Bezuinigingen, sparen of consumeren.

De Staat der Nederlanden heeft geld tekort en doet daarom twee dingen: besparen op de uitgaven en zorgen voor meer inkomsten. Macro-economisch maakt het niet zo veel verschil (lood om oud ijzer?). Het arme Rijk haalt het uit de samenleving en pompt het er weer in terug. Voor de burgerij als geheel en de algemene koopkracht maakt het ook niet zo veel uit welke maatregelen worden genomen. Voor de individuele burger maakt het natuurlijk wel veel uit of hij extra getroffen wordt door bezuinigingen of in verhouding veel belasting moet betalen. Welke groepen meer en welke groepen minder, hangt sterk af van de politieke keuzes die Kabinet en Tweede Kamer momenteel maken. Dat proces via het Lenteakkoord ombuigen is ook een politieke prestatie van formaat. Nu worden uitgangspunten als solidariteit en de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten, meer toegepast dan onder het gedoogkabinet.

Als gevolg van het minder presteren van de economie daalt de koopkracht wat, maar ook niet zo veel. Er verdwijnt amper geld uit de samenleving door wat de overheid doet. Het komt alleen ergens anders terecht. En waar het weer terecht komt, bijvoorbeeld in de zorg, onderwijs en uitkeringen, wordt het ook weer uitgegeven.
De echte inkomsten en uitgaven van de samenleving als geheel zijn bijvoorbeeld de winst uit export (positieve handelsbalans), onze buitenlandse vakanties minus het toerisme naar Nederland toe, en wat ‘kleinere posten’ zoals de netto kosten voor de Europese Unie en ontwikkelingssamenwerking.

In onze samenleving is absoluut geen tekort aan geld. Dat hebben we in overvloed. Degene die kredietwaardig is, kan extra krijgen tegen historisch lage rente. En als de Staat schulden gaat aflossen, komt er nog meer geld vrij. Maar ook de gemiddelde burger (en dan besef ik terdege dat er veel mensen zijn die het niet breed hebben) houdt geld over. We sparen als nooit te voren.
Nu ben ik nooit een groot pleitbezorger geweest van een consumptie-economie, maar blijkbaar heeft onze economie last van onze spaarwoede.

Zou de economie groeien, dan ontvangt het Rijk meer belastinginkomsten. Nu dat niet het geval is, verhoogt het Rijk de belastingen en accijnzen. De keuze voor de burgerij is eigenlijk: links- of rechtsom. We kunnen doorgaan met sparen en onze bijdrage aan de samenleving voldoen in de vorm van belasting betalen, of we kunnen meer consumeren. Maar dan wel alsjeblief aan duurzaam geproduceerde goederen en diensten.

Met enige verwondering zie ik deze dagen een discussie woeden over de vier mei herdenking en of daar wel of geen Duisters, dan wel Nederlandse overlopers (mogen) worden herdacht. Zie hier, hier en daar.

Op wikipedia vind ik het volgde over de 4 mei herdenking: “Men herdenkt tijdens de Nationale Herdenking allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (men gaat hierbij uit van 10 mei 1940), in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”
In deze definitie wordt geen onderscheid gemaakt aan welke ‘kant’ iemand stond tijdens de oorlogssituatie waarin men slachtoffer werd. Ik vind het echt wonderlijk dat er niet ook mensen kunnen worden herdacht die in onze ogen, een half mensenleven ná de oorlog, aan de verkeerde kant stonden.

Voor mij, maar dat is wellicht persoonlijk, staat voorop dat we ieder mensenleven herdenken dat verloren is gegaan in de zinloosheid van oorlog en gewapende conflicten. Dat we stil staan bij de vrijheid die wij iedere dag en dat het ons (in vergelijking met heel velen in de wereld) verschrikkelijk goed gaat in dit land.

In Dronten herdenken we ieder jaar in het bijzonder de Airgunners, de boordschutters van de Engelse luchtmacht, waarvan er vele zijn omgekomen toen ze in de zee storten die onze gemeente toen nog was. Na het Wilhelmus klinkt ieder jaar ook meteen het Britse God save the Queen dat evenzeer uit volle borst wordt meegezongen. Dat vind ik ieder jaar weer een ontroerend moment.

Het zou voor mij een wens zijn dat we bij de herdenking naast ons eigen Wilhelmus ook het Europese “Alle Menschen werden Brüder” (Ode an die Freude) gaan spelen. Het volkslied van de Europese Unie die ons al 60 jaar vrede, veiligheid en welvaart heeft gebracht met de oude vijanden van weleer waarmee we nu ‘gebroederlijk’ samenleven. Met hen delen we deze verschrikkelijke geschiedenis. Het zou goed zijn deze ook met hen te gedenken vanuit dezelfde gedachte waarmee ooit de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal werd opgericht: “nie wieder krieg”.

Met enige verwondering zie ik deze dagen een discussie woeden over de vier mei herdenking en of daar wel of geen Duisters, dan wel Nederlandse overlopers (mogen) worden herdacht. Zie hier, hier en daar.

Op wikipedia vind ik het volgde over de 4 mei herdenking: “Men herdenkt tijdens de Nationale Herdenking allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (men gaat hierbij uit van 10 mei 1940), in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”
In deze definitie wordt geen onderscheid gemaakt aan welke ‘kant’ iemand stond tijdens de oorlogssituatie waarin men slachtoffer werd. Ik vind het echt wonderlijk dat er niet ook mensen kunnen worden herdacht die in onze ogen, een half mensenleven ná de oorlog, aan de verkeerde kant stonden.

Voor mij, maar dat is wellicht persoonlijk, staat voorop dat we ieder mensenleven herdenken dat verloren is gegaan in de zinloosheid van oorlog en gewapende conflicten. Dat we stil staan bij de vrijheid die wij iedere dag en dat het ons (in vergelijking met heel velen in de wereld) verschrikkelijk goed gaat in dit land.

In Dronten herdenken we ieder jaar in het bijzonder de Airgunners, de boordschutters van de Engelse luchtmacht, waarvan er vele zijn omgekomen toen ze in de zee storten die onze gemeente toen nog was. Na het Wilhelmus klinkt ieder jaar ook meteen het Britse God save the Queen dat evenzeer uit volle borst wordt meegezongen. Dat vind ik ieder jaar weer een ontroerend moment.

Het zou voor mij een wens zijn dat we bij de herdenking naast ons eigen Wilhelmus ook het Europese “Alle Menschen werden Brüder” (Ode an die Freude) gaan spelen. Het volkslied van de Europese Unie die ons al 60 jaar vrede, veiligheid en welvaart heeft gebracht met de oude vijanden van weleer waarmee we nu ‘gebroederlijk’ samenleven. Met hen delen we deze verschrikkelijke geschiedenis. Het zou goed zijn deze ook met hen te gedenken vanuit dezelfde gedachte waarmee ooit de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal werd opgericht: “nie wieder krieg”.

Momentopname van de Europese economie maart 2012. De totale winkelverkopen zijn nog altijd lager dan in het topjaar 2007. In roze de winkelverkopen in de landen die de euro als betaalmiddel gebruiken. De winkelverkoop binnen het euro-gebied is weer terug op het niveau van 2005. De cijfers over de gehele Europese Unie (27 landen) zijn [...]

Nederland nodigt jaarlijks 500 vluchtelingen uit die vastzitten in vluchtelingenkampen over de hele wereld om zich definitief in ons land te hervestigen. Minister Gerd Leers is van plan om daarbij voortaan aanvullende eisen te stellen: hij wil een selectie maken op basis van de achtergrond en ‘integratie-potentie’ van deze vluchtelingen. Dit plan heeft de terechte kritiek gekregen van diverse partijen in de Tweede Kamer en van vluchtelingenorganisaties. Leers verdedigt zich door te stellen dat het Nederlandse hervestigingsbeleid solidariteit betuigt aan de ontwikkelingslanden die grote aantallen vluchtelingen opvangen. Die stelling is echter een gotspe, niet alleen door het voornemen om enkel de succesvolle vluchtelingen uit de kampen te halen, maar ook door het geringe aantal vluchtelingen dat door Nederland wordt uitgenodigd.

Hervestiging, of ‘resettlement’, stuit al decennia op bezwaren bij de ontvangende landen. Ook net na de Tweede Wereldoorlog ging de hervestiging van ontheemden zeer moeizaam. Voor zo’n 1 miljoen vluchtelingen uit met name Oost-Europese landen en de Soviet Unie was een terugkeer naar het land van herkomst geen optie. Zij verbleven in grote vluchtelingenkampen in Duitsland, Italië en Oostenrijk, waar zij niet konden (of wilden) blijven. Voor hen probeerden de Verenigde Naties een plek te vinden in West-Europa, Zuid-Amerika, de Verenigde Staten en Australië. Deze landen selecteerden vooral de vluchtelingen die in de mijnen en in de fabrieken konden werken – doorgaans de jongeren en de gezonden. De ouderen, de zieken en de kinderen kwijnden weg in kampen waar niet genoeg voedsel, medische hulp of onderdak was.

Veel is er niet veranderd aan die situatie, behalve dat er tegenwoordig niet 1 maar 15 miljoen vluchtelingen zijn. Het overgrote deel van de vluchtelingen wordt in buurlanden opgevangen waar zij jarenlang in kampen verblijven, wachtend tot zij terug kunnen keren naar hun land van herkomst. Sommige conflicten duren echter decennia: denk aan de burgeroorlog in Somalië of de jarenlange strijd in Afghanistan. Buurlanden zijn doorgaans zelf niet welvarend of politiek stabiel genoeg om voor deze vluchtelingen te zorgen; bovendien leiden vluchtelingenkamen aan de grens vaak tot destabilisatie van de regio. Het gaat ook niet om kleine aantallen: Jordanië huisvest bijna 2,5 miljoen vluchtelingen, Pakistan ruim 2 miljoen, Syrië 1,5 miljoen, Kenia ruim 400.000 en Tsjaad bijna 350.000. Duitsland is het enige niet-buurland in de top tien met bijna 600.000 vluchtelingen binnen haar landsgrenzen.

UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, probeert met alle macht een oplossing te zoeken voor de uitzichtloze situatie waarin deze vluchtelingen zich bevinden. Als zij niet terug naar het land van herkomst kunnen en ook lokaal niet kunnen integreren, dan is enkel hervestiging in een derde land mogelijk. Die resettlement komt echter nauwelijks van de grond: in 2010 konden bijna 100.000 vluchtelingen zich definitief hervestigen in een ‘Westers’ land. Daarvan ging 90 procent naar de Verenigde Staten, Canada en Australië. In vergelijking met deze landen is het aantal van 500 vluchtelingen dat Nederland wil opnemen beschamend laag, maar grote landen als Frankrijk (400) en Duitsland (450) zitten in 2010 zelfs nog onder de Nederlandse ‘gastvrijheid’.

Nederland doet het dus zo slecht nog niet in vergelijking met andere Europese landen, maar onze inzet verbleekt bij de jarenlange opvang die door Afrikaanse en Aziatische landen aan vluchtelingen wordt geboden. In dat licht is het ook niet te aanvaarden dat Nederland haar selectiebeleid voor dat kleine groepje vluchtelingen aanscherpt en alleen nog ‘kansrijk te integreren’ vluchtelingen wil uitnodigen. Westerse landen zouden een representatieve doorsnede van de vluchtelingenpopulatie moeten opnemen, en niet alleen diegene die goed kunnen werken en gezond zijn. Juist de meest kwetsbare vluchtelingen, zoals alleenstaande moeders met kleine kinderen, minderjarigen, gehandicapten en zieken, hebben ernstig behoefte aan ondersteuning, stabiliteit en speciale zorg; iets dat zij doorgaans niet zullen vinden in de troosteloze vluchtelingenkampen in het bloedhete Oost-Kenia of het onherbergzame noorden van Pakistan.

Het is niet reëel om te veronderstellen dat vluchtelingen eerlijk verdeeld zullen worden over de landen in de wereld: buurlanden van conflicthaarden zullen ongetwijfeld de zwaarste lasten blijven dragen. Westerse landen kunnen die last echter gedeeltelijk overnemen door een ruimhartig vluchtelingenbeleid te hanteren dat gebaseerd is op humane gronden, niet op economische. Er ligt hier een kans voor Leers om samen met de Europese Unie afspraken te maken over de verlichting van de wereldwijde vluchtelingenproblematiek. Het uitgangspunt moet dan zijn dat we het lot proberen te verbeteren van de meest kwetsbare vluchtelingen. Zo’n hervestigingsbeleid betuigt pas echt solidariteit aan de ontwikkelingslanden die het gros van de vluchtelingen opvangen.

 

Nederland nodigt jaarlijks 500 vluchtelingen uit die vastzitten in vluchtelingenkampen over de hele wereld om zich definitief in ons land te hervestigen. Minister Gerd Leers is van plan om daarbij voortaan aanvullende eisen te stellen: hij wil een selectie maken op basis van de achtergrond en ‘integratie-potentie’ van deze vluchtelingen. Dit plan heeft de terechte kritiek gekregen van diverse partijen in de Tweede Kamer en van vluchtelingenorganisaties. Leers verdedigt zich door te stellen dat het Nederlandse hervestigingsbeleid solidariteit betuigt aan de ontwikkelingslanden die grote aantallen vluchtelingen opvangen. Die stelling is echter een gotspe, niet alleen door het voornemen om enkel de succesvolle vluchtelingen uit de kampen te halen, maar ook door het geringe aantal vluchtelingen dat door Nederland wordt uitgenodigd.

Hervestiging, of ‘resettlement’, stuit al decennia op bezwaren bij de ontvangende landen. Ook net na de Tweede Wereldoorlog ging de hervestiging van ontheemden zeer moeizaam. Voor zo’n 1 miljoen vluchtelingen uit met name Oost-Europese landen en de Soviet Unie was een terugkeer naar het land van herkomst geen optie. Zij verbleven in grote vluchtelingenkampen in Duitsland, Italië en Oostenrijk, waar zij niet konden (of wilden) blijven. Voor hen probeerden de Verenigde Naties een plek te vinden in West-Europa, Zuid-Amerika, de Verenigde Staten en Australië. Deze landen selecteerden vooral de vluchtelingen die in de mijnen en in de fabrieken konden werken – doorgaans de jongeren en de gezonden. De ouderen, de zieken en de kinderen kwijnden weg in kampen waar niet genoeg voedsel, medische hulp of onderdak was.

Veel is er niet veranderd aan die situatie, behalve dat er tegenwoordig niet 1 maar 15 miljoen vluchtelingen zijn. Het overgrote deel van de vluchtelingen wordt in buurlanden opgevangen waar zij jarenlang in kampen verblijven, wachtend tot zij terug kunnen keren naar hun land van herkomst. Sommige conflicten duren echter decennia: denk aan de burgeroorlog in Somalië of de jarenlange strijd in Afghanistan. Buurlanden zijn doorgaans zelf niet welvarend of politiek stabiel genoeg om voor deze vluchtelingen te zorgen; bovendien leiden vluchtelingenkamen aan de grens vaak tot destabilisatie van de regio. Het gaat ook niet om kleine aantallen: Jordanië huisvest bijna 2,5 miljoen vluchtelingen, Pakistan ruim 2 miljoen, Syrië 1,5 miljoen, Kenia ruim 400.000 en Tsjaad bijna 350.000. Duitsland is het enige niet-buurland in de top tien met bijna 600.000 vluchtelingen binnen haar landsgrenzen.

UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, probeert met alle macht een oplossing te zoeken voor de uitzichtloze situatie waarin deze vluchtelingen zich bevinden. Als zij niet terug naar het land van herkomst kunnen en ook lokaal niet kunnen integreren, dan is enkel hervestiging in een derde land mogelijk. Die resettlement komt echter nauwelijks van de grond: in 2010 konden bijna 100.000 vluchtelingen zich definitief hervestigen in een ‘Westers’ land. Daarvan ging 90 procent naar de Verenigde Staten, Canada en Australië. In vergelijking met deze landen is het aantal van 500 vluchtelingen dat Nederland wil opnemen beschamend laag, maar grote landen als Frankrijk (400) en Duitsland (450) zitten in 2010 zelfs nog onder de Nederlandse ‘gastvrijheid’.

Nederland doet het dus zo slecht nog niet in vergelijking met andere Europese landen, maar onze inzet verbleekt bij de jarenlange opvang die door Afrikaanse en Aziatische landen aan vluchtelingen wordt geboden. In dat licht is het ook niet te aanvaarden dat Nederland haar selectiebeleid voor dat kleine groepje vluchtelingen aanscherpt en alleen nog ‘kansrijk te integreren’ vluchtelingen wil uitnodigen. Westerse landen zouden een representatieve doorsnede van de vluchtelingenpopulatie moeten opnemen, en niet alleen diegene die goed kunnen werken en gezond zijn. Juist de meest kwetsbare vluchtelingen, zoals alleenstaande moeders met kleine kinderen, minderjarigen, gehandicapten en zieken, hebben ernstig behoefte aan ondersteuning, stabiliteit en speciale zorg; iets dat zij doorgaans niet zullen vinden in de troosteloze vluchtelingenkampen in het bloedhete Oost-Kenia of het onherbergzame noorden van Pakistan.

Het is niet reëel om te veronderstellen dat vluchtelingen eerlijk verdeeld zullen worden over de landen in de wereld: buurlanden van conflicthaarden zullen ongetwijfeld de zwaarste lasten blijven dragen. Westerse landen kunnen die last echter gedeeltelijk overnemen door een ruimhartig vluchtelingenbeleid te hanteren dat gebaseerd is op humane gronden, niet op economische. Er ligt hier een kans voor Leers om samen met de Europese Unie afspraken te maken over de verlichting van de wereldwijde vluchtelingenproblematiek. Het uitgangspunt moet dan zijn dat we het lot proberen te verbeteren van de meest kwetsbare vluchtelingen. Zo’n hervestigingsbeleid betuigt pas echt solidariteit aan de ontwikkelingslanden die het gros van de vluchtelingen opvangen.

 

Al eeuwen zijn wij Nederlanders een handelsnatie. Het ging ons in de zeventiende eeuw al goed, we noemen het niet voor niets de gouden eeuw. Ook toen al hadden we arbeidskrachten nodig, we importeerden Fransen (Hugenoten) en Duitsers. Tussen 1600 en 1650 groeide onze hoofdstad van 50 naar 200 duizend inwoners. Vooral de immigranten waren hiervoor verantwoordelijk.

In de jaren zestig ging het ons weer te goed. We waren zelf te beroerd het zware werk te doen. Spanjaarden, Italianen, Turken en Marokkanen deden het wel. In de tussentijd handelden we met een steeds groter deel van ons continent. Dankzij de Europese Unie en zijn voorlopers hebben we sinds 1957 een steeds grotere groep landen waarmee we samenwerken. Sinds 2004 hoort Polen daarbij, sinds 2007 Bulgarije. Deze nieuwe generatie arbeidsmigranten doen dus niets fout door hier te werken.

Toch zijn er nog steeds mensen die bang zijn voor vernieuwing en vooruitgang. Die mensen zijn het doel van de site die de PVV heeft opgezet. Bang maken en dan lekker klagen. Het schijnt een succes te zijn. Behalve (weer) publiciteit voor de PVV heeft de site weinig nut. Overlast melden doe je niet bij een website van een politieke partij, maar bij de politie. Als er een wet is overtreden is het niet relevant of de overtreder Pools, Turks of Nederlands is, de wet verbiedt discriminatie.

Wel is de site weer een geweldig voorbeeld van selectieve perceptie. Als mijn fiets wordt gestolen, wil ik dat die terugkomt, het paspoort van de dader is daarvoor niet relevant. Ik geloof ook niet dat het de PVV om alle Oost-Europeanen gaat. Het enige lid van de partij is namelijk getrouwd met een Hongaarse, Krisztina Marfai. Ben eigenlijk wel benieuwd wat zij van die site vindt.

