Koninginnedag is in Eindhoven inmiddels een groot feest geworden. Toen ik 23 jaar geleden in de lichtstad kwam wonen beperkte 30 april zich volgens mij tot het versieren van fietsen in buurten en wat wijkgerichte rommelmarkten. Langzaam zag je wat feestjes in het centrum ontstaan en die begonnen in de Vrijstraat (La Folie) en de [...]

Terwijl de samenleving verhardt, de politiek meedoet via asociale maatregelen, lijkt het wel of de Nederlander zijn geweten afkoopt door steeds meer aan goede doelen te doneren, elk jaar weer. Het KWF pakt het meest.

Ook zie je steeds meer mensen die zich laten sponsoren voor een buitengewone sportprestatie. Vroeger was het nog wel eens zo dat mensen zelf besloten dat ze een marathon wilden lopen, een berg opfietsen of een ontzettend eind te schaatsen, tegenwoordig word je overspoeld met mensen die zich pas omkleden nadat ze voor duizenden euri op papier hebben staan.

Erg populair is het om zes keer tegen de Alpe D’Huez te fietsen. Nu lijkt me een keer al een beste prestatie, maar goed, dat is voor een goed doel blijkbaar niet genoeg. Alpe D’Huzes is zo populair dat je ingeloot moet worden om mee te mogen doen.

Maar de goede doelen komen dichtbij. Zo is er de elastiekenkoers. Ik kan er niet te veel over zeggen, ik heb nog geen van de organisatoren gesproken. Nu hoeft dat ook niet perse, maar er zijn velen die zich geschoffeerd voelen omdat ze gepasseerd zijn. En terecht, in mijn ogen. En als ik de deelnemerslijst zie, kan ik maar een conclusie trekken. Peter zou zich rot lachen als hij wist hoeveel ‘roomsen’ er in zijn naam voor het goede doel fietsen.

Meer sympathie heb ik voor de zusjes De Vries. Zij zeggen gewoon hoe het is. Eerst wil je zelf lopen, dan pas koppel je er een goed doel aan. Ik hoop dat ze veel binnen halen voor het goede doel. Maar nog meer hoop ik dat ze plezier gaan beleven aan het lopen van de New York Marathon.

Zelf ben ik door een vrienden overgehaald om ook eens tegen een berg op te fietsen. Gelukkig zaten we al snel op een lijn. Geen training, geen speciale kleding en zeker geen goed doel. Gewoon met een aantal vrienden een berg uitzoeken, huurfietsje regelen, naar boven zien te komen en het dan op een zuipen zetten. Omdat het kan. En goede doelen krijgen op andere momenten wel mijn tijd, aandacht of geld.

Miel Vanstreels – Een bidon met Zen

Al vele jaren ben ik fan van Miel Vanstreels. Hij heeft een leuke site, (Fietsvarianten) maar kan vooral mooi schrijven. En mooi bij Miel betekent simpel. Geen lange uiteenzettingen; schrijven is schrappen. Als het in een zin past, hoeft er geen alinea te staan. Als het af is, is het af. Dan maar een dun boekje, niet verder schrijven omdat het kan.

Juist door die simpele vorm, komt de kracht van zijn woorden duidelijk naar boven. Een wielerliefhebber, maar dan vooral een die het liefst zelf op de fiets zit. Niet zoals ondergetekende vanuit een luie stoel naar een koers kijken, maar het parcours bekijken door weer en wind. En daar dan je gedachten in woorden proberen te vangen.

Deze bundel bevat 28 haiku’s. Een genre dat gemaakt is voor Miel. Simpel, maar tegelijkertijd weer moeilijk door de vaste vorm. Je moet even puzzelen, het moet precies passen. Geweldige bezigheid als je tegen een heuvel of berg bezig bent. Als je hoofd er leeg genoeg voor is. De allereerste haiku in ‘Een bidon met Zen’ beschrijft perfect hoe dat gaat:

Camerig

Haiku op de fiets
in het Heuvelland – zwoegen
op het juiste woord

Doorlezen duurt niet lang. 28 beklimmingen waren bepalend. Zoals vele wielerliefhebbers weten zijn de klimmetjes waar het om draait in de wielersport. 84 regels in totaal in dit boek. 476 lettergrepen. Alleen dit stukje haalt dat aantal woorden. Sterker: precies 476. Omdat het kan. Als eerbetoon aan de man van weinig woorden.

Het is ook geen boek om voor te gaan zitten. In een paar minuten zou je er doorheen zijn. Wie wil dat nou? Wel een boek om regelmatig er bij te pakken. Om eens te kijken of die ene berg, waar ze in de Giro net tegen op fietsen er ook in staat. Die lastige klim van die valpartij tijdens de Tour? Waar ontsnapte de winnaar van de Amstel Gold Race ook al weer? Waarschijnlijk vind je ze allemaal terug in ‘En bidon met Zen’.

Mijn favoriet gaat niet toevallig over een van de mooiste bergen:

Col d’Aubisque

Op de pedalen,
dicht langs het diepe ravijn –
cirkelt daar een gier?

Het boekje kreeg ik zo maar opgestuurd door Miel, waarschijnlijk waren eerdere recensies van vorige boeken door mij hem zo goed bevallen dat ik deze keer niet op zoek hoefde te gaan naar waar het boekje te bestellen zou zijn. Mooi gebaar van de auteur. De kritische noot die ik moet toevoegen (van mezelf): ik vind zijn korte verhalen mooier. Maar ondanks dat kan ik deze dichtbundel aan iedereen aanraden. Zonder enige twijfel.

Nummer: 12-006
Titel: Een bidon met Zen
Auteur: Miel Vanstreels
Taal: Nederlands
Jaar: 2012
# Pagina’s: 36 (891)
Categorie: Poëzie (Wielrennen)
ISBN: 978-94-91254-30-7

Meer:
Fietsvarianten (site)
Fietsvarianten (boekrecensie)
Behoedzaam dansen op pedalen (boekrecensie)
Zelf bestellen?

 Op 23 maart maakten m'n batsie +Pauline ten Veen en ik een fietstochtje langs de Grebbelinie tussen Amersfoort en Woudenberg. 

Loopgraaf bij Leusden foto © 2012 Erik van Luxzenburg

Het is fascinerend om te zien hoeveel geschiedenis er nog leeft in het Nederlands landschap. En dat bijna letterlijk voor je deur. We fietsen vanaf ons huis het natuurgebied de Schammer in en daar begint de Grebbelinie.

Tankversperring bij loopgraaf bij Woudenberg  foto © 2012 Erik van Luxzenburg

De Grebbelinie moest een verdedigingsmuur zijn, onderdeel van de Hollandsche Waterlinie die de Duitsers buiten moest houden. 

Schuilplek in loopgraaf bij Woudenberg foto © 2012 Erik van Luxzenburg

  We weten hoe het afliep, na 4 dagen gaven we ons over.

Uitzicht door schietgat in loopgraaf bij Woudenberg - 1 foto © 2012 Erik van Luxzenburg

Maar als je ziet met wat voor loopgraven we die strijd ook hadden willen winnen en als je in het +Wikipedia artikel leest dat die in 1745 is ontworpen en weliswaar tot in de 19e eeuw werd onderhouden maar men in 1926 de linie eigenlijk had opgeheven, dan snap je het wel

Schietgat in loopgraaf bij Woudenberg - 2 foto © 2012 Erik van Luxzenburg

  Het is bijna knap dat we het 4 dagen volhielden!

Loopgraaf bij Woudenberg - 1 foto © 2012 Erik van Luxzenburg

Loopgraaf bij Woudenberg - 2 foto © 2012 Erik van Luxzenburg

Boerderij met informatie over Grebbelinie bij Woudenberg   foto © 2012 Erik van Luxzenburg

Bunker tussen Leusden en Woudenberg  foto © 2012 Erik van Luxzenburg

En passant kwamen we tussen Woudenberg en Scherpenzeel nog op de Oostelijke Stationsstraat restanten tegen van de oude Rijnspoorlijn van Amsterdam via Amersfoort naar Duitsland.  

Oud spoorwegmaterieel bij  Station Woudenberg-Scherpenzeel  foto © 2012 Erik van Luxzenburg

Na de oorlog werd deze opgeheven.

Station Woudenberg-Scherpenzeel foto © 2012 Erik van Luxzenburg

In Amersfoort en Leusden heet het restant het "Pon-lijntje" omdat de treinen met Volkswagens naar Pon in Leusden erover rijden. Wel apart om een station te zien zonder spoor in de buurt!

Wachtershuisje bij Station Woudenberg-Scherpenzeel  foto © 2012 Erik van Luxzenburg

Nederlanders fietsen veel omdat we daar voor gekozen hebben. Het zit niet in ons bloed of in onze DNA. Het is een keuze die we na de tweede wereldoorlog bewust hebben genomen. Deze keuze hebben we gemaakt om onze stedelijke gebieden bereikbaar, veilig en leefbaar te houden toen de auto in opkomst kwam in de jaren vijftig. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Er zijn in Nederland meer fietsen dan mensen. In veel steden wordt meer dan 50 procent van de reizen onder de 7,5 kilometer met de fiets...

