruiken…

Dit jaar zou het jaar worden waarin we eindelijk aan de slag konden met de tuin. Maar er groeit dus niets, helemaal niets. Van de 4 nieuwe fruitbomen die we kochten is er nog slechts 1 in leven. ;

 

Ook hebben we nu geleerd waar dat werkwoord spitten in de tuin vandaan komt. Dat is namelijk afgeleid van de aandoening in je rug die ervan krijgt: spit. Het verschil tussen een stuk verharde weg en onze gebakken klei is namelijk niet te zien.

 

Toch heeft de droogt ook iets heel positiefs. Het was namelijk met afstand de lekkerste, warmste en zonnigste winter die ik ooit heb meegemaakt. Heerlijk!

 

 

Bezoek / vakantie

Er is inmiddels ook weer een periode aangebroken van bezoek. Altijd gezellig om weer mensen over de vloer te hebben. Bovendien is het ook altijd handig om daar dan weer gebruik van te maken. We kunnen dan zelf even onze vaste stek verlaten voor een korte vakantie met de zekerheid dat de beesten eten krijgen en de planten water. De planten water bleek makkelijk dat kwam met bakken uit de lucht.

 

Dus terwijl de schoonouders en vrienden op het huis pasten zijn wij vertrokken naar de Algarve. Waarom de Algarve waren we binnen 2 minuten in het zuiden al weer vergeten. De eerste stop was een rollator-vriendelijk-wandelboulevard met speciale nordic-walking parkings. Met andere woorden: bejaarden en wat ouderen. Onze aanwezigheid was een opmerkelijk fenomeen, mensen onder de 20 waren niet te bekennen tenzij behorende tot het personeel van de veeltalige restaurants. Dat kon dus niet anders betekenen dan met rokende banden weer weg uit dit oord. Gelukkig hadden we meer stops voorbereid. Het volgende plaatsje was nog erger. De gemiddelde leeftijd hier was dermate hoog dat er vermoedelijk alleen mensen waren met enkele reis vliegtickets. Tenslotte was de terugkeer niet meer zo zeker op die leeftijd.

Nog maar weer door dus. Het binnenland in. Prachtig en ongerept, mooie velden met bloemen en kurkbomen afgewisseld met olijven en wijngaarden. Maar ongerept = geen camping.

We gaven ons gewonnen en zijn gereden naar Olhão. Hier bleken we al eens geweest te zijn en kennelijk wilden we dat ook toen graag vergeten.

 

De camping was aardig en spotgoedkoop. Er was zelfs gratis Wifi, helaas was een postduif of zelf brengen sneller.

De eerste 2 dagen was het weer prima en we hebben dus heerlijk gewandeld in de prachtige binnenlanden en langs de kust.

Het binnenland is gelukkig echt heel erg mooi en vrij van Engelsen, Duitsers en bejaarden. Ook zijn er nog zeker leuke stadjes te vinden zoals bijvoorbeeld Tavira. Toch blijft de tip aan iedereen: als je van Portugal wilt genieten doe je dat NIET in de Algarve. Al is het maar omdat iedereen dat dus WEL doet.

Daarna werd het weer slechter. Een dag eerder ; dan gepland zijn we weer naar huis gereden waar ons een warm onthaal wachte. Lucky was dolblij om ons te zien en ook de katten werden er erg vrolijk van. We konden er alleen niet bij want de deur zat dicht en het bezoek had de sleutels meegenomen in tegenstelling tot hun GSM’s….

 

 

Zo weer genoeg gemopperd. Tot volgende update.

 

 

In Eindhoven hebben we al 7 jaar het project buurtbemiddeling. Een groep van ruim 65 vrijwilligers bemiddelen bij burenruzies. De buurtbemiddelaars bemiddelen jaarlijks in zo’n  250 gevallen. Daardoor wordt er gewerkt aan duurzame oplossing van conflicten en is er minder politie-inzet nodig.

Onlangs heeft er een aanbesteding plaatsgevonden voor het project buurtbemiddeling. Uitkomst is dat het project per 1 mei door een andere aanbieder wordt overgenomen. Het project draait echter op 65 vrijwilligers, zij zijn hier niet in gekend, en inmiddels is een deel van de groep erg verontwaardigd over het besluit. Er is zelfs een brief naar het college gestuurd om hier aandacht voor te vragen.

Ik ben benaderd door meerdere vrijwilligers, onafhankelijk van elkaar, met het signaal dat zij zich erge zorgen maken over de continuïteit van het project. Ik deel deze zorgen. In het nieuwe sociale beleid, de Wmo en onze wijkaanpak wil de gemeente dat mensen zich actief inzetten en betrokken voelen bij hun naasten en hun leefomgeving. Het kan dan toch niet zo zijn dat zo’n grote groep actieve vrijwilligers afhaakt doordat ze zich niet gehoord voelen?

Daarom stelde ik vragen aan het college over hoe de aanbesteding is verlopen, wat zij vinden van het signaal van deze vrijwilligers, en of we op mogen rekenen dat dit succesvolle project blijft voortbestaan.

Lees hierover mijn vragen.

Geacht college,

Al ruim 7 jaar kent Eindhoven het project buurtbemiddeling, waarbij vrijwilligers bemiddelen bij conflicten tussen buurtbewoners. Het project wordt sinds de start gecoördineerd door Polyground. Hoewel het project zijn kwaliteiten al jaren bewijst (zie ‘evaluatie 6,5 jaar buurtbemiddeling’ van Polyground en ‘adviesnota buurtbemiddeling 2011’ gemeente Eindhoven) is buurtbemiddeling nog niet tot een structureel onderdeel van het leefbaarheids- en veiligheidsbeleid verworden[1]. In het actieplan woonoverlast lezen wij dat de inzet van de gemeente is om het project buurtbemiddeling structureel te maken door cofinanciering te zoeken en een aanbesteding te doen. Inzet is om het project voor 3 jaar te regelen en dat er per mei 2012 gestart kan worden.

Inmiddels hebben wij vernomen dat de aanbesteding heeft plaatsgevonden. GroenLinks is namelijk door meerdere vrijwillige buurtbemiddelaars benaderd omdat zij grote onvrede hebben over hoe het proces is verlopen en het feit dat zij als vrijwilligers daar niet in gekend zijn. De vrijwilligers die wij gesproken hebben zijn zeer bezorgd over de continuïteit van het project. Ook ontvangen wij signalen dat een deel van de huidige vrijwilligers niet van plan is om voor een nieuwe aanbieder te gaan werken. De vrijwilligers die wij gesproken hebben vrezen daarom dat het project buurtbemiddeling, waar jarenlang aan is gewerkt om het op te bouwen tot wat het nu is, in elkaar zal storten. Wij hebben vernomen dat er namens een aantal vrijwilligers inmiddels een brief is geschreven naar de wethouders Fiers en Scholten.

GroenLinks is erg enthousiast over wat er in de afgelopen jaren met buurtbemiddeling is bereikt. Door een groep van ongeveer 65 vrijwilligers worden per jaar zo’n 250 bemiddelingen gedaan. Door deze bemiddeling kan de inzet van de politie worden verminderd. Wij zijn dan ook erg bezorgd over de signalen die wij hebben ontvangen.

Dit brengt ons tot de volgende vragen:

Ten aanzien van de aanbesteding:

- Waarom is er gekozen voor een aanbestedingstraject, en niet voor subsidiering?

- Hoe zijn kwaliteitscriteria (zoals de voorgestelde werkwijze, ervaring, uitvoerbaarheid van de plannen) meegewogen in het aanbestedingstraject ten opzichte van de prijs?

- Is bij het aanbestedingstraject gekeken naar de rol van vrijwilligers in het project buurtbemiddeling, en is meegewogen of de offrerende partijen beschikken over vrijwilligers en ervaring hebben met het aansturen van vrijwilligers?

- Deelt het college onze mening dat bij een aanbesteding van een project wat staat of valt bij de inzet van vrijwilligers, het belang van de vrijwilligers meegewogen had moeten worden alvorens over te gaan tot de aanbesteding?

Ten aanzien van de vrijwilligers:

- Wij nemen aan dat het de bedoeling is dat het buurtbemiddelingsproject ook in de toekomst tot stand zal komen met de inzet van vrijwilligers. Beschikt de nieuwe aanbieder over eigen vrijwilligers of wordt er vanuit gegaan dat de bestaande vrijwilligers overgaan naar de nieuwe aanbieder?

- Wat vindt het college van het signaal dat in ieder geval een deel van de vrijwilligers niet van plan lijkt zich in te zetten voor een nieuwe aanbieder?

- Hoe verhoudt zich deze ontwikkeling tot het nieuwe sociale beleid, waarbij de inzet nu net is om vrijwilligerswerk te stimuleren, en om mensen meer bij hun leefomgeving te betrekken? Zouden we in dat kader de inzet van deze groep vrijwilligers niet extra moeten waarderen?

- Is het college bereid om in gesprek te gaan met een vertegenwoordiging van de vrijwilligers, mocht daar behoefte aan zijn, om uitleg te geven over de gehanteerde werkwijze?

Ten aanzien van de toekomst van het project:

- Is het besluit rond de aanbesteding van de buurtbemiddeling inmiddels onomkeerbaar?

- Zo ja, gaat de nieuwe aanbieder inderdaad per 1 mei van start, en zijn er op dat moment voldoende vrijwilligers beschikbaar en getraind om de continuïteit te borgen?

- Kan het college ons garanderen dat het project buurtbemiddeling de komende jaren doorgang zal blijven vinden, ook als dit door een nieuwe aanbieder zal worden uitgevoerd?

Renate Richters

GroenLinks

---

[1] Zie actieplan woonoverlast, december 2011, gemeente Eindhoven (bijlage bij actieplan integrale veiligheid 2012).

Machteloos! Gedeeltelijk heeft mijn blogstilte met een knagend gevoel van machteloosheid te maken. In de loop der jaren varieren mijn leerlingen van 7 tot 57 jaar. De achtergrond van mijn leerlingen is natuurlijk divers. Onze wereld wordt steeds kleiner en verre landen blijken steeds meer om de hoek te liggen. Nieuwe leerlingen zijn hier soms vanuit verschillende motieven. Oorlogsvluchtelingen,...

Het kabinet heeft bekend gemaakt dat zij een quotum heeft afgesproken met de politie voor het aantal illegalen dat dit jaar moet worden opgepakt. Dit jaar moet de politie 4.800 mensen overdragen aan de Dienst Terugkeer en Vertrek. Dat is 10% meer dan in 2010 en maar liefst 35% meer dan in 2011 is gerealiseerd. Er komt geen extra politiecapaciteit voor.

Voorheen richtte de politie zich alleen op criminele en overlastgevende illegalen. Door dit quotum zullen ook mensen die niets strafbaars hebben gedaan, bv mensen die uitgeprocedureerd zijn of geen geldige papieren hebben, de dupe worden.

GroenLinks is erg bezorgd over deze kwetsbare groep mensen die al ontzettend veel heeft meegemaakt en in moeilijke omstandigheden leeft. Deze mensen worden opgejaagd en zullen zich niet meer veilig voelen. Dat vinden wij niet menswaardig. Onze zorg is dat deze mensen uit angst om opgepakt te worden geen beroep meer durft te doen op de opvangvoorzieningen die er voor deze mensen zijn. Wij denken dat daardoor hun levensomstandigheden verder kunnen verslechteren en de overlast mogelijk stijgt.

Wat GroenLinks betreft moet de politie zich bezighouden met de prioriteiten die met de burgemeester zijn afgesproken. In Zuid Oost Brabant is al te weinig politiecapaciteit, laten we die inzetten om de veiligheid daadwerkelijk te verbeteren in Eindhoven, ipv voor het halen van zinloze quota!

GroenLinks wil dat de gemeenteraad zich uitspreekt tegen deze illegalenjacht en roept de burgemeester op om de politiecapaciteit in te zetten voor de taken die zijn afgesproken in het jaarplan, en geen prioriteit te geven aan het behalen van dit quotum.

Daarom dien ik vanavond een actuele motie in. Deze wordt inmiddels gesteund door SP, OAE, D66 en PvdA. Daarmee heeft de motie op voorhand al een meerderheid.

Lees hieronder de tekst van de motie.

Actuele motie

De ondergetekende heeft de eer de volgende motie aan te bieden.