Overigens schijnt het meldpunt PVV-ers net zo’n succes te zijn als de site die de inspiratie daarvoor was. Gezien het feit dat er meer dan 300.000 oorspronkelijke Oost Europeanen in ons land wonen en slechts een paar dozijn volksvertegenwoordigers van de PVV, is het procentueel gezien misschien wel een groter succes.

…noemde voorzitter Martin Schulz van het Europees Parlement het debat tussen Mark Rutte en hemself op 1 maart in een gemeenschappelijke persconferentie na afloop.  

In dezelfde persconferentie zei Martin Schulz terwijl Rutte zonder te weerspreken naast hem staat, dat Rutte afstand had genomen van het meldpunt. Rutte zei zelf:  “We [the Dutch government] are in favour of East-European migration.”

 

 

Uit het een interview met Martin Schulz op 2 maart 2012 in de NRC:

“Schulz, sociaal-democraat, vindt dat Rutte op twee borden tegelijk speelt: hij heeft de PVV nodig voor de binnenlandse politiek, maar wil niet dat in het buitenland een verband wordt gelegd tussen zijn regering en het PVV-meldpunt.

Volgens Rutte’s woordvoerder nam Rutte in zijn gesprek met Martin Schulz geen afstand van dat meldpunt en herhaalde hij wat hij steeds zegt: dat het meldpunt niet van de regering is. In een vraaggesprek in zijn Brusselse kantoor, net na de ontmoeting met Rutte, zegt Schulz het zo: ,,Minister-president Rutte heeft zich er open over uitgelaten. Hij zei: ‘Ik ben het er niet mee eens. Niet met de inhoud en niet met de vorm’.

Heeft u tegen Rutte gezegd dat hij dat dan publiekelijk duidelijk zou moeten zeggen?

,,Ja. Dan zegt hij: ‘Maar dat doe ik, ik neem afstand.’ Hij heeft ook nog eens benadrukt dat zijn regering bij Europese politieke onderwerpen niet samenwerkt met de PVV. Ik zei: ‘Maar wel bij andere onderwerpen’. We kunnen alleen maar vaststellen dat de Nederlandse regering steunt op een partij die een fundamenteel recht van Europese burgers, het vrije verkeer, ter discussie stelt. Voor een land dat een van de oprichters was van de Europese Unie, vind ik dat dubieus.” “

Vandaag zei Rutte in het vragenuurtje, dat het verslag van de NRC niet klopt.

Dus de voorzitter van het Europees Parlement liegt?

 

Update: Resolutie Europarlement tegen Nederland om PVV-meldpunt

 Op mijn Duitse site:

Verurteilung der niederländischen “Anlaufstelle Mittelosteuropäer” im Europäischen Parlament

 

Maria Trepp

De EU debatteert al een tijd over het thema werk. Met name de toenemende werkeloosheid – in Spanje loopt die onder jongeren op tot 50% - en de kosten van de pensioenen baren zorgen. Kenmerkend is het eendimensionale karakter van de discussie: werken of niet werken. Onlangs werd Richard Branson in het programma College Tour gevraagd wat hij zou doen wanneer hij de baas van Nederland was. Het antwoord was verbluffend vanwege zijn eenvoud: hij zou al het werk eerlijk verdelen over iedereen. Wat een idee! We bouwen de landelijke werkeloosheidsorganisatie UWV om tot een organisatie ter verdeling van het werk over iedereen. Onderhandelingen bij reorganisaties gaan niet meer over ontslag van een deel der werknemers, maar over deeltijdontslag van alle werknemers. Deeltijdwerken geeft ouders meer ruimte om zich met de zorg voor hun kinderen bezig te houden. En dan de pensioenen. We veranderen werken óf pensioen in werken én pensioen. Ouderen krijgen de mogelijkheid om vanaf hun 60e een deel van het werk in te ruilen voor pensioen en zo door te werken tot hun 70e of langer. De pensioenfondsen krijgen lucht en de combinatie jong met lef en oud met wijsheid doet het doorgaans goed op de werkvloer.

GroenLinks doet het matig in de peilingen. Net zoals de PvdA weet GroenLinks geen virtuele winst te boeken, in tegenstelling tot SP en D66. Ook is Jolande Sap nog bezig haar gezag bij kiezers op te bouwen, wat logisch is omdat ze relatief kort partijleider is. Dit alles maakt sommige Tweede Kamerleden zenuwachtig. GroenLinks mag niet meer flirten met de SP en moet vooral samenwerken met D66, zeggen ze. Hopelijk laat Jolande Sap zich niet gek maken en trekt ze haar eigen plan.

Wat betreft de AOW, pensioenen en de Europese Unie staat GroenLinks dichter bij D66 dan de SP. Ik ben daar als GroenLinkser blij mee. GroenLinks durft verworven rechten ter discussie te stellen, richt zich op toekomstige generaties en wil creatief meedenken over nieuwe sociale stelsels. GroenLinks is meer dan een protestpartij. Maar dat betekent niet dat GroenLinks een soort kloon van D66 zou moeten worden.

De partij van Pechtold staat er niet om bekend serieus werk te maken van de spreiding van kennis, macht en inkomen. D66 steunt van oudsher denivelleringoperaties: het vergroten van inkomensverschillen. De partij toont zich vaak een slippendrager van het neoliberalisme. Over militair ingrijpen worden geen principiële discussies gevoerd door de mensen van het redelijk alternatief. Naïef, volgzaam en weinig kritisch staan zij tegenover oorlogvoering door westerse mogendheden alsof die op basis van louter humanitaire overwegingen zouden plaatsvinden.   

Kortom: GroenLinks is een unieke partij en onderscheidt zich zowel van de SP als van D66. En niet in de laatste plaats door echt groene en duurzame keuzes te maken. De partij moet zich niet afzetten tegen de ene politieke partij en tegelijk aanschurken tegen de andere. Daarmee lijkt GroenLinks op een zoekende puber zonder karakter en kleur. Profileer je liever als de échte groene partij van Nederland die serieus werkt maakt van een radicaal duurzame economie en tegelijk sociale en vreedzame keuzes wil maken, ook voor toekomstige generaties.

De zenuwachtige Tweede Kamerleden van GroenLinks denken te veel in termen van macht. Als D66 niet wil meedoen aan de actie ‘Een ander Nederland’ met Cohen en Roemer, dan is dat geen probleem voor Jolande Sap maar vooral voor D66 dat blijkbaar weinig moeite heeft met de sociale kaalslag die mensen in een achterstandpositie nu treft. Bovendien: op andere terreinen werkt Sap keurig samen met D66, bijvoorbeeld ten aanzien van natuurbehoud.

De SP is er voor de onderklasse en D66 is nogal elitair. Ook dat speelt een rol. Job Cohen stelde onlangs dat de PvdA juist de brug wil slaan en de verbindende schakel op links wil zijn. Dat is een vruchtbare insteek waar GroenLinks met een groen en duurzaam verhaal aansluiting bij zou moeten zoeken.

Ik hoop en verwacht dat Jolande Sap zich niet gek laat maken. Als partijleider zal zij, zo verwacht ik, karakter tonen aanstaande zaterdag tijdens het partijcongres. GroenLinks is van oudsher méér is dan een mix van socialisme en liberalisme. De voorlopers van GroenLinks kenmerkten zich door radicaliteit die geworteld is in een grote betrokkenheid bij alles wat leeft. Denk aan het pacifisme, de Derde Wereldbeweging en een ecologisch bewustzijn. Geen platte belangenbehartiging, maar radicaal en belangenoverstijgend durven denken. Dit maakt zowel PvdA, D66 als SP tot bondgenoten van een inhoudelijk sterk en visionair GroenLinks.

M.i.v. 1 juli zal de Europese Unie geen olie meer importeren uit Iran. De maatregel is een onderdeel van Europese sancties tegen het nucleaire programma van het land, zo meldt de BBC. Van de olie die Iran exporteert koopt de EU momenteel zo’n 20%. Maar toch stelt het Europese importverbod niet zoveel voor. Italië is [...]

            Ik wens iedereen een positief en gelukkig 2012. 2011 is achteraf gezien vooral een negatief jaar gebleken, waardoor een groot deel van de Nederlanders de wereld op een negatieve manier bekijkt en geen perspectief meer ziet voor verbetering. Een mooi voorbeeld van dit negativisme was te zien in het NOS Journaal van Nieuwjaarsdag dit jaar. De euro was die dag namelijk 10 jaar door burgers in gebruik (en 13 jaar op de beurzen) en in verschillende eurolanden werden de meningen gepeild. Van de acht à negen reacties was er maar één positief en waren er maar een paar realistisch. De euro kreeg de schuld van de crisis, net als de hele Europese Unie. Verschillende Nederlandse politieke partijen willen zelfs zo snel mogelijk uit de EU stappen. Dat kan Nederland zich simpelweg niet veroorloven. Eerst zal ik een grove omschrijving geven van het Europese politieke apparaat, vervolgens zal ik proberen aan te geven waarom de Europese Unie vooral niet verlaten moet worden en als laatste zal ik aangeven waarin de EU zich nog zou kunnen verbeteren.

            De Europese Unie is ontstaan in 1951 als de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Het doel was dus economische samenwerking. Later is samenwerking veranderd in integratie en nam de EU ook monetaire en politieke integratie op zich. De politieke integratie wordt voornamelijk geregeld door drie organen: de Europese Commissie, de Europese Raad (ER) en het Europese Parlement (EP). De Europese Commissie (EC) is het Europese ‘kabinet,’ met een aantal commissarissen dat gelijk is aan het aantal lidstaten. Door middel van een politiek spel wordt de positie van de commissarissen bepaald. De EC heeft het initiatief op het maken van wetten. Deze wetten moeten langs de Europese Raad en het Europese Parlement. In de Europese Raad zetelen alle regeringsleiders, maar er zijn ook subraden waarin de nationale ministers van een bepaald departement zetelen. Het Europese Parlement wordt gekozen via nationale verkiezingen per land (bijna iedere nationale politieke partij is aangesloten bij een overkoepelende Europese partij). Het Europese Parlement heeft echter nauwelijks macht. Tot slot, de EU heeft sinds 2010 een grondwet – het Verdrag van Lissabon – ondanks dat een vorige versie van dit verdrag als Europese Grondwet is weggestemd in een aantal referenda.

