Tussen Slag Beukel en Slag Vluchtenburg in ‘s-Gravenzande ligt een nieuw fietspad. Strak geasfalteerd en voorzien van een keurige doorbroken middenstreep.
Een juweeltje.

Drie meter ernaast ligt ook een fietspad. Huh……..

De provincie moest blijkbaar haar geld opmaken en wist niet zo goed hoe dit verantwoord te doen vandaar twee fietspaden met drie meter tussenruimte.Het grasstrookje tussen beide paden wordt overigens gebruikt door mountainbikers zodat er eigenlijk drie fietspaden zijn.

Je gelooft het niet en daarom heeft men waarschijnlijk binnen 25 meter van elkaar een batterij identieke verkeerborden neergezet die iedere twijfel omtrent deze planologische blunder moet wegnemen.
Er zijn maar liefst ZES (!) borden aangebracht .
De kans dat je deze informatie al fietsend direct in alle omvang tot je neemt is vrij gering, vandaar wellicht deze “unieke” herhalingsservice.

Natuurlijk is er een argument voor deze verwennerij.
“Nu kunnen de langzame fietsers en de snelle fietsers van elkaar worden gescheiden”.                                     Maar…………… dat gebeurd dus niet want zowel vanuit Noord als Zuid zoeven de gehelmde smalle bandenrijders over het zwarte teer; gebruik makend van zowel het nieuwe als het oude fietspad.
Met af en toe een dikke-bandenrijder op de groenstrook ertussen.
Formeel is het natuurlijk onmogelijk om die scheiding aan te brengen want de wet kent geen onderscheid in snelfietsers en sloomfietsers.

Dat men nog niet helemaal wist welke verkeersdeelnemers er op dit nieuwe fietspad toegelaten mochten worden kan men opmaken uit onderstaande opnamen.

                                                                                                                  　

　                                         

　

　April 2012                                                                                                                                      

 Mocht je er in april nog met een tractor en brommer over, inmiddels zijn die borden vervangen en krijgen we voor de maand mei nieuwe keuzemogelijkheden aangeboden.

 

 

   Mei 2012

Als dit in juni weer verandert houd ik u uiteraard op de hoogte.

Wellicht krijgen we dan wel een juridisch novum .
Een nieuw fenomeen weggebruiker: de “snelfietser” naast de   “sloomfietser”.

Oh ja……. voetgangers?
Vroeger liepen die rustig over de “ arbeidsweg” van Delfland, gescheiden van de fietsers . Maar ja, dat is nu een strak geasfalteerd fietspareltje geworden.

Nu lopen de wandelaars tussen de fietsers; hevig twijfelend welk fietspad ze zullen nemen voor hun voettocht.

Het oude,…… het nieuwe……. of toch maar de grasstrook……………..???

Keus genoeg!

Ulbe

 

　

　

Sinds de opkomst van LPF heb ik geweten dat deze dag ooit zou komen. Maar ik heb altijd gedacht dat mijn zoons er het slachtoffer van zouden worden. Vandaag was die dag, maar was mijn vrouw het subject. Samen liepen we in Zeewolde naar school om onze jongste op te halen en het gecombineerde fiets-voetpad was al aardig vol. We wilden net oversteken omdat het voetpad zich scheidde van het fietspad toen een man fietsbellend aan kwam scheuren. Mijn vrouw, Harderwijk 1969, Nederlandse moeder, Indische vader, houdt meer van hutspot dan van nasi,  stond al half op het fietspad waardoor de man vol in de remmen moest. “Kut allochtoon” riep hij. Het galmt al een uur door mijn hoofd, “Kut allochtoon”, in accentloos Nederlands. Even stonden we accentloos sprakeloos…

De medewerker wist alles van fietspaden. Zijn voorstel voor het nieuwe fietspad was tiptop. Toen de wethouder het plan presenteerde bleken veel bewoners tegen. De wethouder realiseerde zich dat hij een heel overtuigend verhaal moest brengen om draagvlak te krijgen. En daar had die medewerker zich nu net niet mee bezig gehouden.

Politieke sensitiviteit, is niet een kwaliteit die alleen een politicus moet hebben. Het is ook een onmisbare competentie voor medewerkers van een politiek bestuurder. Het leidt tot beter presteren. Dat is, gegeven het krimpen van overheidsbudgetten, een belangrijk motief organisaties sensitiever te maken.

Veronachtzaamde succesfactor

Voor beleidsmedewerkers telt in profielen en persoonlijke ontwikkelingsgesprekken vooral inhoudelijke deskundigheid, sociale vaardigheden en inzet. De interne beleidsomgeving is maatgevend. Het functioneren in de politiek-bestuurlijke omgeving en in de relaties met het publiek is geen toetspunt.

Veronachtzaming van omgevingsensitiviteit hindert de organisatie om doelmatig en doeltreffend te werken. Om dit te illustreren gebruik ik de metafoor van een hordenloop. De startpositie van de medewerker in een beleidsproces is buitenbaans, vele meters voor op de binnenbaans lopende bestuurder. De hordes van de medewerker bestaan uit inhoudelijke vraagstukken, tegendraadse opvattingen van vakcollega’s en budgettaire problemen. De hordes van de bestuurder zijn een coalitieafspraak, keuzemogelijkheden, realisatietermijn, budget en communicatieopgave. Bestuurder en medewerker passeren tegelijk de finish. De medewerker stopt, de bestuurder niet. Hij komt terecht in een steeple chase met hindernissen van verschillende aard en grootte: een ontevreden bewonersgroep, een vertragende juridische procedure, informatie die nieuw lijkt, interpretatieverschillen over de coalitieafspraak en zo voort. De medewerker staat inmiddels op het binnenterrein verrast door de duur van de loop en aard van de hindernissen. Hij gooit de zwetende bestuurder een handdoek toe, wat water, waarschuwt voor hindernissen, adviseert hoe die te nemen en moedigt aan. Dat is geen geruststellend recept voor het heelhuids halen van de echte eindstreep: de uitvoering.