De ondergetekende, lid van de raad van de gemeente Eindhoven,

Overwegende dat:

- Het kabinet heeft aangekondigd een quotum te hebben ingesteld voor het oppakken van vreemdelingen die illegaal in Nederland verblijven;

- Dit is vastgelegd in de resultaatafspraak intensivering vreemdelingentoezicht 2012-2014 met de politie;

- Dat de resultaatafspraken erop neer komen dat de vreemdelingenpolitie dit jaar 4.800 illegalen overdraagt aan Dienst terugkeer en Vertrek;

- Dat dit aantal een forse stijging betekent: 10% meer dan in 2010 (4.355) en maar liefst 35% meer dan in 2011 (3530);

- Uit de afspraken met de politie blijkt dat niet alleen criminele of overlast gevende illegalen opgepakt moeten worden, maar ook uitgeprocedeerde illegalen en ongedocumenteerden;

- Dat deze taakstelling behaald dient te worden zonder uitbreiding van formatie.

- De politievakbond ACP al heeft aangegeven dat dit niet lukt binnen de huidige capaciteit en bovendien vragen stelt ten aanzien van het effect van de maatregel omdat mensen die niet terug kunnen naar het land van herkomst na vreemdelingendetentie gewoon weer op straat belanden (bron: nieuwsuur 19 maart, uitspraak van dhr van de Kamp, voorzitter ACP).

- Inmiddels de burgemeesters van meerdere steden, waaronder Amsterdam, Utrecht, Almere, Groningen en Katwijk (tevens voorzitter van de asielcommissie van de VNG) zich tegen het quotum hebben uitgesproken.

Van mening zijnde dat:

- Met dit quotum niet alleen criminele en overlastgevende illegalen worden aangepakt, maar ook mensen die uitgeprocedeerd zijn of geen papieren hebben;

- Dat zich onder deze groep ook mensen bevinden die geen strafbare feiten hebben gepleegd en niet in staat zijn terug te keren naar hun land van herkomst;

- Deze mensen zich in een moeilijke en kwetsbare situatie bevinden;

- We door invoering van dit quotum het risico lopen dat deze groep mensen geen beroep meer durft te doen op opvang- en hulporganisaties waardoor hun leefomstandigheden zullen verslechteren en de overlast mogelijk stijgt.

Stelt de raad voor te besluiten:

Zich uit te spreken tegen deze jacht op illegalen en de burgemeester te verzoeken om in zijn overleg met de politie af te spreken dat het oppakken van uitgeprocedeerde illegalen en ongedocumenteerden geen prioriteit heeft bij de inzet van de politiecapaciteit in onze regio.

Eindhoven, 27 maart 2012

Het lid van de raad,

Renate Richters, GroenLinks

De motie is aangenomen in de vergadering van ………

verworpen

Vandaag zal de gemeenteraad van Eindhoven discussiëren over het nieuwe sociale beleid. De uitgangspunten van WIJ Eindhoven, zoals dat is genoemd, vormen de kapstok voor alle veranderingen in het sociale domein de komende jaren: dus ook bv hoe we de AWBZ begeleiding gaan inrichten en hoe het nieuwe Wmo beleidsplan eruit gaat zien. GroenLinks pleit hierbij voor behoud van het persoonsgebonden budget (PGB) voor cliënten die zorg of ondersteuning nodig hebben. Voor ons behoort dit tot de kern van het sociale beleid: aansluiten bij de behoefte van mensen zelf en meer kijken naar wat mensen zelf of met hun sociale netwerk kunnen oppakken.

Ik schreef hier onderstaand artikel over, dat vandaag is gepubliceerd in het Eindhovens Dagblad.

PGB behouden in nieuw sociaal beleid

Vandaag stelt de gemeenteraad naar alle waarschijnlijkheid de nieuwe koers voor het sociale beleid voor Eindhoven vaststellen. Een nieuwe koers, waarbij de grootste belofte is dat de burger nu echt centraal zal komen te staan. Deze kreet wordt al jarenlang gebezigd in ‘het veld’ maar is helaas nog geen werkelijkheid. Ondanks alle goede bedoelingen blijken de situaties waarbij er 13 hulpverleners achter één voordeur integraal aan het werken zijn, nog meer regel dan uitzondering. Met het nieuwe sociale beleid, dat we WIJ Eindhoven hebben genoemd, zal dit patroon doorbroken worden: één hulpverlener die van alle markten thuis is, zal voortaan samen met de mensen die het betreft en hun sociale netwerk op zoek gaan naar oplossingen die passen bij hun specifieke situatie. Alleen bij complexe problemen zal er een specialist bijgeroepen worden. Dit vraagt een fundamenteel andere manier van werken van de professionals in onze stad, maar ook van de gemeente zelf. Komende jaren zal dit vorm gaan krijgen.

Maar het nieuwe sociale beleid gaat verder: Naast de organisatie van ondersteuning voor kwetsbare burgers gaat het ook om meer ruimte geven aan buurtbewoners om in hun eigen buurt of wijk te doen wat zij belangrijk vinden. Sommige politieke partijen zijn hier pessimistisch over. De mensen hebben het te druk, zijn niet bereid om vrijwilligerswerk te doen, of voelen zich niet betrokken bij hun leefomgeving.

Afgelopen zaterdag heeft de gemeenteraad op de fiets een aantal buurten verkend. Ikzelf was mee naar Woensel-Noord. Daar wordt WIJ Eindhoven al uitgevoerd, lang voordat WIJ Eindhoven op papier stond. Enkele voorbeelden: de buurtbewoners hebben er zelf de welzijnsaanbieder uitgekozen en maken afspraken over de opdracht en de uitvoering. En de senioren realiseerden zelf hun eigen ‘seniorenhangplek’ Andromeda, een huiskamer die elke dag open is en volledig draait op vrijwilligers. Zonder een cent subsidie. Wat maakt Woensel-Noord en deze voorbeelden nu zo bijzonder? Dat de betrokken partners (bewoners, Woonbedrijf, de welzijnsorganisatie, de gemeente, de politie) er samen de schouders onder hebben gezet om de situatie in de wijk te verbeteren. En dan blijkt er veel mogelijk!

GroenLinks vindt dat we in deze hele beweging van het nieuwe sociale beleid de eigen kracht van mensen beter moeten gaan benutten. We willen mensen meer betrekken bij hun buurt en bij elkaar, en niet meer alles van bovenop gaan regelen. Ook mensen in een kwetsbare situatie, bv door een beperking, hebben eigen kracht. Ook zij willen zelf keuzes maken, de regie hebben over hoe zij hun leven in willen richten. En daar moet goede ondersteuning voor zijn, want eigen kracht benutten betekent niet dat mensen het zelf maar uit moeten zoeken. Deze ondersteuning regelen we met het nieuwe sociale beleid. GroenLinks vindt dat mensen hierbij de mogelijkheid moeten hebben om zelf hun ondersteuning te kiezen. Daarom dienen wij een motie in om ook in de toekomst de mogelijkheid van een persoonsgebonden budget (pgb) te behouden. Maar het gaat niet alleen om eigen kracht. Het gaat ook om samenkracht. Want uiteindelijk moeten we het samen doen. Samen verantwoordelijk voor elkaar en onze leefomgeving.

Renate Richters, fractievoorzitter GroenLinks

Er zijn ontzettend veel veranderingen aan de gang in het sociale domein. Zowel landelijk als lokaal vraagt GroenLinks daarbij om aandacht voor de cliënt, de mens centraal en inzetten op eigen kracht en eigen regie. Maar wat is dat, eigen regie, en wanneer zetten wie iemand ‘in zijn of haar kracht’?

Tijd om dat te onderzoeken!

Bij GroenLinks is de komende maanden de cliënt zelf aan het woord. Samen met onze denktank interview ik mensen met een beperking die te maken krijgen met de veranderingen in het welzijnsbeleid of met de decentralisaties van rijkstaken op het gebied van jeugdzorg, begeleiding of werk. Centrale vragen: Wat hebben mensen nodig om regie te kunnen voeren over hun eigen leven, wat betekent eigen kracht en eigen regie voor hen, en wat vinden zij echt belangrijk vinden in hun leven? Achterliggende vraag is dat we willen weten hoe we als overheid kunnen bijdragen om mensen, ook als ze een beperking ervaren, in staat kunnen stellen om hun leven te leven zoals ze dat zelf graag willen.

Inmiddels heb ik onder andere gesprekken gevoerd met de coördinator van de Eigen Kracht Centrale, met de coördinator van het Zelfhulpnetwerk en heb ik iemand geïnterviewd die in de landelijke cliëntenraad van Fokuswonen zit. Erg mooie en inspirerende gesprekken!

De gemeente houdt in 2011 geld over van het armoedebeleid omdat er minder mensen dan verwacht een beroep hebben gedaan op de armoederegelingen. De SP stelde hier al eerder vragen over en wilde weten wat het college gaat doen om het geld alsnog uit te geven.

Ik wilde echter meer weten over de achtergrond van dit overschot en stelde daarom aanvullende vragen aan het college. De vragen kun je onderaan lezen.

Voor GroenLinks was een belangrijke voorwaarde om aan de coalitie deel te nemen, dat we, ook in economisch moeilijke tijden, zorgen dat mensen niet buiten de boot vallen. Daarom hebben wij ons ingezet om de doelstellingen van het armoedebeleid overeind te houden. Deze afspraak is bekrachtigd in het coalitieakkoord.

Het college heeft daarop een behoorlijk bedrag extra vrijgemaakt voor de armoederegelingen en schulddienstverlening (bij elkaar bijna 5 miljoen euro, een aanzienlijk bedrag in tijden van bezuinigen). Naast de extra investeringen zijn er ook een aantal maatregelen genomen om het armoedebeleid toekomstbestendig te maken; om te voorkomen dat we in de toekomst weer steeds overschrijdingen zouden hebben, net als dit in de voorafgaande periode is gebeurd. Daarom werd de subsidie voor stichting Leergeld structureel geregeld door de reductieregeling met 9 euro te verlagen, en werd het PIT team afgeschaft, waar geen structurele dekking voor was.  De taken zijn elders ondergebracht.

GroenLinks vraagt zich af of de laatste maatregelen nodig waren geweest, aangezien nu blijkt dat we geld overhouden. Als dit inderdaad het geval is vinden wij dat de maatregelen van het PIT team en de reductieregeling teruggedraaid moeten worden. Die maatregelen hadden we immers niet hoeven nemen als we dit vooraf geweten hadden!

Om mijn vragen te lezen klik hieronder.

Schriftelijke vragen GroenLinks

Onderwerp: Armoedebeleid

 

Onlangs stelde de SP vragen aan het college over het armoedebeleid.

GroenLinks heeft hierbij een aantal aanvullende vragen.

In de vragen van de SP lezen wij dat er in 2011 een overschot is van € 2,5 mln op het armoedebeleid. In de laatste Turap lezen wij echter andere bedragen.

1. Klopt dit bedrag?

2. Is dit overschot structureel?

3. Hoe heeft dit budget zich de afgelopen 2 jaar ontwikkeld?

4. Hoe heeft het aantal cliënten die gebruik maken van de armoederegelingen zich ontwikkeld?

5. Welke maatregelen heeft het college genomen in de afgelopen 2 jaar om de budgetten beheersbaar te houden?

6. Hoe is het bereik van de armoedemaatregelen en hoe heeft zich dat de afgelopen 2 jaar ontwikkeld?

In het coalitieakkoord hebben wij afgesproken dat de doelstellingen van het armoedebeleid overeind blijven, en dat er, als nodig, extra geïnvesteerd zal worden in het armoedebeleid. Het college heeft daarop, in het licht van de economische crisis en de daarmee gepaard gaande werkloosheid, extra geld vrijgemaakt voor armoedebeleid en schulddienstverlening. Daarnaast zijn er een aantal maatregelen doorgevoerd om de kosten richting de toekomst beheersbaar te houden. Hieronder vallen een verlaging van de reductieregeling ten gunste van subsidies voor de stichting Leergeld, en het afschaffen/herpositioneren van het PIT-team. GroenLinks vraagt zich af of, nu blijkt dat er een aanzienlijk overschot is op het armoedebudget, deze maatregelen wel nodig waren.

7. Overweegt het college om de genomen maatregelen (verlagen reductieregeling en PIT-team te heroverwegen nu blijkt dat er geld over is?