Nederlanders fietsen veel omdat we daar voor gekozen hebben. Het zit niet in ons bloed of in onze DNA. Het is een keuze die we na de tweede wereldoorlog bewust hebben genomen. Deze keuze hebben we gemaakt om onze stedelijke gebieden bereikbaar, veilig en leefbaar te houden toen de auto in opkomst kwam in de jaren vijftig. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Er zijn in Nederland meer fietsen dan mensen. In veel steden wordt meer dan 50 procent van de reizen onder de 7,5 kilometer met de fiets...

Zaterdag 11 Februari was ik wel heel vroeg op (omgeving 4:00), zelf wilde ik 9:15 aanwezig zijn op het GroenLinks congres in verband met bonnenruil en een paar mensen die ik vooraf nog snel even wilde spreken.

Vlak voor het congres 9/10 Februari werd ik mede door beïnvloeding van de media wel zo Kunduz moe dat ik overwoog om zelf een stukje pep talk in elkaar te sleutelen en er een symbolische motie van te maken maar de vraag voor mezelf was, wat ik allemaal zou willen vertellen.

- Heel kort samen gevat hoe de Kunduz missie ontstaan was en de gevolgen ervan binnen GroenLinks
- Aangeven dat GroenLinks meer is dan Kunduz alleen en ook aankomen met punten en ideeën die wel en niet in de media verschenen waren. De nadruk leggen op dat GroenLinks oog heeft voor de toekomst en op lange termijn durft te denken. Veel partijen durven dat niet, 1 van de redenen waarom ik mij zo thuis voel binnen GroenLinks (langste deel van de spreektijd innemen).
- Kort samen vatten wat het stoppen van de Kunduz missie concreet zou inhouden voor dit kabinet en misschien Jolande die niets te verwijten valt, want ook zonder ondersteuning van GroenLinks gaat de Kunduz missie gewoon door en heb ik zelf liever dat GroenLinks de grenzen aangeeft in de vorm van tot hier en niet verder!

Vat zo’n verhaal maar kort samen, vind op het laatste moment gelijkgestemden die er nog ff een klein correctie lintje overheen willen halen en dan nog spreek bonnen verzamelen aiaiai.

Betreffende zaterdag begon al goed, zelf was ik op tijd wakker (iets te vroeg) en ging eerst maar even wat eten en twitteren gevolgd door een douche, broodjes smeren, wat dingen na lezen en voor de zekerheid de actuele NS reisinformatie raadplegen i.v.m. storingen etc; wegens de vorst.

Ik vertrok helaas om 6:42 i.p.v. 6:30 (mijn trein zou vertrekken om 7:08), dat werd even heel hard fietsen zonder handschoenen aan. Bijna aangekomen bij het station zag ik op de klok dat het al 7:11 was, verminderde ik snelheid richting fietsenstalling, sprong van de fiets af maar bleef stevig door lopen.

Aangekomen in het halletje, zat ik naar mijn idee enkele minuten te pielen met de rits van mijn linker jaszak omdat mijn portemonnee er net niet uit wilde. Vlak na mij, gewoon binnen een minuut kwam een kerel met veel gehijg en gepuf binnen alsof hij haast had en ik werd er eigenlijk alleen maar zenuwachtig van dus trok mijzelf terug en zij:”Gaat u maar even voor.”, werd daarop vriendelijk bedankt en ik had daarna mijn portemonnee met deur pas goed bij de hand en stalde dus ook mijn fiets.

Wel snel naar buiten gelopen en buiten bij zo’n kaartjes paal keurig netjes een kaartje gekocht, bleek er ook nog iemand zijn geweest die daarin een muntje van 50 cent had achter gelaten (handig voor winkel karretjes, maar wel vaag). Met het kaartje stak ik die ook gewoon in mijn zak.

Onbewust bleef ik stevig door lopen of zelfs rennen om het stations gebouw heen richting de trap die mij naar de overzijde van het spoor zou brengen, tegelijkertijd hoorde ik een trein denderen die snelheid aan het verminderen was. Dat was echt een trein die letterlijk mijn neus voorbij ging (10a 20 seconden te laat), vloek, baal had ik maar.

Toen de trein weg was zat de meneer aan de overkant nog keurig 10 minuten te wachten, wilde een shaggie draaien maar aangezien mijn vingers behoorlijk bevroren aanvoelden dacht ik dat wil ik even in het afgesloten hokje doen.

Men had keurig netjes een fles cola en een lege fles berenburg voor mij achter gelaten, de bankjes waren alleen goor alsof er geschut en gespoten was met de cola fles en het stonk er ook behoorlijk.

Snel wat foto’s gemaakt en toch maar weer naar buiten gegaan. Mijn nicotine gehalte weer op pijl gebracht en na een half uurtje wachten verliep de trein reis richting Utrecht soepel.




In de trein nogmaals alle moties door genomen, met name de moties waarbij een dikke kruis krul of vraagteken stond en schreef er voor mezelf een duidelijkere toelichting bij als ik dat al niet gedaan had (voorbereiding of aandacht trekken?).

Omstreeks 9:30 was ik aanwezig op het congres, ruim de tijd om even mijn stemkastje en spreekbonnen te bemachtigen, was nog een poosje op zoek naar Jan Sinnige maar kon hem helaas nergens vinden (wilde nog even bijpraten omtrent spreektijd).

Voordat het congres van start ging even handjes geschut met onbekende collega’s van mij, over en weer wat adviezen gedeeld om vervolgens een beetje in discussie te gaan over diverse thema’s die spelen wat anders en beter zou kunnen binnen het huidige kabinet en hoe GroenLinks hier het beste zou op kunnen inspelen. Mijn GroenLinks tas wat bij gevuld met diverse boeken waarmee ik veel affiniteit heb om thuis eens goed na te lezen en daarna kon het congres beginnen ;-)

Na het welkomstwoord, het steeds voller worden van de zaal schoof ik 1 maal op naar een paar plekjes verder naar links en kreeg ik aan beide zijden van mij leuke GroenLinksers te zitten waarbij we onderling wel eens even met wat opmerkingen kwamen nadat we elkaar even hadden voorgesteld.

Wat mij het best is bijgebleven was o.a. de motie van Dwars, we hebben zin in de toekomst!
Natuurlijk hebben we zin in de toekomst, maar de spreekster zette dat wel even heel goed neer.

Jesse Klaver was ook goed bezig zeker op het sociale vlak, GrloenLinks wil naar een samenleving waarbij een handicap geen beperking is. De vonken en de energie spatten er vanaf de wijze waarop hij dat bracht.

Het afscheid als partijvoorzitter Henk Nijhof vond ik jammer, wel sprak hij ons mooi en oprecht toe en ik geloof ook echt niet dat wij van hem als persoon afscheid hebben genomen.

Tijdens de pauzes had ik nog even veel bij gekletst met diverse Hyves en Twitter vrienden, leuk om jullie allemaal weer even getroffen te hebben.

De stemmingen waren ook leuk, zelf zat ik telkens bij de meerderheid en de moties die zelf het meest belangrijk vond werden met een ruime meerderheid behaald. Toen vloog er wel even met een glimlach de gedachte door mijn hoofd heen:”Kijk”,”nu weet je ook waarom jij een echte GroenLinkser bent”.

Bij de afsluiting van het congres hielt Jolande Sap nog een speech en daarna was er tijd voor een hapje en drankje. Tussendoor een paar keer naar buiten gegaan en ik raakte op een bepaald moment met iemand aan de praat van GroenLinks Nijmegen, deze verzocht mij later binnen om aan te schuiven bij het tafeltje waar zij stonden/zaten, vloog er in eens een hand over tavel:”Hey Klaas”, trof ik voor de 2e keer een oude ‘school’ vriendin die ik in jaren niet meer gezien had en alleen op twitter volg etc; Gezellig nog wat na gepraat en daarna maar langzaam onderweg gegaan naar huis.

Zelf was ik met een heel goed gevoel thuis gekomen.

Vandaag ben ik naar Oirschot geweest, aangezien mijn interesse was gewekt vanwege een aantal waarnemingen op waarneming.nl.

De afgelopen dagen was er namelijk in de buurt van Oisterwijk een kraanvogel (Grus grus) waargenomen!

Daarom met de fiets in de trein op weg naar Oirschot om een glimp op te kunnen vangen van de kraanvogel. Na ongeveer 5 km fietsen vanaf het station Oisterwijk was ik in het gebied gekomen waar de kraanvogel waargenomen was.

Op de site stond een foto van de Kraanvogel waarbij je akkers kon zien. Dus bij elke akker was het stoppen en goed kijken, tot ik bijna de moed op wilde geven zag ik opeens 2 zwanen zitten. Daarbij zag ik iets met grote vleugels bewegen.

