De mooiste reisprogramma’s op de televisie gaan niet perse naar de mooiste bestemmingen. Het zijn de reizigers die het verschil maken. Zoals ik na een verhaal van Redmond O’Hanlon al concludeerde. De verteller is boeiend als hij kan vertellen over iets dat me nauwelijks interesseert, maar toch mijn aandacht heeft.

Connolly maakt schitterende reisprogramma’s waar hij de ongewone dingen zoekt en tegenkomt, bijzondere mensen en prachtige beelden schiet als hij op zijn brommer door de wildernis rijdt.

Bij de Belg was hij onlangs te zien toen hij in vier afleveringen van Chicago naar Los Angeles reed, via Route 66 natuurlijk. In dit fragment bezoekt hij een verzamelaar die niet wil dat men weet waar hij woont. Als je zijn collectie ziet, snap je waarom.

Aan de Schotse komiek kun je zien dat hij plezier heeft in zijn reizen, dat hij oprecht geïnteresseerd is in zijn gesprekspartners en dat hij ondanks zijn vele reizen zich nog steeds kan verbazen over wat hij ziet. Dus zijn al zijn reisprogramma’s per definitie de moeite waard om te kijken.

Hij reed al rond in Australië (zoek zelf de andere afleveringen), Schotland, Nieuw Zeeland, The edge of the world (Canada) en een prachtige tour door Engeland, Wales en Ierland waar online weinig van terug te vinden is. Door dit fragment in Belfast had ik door dat die stad eigenlijk heel interessant was, ik ging zelf op zoek naar de murals die Billy me al had laten zien.

In Australië bedachten ze een parodie op zijn shows, waarin hij naar Irak ging. Ik hoop dat hij nog vele mooie reizen mag maken. Was er maar een Nederlandse omroep die ze kocht en nog eens vanaf het begin allemaal uitzond..

Sommige vrienden van mij roken. En eerlijk gezegd ik kan de aantrekkelijkheid ervan wel inzien: je hebt wat in je hand om mee te spelen en je kan met een andere roker altijd en gesprek aangaan. Het schijnt ook nog heel rustgevend te zijn.
Maar het grote probleem is roken is ontzettend smerig als je het voor de eerste keer doet. Om je zelf te verslaven aan roken moet je echt een hobbel over. En dat vind ik raar: je weet het is slecht voor je (longen, huid, tanden, levensverwachting), je weet dat het verslavend is en het is vies om te doen. Waarom begin je daar dan aan?
Hetzelfde geldt ook voor alcohol: wijn en bier zijn verschrikkelijk vies als je het de eerste keer drinkt. Ik hoor mensen altijd zeggen: doe mij maar fruitige zoete wijn. Fruitig en zoet dat klinkt top! Maar dan krijgen ze een zure wrange drank. Ja, het is vast heel fruitig als je aan de wrange zure smaak gewend bent. Dan is er vast een heel spectrum te proeven. Maar waarom zou je daar aan beginnen: we weten allemaal dat het niet gezond is. Slecht voor je brein en je lever en alcohol is nog zwaar verslavend ook. Het is voor mij toch altijd een beetje alsof mensen slootwater drinken. De eerste keer is dat heel goor maar na een paar keer proef je het verschil tussen het zilte Zeeuwse slootwater, het zoete Hollandse kleiwater en het fruitige Drentse veenwater.

Ik kan me ook goed voorstellen dat het lastig is om ergens mee te stoppen wat vanaf het begin aan heel lekker is: chocolade kan ik bijvoorbeeld lastig laten staan. Maar kleine kinderen zijn vanaf het begin dol op alles wat zoet en romig is – dat zal wel iets te maken hebbe met moedersmelk. Je moet wel van goede huize komen om iets wat zo lekker is te weerstaan. Ik kan me ook goed voorstellen dat mensen dingen eten die niet goed voor ze zijn maar wel gezond: het is een kwestie van wilskracht om over je natuurlijke afkeer heen te komen en te doen wat goed is. Close your eyes and think of Engeland.

Maar je wilskracht in zetten om je over natuurlijke weerstand heen te zetten, zodat je je kan verslaven aan iets wat je in de eerste plaats vies vindt en waarvan je weet dat het verslavend is, vind ik echt absurd.

Keepers: Geen probleem

Verdedigers: Flink probleem. Urby op links lijkt me nog de meest logische optie, ook al speelt hij daar in Milaan bijna nooit. Vlaar en Boula hebben tegen Engeland toch laten zien dat we erg kwetsbaar zijn achterin.

Middenveld: Affelay net op tijd fit. Wijnaldum heeft dus een probleem.

Voor: Van Nistelrooy definitief niet, net bevestigd door Van Marwijk. Was op deze site allang te lezen.

De kampioen (vandaag?) is het enige team dat constant speelt de afgelopen maanden. Profiteren spelers daarvan? Is Van Rhijn de meest logische backup van Van der Wiel (en het centrum!), mag zelfs Blind hopen? Is Anita inderdaad zo belangrijk? Is Boerrigter op tijd fit?

Totaal: 17 namen zijn zo goed als zeker. Pieters als hij fit is ook, hoe vreemd dat ook is. Het gaat dus om de laatste vijf. Mijn gok op dit moment: Anita, Emmanuelson, Affelay, Boerrigter en toch Boulahrouz.

Doel
Maarten Stekelenburg 90
Michel Vorm 90
Tim Krul 90
Kenneth Vermeer 30

Verdediging
Gregory van der Wiel 90
John Heitinga 90
Joris Mathijsen 90
Jeffrey Bruma 90
Vurnon Anita 70
Erik Pieters 60
Khalid Boulahrouz 60
Edson Braafheid 40
Ron Vlaar 30
Hedwiges Maduro 20
Ricardo van Rhijn 20
Daley Blind 10
Ryan Donk 10
Kelvin Leerdam 10
Stefan de Vrij 10

Middenveld
Mark van Bommel 90
Wesley Sneijder 90
Rafael van der Vaart 90
Kevin Strootman 90
Nigel de Jong 90
Urby Emmanuelson 60
Ibrahim Affelay 60
Georgino Wijnaldum 50
Stijn Schaars 50
Adam Maher 10
Leroy Fer 10
Siem de Jong 10

Aanval
Dirk Kuyt 90
Klaas Jan Huntelaar 90
Robin van Persie 90
Arjen Robben 90
Luuk de Jong 90
Derek Boerrigter 30
Ola John 30
Luciano Narsingh 30
Bas Dost 20
Jeremain Lens 20
Ricky van Wolfswinkel 10
Ryan Babel 10

Oranje in 2012. Een maandelijkse serie waarin de kansen van de mogelijke Oranje-kandidaten worden ingeschat. Mijn persoonlijke voorkeur heeft er dus niets mee te maken. Nog 43 kandidaten voor 23 plekken. De discussie is open. Suggesties, op- en aanmerkingen zijn welkom.

Bewoners en bezoekers van de Haven Oost en West, nabij het centrum van Ommen, kunnen sinds zaterdag jongstleden genieten van vrolijk groen. Het grauwe braakliggende terrein aan de Havenweg is versierd met enige bomen en struiken. Daarnaast zijn er diverse soorten zaad van een biologisch-dynamische kwekerij in de grond aangebracht, zodat de komende zomer het voormalige Haven-gebied een veelkleurige aanblik zal geven. Verantwoordelijk voor deze ‘groene verrassing’ zijn de lokale aanhang van de PvdA en GroenLinks. Zij vormen de zogenaamde Guerrilla Gardeners, betrokkenen die zelf aan de slag gaan om de stad groener te maken.

Het verschijnsel ‘guerrilla gardening’ is over komen waaien uit Engeland en de Verenigde Staten. Betrokken bewoners met groene vingers toveren, gewapend met water, schop, planten en zaad, de stad om in een groene oase. In Hardenberg waren de Guerilla Gardeners een jaar geleden aan de Kruserbrink voor het eerst in deze regio actief. Zij leggen contact via de website www.guerrillagardeners.nl .