8. Hoe staat het college in dit licht tegenover het nemen van extra maatregelen om bepaalde doelgroepen te ontzien, zoals gezinnen met kinderen, waarvan we weten dat die door landelijke maatregelen extra nadeel ondervinden? Wanneer komt het college met een voorstel mbt de inzet van het budget dat de gemeente ontvangt voor het terugdringen van de stapelingseffecten?

Namens GroenLinks,

Renate Richters

Mohamed Bouassria

‘Nij!-meee-gen’. Nooit eerder heb ik iemand met zo veel walging deze plaatsnaam horen uitspreken. Maar ja, ik was dan ook op een onvervalst VVD-feestje beland bij de presentatie van het nieuwe boek van hoogleraar Interculturele Communicatie David Pinto over participatie en integratie. Dagvoorzitter Frits Huffnagel vroeg zich af of het zo maar zou kunnen dat een willekeurige gemeente, bijvoorbeeld ‘Nij!-meee-gen’, zo maar toch weer doelgroepenbeleid zou kunnen invullen. Terwijl het wijze kabinet hier ‘gelukkig’ mee gestopt was. Maar goed ook, vond ook VVD-integratiewoordvoerdster Cora van Nieuwenhuizen. Jubelend vertelde zij hoe haar moeder ooit voor het eerst iemand met een andere huidskleur zag, dus hoe ver we al gekomen zijn. De meest genuanceerde spreker was minister Gert Leers [sic!], maar dat kwam vooral door de delen van zijn speech die niet op zijn papier stonden. Dat het goed is om om ook zakelijk naar de cijfers te kijken: zo veel ‘kansloze immigranten’ zijn er nou ook weer niet. Sterker nog, waar hebben we het over. Maar goed, als dat op papier en dus nu op de site was beland, dan had ‘ie vast weer op het matje gemoeten bij GW.

Misschien moet Leers nog wel even op het matje bij zijn gastheer Pinto, wiens vakgebied hij en passant even te kakken zette: “Wil je als professional individueel niveau effectief zijn in een diverse samenleving, dan ben je bewust dat culturele aspecten een rol spelen. Maar – zeg ik daarbij – we moeten daarin niet doorschieten. Geen pseudo-wetenschap maken van interculturele communicatie. Kom op!” Geen verrassing gezien het diversiteits- en wetenschaps’beleid’ van dit kabinet, maar niet bijster passend op zo’n feestje, lijkt mij.

Het pleidooi tegen doelgroepenbeleid matchte niet goed met de theorie die Pinto presenteerde: een niet-Westerse behoeftenpiramide naast de beroemde van Maslow. Met ‘eer’ als top in plaats van het individualistisch ‘zelfverwezenlijking’. Interessant, dit biedt aanknopingspunten voor het aanspreken van drijfveren. Deze waarden veranderen we niet, althans niet op korte termijn, deze verschillen moeten we accepteren, is het standpunt van Pinto. Leers vond ook dat we mensen hun identiteit niet mogen afnemen.

Maar als je waarde ‘eer’, onderdeel van je identiteit, gekoppeld is aan normen als ‘mannen en vrouwen zwemmen gescheiden’, hoe ga je daar dan mee om? Dat mag tenslotte niet van het nieuwe anti-doelgroepenparadigma. Dan maar geen zwemles voor de dames? Zelf pleit ik regelmatig voor positieve actie, dus juist voor doelgroepenbeleid. Tijdelijk en krachtig, voor broodnodige inhaalslagen. Een cultuur doorbreek je niet met pappen en nathouden.

Het boek was overigens niet beschikbaar bij de boekpresentatie (handig zet, uitgever…). Maar misschien kan ik ook op de website van de VVD terecht…

‘Nij!-meee-gen’. Nooit eerder heb ik iemand met zo veel walging deze plaatsnaam horen uitspreken. Maar ja, ik was dan ook op een onvervalst VVD-feestje beland bij de presentatie van het nieuwe boek van hoogleraar Interculturele Communicatie David Pinto over participatie en integratie. Dagvoorzitter Frits Huffnagel vroeg zich af of het zo maar zou kunnen dat een willekeurige gemeente, bijvoorbeeld ‘Nij!-meee-gen’, zo maar toch weer doelgroepenbeleid zou kunnen invullen. Terwijl het wijze kabinet hier ‘gelukkig’ mee gestopt was. Maar goed ook, vond ook VVD-integratiewoordvoerdster Cora van Nieuwenhuizen. Jubelend vertelde zij hoe haar moeder ooit voor het eerst iemand met een andere huidskleur zag, dus hoe ver we al gekomen zijn. De meest genuanceerde spreker was minister Gert Leers [sic!], maar dat kwam vooral door de delen van zijn speech die niet op zijn papier stonden. Dat het goed is om om ook zakelijk naar de cijfers te kijken: zo veel ‘kansloze immigranten’ zijn er nou ook weer niet. Sterker nog, waar hebben we het over. Maar goed, als dat op papier en dus nu op de site was beland, dan had ‘ie vast weer op het matje gemoeten bij GW.

Misschien moet Leers nog wel even op het matje bij zijn gastheer Pinto, wiens vakgebied hij en passant even te kakken zette: “Wil je als professional individueel niveau effectief zijn in een diverse samenleving, dan ben je bewust dat culturele aspecten een rol spelen. Maar – zeg ik daarbij – we moeten daarin niet doorschieten. Geen pseudo-wetenschap maken van interculturele communicatie. Kom op!” Geen verrassing gezien het diversiteits- en wetenschaps’beleid’ van dit kabinet, maar niet bijster passend op zo’n feestje, lijkt mij.

Het pleidooi tegen doelgroepenbeleid matchte niet goed met de theorie die Pinto presenteerde: een niet-Westerse behoeftenpiramide naast de beroemde van Maslow. Met ‘eer’ als top in plaats van het individualistisch ‘zelfverwezenlijking’. Interessant, dit biedt aanknopingspunten voor het aanspreken van drijfveren. Deze waarden veranderen we niet, althans niet op korte termijn, deze verschillen moeten we accepteren, is het standpunt van Pinto. Leers vond ook dat we mensen hun identiteit niet mogen afnemen.

Maar als je waarde ‘eer’, onderdeel van je identiteit, gekoppeld is aan normen als ‘mannen en vrouwen zwemmen gescheiden’, hoe ga je daar dan mee om? Dat mag tenslotte niet van het nieuwe anti-doelgroepenparadigma. Dan maar geen zwemles voor de dames? Zelf pleit ik regelmatig voor positieve actie, dus juist voor doelgroepenbeleid. Tijdelijk en krachtig, voor broodnodige inhaalslagen. Een cultuur doorbreek je niet met pappen en nathouden.

Het boek was overigens niet beschikbaar bij de boekpresentatie (handig zet, uitgever…). Maar misschien kan ik ook op de website van de VVD terecht…

Een mooie bijeenkomst vorige week, waar ik veel energie van heb gekregen! In mijn eigen huiskamer vond de eerste sessie van ‘Jesse in de huiskamer’ plaats. Centraal stond Jesse Klaver, kamerlid voor GroenLinks, die het land in te trekt om met mensen te praten over wat er speelt in de samenleving, wat de mensen bezig houdt. Jesse wil zo voeding ophalen voor zijn inbreng in de Tweede Kamer, die aldus Jesse zelf, met recht een kaasstolp kan worden genoemd.

In het Eindhovense pakte ik samen met René Kerkwijk, gebiedscoördinator van de gemeente en mijn voorganger als fractievoorzitter van GroenLinks, de handschoen op. In korte tijd organiseerden we een huiskamer vol betrokken mensen die wonen of werken in Eindhoven. Er schoven mensen aan vanuit oa de maatschappelijke opvang, de woningcorporatie, het welzijnswerk, de zelfhulp, het onderwijs, de gemeente en de lokale politiek. Een mooie mix van denkers en doeners die vanuit hun eigen praktijk kunnen reflecteren op de thema’s die spelen. We kozen voor de invalshoek ‘participatie’, aansluitend bij de portefeuille van Jesse (onderwijs, sociale zaken en sport) en naar mijn mening een van de belangrijkste vraagstukken voor de komende jaren. Want hoe slagen we er met z’n allen in om mensen mee te laten doen, naar hun eigen vermogen, en te voorkomen dat kwetsbaardere groepen in onze samenleving aan de zijlijn belanden, zoals nu dreigt te gebeuren door invoering van de Wet Werken naar Vermogen (en de daarmee gepaard gaande bezuinigingen).

De aanwezigen hadden niet veel nodig om met elkaar in een geanimeerd gesprek te raken. Na een aftrap van Jesse ontspon de discussie zich over allerlei onderwerpen. Het ging over eigen verantwoordelijkheid, eigen kracht en gastvrijheid van de samenleving voor mensen met ‘een vlekje’. De balans tussen rechten en plichten, en over het spanningsveld tussen decentraliseren en de touwtjes in handen willen houden, wat zowel op rijksniveau als in de gemeente speelt. Wat is er voor nodig om het systeem écht anders in te richten, om echt een andere werkwijze te gaan toepassen?

Mooie voorbeelden werden er genoemd over de kracht van mensen. Bv de mevrouw met een hersenaandoening die was afgeschreven voor de arbeidsmarkt. Want ze was niet ‘rendabel’. Door het doen van vrijwilligerswerk hervond zij haar kracht. Door haar talent en wilskracht te stimuleren is het haar gelukt om een opleiding aan de universiteit te gaan doen. Op deze manier komen veel mensen weer aan de slag. Werkgevers zouden zich hier veel meer open voor moeten stellen!

Dat leidde tot de cruciale vraag: wat is eigenlijk ‘kwetsbaar’? Mensen die door de samenleving als kwetsbaar worden gezien, hebben vaak zoveel meegemaakt, Soms gaan we er te gemakkelijk vanuit dat mensen zelf niets kunnen. Het is de uitdaging, niet alleen voor de overheid, maar voor ons allen als samenleving, om deze mensen in staat te stellen hun talenten te benutten.

De twee en een half uur vlogen om. Iets na tienen sloten we de bijeenkomst af, en vertrok iedereen richting huis. Nieuwe contacten waren gelegd en de visitekaartjes wisselden van hand. Aan het denken gezet en met nieuwe ideeën kijken Jesse, onze gasten, en René en ik terug op een bijzondere avond!

Deze week had ik twee leuke werkbezoeken:

Allereerst een voorlichting van het netwerk informele zorg voor de gemeenteraad. Hierbij waren aanwezig: De Vrijwillige Hulpdienst (DVH), Steunpunt Mantelzorg Verlicht, Zelfhulpnetwerken en vertegenwoordigers van Lumens (waaronder maatschappelijk werk). Aan de hand van filmpjes kregen we uitleg over informele zorg en over de specifieke samenwerking in het Eindhovense netwerk Informele Zorg, bv door meer samenwerking te organiseren tussen de formele en informele zorg. De aanwezige vrijwilliger en maatschappelijk werken konden persoonlijk toelichten waarom hun samenwerking zo goed loopt, en dat wat zij bieden een een cliënt heel verschillend is maar zeker complementair kan zijn. Erg leuk om op deze manier nader kennis te maken met deze organisaties en mooi om de betrokkenheid en het enthousiasme te zien van deze mensen!

 

Vrijdagavond ben ik naar een voorstelling van ‘het paard dat vliegt’ geweest.  Dit is een  jeugdtheatergezelschap dat theatervoorstellingen maakt voor kinderen van verschillende leeftijdsgroepen. Bijzonder is dat zij kinderen ook betrekken bij de ontwikkeling van voorstellingen op de zogenaamde ‘jonge paardendagen’. Vrijdagavond speelden zij een try-out voorstelling van ‘aj lof joe’, een verhaal over de liefde voor kinderen (en volwassenen) van 6 jaar en ouder.

Eerder deze maand bezocht ik de voorstelling Hamlet8+, ook van ‘het paard dat vliegt’ . Dat was een bewerking van het beroemde verhaal van Shakespeare. De voorstelling aj lof joe is een eigen stuk, een heel ander type voorstelling dus, waardoor ik een goed beeld krijg van wat dit gezelschap doet.

Ik heb wederom genoten van de voorstelling. Voor wie belangstelling heeft: in 2012 gaat ‘het paard’ weer touren!