Was de medewerker bij de start sensitief geweest dan had hij op de publieke tribune, al veel wensen en klachten gehoord. Geluiden die hem hadden geholpen zijn beleidsstuk weerbaarder te maken. En waarmee hij de bestuurder in stat stelde zijn race beter op lengte en moeilijkheidsgraad in te schatten.

Wat te verbeteren?

Kennis. Het ontbreekt veel medewerkers simpelweg aan kennis over het politiek bestuur. Feitelijke informatie geven is niet voldoende omdat personen, hun bestuursstijl en hun onderlinge relaties bepalend zijn. Daarom is kennisoverdracht echt waardevol als het situationeel gebeurt. Verankering volgt door ruimte te scheppen voor politieke oriëntatie binnen de ambtelijke omgeving.

Luisteren. Echt luisteren werkt als de luisteraar respondeert. Via een dialoog of door het te laten weerklinken in het proces of beleid. Dat vraagt oprechte nieuwsgierigheid en bereidheid het masker van ‘de deskundige’ te laat zakken. Politiek sensitief werken krijgt pas effect als inventarisatie leidt tot interactie. De ‘lerende organisatie’ , die veel overheden nastreven, zal toch ook eerst een ‘luisterende organisatie’ moeten zijn.

Strategie. Medewerkers die andere omgevingen in kaart willen brengen doen dit efficiënt door eerst een strategie te maken. Dit dwingt de medewerker ook zich te verplaatsen in de positie van zijn bestuurder, de raadsfracties en belanghebbenden. Het voorkomt de situatie waarin de B&W-vergadering als eindstreep wordt gezien.

Op tijd bij zijn

Zonder kennis van verschillende omgevingen is een technisch perfect en inhoudelijk correct voorstel toch incompleet. Een onvolmaaktheid die het risico op schipbreuk bij B&W, de gemeenteraad of het publiek vergroot. Via participatie kiezen veel overheden ervoor om de buitenwereld naar binnen te brengen. Dat legt echter nog geen duurzaam fundament voor een politiek sensitieve beleidsomgeving. Dat vraagt van medewerkers zich te buigen over vragen die nu vaak pas aan de bestuurstafel of buurthuisbar opduiken.

Een meer uitgebreide versie vind je hier

NOG WAT PUNTJES OP DE I NODIG

De verbinding tussen Zeist en Driebergen, de Driebergseweg – Hoofdstraat, is een weg met hindernissen. Er zit een dubbele op- en afrit van de A12 in en een overweg bij station Driebergen-Zeist. De kruising met de A12 wordt nu verruimd in het kader van de verbreding van de A12. Het Bunnikse Bedrijf BAM heeft er een mooie klus aan nu er nog maar weinig woningen en gebouwen kunnen worden gebouwd. Die verbreding hakt er letterlijk goed slecht in, want er zijn heel wat bomen gesneuveld. Elke keer als ik er dan weer langs fiets, denk ik: “Hoe lang blijft die benzine nog betaalbaar voor de gemiddelde automobilist?” De vraag neemt enorm toe en het aanbod stijgt te weinig. Het winnen van de aardolie wordt steeds kostbaarder. Komt er een moment, dat die A12 er grotendeels ongebruikt bij ligt?

Daarom is het maar goed, dat er tegelijk gewerkt wordt aan verbetering van het spoor. Bij station Driebergen-Zeist komen straks vier sporen en gaat de Driebergseweg onder het spoor door. De vier sporen maken het mogelijk, dat intercity’s hier een stoptrein passeren en zo kunnen er straks meer treinen rijden tussen Utrecht en Arnhem en tussen Utrecht en Veenendaal en Rhenen. Die snelsporen komen aan de buitenkant te liggen en middenin komt een breed eilandperron waar aan weerszijde treinen kunnen stoppen. Onder de sporen en het perron komen de fietsenstalling en het stationsgebouw en een doorgang voor fietsers en voetgangers. Via een trap en een lift kan men op het perron komen. Tijdens een informatieavond merkte iemand op, dat als er iets flink fout gaat op een van de sporen ter hoogte van de trap er geen andere vluchtweg is voor de mensen op het eilandperron dan over de sporen. Mijn conclusie was, dat er nooduitgangen moeten komen aan de oost- en de westkant van het eilandperron. Aan de oostkant zou een (beweegbare) trap kunnen komen naar het fietspad aan de oostkant van de Driebergseweg. Dat fietspad ligt hoger dan de weg voor de auto’s. Meer westelijk zou de vluchtweg via een tunnel naar de parkeergarage kunnen lopen.