In heel Nederland zet GroenLinks, en in Ommen ook de PvdA, zich in voor meer en beter groen. In Ommen komt de PvdA met groene initiatieven en  dat is volgens PvdA-raadslid Gerrit de Jonge ook hard nodig. ‘Steeds meer wordt er in Ommen gekapt, terwijl de herplant veelal onduidelijk blijft. Dat is jammer, want groen is goed voor de gezondheid en voor de luchtkwali-teit. Dit zou, ondanks dat Ommen op zich behoorlijk groen is, juist moeten betekenen dat we het groene volume in onze gemeente minimaal handhaven. We steken daarom ook zelf de handen uit de mouwen om braakliggende plekken in onze  gemeente groener te maken.’ Als het aan de PvdA-Ommen ligt dan is de aangebrachte beplanting slechts tijdelijk en komt er in het voormalige Haven-gebied spoedig (sociale) woningbouw met ‘groene zones’.

Watch this video on YouTube.

Als 13-jarige haalde ik elke vrijdagmiddag oud papier op in de wijk, waar ik woonde. Op vrijdagavond bracht de hopman de ingezamelde oude kranten naar de lompenboer en zo werd het zomerkamp onze scouting-groep in Engeland betaalbaar. Niet lang daarna verschenen de eerste glasbakken in het straatbeeld. Door de stijgende energiekosten werd het voor de [...]

Vorige week berichtte Damian Carrington in The Guardian dat de Nederlandse overheid zich net als Engeland sterk maakt voor een compromis om te voorkomen dat Canadese teerzandolie als zeer milieuonvriendelijk te boek komt te staan. Daarmee verplaatst de strijd om de winning van de Canadese teerzanden zich naar Nederland. In eerste instantie leek het me een onlogische zet om je in te zetten voor de importmogelijkheden van Canadese olie. Totdat ik bedacht dat de Nederlandse staat via Energiebeheer Nederland voor 40% participeert in de winning van olie door NAM (onderdeel van Shell & Exxon) in Schoonebeek (zie lijst met deelnemingen op EBN site). De olie in Schoonebeek is ” zo taai en dik dat het lijkt op pannenkoekenstroop”

Strijd om teerzand in Canada & de VS

In Canada is de strijd al een paar jaar in volle gang en heeft de minister onlangs een open brief gestuurd, waarin hij stelt dat tegenstanders van de winning van teerzand tegenstanders van Canada zijn. In de VS  wordt al een tijd een zware strijd geleverd om de vergunning voor de Keystone XL pijpleiding te blokkeren. Begin deze week heeft Obama de vergunning voor Keystone XL voorlopig afgewezen, maar wel de mogelijkheid open gelaten om een nieuwe vergunning aan te vragen. Obama is van mening dat het Amerikaanse parlement hem onvoldoende tijd gunt om de milieu- en sociale effecten van de pijpleiding te onderzoeken.

Californië werkt daarnaast aan wetgeving die de invoer van teerzandolie stukken lastiger maakt, door eisen te stellen aan de CO2 emissie van brandstof over de hele winningsketen (van well to wheel). Een rekenmethodiek die ook wel bekend staat als levenscyclus analyse en volstrekt gebruikelijk is in andere branches. Zo niet in de energiehoek, want de oliemaatschappijen voeren een stevige juridische strijd tegen het voorstel.

Teerzandolie in de EU & Nederland

In Europa werkt de Europese Commissie aan een herziening van The Fuel Quality Directive, dit is een soortgelijk voorstel als waar Californië aan werkt. Engeland (volgens sommige een lichtend voorbeeld op milieugebied) probeert al langer om dit voorstel van tafel te krijgen. Nederland heeft zich daar volgens Damian Carrington inmiddels bijgevoegd met een eigen voorstel. Damian Carrington wijst er op dat BP en Shell beide fors hebben geïnvesteerd in de Canadese teerzandolie. Wat hij over het hoofd ziet is dat de Nederlandse overheid via Energiebeheer Nederland ook (fors?) geïnvesteerd heeft in de winning van teerzandolie in ons eigen kikkerlandje. De hoeveelheid energie die nodig is om de Nederlandse teerzanden te ontginnen is misschien minder groot dan voor de Canadese teerzanden, maar ik vermoed dat het nog altijd meer is dan benodigd is voor conventionele oliewinning.

Als het voorstel van de Europese Commissie ongewijzigd wordt aangenomen kan het dan ook wel eens een stuk lastiger worden om de verwachte 100 miljoen vaten olie te verkopen. Wat weer gevolgen heeft voor de ‘aardgasbaten’ die EBN afdraagt aan de Nederlandse staat. In 2010 was de afdracht van EBN aan de Nederlandse staat volgens de jaarrekening goed voor ruim 5,3 miljard Euro. Al komt het grootste deel daarvan ongetwijfeld van aardgas.

PS Waarom investeert de Nederlandse overheid eigenlijk via EBN risicodragend in de zoektocht naar en de winning van fossiele brandstoffen, terwijl hernieuwbare bronnen hooguit exploitatiesubsidie krijgen?

In Amerika Engeland en Duitsland zijn Energy Service Companies (ESCo’s) al een vast verschijnsel, maar in Nederland (nog) niet. Dat de formule ook in Nederland succesvol kan worden toegepast laten de gemeente Rotterdam en mijn werkgever Strukton. Zij hadden vorig jaar de primeur om een energie service bedrijf (ESCo op z’n goed Nederlands op te richten voor het onderhoud en beheer van negen Rotterdamse zwembaden. Strukton heeft samen met haar partner Hellebrekers een tienjarig onderhoud- en energieprestatiecontract afgesloten. Dit contract past goed bij de ambities die de gemeente Rotterdam heeft geformuleerd in de Samenwerkingsovereenkomst Duurzaam Vastgoed.

Kern ESCo contract

De kern van het contract tussen de gemeente Rotterdam en Strukton is dat de ESCo Strukton het energieverbruik van de zwembaden sterk zal terugdringen en het onderhoud en beheer geheel van de gemeente Rotterdam overneemt. In totaal levert dit een gegarandeerde besparing op van 4,5 miljoen euro. Concreet gaat het om:

• 43% minder gas
• 24% minder elektriciteit
• 9% minder water
• Betere waterkwaliteit
• Beter binnenklimaat
• Betere luchtkwaliteit

Toegepaste technieken

Om de afgesproken besparingen te realiseren, investeert de ESCo onder andere in warmtepompen, aanwezigheidsdetectie en ECO-verlichting. Al deze investeringen leiden tot een reductie van de CO2-uitstoot van 2.000 ton per jaar. Dit staat gelijk aan de uitstoot van 500 woningen. Daarnaast investeert de ESCo in meer comfort voor de zwembadbezoeker. Dankzij de installatie van een UVC-reactor hoeft bijvoorbeeld minder chloor in het zwemwater te worden gebruikt.

Strukton & ESCo’s

Binnen Strukton zijn we van mening dat een ESCo breder inzetbaar is dan enkel voor zwembaden. De ESCo formule is goed toepasbaar voor het ontwerpen en realiseren van revitalisatie van vastgoed. Het vastgoed wordt hierdoor moderner, energiezuiniger, comfortabeler en daarmee aantrekkelijker voor huurders. De waarde van het vastgoed neemt toe en de exploitatieduur kan worden verlengd. Een ESCo combineert revitalisatie met meerjarig onderhoud, beheer en energiemanagement. Indien gewenst wordt ook de financiering georganiseerd.

Hoe werkt het?

Uniek aan een ESCo is dat de opdrachtgever geen (financieel) risico draagt. De ESCo geeft, voor een of meer gebouwen, in een prestatiecontract garanties af op de kosten en kwaliteit van de revitalisatie, de energiebesparing, de kosten voor onderhoud en beheer en de comfortverbetering. De ESCo investeert in (energiebesparende) maatregelen om de overeengekomen prestaties te realiseren. Daarna verdient de ESCo de investeringen terug uit het rendement dat de maatregelen opleveren. Zo wordt de ESCo sterk geprikkeld om meerjarig te voorzien in een duurzame huisvesting met een optimale kwaliteit en tegen minimale kosten.

In onderstaande filmpje wordt op hoofdlijnen uitgelegd hoe de ESCo in z’n werk gaat:

Het Nieuwe Werken

Een revitalisatie kan goed worden gecombineerd met de implementatie van Het Nieuwe Werken. De implementatie van Het Nieuwe Werken beinvloedt de haalbaarheid van een revitalisatie doorgaans positief. Implementatie van Het Nieuwe Werken kan een sterke stimulans zijn voor de huurder(s) van het vastgoed om het gebruik voor langere tijd te continueren.