In de raadsvergadering op 24 januari (jawel, op mijn verjaardag) diende ik namens onze fractie een actuele motie in om de regering op te roepen om een kinderpardon te geven aan kinderen die al langer dan 8 jaar in Nederland verblijven. Dit deed ik mede op verzoek van Tofik Dibi, Tweede Kamerlid van GroenLinks. Hij initieerde samen met een hoop bekende Nederlanders de petitie op www.kinderpardon.nu Meer dan 100.000 mensen hebben daar inmiddels hun handtekening op gezet!

Met het indienen van de motie geeft GroenLinks een stem aan een gevoel wat breed gedragen wordt in de samenleving, ook de Eindhovense. Wij willen dat kinderen, die mede door het landelijke beleid inmiddels al jarenlang in Nederland leven, niet gedwongen worden om ons land te verlaten en teruggestuurd worden naar landen waar ze de cultuur en de taal niet van kennen maar die bovenal ook vaak erg gevaarlijk zijn. Wij gunnen deze kinderen een toekomst in Nederland.

Deze motie kon rekenen op een zeer brede steun in Eindhoven. De motie werd mede ingediend door de volgende partijen: SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en zelfs het CDA, die zich hiermee tegen het regeringsbeleid van hun eigen minister keerde. Verder werd de motie gesteund door twee leden van de VVD fractie. De overige leden, als ook het raadslid van LE, vonden dat het geen lokale zaak was om hier iets van te vinden. GroenLinks is het daar niet mee eens, het gaat immers ook om onze inwoners!  Bovendien is ook onze landelijke overheid een democratisch orgaan wat als het goed is luistert naar signalen uit de samenleving. Een lokale gemeenteraad kan die signalen zichtbaar maken en vertalen naar de de tweede kamer!

Heb je nog niet getekend voor het kinderpardon? Doe dat dan nu op www.kinderpardon.nu

Lees hieronder de motie en mijn betoog over het kinderpardon.

TEKST ACTUELE MOTIE KINDERPARDON

Actuele Motie

De ondergetekende heeft de eer de volgende motie aan te bieden.

De ondergetekende, lid van de raad van de gemeente Eindhoven,

Overwegende dat:

- Er een brede maatschappelijke steun is voor een kinderpardon in de Nederlandse samenleving;

- Bijna 100.000 mensen de petitie voor het kinderpardon ondertekenden.

Van mening zijnde dat:

- Het wezensvreemd is om asielkinderen die geworteld zijn in Nederland terug te sturen naar het land van hun ouders;

- Er nu veel aandacht is, zowel politiek als in de media, voor individuele gevallen;

- Er gestreefd zou moeten worden voor een structurele oplossing voor de hele groep kinderen die het betreft (naar schatting 1.500).

Stelt de raad voor te besluiten:

Om het College te verzoeken om bij de minister voor Immigratie & Asiel aan te dringen op een kinderpardon.

Eindhoven, …..

Het lid van de raad,

Renate Richters, GroenLinks

 

BETOOG BIJ MOTIE KINDERPARDON

Actuele motie kinderpardon

“Nederlandse kinderen gedwongen om met vader naar Afghanistan terug te gaan”. Dit was te lezen op de site van de Volkskrant vandaag. Achmed Matin (16 jaar) en Diba Matin (15 jaar) hebben allebei een Nederlands paspoort. Hun moeder is in 2006 overleden. Hun vader, Abdul Momand heeft vorige week te horen gekregen dat hij Nederland moet verlaten van de immigratie- en naturalisatiedienst, ondanks dat de rechtbank tot 3x toe heeft besloten dat hij mag blijven. Abdul Momand staat voor een onmogelijke keuze. Zijn kinderen zonder ouders achterlaten kan hij niet. “Maar eigenlijk kan ik het mijn kinderen ook niet aandoen om naar Kabul te verhuizen” zegt deze vader. De kinderen spreken geen Afghaans. Vader werkt al 10 jaar als conciërge op een basisschool.

Achmed Matin en Diba Matin. De nieuwe Sahar? De nieuwe Mauro?

Weer staat de media bol van een individuele kwestie waarbij kinderen die al lang in Nederland wonen, hier zijn opgegroeid en hier geworteld zijn, worden gedwongen ons land te verlaten. Naar Irak, Afghanistan, Angola, Eritrea.

Weer ontstaat er een breed publiek debat waarbij de regering zijn poot stijf houdt, want regels zijn regels, ondanks dat veel mensen in Nederland zich massaal hebben uitgesproken dat ze het anders willen. Dit blijkt onder andere uit de brede acties die zijn gevoerd naar aanleiding van de situatie van Mauro, maar ook uit de bijna 100.000 handtekeningen die gezet zijn voor de petitie kinderpardon.nu.

We kunnen blijven discussiëren over individuele gevallen, of we kunnen het voor eens en altijd goed oplossen. GroenLinks kiest voor het laatste. Daarom zijn dienen wij vanavond samen met SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en het CDA een motie in om bij de minister voor immigratie te pleiten voor een kinderpardon. Naar schatting gaat het hier om maximaal 1.500 kinderen onder de 21 jaar. Met deze oproep geven wij steun aan de nog te behandelen initiatiefwet van PvdA en CU over gewortelde kinderen.

Deze gemeenteraad heeft zich terecht het lot van Mauro, inwoner van onze stad, aangetrokken. Dit hebben wij gemeenteraadsbreed middels een brief aan de minister kenbaar gemaakt. Wij hopen dat u, in navolging van deze brief, met ons de minister wilt oproepen om tot een structurele oplossing voor deze kinderen te komen.

Steun daarom deze actuele motie, en zet daarom je handtekening op www.kinderpardon.nu

Er is veel discussie geweest in de gemeenteraad over de koopzondagen. Op 24 januari vond de besluitvorming plaats. Vooraf leek de verdeling in de Raad ongeveer 50% – 50%. De doorslaggevende stem lag bij Leefbaar Eindhoven die strategisch zijn kaarten voor zich had gehouden, en voorwaarde was dat GroenLinks verdeeld zou stemmen, zoals zich in de voorafgaande discussies had afgetekend. GroenLinks was immers principieel verdeeld: 3 raadsleden zijn voor het vrijlaten van de koopzondagen (inclusief mijzelf) en 1 raadslid tegen. Deze verdeling zien we overigens overal in onze partij: landelijk, in andere steden, en ook in onze eigen Eindhovense achterban, bleek uit de hiervoor georganiseerde internet-enquête en bijeenkomst.

Toch liep het anders. De door de VVD en D66 zo vurig gewenste uitbreiding van de koopzondagen sneuvelde in de raadsvergadering. Uiteindelijk stemde alleen de VVD, D66, LPF en FPS voor. GroenLinks stemde unaniem tegen.

Hoezo deze omslag? Voor onze fractie lag het als volgt: ook bij de stemming waren nog steeds 3 raadsleden principieel voor vrijlaten van de openingstijden. Wij vinden dat de tombola rond de supermarkten ongewenst is (elk jaar mogen er 10 supermarkten, gekozen op basis van loting open), en vinden dat de ondernemers zelf moeten beslissen wanneer ze open gaan. In het raadsvoorstel koos het college er echter voor om het convenant, dat de ondernemers voornemens waren om te sluiten, waarbij het uitgangspunt is om 26 zondagen open te gaan, op te nemen in het raadsvoorstel. Onze fractie vond het convenant een goed idee, maar dan moet het wel een convenant van de ondernemers zelf zijn, waar ze ook zelf de verantwoordelijkheid voor nemen. Door het convenant op te nemen in het raadsvoorstel wordt de schijn gewekt dat de gemeente verantwoordelijk wordt voor de uitvoering. En dat kan niet, want de gemeente kan helemaal niet handhaven op basis van een door de ondernemers afgesloten convenant. De enige manier om dat te handhaven, is als zij zelf elkaar aanspreken, desnoods voor de rechter. En dat willen ze blijkbaar niet.

Tweede argument voor onze fractie was de voorgestelde dekking. Er worden extra kosten gemaakt voor schoonmaak en stadswachten die moeten handhaven. Het college stelde voor om die kosten te dekken uit de extra parkeeropbrengsten die de koopzondagen in het laatje brengen. Prima idee op zich, want de gebruiker betaalt. Maar we hebben afgesproken dat parkeergelden in het mobiliteitsfonds worden gestort. En dit geld wordt oa gebruikt voor de aanleg van fietspaden en andere mobilitieitsprojecten. In het mobiliteitsfonds zit te weinig geld voor onze ambities. Gevolg is dat plannen versobert worden en dan is het meestal het groen dat de dupe wordt. Zo wordt bij de HOV2 de ecotunnel geschrapt. GroenLinks vindt principieel dat het geld naar het mobliliteitsfonds moet, zodat we daar de groenambities overeind kunnen houden. De kosten voor de koopzondagen zouden, in ieder geval deels, gedragen moeten worden door de ondernemers zelf.

GroenLinks heeft haar bezwaren tegen dit voorstel ruim vooraf kenbaar gemaakt. Het college kwam ons op geen enkele wijze tegemoet. Daardoor vond uiteindelijk 3/4 van de fractie dat de koopzondagen vrijgegeven moeten worden, maar stemden we unaniem tegen een slecht voorstel.

 

Maarten Houben, fractievoorzitter van het CDA, heeft op 24 januari afscheid genomen van de  gemeenteraad van Eindhoven. Op 2 februari wordt Maarten burgemeester in buurgemeente Nuenen. Een prachtige nieuwe uitdaging, Maarten gefeliciteerd en heel veel succes!

Tijdens de raadsvergadering van 24 januari 2012 heeft de gemeenteraad het ereteken uitgereikt aan een persoon met een bijzondere inzet voor de Eindhovense samenleving. Uit handen van burgemeester Rob van Gijzel ontving mevrouw Elies Lemkes-Straver (1957) het ereteken van de stad Eindhoven.

Mevrouw Lemkes was de directeur van Brainport Development. Was – want per 1 februari treedt zij in dienst van de ZLTO.

Mevrouw Lemkes was met een smoesje naar het stadhuis gelokt – zij had zogenaamd een exitgesprek met burgemeester van Gijzel. Ze reageerde erg verrast toen ze in de raadzaal werd onthaald en haar hele familie op de tribune bleek te zitten!

Lees hieronder meer over Ellies Lemkes

 

Over Elies Lemkes

In 1995 treedt Elies Lemkes in dienst van NV REDE. Mede dankzij haar krijgt Eindhoven-Helmond een groot landelijk project toegewezen: Kenniswijk Regio Eindhoven. Een duidelijk signaal aan de rest van Nederland dat in deze regio spannende dingen gebeuren. In 2002 neemt Lemkes de leiding van het Programma Horizon op zich. Deze voorloper van Brainport Operations begeleidt economische projecten, levert de projectleiders en jaagt ontwikkelingen aan.

In de Vierde Nota Ruimtelijke Ordening (2004) wordt de regio Zuidoost-Brabant voor het eerst omschreven als Brainport. Lemkes, secretaris van de commissie Sistermans, schrijft mee aan de Brainport Navigator 2006-2013 (‘Lissabon Voorbij’), een programma ter versterking van de economische structuur van de regio Eindhoven. Brainport Eindhoven maakt naam op het gebied van hoogwaardige kennistechnologie, maakindustrie en design.

TNO Automotive, goed voor honderden arbeidsplaatsen en vele miljoenen aan onderzoeksgelden, vestigt zich in Helmond. Ministers en topambtenaren van departementen onderschrijven het economisch belang van de regio Eindhoven voor heel Nederland. Handelsmissies profileren ons land als een koploper op het gebied van high tech en design. Eindhoven eindigt op de tweede plaats van de verkiezing tot World Design Capital 2012. En in 2011 wordt de regio Eindhoven uitgeroepen tot the world’s smartest region. Volgens burgemeester Van Gijzel is dat alles voor een belangrijk deel te danken aan Lemkes. Bij de uitreiking van het ereteken prijst hij haar indrukwekkende dossierkennis, haar tomeloze inzet en haar nimmer aflatende volharding.

Per 1 februari 2012 verlaat directievoorzitter Lemkes Brainport Development voor de functie van algemeen directeur van het ZLTO.

Uitzonderlijke verdiensten

Het ereteken van de stad Eindhoven is de hoogste onderscheiding die Eindhoven kent. De onderscheiding wordt door de gemeenteraad toegekend als dank voor uitzonderlijke verdiensten voor de Eindhovense gemeenschap. Vorig jaar ontving Joke de Haas het ereteken. In 2010 was dat Ad Engbers.