Toen ik dichterbij ging kijken kwamen er ganzen over vliegen.

 

Nadat ik dichterbij de zwanen was gekomen pakte ik mijn telelens en warempel, daar zat de kraanvogel!

Om de vogel nog beter te kunnen zien liep ik in de richting van de kraanvogel en opeens schoot er een konijn weg over het akkerveld.

 

Nu ik wat dichterbij was gekomen had ik een goed zicht op de kraanvogel!

De kraanvogel liep over een akker waar vorig jaar maïs had gestaan en was druk aan het zoeken naar eetbare dingen. Kraanvogels eten insecten, wormen en amfibieën maar ook maïskorrels, granen en aardappels.

Het is opvallend dat de kraanvogel al enkele dagen in de buurt van een paartje zwanen blijft zitten.

Toen ik naar de kraanvogel stond te kijken ‘sprong’ de vogel over een beekje naar de andere kant toe.

 

 

Na bovenstaande foto’s heb ik de kraanvogel en andere dieren weer met ‘rust’ gelaten en onderstaande foto laat goed zien hoe moeilijk de kraanvogel vanaf het zandpad te zien is.

Ik had natuurlijk nog dichter bij de vogel kunnen gaan staan, maar ik wil ook niet de vogel opjagen. Want het beest opjagen puur omdat ik een mooie foto wil maken is natuurlijk niet de bedoeling!

Het was mooie ervaring om een kraanvogel te kunnen zien met een beetje hulp van waarneming.nl.

Alle foto’s van de kraanvogel kun je vinden op: http://www.mennoslaats.nl/zenphoto/index.php?album=natuur/kraanvogel

Er wordt veel geklaagd over de hoge benzineprijs. Iedereen wijst op de megawinsten van de oliemaatschappijen en de hoge accijns. Maar bijna niemand wordt zo boos over de hoge prijs, dat-ie zijn auto laat staan. Als je goedkoper uit wilt zijn, dan kun je gaan fietsen. Als je een signaal wilt geven aan Shell en [...]

 

Nederland in crisis

 

Het meest gebruikte woord van de afgelopen jaren is ongetwijfeld: crisis.

We horen ook niet anders dan dat we in de ergste crises ever leven.

Ik moet zeggen dat is ook zo. Het is vreselijk, in Nederland dan.

 

NOG WAT PUNTJES OP DE I NODIG

De verbinding tussen Zeist en Driebergen, de Driebergseweg – Hoofdstraat, is een weg met hindernissen. Er zit een dubbele op- en afrit van de A12 in en een overweg bij station Driebergen-Zeist. De kruising met de A12 wordt nu verruimd in het kader van de verbreding van de A12. Het Bunnikse Bedrijf BAM heeft er een mooie klus aan nu er nog maar weinig woningen en gebouwen kunnen worden gebouwd. Die verbreding hakt er letterlijk goed slecht in, want er zijn heel wat bomen gesneuveld. Elke keer als ik er dan weer langs fiets, denk ik: “Hoe lang blijft die benzine nog betaalbaar voor de gemiddelde automobilist?” De vraag neemt enorm toe en het aanbod stijgt te weinig. Het winnen van de aardolie wordt steeds kostbaarder. Komt er een moment, dat die A12 er grotendeels ongebruikt bij ligt?

Daarom is het maar goed, dat er tegelijk gewerkt wordt aan verbetering van het spoor. Bij station Driebergen-Zeist komen straks vier sporen en gaat de Driebergseweg onder het spoor door. De vier sporen maken het mogelijk, dat intercity’s hier een stoptrein passeren en zo kunnen er straks meer treinen rijden tussen Utrecht en Arnhem en tussen Utrecht en Veenendaal en Rhenen. Die snelsporen komen aan de buitenkant te liggen en middenin komt een breed eilandperron waar aan weerszijde treinen kunnen stoppen. Onder de sporen en het perron komen de fietsenstalling en het stationsgebouw en een doorgang voor fietsers en voetgangers. Via een trap en een lift kan men op het perron komen. Tijdens een informatieavond merkte iemand op, dat als er iets flink fout gaat op een van de sporen ter hoogte van de trap er geen andere vluchtweg is voor de mensen op het eilandperron dan over de sporen. Mijn conclusie was, dat er nooduitgangen moeten komen aan de oost- en de westkant van het eilandperron. Aan de oostkant zou een (beweegbare) trap kunnen komen naar het fietspad aan de oostkant van de Driebergseweg. Dat fietspad ligt hoger dan de weg voor de auto’s. Meer westelijk zou de vluchtweg via een tunnel naar de parkeergarage kunnen lopen.

Die parkeergarage voor 800 auto’s is nog niet definitief op de plek gesitueerd. De kantoren aan de huidige Stationsweg moeten er voor wijken. Er is veel leegstand bij kantoren. Een nieuwe locatie vinden lijkt geen probleem, maar het moet ook financieel rondkomen. Uit de woorden van de gedeputeerde maakte ik op, dat hij rond dit station meer activiteiten wil. Het huidige P+R terrein zou daar ruimte aan bieden, maar ik vrees, dat er ook verlekkerd wordt gekeken naar tuincentrum en kwekerij Abbing. Voor sommige mensen zijn kantoren veel mooier dan een kwekerij met bloemen en planten.

Het is wel zeer wenselijk, dat er meer parkeermogelijkheden komen. Ik verwacht ook, dat er meer treinforensen zullen komen als het auto rijden te kostbaar wordt. Het is mij niet duidelijk geworden of het perron vanuit de parkeergarage rechtstreeks bereikbaar is. Het lijkt mij zeer wenselijk. Of een lift dan ook nog rendabel is zou men moeten nagaan. De Heuvelrug kent veel instellingen voor ouderen en mensen met een beperking. Camera’s zullen in de parkeergarage en de tunnel naar het perron voor veiligheid moeten zorgen.

Voor fietsers is de situatie vergeleken bij het vorige ontwerp verbeterd. De route Odijk – Zeist wordt dagelijks gebruikt door tientallen scholieren en mensen, die met de trein naar hun werk gaan. Hij maakt ook deel uit van de landelijke fietsroute LF4. Vergeleken bij het vorige ontwerp is de route veel veiliger geworden voor fietsers. Als zij vanuit Odijk rechtsaf moeten over een “Nieuwe Stationsweg” moeten ze alleen verkeer van rechts voorrang verlenen. Deze T-kruising zou wat veiliger kunnen worden door een plateau. Tot het kruispunt bij de Breullaan is er geen kruising meer met doorgaand autoverkeer. Wel moeten ze omlaag onder het spoor door en weer omhoog. Onder de sporen en het perron is ook de fietsenstalling. Dus moet er voor de toegang voldoende ruimte zijn zodat de doorgang op het fietspad niet wordt versperd. Ik merkte ook, dat ik redelijk comfortabel naar het fietspad door het landgoed Willinkhof kan fietsen. Maar men hoopt, dat alles klaar zal zijn in 2020 en dan zou ik 85 jaar jong zijn. Of ik dan nog kan fietsen? Ik hoop het mee te maken!

Jaargang 4, Nr. 198.

Velen hebben op de (gedoog)partijen van dit ultrarechtse kabinet gestemd omdat ze de samenleving onveilig geworden vinden. Ze denken dat linkse partijen daar niets aan doen, dus moet er iemand eens even flink met de rechtervuist op tafel slaan en actie ondernemen.

Vandaag mocht ik daar de gevolgen van ondervinden, toen ik aangifte ging doen van diefstal. Maandag is mijn telefoon gestolen. Een jongen die van achter mij aan kwam fietsen, greep mijn telefoon uit mijn handen en ging er vandoor. Ik sprong op mijn fiets en reed hem achterna. Hij kon minder hard fietsen dan ik of dacht misschien dat ik minder hard reed, maar ik begon langzaam dichterbij te komen. Bij een druk kruispunt had de dief ontzettend veel geluk. Hij kon net oversteken voor de auto’s gingen rijden en ik net niet. Daardoor wist hij me te ontkomen.

Ik fietste naar huis en heb mijn verbinding laten blokkeren, zodat de dief in ieder geval niet zou kunnen bellen en geen gebruik zou kunnen maken van mijn applicaties en alle informatie die daarmee verkrijgbaar is. Later kwam ik erachter dat er ook applicaties zijn (die je zelfs op afstand kunt installeren) waarmee je de locatie kunt opvragen, foto’s kunt maken en je gegevens kunt wissen op afstand. Helaas was het daar al te laat voor op dat moment.

Ik deed een internetaangifte, maar die werd afgewezen omdat ik de dader had gezien. Mijn beschrijving van de dader strekte niet verder dan dat het een man met een fiets was, maar dat moest ik blijkbaar persoonlijk komen vertellen.

Vandaag kon ik eindelijk aangifte doen. Daar werd anderhalf uur voor gepland. De dame die mijn aangifte opnam, vertelde dat dat sinds kort was. Er wordt namelijk zo bezuinigd op de politie, dat er niet voldoende baliepersoneel meer kon zitten. De wachttijden liepen daarom af en toe op tot vijf uur, en daarom werken ze nu op afspraak.