Die parkeergarage voor 800 auto’s is nog niet definitief op de plek gesitueerd. De kantoren aan de huidige Stationsweg moeten er voor wijken. Er is veel leegstand bij kantoren. Een nieuwe locatie vinden lijkt geen probleem, maar het moet ook financieel rondkomen. Uit de woorden van de gedeputeerde maakte ik op, dat hij rond dit station meer activiteiten wil. Het huidige P+R terrein zou daar ruimte aan bieden, maar ik vrees, dat er ook verlekkerd wordt gekeken naar tuincentrum en kwekerij Abbing. Voor sommige mensen zijn kantoren veel mooier dan een kwekerij met bloemen en planten.

Het is wel zeer wenselijk, dat er meer parkeermogelijkheden komen. Ik verwacht ook, dat er meer treinforensen zullen komen als het auto rijden te kostbaar wordt. Het is mij niet duidelijk geworden of het perron vanuit de parkeergarage rechtstreeks bereikbaar is. Het lijkt mij zeer wenselijk. Of een lift dan ook nog rendabel is zou men moeten nagaan. De Heuvelrug kent veel instellingen voor ouderen en mensen met een beperking. Camera’s zullen in de parkeergarage en de tunnel naar het perron voor veiligheid moeten zorgen.

Voor fietsers is de situatie vergeleken bij het vorige ontwerp verbeterd. De route Odijk – Zeist wordt dagelijks gebruikt door tientallen scholieren en mensen, die met de trein naar hun werk gaan. Hij maakt ook deel uit van de landelijke fietsroute LF4. Vergeleken bij het vorige ontwerp is de route veel veiliger geworden voor fietsers. Als zij vanuit Odijk rechtsaf moeten over een “Nieuwe Stationsweg” moeten ze alleen verkeer van rechts voorrang verlenen. Deze T-kruising zou wat veiliger kunnen worden door een plateau. Tot het kruispunt bij de Breullaan is er geen kruising meer met doorgaand autoverkeer. Wel moeten ze omlaag onder het spoor door en weer omhoog. Onder de sporen en het perron is ook de fietsenstalling. Dus moet er voor de toegang voldoende ruimte zijn zodat de doorgang op het fietspad niet wordt versperd. Ik merkte ook, dat ik redelijk comfortabel naar het fietspad door het landgoed Willinkhof kan fietsen. Maar men hoopt, dat alles klaar zal zijn in 2020 en dan zou ik 85 jaar jong zijn. Of ik dan nog kan fietsen? Ik hoop het mee te maken!

Jaargang 4, Nr. 198.

Goede fietsverbindingen tussen de nieuwe stadsbrug De Oversteek en de knoop Lent en Oosterhoutsedijk; een fietsvriendelijke trap vanaf de Oosterhoutsedijk naar de Snelbinder; een snelle fietsroute tussen bedrijventerrein De Grift en Oosterhout, en een doorlopend fietspad zuidelijk van de Oosterhoutseplas. Deze en andere maatregelen zijn opgenomen in het vandaag door het college van burgemeester en wethouders vastgestelde Uitvoeringsplan Fietsinfrastructuur Waalsprong.

Het Uitvoeringsplan Fietsinfrastructuur Waalsprong is een uitwerking van het eerder dit jaar door de gemeenteraad vastgestelde mobiliteitsbeleid van de gemeente, Nijmegen Duurzaam Bereikbaar. Op basis van het plan kan de uitvoering van het fietsnetwerk in de Waalsprong de komende jaren ter hand worden genomen. Daarbij zijn alle actuele ontwikkelingen meegenomen. In een goed functionerend verkeerssysteem kan een hoog fietsgebruik ruimte scheppen voor de afwikkeling van autoverkeer.

Snelfietsroutes en ongelijkvloerse kruisingen
Voorwaarde voor een hoog fietsgebruik is een samenhangend en kwalitatief hoogwaardig fietsnetwerk. Voor de Waalsprong zijn de ambities t.a.v. het fietsbeleid in 2007 vastgelegd in de beleidsnotitie De Doorsteek. Dat voorziet onder andere in de aanleg van fietstunnels en –bruggen onder en over het spoor en de Prins Mauritssingel, en autoluwe snelfietsroutes die bestemmingen binnen en buiten Nijmegen met elkaar verbinden. Snelfietsroutes liggen voor een belangrijk deel in de wijk, als autoluwe fietsstraat of autovrij fietspad dat in twee richtingen is te berijden. Daarmee worden fietsvoorzieningen vanzelf veilig en extra aantrekkelijk voor de fietser. Het belangrijkste voorbeeld hiervan is het RijnWaalpad, de nieuwe snelfietsroute naar Arnhem.

De afgelopen jaren is er al het nodige gebeurd. Zo is in december 2010 de fietstunnel ter hoogte van de Vrouwe Udasingel, de Eisenhowertunnel, in gebruik genomen. In 2012 wordt het RijnWaalpad vanaf de Waalbrug naar Ressen opgeleverd, en wordt gestart met de bouw van de fietsbrug over de Graaf Alardsingel. Daarmee ontstaat een route waar fietsers geheel ongelijkvloers naar de Snelbinder kunnen rijden. Ook belangrijk is haalbaarheid van een fietstunnel ter vervanging van de Lentse Lus. Al deze maatregelen zijn belangrijke bouwstenen voor de realisatie van het fietsnetwerk in de Waalsprong.

Fasering en prioritering 2011-2020
Om te zorgen voor een goede fasering en prioritering van de rest van het fietsnetwerk is het Uitvoeringsplan Fietsinfrastructuur Waalsprong vastgesteld. Hierin geeft het college een duidelijke lijn aan tot 2020 met concrete maatregelen voor de komende jaren.