(bron: www.eindhoven.nl)

Op zondagmiddag 22 januari vond de nieuwjaarsreceptie van GroenLinks Eindhoven plaats. Natuurlijk was ik namens de fractie aanwezig. Tijdens de bijeenkomst konden onze leden kennismaken met de kandidaten voor het voorzitterschap van het landelijk bestuur van GroenLinks: Arno Uijlenvoet en Heleen Weening. De nieuwe voorzitter wordt gekozen tijdens het congres op 10 februari. Tot die tijd reizen de kandidaten door heel Nederland om zich voor te stellen aan de leden (en zoveel mogelijk zieltjes te winnen natuurlijk).

Voorzitter Bert Willemsen leidde het debat. Het debat ging als snel over zaken waar bestuursvoorzitters eigenlijk niet echt over gaan. Ik kreeg daarbij een beetje hetzelfde gevoel als bij het burgemeestersreferendum indertijd: je bevraagt een kandidaatburgemeester op wat zijn standpunt is over zaken waar hij niet over gaat en baseert daarop dan je stemming, zonder je echt te realiseren dat die kandidaat misschien inderdaad een toffe peer is met het goede gedachtegoed wat aanspreekt, maar er uiteindelijk niks over te zeggen heeft over de thema’s waar hij zich over heeft uitgesproken. Immers, daar gaan de politieke partijen over, en worden zaken vastgelegd in een coalitieakkoord.

Tijdens onze bijeenkomst bleek vooral de steun van de Tweede Kamerfractie aan de missie naar Kunduz nog steeds een erg gevoelig onderwerp. De kandidaten deden hun best om het hierbij te laten gaan over waar het over zou moeten gaan: wat is de rol van een partijvoorzitter als zo’n kwestie speelt? Vooral zorgen dat de leden goed gehoord worden in het proces vonden beiden.

Uiteindelijk bleken er niet zoveel verschillen te zijn in de aanpak van de twee kandidaten. Genoeg reden om me nog eens goed te gaan verdiepen in hun websites en hun motivatie die zij daarop uitleggen!

Afgelopen vrijdag maakte wethouder Henk Brink bekend dat hij vanwege zijn gezondheid af zal treden als wethouder in Eindhoven per 1 maart. Henk heeft al geruime tijd serieuze hartklachten. Zijn arts heeft hem afgeraden nog langer de intensieve baan van wethouder uit te oefenen. Een persoonlijke tragedie voor Henk, die graag de periode had volgemaakt, maar een goed besluit  mijns inziens want de gezondheidsrisico’s zijn gewoon te groot. Ik heb Henk veel sterkte toegewenst met zijn gezondheid, en alle goeds voor de toekomst. Ik hoop dat hij snel een nieuwe uitdaging zal vinden in een iets minder veeleisende baan dan het wethouderschap.

Zondagavond maakte de VVD bekend dat fractievoorzitter Monique List unaniem wordt voorgedragen als opvolger. Ik feliciteer Monique bij deze, ik heb alle vertrouwen in haar als nieuwe wethouder in ons college!

lees hieronder het persbericht van de gemeente met de aankondiging van het aftreden van wethouder Brink.

Besluit op dringend advies van artsen

Henk Brink stopt om medische redenen als wethouder

Publicatiedatum: 13-01-2012

Wethouder Henk Brink van Economie, werk en beroepsonderwijs treedt per 1 maart 2012 terug uit het gemeentebestuur. Op dringend advies van de artsen heeft wethouder Brink moeten besluiten de functie van wethouder in de stad Eindhoven neer te leggen, omdat de uitoefening van het wethouderschap zijn gezondheid te zeer schaadt. Dit is vrijdag 13 januari bekend gemaakt in een brief aan de gemeenteraad en tijdens een speciaal belegde persconferentie.

Henk Brink vindt het buitengewoon jammer en tegelijkertijd ook onvermijdelijk dat hij stopt als wethouder. “Met pijn in het hart heb ik de burgemeester en de fractievoorzitter van de VVD gisteren medegedeeld dat ik mijn functie als wethouder Economie, werk en beroepsonderwijs in Eindhoven neerleg. Noodgedwongen. De gezondheidsproblemen waar ik de afgelopen tijd mee te maken heb gekregen, zijn een te grote belemmering voor goed functioneren gebleken. Mijn arts heeft mij dan ook dringend geadviseerd om te stoppen als wethouder. De grote fysieke en mentale belasting die het wethouderschap in de fantastische stad Eindhoven met zich meebrengt, is voor mij op dit moment simpelweg te groot. Als ik iets doe, wil ik daar voor de volle honderd procent voor gaan. Helaas is dat nu niet mogelijk, omdat ik anders mijn gezondheid schaad.”

Burgemeester Van Gijzel benadrukt als voorzitter van het college van burgemeester en wethouders dat het college graag als geheel de rit had uitgezeten, maar dat de huidige gezondheidssituatie van wethouder Brink helaas tot geen enkele andere conclusie kon leiden. “Mede namens de andere collegeleden wil ik Henk bedanken voor zijn inzet voor onze stad en regio. Gezamenlijk zorgen we er de komende tijd voor dat in de medisch geadviseerde afbouwperiode de lopende zaken zo goed als mogelijk worden afgerond. We hopen dat Henk na deze ingrijpende stap in goede gezondheid weer volledig aan de slag kan in een andere functie.”

Na een korte vakantie zal wethouder Brink in de maand februari de lopende zaken zo goed als mogelijk afronden. Enkele portefeuilles worden waargenomen door zijn collega’s. De VVD-fractie maakt op korte termijn de voordracht van de opvolger van Henk Brink bekend.

Eind December 2011 ontving ik een uitnodiging van Ronde Tafel met daarbij de mededeling dat men ook dit jaar weer druk bezig is met de organisatie van de Nieuwjaarsduik 2012. Omdat vooral wij het vorig jaar tot een groot succes hadden gemaakt, hoopten zij vanuit de organisatie dat wij ook dit jaar weer mee wilden doen.

Vanaf eind November en begin December zat ik nog te twijfelen en liet binnen vrienden en familie kring doorschemeren dat ik waarschijnlijk niet mee zou doen of dat ik het nog niet wist (deed ik natuurlijk alleen wanneer ik de vraag letterlijk voorgelegd kreeg).

In Januari 2011 wilde ik een duidelijk statement maken uit protest in de vorm van:”wat nou?”,”Deze ‘zielige’, ‘zwakke’ (vaak afgewen) gehandicapte donderstraal kan meer dan velen denken”

Hoe zat het ook alweer dat ik in omgeving 2007 op eigen initiatief wederom bij het UWV aanklopte voor studie mogelijkheden? Kreeg te horen wat de concrete mogelijkheden waren binnen een termijn van 3 maand en daarnaast de opmerking:”doe rustig aan”,”we kennen je ziektebeeld en daarom zal je ook blijvend in aanmerking komen voor een arbeid ongeschiktheid’s uitkering.” Ter afsluiting kreeg ik destijds ook mee dat ik ervan genieten moest!” Harder dan dat kon er eigenlijk niet in mijn smoel gemept worden (het was goed bedoeld maar toch achteraf gezien).

Natuurlijk was 1 Januari 2011 ook een uitdaging voor mijzelf, een beetje bluffen en grenzen verleggen.. Je zal maar gebluft hebben en een enorme stijfkop zijn, dan laat je toch ook zien wat je waard bent!

Dat bleef eigenlijk onhandig de tong uitsteken naar een ieder die mij allang afgeschreven hadden in welke vorm dan ook met daarbij de vraag doe me dit maar even na :P http://www.youtube.com/watch?v=YWhCuKPA0Sc

Nu 1 Januari 2012-01-12

Halverwege December 2011 begon mijn bloed natuurlijk weer te stromen waar het niet zou kunnen stromen en kreeg zelf wederom weer zin aan een verfrissende duik (gewoon doen dacht ik)!

Dit maal zat ik vooraf wel met 2 vragen:

1. Omtrent mijn gezondheid was het wat minder met mij gegaan afgelopen jaar waardoor ik ook veel minder gaan sporten ben, zou mijn rikketik zo’n sprong dan wel aan kunnen (nuchter gezien maar deels ook een onzinnig argument).
2. Wel heel belangrijk voor mezelf, in 2011 had ik mijn eigen al bewezen wil telkens een stap voorwaarts maken en een herhaling van zetten hoort daar niet bij!

Eind December schoot mij te binnen zal ik mijn eigen (opgesloten) gaan verpakken in een doos waarop diverse teksten gekalkt staan wat mij niet bevalt aan de komende begrotingen, mijn ideeën in die vorm waren te onduidelijk en praktisch gezien niet reëel.

Zelf ben ik bijvoeding nodig om maar zwaarder te worden, zo’n doos paste en past prima tussen mijn hals en net boven mijn kont (ben blij dat het voorlopig nog vergoed wordt)..

Op twitter stelde ik ook de vraag wie een origineel idee had en bij voorkeur zocht ik naar een GroenLinks thema en iets over de zorg. De beste tekst was toch wel (aan de voorkant van het shirt) Help ons ook in 2012 ons hoofd boven water te houden! Stem GroenLinks voor échte oplossingen.

(aan de achterkant) Want – gratis zwemles voor pgb-ers, gratis rondje vliegen in de JSF en 130 met je scootmobiel zijn dat niet! #OPRUTTE

1 januari was het zo ver, tegen 14:00 stapte ik uit mijn nest en ging vlot een hapje eten en wat drinken. Net voor ik vertrekken wilde moest ik ook nog even een noodstop maken op het kleinste plekje van de aarde.. Scheld vloek, geen smoesjes jongen gewoon gaan hardlopen dan kom je nog wel op tijd aan.

Bij aankomst herkende 1 van de organisatoren mij meteen en begeleide mij naar de inschrijf en kleed ruimte, toen ik omgekleed was kon ik binnen aansluiten bij een groepje die nog voor mij stonden die de teksten op mijn shirt wel heel interessant vonden (ff een kort momentje gesproken over hoe alles nu gaat en hoe het zou moeten gaan wanneer GroenLinks het voor het zeggen zou hebben)

Op een bepaald moment mochten we naar het water lopen en per groepjes sprongen mijn voorgangers het water in, tegen de tijd dat het bijna mijn beurt was begon ik al zachtjes te lopen en werd ik tegen gehouden door een van de organisatoren van Ronde Tafel, deze vermelde letterlijk aan mij:”jij mag als laatste”,”en je krijgt een speciale aankondiging dus wacht nog maar even.”

Prachtig dacht ik, zonder iets te zeggen begreep deze organisator van Ronde Tafel mij heel goed. Ik sloot me intussen alvast af van alles en begon mij op het water te concentreren en het start sein van Klaas je mag..




Zodra ik het start sein kreeg liep ik in een stevige looppas naar de rand van het water en keek waar ik ongeveer terecht wilde komen, toen werd ik ook meteen even wakker en dacht bij mijn eigen:”ik weet niet waar de camera’s staan van het grote beeldscherm waarop iedereen mee kon kijken”,”laat ik mijzelf maar langzaam 1x ronddraaien zodat zowel de voorkant als achterkant van mijn shirt goed in beeld komen te staan.” Eenmaal omgedraaid zocht ik weer naar het punt waar ik in het water wilde belanden en maakte de sprong, deze ging meteen een stuk beter dan vorig jaar… ik kwam precies op de plek terecht die ik vooraf ingeschat had, raakte wel koppie onder maar kon nu gelukkig zelfstandig snel genoeg op staan. Ook de weg naar het trappetje was een stuk eenvoudiger te vinden… Ontving divers applaus en er rende ook meteen een journaliste naar mij toe van de Hoogeveense Courant.

Had niet eens de tijd om een beetje overdonderd te zijn in de vorm van yes, dit is precies wat ik wil, nu ff gaan opletten wat ik zeg. Tijdens het lopen naar de kleedkamer vertelde deze in positieve zin ‘exact’ wat er vorig jaar gebeurd was:”vorig jaar was ik de aller eerste duiker”,”dit jaar de aller laatste”,”vorig jaar was het steen en steen koud”,”lag er eis etc;” wat ik allang vergeten was want dat eis was vooraf weg gehaald en herinnerde me alleen een aantal smeltende sneeuw bultjes..