            De kritiek op de Europese Unie bestaat meestal uit twee delen; ten eerste zou de EU een te groot en ondoorzichtig politiek apparaat hebben, en ten tweede overheerst er angst dat Nederland haar identiteit kwijtraakt dankzij de Europese Unie. Betreft het eerste punt: in het Verdrag van Lissabon zijn een aantal middelen opgenomen waardoor een nationaal als het Europese parlement meer invloed en controle kunnen uitoefenen op de besluitvorming. De middelen zijn er, alleen zijn ze tot nu toe nauwelijks gebruikt. Bovendien nemen de drie hierboven beschreven organen het grootste deel van de politieke besluitvorming op zich. Natuurlijk is het hierboven beschreven model een versimpelde versie, maar het is wel de basis. Referenda hebben geen zin, zoals ik al eerder (zie Referenda: Ja of Nee?) heb bepleit. Over het tweede punt: Nederlanders zijn een raar volkje. Een overgroot deel van de Nederlandse bevolking vindt het een goede zaak dat Nederland lid is van de Europese Unie – vanwege de economische voordelen – maar zoals blijkt uit de steun voor de conservatieve partijen (VVD, SP, PVV, CU en SGP) willen we absoluut niet meer macht, laat staan identiteit, overdragen aan Europa. 70% van onze wetten komt al uit Brussel en als handelseconomie is Nederland zwaar afhankelijk van het buitenland: de EU. De euro helpt ons daar alleen maar bij; de effecten van inflaties en de economische crisis zouden niet minder zijn als Nederland de gulden had behouden. Bovendien is de euro verplicht voor lidstaten. Als Prinses Máxima in 2002 nog beweerde dat er geen Nederlandse identiteit is (en een groot deel van de Nederlanders het met haar eens was!) waarom zouden we dan bang zijn die identiteit kwijt te raken?

            Ik beweer heus niet dat de Europese Unie perfect is. Het Europese Parlement zou veel meer macht en aandacht moeten krijgen, net zoals dat de Europese Raad een ander orgaan zou moeten worden. Waarom wordt het Europese politieke systeem zoals dat nu is niet veranderd in een tweekamerstelsel? De EC zou dan functioneren als kabinet, het EP zou het volk écht vertegenwoordigen, en de ER kan een perfecte Eerste Kamer vormen met ministers met veel vakkennis. Bovendien zie ik niets in nationale legers. Door de Europese samenwerking worden conflicten uitgesproken in plaats van gevochten; het enige wat een leger nog kan is op missie om namens één land deel te nemen. En dat is nu juist een perfecte klus voor een Europees leger! Zo straalt Europa uit dat het niet bestaat uit 27 lidstaten, maar uit één Europa. Dat zullen we nog hard nodig hebben.

Take Our Poll

            Ik wens iedereen een positief en gelukkig 2012. 2011 is achteraf gezien vooral een negatief jaar gebleken, waardoor een groot deel van de Nederlanders de wereld op een negatieve manier bekijkt en geen perspectief meer ziet voor verbetering. Een mooi voorbeeld van dit negativisme was te zien in het NOS Journaal van Nieuwjaarsdag dit jaar. De euro was die dag namelijk 10 jaar door burgers in gebruik (en 13 jaar op de beurzen) en in verschillende eurolanden werden de meningen gepeild. Van de acht à negen reacties was er maar één positief en waren er maar een paar realistisch. De euro kreeg de schuld van de crisis, net als de hele Europese Unie. Verschillende Nederlandse politieke partijen willen zelfs zo snel mogelijk uit de EU stappen. Dat kan Nederland zich simpelweg niet veroorloven. Eerst zal ik een grove omschrijving geven van het Europese politieke apparaat, vervolgens zal ik proberen aan te geven waarom de Europese Unie vooral niet verlaten moet worden en als laatste zal ik aangeven waarin de EU zich nog zou kunnen verbeteren.

            De Europese Unie is ontstaan in 1951 als de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Het doel was dus economische samenwerking. Later is samenwerking veranderd in integratie en nam de EU ook monetaire en politieke integratie op zich. De politieke integratie wordt voornamelijk geregeld door drie organen: de Europese Commissie, de Europese Raad (ER) en het Europese Parlement (EP). De Europese Commissie (EC) is het Europese ‘kabinet,’ met een aantal commissarissen dat gelijk is aan het aantal lidstaten. Door middel van een politiek spel wordt de positie van de commissarissen bepaald. De EC heeft het initiatief op het maken van wetten. Deze wetten moeten langs de Europese Raad en het Europese Parlement. In de Europese Raad zetelen alle regeringsleiders, maar er zijn ook subraden waarin de nationale ministers van een bepaald departement zetelen. Het Europese Parlement wordt gekozen via nationale verkiezingen per land (bijna iedere nationale politieke partij is aangesloten bij een overkoepelende Europese partij). Het Europese Parlement heeft echter nauwelijks macht. Tot slot, de EU heeft sinds 2010 een grondwet – het Verdrag van Lissabon – ondanks dat een vorige versie van dit verdrag als Europese Grondwet is weggestemd in een aantal referenda.

            De kritiek op de Europese Unie bestaat meestal uit twee delen; ten eerste zou de EU een te groot en ondoorzichtig politiek apparaat hebben, en ten tweede overheerst er angst dat Nederland haar identiteit kwijtraakt dankzij de Europese Unie. Betreft het eerste punt: in het Verdrag van Lissabon zijn een aantal middelen opgenomen waardoor een nationaal als het Europese parlement meer invloed en controle kunnen uitoefenen op de besluitvorming. De middelen zijn er, alleen zijn ze tot nu toe nauwelijks gebruikt. Bovendien nemen de drie hierboven beschreven organen het grootste deel van de politieke besluitvorming op zich. Natuurlijk is het hierboven beschreven model een versimpelde versie, maar het is wel de basis. Referenda hebben geen zin, zoals ik al eerder (zie Referenda: Ja of Nee?) heb bepleit. Over het tweede punt: Nederlanders zijn een raar volkje. Een overgroot deel van de Nederlandse bevolking vindt het een goede zaak dat Nederland lid is van de Europese Unie – vanwege de economische voordelen – maar zoals blijkt uit de steun voor de conservatieve partijen (VVD, SP, PVV, CU en SGP) willen we absoluut niet meer macht, laat staan identiteit, overdragen aan Europa. 70% van onze wetten komt al uit Brussel en als handelseconomie is Nederland zwaar afhankelijk van het buitenland: de EU. De euro helpt ons daar alleen maar bij; de effecten van inflaties en de economische crisis zouden niet minder zijn als Nederland de gulden had behouden. Bovendien is de euro verplicht voor lidstaten. Als Prinses Máxima in 2002 nog beweerde dat er geen Nederlandse identiteit is (en een groot deel van de Nederlanders het met haar eens was!) waarom zouden we dan bang zijn die identiteit kwijt te raken?

            Ik beweer heus niet dat de Europese Unie perfect is. Het Europese Parlement zou veel meer macht en aandacht moeten krijgen, net zoals dat de Europese Raad een ander orgaan zou moeten worden. Waarom wordt het Europese politieke systeem zoals dat nu is niet veranderd in een tweekamerstelsel? De EC zou dan functioneren als kabinet, het EP zou het volk écht vertegenwoordigen, en de ER kan een perfecte Eerste Kamer vormen met ministers met veel vakkennis. Bovendien zie ik niets in nationale legers. Door de Europese samenwerking worden conflicten uitgesproken in plaats van gevochten; het enige wat een leger nog kan is op missie om namens één land deel te nemen. En dat is nu juist een perfecte klus voor een Europees leger! Zo straalt Europa uit dat het niet bestaat uit 27 lidstaten, maar uit één Europa. Dat zullen we nog hard nodig hebben.

Take Our Poll

Gisteren kwam er een bericht voorbij over Wit-Rusland op de diverse nieuwssites.

Wit-Rusland heeft namelijk een noodlening van 440 miljoen dollar ontvangen van de landen in Centraal-Azië.

Wit-Rusland kan nog amper rekeningen betalen en heeft zodoende al eerder dit jaar een noodlening gekregen van 800 miljoen dollar.

Tot en met 2013 krijgt Wit-Rusland van de landen zoals Rusland, Azerbeidzjan, Kazachstan en Oezbekistan een noodlening van in totaal 3 miljard dollar.

Volgens mij is dit een 'ideale' gelegenheid om nu eindelijk een vinger aan de pols te krijgen bij Wit-Rusland. Want het land is nog het laatste land in Europa waar een dictator het land bestuurd.

Daarnaast worden betogingen nog altijd hard de kop ingeslagen en 'verdwijnen' tegenstanders van het regime van Lukashenko.

Zo werden er op 19 december weer tientallen mensen opgepakt tijdens een betoging.

Wit-Rusland heeft bij het IMF (Internationaal Monetair Fonds) ook een noodlening aangevraagd, maar daarover is tot op heden nog geen uitspraak gedaan.

Zou het geen mooie gelegenheid zijn om als Europese Unie zijnde een noodlening aan Wit-Rusland te verstrekken en daarbij harde afspraken te maken over mensrechten, nieuwe vrije verkiezingen en nog meer zaken?

Helaas zal het niet zo makkelijk zijn, maar het zou wel een mooie kans zijn om die aan te grijpen. Of beter gezegd, proberen nu eindelijk grip te krijgen op dat land!

