Een eigen website: Goorse Ink, maar een andere naam op de gevel. In het Engels is het volgens mij ‘ink’, in het Nederlands ‘inkt’. Maar waar komt die apostrof in de naam op de gevel dan vandaan?

Toch zou ik gaan twijfelen, mocht ik een tatoeage willen, spelling is dan toch vrij relevant. Nog niet zo lang geleden de Feyenoorder Clasie wiens tattoo een spelfout bleek te hebben. Toch is bovenstaande foto al achterhaald. Sinds kort kun je dit zien als je er langs komt. Wisten ze dat ‘Goorse vragen’ hen had uitgekozen voor aflevering 27?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Na eerst de blauwe route (6 kilometer) gelopen te hebben in de Groote Peel (waar het veel te druk was en het dus ook moeilijk was om rustig te genieten van de omgeving) ben ik naar de Mariapeel in America gegaan.

De Groote Peel, Mariapeel en Deurnese Peel zijn de grootste gebieden in Limburg en Noord-Brabant waar je nog hoogveen kunt vinden.

Vanaf de Zwarte Plakweg in America kun je zo het gebied in en kom je meteen bij een van de vele vennen uit.

Opvallend is dat er enorm veel kokmeeuwen zitten in de vennen!

In de vennen steken er enorm veel graspollen boven het water uit, waarop de kokmeeuwen zitten te broeden.

Langs de vennen en beekjes zie je veel viervlekken vliegen, een soort libel met de kleuren van een honingbij.

Maar je komt er ook bijvoorbeeld de witsnuitlibel tegen.

Tussen twee vennen ligt een stukje bos, daar zie je als je goed kijkt allemaal rode bosmieren lopen over het pad waar ook fietsers rijden. De levende rode bosmieren ruimen de dode rode bosmieren meteen op zodra ze in botsing zijn gekomen met een fiets of wandelaar.

 

Een aantal meter van het pad liggen twee mierenhopen.

 

Tussen het grote aantal kokmeeuwen zie je ook een paartje grauwe ganzen zitten met hun jongen of een paartje eenden met hun jongen.

 

Natuurlijk kom je ook veenpluis tegen.

Als extraatje zag ik thuis pas, dat ik een blauwborstje op de foto had staan.

11 mei

woensdag Utrecht, donderdag Amsterdam en vrijdag Den Haag, want (ons Brabantse) tweedekamerlid Jesse Klaver nodigde een ook aantal Bossche GroenLinksers weer uit voor zijn halfjaarlijkse achterbanbijeenkomst.

Om te praten over onderwijs en werkgelegenheid, zijn portefeuille in de Tweede Kamer. En over de verkiezingscampagne. Een korte rondleiding door het Tweede Kamergebouw ging vooraf aan dit gesprek.Op de foto Ufuk Kâhya, gemeenteraadslid in Den Bosch, al helemaal op zijn plaats achter het spreekgestoelte in de Tweede Kamer.

Prachtige foto van het Groenlinkse Tweede-Kamerlid naast haar boekenkast. Ik ben meteen jaloers op het trapje. Politieke voorkeur indachtig zal ze het wel groen geschilderd zijn. Maar het feit is voor mij genoeg. Een trapje geeft aan dat de kast groot is. En niet alleen groot, ook dat je zo nu en dan op de bovenste plank moet zijn. Omdat er een boek bij is gekomen, of omdat je een boek van die plank wil lezen. Of even iets moet nakijken. Een boekenkast is nooit af. Een boekenkast, zo stil als die staat, is altijd in beweging. Tenminste als je een boekenkast niet voor de pronk hebt. En daar is de paradox: als je een boekenkast hebt om mee te pronken, valt er meestal niets te pronken. Maar pronken lukt vaak wel met de kast die er niet voor de pronk staat.

Genoeg gefilosofeerd. Wat komen we allemaal tegen in de kast van Linda Voortman? Allereerst systeem, altijd goed. De boeken staan niet lukraak of op kleur. Daardoor lijken sommige planken leeg, maar dat is onvermijdelijk als je je systeem consequent hanteert. Thematisch gesorteerd is denk ik de beste omschrijving.

Het plankje linksboven is zo goed als onleesbaar. Slechts twee keer is er iets te zien. ‘binnenhof’ en ‘tweede kamer’, tenminste dat maak ik er van, want ik ken geen boek dat over de ‘veede kamer’ gaat. Haar politieke plankje dus. Op de plank rechtsboven is de Bijbel duidelijk herkenbaar, net zoals ‘Ons kent ons’, het prachtige fotoboek over de types van Van Kooten en De Bie. Het volume 2 is volgens mij het vervolg over de Top 2000. Een ander boek lijkt me over de band ‘De Dijk’ te gaan, maar dat weet ik niet zeker. De liggende boeken lijken me fotoalbums.