Ze vroeg meteen hoe voelde het water aan waarop ik direct antwoordde dat ik ook het water een stuk minder koud aan vond voelen dan vorig jaar maar dat het ondanks dat best nog wel koud was. Ik plakte er aan vast dat mijn sprong gelukkig al veel beter ging dan vorig jaar.

We naderende aanmeld balie om te springen en ik kreeg de vraag:”Vorig jaar was je de eerste duiker”,”nu de laatste!”,”hoe zit dat?” Intern begon ik wat te grinniken met een gevoel van:”Yes”,”ga je straks met name veel richten op het PGB omdat je je eigen daar het meest kwaad om maakt momenteel!”

Eenmaal binnen aangekomen kregen we het wederom even over vorig jaar waarbij ik aangaf dat ik destijds wilde bewijzen dat ik ondanks mijn handicap ook veel dingen wel kon.. We kregen het over de teksten die op mijn shirt stond en zodra het woordje PGB viel kreeg ik het verzoek om mij eerst even om te kleden en daarna het interview af te maken (heel logisch eigenlijk).

In de kleed ruimte aangekomen kreeg ik diverse complimenten in de vorm van:”jij bent wel koppie onder gegaan”,”respect man!” Waarop ik wel eerlijk antwoord gaf dat dat niet mijn bedoeling was maar dat de sprong mij in verhouding met vorig jaar behoorlijk mee viel en ik had het ook niet eens koud..

Op het moment dat ik mijn t shirt uit wilde trekken kreeg ik het in ene wel steen koud, had het gevoel dat ik in mijn blootje in de sneeuw lag en het iets te kleine t shirt kon ik ook amper uit krijgen… Was bijna geneigd om te roepen:”wie wil mij even helpen om dit shirt over mijn schouders heen te trekken!”

Niet doen Klaasje, je bent een grote sterke vent met een grote mond die zo zelfstandig mogelijk wenst te blijven.Vanuit mijn eigen situatie zeker sinds het 1e kwartaal van 2011 drong tot mij door dat ik echt een PGB regeling nodig zou gaan krijgen.

Meneer Rutte snapt dat niet, aldus Rutte kan ik wel ondersteuning blijven ontvangen d.m.v. het CAK mits ik een eigen bijdrage lever, en dat noem ik nu juist geld verspilling pur sang omdat ik telkens maar enkele maanden per jaar hulp nodig ben in bijvoorbeeld de huishouding.

Dit kabinet snapt dat niet, komt geld tekort en moet gaan bezuinigen (wat GroenLinks ook zou gaan doen) en plukt zomaar overal geld vandaan om de huidige begroting matchent te maken (iets wat GroenLinks zeker niet wenst in deze vorm).

Dit kabinet schuift huidige problemen die spelen gewoon door naar de toekomst, wie dan leeft wie dan zorgt heet dat! Zelf ben ik een GroenLinkser met diverse liberale ideeën, maar wat er nu gebeurd kan echt niet!

Na het omkleden was ik nog even blijven rondhangen bij de soep stand, met een aantal mensen gesproken over de sprong en nog even gewacht op de journaliste die mij nog verder wenste te interviewen.

Al met al een geslaagde dag

In de zaterdageditie van het Eindhovens Dagblad van 14 januari is onderstaand artikel gepubliceerd op de opiniepagina. Het artikel heb ik samen met Martijn van Lanen, docent en onderzoeker bij de Fontys Hogescholen en Thijs Eradus, hoofd van de nachtopvang voor daklozen, geschreven. Het artikel is onder andere resultaat van een discussie die we over dit onderwerp voerden op Linkedin met studenten en docenten van de Fontys.

 

Skaeve Huse als schakel in de voorzieningenladder voor daklozenzorg

Martijn van Lanen[1], Thijs Eradus[2], Renate Richters[3]

Deze zomer maakte het College van B&W bekend dat zij op zoek gaat naar locaties om zogeheten ‘Skaeve Huse’ neer te zetten. Skaeve Huse zijn woonvoorzieningen voor mensen met een bijzondere achtergrond. Dit besluit kwam o.a. nadat de raadswerkgroep maatschappelijke opvang van de gemeenteraad hiertoe heeft opgeroepen en de gemeenteraad een werkbezoek aan de Skaeve Huse in Tilburg heeft gebracht.

Beeldvorming

Voorzieningen zoals Skaeve Huse worden – in onze ogen ten onrechte – wel eens weggezet als ‘asowoningen’ of ‘tuigdorpen’: plekken waar mensen die overlast weggestopt worden zodat de samenleving geen last van hen heeft. Wij zien de Skaeve Huse echter als een belangrijke schakel in de voorzieningenladder voor dak – en thuislozenzorg.

Dak – en thuisloosheid is een thema waaraan vaak meerdere problemen tegelijkertijd ten grondslag liggen. De dakloze bestaat niet. Het gaat om mensen die op een bepaald punt in hun leven in een situatie raken dat ze voor korte of langere tijd dak- of thuisloos raken. Dit gebeurt veelal door een combinatie van problemen, die op een bepaald moment samenkomen waardoor de persoon (tijdelijk) niet meer in staat is zijn problemen op te lossen. Bij dakloosheid komen materiële, relationele, psychische en institutionele factoren samen. Dak – en thuisloosheid gaat vaak gepaard met financiële problemen, middelengebruik, schuldenproblematiek, trauma’s, hechtingsproblematiek, psychiatrische problematiek, enzovoort.

Nieuwe visie

De gemeente werkt, onder andere met de organisatie voor maatschappelijke opvang Neos (organisatie voor maatschappelijke opvang) aan een nieuwe visie op maatschappelijke opvang. Die visie is dat iedere dakloze een traject krijgt, met de opdracht om mee te werken aan zijn of haar herstel. Daarnaast zal in 2012 de Nachtopvang van Neos aan de Barrierweg grotendeels omgevormd worden tot een Instroomhuis voor dak- en thuislozen uit Eindhoven. Uitgangspunten zijn: perspectief bieden aan de doelgroep en het aanbieden van duurzame trajecten, gericht op de eigen mogelijkheden, in plaats van te blijven focussen op de onmogelijkheden. En dus niet op wat iemand niet kan, omdat hij of zijn bijvoorbeeld verslaafd is, of een psychiatrische achtergrond heeft. Hiervoor zijn verschillende woonvormen nodig om deze doelgroep het juiste en meest passende traject aan te kunnen bieden. Voorbeelden van succesvolle woonvormen en samenwerking zijn er al in Eindhoven, zoals DOOR (begeleid wonen, bestaat al 10 jaar en is erg succesvol), Domus, Housing First (afgelopen jaar gestart en zal worden uitgebreid) en daarnaast zijn er inmiddels een groot aantal kleinschalige woonvormen en eengezinswoningen voor individuele bewoning door dak- en thuislozen in Eindhoven.

Voor een kleine groep dak- en thuislozen die maatschappelijk onaangepast gedrag blijven vertonen zou je kunnen denken aan Skaeve Huse om daarmee een compleet aanbod voor het hele spectrum van de doelgroep kunnen realiseren. Omdat het voor enkelen van hen, ondanks herhaalde pogingen, helaas niet mogelijk is om in een van de huidige voorzieningen te wonen is een uitbreiding van het aanbod in de vorm van Skaeve Huse erg welkom en passend in het aanbod.

Aanstaande dinsdag discussieert de gemeenteraad over de maatschappelijke opvang. GroenLinks zal hierbij wederom aandacht vragen voor het opzetten van Skaeve Huse in Eindhoven.

---

[1] Martijn van Lanen (m.vanlanen@fontys.nl) is werkzaam als docent en onderzoeker bij Fontys Hogeschool Sociale Studies te Eindhoven, waar hij onder andere onderzoek doet naar overlast en naar dak -en thuislozen. Zie ook www.martijnvanlanen.nl.

[2] Thijs Eradus (TEradus@st-neos.nl) is werkzaam als hoofd Nachtopvang bij Neos

[3] Renate Richters (renate.groenlinks@gmail.com) is fractievoorzitter van Groenlinks Eindhoven

Zoals elk jaar organiseert de gemeente samen met het Muziekgebouw en het Brabants Orkest een nieuwjaarsconcert voor relaties en burgers. Dit jaar een concert van Brabants Orkest en  van flamencozanger Mario Garcia Blanco.

Ik koos voor het flamenco concert. Dat was erg mooi, een combinatie van zang, gitaarspel en dans.

Ik versta zelf geen Spaans maar collega Mohamed had geen moeite om te verstaan dat de gepassioneerde liederen onder andere gingen over mooie vrouwen die onder het balkon voorbij lopen terwijl de zon schijnt….

Een welverdiende staande ovatie na afloop!

Op 6 januari ging de nieuwe voorstelling van het Eindhovense jeugdtheatergezelschap ‘het paard dat vliegt’ in première. Het stuk is een bewerking van het stuk ‘Hamlet’ van Shakespeare, speciaal geschreven voor kinderen van 8 jaar en ouder.

Aangezien ik zelf geen kinderen heb, en een theatervoorstelling voor kinderen natuurlijk het allerleukste is om door de ogen van een kind te beleven, hebben we speciaal voor de gelegenheid de belofte aan ons nichtje van 10 ingelost om te komen logeren.

Roos heeft genoten van de voorstelling. Het was soms wel een beetje spannend, en ze had ook niet verwacht dat aan het einde echt iedereen dood zou gaan. Het allermooiste vond ze het toneelstuk dat in de voorstelling werd opgevoerd, en de gitaar-battle. En wij zijn het helemaal met haar eens!

Voor iedereen het allerbeste toegewenst voor het nieuwe jaar!

Ik heb genoten van een fijne vakantie, ruim twee weken vrij gehad, even geen werk, en geen politiek, maar vooral veel tijd met familie en vrienden. We hebben ervan genoten, en nu weer opgeladen aan het werk! Te beginnen natuurlijk met de talloze nieuwjaarsrecepties…..

Notities, rapporten, de veiligheidsmonitor, als raadslid is het eigenlijk altijd zo dat je van alles krijgt aangereikt maar eigenlijk alleen maar op papier, of, zoals gelukkig steeds vaker voorkomt, niet op papier maar als digitaal bestand. Hetgeen dan weer mooi aansluit bij het papierloos werken. Maar wat we ook lezen, wat in de praktijk gebeurt proeven we nooit. Wil je dat wel, dan moet je de boer op. En dat doen we te weinig. We praten natuurlijk wel met veel mensen, maar hoe iets echt in de praktijk uitpakt zien we eigenlijk nooit. Dat ligt natuurlijk aan het raadslid zelf. Zo was ik nog nooit echt met de Politie op pad geweest. Dinsdag 27 december was het zover. Een middag/avond-dienst meedraaien met de Politie in Leek, met de wijkagent Martin Tillema op pad.

Jeugd- en jongerenwerk
Vooraf waren we tot de keuze voor de 27^e gekomen vanwege de schoolvakanties en het vuurwerk. Het illegale spul dan wel te verstaan, de verkoop van het reguliere goedje is immers pas vanaf de 29^e.  Daarnaast lag de nadruk op de jeugd. Leek kende redelijk wat onrustige jaren, van urinerende jeugd bij de Hema, samenscholing in en buiten de Liekeblom tot “gezellige” samenkomsten op Sintmaheerd en het parkeerterrein bij Nienoord. En natuurlijk voorheen het B-cafe, onderdeel van De Oude Ulo, het jongerenwerk, wat later verplaatst is naar de nieuwbouw Punt1. In 2003 bestonden er zelfs nog plannen voor Jongerenplekken, de JOP’s, een initiatief van de PvdA wat zo jammerlijk sneuvelde door een hoog “Not In My BackYard” gehalte bij een inderhaast opgetrommelde groep tegenstanders. Al met al reden genoeg voor mij om nu eens te kijken of er nog jeugdproblematiek was en zo ja op welk terrein.

Redelijk rustig
In mijn beleving is het al weer heel lang rustig wanneer het om jongeren gaat. Ik hoor of zie nauwelijks nog meer iets van ongewenste samenscholingen. Af en toe hoor je nog iets van vernielingen, maar of dat nou specifiek aan jongerenoverlast is toe te schrijven waag ik te betwijfelen. Tijdens de surveillance tijdens “mijn dienst” gebeurde er helemaal niets. Geen oproepen over de portofoon, geen meldingen, maar ook nagenoeg geen jongeren op straat. Ja, enkelen, op een bankje bij de Hema en de C1000. Maar slechts 2 of 3 jongeren, en dat kan je toch geen samenscholing noemen, om van overlast maar helemaal te zwijgen.