Meer informatie

Meer informatie over de ESCo formule van Strukton (inclusief contactpersonen) vind je in de factsheet ESCo(pdf). Of vul ondestaand contactformulier in dan nemen mijn collega’s Michel Heijnekamp en Jeroen Mieris contact met je op.

[contact-form-7]

Disclaimer: als consultant maatschappelijk verantwoord ondernemen hou ik mij binnen Strukton onder andere bezig met het promoten van duurzame oplossingen van Strukton.

Op 6 december 1942 vielen er bommen op het centrum van Eindhoven. De geallieerden bombardeerden de Philipsfabrieken, waar materiaal voor de Duitsers gemaakt wordt. Operatie ‘Oyster’  heette het, en het duurde maar 2 uur in totaal. Ruim 150 mensen kwamen om die dag.

Op 6 december 2011, 69 jaar na dato, werd voor de Lichttoren een momument onthult ter nagedachtenis van de slachtoffers. In het monument, dat een Oester voorstelt, met daarin afbeeldingen van wat het bombardement aanrichtte in de stad, zit een rol met alle namen van de overledenen. Een  mooi, persoonlijk ontwerp van Peter Nagelkerke, de kunstenaar die het monument ontwierp. De afbeeldingen zijn gebaseerd op gesprekken met overlevenden. Het Eindhovens Dagblad besteedde de afgelopen veel aandacht aan die verhalen, en tekende ze op in een boekje dat speciaal voor deze gelegenheid gemaakt is.

Het was erg druk bij de onthulling van het monument. De handeling werd verricht door de kleinzoon van initiatiefnemer dhr. van der Heijden. Veel overlevenden en hun familie waren aanwezig. Er werden bloemen gelegd, onder andere door de geallieerden Engeland en Frankrijk.

Erg mooi om te zien dat deze mensen nu eindelijk een plek hebben om de slachtoffers te herdenken. Eindhoven is een belangrijke plek rijker!

Eigenlijk kun je Wide Sargasso Sea alleen lezen, als je Jane Eyre kent. De roman van Jean Rhys is daar namelijk een reactie op. Maar ik houd nu eenmaal niet zo van melodrama in de Engelse middenklasse, terwijl de exotische setting van Wide Sargasso Sea me wel trekt. Bovendien schrijft Rhys, die met dit boek op 76-jarige leeftijd doorbrak, veel bondiger.

Wide Sargasso Sea beschrijft de lotgevallen van een jonge Antoinette Cosway in de Caraiben aan het begin van de negentiende eeuw. De slavernij is net afgeschaft en dat heeft de verhoudingen in het gebied overhoop gegooid. De oude (min of meer) blanke slavenhouders, waartoe Antoinette’s familie behoort, zijn hun trots kwijt. De bevrijde zwarte bevolking telt nog steeds niet mee. Een nieuwe golf blanke gelukzoekers voert de boventoon. Als Antoinette trouwt met een man uit de nieuwe elite, voelt ze zich onbegrepen en vervalt ze langzaam tot waanzin.

Het plot van Wide Sargasso Sea is eigenlijk niet zo belangrijk. Het korte, laatste deel van het boek, dat zich afspeelt in Engeland, is zelfs overbodig. Het gaat om de sfeertekening in de eerste twee delen: Antoinette als kind op de oude plantage, en als jonge vrouw op huwelijksreis in een buitenhuis van de familie op een ander eiland.

Het verval, de vijandigheid van de omgeving, bezwerende rituelen en de lusteloosheid vermengen tot een dreigende atmosfeer waarvan je je goed kunt voorstellen dat je er gek van wordt. Dat is het knappe van Wide Sargasso Sea: het slaagt erin zonder te psychologiseren, maar uitsluitend door de veranderende omstandigheden te schetsen, een scherp portret van Antoinette neer te zetten.

In de politicologie woedt al jaren een flinke discussie over wat nu het beste kiesstelsel is. De centrale vraag is wat het belangrijkste doel is van verkiezingen: zorgen voor een stabiele meerderheid (regeerbaarheid) of een zo precies mogelijke afspiegeling van de voorkeuren van de stemmers (representatie). De meeste Europese landen hebben gekozen voor het laatste met kiesstelsels die zijn gebaseerd op een idee van evenredige vertegenwoordiging in plaats van het ‘first-past-the-post’ dat een deel van de Angelsaksische wereld kenmerkt. Een tussenvariant, die meer naar evenredige vertegenwoordiging neigt, is alternative vote of single transferable vote (hierna: STV). Dit systeem wordt bijvoorbeeld in Australië en Ierland gebruikt. In Engeland hebben de Lib-Dems ook alternative vote gepropageerd, maar dit werd door de bevolking in een referendum afgewezen.

In het voorstel voor een nieuwe manier om de GroenLinks kandidatenlijst vast te stellen, via een ledenraadpleging, wordt ook gepleit voor STV als methode voor de stemming en het tellen van de stemmen. Daarmee wordt meer gekozen voor representatie (alle geledingen en stromingen vertegenwoordigd) dan voor regeerbaarheid (in dit geval vertaald als een sterke samenhangende ploeg). Al eerder werd dit systeem gebruikt bij de lijsttrekkersverkiezing voor het Europees Parlement. In dat geval ging het om één plek (want het idee van duo-lijsttrekkers hebben we na een wat mindere ervaring laten varen) en dan is de procedure vrij eenvoudig. Er waren vijf kandidaten en iedere stemmer zet die vijf op volgorde van voorkeur, wat leidt tot rijtjes als BJANT JTNBA ATBNJ enzovoort. De stemmen worden geteld en er wordt gekeken hoe vaak elke kandidaat bovenaan het lijstje staat. Als in de eerste ronde niemand door meer dan 50% op plek één is gezet, valt de kandidaat met het minste aantal 1e voorkeuren af. Op alle lijstjes waar deze kandidaat bovenaan stond, wordt vervolgens gekeken wie daarop de 2e voorkeur had en deze stemmen worden toegevoegd aan de andere vier kandidaten. Wordt ook hiermee nog niet de horde van 50% genomen, dan worden de lijstjes van degene bekeken die dan de minste 1e voorkeuren heeft. Dit gaat door tot er een lijsttrekker is gekozen.

Bij STV gaat het om verkiezingen van meerdere kandidaten in een aantal districten, zoals tijdens parlementsverkiezingen. Neem bijvoorbeeld een district waar 5 zetels te verdelen zijn en 80.000 stemmen zijn uitgebracht. Dat betekent dat een kandidaat 16.000 stemmen moet halen om gekozen te worden. Als er 12 mensen in dit district meedoen, zal het niet zo snel voorkomen dat iemand dat aantal eerste voorkeuren meteen haalt. Ook dan valt per telronde de kandidaat af met de minste 1e voorkeuren en worden die stemmen verdeeld over de andere kandidaten, totdat er vijf kandidaten zijn die over de kiesdrempel zijn gekomen. Let wel: het aantal benodigde stemmen is gebaseerd op de verhouding tussen het aantal geldige stemmen en het aantal zetels per district: het is dus niet nodig om 50% te halen. Bovendien levert deze methode weliswaar een volgorde op van kandidaten – nl. de één heeft minder rondes nodig dan de ander om aan de 16.000 te komen – maar uiteindelijk zijn zij alle vijf parlementariër.

In het voorstel voor het referendum gaat het echter wel om het halen van 50% en moet er bovendien een volgorde uitkomen. Als ik de toepassing van STV goed begrijp is het eigenlijk een aaneenschakeling van alternative votes (stemmen per plek).  Ik stel mij het volgende scenario voor: 40% van de stemmers zet Jolande Sap op één, 25% Tofik Dibi, 20% Liesbeth van Tongeren, 10% Jesse Klaver en 5% Mariko Peters.  De tweede voorkeuren van Mariko en daarna Jesse worden verdeeld over de andere kandidaten, wat Jolande precies over de drempel helpt. Voor de tweede plek doen ook de ‘biljetten’ waarop Jolande bovenaan stond weer mee, maar dan wordt gekeken naar de tweede voorkeur, terwijl bij de andere kandidaten naar de eerste voorkeur wordt gekeken (totdat die kandidaten een plek op de lijst hebben gekregen).