Het doen van mijn aangifte kostte uiteindelijk ongeveer een kwartier. Ze doen dat puur voor de verzekering – die ik niet heb, maar dat terzijde. Ze kunnen namelijk helemaal niets met dit soort gevallen. De dader staat wel meerdere keren op camera, maar daar gaan ze daar niets mee doen. Vervolgen kan namelijk niet omdat niet op camera staat dat de dader de telefoon uit mijn hand trekt. Dat denk ik tenminste, want de politie kijkt niet of er camera’s hangen en ik weet niet precies waar die hangen – dat ik hem niet gezien heb wil niet alles zeggen. De dader blijft dus volledig onbekend, ondanks dat hij gewoon op camera staat. Maar ja, er is geen capaciteit voor dit soort zaken.

Ik vind het een gemiste kans, want zelfs als vervolgen niet mogelijk was, zou het wel kunnen dat het een bekende van de politie was of zou het kunnen dat de dader op meerdere beelden op zou duiken na vergelijkbare incidenten. En dan kun je misschien op andere manieren te werk gaan om het een dader lastig te maken.

Dat de dagelijkse realiteit is dat hier geen geld en dus tijd voor is, kan ik nog begrijpen. En ik had de hoop dat in ieder geval iets gedaan kon worden om te zorgen dat de dader geen plezier van mijn telefoon zou hebben. Dat de telefoon geblokkeerd kon worden of dat er een sms-bom op losgelaten zou worden. Maar zelfs dat gebeurt niet. Afgeschaft vanwege bezuinigingen.

Kortom, cameratoezicht is een farce –  zolang je het misdrijf zelf maar buiten beeld doet kun je daarna vrij rondfietsen en in de camera glimlachen – en alle andere mogelijkheden om daders te vinden of te ontmoedigen worden wegbezuinigd.

De simpele waarheid is dat deze dief dit zijn hele leven kan blijven doen, zolang hij niet toevallig net een professionele wielrenner berooft die ook nog eens hard kan slaan, onder de camera te werk gaat of spontaan van zijn fiets valt. Geen haan die er naar kraait. Niemand die hem daarna nog lastig valt. Geen enkel risico dat een eventuele koper een mededeling krijgt dat de telefoon gestolen is.

Daarmee bescherm je criminelen, ontmoedig je aangifte en stimuleer je dat mensen het heft in eigen hand gaan nemen. Het eerste wat ik op mijn toekomstige telefoon ga installeren is een applicatie om hem op afstand te bedienen. Als dit me nog een keer gebeurt, zal ik zelf de GPS-locatie van mijn telefoon wel opvragen en misschien wel met wat vrienden op visite gaan bij de dader, en als het me lukt om met die applicatie foto’s te nemen van de dader zet ik ze voor iedereen op internet. Het mag niet, maar telefoons stelen mag ook niet en het officiële traject heeft niets te maken met rechtvaardigheid.

En volgende keer doe ik mijn aangifte wel via internet en lieg ik dat ik de dader in het geheel niet gezien heb. Dat scheelt me namelijk vrij nemen van mijn werk en drie dagen wachttijd voor ik een kopie van de aangifte heb om op te sturen naar mijn provider.

Dat mijn telefoon gestolen is, is vervelend. Van een dief verwacht ik echter geen goed gedrag, geen bescherming, geen steun.  Maandag was ik alleen boos. Nu heb ik het gevoel dat de overheid me in de kou laat staan ten gunste van criminelen. Dat het sommige politici blijkbaar niets kan schelen, terwijl die zich juist druk zouden moeten maken om veiligheid en die zich verantwoordelijk zouden moeten voelen voor de bescherming van burgers, en dat recht volledig los is komen te staan van rechtvaardigheid omdat rechts liever geld steekt in een paar kilometer harder rijden, met vliegtuigjes spelen en andere dingen waar ze erecties van krijgen. En caviapolitie natuurlijk.

En ondertussen winnen de rechtse partijen nog steeds zieltjes met stoere taal, terwijl ze alles doen om straatterreur te bevorderen. Ik hoop dat de mensen die erin getuind zijn volgende keer twee keer nadenken voor ze het rode potlood ter hand nemen.

Naar aanleiding van de rondvraag die GroenLinks heeft gesteld over de fietsen die uit de bewaakte fietsenstallingen die de gemeente gratis aanbiedt gestolen worden, heeft het programma ‘Kanniewaarzijn’ van de VARA besloten daar aandacht aan te gaan besteden. Woensdag 11 januari hebben zij daarvoor opnames gemaakt bij de fietsenstalling bij Winkelcentrum Woensel.
Hierbij komen in ieder geval beheerders/toezichthouders van de stallingen aan het woord, gebruikers, een gedupeerde waarvan de fiets gestolen is, ikzelf naar aanleiding van mijn vragen én tot slot is er gevraagd om een reactie van de gemeente. Binnenkort te zien bij de VARA.

Gerelateerde blogs:

1. Bewaakte fietsenstalling moet veilig zijn.
2. Misbaksels, fietsbakken of een fietsenrek?
3. Duurzaamheid in Eindhoven

fietsen in amsterdam, a photo by hans van egdom on Flickr.

Na anderhalf jaar electrisch fietsen zal ik maar eens een oordeel vellen over de ervaringen met de Giant GoPower (2010). De fiets had ik gekozen vanwege het sportief karakter. De dichte kettingkast was ook een voorwaarde. De fiets ziet er in eerste instantie niet uit als een electrische fiets. De accu is keurig onder de dubbele fietstassen weggewerkt. Daarnaast heb ik de Power optie gekozen

Noordpolderzijl is de kleinste open zeehaven van Nederland. Net boven Usquert, een kwartiertje fietsen vanuit Warffum. Het ontstond tweehonderd jaar geleden door de bouw van een spuisluis na de inpoldering van de Noordpolder. Het is een unieke plek aan het Wad, met uitzicht op de onbewoonde eilanden Rottumerplaat en Rottumeroog. Op iets grotere afstand zie je bij helder weer het Duitse toeristeneiland Borkum liggen. Wie Noordpolderzijl eenmaal kent gaat er van tijd tot tijd even de kop boven de dijk steken.



En elke keer is het uitzicht dan weer anders. Bij zon, regen, wind of mist, bij eb of bij vloed, in lente, zomer, herfst of winter. Week in en week uit. Altijd weer even verrassend. Vanmiddag zag ik het lege haventje onder grauwe bewolking na het extreem hoge water van vorige week met de overstroomde kwelders. Het is een week verschil. Het zoeken van de verschillen is geen moeite.

Erik de Graaf

PS: voor meer foto's van Noordpolderzijl na het hoge water klikt u hier!

Na signalen uit de stad heb ik namens GroenLinks vragen gesteld over de veiligheid van de “bewaakte” fietsenstallingen in de stad waar vorig jaar de bonnetjes zijn afgeschaft. GroenLinks hoort uit de stad dat er een toename is van het aantal diefstallen van fietsen uit de “bewaakte” fietsenstallingen.
Voor de getroffen mensen zorgt dit voor veel frustratie. Zij stallen hun fiets in een door de gemeente aangeboden “bewaakte” stalling. Dat dan juist daar hun fiets wordt gestolen. Zonder bonnetje kunnen zij niet aantonen dat hun fiets daar daadwerkelijk gestald was. De beheerder van de stallingen – de gemeente – wijst iedere aansprakelijkheid van de hand en de politie kan er niets meer mee dan met een reguliere diefstal van een fiets.
Een ongewenste situatie dus. GroenLinks wilt graag weten van de wethouder hoe hij gaat zorgen dat de stallingen weer veilig zijn. Eventueel door het herinvoeren van de bonnetjes. Daarom heeft GroenLinks ook gevraagd wat de kosten zouden zijn van het herinvoeren van de bonnetjes, en hoeveel dit zou kosten wanneer dit wordt door belast aan de gebruikers van de stallingen.
Inmiddels krijg ik steeds meer reacties uit de stad over gestolen fietsen. Vooral uit de bewaakte stalling in Winkelcentrum Woensel. Heeft u zelf ook een ervaring met diefstal van uw fiets uit een bewaakte fietsenstalling in Eindhoven, dan hoor ik dat graag.