De media overspoelen ons momenteel met berichten over de economische crisis. Landen die hun schulden met sprongen zien toenemen, in een recessie geraken, moeten bezuinigen, hun werkeloosheid zien stijgen en hun ratings zien dalen, waardoor de rente over hun schulden omhoog gaat. Voor u meneer Rutte een inmiddels vertrouwd riedeltje. De VS lossen dit probleem op door de geldpers open te zetten. Meer geld nodig? Dan drukken we toch meer geld. U en de Europese Unie zijn er nog (steeds) niet uit, maar neigen – aan de strenge hand van Duitsland – naar het disciplineren van de landelijke begrotingen. Niet meer geld, maar minder schulden. Onlangs meldde de Volkskrant dat de topmanagers van het Amerikaanse bedrijfsleven hun loon het afgelopen jaar met 36,5 procent zagen stijgen. Het moet u bekend zijn dat die mensen ook zonder die verhoging al miljoenen verdienen. Zoals altijd zal Europa niet achterblijven, uit angst zijn beste managers kwijt te raken aan de VS. Wat wij een crisis noemen is in feite niets anders dan een sluw geënsceneerde verschuiving van inkomen en bezit: de puissant rijken - gedreven door hebzucht - zijn bezig nog rijker te worden door de rest van de wereldbevolking te bestelen. Minister-president, slaap zacht!

Vanaf 1 december werk ik weer bij de universiteit. Ik kreeg een aanbod van een professor bij Bestuurskunde of ik bij hem post-doc wilde worden op een project over belangengroepering in de Europese Unie. 3 jaar lang onderzoek doen. Geen onderwijsverplichtingen.

Dat is de droom van iedereen die net zijn proefschrift af heeft. An offer you cannot refuse. Maar ik was net begonnen bij Bureau De Helling, het wetenschappelijk bureau van GroenLinks.Gelukkig kan ik het werk op de universiteit en bij De Helling combineren: ik werk 75% bij GroenLinks. Dat is vanwege de nadruk daar op “ontspannen leven” maar 24 uur. Dan hou ik twee dagen over voor onderzoek. Ik was nu al bij de universiteit blijven hangen: in de laatste 2 maanden heb ik lesgegeven bij politicologie. Nationale politiek I, misschien wel het leukste vak dat ik tot nu toe gegeven hebt. Tot 1 september 2012 ga ik op de universiteit en bij Bureau De Helling werken. Daarna voltijds bij de universiteit. Bij Bureau De Helling werk ik aan een superinteressante project over kiezersonderzoek voor een jaar.

Het onderzoek bij Bestuurskunde gaat over belangengroeperingen. Het is onderdeel van een groot Europees project naar belangengroeperingen. Ik ga kijken naar de ontwikkeling van belangengroepen in de Europese Unie aan de hand van een populatie-ecologisch model. Ik heb al eerder gekeken naar politieke partijen vanuit een populatie-ecologisch model samen met de professor met wie ik nu ga samen werken. Dat is het beste onderzoek waar ik aan mee heb gewerkt.

Het voelt heel raar om, nu ik net bij De Helling begonnen ben, al na te denken over wat ik daarna wil doen. Het roept onvermijdelijk de vraag op: “wat wil ik doen?” Het combineren van wetenschappelijk onderzoek en politiek. Dat kan bij Bureau De Helling waar ik me bijzonder op mijn plek voel. Dat kan ook door te werken op de universiteit en daarnaast politiek actief te zijn zoals ik al de laatste vier jaar doe. Ik denk wel dat ik werk bij bestuurskunde met onderzoek naar belangengroeperingen makkelijker kan combineren met partijpolitieke activiteiten dan werk bij politicologie met onderzoek naar politieke partijen.

Het is een soort jojo dus: politiek – wetenschap – politiek – wetenschap. Nu een ritme aanleren dat me bevalt.

Het is een gewone houten tafel. Afhankelijk van het seizoen staat die in de tuin, de keuken, of zoals nu in de warme woonkamer. Er omheen 3 vrouwen; we kennen elkaar al lang en hebben veel gedeeld door de jaren heen. Op de tafel sterke koffie met opgeklopte hete melk en roomboterstaaf, zo passend bij december.

We vertellen elkaar de verhalen van het dagelijkse leven, stellen vragen en luisteren. Naar de klank, de stembuigingen, welke woorden ze gebruikt, naar de stiltes tussen de zinnen. Aan die keukentafel is het veilig en als we dat benoemen komt de gedachte op dat dit uitwisselen waarschijnlijk en hopelijk de 'hulpverlening van de toekomst' is.

Geen instituten, behandelplannen, computers en rapportages, maar aandacht als heling van de schrammen en blauwe plekken die we in het leven oplopen. Als ik naar huis rijdt realiseer ik me dat het rustig is in mijn hoofd; ik ben me bewust van een gevoel dat zich het beste laat omschrijven als geborgenheid.

 

De laatste weken was het druk. Niet alleen met de bezigheden voor mijn bedrijf, maar het is vooral zo druk in de wereld en dat dringt soms ook diep in mijn persoonlijk leven door. De media laten steeds weten wat er gaande is, waar dan ook en er is véél gaande. Ondanks dat ik de krant niet meer lees, het nieuws niet meer op de voet volg, voel ik wel de spanning die er heerst. Er zijn zoveel prikkels; over de financiële crisis, het nieuwe virus dat bij koeien en schapen is gevonden, de toename van de werkeloosheid; ik hoor de ongerustheid van mensen over 'hoe dit zal aflopen'. Er is geen sprake meer van Vadertje Staat die voor je zorgt en gaat u maar rustig slapen. We raken steeds meer onder moeders vleugels vandaan en zoeken onze eigen weg; als land, als Europese Unie, als mens of volk. Er staat zoveel ter discussie, er is zoveel onzeker, we worden op onszelf terug geworpen en zoeken naar antwoorden en naar beschutting.

Maar er is op dit moment weinig geborgenheid.

'Maybe it's the time of year, or maybe it's the time of men' zong Joni Mitchell in de sixties; ook een tijd van transitie, net als nu.

 

In mijn beleving zijn we als wereld in transitie. We zoeken naar stukjes grond onder onze voeten als houvast, een soort platform, een station. Want we zijn op doorreis, onderweg naar de volgende Tijd en leven in de Tussentijd. We zijn niet meer in het oude en ook nog niet in het nieuwe, whatever that may be. Dé overgang komt niet alleen voor in de levenscyclus van ieder mens; die hormoonverandering vindt ook plaats in de cycli van de Aarde en het Universum.

De uitdrukking 'in trance' zijn heeft er ook wel iets van; we zijn zeker in de ban van alle veranderingen en de onrust die dat met zich meebrengt. Maar het 'trans' in transitie duidt vooral op doorgang; naar een andere wereld, een andere tijd....of andere vorm.

Dat geeft gevoelens van kaalheid; het vertrouwde dat er niet meer is. Ik weet dat ik niet de enige ben die af en toe niet lekker slaapt en de heftigheid waarmee de verandering gepaard gaat, waarneemt.

 

Het is december, dus het is 'the time of year', maar zeker ook 'the time of men'. Daarom beveel ik je aan om een plaatsje te zoeken aan een keukentafel in een warme woonkamer, met dierbaren om mee te delen en te helen en lekkere koffie. Zorg dat je het goed hebt met jezelf tijdens de winterse weken. De Engelsen noemen dat 'spoil yourself', maar dan met echte warmte en nabijheid. Ik wens je veel momenten van geborgenheid.

 

Ineke M. Verdoner

 

Joni Mitchell: Woodstock..'and maybe it's the time of men'

Recept voor de meest verrrukkellijke chocoladetaart ever!

Weblog van Nanda Huneman van Wonderword over Transitie

Het is artikel #9 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM): Je mag niet zomaar worden opgesloten, of het land uitgezet. Een prachtig streven van een evenzo prachtig document. De lidstaten van de nieuwbakken Verenigde Naties stelden het werk in de naweeën van de Tweede Wereldoorlog op. Om precies te zijn op 10 december 1948, vandaag 63 jaar geleden. De misdaden tegen de menselijkheid die plaats hadden gevonden, had de burger wereldwijd doen gruwen. Voortaan dienden de mensenrechten overal op de planeet actief te worden beschermd. Ook Nederland tekende. Maar houdt Nederland zich vandaag de dag nog wel aan de artikelen van het UVRM? Aan de hand van artikel 9 een casestudy.

Samen met de andere lidstaten van de Europese Unie en de Verenigde Staten nestelt Nederland zich keer op keer in de kopgroep van naties die andere landen wijst op het UVRM en hen beschuldigt van het verwaarlozen van de mensenrechten binnen hun grenzen. Gelukkig maar, want met de vrijheid en humaniteit is het in landen als Myanmar, Oeganda en Jemen inderdaad bijzonder slecht gesteld. Het is dus goed dat landen elkaar controleren op de uitvoering van het UVRM. De vaak kritische boodschap vanuit Nederland zou echter veel meer waarde hebben, als het zelf het beste jongetje uit de klas zou zijn.

En juist daar komt artikel 9 van het UVRM weer om de hoek kijken. Nogmaals: Je mag niet zomaar opgesloten worden, of het land uitgezet. Op het eerste gezicht lijkt Nederland zich netjes aan dit aspect van de verklaring te houden. Elke staatsburger heeft namelijk recht op een eerlijk proces en kan niet zomaar in de gevangenis verdwijnen. Daarnaast zijn er uitgebreide integratie- en uitzetprocedures om migranten, ogenschijnlijk, zo eerlijk mogelijk te beoordelen voor een verblijfsvergunning.

Als we wat dieper in de situatie duiken, blijkt echter dat ook Nederland zelf zich op een betreurenswaardig niveau bevindt, in ieder geval met betrekking tot artikel 9. Laten we het eerste deel van het artikel erbij pakken. Dat zegt dat niemand zomaar opgesloten mag worden. “Zomaar opgesloten worden” moet je interpreteren als opgesloten worden zonder de wet te hebben overtreden of daarvan verdacht te zijn. Wanneer het om asielzoekers gaat die geen verblijfsvergunning hebben gekregen, mensen die wij alledaags zonder gêne “illegalen” plachten te noemen, vindt het “zomaar opsluiten” op grote schaal plaats. Dat is zelfs staand beleid. Niet voor niets heeft Nederland meerdere detentiecentra waar “illegalen” in worden opgesloten als zij geen verblijfsvergunning hebben gekregen. Het gaat hierbij echter wel om volwassenen én kinderen die op geen enkele wijze de wet hebben overtreden. Illegaliteit is namelijk nog altijd niet strafbaar. Toch permitteert de Nederlandse staat zich deze mensen maandenlang het daglicht te ontnemen, met per dag slechts spaarzame momenten in de buitenlucht. Kortom, Nederland sluit dus jaarlijks wel degelijk mensen “zomaar” op, zonder dat zij misdrijven of overtredingen hebben gepleegd.