De suggestie die wordt gewekt is dat dit de stemming op een congres het dichtst benaderd. Gegeven de methodes bij een grootschalige raadpleging is dat ongetwijfeld waar. De uiteindelijke lijstvolgorde zal misschien ook niet spectaculair afwijken van wat 600 leden in een zaal bij elkaar kunnen bedenken. Maar het cruciale verschil is uiteraard wel dat de reactie op de uitslag van de stemming over de vorige plek bij een congres wel en bij een internetraadpleging niet kan meewegen. Immers, de gehele voorkeursvolgorde is al vooraf gegeven en die kan niet tijdens de rit worden gewijzigd, maar wordt in een reeks van telrondes keurig afgewerkt. Je kiest voor Tofik op twee en Liesbeth op drie, in de veronderstelling dat daarvoor Jolande op één is gekozen. Je zet één van de groene kandidaten wat lager, in de veronderstelling dat die andere al een veilige plek hoog op de lijst heeft. Je wilt nu wel eens iemand van buiten de Randstad, in de veronderstelling dat er al wel voldoende Amsterdammers bij de eerste zes staan.

Eén van de bezwaren tegen STV is dat voor stemmers moeilijk te doorgronden is wat de effecten van hun voorkeursvolgorde zullen zijn. Eén van de bezwaren tegen de concrete toepassing in deze procedure is dat het andere beoogde doel, namelijk een evenwichtige lijst die recht doet aan het advies van de kandidatencommissie, wel eens verder uit zicht zou kunnen raken.Ik laat hier nog even buiten beschouwing dat wanneer je de mogelijkheid hebt minder voorkeuren aan te geven dan het aantal plaatsen, omdat je iemand per se niet op de lijst wilt hebben, de  lijst niet geheel gevuld zal gaan worden. De ironie wil dat een systeem met blokken (te beschouwen als multi-member districts zoals in Ierland) beter geschikt is in combinatie met STV dan een volledige lijst van 20 of 25 kandidaten. Maar dat zal wel vloeken in de kerk zijn…

De winning van aardgas in Groningen heeft al honderden kleine aardbevingen veroorzaakt en een paar grotere. De aardbevingen begonnen pas in 1986 na meer dan 20 jaar gaswinning. Nu het Groningse aardgas begint op te raken wil minister Verhagen graag aardgas gaan winnen uit schalie, ondergrondse leisteenlagen. In de VS en in Engeland wordt dat [...]

It’s been a while.

Ik was er natuurlijk nooit vanuit gegaan dat in een avond mijn hele leefritme overhoop gegooid zou kunnen worden. Ik ben niet naïef maar stel me ook niet op als prooidier. Dan nog kan het iedereen overkomen. Het heeft me gekwetst, pijn gedaan, en ik ben nog steeds herstellende. Nieuw is dat ik nu weer de controle terug heb over alles.

In de ruim anderhalve week tussen die avond en mijn al geboekte reisje naar Engeland was ik uit de running op de universiteit. Ik ben bezig aan een groot project waarin ik biogeografie, schelpmorfometrie en variatie in mitochondriaal en nucleair DNA van een bepaalde familie planktonische zeeslakken aan elkaar koppel. Daaruit zal dan een artikel voortvloeien, mijn eerste.

Ineens was ik er in totaal drie weken uit. En die komkommertijd heb ik wel gebruikt om tot rust te komen, want ik was totaal uitgeput. Ik ben nog steeds schrikachtig. Ik schrik me de lazarus wanneer er iets omvalt, wanneer er een auto toetert in het verkeer, en bij abrupte bewegingen in mijn omgeving. Van de week liep er een vrouw langs het fietspad richting de universiteit met een niet aangelijnde hond, die zich onverwachts precies voor mijn fietswiel manoeuvreerde toen ik de heuvel af denderde. Ik heb een enorm harde gil geslaakt, waar ik normaal eerder politiek correct iets zou grommen. Ik stond stil en het beest maakte zich precies op tijd uit de voeten. Vervolgens ben ik maar meteen doorgefietst, ik had geen zin in discussie.

Vorige week donderdag, een dag na mijn terugkeer uit Engeland, ben ik meteen weer op de universiteit begonnen. En nu heb ik de controle weer helemaal terug, nu zit ik er weer helemaal in. Want ik wil er echt wel wat van gaan maken, dat laat ik me niet afnemen.

100%.

Gearchiveerd onder:Schrijfsels

De dagen op de universiteit woekeren voort. Dan weer is de een op vakantie, dan weer een ander. Ik weet nagenoeg alles te vinden in het moleculair lab, waar ik inmiddels alweer een kleine anderhalve maand zit. Daarvoor zat ik sinds half maart in een ander lab schelpjes van de planktonische slakken die ik onderzoek te fotograferen, een week in mei onderbroken door een bezoek aan Kopenhagen en werk op de universiteit daar. En daarvoor zat ik drie weken op Hawaii. Mijn reislust is daarmee niet over, ik ga over twee weken naar Engeland. Maar dat is niet voor mijn onderzoeksproject, gewoon om even goed uit te rusten.
Ik moet op mijn gezondheid letten, die is de laatste twee maanden veranderd. Ik weet er steeds beter mee om te gaan en moet het nu een aantal weken aanzien. Als de situatie zich niet verbetert, kan ik weer naar de dokter en dan volgen verdere maatregelen. Ik ben ervan overtuigd dat het goed gaat komen.
Tot die tijd is het nog bikkelen. Ik loop op schema. Het schema is vol, ik moet veel doen voor dit onderzoeksproject van mijn master. Ik heb er dan ook het maximum aantal studiepunten voor aangevraagd, zodat ik er negen maanden aan kan besteden. 50EC. Maar dan hoop ik ook wel iets voort te brengen. Ik doe dingen die nog niet eerder gedaan zijn voor de twee families van slakjes waarop ik focus in mijn project. Dat voelt goed.
Ik kan wel zeggen dat ik enorm gedreven ben in het project. Motivatie is een belangrijkere drijfveer dan discipline. Motivatie heeft meer met eigen wil te maken, discipline meer met omdat het moet. En iets daartussenin kan ook. Ik kom vooral met motivatie door de studieonderdelen heen die me echt interesseren. De rest doe ik vooral op discipline – ik zou het matig vinden als er anders allemaal zesjes bij zouden staan op de lijst. Gelukkig ben ik gemotiveerd voor de meeste onderdelen, en ook voor het grote project. Ik probeer zorgvuldige keuzes te maken. Het scheelt zo enorm veel om echt in dat project te zitten met motivatie, dan om het maar te doen omdat het moet, omdat het een verplicht onderdeel is.
Ik heb het niet zo op negen-tot-vijf, maar ik pas me enigszins aan aan de medewerkers in het lab. ‘Men’ / de heersende opvatting zegt namelijk dat het niet heel verantwoord is om studentjes los te laten lopen in het lab, zonder dat er iemand anders ook maar in de buurt is. Nou ja, volgens mij heb ik me tot nu toe vrij verantwoordelijk gedragen. Ik kom meestal om tien uur ‘s ochtends aan, en werk vaak wel iets langer door, tot een uur of zes, zeven. Dit is een aardig compromis. En af en toe werk ik een dagje thuis, om al die data, gegevens zorgvuldig te verwerken en te ordenen. Dan slaap ik goed uit en ‘s avonds verricht ik dan vaak het meeste werk, dan ben ik echt scherp en vlot. De administratie van zo een groot project moet ook goed zijn, anders raak je de draad kwijt. Ik hoop dat het resulteert in een artikel, dan moet ik maar wat meer doen dan gemiddeld. Wanneer het labwerk voltooid is, kan het grote uitwerken, analyseren, schrijven beginnen. Dat kan ik veelal thuis doen.
Ik ben niet iemand die je in eerste instantie voor workaholic zou aanzien. Ik probeer zo flexibel mogelijk om te gaan met mijn project, en kom absoluut aan de uren per week, regelmatig er boven. Maar daar gaat het niet om, het gaat vooral om het resultaat. Hoe ik daar kom, dat moet ik zo veel mogelijk zelf weten.
Dit alles wil niet zeggen dat ik niets daarnaast doe. Ondanks de tijd die ik hierin stop en het feit dat ik de laatste tijd erg op mijn gezondheid moet letten, heb ik nog een bijbaan op vrijdagmiddag en -avond, en doe ik ook nog heel regelmatig sociaal met mensen. Ik ben geen stoffige muts. Sociale dingen doen vind ik ook belangrijk, maar de laatste tijd moet ik dat vaak iets eerder van tevoren weten, zodat ik daar qua rust rekening mee kan houden. Anders moet ik het afzeggen, wat helaas de laatste tijd wat vaker moet dan voorheen. Toch op zeker twee doordeweekse dagen moet ik echt thuis rust hebben, en dat maakt het allemaal wel wat minder vanzelfsprekend als voorheen. Maar het gaat goed komen.