Gerelateerde blogs:

1. VARA Kanniewaarzijn over fietsenstallingen
2. Misbaksels, fietsbakken of een fietsenrek?
3. Kinderen en het klimaat

Hè, hè, eindelijk.....

het is eigenlijk te lang geleden dat ik een blog maakte, maar goed nu dan eindelijk wel! De zomer lijkt voorbij, maar ik weiger vooralsnog om te geloven dat we echt niet meer lekker in de zon kunnen. Ik geloof er nog steeds in dat we voordat er echt sneeuw of ijs komt we eerst nog een paar keer lekker buiten kunnen wandelen, fietsen en / of mountainbiken in de zon en bij een temperatuurtje van zo'n 10 of 11 graden.
Één van de oorzaken van de 'grote' drukte van de afgelopen tijd komt niet alleen door de gemeenteraad, maar door de optelling van daarnaast ook nog weer te werken bij Carinova. Ongeveer 16 uur per week val ik in op mijn oude functie, omdat mijn opvolgster eerst met zwangerschaps- en nu met bevallingsverlof is. Het is en blijft gewoon een leuke functie die ik had (en nu nog 2 maanden heb): het beheren, onderhouden en vernieuwen van het Carinova Servicepakket, waaronder behoorlijk bijdragen aan het ledenblad.
Ook privé hadden we natuurlijk onze verjaardagen, af en toe wat opvang voor de kleinkinderen, enz. Tussendoor probeer ik dan altijd nog wat te slapen, leuke uitjes (m.n. met Mieke) en het sporten bij te houden, oftewel de agenda blijft voorlopig goed gevuld.....

Groet: Kees

Gisteren organiseerde Urgenda voor de derde keer de Dag van de Duurzaamheid. Strukton kon deze dag uiteraard niet ongemerkt voorbij laten gaan en organiseerde een aantal activiteiten en was onder andere aanwezig bij het congres Nieuwe energie in  Bestaande bouw.

Zelf was ik aanwezig bij de activiteiten die Strukton organiseerde bij het hoofdkantoor in Utrecht. Daar werd de eerste elektrische laadpaal bij ons hoofdkantoor geopend en ter gelegenheid daarvan konden medewerkers ook een ritje maken in een van de speciaal aanwezige elektrische auto’s. Daaronder bevond zich onder andere de Fisker Karma. Verder waren er uiteraard een Nissan Leaf, een Think! City, een aantal elektrische vrachtauto’s, elektrische scooters en elektrische fietsen.

Naar mijn mening was het een geslaagde bijeenkomst, met veel belangstelling om een rondje te mogen rijden in de verschillende auto’s. En op de elektrische fietsen. Goede kans dus dat het aantal locaties en projecten waar gebruik wordt gemaakt van elektrisch vervoer op relatief korte termijn uitgebreid kan worden. Op dit moment zet Strukton Worksphere elektrische scooters in binnen de gemeente Den Haag en Strukton Rail zet elektrische auto’s onder andere in bij de aanleg van de HanzaRail.

Hieronder vind je een kleine foto impressie. Het was vrij koud, dus mijn fimpjes zijn mislukt (veel te veel getril van mijn koude handjes

Toen GroenLinks in 2009 een amendement indiende om bij de herontwikkeling van Achter de Poort meteen een beweegvriendelijke wijk te maken, een wijk die uitnodigt en stimuleert tot bewegen, ging dat niet zonder discussie. Met name de VVD bleef, ook na uitleg, volhouden zich geen voorstelling te kunnen maken bij het begrip ‘beweegvriendelijke wijk’: of dat dan zou betekenen dat auto’s de wijk uit moesten!

Natuurlijk betekent het dat niet: maar je kunt wel naar vooruit kijken en stedenbouwkundig een wijk zó inrichten dat die eerder uitnodigt tot fietsen en lopen en je wellicht minder snel de auto pakt. Ook twee jaar geleden was al genoeg bekend over de relatie tussen overgewicht en weinig beweging. Als je een wijk opnieuw inricht is dat hét moment om gezonde maatregelen te nemen zodat mensen ‘vanzelf’ in hun dagelijkse leven in beweging komen. Logisch en duurzaam.

Het GroenLinks amendement werd met 11 tegen 7 stemmen aangenomen. De vóórstemmers waren de partijen die nu in de oppositie zitten. De tegenstemmers de partijen die nu in de coalitie zitten.

Verrast was ik dan ook om in de informatienotitie van het college over de subsidieaanvraag bij de provincie  voor het Kleine Steden Beleid te lezen dat Culemborg kiest voor een “beweegvriendelijke en sociaal veilige wijk”.

Ik zal het maar houden op ‘voortschrijdend inzicht’. Want, wie nooit van mening is veranderd, heeft zelden iets geleerd. Hulde!

De toekomst van de thuiszorg, dat stond begin september op de agenda van de commissie Maatschappij. Aanleiding was de uitkomst van een aanbestedingsprocedure waarbij achttien van de huidige negentien aanbieders van thuiszorg werden ingeruild voor vier nieuwe. Bijna vijf uur lang werd gepraat over de gevolgen van de aanbesteding. Maar op geen enkel moment echt over de toekomst van de thuiszorg. Terwijl dat nu juist zo urgent is.

Tijdens de marathonzitting buitelden de partijen over elkaar heen met verwijten of juist complimenten aan het adres van de wethouder. Critici maakten zich terecht druk om het feit dat de wethouder in de aanbesteding niet geëist had dat de arbeidsvoorwaarden van verzorgers door een nieuwe aanbieder gerespecteerd zou worden.

Voorstanders spraken, eveneens terecht, schande van de gigantische overhead bij de huidige aanbieders. Een verzorger kost bruto zo’n 13,50 euro, terwijl de aanbieders daar van de gemeente 24,50 euro voor krijgen. Een overhead van meer dan 80 procent! Kwaliteitscriteria, arbeidsvoorwaarden en een efficiënte organisatie. Alle drie zijn ze van belang om de komende twee jaar goede zorg voor een goede prijs te realiseren. Maar de grote uitdaging zit ‘m in de periode daarna.

Stijgende zorgvraag
Als gevolg van de vergrijzing zal vanaf 2015 de vraag naar zorg in rap tempo stijgen. Die stijgende kosten kunnen met geen mogelijkheid opgevangen worden met een zoektocht naar een aanbieder die dezelfde zorg voor een paar euro per uur goedkoper kan leveren. Sterker nog, met een krimpende beroepsbevolking is er simpelweg niet voldoende personeel om te voorzien in de stijgende zorgvraag. Het is een illusie – want economisch onhaalbaar – om te denken dat straks een kwart van de beroepsbevolking als professional in de zorgsector zal werken. Kortom: het huidige stelsel staat op omvallen.

Heilige huisjes
Het is tijd voor een stelselwijziging. En daarvoor moeten linkse en rechtse dogma’s op de schop. Links zal moeten accepteren dat collectieve arrangementen op de schop moeten. Niet elke cliënt heeft nog langer een onvervreemdbaar ‘recht’ op een vast pakket aan thuiszorg. Waar men recht op heeft is op de hulp die onontkoombaar nodig is. Wie het zelf kan redden, hoeft niet langer een beroep op de overheid te doen.

Rechts zal moeten beseffen dat de vraagstukken die in de zorg spelen te groot zijn om nog langer geheel aan de markt over te laten. In een markt waar het aanbod van personeel zo achterblijft bij de intrinsieke vraag en waarbij cliënten maar een beperkte keuzevrijheid hebben – een hulpbehoevende kan er immers niet voor kiezen geen zorg af te nemen – schiet het marktwerkingsprincipe van vraag en aanbod schromelijk tekort.

Flexibiliteit
Het zorglandschap moet anders ingedeeld worden. Op dit moment krijgen diverse, commerciële aanbieders een theoretisch bepaald zorgkavels toegewezen. Dat kan ertoe leiden dat een zorgverlener de helft van de werkzame dag op en neer aan het fietsen is tussen cliënten aan andere uiteinden van de stad. Die zorg wordt verleend op basis van vooraf geïndiceerde en ingeroosterde uren.

Binnen het huidige stelsel is nauwelijks ruimte om in te springen op een actuele behoefte of een veranderende situatie. Zelfs de beste zorgverleners hebben nauwelijks tijd om de vraag achter de zorgvraag te ontdekken, laat staan om in die behoefte te voorzien. Waarom elke week een vast aantal afgemeten uren, in plaats van de ene week ‘ns net wat meer en in een goede week wat minder?

Zorgcommunities
Het antwoord zit in kleinschalige, buurt- of wijkgebonden zorgcommunities. Zorgclusters die voor een groot deel bestaan uit bewoners uit diezelfde buurt die op vrijwillige basis enkele uren per week besteden aan eenvoudige zorgverlening. Buurtbewoners die, wanneer dat nodig is, snel kunnen reageren op veranderende omstandigheden bij de zorgcliënten in de eigen buurt. Die zorgcommunities moeten aangestuurd worden door professionals. Zij zijn er voor de moeilijkere zorgtaken en voor het organiseren en onderhouden van een goed functionerende zorgcommunity.

Aanpassen
Deze kanteling van het zorgstelsel vraagt van iedereen het nodige aanpassingsvermogen. Zorgvragers moeten accepteren dat zij niet langer elke dag of week hetzelfde gezicht over de vloer krijgen. Zij moeten wennen aan het feit dat de zorgtaken door een pool van bekende gezichten wordt verricht. Wat ze daar voor terugkrijgen is een versterkte binding met de eigen buurt en de wetenschap dat er altijd iemand ‘in de buurt is’, mocht er iets gebeuren.