Ook het tweede deel van artikel 9 lapt Nederland aan haar laars. Dat je niet zomaar het land uit mag worden gezet dreigt ons land zelfs op meerdere manieren te gaan schenden. Allereerst verdwijnen de hierboven aangehaalde “illegalen” niet zonder doel in detentie- en uitzetcentra. Van daaruit worden ze namelijk weer uitgezet naar het land van herkomst: vaak landen waar de veiligheids- en leefsituatie uiterst penibel is. Deze mensen worden dus in contrast met het UVRM wel degelijk “zomaar” het land uitgezet. Ze zijn niets strafbaars begaan en worden teruggestuurd naar een land waar hen een zware toekomst wacht. De overheid dreigt het tweede deel van artikel 9 echter nog extremer te overtreden. Serieuze plannen worden door regerings- en gedoogpartijen geopperd om landgenoten met een dubbele nationaliteit de Nederlandse nationaliteit te ontvreemden op het moment dat zij wettelijk de fout ingaan. Wat houdt dit in? Staatsburgers met meerdere nationaliteiten kan in dat geval de Nederlandse nationaliteit “zomaar” ontnomen worden, om vervolgens “zomaar” het land uitgezet te worden.

De omgang met het UVRM door Nederland doet me sterk denken aan een passage in Mark Rutte is lesbisch van Raoul Heertje:

Vervolgens kunnen we zonder schuldgevoel naar de rest van de wereld wijzen. Dan wordt nog veel duidelijker dat wij zijn oké olé olé, wij zij oké olé olé, wij zijn oké, wij zijn oké, wij zijn oké olé olé olé.

Deze mentaliteit heerst inderdaad in Nederland. En veel van de mensenrechten worden inderdaad goed gerespecteerd en uitgevoerd. We mogen onze ogen alleen niet sluiten voor die rechten die wel in het gedrang komen. En artikel 9 is daar een goed voorbeeld van.

Artikel 9 is één van de meest vrijheidgaranderende opnames in het UVRM. Juist dit artikel zorgt ervoor dat mensen niet zonder eerlijke berechting opeens in het gevang kunnen belanden, omdat de staat ze uit de weg wil ruimen. Ook de asielzoekers zonder verblijfvergunning kunnen niet op deze manier door Nederland uit de weg geruimd worden. Pas als Nederland zelf alle opnames in het UVRM juist uitvoert, kunnen we zoals Heertje het noemt “zonder schuldgevoel naar de rest van de wereld wijzen”. Laten we daar hard aan werken.

Dit blog is onderdeel van de blogcyclus van DWARS, GroenLinkse jongeren over de Internationale Dag van de Rechten van de  Mens. De andere blogs zijn te lezen op http://goo.gl/4hHhi.  Dit blog is geschreven in samenwerking met Legale Mensen.

Mooi artikel gelezen en op Twitter gepost, nu en passant eens zien hoe het embedden van Tweets gaat, maar de vraag is of de media er goed aan doet zoveel kritische zogenaamde deskundigen te laten "voorspellen" dat de Europese Unie of op zijn minst de Euro ten onder gaat.

Is het verdrag een gemiste kans of is de visie in dit artikel overdreven negatief? Economie is immers psychologie of n…lnkd.in/4M5h3d

— Erik van Luxzenburg (@evanluxzenburg) December9, 2011

Wat vind jij als lezer?

Op 19 juli 2011 in een Europese richtlijn is vastgesteld dat alle lidstaten van de Europese Unie in 2015 een plan klaar moeten hebben voor de verwerking en opslag van hun radioactieve afval (inclusief definitieve eindbestemming van het afval). De provincie Noord-Brabant verzet zich hevig tegen eventueel toekomstige opslag van Belgische kernafval in de grensstreek met Noord-Brabant. GroenLinks vond het daarom tijd voor de volgende stap.

Namelijk: zorgen dat er geen Nederlands kernafval in Brabant wordt opgeslagen. De Rijksoverheid voert immers een onderzoek uit naar de mogelijkheid kernafval, afkomstig van kernenergiecentrales, in de diepe ondergrond op te slaan als geologische eindberging. Uit dit onderzoek komt naar voren dat Brabant één van de gebieden is in Nederland waar kernafval onder de grond kan worden opgeborgen.

Aangezien er nog veel onduidelijkheid bestaat over de risico’s – op korte en lange termijn – wat betreft de eindberging van kernafval, afkomstig van kernenergiecentrales, in de diepe ondergrond, steunde de meerderheid van Provinciale Staten een motie van GroenLinks die uitspreekt dat het onwenselijke is dat kernafval op of onder het Brabantse grondgebied wordt opgeborgen.

De Europese Unie of Europese Federatie kun je prima vergelijken met het Romeinse Rijk en met de Sovjet-Unie. Een groot aantal verschillende culturen verenigd onder één centraal bestuur: een imperium (empire). Zoals het Romeinse Rijk en de Sovjet-Unie uiteengevallen zijn, zo zal het Europese Imperium ook uit elkaar vallen. De verschillen tussen de afzonderlijke culturen [...]

In Revolutie met Recht neemt Roger Cox een behoorlijke uitgebreide aanloop om te betogen dat de rechterlijke macht ons laatst overgebleven redmiddel is om te zorgen dat maatregelen tegen klimaatverandering genomen gaan worden. De vraag die mij bekruipt na het lezen van het boek is waarom je zoveel tijd (5 jaar) steekt in het schrijven van een boek, als je in die tijd ook de gewenste rechterlijke uitspraak had kunnen krijgen? Buiten dat zitten er nog wat zaken in het boek waar ik me niet in kan vinden, maar eerst kort de inhoud.

Deel 1: Energie en oliekrimp

In het eerste deel van het boek gaat Cox uitgebreid in op de manieren waarop onze maatschappij van olie afhankelijk is en de wijze waarop oliemaatschappijen de afgelopen anderhalve eeuw gesteund zijn door de overheid. En passant komt ook de macht van de financiële sector voorbij, de voedselcrisis (eigenlijk vooral ook een oliecrisis in de ogen van Cox) en de ontaarding van grote multinationals.

Op basis van de theorieën van peak oil betoogt Roger Cox dat het einde van goedkope energie voorbij is en dat dat ingrijpende gevolgen gaat hebben voor de Westerse samenlevingen. Voor een groot deel van onze welvaart zijn we tenslotte afhankelijk van goedkope olie. Of het nu gaat om goedkoop transport van voedsel dat van over de hele wereld hier naar toe wordt gesleept of om de verwarming van ons huis. Cox voorspelt dan ook dat energiearmoede een groeiend probleem gaat worden, een standpunt dat onder andere Hans Verbeek ook regelmatig uitdraagt op zijn weblog. Energie armoede is een probleem dat in Nederland nog maar weinig aandacht krijgt in de media, al zijn er wel woningbouwcorporaties en gemeenten die inzien dat veel van het armoedebeleid en welzijnswerk zinloos is als de stijgende energierekening niet wordt ingedamd.

Cox rekent ook voor dat investeringen in duurzame energie slechts beperkt soelaas zullen bieden. Deze investeringen vergen tenslotte geld, wat de teruggang in eerste instantie enkel verergert. Alle Europese landen zijn al fors aan het bezuinigingen geslagen om de gevolgen van de bankencrisis uit 2008 te bestrijden. Extra uitgaven voor duurzame energie zullen een nog grotere bezuiniging op andere gebieden vergen.

Deel 2: Klimaatverandering als stresstest

In klimaatverandering als stresstest gaat Cox in op de stijgende kosten van energie. Vooral beredeneert vanuit peak oil betoogt hij dat het tijd wordt om werk te gaan maken van emissieloze energieopwekking, kortere distributielijnen en andere brandstoffen dan olie voor transport.

Cox beschrijft ook hoe de zekerheden die het IPCC koppelt aan door de mens veroorzaakte klimaatverandering zich verhouden tot jurisprudentie in eerdere zaken over milieu- en gezondheidsproblemen. Hij gaat met name in op asbest, waarvan het effect op de menselijke gezondheid nog niet onomstotelijk vast stond op het moment dat de rechter van mening was dat bedrijven aansprakelijk waren voor ontstane gezondheidsschade.

Terecht betoogt Cox in dit deel van het boek ook dat veel markten zich in het verleden enkel hebben kunnen ontwikkelen door sturing van de overheid. Het huidige paradigma binnen de overheid met haar focus op privatiseren, dereguleren en liberaliseren lijkt daar blind voor. Zoals ook de bestaande ondersteuningsmaatregelen voor fossiele energiewinning niet meer als subsidie herkend worden.

Deel 3: Het falen van de democratie

In het derde deel beschrijft Cox hoe de invloed van lobbyisten, media en geld ervoor zorgt dat het democratisch proces niet tot het door hem gewenste eindresultaat komt. In dit deel toont zich naar mijn mening het duidelijkst de beperking van simplificerende theorieën. Want aan de ene kant ben ik een consument die niet in staat zou zijn om te kiezen voor duurzaam. Want geld kan niet van de een op de andere dag weg van je huidige bank naar een duurzame bank en Nederland kan niet in een keer massaal overstappen op duurzame energie. De reden daarvoor ligt volgens Cox in een beperkt aanbod aan duurzame banken en duurzame energie.

Deel 4: Revolutie met recht

In het laatste deel betoogt Roger Cox dat er kansen zijn om nationale overheden via het Europees Hof van Justitie te dwingen tot een stringenter klimaatbeleid. Een van de bouwstenen van zijn betoog is de uitspraak uit de VS waarin het oordeel luidde dat CO2 een vervuilende stof is, waar de EPA (het Amerikaans milieuagentschap) maatregelen tegen moet nemen.