Gearchiveerd onder:Schrijfsels

“Niet iedere vwo’er kan meer zomaar naar de universiteit” kopte vanmorgen De Volkskrant.

Het academisch onderwijs wordt exclusiever: niet meer elke leerling met een vwo-diploma komt er automatisch voor in aanmerking. Universiteiten moeten kleinschaligere colleges aanbieden waarbij het verplicht is aanwezig te zijn. Het aantal herkansingen voor tentamens daalt. Studenten mogen voortaan worden geselecteerd op basis van hun cijfers en motivatie. Loting wordt afgeschaft.

Alsdus de ‘strategische agenda’ van de ministerraad deze morgen. Niet te geloven wat een pleister-op-pleister beleid.

Veel studenten kiezen momenteel om verkeerde redenen voor een academische opleiding. De reden is natuurlijk de slechte reputatie van de HBO’s (goh, hoe zou dat komen? Misschien omdat de meeste falende HBO-opleidingen nog veel minder kleinschalig werken?) en niet de aard van beroepsonderwijs. Veel academici klagen over de weinig practische insteek van hun universitaire opleidingen. Wat mij betreft komen er daarom, zoals er ook al opleidingen als geneeskunde en tandheelkunde zijn, meer beroepsopleidingen die een VWO vooropleiding vereisen (zie ook mijn vooruitblik op het Soeterbeeck Programma dit voorjaar over de keuze voor universiteit/HBO, en de uitgesproken column na afloop). Kleinschaligheid is volgens mij voor bijna ieder type onderwijs beter. Meer docenten per student zorgt voor een betere interactie en beter onderwijs. Maar juist de kleinschalige opleidingen zijn het minst rendabel, en dit kabinet maakt het financiele plaatje daarachter onmogelijk.

Dit kabinet houdt van regeltjes. Duw studenten in een korset, pomp ze door een dimplomafabriek en Nederland wordt goedkoop slimmer. Aldus de visie op onderwijs van Van Bijsterveldt en Zijlstra. Right.

Het Nederlandse onderwijssysteem moet beter. De waarde van een VWO diploma is door de tweede fase bezuinigingen flink gedaald en het hoger onderwijs past haar niveau aan op de instroom. Doet de instelling dat niet, dan studeren studenten niet snel genoeg af en krijgt de instelling niet genoeg middelen om voort te bestaan.

Gelukkig is het niveau van een opleiding niet belangrijk voor dit kabinet, want de kwaliteit van onderwijs kun je eenvoudig meten aan het aantal afgestudeerden. *sigh*

Nederland wordt steeds slimmer! Aldus ministers die steeds dommer worden.

Om het falen van het middelbaar onderwijs te compenseren gaan hoger onderwijsinstellingen nog eens na-selecteren. Wat is een middelbaar diploma nog waard? Een VWO diploma in de juiste vakken zou gewoon een entreebewijs moeten zijn voor een universitaire opleiding.

JA. Natuurlijk zitten er veel studenten bij die het academische niveau niet aankunnen. Pas het niveau daar niet op aan, maar  filter deze studenten er in een vroeg stadium uit. De voorselecterende werking van de propedeuse kan veel beter benut worden dan nu het geval is.

Propedeuse-studenten worden bij teveel opleidingen teveel gepamperd om de overgang van VWO naar universiteit “meer geleidelijk” te laten verlopen. Onverstandig! In een nieuwe omgeving is het belangrijk dat studenten direct met de daar geldende mores kennismaken. In plaats daarvan stellen studenten hun hoge verwachtingen, met daaraan gekoppelde inzet, vaak in de eerste maanden van de studie bij. Confronteer ze met “het nieuwe niveau”. Kunnen ze het aan? Dan mag je blijven. Zo niet, dan zit je (nog) niet op de juiste plek. Hoe eerder deze selectie plaatsvindt hoe beter. Is het kaf eenmaal van het koren gescheiden, resteert een werkbare studentenpopulatie die het niveau aankan. Dan is aanvullende selectie op basis van VWO resultaten niet nodig en wordt laatbloeiers een passende carriere niet onmogelijk gemaakt.

Selectie na een propedeusejaar vind ik onverdedigbaar. Van de resterende studenten is immers bepaald dat zij het niveau aan kunnen. Een jaar is naar mijn mening de maximale tijd die je van een student kunt “opofferen” als deze niet op de juiste plaats zit. Langstudeerders die wel op de juiste plek zitten kosten bovendien niks extra.

Verplichte aanwezigheid werkt een goede selectie juist tegen. Aanwezigheidsplicht is, naast consessies aan niveau, een andere verkeerde manier om studenten te pamperen.

De “oplossingen” van dit kabinet zijn pleisters-op-pleisters-op-pleisters. We moeten durven investeren in het middelbaar onderwijs, zodat het niveau daar weer omhoog kan. Goede docenten kunnen daarbij helpen, in Engeland worden potentiele eerstegraads docenten met een flinke som geld naar het middelbaar onderwijs gelokt. Ook moeten we stoppen ons te concentreren op aantallen hoger opgeleiden, de consequentie daarvan is alleen maar devaluering van diploma’s.

Het hoger onderwijs, zowel HBO als universiteit, kan zich het beste concentreren op intensievere propedeuses, zodat alleen de echt gemotiveerde studenten voor de opleidingen overblijven. Het gevolg zal ook meer differentiatie zijn. Iedere instelling zal zich richting op een bepaald type student, en in het eerste jaar zal blijken of deze op de juiste plaats zit. Alle aanvullende opgelegde regeltjes van de overheid zitten die goede selectie alleen maar in de weg.

Vandaag hoop ik te promoveren tot doctor in de politicologie. Bij het onderliggende proefschrift 'Political Parties and the Democratic Mandate' behoren twaalf stellingen. In deze serie een korte toelichting op enkele van de meest prikkelende. De laatste aflevering: ‘De mate waarin partijen hun mandaat vervullen is in de afgelopen 60 jaar niet achteruitgegaan en wat betreft issue saliency in Nederland zelfs verbeterd’

Veel mensen zijn sceptisch over het functioneren van politieke partijen. Ruim 90 procent van de ondervraagden uit het Nationaal Kiezersonderzoek zegt te geloven dat politici meer beloven dan ze waar kunnen maken. Als ik als onderzoeker naar het verkiezingsmandaat aan kennissen uitlegde waar mijn onderzoek over ging, kortweg of partijen zich aan hun verkiezingsmandaat houden, was een veelgehoorde reactie: “Dat zal dan wel een heel kort onderzoek zijn, want we weten toch allemaal dat partijen hun beloftes breken.” Een systematisch onderzoek naar de politieke stellingname van partijen tijdens verkiezingen en in het parlement laat echter zien dat het met dat verkiezings- of partijmandaat helemaal niet zo slecht gesteld is. De afgelopen zestig jaar is er geen sprake van een verslechtering van de mate waarin partijen zich aan hun mandaat houden.