Professionele zorgverleners moeten accepteren dat zij meer bezig zullen zijn met het aansturen en motiveren van vrijwilligers en minder bezig zullen zijn met de directe zorgverlening. En commercieel opererende zorgaanbieders zullen plaats moeten maken voor lokaal georganiseerde coöperatieve organisaties zonder winstoogmerk.

Het is goed dat de Bredase gemeenteraad het belangrijke onderwerp van de zorg op de politieke agenda heeft geplaatst. Maar laten we het dan ook echt over de toekomst hebben. Voor een beperkte discussie over alleen het uurtarief van de verschillende zorgaanbieders is het veel, veel te laat.

Dit artikel is eerder in verkorte vorm gepubliceerd in BN/DeStem en is ook te lezen via de website Welzijn in de 21e Eeuw.

GRENZELOOS FIETSEN AAN DE ZUIDGRENS

Net die ene mooie week in de herfst zijn wij op vakantie in eigen land. Je moet maar geluk hebben. Gezien de drukte op wegen en fietspaden waren we niet de enige, die per fiets het grensgebied van de Acht Zaligheden verkenden. Zuidwestelijk van Eindhoven liggen een aantal grotere en kleinere dorpen, die eindigen op ‘sel’ . Ze worden de acht seligkeiten/zaligheden genoemd.  Ik reed door Reusel, Hulsel, Netersel, Eersel, Duizel, Knegsel en Steensel. Dat zijn er zeven. Waar was nummer acht? Was dat Woensel? De deskundigen geven er wisselende antwoorden op.

Voor het eerst reden we met elektrische ondersteuning. Dat gaat geweldig, maar je moet wel zorgen voor een goede accu, want anders kom je niet ver. Op mijn leenfiets haalde ik afwisselend in de stand eco en de stand normaal net 55KM, zodat ik de laatste drie KM zonder ondersteuning thuis moest zien te komen. Met de accu van de fiets, die in bestelling is, kom ik dan drie keer zo ver. We waren ook niet de enige met elektrische fietsen. Het bezit is explosief gegroeid. Wel gezellig om op een rustpunt ervaringen uit te wisselen. Twee keer kwamen we een bordje oplaadpunt tegen. Die komen er ook steeds meer.

Het is een typisch Brabants gebied, tamelijk vlak en langzaam aflopend in Noordelijke richting. Dat zie je aan de beekjes en aan de stuwen erin, waar het water toch steeds ruim een halve meter naar beneden valt. Hier en daar zijn meestal beboste stuifduinen, met wat meer reliëf. Het landschap is erg afwisselend met grotere en kleinere bossen, veel grasland en maisakkers. Soms zie je een duidelijk rationele verkaveling. Dan zit je in een jong heideontginningsgebied met kaarsrechte wegen. Bij de dorpen is het kleinschaliger en minder regelmatig. Er zijn natuurlijk boerderijen. Je ziet er de geschiedenis. Oudere boerderijen hebben nogal eens alleen nog een woonbestemming en zien er keurig onderhouden uit. Daar wonen geen boeren meer. Nieuwe boerderijen staan vooral in het open gebied. Vaak is het een gewoon woonhuis met een kleine stal en daarbij reusachtige schuren voor kippen, varkens of melkvee. Zo wordt de schaalvergroting in de landbouw van de afgelopen vijftig jaar goed zichtbaar. Het is er een echt veehouderijgebied. Afgelopen zondag, fietsend tussen Duizel en Hoogeloon zagen we bijvoorbeeld een koeienkijkdag. Het was een knap druk. Op deze arme zandgronden is veeteelt de meest geschikte vorm van bodemgebruik. Je hebt op deze stuifgevoelige gronden organische mest nodig. Tsja, maak dat Mevrouw Thieme maar eens wijs.

Bij de meeste dorpen zijn flinke bedrijventerreinen. Je zit hier erg gunstig  met een autosnelweg, die Antwerpen met het Ruhrgebied verbindt en verder Eindhoven en de A2 in de buurt, een vooral technisch goed geschoolde bevolking en een prettig woon- en leefklimaat. Het gebied mikt samen met het aangrenzende België op het toerisme met een grensoverschrijdend knooppuntennetwerk en uitstekende fietspaden. Je moet wel even in de gaten krijgen, hoe het systeem werkt. Altijd de bordjes volgen, ook al maak je dan omwegen. Die omwegen gaan juist over de leukste en rustigste weggetjes door het mooiste landschap.

Het thema van de laatste Open Monumentendag was het tweede gebruik van gebouwen. We zagen een bijzonder voorbeeld. Een boerderij werd verbouwd tot “Afscheidshoeve”, een slimme zet op een forse groeimarkt, gezien de toenemende vergrijzing. Maar als je dan even verder langs een vers bermmonument met veel bloemen rijdt en dan een bordje grafheuvel passeert, dan zet je dat wel even aan het denken. Om met de naam van een Haagse uitvaartonderneming te besluiten: “Hodi Mihi, Cras Tibi”, heden ik, morgen gij. Tsja, als je een dagje ouder wordt…..!

Vierde Jaargang, Nr. 181.

Toen ik zaterdag 18 september op weg was naar een bijeenkomst van GroenLinks, ben ik lelijk gevallen op de fietsersbrug tussen de Hartebrugkerk en de Waag. Daarbij heb ik mijn been gebroken. Het is een lelijke breuk. Ik mag mijn been 12 weken niet belasten. Het is een breuk van het tibiaplateau. Direct na mijn val stonden er allerlei behulpzame mensen om mij heen. Er werd direct een ambulance gebeld en ik werd afgevoerd naar het LUMC. Ik lag daar vreselijk pijn te lijden bij de spoedeisende hulp. Er moesten foto's genomen worden en mijn been werd voorlopig in het gips gezet. Ik heb nog een tijd op de gipskamer moeten liggen wachten tot ik geholpen werd omdat de chirurg die me zou helpen werd weggeroepen voor een spoedgeval. Ik zal daar een half uur gelegen hebben voor hij weer terug kwam. Er werd besloten dat ik in het ziekenhuis moest blijven en dat ik de volgende dag geopereerd zou worden. Ze hebben me de hele dag nuchter gehouden tot ik om half zes te horen kreeg dat de operatie die dag niet meer zou doorgaan. Ik heb toen wel avondeten gekregen. De volgende dag zou ik 'hoogstwaarschijnlijk' geopereerd worden. Dat woord beviel me niet. Ik had liever gehoord dat het absoluut zeker was. Gelukkig ging het inderdaad die dag door. De dag daarop kwam de fysiotherapeut langs. Als ik mijn been negentig graden kon buigen zou ik naar huis mogen. Dit bleek goed te gaan. De fysiotherapeut was aangenaam verrast over mijn snelle herstel. Die donderdag mocht ik naar huis. Ik ben nu dus weer ruim een week thuis. Ik krijg aan alle kanten hulp van vrienden en familie. Toch blijft het wel behelpen. Voor mij blijft het wel een vraag hoe ik zo lelijk kon vallen. Het was werkelijk gevaarlijk glad op dat punt. Als je van de brug afkomt kom je uit op natuursteen. Deze kan akelig glad worden bij regen. Daardoor ben ik onderuit gegaan. Naar mijn idee is het een onverantwoorde, gevaarlijke situatie. Je zou mogen verwachten dat je op een normale Nederlandse herfstdag veilig over een fietsersbrug kan fietsen zonder dat het gevaarlijk glad is. Het valt te hopen dat de gemeente Leiden nog eens goed naar deze situatie wil kijken.

Ik probeer mezelf weer voor te stellen zoals ik naar Hawaii ging. Klaar voor het grote avontuur, helemaal in mijn eentje naar een tropisch eiland midden in de Stille Oceaan, met een mooie beurs op zak. Hoe verwonderd ik was, hoe ik mijn ogen uitkeek, overliep van fantastische nieuwe indrukken en ervaringen, continu de tropische lucht om me heen, de deining van de boot.

Het is donker en fris wanneer ik op vrijdagavonden vanuit mijn werk naar huis fiets. En sinds begin augustus gaat er niet meer zomaar een knop om wanneer ik dat doe, zodat ik heel nuchter naar huis fiets, zoals voorheen. Nee, het is ineens niet slechts een fysieke inspanning meer, maar een bezigheid waar ik met mijn hoofd continu volledig bij ben. En de schijnbare tegenstelling is dat dit me verwart, omdat het nieuw voor me is. Ik ben de hele tijd aan het kijken waar ik op een bepaald punt het beste hulp kan vinden of naartoe kan vluchten wanneer me daar iets gebeurt. Daar betrap ik mezelf op. En ik ben sindsdien ook niet meer langs dezelfde route geweest rondom die tijd. Ik kan het niet meer. Ik rijd om. En niet zo’n beetje ook. En ook op de nieuwe route zitten een paar stille stukjes. Ik kan er niet omheen. Soms rijd ik daar zelfs een stukje op de autobaan. Ik ben schrikachtig. En ik kan er beslist niet tegen dat er mensen vlak achter me gaan fietsen voor een tijd – ‘wieltjeszuigen’ – om even lekker uit de wind te gaan zitten bij me. Dan sla ik af, en keer dan weer om naar waar ik heen moest, of ik accelereer zodat degene achter me het niet meer bijhoudt. Het voelt niet relaxed. Het ironische is dat me onderweg van werk naar huis nooit iets is overkomen. Dat was een andere avond, een avondje uit.