De Waalsprong is de komende jaren volop in ontwikkeling. Niet alleen wordt er gebouwd, ook komt er veel nieuwe grote weginfrastructuur gereed. Voorbeelden zijn de stadsbrug De Oversteek, de Graaf Alardsingel, de Westelijke Parallelroute en de Knoop Lent. In 2014 gaat bovendien het project Ruimte voor de Waal (dijkteruglegging) van start. Al deze projecten en plannen zijn van invloed op de fietsinfrastructuur. De aanleg van de rest van het fietsnetwerk vraagt dus om een goede fasering en prioritering.

Het college geeft daarom voorrang aan de aanleg van een fietsbrug over de Graaf Alardsingel. Deze verbinding is belangrijk voor fietsers naar het toekomstig centrumgebied, station Lent en de Snelbinder en heeft een gunstige invloed op de verkeersafwikkeling op de Graaf Alardsingel. De fietsbrug is ook onderdeel van de veilige schoolroute naar het nieuwe Citadelcollege in Lent.

Een andere prioriteit is de aanleg van een fietstunnel ter vervanging van de Lentse Lus. Het college onderzoekt op dit moment de haalbaarheid van zo’n tunnel bij de Laauwikstraat, en de mogelijkheden tot financiering. Ook onderzoekt het college de mogelijkheid van een doorgetrokken fietspad in 2 richtingen aan de westzijde van de Waalbrug.

Gezien de planning van de bouw van de Waalsprong en de net genoemde prioriteiten krijgen de fietstunnels Laauwik (Groot Brittanniëstraat), Groot Oosterhout (Ressensewal) en Keizer Hendrik VI singel op dit moment geen prioriteit. Wel past het college het ruimtelijke plan van de Landschapszone aan zodat realisatie in de toekomst mogelijk blijft.

Het Uitvoeringsplan en de beleidsnotitie De Doorsteek (2007) zijn te raadplegen op de website van de gemeente.

Afgelopen woensdag kwamen politici en ondernemers bij elkaar in “De Westlandse Druif” te Monster om met elkaar een eerste aanzet te geven aan de nota Toerisme en Recreatie.Progressief Westland ( en de Raad van State) heeft altijd het standpunt gehuldigd dat wij geen toeristische gemeente zijn.Wat uiteraard niet wegneemt dat er geen toeristische elementen in het Westland aanwezig zijn.
Wethouder Weverling ging in zijn inleiding met name in op de regisserende en faciliterende  rol van de Gemeente en bakende daarmee tegelijk ook het speelveld af met het oog op eventuele (te hoge) financiële verwachtingen.

Concreet werd na een levendige discussie afgesproken dat er door de ondernemers initiatieven ontplooid gaan worden om meer samenhang in het aanwezige aanbod te krijgen.Te denken valt dan aan arrangementen die elkaar kunnen versterken  in relatie tot de glastuinbouw, cultuur(historie), strand en het aanwezige overnachtingsaanbod.
Maar ook de communicatie naar,met name de randgemeenten, werd genoemd.
Dat bracht een van de ondernemers ertoe om een “cursus”gebiedsmarketing aan te bieden.
Na enig aandringen van de gespreksleider schaarden een tiental ondernemers zich aarzelend achter dit initiatief.
Hieruit bleek dat de gebiedsmarketing die de Gemeente in haar beleid heeft opgenomen (voor  € 1.000.000) vooralsnog Toerisme en Recreatie uitsluit. Deze puur economische gebiedsmarketing; die in het verleden vooral door “groene mannetjes” en “stickers”naar buiten kwam is door Progressief Westland altijd als inefficiënt bestempeld.
Nimmer is het effect hiervan aangetoond.
Jammer dat de recent aangestelde directeur niet aanwezig was, want hij had zich op deze manier alvast kunnen oriënteren op een wellicht toekomstig beleidsonderdeel.  

Progressief Westland bracht naar voren dat de diverse bestuurslagen ( provincie,gemeente, waterschap) een vlotte en transparante besluitvorming in de weg zitten en frustratie en  tijdverlies met zich mee brengen.
Regie hierop is dringend noodzakelijk.
Uiteraard werd het onzalige plan om zo’n 100 strandhuisjes die: “als een muur voor het net aangelegde natuurgebied de natuurlijke opbouw van de duinen verstoren” door ons aangekaart als een volstrekt ongewenste activiteit.

Al met al een aardige aftrap om samenhang en beleid  te realiseren.
Opvallend  was de bijna unanieme conclusie dat natuur, groen, ruimte en cultuurhistorie tot de belangrijkste elementen voor ons welzijn worden aangemerkt.
Goed dat van begin af aan de ondernemers erbij betrokken worden.
Duidelijk werd wel dat de ondernemers het met elkaar zullen moeten gaan oppakken en dat het gezamenlijke belang ook het persoonlijke belang kan bevorderen.
Uit sommige reacties maakte ik echter op dat dit laatste (nog) niet door iedereen werd gedeeld.

 En………. nu we het toch over recreatie hebben.

Wat is het toch jammer dat zo’n schitterende locatie als “de Westlandse Druif” in Monster slechts via het industrieterrein bereikbaar is. Gelukkig wordt hier in de toekomst een fietspad aangelegd zodat men (iets) beter bereikbaar zal zijn.