Uit voorgaand onderzoek van Robert Thomson was al bekend dat Nederlandse regeringspartijen ongeveer 60% van hun beloftes geheel of gedeeltelijk weten om te zetten in beleid. Dat is niet perfect, maar toch een redelijk percentage. Mijn analyse is breder en kijkt naar de politieke stellingname voor en na verkiezingen. Het kan namelijk zo zijn dat partijen hun beloftes wel nakomen, maar ook een hele hoop andere dingen doen die niet in lijn met hun verkiezingsprogramma zijn. Door te kijken naar het belang van onderwerpen voor partijen (issue saliency) en hun politieke posities heb ik een meer omvattende analyse van het partijmandaat gemaakt. Daarbij zijn verkiezingsprogramma’s vergeleken met parlementaire debatten. Op die manier kan namelijk ook gekeken worden naar het partijmandaat van oppositiepartijen.

De mate waarin partijen aandacht aan onderwerpen besteden in hun verkiezingsprogramma is een goede indicator voor hoeveel ze er over praten in het parlement. De overeenstemming tussenbeide is in Nederland zelfs toegenomen over de afgelopen 60 jaar. Ook de congruentie van de politieke posities van partijen voor en na verkiezingen lijkt toegenomen, maar dit verband is niet statistisch significant. In ieder geval is geen sprake van een afname van de vervulling van het partijmandaat, hetgeen op basis van het cynisme over politieke partijen dat in het publieke debat steeds vaker wordt geuit zou zijn verwacht. Juist doordat kiezers niet meer gebonden zijn aan één partij, moeten partijen goed luisteren naar kiezersvoorkeuren en zich consistent opstellen. Want van draaiers houden we niet.

Het onderzoek laat ook zien dat er geen verschil is in de mate van congruentie van electorale en parlementaire competitie tussen Nederland en Groot-Britannië. Het Engelse politieke systeem wordt veel geprezen omdat er doorgaans een directe relatie is tussen verkiezingswinnaar en regeringspartij. Eén partij haalt de meerderheid en kan zijn programma uitvoeren, terwijl in Nederland compromissen moeten worden gesloten. Dit leidt er echter niet toe dat in Engeland de parlementaire posities van partijen meer lijken op de verkiezingsposities dan in Nederland. De Britse oppositie kiest namelijk vrijwel altijd voor de frontale aanval op de regering, zelfs als ze daarmee van haar eigen programma afwijkt. En de Britse regering, zo blijkt uit de analyse, neemt net als de Nederlandse vaak een wat gematigde positie in. Voor zover er problemen zijn met politieke partijrepresentatie, los je ze dus niet op door het politiek systeem radicaal te wijzigen. Veel belangrijker is het dat partijen reële verwachtingen scheppen en kiezers zich laten informeren over wat partijen willen.

De Nederlandse samenvatting van het proefschrift Political Parties and the Democratic Mandate is hier te downloaden.

Op 22 juni hoop ik te promoveren tot doctor in de politicologie. Bij het onderliggende proefschrift 'Political Parties and the Democratic Mandate' behoren twaalf stellingen. In deze serie een korte toelichting op enkele van de meest prikkelende. De eerste aflevering: 'Leuke politieke debatten zijn vaak het minst zinvol'


Het Nederlandse vragenuurtje is vaak behoorlijk saai. Kamerleden buitelen over elkaar heen om de mogelijkheid tot gratis publiciteit te benutten, maar het debat leidt meestal tot niks. De Tweede Kamer weet zelf ook niet precies meer wat ze met het vragenuur moet en experimenteert daarom met de opzet. Meer vragenstellers, maar minder interrupties. Geen aanvullende vragen, of toch weer wel. Varianten genoeg, maar onverdeeld succesvol is het niet. Nu vraagt de Tweede Kamer maar aan het publiek hoe ze zou moeten discussiëren.



Vaak wordt in Nederland bewonderend gekeken naar de Britse parlementaire politiek. In Westminster, daar wordt tenminste politiek debat op het scherpst van de snede gevoerd. De Britse Prime Minister's Questions geven vrijwel elke week politiek vuurwerk. Premier tegen oppossitieleider. Dat is pas leuk.

Leuk is het zeker. Maar de vraag is of het ergens toe leidt. Je kunt zeggen dat een debat zinvol is als het vermakelijk is of als het tenminste enig inzicht geeft in de politieke tegenstellingen. In dat opzicht gooit het Britse parlement hoge ogen. Maar de belangrijkste functie van het parlement is niet het verzorgen van een wekelijks cabaret of het vrijblijvend roeptoeteren van wat er in je opkomt na het lezen van de Telegraaf. Kamerleden moeten de regering op een zorgvuldige wijze controleren en goede wetten maken. Juist op deze punten bestaan nogal wat zorgen.




De kwaliteit van het politieke debat kan worden vastgesteld met behulp van de Discourse Quality Index, ontwikkeld door Steiner et al. Zij kijken naar de mate waarin politici respectvol met elkaar omgaan en bereid zijn te luisteren naar elkaars argumenten. Daarbij laten ze zien dat juist in consensusdemocratiën, zoals Zwitserland (en Nederland), maar ook in het Europees Parlement, de kwaliteit van het parlementaire debat hoger is dan in meerderheidsstelsels zoals Engeland. Juist in een respectvol debat wordt de regering echt scherp gehouden en de wetsvoorstellen kwalitatief beter. Niet voor niets dat veel Eerste Kamerleden juist deze argumenten noemen ter verdediging van de rol van hun instituut.

Het neerzetten van politieke verschillen is nodig. Maar het heeft weinig zin om net als in Engeland een ritueel gevecht tussen regering en oppositie te ensceneren. De oppositie is boos/verontwaardigd/verontrust en de regering zegt dat het allemaal wel mee valt/ze de problemen al aan het aanpakken zijn/ze daar nu zeker stevig mee aan de slag gaan. En dat is nog het beste geval. Tijdens het Britse vragenuur vangen de heren elkaar vooral professioneel vliegen af. Leuk, maar je schiet er niets mee op. Je lost de drang van Tweede Kamerleden om in het nieuws te komen niet op met een poging het vragenuur 'op te leuken'. We krijgen daarmee misschien meer vermaak op de dinsdagmiddag, maar geen beter functionerend parlement.

De bezuinigingen vliegen ons om de oren op het moment. Er wordt bezuinigd op zorg, op reintegratie en sociale werkvoorzieningen, op kinderopvang. Veel van de bezuinigingen treffen kwetsbare burgers. Wat mij betreft is het argument dat je de meest kwetsbaren in de samenleving moet ontzien een valide argument. Als er bezuinigd mag worden, dan bij de mensen en de bedrijven die het kunnen opbrengen. Zolang de hypotheekrente-aftrek ongemoeid wordt gelaten is er alle reden om alle bezuinigingen die de economisch minder bedeelden treffen rigoreus van de hand te wijzen.
Naast dit argument van eerlijk delen, solidariteit en medemenselijkheid kun je ook naar de bezuinigingen kijken vanuit een mensenrechtenperspectief.
In tal van internationale verdragen zijn de rechten van de mens vastgelegd, waaronder een groot aantal sociale rechten. Het recht op toegankelijke gezondheidszorg om maar eens wat te noemen; het recht op een dak boven je hoofd; het verbod van discriminatie en de bijbehorende plicht om de positie van vrouwen te verbeteren,....
Veel van de nu aangekondigde bezuinigingen hebben effecten die deze mensenrechten raken. Bijvoorbeeld: het wegbezuinigen van tolken in de gezondheidszorg zal de toegankelijkheid van de zorg verminderen voor iedereen die het Nederlands onvoldoende machtig is. Voor vrouwen die te maken hebben gehad met seksueel geweld, of die bij de dokter komen voor iets op het gebied van de seksuele en reproductieve gezondheid zal dit in nog sterkere mate gelden: dat zijn niet de onderwerpen waarbij je je twaalfjarige zoon laat vertalen.
Nederland is er altijd als de kippen bij om andere landen op hun mensenrechtenverplichtingen te wijzen. Maar ook Nederland is aan deze verdragsverplichtingen gebonden. Dat betekent dat de regering de gevolgen van het gevoerde beleid op deze mensenrechten in kaart zal moeten brengen; en in de besluitvorming zal moeten betrekken. Dat geldt voor al het beleid; ook voor bezuinigingen.
Goede voorbeelden hiervoor zijn er; zo heeft de gemeente Coventry in Engeland een human rights and equality impact assessment laten uitvoeren naar de public budget cuts (zie hier).

Mensenrechten zijn er niet voor de sier. Er is alle reden voor een mensenrechteneffectrapportage op de bezuinigingsplannen van de regering.