Mijn commentaar op Revoluite met recht

Op een aantal fronten wordt ik een beetje moe van betogen als die van Roger Cox. In de eerste plaats wordt ik moedeloos van mensen die menen dat het hele complex aan uitdagingen dat er voor ons ligt terug te voeren valt op een of twee problemen. Of dat nu gaat om energie en klimaat (zoals Roger Cox doet) of om de islam (zoals de PVV doet). Naar mijn mening los je complexe problemen niet op door simplistische reducties. Zoals ik al eerder heb betoogd gaat de milieuproblematiek om veel meer dan enkel klimaatverandering en gaat de sociale problematiek waar we voor staan om veel meer dan enkel toenemende energieschaarste of stijgende energieprijzen. Uiteraard zijn er slimme beleidsmaatregelen mogelijk die ervoor zorgen dat je meerdere problemen tegelijk aanpakt. We leven tenslotte in een second best world en die vraagt om second best solutions.

Voor wat betreft de stelling van Roger Cox dat consumenten niet massaal over kunnen stappen op duurzame banken en/of duurzame energie denk ik dat dat er al heel wat banken zijn die sinds 2007 hebben ontdekt dat een bankrun nog nooit zo makkelijk is geweest als nu. Een paar klikken met je muis en je geld staat bij een andere bank. Voor andere banken is dat gemak een groot probleem. Konden ze vroeger nog zien dat er een bankrun plaatsvond (rijen bij de concurrent) nu gebeurt het grotendeels onzichtbaar. Zodra een bankrun of bankencrisis in de lucht hangt droogt de interbancaire markt dus pijlsnel op en kunnen banken enkel nog bij de Europese Centrale Bank terecht.

Wat duurzame energie betreft heb ik nog niet gehoord dat er energiebedrijven zijn die wachtlijsten hanteren voor nieuwe klanten. Mocht dat wel zo zijn dan hebben Nederlanders met een eigen huis nog de mogelijkheid om zelf duurzame energie op te gaan wekken. Voor zover ik weet hanteren installateurs nog geen quota of wachtlijsten als je zonnepanelen of urban windmolens besteld. Mocht je bang zijn dat zonnepanelen duurder zijn dan je huidige elektriciteitsrekening, dan zijn er inmiddels zelfs installateurs die daar een oplossing voor aanbieden.

Klimaatbeleid via de rechtbank

Het is naar mijn mening de vraag of het betoog van Roger Cox in de praktijk stand houdt voor een rechter. De Europese Unie en de Europese lidstaten nemen maatregelen om CO2 emissies te reduceren en de effecten van klimaatverandering tegen te gaan. Een rechtszaak binnen de EU zal dus anders dan in de VS gaan over de vraag of het gevoerde beleid effectief is. Het antwoord daarop zal denk ik minder zwart wit zijn dan we vanuit Nederlands perspectief denken.

Wanneer we kijken naar het streven naar een emissieloze energievoorziening dan zijn er landen die een uitermate effectief beleid hebben. Landen als Denemarken, Duitsland, Spanje en Zweden halen hun elektriciteit voor een groot deel uit hernieuwbare en emissieloze bronnen. Nederland bungelt samen met Groot Brittannië en Malta al jaren in de staart van de lijst, alle inspanningen rond energietransitie MEP, SDE en SDE+ ten spijt. Ik vraag me af waarom je de Europese rechter nodig hebt om daar een eind aan te maken.

Cox lijkt ook te geloven dat de Europese rechter als een held en verlosser zal worden binnengehaald. Dat een uitspraak te faveure van een stringenter klimaatbeleid zal leiden tot een hernieuwd geloof in de Europese instituties, lokale democratie en een kleinere afstand tussen politiek en burger. Ik waag dat te betwijfelen. Zoals Cox zelf ook betoogd leiden forsere inspanningen voor het omschakelen naar hernieuwbare en emissieloze energievormen tot forse investeringen nu, waardoor bezuinigingen op andere terreinen en vervroegde afschrijvingen op bestaande installaties nodig worden. Zowel de bezuinigingen als de vervroegde afschrijvingen zullen de nodige pijn geven bij burgers, maar ook bij banken en pensioenfondsen die de waarde van hun investeringen zien teruglopen. Juist op een moment dat hun reserves toch al fors onder druk staan.

Het is naar mijn mening ook zeer de vraag of de kloof tussen burger en overheid kleiner wordt als de democratie onder curatele van de rechtbank wordt geplaatst, zoals Roger Cox terloops voorstelt. Naar zijn mening is klimaatverandering urgent genoeg om dat te doen. Daarmee voegt Cox klimaatverandering in het rijtje bankencrisis en eurocrisis, waarvoor hetzelfde wordt beweert door banken en beleggers. In mijn ogen geen aanbeveling. Bovendien is de PVV een van de partijen die het hardnekkigst tegen het voeren van milieubeleid is. Dat is nu ook net de partij die tijdens het proces tegen Wilders zeer effectief is gebleken in het in twijfel trekken van de onpartijdigheid van de rechterlijke macht. Een uitspraak pro klimaatbeleid gaat PVV stemmers echt niet overtuigen van het nut van Europa of de onpartijdigheid van de rechterlijke macht.

GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini blogt over haar reis met een delegatie van het Europees Parlement naar Kenia, om de hongersnood in de Hoorn van Afrika te onderzoeken. (Lees ook: Als de regen uitblijft)

Zul je net zien, komen de politici, gaat het regenen.

We zijn vanochtend met een vliegtuigje van ECHO, de noodhulporganisatie van de Europese Unie met een tussenstop op een vliegveld aan de grens met Somalië, naar Noord-Kenia gevlogen. We zijn in Moyale, aan de grens met Kenia. Je kunt de clichés niet ontlopen. Er stonden zes witte landrovers van ontwikkelingsorganisaties de EU en de VN op ons te wachten, en de lokale bevolking zong ons toe. Liederen over koeien en kamelen.

lees verder

Heerlen, 20 september 2011

Aan: de Nederlandse regering
Ter attentie van de heer Uri Rosenthal
Minister van Buitenlandse Zaken
Postbus 20061
2500 EB Den Haag

Betreft: verhoog druk op president al-Assad van Syrië.

Geachte heer Rosenthal,

In Syrië is de bevolking opgestaan tegen het regime van president Bashar al-Assad. Er vinden wijdverbreide en ook bijzonder indrukwekkende protesten plaats. Maar bovenal zijn het (nog) vreedzame protesten, wat een enorme moed en vastberadenheid vergt. Daarnaast onderstrepen deze protesten de eenheid van het Syrische volk.
De reactie van president al-Assad is vreselijk door zijn grootschalig en onmenselijk geweld tegen de protesterende burgers van Syrië. Deze situatie mag niet blijven voortbestaan!

Wij roepen u op om de politieke en economische druk op president al-Assad tot het maximale op te voeren. Naar onze mening zijn de huidige sancties te beperkt en te weinig effectief. Een algehele boycot van niet-humanitaire goederen en in het bijzonder de import van olieproducten (Shell) is dringend noodzakelijk. Met maximale druk maakt Nederland duidelijk dat de Syrische dictatuur absoluut snel verleden tijd dient te zijn. Daarnaast verdienen de protesterende burgers en hun organisaties alle morele en materiële steun.
Vanzelfsprekend vragen wij u hierbij in overleg met de andere landen van de Europese Unie te treden, maar dit mag niet vertragend werken.

Er dient nieuw politiek leiderschap te komen dat de transitie begeleid naar een civiele, democratische staat voor alle Syriërs. Nog is er een gerede kans dat deze omwenteling vreedzaam kan verlopen. Met maximale politieke druk wordt wellicht bewerkstelligd dat president al-Assad het veld ruimt, zodat kan worden voorkomen dat er een burgeroorlog ontstaat.

Behalve door de leden en groepen die deel uit maken van het Vredesplatform Heerlen en HeerlenMondiaal, wordt dit appèl ook ondersteund door 32 bezoekers van de markt/manifestatie Heerlen in de Wereld, de Wereld in Heerlen, die plaatsvond op 17 september jl. Zie hiervoor de bijgevoegde lijsten met handtekeningen.

Wij danken u bij voorbaat voor de aandacht.

Met vriendelijke groeten,
namens HeerlenMondiaal en het Vredesplatform Heerlen

Harrie Winteraeken
(voorzitter)

ps. in het tweede weekeinde van de Vredesweek (24-25 september) ondertekenden in de Andreas parochie in Heerlen nog eens 67 mensen de petitie. Dus met mijn handtekening onder de brief zelf precies 100!

Heerlen, 17 september 2011

Aan: de Nederlandse regering
Ter attentie van de heer Uri Rosenthal
Minister van Buitenlandse Zaken
Postbus 20061
2500 EB Den Haag

Betreft: oproep te stemmen voor een zelfstandige Palestijnse staat.

Geachte heer Rosenthal,

Twintig september aanstaande wordt een belangrijke dag voor Palestina. Dan zullen de Arabische Liga en de Palestijnse Autoriteit gezamenlijk aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties vragen om de onafhankelijke Palestijnse staat te erkennen. Zo'n erkenning zal de positie van de Palestijnen tegenover Israël versterken omdat Israël dan een staat wordt die grote delen van een andere lidstaat bezet houdt. Toekomstige vredesbesprekingen worden dan onderhandelingen tussen twee gelijkwaardige staten, waarbij een van beide staten onrechtmatig handelt tegenover de andere staat. Om deze reden verzet Israël zich met hand en tand tegen de erkenning van een Palestijnse staat. De overgrote meerderheid van de VN-lidstaten zullen het Palestijnse verzoek echter steunen.

In het verleden hebben de westerse landen altijd verklaard voorstander te zijn van een Palestijnse staat naast Israël. De Europese Unie en de Verenigde Staten maakten het zelf mogelijk dat de Palestijnse regering de afgelopen jaren de structuren voor de onafhankelijke staat op kon bouwen door dit project jarenlang met adviseurs, met trainingen en met enorme geldbedragen te steunen. Het project is thans voltooid: de afgelopen maanden hebben tal van gezaghebbende internationale instellingen zoals de Wereldbank, het IMF en de Verenigde Naties verklaard dat de opbouw van de structuren van de nieuwe staat is afgerond.