Ulbe

Een beetje straat in Amsterdam heeft aan weerszijden vrij liggende fietspaden. Aan de ene kant van de straat om de ene kant op te fietsen. Aan de andere kant van de straat om de andere kant op te fietsen. Veel mensen vinden dat moeilijk. Steeds vaker wordt een vrij liggend fietspad gebruikt om de ene en de andere kant op te fietsen. Daar zijn die fietspaden niet op gemaakt. Vaak zijn ze eigenlijk al te smal om in één richting gebruikt te worden, laat staan dat ze breed genoeg zijn om beide richtingen te bedienen.

Het stoort me mateloos. Hou ik keurig rechts, moet ik nog opzij voor fietsers die links niet van rechts kunnen onderscheiden. En niet alleen fietsers, ook scooters – die wat mij betreft sowieso niet op het fietspad zouden mogen – rijden tegen het verkeer in.
Ook als automobilist stoort het me. Als ik naar rechts ga, wring ik me in allerlei bochten om te zien of er een fietser naast me rijdt, die rechtdoor wil. Die heeft dan natuurlijk voorrang. Maar als er dan geen fietser is, geef ik gas. Om er achter te komen dat die andere fietser me tegemoet komt.

Maar ik ben in actie gekomen. Bij de fietsenmaker heb ik een keurige, doch goed hoorbare bel op mijn stuur laten monteren. En ik bel iedere keer wanneer fietsers of scooters me tegemoet komen op het vrij liggende fietspad. Als kleine daad van protest. Ik hoop dat Amsterdammers met me mee gaan bellen. Misschien dat iedereen dan weer aan de goede kant van de weg gaat fietsen. En desnoods scooteren.

It’s been a while.

Ik was er natuurlijk nooit vanuit gegaan dat in een avond mijn hele leefritme overhoop gegooid zou kunnen worden. Ik ben niet naïef maar stel me ook niet op als prooidier. Dan nog kan het iedereen overkomen. Het heeft me gekwetst, pijn gedaan, en ik ben nog steeds herstellende. Nieuw is dat ik nu weer de controle terug heb over alles.

In de ruim anderhalve week tussen die avond en mijn al geboekte reisje naar Engeland was ik uit de running op de universiteit. Ik ben bezig aan een groot project waarin ik biogeografie, schelpmorfometrie en variatie in mitochondriaal en nucleair DNA van een bepaalde familie planktonische zeeslakken aan elkaar koppel. Daaruit zal dan een artikel voortvloeien, mijn eerste.

Ineens was ik er in totaal drie weken uit. En die komkommertijd heb ik wel gebruikt om tot rust te komen, want ik was totaal uitgeput. Ik ben nog steeds schrikachtig. Ik schrik me de lazarus wanneer er iets omvalt, wanneer er een auto toetert in het verkeer, en bij abrupte bewegingen in mijn omgeving. Van de week liep er een vrouw langs het fietspad richting de universiteit met een niet aangelijnde hond, die zich onverwachts precies voor mijn fietswiel manoeuvreerde toen ik de heuvel af denderde. Ik heb een enorm harde gil geslaakt, waar ik normaal eerder politiek correct iets zou grommen. Ik stond stil en het beest maakte zich precies op tijd uit de voeten. Vervolgens ben ik maar meteen doorgefietst, ik had geen zin in discussie.

Vorige week donderdag, een dag na mijn terugkeer uit Engeland, ben ik meteen weer op de universiteit begonnen. En nu heb ik de controle weer helemaal terug, nu zit ik er weer helemaal in. Want ik wil er echt wel wat van gaan maken, dat laat ik me niet afnemen.

100%.

Gearchiveerd onder:Schrijfsels

Sinds begin van dit jaar lanceer ik elke maand een fiets-tip. Op die manier vraag ik steeds op een andere manier aandacht voor een vast thema: Zwolle Fietsstad. Deze manier van ‘actie voeren’ bevalt me wel: vanuit de oppositie leveren we zo een kleine maar constructieve bijdrage aan het fietsklimaat in de stad, we trekken er steevast de aandacht mee en wel op een punt dat belangrijk is voor onze natuurlijke achterban.

Het begon allemaal met ons verkiezingsprogramma. Daarin hebben we een hele serie concrete voorstellen gedaan om Zwolle, toch al een echte fietsstad, echt tot de nummer 1 van het land op te stoten. Maar hoe realiseer je dit soort dingen vanuit de oppositie?

Een tweede ingrediënt voor deze formule kreeg ik aangereikt bij de tussenevaluatie na de eerste paar maanden van deze raadsperiode. We hebben een fractie, een aantal actieve burgerleden (elders heten ze ook wel duo-raadsleden) en een steunfractie die geregeld meedenkt met de fractie. Maar, zo was de vraag, hoe kunnen we nu nog meer mensen uit de afdeling betrekken bij wat we doen? Een van de ideeën was om thema-avonden te organiseren in plaats van de reguliere afdelingsvergaderingen. Ik heb toen meteen het thema Zwolle Fietsstad naar voren geschoven: dat is bij uitstek een thema waar mensen makkelijk over kunnen meedenken en –praten.