En ik probeer mezelf in te prenten dat ik ook degene was die in haar eentje naar Hawaii ging, en die zichzelf daar prima kon redden. Ik weet ook dat ik dat nog kan. Ik moet alleen weer doorkrijgen hoe ik dat voorheen deed.

I’ve been dazed and confused for so long it’s not true…

~Led Zeppelin, ‘Dazed and Confused’, 1969

Gearchiveerd onder:Schrijfsels

‘Papa, mag ik jou interviewen? Ik doe op school een project over het milieu en jij weet daar alles van, want jij zit in de gemeenteraad voor GroenLinks.’ Hoe trots kan een vader zijn, als zijn zevenjarige dochter langs haar neus weg het bewijs levert dat een onnadrukkelijk milieubewuste opvoeding langzaam maar zeker haar vruchten begint af te werpen? Over dat schattige interviewtje straks meer, want ik ben in elk geval zó trots dat ik ook een onnavolgbare tekst van haar muurkrantpresentatie hier in extenso overneem: ‘Het milieu is goed voor het land. als het milieu niet bestond kon ik niet leven. Waaaa het milieu is weg.’ Zo scherp heb ik het in de raadsvergaderingen nog nooit onder woorden gebracht!

Bomen, afval en fietsen
Inger, zo heet mijn dochter, bleek zich goed te hebben voorbereid op het vraaggesprek (dat weliswaar door mijn vriendin op video werd vastgelegd, maar vanwege de onzomerse omstandigheden afgelopen week van zo’n duistere kwaliteit dat u het zult moeten doen met mijn beknopte weergave in woorden). De vragen zouden gaan over verschillende aspecten van onze leefomgeving, zo kreeg ik in een door mij als politicus professioneel afgedwongen voorgesprekje te horen: het aantal bomen in de stad, de hoeveelheid afval die we weggooien en hoe we goed kunnen zorgen voor het milieu.

Voor die eerste twee vragen raadpleegde ik snel de informatiebronnen waar ik als raadslid over beschik en zo kon ik even later melden dat Zwolle een bijzonder groene stad is, waar in de openbare ruimte wel 65.000 bomen staan. Dat heeft onze stad overigens mede te danken aan onze voormalige wethouder Peter Pot, die tijdens zijn ambtsperiode talloze malen de krant haalde als hij weer eens ter gelegenheid van het een of ander een boom had geplant. Zwolle heeft enkele jaren geleden onder meer vanwege al die bomen het predicaat Groenste Stad, eerst van het land en later zelfs van Europa, bemachtigd. Komt u gerust eens langs om het met eigen ogen te aanschouwen. Maar dit allemaal terzijde. In het interview beperkte ik me tot het melden van het zakelijke feit dat Zwolle een lekker groene stad is waar het fijn wonen is voor mensen.

Ook de tweede vraag kon ik mede dankzij mijn bronnenonderzoekje adequaat beantwoorden. Ik lepelde op uitleggerige toon de kilo’s afval op die ik op een spiekbriefje had genoteerd, keurig gescheiden naar de verschillende soorten afval en omgerekend naar een gemiddeld huishouden als het onze van moeder, vader, Inger en grote broer in indrukwekkende getallen. ‘Veel hè?’ voegde ik daar licht moralistisch aan toe, en als opstapje naar de laatste vraag: ‘Maar als je papier, glas, plastic en zo apart wegdoet, kan er nog heel veel opnieuw worden gebruikt.’

De hamvraag was natuurlijk wat we zelf kunnen doen voor onze leefomgeving. Voor de kinderen van groep 3, 4 en 5 die het interview in de klas zouden bekijken beperkte ik mijn antwoord tot drie dingen: naast het al gememoreerde scheiden van je afval, zorgzaam omgaan met planten en dieren en zuinig zijn met energie, bijvoorbeeld door het licht uit te doen als je niet meer op je kamer bent en zo veel mogelijk te fietsen of de trein te nemen in plaats van met de auto gaan.

De auto van de zaak
Dat laatste punt – de auto – daar wil ik het nog even wat uitgebreider over hebben. Want wat wil het geval? Net in dezelfde week waarin ik mijn dochter het aandoenlijke interview gaf, kreeg ik de beschikking over ‘mijn’ auto van de zaak. Dat zit zo.
Begin dit jaar kreeg ik een nieuwe baan, waarvoor ik in het hele land middelbare scholen bezoek. In de arbeidsvoorwaarden die ik eind vorig jaar voorgelegd kreeg, stond vermeld dat ik de beschikking zou krijgen over een auto. Als GroenLinkser leek me dat niet zo’n goed idee. Ik kan toch moeilijk ‘s avonds in de raadszaal staan verkondigen dat het beter is het openbaar vervoer te gebruiken als ik zelf overdag op weg was geweest met een auto? Met name mijn argument dat ook functioneel gezien het reizen per trein flinke voordelen zou kunnen hebben: onderweg werken, niet alleen telefoneren, resulteerde in de afspraak dat ik de eerste maanden zou uitproberen of ik mijn afspraken grotendeels per trein zou kunnen afhandelen.

En zo heb ik de afgelopen maanden talloze uren in de trein doorgebracht, naar Heerlen, Zevenbergen, Schagen… soms nog een stukje met de metro, soms een OV-fiets als navervoer, soms gewoon een kwartiertje te voet. (Niet helemaal toevallig woon ik vlak bij het station in Zwolle, dat scheelt.) En veel van die uren heb ik inderdaad gewerkt, niet het minst ook ter voorbereiding op raadsvergaderingen. Soms kon ik wel een gat in de lucht springen dat ik in werktijd met de trein op en naar kon naar Zuid-Limburg: wat een rust om de stukken goed door te nemen!

Maar, de eerlijkheid gebiedt het te schrijven, toen het aantal afspraken in de loop van de tijd toenam, moest ik steeds vaker mijn toevlucht nemen tot huurauto’s. Juichte ik aanvankelijk nog dat ik op één dag per trein en metro scholen in Rotterdam en Etten-Leur aandeed (beide scholen keurig langs intercitylijnen gesitueerd), al gauw bleek dat ik de randen van Delfzijl, Dordrecht of Nijmegen helemaal niet goed met het openbaar vervoer kon bereiken. En dus kwam toch de auto van de zaak weer in beeld.
Het is een hybride geworden, dat wel natuurlijk. Zo’n Prius waar ook Femke in reed, in dat beruchte campagnefilmpje. Zo’n verantwoorde auto moet toch kunnen voor een GroenLinkser?

Ja, rationeel krijg ik het allemaal wel kloppend hoor. Mijn pleidooi luidde steeds dat mensen hun vervoer niet ‘automatisch’ invullen, maar juist heel bewust moeten kiezen. Lopen, fietsen, openbaar vervoer als standaard, soms de auto als het niet anders kan of gewoon veel handiger is. En alleen bij hoge uitzondering vliegen. Ik ben er nooit voorstander van geweest de auto in de ban te doen, ik ben geen fietsvakantieganger en ik probeer vooral mensen beleidsmatig te verleiden tot fietsen en de nadelen van massaal autogebruik te bestrijden. Hoe minder extreem we ons opstellen, des te meer kans dat mensen onze ideeën overnemen – zo is mijn adagium.

Maar toch… horen wij als politici niet het betere voorbeeld te geven? Ik ben de politiek ingegaan nadat ik door de geboorte van onze zoon, nu bijna elf jaar geleden, ‘levendiger’ dan ooit daarvoor de verantwoordelijkheid voelde om een actieve bijdrage te leveren aan het behoud van onze leefomgeving voor toekomstige generaties. En rijd ik nu eigenlijk niet het milieu van onze nakomelingen te verprutsen, te beginnen met de leefomgeving van mijn dochter, die zich op haar kinderlijk eenvoudige manier al terecht zorgen maakt om het milieu? ‘Als het milieu niet bestond kon ik niet leven.’