Mijn zoontje zeilt een optimist, zodat zijn vader elke zondagochtend in het zonnetje aan de kant staat en het ook wel wat leek, lekker klooien op het water.

En dan een bootje, maar wat voor bootje? Kajuitje? Nee hoeft niet, gaan er niet mee op vakantie. Open zeilbootje, dat is wel leuk, zoeken op internet. Zeilkano’s? Kunnen we door de polder peddelen en met zeil het randmeer op. Hè, mensen maken zelf boten, dat is een idee, varen in jezelf gemaakte boot. Bouwtekeningen zoeken. In Engeland zit iemand die boten tekent en die tekeningen verkoopt. Ik heb de tekeningen van de Waterman 13 besteld. Een kano, 3,85 meter lang die wat breder is en wat stabieler zeilt (zegt de site). Je zaagt hem uit vier platen multiplex, ik heb bij de bouwmarkt Meranti van 5,5 mm besteld, exterior kwaliteit, voor buiten dus.

Overnemen van de tekening op het multiplex:

 

Getekende kano-delen op het multiplex:

 

Van alle delen zijn er vier, behalve de bodem die uit twee delen bestaat, om de delen precies even groot te krijgen, wat mij met de decoupeerzaag niet lukt, ze in de werkbank geklemd en met de bandschuurmachine exact gelijk gemaakt:

 

De onderdelen in de woonkamer:

 

Omdat de multiplex op mijn autodak is geknakt (twee van de vier platen) heb ik al enkele reparatielassen moeten maken. Die zijn op de onderste foto te zien. Het op maat schuren heb ik daarna gedaan.

Bewoners en bezoekers van het centrum van Hardenberg kunnen sinds afgelopen zaterdag genieten van vrolijk groen. Het grauwe braakliggende terrein aan de Kruserbrink bij de nieuwe rotonde in de Parkweg is opeens versierd met bloemen en planten. Verantwoordelijk voor deze ‘groene verrassing’ is de afdeling van GroenLinks Noordoost Overijssel, de zogenaamde Guerrilla Gardeners, betrokkenen die zelf aan de slag gaan om de stad groener te maken.

Het verschijnsel ‘guerrilla gardening’ is over komen waaien uit Engeland en de Verenigde Staten. Betrokken bewoners met groene vingers toveren, gewapend met water, schop en planten, de stad om in een groene oase. In Hardenberg zijn nu voor het eerst ook Guerrilla Gardeners actief. Ze leggen contact via de website www.guerrillagardeners.nl (een initiatief van GroenLinks). Dit Paasweekend doen er in heel Nederland drie-endertig groepen en zestien individuen mee aan deze GroenLinks-actie.

Ook de Kruserbrink en omgeving zijn is aangenaam verrast over de vergroening van hun buurt. ‘Dit is precies wat we hier nodig hebben: het geeft wat kleur tussen al die werkzaamheden, puin en zwarte grond!’ Ook andere bewoners van de Kruserbrink en de Bisschopshof reageerden positief. Tijdens de beplanting kwamen ze even een kijkje nemen en reageerden enthousiast.

In heel Nederland zet GroenLinks zich in voor meer en beter groen. Ook in Hardenberg komt GroenLinks met groene initiatieven. Dat is volgens GroenLinks-raadslid Kees Slingerland hard nodig. ‘Steeds meer straten in de gemeente Hardenberg hebben nauwelijks groen. Dat is jammer, want groen is goed voor de gezondheid en voor de luchtkwaliteit. Dit zou op veel meer plekken creatief gerealiseerd kunnen worden. We steken daarom ook zelf de handen uit de mouwen om kale plekken in onze  gemeente groener te maken.’

 

 

Wat mij betreft had Zweden al behoorlijk zijn onschuld verloren toen de extreemrechtse Sverigedemokrater in het parlement gekozen werden dit jaar, maar nu hoort het land er echt bij. Een heuse terroristische aanslag midden in het centrum van Stockholm! Gelukkig zonder dodelijke slachtoffers, maar toch.

Afgelopen zaterdag op twee plekken op Drottninggatan (de Kalverstraat van Stockholm) die natuurlijk vol was met winkelend publiek voor de kerstdagen. Eerst ontplofte een auto en een kleine 10 minuten later blies een man zichzelf op vier straten verder. Voor de explosies ontving de Zweedse veiligheidsdienst een e-mail van de man waarin hij onder andere zijn ongenoegen uitte over de Zweedse troepen in Afghanistan en over de islamkristische tekeningen van kunstenaar Lars Vilks.

De 28-jarige zelfmoordenaar is afkomstig uit Irak en in 1992 als vluchteling naar Zweden gekomen. Hij heeft later in Engeland gestudeerd en bleef daar wonen met vrouw en kinderen.

Minister-president Fredrik Reinfeldt probeert de rust te bewaren en de bekende boel bij elkaar te houden. Op zich goed, maar hij komt bijzonder nerveus over. Hij wilde bijvoorbeeld allerlei gegevens die allang bekend waren niet bevestigen. Het werd allemaal niet beter doordat de minister van Buitenlandse Zaken, Carl Bildt, al rond middernacht op zaterdag Twitterde dat het een terroristische aanslag was terwijl de Zweedse regering daar officieel nog helemaal niet van op de hoogte was.

Aangezien de aanslag bij mijn weten niet opgeeist is door Al Qaida of een andere enge splintergroepering mogen we er gelukkig wel een beetje van uitgaan dat het een eenling was. De vraag is nu wat voor reacties dit op gaat roepen in de Zweedse samenleving. De Sverigedemokraterna likken hun vingers er in elk geval bij af. Koren op hun molen.

Drie weken geleden besteedde ik aandacht aan de Golden Arches Theory Of Conflict Prevention van Thomas Friedman: landen met een McDonald's restaurant voeren zelden oorlog met elkaar. Vandaag staat een een nieuw smakelijk onderwerp op het menu, dat evenmin zou misstaan op het curriculum van de Hamburger University in Oakbrook, Illinois: de Big Mac index.

Maak kennis met burgernomics. Allemaal te danken aan de Big Mac, in 1967 bedacht door restauranthouder Jim Delligatti in Pittsburgh. Dit onverwoestbare icoon van Amerikaans fastfoodimperialisme inspireerde in 1986 The Economist-redactrice Pam Woodall tot een heuse Big Mac-index, bedoeld als speelse manier om het verschil in relatieve koopkracht tussen verschillende landen in kaart te brengen. Mc Donald's staat namelijk niet alleen bekend om de wereldwijde standaardisering van het menu, maar koopt bovendien haar ingredixc3xabnten lokaal in.
 
In de prijs van een Big Mac zitten dus automatisch de kosten van de ingredixc3xabnten, arbeid en energieverbruik inbegrepen. Wat de ingredixc3xabnten van een Big Mac zoal zijn? Amerikanen van boven de de veertig zullen het ongetwijfeld eenvoudig kunnen reproduceren, dankzij een enorm succesvolle reclamecampagne uit de jaren 70: "How fast can you say "twoallbeefpattiesspecialsaucelettucecheesepicklesonionsonasesameseedbun?"

Door het prijsniveau van een Big Mac in de VS te vergelijken met die in andere landen kun je iets zeggen over relatieve koopkracht en dus over de wisselkoersen van verschillende valuta's. De Big Mac index toont aan hoeveel dollar een andere valuta 'eigenlijk' waard is en maakt zo mooi inzichtelijk of de wisselkoers te hoog of te laag is. Laten we de gegevens uit juli 2008 eens bekijken. Een Big Mac in de Verenigde Staten kostte toen $3.57 en in Engeland gemiddeld xc2xa32.29. Dat verondersteld een koopkrachtpariteit van 1,56 ($3.57/xc2xa32.29), terwijl de werkelijke wisselkoers op dat moment $2 op  xc2xa31 was. Omdat de absolute kosten vergelijkbaar zouden moeten zijn, leidt dit tot de conclusie dat de Britse pond destijds overgewaardeerd was ten opzichte van de dollar met 22 %, [(1.56-2.00)/2.00]*100= -22%.