Zo gezegd, zo gedaan. Eind vorig jaar hielden we een bespreking die kwantitatief misschien niet zo’n geweldig succes was – er waren niet noemenswaardig meer leden dan anders –, maar kwalitatief wel: aan het eind van de avond stond het bord volgeschreven met zo’n 25 knelpunten, prima ideeën en wensen verdeeld over de deelaspecten ‘rijden’, ‘stallen’, ‘veilig’, ‘prettig’ en ‘extra’s’.

Vervolgens heb ik in overleg met de steunfractie een lijstje opgesteld met tien concrete onderwerpen om het hele jaar door elke maand aandacht voor het thema te kunnen vragen (in de zomermaanden hebben we vooralsnog twee maanden rust ingepland). Daarbij houden we een beetje rekening met typische seizoensgebonden aspecten (‘licht op de fiets’ is niet echt een zomers onderwerp, om eens wat te noemen), maar in de praktijk blijken er voldoende actuele kwesties te zijn waarvoor we de oorspronkelijke planning in de la laten liggen. En met het ronduit zomers te noemen voorjaar hebben we een actie rond een veelgebruikte recreatieve route maar naar voren gehaald.

Waar moet je nu concreet aan denken? Welke hemelbestormende plannen hebben we de wereld in geslingerd?

De eerste tip van het jaar hebben we afgekeken van Apeldoorn en Eindhoven: daar heeft men samen met het Fietsberaad het concept ‘Fiets-en-Win’ geïntroduceerd om het gebruik van de bewaakte fietsenstallingen te stimuleren. Als fietsers gebruik maken van een gratis bewaakte stalling die we in de stad hebben, ontvangen zij een lot waarmee ze in een periodieke loterij mooie prijzen kunnen winnen. We hebben dit concept onder de aandacht gebracht door middel van een open brief aan BenW. Inmiddels heb ik van de betreffende ambtenaren gehoord dat men binnenkort met een weloverwogen reactie op dit voorstel komt.

In februari heb ik mondelinge vragen gesteld over de mogelijkheid om een openbare straatpomp te plaatsen bij een fietsstraat die in voorbereiding is.

Die fietsstraat is op zichzelf nog een succes uit de afgelopen acht jaar dat GroenLinks samen met de plaatselijke Groenen in het college zat. Er is een fietsstratenplan vastgesteld, waarbij op de hoofdfietsroutes vanuit alle windstreken naar het centrum, voor zover het niet al om vrij liggende fietspaden gaat, de straten zo worden ingericht dat auto’s als het ware te gast zijn op het fietspad. Er is al met succes een aantal fietsstraten ingericht en nu komen er dit jaar nog een paar bij.

Ik kreeg van mijn fractievoorzitter een mailtje door, dat een tijdje was blijven liggen, van een Zwolse ondernemer die fietspompen voor op de openbare weg produceert en die nul op zijn rekest had gekregen toen hij de gemeente zo’n ding gratis op proef had aangeboden.

Een en een is twee: ‘in een fietsstraat hoort een fietspomp’ werd de titel van de actie van februari. Meteen een leuk succesje ook: het college ging er prompt op in en kwam spontaan met nog een andere mogelijke locatie voor zo’n pomp: bij het nieuwe fietspad over de spoorbrug voor de Hanzelijn.

Twee onderwerpen van de oorspronkelijke lijst waren inmiddels afgedaan als te tijdrovend in de uitvoering dan wel te duur in tijden van bezuinigingen. Maar al rijdend door de stad zette ik mijn ergernis voor het rode licht over de zogeheten wachttijdvoorspellers die hun naam logenstraffen, om in een nieuwe actie voor maart: een pleidooi voor een ‘groene golf’ voor fietsers d.m.v. technisch betere detectiemogelijkheden van naderende (groepen) fietsers. Inmiddels heeft de vvd-wethouder van verkeer al laten weten dat ook hij de huidige wachttijdvoorspellers niet meer van deze tijd vindt. Er is een onderzoek gestart naar alternatieve mogelijkheden. Over enkele weken zullen we weten wat onze schriftelijke vragen over dit onderwerp daadwerkelijk teweeg brengen.

Onze jaarlijkse Kievitsbloemenfietstocht leverde de munitie voor de actie van april: een rondzendmail met een ‘powerpoint’ waarin een paar flinke knelpunten op deze populaire fietsroute in beeld zijn gebracht.

Wie benieuwd is naar de fiets-tips in de rest van het jaar (en de resultaten van de genoemde acties) houde onze website in de gaten: http://zwolle.groenlinks.nl/fietsstad.

Vandaag vertelt Pim Rutgers in de Gelderlander dat hij voor een redelijk bedrag een extra fietspad kan aanleggen bij Kerkenbos. GroenLinks pleit al sinds de afsluiting van de huidige fietsbrug voor een goede oplossing voor fietsers. GroenLinks-raadslid Pepijn Oomen: “Reden om het college te vragen met deze ondernemer mee te denken!”

Vanwege de veiligheid heeft de gemeente in december 2009 besloten een fietspad naar Kerkenbos af te sluiten. Op verzoek van GroenLinks heeft de wethouder destijds toegezegd op zoek te gaan naar geld voor de aanleg van een alternatief fietspad.

Hierna is het enige tijd stil geweest rondom Kerkenbos, tot vandaag. Ondernemer Pim Rutgers laat weten een fietspad aan te willen leggen voor veel minder geld (ongeveer een ton).

GroenLinks staat hier positief tegenover: “het is sinds de afsluiting onze wens om een betere verbinding te maken voor de fietsers uit Lindenholt, die nu om moeten fietsen,” aldus Oomen. De fractie heeft dan ook aan het college vragen gesteld om snel met de heer Rutgers dit pad aan te leggen.