In de afgelopen maanden is er in Emmen hard gewerkt aan een nieuwe onderbouwing van het Atalanta project. De provincie heeft inmiddels al weer 12 miljoen toegezegd, onder de voorwaarde dat er een goed bedrijfsplan komt. Plannen maken kunnen ze in Emmen wel, of ze goed zijn is nog maar de vraag. In het verleden was men aardig tevreden tot een paar buro's er naar keken en alles kon richting prullebak.
Nog los van die onderbouwing is het nu al zo dat Emmen veel en veel meer geld krijgt dan andere gemeenten. Met die 12 miljoen er bij geeft de provincie 92 miljoen op een totaal project van 468 miljoen. In Assen wordt er van uitgegaan dat de Florijnas zo'n 1,5 miljard en misschien wel 2 miljard gaat kosten. Als de provincie die twee gemeenten gelijk wil behandelen betekent dit dat assen 3,5 x 92, dat is ca 320 miljoen zou moeten geven. Dat is natuurlijk uitgesloten.
Nog los van de 2 andere grote gemeenten Hoogeveen en Meppel, die zeer terecht de provincie al jaren verwijten dat er met 2 maten wordt gemeten. Die krijgen namelijk vrijwel niets van de compensatiegelden. Dat geldt net zo goed voor de andere 8 gemeenten: helemaal niets!
Stel je eens voor dat de provincie het geld wat meer evenredig zou verdelen over de 12 gemeenten, dan zou , noem maar heel klein voorbeeld, de muziekschool in Meppel niet gesloten worden. Dan zou op het Minimabeleid in Midden-Drenthe, en Westerveld, en de Wolden, en enz enz niet bezuinigd worden.
Politiek kun je heel ingewikkeld maken, soms kun je het ook vereenvoudigen door het te vergelijken met een gezin. Als ouders geef je het ene kind toch ook geen auto, en de anderen mogen het doen met een abonnement op de fietsen stalling?
Bij deze dus de oproep om de pinautomaat van de provincie voor alle gemeenten open te stellen en geen discriminatie!

Er zijn ouders die hun best doen om hun kinderen te leren om niets op straat te gooien maar in de prullenbak. Thuis maar zelfs in de publieke ruimte, op straat en in het park. Dat kost soms enige moeite, zeker naar mate ze ouder worden en zien dat er veel rommel in struiken en op stoepen ligt. Toch gaan die ouders daar mee door, uit verantwoordelijkheidsbesef en om de publieke ruimte schoon te houden.

Het resultaat is uiteindelijk dat kinderen het uit zichzelf doen en niet meer behoeven te worden gecorrigeerd. Mooi is dat. Dan besluit de overheid de prullenbakken weg te halen om een paar centen te besparen, de kinderen worden zelfs boos bij het zien van dit bericht op het Journaal. Dan weet je dat de opvoeding op dat punt tot aan de puberteit is geslaagd. Maar tegelijkertijd ken je je eigen puberteit en vrees je voor de komende jaren.

Wat ik hiermee wil zeggen, in lijn van wat ook Bert Wagendorp vanochtend in De Volkskrant (zie link hieronder) wil aangeven, dat het niet alleen om het afval gaat maar om iets groters. Hoe richten we onze samenleving in, moraal, ja voor mijn part normen en waarden. Er wordt al vanuit gegaan dat er meer rommel op straat terecht komt, je gelooft je oren bijna niet. We hebben het hier over dezelfde wethouder die de fietsers afgelopen winter over aangevroren sneeuw liet fietsen onder het mom we hebben het geld er niet voor. Oordeel:

VK Bert Wagendorp (Zelfredzaamheid)

Sinds begin van dit jaar lanceer ik elke maand een fiets-tip. Op die manier vraag ik steeds op een andere manier aandacht voor een vast thema: Zwolle Fietsstad. Deze manier van ‘actie voeren’ bevalt me wel: vanuit de oppositie leveren we zo een kleine maar constructieve bijdrage aan het fietsklimaat in de stad, we trekken er steevast de aandacht mee en wel op een punt dat belangrijk is voor onze natuurlijke achterban.

Het begon allemaal met ons verkiezingsprogramma. Daarin hebben we een hele serie concrete voorstellen gedaan om Zwolle, toch al een echte fietsstad, echt tot de nummer 1 van het land op te stoten. Maar hoe realiseer je dit soort dingen vanuit de oppositie?

Een tweede ingrediënt voor deze formule kreeg ik aangereikt bij de tussenevaluatie na de eerste paar maanden van deze raadsperiode. We hebben een fractie, een aantal actieve burgerleden (elders heten ze ook wel duo-raadsleden) en een steunfractie die geregeld meedenkt met de fractie. Maar, zo was de vraag, hoe kunnen we nu nog meer mensen uit de afdeling betrekken bij wat we doen? Een van de ideeën was om thema-avonden te organiseren in plaats van de reguliere afdelingsvergaderingen. Ik heb toen meteen het thema Zwolle Fietsstad naar voren geschoven: dat is bij uitstek een thema waar mensen makkelijk over kunnen meedenken en –praten.

Zo gezegd, zo gedaan. Eind vorig jaar hielden we een bespreking die kwantitatief misschien niet zo’n geweldig succes was – er waren niet noemenswaardig meer leden dan anders –, maar kwalitatief wel: aan het eind van de avond stond het bord volgeschreven met zo’n 25 knelpunten, prima ideeën en wensen verdeeld over de deelaspecten ‘rijden’, ‘stallen’, ‘veilig’, ‘prettig’ en ‘extra’s’.

Vervolgens heb ik in overleg met de steunfractie een lijstje opgesteld met tien concrete onderwerpen om het hele jaar door elke maand aandacht voor het thema te kunnen vragen (in de zomermaanden hebben we vooralsnog twee maanden rust ingepland). Daarbij houden we een beetje rekening met typische seizoensgebonden aspecten (‘licht op de fiets’ is niet echt een zomers onderwerp, om eens wat te noemen), maar in de praktijk blijken er voldoende actuele kwesties te zijn waarvoor we de oorspronkelijke planning in de la laten liggen. En met het ronduit zomers te noemen voorjaar hebben we een actie rond een veelgebruikte recreatieve route maar naar voren gehaald.

Waar moet je nu concreet aan denken? Welke hemelbestormende plannen hebben we de wereld in geslingerd?

De eerste tip van het jaar hebben we afgekeken van Apeldoorn en Eindhoven: daar heeft men samen met het Fietsberaad het concept ‘Fiets-en-Win’ geïntroduceerd om het gebruik van de bewaakte fietsenstallingen te stimuleren. Als fietsers gebruik maken van een gratis bewaakte stalling die we in de stad hebben, ontvangen zij een lot waarmee ze in een periodieke loterij mooie prijzen kunnen winnen. We hebben dit concept onder de aandacht gebracht door middel van een open brief aan BenW. Inmiddels heb ik van de betreffende ambtenaren gehoord dat men binnenkort met een weloverwogen reactie op dit voorstel komt.

In februari heb ik mondelinge vragen gesteld over de mogelijkheid om een openbare straatpomp te plaatsen bij een fietsstraat die in voorbereiding is.

Die fietsstraat is op zichzelf nog een succes uit de afgelopen acht jaar dat GroenLinks samen met de plaatselijke Groenen in het college zat. Er is een fietsstratenplan vastgesteld, waarbij op de hoofdfietsroutes vanuit alle windstreken naar het centrum, voor zover het niet al om vrij liggende fietspaden gaat, de straten zo worden ingericht dat auto’s als het ware te gast zijn op het fietspad. Er is al met succes een aantal fietsstraten ingericht en nu komen er dit jaar nog een paar bij.

Ik kreeg van mijn fractievoorzitter een mailtje door, dat een tijdje was blijven liggen, van een Zwolse ondernemer die fietspompen voor op de openbare weg produceert en die nul op zijn rekest had gekregen toen hij de gemeente zo’n ding gratis op proef had aangeboden.

Een en een is twee: ‘in een fietsstraat hoort een fietspomp’ werd de titel van de actie van februari. Meteen een leuk succesje ook: het college ging er prompt op in en kwam spontaan met nog een andere mogelijke locatie voor zo’n pomp: bij het nieuwe fietspad over de spoorbrug voor de Hanzelijn.

Twee onderwerpen van de oorspronkelijke lijst waren inmiddels afgedaan als te tijdrovend in de uitvoering dan wel te duur in tijden van bezuinigingen. Maar al rijdend door de stad zette ik mijn ergernis voor het rode licht over de zogeheten wachttijdvoorspellers die hun naam logenstraffen, om in een nieuwe actie voor maart: een pleidooi voor een ‘groene golf’ voor fietsers d.m.v. technisch betere detectiemogelijkheden van naderende (groepen) fietsers. Inmiddels heeft de vvd-wethouder van verkeer al laten weten dat ook hij de huidige wachttijdvoorspellers niet meer van deze tijd vindt. Er is een onderzoek gestart naar alternatieve mogelijkheden. Over enkele weken zullen we weten wat onze schriftelijke vragen over dit onderwerp daadwerkelijk teweeg brengen.

Onze jaarlijkse Kievitsbloemenfietstocht leverde de munitie voor de actie van april: een rondzendmail met een ‘powerpoint’ waarin een paar flinke knelpunten op deze populaire fietsroute in beeld zijn gebracht.

Wie benieuwd is naar de fiets-tips in de rest van het jaar (en de resultaten van de genoemde acties) houde onze website in de gaten: http://zwolle.groenlinks.nl/fietsstad.