Voor de Palestijnse aanvraag van het VN-lidmaatschap is het belangrijk dat Hamas zich met het project akkoord heeft verklaard. Ook vooraanstaande in Israël wonende Palestijnen en hun organisaties spraken hun steun uit. Zelfs vanuit de Israëlische gevangenissen waar 7.000 Palestijnen om politieke redenen zitten opgesloten kwam een steunbetuiging, verwoord door Marwan Barghouti. Barghouti is uitgegroeid tot het symbool van het Palestijnse verzet tegen de Israëlische bezetting. Velen zien hem als een Palestijnse Nelson Mandela en als de toekomstige president van de Palestijnse staat.
Maar terwijl veel West-Europese landen naar verwachting met de landen in Afrika, Azie en Latijns-Amerika voor erkenning van de Palestijnse staat zullen stemmen heeft de Nederlandse regering aangekondigd het Israëlische verzet tegen de erkenning van de Palestijnse staat te steunen.

Wij vragen u dringend om dit negatieve standpunt nog te wijzigen. Wellicht is het een optie dat Nederland zich uit interne en internationale politieke overwegingen van stemming onthoudt?

Behalve door de leden en groepen die deel uit maken van het Vredesplatform Heerlen en HeerlenMondiaal wordt dit appèl ook ondersteund door 40 bezoekers van de markt/manifestatie Heerlen in de Wereld, de Wereld in Heerlen, die plaatsvond op 17 september jl. Zie hiervoor de bijgevoegde lijsten met handtekeningen.

Wij danken u bij voorbaat voor de aandacht.

Met vriendelijke groeten,
namens HeerlenMondiaal en het Vredesplatform Heerlen

Harrie Winteraeken
(voorzitter)

ps.: De brief is op 13 september al per post en per e-mail gestuurd. Op 19 september heb ik de brief plus handtekeningen bezorgd bij het ministerie van Buitenlandse Zaken.

Ik ben op IJsland, of moet ik zeggen, ik ben in IJsland? Het Europees Parlement steekt zijn licht op bij de collegae van de Althingi, het IJslandse parlement. Reden: de onderhandelingen tussen IJsland en de Europese Unie over toetreden zijn geopend. In de onderhandelingen kijken de IJslanders en de Europese Unie hoe IJsland kan gaan voldoen aan het Europees aquis, de verzamelde wetten die gelden in de Europese Unie. Er zijn in juni op één dag al vier onderhandelingshoofdstukken geopend en twee daarvan konden meteen worden gesloten. IJsland is een westerse democratie, en daarbij ook nog lid van de Europese Economische Ruimte (EER), dus ze voldoen al aan veel Europese wetten.

lees verder

RWE en Gazprom hebben eind vorige week aangekondigd te gaan samenwerken. De verkoop van de kerncentrale door o.a. Noord-Brabant, Overijssel, Flevoland en Limburg aan RWE moet volgens GroenLinks in die provincies worden heroverwogen. Of beter nog, de kerncentrale sluiten.

Vele lokale overheden hebben onlangs besloten hun aandelen in de kerncentrale op 1 oktober 2011 aan RWE te verkopen. Belangrijk argument is dat RWE wordt gezien als een kapitaal krachtig bedrijf. Daardoor zou zij een goede partner zijn met wie het Zeeuwse Delta de tweede kerncentrale kan bouwen. Sinds de bekendmaking door de Duitse overheid dat zij kerncentrales wil sluiten en nieuwe niet meer toestaat, is de aandelenkoers van RWE gekelderd. Mede hierdoor is de kapitaalpositie van RWE aanmerkelijk verslechterd. De mededeling van RWE en Gazprom over hun samenwerking heeft hier alles mee te maken. Gazprom heeft namelijk wel kapitaal.

Door de samenwerking komt de langgekoesterde wens van Gazprom uit: het vergroten van invloed op de Europese energiemarkt. RWE meldt dat 6 centrales, die voorheen eigendom van Essent waren, en daarmee o.a. de provincies Noord-Brabant, Overijssel, Flevoland en Limburg, mogelijk geplaatst worden in een gezamenlijke organisatie van RWE/Gazprom. Het voornemen het belang in ‘Borssele’ aan RWE te verkopen, roept daardoor vragen op.

Hoewel in eerste instantie de samenwerking tussen Gazprom en RWE dus op andere centrales is gericht, ligt het voor de hand dat Gazprom ook gaat participeren in de Nederlandse kerncentrale. En wanneer er toestemming voor is, ook in Borssele II. Brabantse GroenLinks fractievoorzitter Paul Smeulders: ‘Gazprom heeft laten zien dat zij de energiekraan dichtdraait wanneer landen zich niet gedragen zoals door hen is gewenst. Je moet niet over één nacht ijs gaan in deze situatie. Daarom is GroenLinks voor uitstel van de verkoop. Het allerbeste is natuurlijk stoppen met kerncentrales en in te zetten op duurzame energie.’

De Statenvragen die ik gesteld heb, zijn te vinden onder lees meer.

Geacht College,

Op dit moment is de provincie Noord-Brabant nog grootaandeelhouder van de kerncentrale in Borssele. U maakte onlangs bekend het belang in de kerncentrale op 1 oktober 2011 te verkopen aan het Duitse RWE, waardoor RWE voet aan de grond krijg in de Nederlandse opwekking van kernenergie.

Het Zeeuwse Delta (mede-eigenaar Borssele I) heeft veel geld nodig voor de bouw van de tweede kerncentrale. Daarom heeft zij onder andere ingestemd met de deelneming van RWE in ‘Borssele I’. RWE was namelijk een kapitaalkrachtig bedrijf, zodat een tweede kerncentrale samen kon worden gebouwd. Echter, sinds de bekendmaking van de Duitse overheid dat zij kerncentrales wil sluiten en nieuwe niet meer toestaat, is de aandelenkoers van RWE gekelderd. Hierdoor is de kapitaalpositie van RWE aanmerkelijk verslechterd.

Eén week na uw nieuws over de verkoop, maakte RWE donderdag 14 juli bekend een strategische samenwerking aan te gaan met het Russische Gazprom. Hierdoor komt de langgekoesterde wens van Gazprom uit: het vergroten van invloed op de Europese energiemarkt. Essent/RWE meldt dat 6 centrales die voorheen eigendom van Essent waren (en daarmee provincie Noord-Brabant), naar alle waarschijnlijkheid geplaatst worden in een gezamenlijke organisatie van RWE/Gazprom. Uw voornemen het belang in ‘Borssele’ aan RWE te verkopen, krijgt hierdoor een opvallende wending.

Hoewel in eerste instantie de samenwerking tussen Gazprom en RWE dus op andere centrales is gericht, ligt het voor de hand dat Gazprom ook gaat participeren in Borssele II, wanneer daar toestemming voor wordt gegeven. De Europese Unie volgt de samenwerking tussen RWE en Gazprom met argusogen.

Naar aanleiding van bovenstaande heeft GroenLinks de volgende vragen: 

1)      Bent u bekend met de NRC en FD-artikelen van 15 juli 2011 ‘Gazprom invloed in centrales Nederland’ en Gazprom krijgt grotere greep op energiemarkt in Europese Unie’ en ‘Essent wordt deels Russisch’?

2)      Bent u in het onderhandelingsproces rondom de verkoop van de kerncentrale ingelicht over de samenwerkingsplannen tussen RWE en Gazprom? Zo ja, wat heeft u ingebracht in deze discussie? Zo nee, wat is uw mening over die samenwerkingsplannen?

3)      Heeft u contact gehad met het Ministerie van Economische Zaken over de samenwerking tussen RWE en Gazprom? Zo ja, wat was daarvan de uitkomst? Zo nee, bent u bereid met het Ministerie te overleggen over uw besluit inzake de verkoop van de kerncentrale aan RWE?

4)      Bent u bereid, tot er meer duidelijkheid is over samenwerking tussen Gazprom en RWE, de verkoop van de kerncentrale uit te stellen?

Met vriendelijke groet,

Paul Smeulders

Dat er een kerncentrale in Japan in de problemen is gekomen zal vrijwel niemand zijn ontgaan. Helaas lijkt de aandacht hiervoor in Nederland steeds verder te verdwijnen.

Grote nieuwswaardigheden bereiken echter het NOS niet eens, en zo komen ze ook niet via het journaal onder de aandacht van de meeste mensen.

Toch zijn zaken als het nog steeds in zee lekken van 7.000 liter hoog radioactief water per uur blijkbaar niet nieuwswaardig genoeg. Ook het dumpen van 12 miljoen liter radioactief water niet nieuwswaardig. Om dit nieuws toch te lezen zul je het moeten lezen in bijvoorbeeld de belgische krant DeMorgen of het ‘light’ nieuws van DWDD.

Is er dan geen reden om ons in Nederland zorgen te maken over radioactiviteit?

Ik denk het wel, uit onderzoek van GreenPeace blijkt dat we slecht voorbereid zijn op een nucleaire ramp. Waar er in Japan een evacuatiezone van 20 kilometer rondom de centrale was geëvacueerd is in Nederland slechts met 5 kilometer rekening gehouden. Twintig kilometer lijkt logistiek onmogelijk. En men is vergeten rekening te houden met de Belgische centrales vlak over de grens. Dit terwijl men zich wel druk zou moeten maken om deze centrales. Slechts vijf kilometer over de grens staat de kerncentrale van Doel waar pas opnieuw problemen waren!

Zelfs al gaat er hier in de omgeving niets mis, dan nog heeft de ramp in Japan effect op ons. Immers, de radioactiviteit kan via het voedsel hier terecht komen. Toch maakt men zich daar nauwelijks druk om, sterker nog, de Europese Unie heeft om onbegrijpelijke redenen besloten dat er opeens meer radioactiviteit in voedsel mag zitten dan voorheen.

Dit alles wetende en lezende vraag ik me nu dus af, waarom heeft de NOS hier geen aandacht voor?