Een wijkmanager. Letterlijk betekent dat een persoon die de wijk dirigeert, leidt, beheert. Ga er maar aan staan. Het stadsdeel Dukenburg kent zeven wijken, meer dan 20.000 bewoners, bijna 11.000 woningen en bijna 1.000 bedrijven. Dat is nogal een klus om dat op een goede manier te laten functioneren. Wijkmanager Marjo van Ginneken noemt als een van de belangrijkste functies dan ook het ‘smeerolie’ zijn. Zorgen dat het lekker loopt. Mogelijk maken dat er dingen gebeuren. Met als grootste en ook belangrijkste uitdaging om niet zelf verantwoordelijk te worden voor de uitvoering van die dingen. Daar zijn de Dukenburgers zelf immers een stuk beter in. Woensdag 16 maart mocht ik een dag met Marjo mee op pad.

Om half negen beginnen we met een kop koffie in de open werkruimte van de afdeling wijkzaken. Met de projectleider van het Grondbedrijf bespreken we de actuele stand van ‘Hart voor Dukenburg’. Als gevolg van de crisis is er momenteel geen bouwkraan in het stadsdeel te vinden. Een enkel project is al ver in de planvorming en start op korte termijn (zoals het nieuwe winkelcentrum in de Meijhorst) maar bijvoorbeeld het terrein bij de 43^e straat in Zwanenveld blijft voorlopig wel even braak liggen. De projectontwikkelaar is nog altijd aan het sleutelen aan een haalbaar plan. Zonde van de ruimte en niet echt een visitekaartje voor de wijk. De wijkbeheerder schuift aan en we spreken over opruimdagen, de aanplant van nieuwe bomen op de van Apelterenweg (later op de dag rijden we hier langs en oef, dat ziet er kaal en anders uit zonder de grote, groene bomen) en de speciale bomenkap in de 52^e straat in Lankforst. De platanen worden, mede op verzoek van bewoners, flink gekortwiekt. Ik leer mijn eerste vakterm van vandaag: kandelaberen van bomen. De stand van zaken rondom de wijkaanpakplannen wordt doorgenomen, de aanpak van de vijvers en het groen komt langs. Dat zijn ook de onderwerpen voor het bestuurlijk overleg met wethouder Tankir over de openbare ruimte in Dukenburg. In dat overleg schakelt de wijkmanager regelmatig van heel concreet (over die ene bewoner) naar heel abstract (de toekomst van het stadsdeel). Opvallend vaak komen we te spreken over bewonersparticipatie, de wijkmanager is verantwoordelijk dat bewoners in Dukenburg op een goede wijze worden betrokken bij plannen en activiteiten van de gemeente. Daarvoor is op het stadhuis best veel overleg, communicatie en smeerolie nodig.

Dan stappen we op de elektrische scooter, een ideaal vervoersmiddel: schoon, stil en snel. Op naar Dukenburg! We maken een ronde door de verschillende wijken, over het woonwagencentrum Teersdijk, langs een fietspad dat zomaar ineens stopt bij het politiebureau, de jongerenplek in Zwanenveld, de wijkcentra Meijhorst en de Turf in Malvert, park en jongerencentrum Staddijk, de natuurspeeltuin, de Horizon en de maisonnettes in de Aldenhof. Ik merk dat ik Dukenburg beter ken dan ik dacht (is dat huis-aan-huis flyeren voor GroenLinks ook goed voor) en dat er prachtige plekken zijn in dit stadsdeel. Het imago wat Dukenburg heeft bij veel Nijmegenaren aan de andere kant van het kanaal is gebaseerd op maar een klein deel van Dukenburg.

Nadat we in het winkelcentrum een broodje hebben gegeten, bekijken we samen met een aantal ambtenaren locaties voor een nieuw jongerencentrum in de Meijhorst, omdat de Horizon plaats gaat maken voor nieuwbouw. Bij het zoeken naar een nieuwe plek komen veel aspecten kijken: de wensen van jongeren maar natuurlijk ook de wensen van de buurtbewoners. De wijkmanager heeft als taak om beide belangen in beeld te houden en staat voor een zorgvuldige communicatie. Dan in overleg met de werkgroep WMO van bewonersgroep de Zevensprong. Een actieve bewoonster, Helmie Cornelissen, ken ik nog uit mijn tijd bij Standvast Wonen. Samen met andere bewoners maakt zij zich sterk voor een beweegtuin voor ouderen. De wijkmanager denkt mee met bewoners over kansrijke locaties en geeft tips over het proces. In het overleg horen de bewoners zeker niet alles wat ze graag willen horen, de openheid en duidelijkheid van de wijkmanager stellen ze wel zeer op prijs.

Voor ons laatste overleg gaan we naar het politiebureau waar Marjo met de teamchef en een manager van Tandem bespreekt hoe het overleg over jongeren het slimst kan worden ingericht. Ze vertelt dat ze bij haar aantreden een flink aantal overleggen heeft geschrapt en dat iedereen daar erg blij mee is. In het gesprek komt ook bijzonder fenomeen naar aan de orde: omdat er de afgelopen jaren flink is geïnvesteerd in veiligheid in Dukenburg, gaan de wijken er met flinke stappen op vooruit. Zo zijn er minder inbraken in woningen en auto’s door preventie-acties, bijvoorbeeld samen met stichting Dagloon. Deze goede resultaten zijn nu de reden om minder politiecapaciteit beschikbaar te stellen voor dit stadsdeel. Preventie loont helaas niet in alle opzichten, iets om over na te denken.