Vuurwapencontrole
Het beloofde dus een saaie avond te gaan worden. Tenminste, dat dacht ik. Martin Tillema had nog wat een petto: vuurwapencontrole. Na het drama in Alphen a/d Rijn is er door het justitieel apparaat hoog in gezet op o.a. de controle op vergunningen. De details laat ik buiten beschouwing, maar het was goed om te zien hoe dit is opgepakt door de Politie in Leek. Een dergelijke controle een keer meemaken was eigenlijk uitzonderlijk en het laat mooi zien hoe divers de Politietaken zijn. Een dergelijke controle is natuurlijk heel formeel, maar om te zien hoe hartelijk en informeel de Politie ontvangen wordt door de burger is best wel bijzonder.

Drugsoverlast
Waar je tijdens zo’n “rustige” dienst ook tijd voor hebt is eens echt kennis te nemen van wat dan wel problemen zijn die we ons moeten aantrekken wanneer het om de jeugd gaat: Drugs. En dan heb je het niet alleen over de gebruiker maar ook over de verkoper, de dealers. De criminaliteit die rond het onderwerp hangt maakt het dat we hier nog meer en vooral preventief op moeten inzetten. Naast preventie, waaronder samenwerking tussen scholen, politie en gemeente, moeten er echt programma’s komen waardoor dealers echt aangepakt en opgepakt kunnen worden. Als gemeenteraad kun je dat niet van je af laten glijden, juist in een tijd van bezuinigen zal hiervoor extra aandacht moeten komen. We moeten vol blijven inzetten op deze vorm van jongerenproblematiek.

Huisvesting Polen
Een heel ander aandachtspunt tijdens mijn werkbezoek was de huisvesting van Polen. Als raadslid ben ik uiteraard op de hoogte van panden in gemeentelijk bezit als voormalig Hotel Leek. Maar wat speelt er nog meer? En gaat het alleen om werkende Polen, of is er ook sprake van werkelozen die hier wonen?

Nieuwe wijkagent
Binnenkort is er weer genoeg te bespreken in het overleg tussen fractie en steunfractie, maar het zal duidelijk zijn dat het niet blijft bij alleen een verslag van dit werkbezoek. Martin Tillema vertrekt als wijkagent. Hij gaat naar de stad, en ik wens hem daar heel veel succes. Helaas blijft het bij deze ene keer, in gesprek met Martin. Ik heb het als zeer aangenaam ervaren. En voor de stad… jullie krijgen er een prima agent bij! De vervanger van Martin is ook al bekend, Gerrit Faber, nu nog werkzaam in Grootegast maar vanaf Januari in Leek. Ik ga zeer zeker een keer op de koffie bij hem. En het blijft niet bij die ene keer.

Mijn bezoek aan de Politie is waardevol gebleken en ik ben vast van plan om het onderdeel te laten zijn van mijn raadswerk. Een aanrader voor alle raadsleden trouwens.

Jarenlang konden jongeren terecht in “De Mix” aan de de Kooikersweg. Na de sloop van dit jongerencentrum besloot de gemeenteraad dat er in Den Bosch West een nieuwe plek voor jongeren moet komen. De gemeente kocht daarvoor het pand van de Sterrenheuvel, vroeger een restaurant, vlak naast woonzorgcentrum De Taling.

De bewoners van De Taling vreesden overlast van jongeren en maakten bezwaar. Gelukkig kwamen er en aantal goede afspraken na gezamenlijk overleg met de bewonersraad van de Taling, de wijkraad, stichting Divers, de politie, bewoners van de Rijzertflat en jongeren. En nu kan het nieuwe jongerencentrum eind juni volgend jaar na de verbouwing open.

Op 20 december was de laatste gemeenteraadsvergadering van 2011. Een drukke agenda, waardoor het aanvangstijdstip wel twee keer is vervroegd. De vergadering verliep wat chaotisch met een veelheid aan onderwerpen. Hieronder kort de uitkomsten:

Koopzondagen

Het presidium heeft besloten het dossier over koopzondagen uit te stellen. Dit deed zij op verzoek van onze fractie, omdat onze vragen die wij in de commissie aan wethouder Brink hadden gesteld, niet volledig beantwoord waren. Omdat die informatie doorslaggevend is voor ons standpunt, vonden wij dat we op dat moment geen goede afweging konden maken. Het koopzondagendossier komt na de kerstvakantie terug op de agenda, als de vragen naar behoren zijn beantwoord.

Participatiebudget

Het participatiebudget, dat bedoeld is voor re-integratie trajecten om mensen aan het werk te helpen, wordt per 2012 gehalveerd. Daarom moet de raad keuzes maken over de doelgroepen die met dit budget bediend kunnen worden. Het college koos ervoor om al het beschikbare geld in te zetten voor bemiddeling naar werk. Dat betekent dat er geen geld meer over zal zijn voor sociale activering, trajecten bedoeld voor mensen waarvan ingeschat wordt dat zij niet meer zullen uitstromen naar werk (of niet op korte termijn). GroenLinks vindt dat de gemeente er ook voor deze doelgroep moet zijn. Daarom diende GroenLinks een amendement in om € 100.000 te reserveren voor trajecten voor mensen die niet meer aan betaald werk kunnen komen voor de eerste helft van 2012.  Het college moet gaan onderzoeken welke mensen behoefte hebben aan ondersteuning, bv door extra begeleiding te bieden bij het zoeken naar dagbesteding of vrijwilligerswerk. Halverwege 2012 kijken we of het geld genoeg is.

Kadernota werken aan werk

Deze nota geeft de kaders mee voor de uitvoering van de wet ‘werken naar vermogen’. Deze wet bundelt de WWB, WSW, Wajong en de WIJ. Hiermee komt er één regeling voor mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt.  Met de nota kiest het college voor ervoor om in overleg met werkgevers ervoor te zorgen dat de vraag van werkgevers zo goed mogelijk wordt beantwoord. GroenLinks pleitte ervoor om aandacht te hebben voor de competenties van werknemers, en gaf de opdracht mee om de werkgevers aan te spreken op hun verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat mensen met een arbeidshandicap ook aan het werk kunnen.

Iedereen onder dak!

GroenLinks diende de actuele motie van de SP mee in om ervoor te zorgen dat er in de wintermaanden niemand op straat hoeft te slapen. Dit resulteerde erin dat de nachtopvang tot in ieder geval 17 januari (als de commissie praat over maatschappelijke opvang) ook opengesteld wordt voor mensen die niet uit de regio komen. Normaal gesproken mogen deze mensen geen gebruik maken van de opvangvoorzieningen tenzij het meer dan 5 graden vriest. Omdat het nu een zachte winter is, mogen deze mensen dus eigenlijk niet naar binnen. Op 17 januari praten we verder over een structurele oplossing.

Natlab 2.0

De gemeenteraad is (eindelijk!) akkoord gegaan met het definitief ontwerp van Natlab 2.0. Dit betekent dat er een einde komt aan de discussie over de toekomst van Plaza Futura, waar inmiddels al ruim 10 jaar een nieuwe locatie voor gezocht wordt. Naast Plaza Futura zal het pand ook onderdak gaan bieden aan de organisaties BROET en Baltan. GroenLinks heeft ingestemd met het nieuwe plan.

Zaterdag ben ik op pad geweest met KDET, onze Klankbordgroep Dak- en Thuislozen. KDET bestaat uit een aantal mensen die vroeger op straat hebben geleefd in Eindhoven, en zich nu, vanuit hun ervaringsdeskundigheid, inzetten om de belangen van de dakloze Eindhovenaar te behartigen. Zij houden zich onder andere bezig met het ondersteunen van de doelgroep door spreekuren te houden op plekken waar veel daklozen komen, zoals de inloophuizen en de nachtopvang, en door hen op te zoeken op de plekken waar zij zoal vertoeven in de stad. Verder heeft KDET een straatkompas gemaakt, een boekje met alle informatie die een dakloze nodig heeft om in Eindhoven de weg te vinden. En ze begeleiden ‘straatsurvivalroutes’. Een route uitgezet voor bv hulpverleners, ambtenaren én dus gemeenteraadsleden, langs alle locaties die belangrijk zijn voor daklozen in onze stad.

Hieronder een sfeerimpressie van de dag in beeld. Lees mijn verslag door onderaan dit artikel op de link te klikken.

  

‘t Hemeltje, inloophuis in Hemelrijken	De nachtopvang aan de Barrierweg
Hangplekken achter het station en in de Raffeissenstraat
Hangplekken achter de parkeergarage en langs het spoor

  

Lees hier mijn verslag!!!

Het is vroeg op deze zaterdag, om 9.00 worden we verwacht bij de nachtopvang aan de Barrierweg. We hebben geluk met het weer, koud maar zonnig. Ik trek mijn stevige wandelschoenen aan en uitgerust met dikke sjaal en handschoenen ben ik er klaar voor.

Bij aankomst blijken de mensen die gebruik maken van de nachtopvang al vertrokken. De nachtopvang is dan alweer gesloten. Er zijn alleen nog een paar mensen aanwezig die schoonmaken. Dit wordt gedaan door de gebruikers zelf, hiermee kunnen ze een overnachting verdienen. We beginnen met een rondleiding door de nachtopvang. Een prima voorziening, alles ziet er netjes uit. Er is een gezamenlijke ruimte, waar ook gegeten wordt, er is een rookruimte, met computers, en er zijn slaapzalen waar max. 6 bedden in staan. Ik heb jeugdherbergen mogen ervaren die er beduidend minder luxe aan toe waren. Maar het verschil met een jeugdherberg wordt al snel duidelijk. Bij binnenkomst (op vaste tijden, na 8.00 gaat de deur op slot en kom je er niet meer in of uit), dien je al je spullen in te leveren en krijg je een bak met daarin een standaarduitrusting met trainingsbroek, slippers en een fleecetrui. Toch een klein beetje een gevangenisgevoel. De medewerker, een beetje gaar na zijn nachtdienst, legt uit dat op die manier voorkomen wordt dat er drugs ed gebruikt wordt in het huis. Dat is niet de bedoeling. Maar de gebruikers hebben wel zelf inbreng: er is een periodiek overleg tussen de gebruikers en medewerkers van de nachtopvang. KDET houdt hier wekelijks spreekuur. Ook daar kunnen mensen hun signalen kwijt.

Na de rondleiding in de nachtopvang gaan we de straat op. Het is zaterdag, meteen de moeilijkste dag voor daklozen. Want op zaterdag zijn er haast geen voorzieningen open waar ze terecht kunnen. De inloophuizen zijn gesloten. Alleen bij het Leger des Heils mogen ze een uurtje binnen op zaterdag voor een kopje koffie.

We lopen de route die de meeste mensen afleggen als ze richting het centrum lopen. Tussen de huizen en de flats door. We zien een man in z’n eentje rondscharrelen tussen de flats. Een bekende. ‘Hier stonden vroeger bankjes’ zegt één van onze gidsen. ‘Maar die zijn weggehaald, vanwege overlastmeldingen uit de omgeving. Maar ja, het zijn ook maar mensen….’

De tocht vervolgt richting de Kruisstraat. Naar de Albert Hein. ‘Daar kon je vroeger gratis koffie krijgen, maar die automaat is weggehaald’. De Albert Hein is voor veel mensen de eerste halte om bier te halen. Een doorgewinterde alcoholist drinkt 24 halve liter blikken per dag. Een collega raadslid, vroeger vakkenvuller op zaterdagochtend had zich altijd al afgevraagd wat die mensen toch moeten met al die blikken Euroshopperbier op de vroege ochtend. Nooit gedacht dat mensen dat bier al op dat tijdstip zouden wegkrijgen….

De tocht vervolgt richting het TU/e terrein. Een favoriete plek voor daklozen in de zomer. Hier werden ze, tot voor kort, met rust gelaten. Tot dat de TU/e begon te klagen over de rotzooi die ze lieten slingeren. Sindsdien worden ze daar weggejaagd.