De Big Mac-index wordt door The Economist zo'n twee maal per jaar gepubliceerd en aangeprezen als "a more fun way to understand exchange rates than textbooks." Op 14 oktober jl. verscheen de meest recente bijdrage: "An indigestible problem: Why China needs more expensive burgers", wederom rijkelijk gelardeerd met allerlei naar de fastfoodcultuur verwijzende woordspelingen. De conclusie van The Economist op basis van de Big Mac methodologie is dat de Chinese Yuan zo'n 40% ondergewaardeerd is ten opzichte van de dollar. De daartegenoverstaande overwaardering van de Zwitserse frank (meer dan 80 %), de Braziliaanse real (42%) en de euro (29%) lijken een goede graadmeter van de toenemende spanningen op de internationale valutamarkt en dan met name de door sommigen ontwaarde onstuitbare val van de dollar.

Het voedt geruchten dat het op termijn misschien komt tot een valutaoorlog. The Economist  bericht: "The tensions caused by such misalignments prompted Brazilxe2x80x99s finance minister, Guido Mantega, to complain last month that his country was a potential casualty of a xe2x80x9ccurrency warxe2x80x9d. Perhaps it was something he ate. In Brazil a Big Mac costs the equivalent of $5.26, implying that the real is now overvalued by 42%. The index also suggests that the euro is overvalued by about 29%. And the Swiss, who avoid most wars, are in the thick of this one. Their franc is the most expensive currency on our list. The Japanese are so far the only rich country to intervene directly in the markets to weaken their currency. But according to burgernomics, the yen is only 5% overvalued, not much of a casus belli."

Gelukkig maar dat het dus niet zo'n vaart loopt met oorlogvoeren tussen landen die zich beschermd weten door een waar leger aan Mc Donald's vestigingen.

De feiten lijken voor zich te spreken. Op 1 september 1939 begon met de Slag om Westerplatte, nabij de Vrije Stad Danzig, de Duitse aanval op Polen en daarmee de Tweede Wereldoorlog. Precies 6 jaar en een dag later, op 2 september 1945 kwam met de officixc3xable capitulatie van de Japanse strijdkrachten een einde aan het bloedigste conflict aller tijden. 2192 dagen na de invasie van Polen, stond de teller op tussen de 62 miljoen en volgens de zwartste schattingen zelfs 78 miljoen doden.

Vaak wordt de Poolse soldaat en stationschef van het Westerplatte-Gdxc3xa1nsk station Wojciech Najsarek genoemd als eerste oorlogsslachtoffer. Enkele minuten na de eerste salvo's vanaf het Duitse slagschip SMS Schleswig-Holstein en de landing van de eerste Duitse Stoxc3x9ftruppen werd de onfortuinlijke Najsarek, die ongetwijfeld Poolshoogte kwam nemen, getroffen door Duits mitrailleurvuur. Het was 4:50 in de vroege ochtend van 1 september 1939.Toch viel het eerste slachtoffer van WO 2 eigenlijk al een dag eerder, in wat bekend staat als het Gleiwitz-incident. Na de ondertekening van het geheime Molotov-Ribbentrop pact op 24 augustus, waarmee Stalin en Hitler een niet-aanvalsverdrag hadden gesloten, had Hitler zijn handen vrij voor de door hem zo vurige gewenste Poolse campagne. De aanval op Polen, ook bekend als Fall Weixc3x9f, werd amper een week later ingeleid door een in scene gezet grensincident. Het was Hitler's bedoeling om de Duitse invasie van Polen te doen voorkomen als gerechtvaardigde reactie op Poolse agressie in de grensstreek.

Onder commando van Sturmbannfxc3xbchrer Alfred Naujocks overvielen als Poolse soldaten verklede SS-troepen in de avond van 31 augustus het radiostationnetje te Gleiwitz (Gliwice), gelegen vlak bij de Pools-Duitse grens. Pikant detail is daarbij dat de gebruikte uniformen hoogstwaarschijnlijk werden vervaardigd in het atelier van Oskar Schindler. De bedoeling was om via een in het Pools opgestelde nationalistische radioboodschap de Duitse publieke verontwaardiging aan te wakkeren. Franz Honiok, een onfortuinlijke Duitse boer en handelaar in landbouwmaterieel, werd daarbij ingezet als zondebok. Honiok, een man met sterke pro-Poolse sympathiexc3xabn werd op 30 augustus opgepakt door de Gestapo, juist voor dit doel. Hij moest doorgaan voor een Poolse rebel.

Wat er daarna gebeurt heeft alles weg van een klucht. Rond 8 uur 's avonds overvallen de 'Poolse rebellen' het radiostationnetje, waarbij het 3-koppige Duitse personeel wordt gekneveld. Er is echter geen microfoon voorhanden. Tamelijk logisch zo blijkt al snel: Gleiwitz is slechts een relaisstation voor Radio Breslau, tientallen kilometers verderop. Lichtelijk wanhopig, vindt men uiteindelijk een noodkanaal, normaal alleen in gebruik voor calamiteiten als noodweer en overstromingen. Daarop worden door Karl Hornack, een soldaat die enig Pools spreekt, de historische woorden gesproken: "Attentie! Dit is Gliwice. Het radiostation is in Poolse handen." Van de vele tienduizenden Duitsers die op dat moment via radio Breslau naar lichte muziek luisterden, heeft waarschijnlijk vrijwel niemand iets meegekregen van deze radioboodschap van de 'Poolse opstandelingen'.

Het gaat daarna van kwaad tot erger. Franz Honiok, inmiddels weer enigszins bij kennis, werd bij de ingang van het radiostation in zijn achterhoofd geschoten. De kort daarop gealarmeerde lokale politie nam foto's van Honiok's lichaam. Deze foto's werden direct door de Gestapo geconfisqueerd. Berlijn bleek echter niet tevreden met de foto's en de Gestapo keerde later die avond terug voor een nieuwe fotosessie. Het lichaam van Honiok werd anders neergelegd en een tweede lijk werd toegevoegd, maar ook deze mis-en-scxc3xa8ne bleek uiteindelijk weinig bruikbaar voor het beoogde propagandadoel. De twee lijken verdwenen daarna spoorloos.

Hoewel Gleiwitz vanuit propagandaoogpunt een totale mislukking werd, werd de Duitse oorlogsmachinerie toch in werking gesteld. Op de avond van 1 september sprak Adolf Hilter, in de herkansing, alsnog in de Reichstag de doorzichtige leugen uit dat de Polen de daadwerkelijke agressors waren: "Polen hat nun heute nacht zum erstenmal auf unserem eigenen Territorium auch mit bereits regulxc3xa4ren Soldaten geschossen. Seit 5 Uhr 45 wird jetzt zurxc3xbcckgeschossen! Und von jetzt ab wird Bombe mit Bombe vergolten!"

Op 3 september 1939 verklaarden Engeland en Frankrijk Nazi-Duitsland de oorlog, iets wat Hitler had hopen te vermijden. Op 7 september capituleerden ook de tientallen Poolse verdedigers bij Westerplatte. Zij hadden ruim een week op heroxc3xafsche wijze weerstand geboden tegen een Duitse overmacht die daarbij enorme verliezen moest incasseren. Na de snelle verdeling van Polen in een Duitse en Sovjet-invloedssfeer, raakte de oorlog vanaf het voorjaar van 1940 in een stroomversnelling. Tot september 1945 zou het bloedvergieten niet meer te stoppen blijken, met als apotheose de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.

De vermoedelijk laatste dode van WO 2 viel echter heel wat later dan 1945. In 2007 berichtte de Daily Mail over Leslie Croft, Brits veteraan van de Italiaanse campagne. Op 86-jarige leeftijd overleed Croft volgens een lijkschouwer in het ziekenhuis van Rotherham zonder twijfel als gevolg van een granaatscherf die al sinds 1943 in zijn dunne darm zat.

Chris 'zero carbon' Keene, is vandaag in Kopenhagen aangekomen. Helemaal zonder carbon was niet mogelijk, want hij mocht met z'n fiets niet over de brug naar het Deense Sjaelland. Morgen gaat hij op het Klimaforum zijn verhaal vertellen over zijn reis van Wales naar Kopenhagen en wat hij onderweg allemaal aan carbon reducerende initiatieven heeft gezien in Engeland, België, Nederland, Duitsland