Terug op het stadhuis, het is inmiddels half zes, evalueren we de dag. Het was leuk en afwisselend. Van grote problemen naar hele kleine, van buurtwoner naar professional, van de Weezenhof naar Tolhuis. Ik heb een goed beeld gekregen van het werk van een wijkmanager. De term ‘regie nemen’  of ‘regisseur’ heb ik niet teruggehoord vandaag. Ik vind vooral het woord verbinder van toepassing. Op verschillende manieren: niet alleen (zoals ik vooral dacht) om bewoners te verbinden aan de activiteiten en ambtenaren van de gemeente. Natuurlijk is dat een hele belangrijke taak en valt hierin nog veel winst te behalen. Maar ik zie ook de noodzakelijke verbinding tussen ambtaren van verschillende afdelingen, hen met elkaar te laten samenwerken en te zorgen voor eenduidige communicatie. En last but nog least het verbinden van bewoners en dan met name hun ideeën en initiatieven. Er gebeurt veel in Dukenburg. Goed om dat te zien en te weten, Marjo dank voor het kijkje in de keuken!

Fractievoorzitter Laura Bromet van GroenLinks strijdt er al jaren voor: een fietspad tussen Broek in Waterland en Ilpendam. De raad stemde voor een onderzoek naar de haalbaarheid.

lees verder

N201 - Zuidzijde.  Fietspad op 24-12-2010

Een jaar geleden alweer nam de gemeenteraad van Amsterdam mijn voorstel aan om de scooteroverlast in de stad te gaan bestrijden. In een een raadsbreed gesteunde motie werd het College van Burgemeester en Wethouders opgeroepen binnen een jaar te komen met nieuw beleid voor scooters in Amsterdam.

De aanleiding was vierledig: hun aantal stijgt met de dag, ze stoten veel gevaarlijke stoffen uit, ze blijken zeer onveilig in het stadsverkeer en de geluidsoverlast is enorm. Een kleine bloemlezing:

• Het aantal brommers en scooters in Amsterdam groeit spectaculair. Reden er in 2005 nog zo'n 40.000 brommers en scooters rond in Amsterdam, in 2010 is hun aantal inmiddels vrijwel verdubbeld. Wat wil je ook: scooters zijn hip en snel, je kunt er verder mee komen dan met de fiets en je mag ze gratis overal parkeren. En vooral na een avondje stappen, als het openbaar vervoer niet meer rijdt, kom je toch lekker snel thuis.
• Klein minpuntje: onderzoek van TNO naar de specifieke situatie in Amsterdam wees uit dat de luchtvervuiling enorm is. Met name fietsers en voetgangers die naast de brommers wachten op het groene stoplicht krijgen de volle laag. Tweetaktbrommers zijn het ergste, maar in tijden van de electrische scooter is het eigenlijk van de gekke dat er nog fossiele brandstofkannonnetjes rondrijden.  
• Maar ook de ongevallencijfers van de politie wijzen op risico's. Scooters en brommers zijn in Amsterdam inmiddels de auto voorbijgestreefd waar het gaat om ongevallen met lichamelijk letsel. Vrijwel iedere week lees je wel een of meer berichtjes over aanrijdingen met doden of zwaargewonden waarbij scooters betrokken zijn. Niet gek als je bedenkt dat iedereen vanaf 16 jaar erop mag rijden, zonder helm en dan met 40 km/uur of meer. Dat is natuurlijk vragen om ongelukken.
• Fietsers en wandelaars klagen steen en been over de ruimte die scooters innemen op het smalle fietspad, over te snel racende scooters op het fietspad (waar zij niet harder dan 25 mogen, maar over het algemeen wel met 40 km/uur voorbijrazen) en over de geluidsoverlast van ronkende motoren. Waar in Beijing uitsluittend nog electrische scooters zijn toegestaan, komen we hier niet eens toe aan een voorzichtige aanmoediging aan de veelverbranders om hun brommer in te ruilen voor een elektrisch aangedreven alternatief.

Een toenemend aantal Amsterdammers vraagt zich terecht af waarom er nog steeds niets is gebeurd. Fietsersbond Amsterdam, Milieucentrum, VeloMondial en St. DOET hebben vandaag een petitie online gezet die de gemeente oproept haast te maken met het aanpakken van de scooteroverlast. Zij vragen het gemeentebestuur en de stadsdelen om:

• het gevaar, de vervuiling, de overlast en het lawaai van scooters drastisch te verminderen,
• de overlast van snorscooters op het fietspad aan te pakken, bijvoorbeeld door deze in de stad net als andere bromfietsen van het fietspad te weren,
• bromfietsen die veel luchtvervuiling veroorzaken te ontmoedigen en schone alternatieven zoals fietsen en elektrische tweewielers te stimuleren,
• de regels betreffende snelheid, vervuiling en lawaai voor scooters beter te handhaven,
• er bij het rijk op aan te dringen om de regels voor scooters aan te scherpen, zoals die voor hun snelheid, vervuiling, lawaai en plaats op de weg.

Wil je ook tekenen: ga dan naar  http://www.scooteroverlast.petities.nl/