Naar de overkant dan maar, langs de Bunker, daar ligt ‘het bultje’. Het valt niet op, een heuveltje met wat bomen en struiken erop, grenzend aan de achtertuinen van de straat verderop. Maar het is één van de beste slaapplekken voor in de zomer. Veilig en beschut, uit het zicht van het leven in de huizen en straat. En iets verderop, een groep struiken. ‘Kijk, hier hangt de waslijn! Toen ik hier laatst was hing het helemaal vol’.

Bij het Dommeltunneltje staan we even stil bij de inmiddels overleden Remy. Een bekende op straat. Hij sliep daar altijd. ‘Zelfs als het -10 was, moesten ze ‘m uit die tunnel komen sleuren. Hij wilde niet naar binnen’. Aan de andere kant van de tunnel stond vroeger de keet van Novadic Kentron. Bakkie koffie drinken. Dat kan er nu ook, bij Occupy, die hier met haar tenten is neergestreken. Onder de Occupiers vertoeven een paar bekenden van de straat.

Achter het oude postkantoor laten onze gidsen zien hoe je door het hek kunt, naar een leegstaand pand van de NS, waar een van onze gidsen vaak heeft geslapen. Een rustige plek, waar ze lang gedoogd zijn. ‘Er was in die tijd een technicus bij de groep, die het hele hek had geautomatiseerd. Het leek wel een oprijlaan’.

Door naar de bankjes bij de moerastuin achter de Effenaar. Nu is er geen riet, maar in de zomer zit je best goed uit het zicht. ‘Trof hier laatst nog iemand aan, zover weg, niet meer aanspreekbaar’. De bankjes langs de Dommel, achter de tramstraat waren ook favoriet. ‘Maar na die melding die ik maakte vanuit KDET, toen ik daar een paar keer iemand in een rolstoel zag rondhangen die heel z’n broek vol bloed had zitten, hebben ze niet alleen de dakloze maar ook de bankjes opgehaald. Niet gewenst’.

Waar de mensen wel gewenst zijn, of in ieder geval gedoogd worden, is naast het Regionaal Historisch Archief aan de Raffeissenstraat. Een prima plek om lekker beschut te zitten als het regent. En de eigenaar van het daarachter gelegen café vindt het goed, als ze hun rotzooi maar opruimen.

Op naar de Heuvelgalerie. Met de lift naar boven, naar een verlaten trappenhuis. ‘Ideaal voor de zondagochtend. Komt niemand hier.’ In de Heuvelgalerie zelf zaten vroeger ook veel daklozen, vooral ‘savonds. Maar daar zijn ze weggeveegd. Overlast voor het winkelend publiek.

Het wordt zo langzaamaan tijd voor de lunch. Normaal gesproken gaan ze dan naar het inloophuis van de Catherinakerk, waar een boterham te krijgen is. Maar die is dicht op zaterdag. Wij hebben geluk: we gaan eten op het kantoor van KDET aan de Paradijslaan. Op de tafel in het kantoor staat een foto van Perry. Tot voor kort lid van KDET, maar onverwacht overleden. Ogenschijnlijk gezond, niet aan de drugs. ‘Hij was aan de gelukkigste periode van zijn leven bezig’.

Na de lunch vervolgt de tocht. Verder langs struiken en bosjes die in het najaar goed gesnoeid worden. Nu kale plekken, maar in de zomer goed dichtgegroeid en daarmee goede plekken om te gebruiken of te overnachten. Door de binnenstad lopen we naar het 18 Septemberplein. ‘Hier gebeurt het. Gekkenhuis was het hier af en toe. Dealers en de hele handel’. Dat beeld herken ik, als ik ‘savonds wel eens vanaf het station naar huis ga na een avondvergadering op mijn werk, staan ze daar inderdaad, op de kop van de Nieuwstraat en het 18 Septemberplein. De dealers en hun klanten.

Bij de parkeergarage aan de Mathildelaan gaan we naar het bovenste parkeerdek. Tussen al het winkelend publiek dat rondjes rijdt op zoek naar een parkeerplek, horen we het verhaal van een goede vriend, die daar zijn favoriete plek had. Ook overleden. Tragisch verhaal, een jongen van 35 die in korte tijd helemaal was afgegleden, in het ziekenhuis terecht was gekomen, en vervolgens op straat is overleden. Een aangrijpend verhaal.‘Hij kon altijd terug naar zijn ouders, en de deur stond ook open voor mij, ik heb er een tijd gelogeerd. Ik kan zijn ouders nu niet onder ogen komen, te pijnlijk, daar kan ik nu nog niet mee omgaan’.

Buiten aangekomen staan we stil bij de deur van de nachtopvang ‘het Eindje’. Ik dacht dat die zo genoemd was naar de parkeergarage waar hij onderin gevestigd zit, die heet ook het Eindje. Maar het blijkt de naam te zijn die door de doelgroep zelf zo is verzonnen. ‘Want als je hier zit, is het echt het einde’. In het Eindje staan zo’n dertig bedden voor de cliënten van Novadic Kentron. Zwaar verslaafde mensen, zover heen. ‘Als ik hier terecht was gekomen, had ik het niet overleefd.’

Zigzaggend door de wijk lopen we richting Hemelrijken. Hier zit inloophuis ‘het Hemeltje’. Het Hemeltje is normaal gesproken op zaterdag gesloten. Maar vandaag is er de kerstmarkt van de buurtvereniging. Er zijn activiteiten in het aan de overkant van de straat gelegen SPILcentrum maar de verkoop van de handwerk-artikelen is dit jaar in het Hemeltje. De doelgroep mag vandaag niet binnen. Dit levert veel discussie op. ‘Belachelijk dat de mensen er niet in mogen!’ Maar de coördinator van het Hemeltje legt uit dat ze blij is om het gebouw voor één keer beschikbaar te stellen voor aan de buurtvereniging. ‘Zo komen de buurtbewoners ook eens over de drempel. En het is buiten de openingstijden.’

In de tuin van Hemeltje drinken we koffie en kijken we terug op de dag. Onze gidsen willen graag van ons horen wat we meenemen van deze ervaring. Ik laat de dag in mijn gedachten voorbij gaan. Het opgejaagde gevoel, van nergens welkom zijn, altijd op je hoede. Het was indrukwekkend om de persoonlijke verhalen van onze gidsen te horen, die open over hun eigen ervaringen, en die van anderen hebben gesproken. Verhalen over hoe het leven van mensen kan lopen. Over verslaving, over gebroken gezinnen, over huwelijken die stranden. Over ellenlange hulpverleningstrajecten, waarbij de slechte ervaringen zich op slechte ervaringen stapelen. Over kinderen die op jonge leeftijd niet meer thuis terecht kunnen. Met name het laatste raakt me, dat kinderen soms in omstandigheden opgroeien waarin ze geen eerlijke kans lijken te krijgen.

Ik denk terug aan de verhalen die ik heb gehoord tijdens de hoorzitting naar de maatschappelijke opvang, die de gemeenteraad een paar jaar geleden heeft gehouden. Ik heb veel dakloze mensen en hulpverleners gesproken in die tijd. Het verhaal van die piloot is me het meeste bijgebleven. Iemand met succes in het leven, een goede baan, een mooi huis in België. Tot hij op een dag na het werk zijn straat in reed, en werd ingehaald door een auto, die voor zijn ogen zijn vrouw en dochtertje doodrijdt, die hem op stonden te wachten. De piloot is doorgereden en uiteindelijk op straat terecht gekomen in Eindhoven, aan de drank. Hij heeft jarenlang geen contact gehad met zijn familie.

We praten over de voorzieningen en de hulpverlening in Eindhoven. Wat er nog mist, en wat er beter kan. En wat je van de mensen zelf mag verwachten. ‘Het lijk wel expeditie Robinson op de straat!’ concludeert mijn collega.

Mijn conclusie: Het is een dun lijntje tussen succesvol zijn en niet. Door foute keuzes en een samenloop van omstandigheden kan een stabiel leven ineens opslaan. We denken dat dat ons nooit kan overkomen, dat wij het nooit zover zouden laten komen. Maar uit de verhalen blijkt dat een leven op de rand van de maatschappij in sommige gevallen dichterbij is dan je denkt. Ik vind het zo belangrijk dat we deze mensen niet zomaar afschrijven, maar dat we ons inzetten om hen uit de situatie te helpen waar ze in geraakt zijn, en ook deze mensen aanspreken op wat ze zelf willen en kunnen. Daar gaat het gemeentelijke beleid over.

Onze wegen gaan hier uit elkaar. Ik loop terug naar de nachtopvang om mijn fiets te halen, en ga naar huis. Na een dag koukleumen op straat is thuis de kachel aan en wacht het eten. Ik voel me rijk, maar ook verdrietig. Het duurt nog een uur voor de nachtopvang weer open gaat.

Op 6 december 1942 vielen er bommen op het centrum van Eindhoven. De geallieerden bombardeerden de Philipsfabrieken, waar materiaal voor de Duitsers gemaakt wordt. Operatie ‘Oyster’  heette het, en het duurde maar 2 uur in totaal. Ruim 150 mensen kwamen om die dag.

Op 6 december 2011, 69 jaar na dato, werd voor de Lichttoren een momument onthult ter nagedachtenis van de slachtoffers. In het monument, dat een Oester voorstelt, met daarin afbeeldingen van wat het bombardement aanrichtte in de stad, zit een rol met alle namen van de overledenen. Een  mooi, persoonlijk ontwerp van Peter Nagelkerke, de kunstenaar die het monument ontwierp. De afbeeldingen zijn gebaseerd op gesprekken met overlevenden. Het Eindhovens Dagblad besteedde de afgelopen veel aandacht aan die verhalen, en tekende ze op in een boekje dat speciaal voor deze gelegenheid gemaakt is.

Het was erg druk bij de onthulling van het monument. De handeling werd verricht door de kleinzoon van initiatiefnemer dhr. van der Heijden. Veel overlevenden en hun familie waren aanwezig. Er werden bloemen gelegd, onder andere door de geallieerden Engeland en Frankrijk.

Erg mooi om te zien dat deze mensen nu eindelijk een plek hebben om de slachtoffers te herdenken. Eindhoven is een belangrijke plek rijker!

Pas vooral op, dit is slecht voor de pluriformiteit. Alle toonaangevende Amsterdamse media onder 1 paraplu. Dit kan wel eens gevaarlijk/berlusconi-achtig uitpakken.

En hoezo jarenlang stilstand, Amsterdam heeft voor relatief weinig geld een onderscheidende tv-zender met groot divers bereik, waar in elke stad met jaloezie naar gekeken wordt. Count your blessings, en kijk liever eens naar overschrijdingen op stadsdeelkantoren en bij grote ict-projecten ipv hier op te beknibbelen.

Daarbij, veel Amsterdams personeel verliest zijn baan. Hoe kan een sociale partij als groenlinks hier nou zo juichend over zijn…

Ook dit jaar wordt in Eindhoven de verkiezing georganiseerd van het raadslid van het jaar. Wie is er opgevallen en heeft zich onderscheiden? Bijvoorbeeld door initiatief, inhoudelijke bijdrage, rol in het debat, zichtbaarheid in de stad of resultaat?

De verkiezing is bedoeld om op een positieve manier aandacht te besteden aan het raadswerk. Naast het raadslid van het jaar zal ook de beste fractie in de bloemetjes worden gezet en wordt het talen van het jaar gekozen. De inwoners van Eindhoven worden uitgenodigd hun stem uit te brengen. Dat kan vanaf nu tot 16 december. Ze worden gevraagd daarbij ook aan te geven waarom ze tot hun keuze zijn gekomen. Ook ambtenaren, journalisten en prominente Eindhovenaren zullen bij de stemming worden betrokken. De uitslag van de verkiezing zal op 20 december worden bekend gemaakt, onmiddellijk na de laatste vergadering van de gemeenteraad van 2011.

Het is de vierde keer dat de verkiezing plaatsvindt. Het raadslid van het jaar 2011 ontvangt de Jan Van den Biggelaar wisselbokaal. De organisatie is in handen van een onafhankelijk comité onder de vlag van de Stichting Raadslid van het Jaar.

Breng ook je stem uit voor raadslid van het jaar!

Stemmen via:

stem@raadslidvanhetjaar.nl

www.raadslidvanhetjaar.nl

http.//twitter.com@besteraadslid

GroenLinks viel al eens in de prijzen. In 2009 werd ikzelf ‘beste raadslid’ en de fractie ‘beste fractie’ en in 2010 werd Tom van den Nieuwenhuijzen gekozen tot ‘beste talent’.