Plank 2 links: J.F. Glastra van Loon, ik kan de titel niet lezen, maar Google vertelt me dat het waarschijnlijk ‘Kanalen graven’ heet. Het WBS Jaarboek 2006 ‘vier jaar Balkenende’ staat er ook. Henk te Velde (niet de zeiler) – Van regentenmentaliteit tot populisme.

Plank 2 rechts zijn de reisgidsen. Twee keer niet aan een bestemming toe te wijzen: Natuurwijzer en een vogelgids. Dichtbij: Hoge Veluwe, Utrecht. Zuid Limburg, Bijzonder welkom in Heel Nederland, Nederland voor nop en nog een keer Utrecht. Binnen Europa: Malta & Gozo, Kroatië (Capitool), Berlijn (Anwb, oud), Wenen (Anwb, nieuw), Berlijn (Anwb, nieuw), Praag (Anwb, oud), Ierland, Frankrijk, Rome en twee keer Noorwegen (1 keer Anwb). The Rough Guide USA completeert de plank.

Plank 3 links lijkt leeg, plank 3 rechts heeft meerdere herkenbare titels: Ik denk iets van Martin van Amerongen, de titel staat achter de trap. Thomas van der Dunk – Buiten is het koud en guur. Anna Politkovskaja – Russisch dagboek. Gladys Mejias – Morgen voor mij. Dan vier titels die ik niet kan plaatsen. Ton van Dijk – Hier gebeurt nooit iets. Tony Judt – Het land is moe. Primo Levi – Titel onleesbaar. Nog 1 onherkenbaar. Fay Weldon – Echte dames lunchen niet. Dan een boekje dat ‘het verhaal’ lijkt te heten. Tenslotte Hans Schoots – Gevaarlijk leven. Een biografie van Joris Ivens. Fay Weldon lijkt verdwaald op deze plank. Te licht tussen de zware boeken.

Plank 4 links, zes delen van een serie. Een encyclopedie? Klassiekers?

Plank 4 rechts. Een mooi (duur 39,90) boek over Groningen: Groningen uit de lucht

Plank 5 links: De plank over de Tweede Wereldoorlog. George E. Berkley – Theresiestadt. Melissa Muller – Anne Frank de biografie. T.Spaans-Van der Bijl – Utrecht in verzet. In de schaduw van de adelaar. Een titel die vaker voorkomt, auteur niet te lezen. J.A.A. Aarse en B. Marinus – Hou zee, Kameraad. Uit de serie ‘De tweede wereldoorlog’ – De bevrijding. Zeker zes boeken onherkenbaar.

Plank 5 rechts: Sport, vooral Feyenoord. Als eerste het dikke jubileumboek van 100 jaar Feyenoord. Dan minstens zo dik: Het geheim van Raleigh door J. Holthausen (zou natuurlijk op de wielerplank moeten staan (6, rechts) maar is daarvoor te groot). De seizoensgids 2010-2011 van VI. Een aantal onherkenbaar. Een fotoboek over de Olympische Spelen van Calgary. Nog een aantal onleesbaar. Wim Bot – Leve Feyenoord een. Tenslotte een blik over Feyenoord, ik gok met beeldmateriaal over het jubileumjaar.

Plank 6 links: leeg

Plank 6 rechts: Wielerboeken. 1e onherkenbaar. Marije Randwijk – De vergeten Tour. Gabriel Garcia Marquez – De kampioen van Colombia. 3e en 4e onherkenbaar. Dan lijkt me er een boek te staan uit de Nationale Sportbibliotheek. Weer twee onleesbaar. Theo Koomen – 25 jaar doping. Steven Rooks – De sportman van het jaar. Het grote tourboek (is van Peter Ouwekerk, niet zichtbaar). Dan acht delen van De Muur, wielertijdschrift in boekvorm. Daarna zijn de boeken weggedraaid, te schuin om nog goed te lezen. Even spieken in mijn eigen kast: Jean Nelissen – De 100 beste Nederlandse wielrenners aller tijden staat ook bij haar in de kast.

Plank 7 links: Veel politiek getinte, linkse lijkt mij, boeken. Gerrit Voerman – De meridiaan van Moskou, 2e is onleesbaar. J.W. Matthijsen – Sovjet-Rusland. Henk Sneevliet – Max Perthus. Weer een onherkenbaar. Mathieu Smedts – Een weerbarstig katholiek. Dan meerdere bedekt door de trap en als laatste George Holland Sabine en Thomas Landon Thorson – A history of political theory.

Plank 7 rechts. De Mart Smeets plank. Mijn territorium. Op volgorde staan er: 1. De afrekening 2. Het laatste geel 3. Helder 4. De Tour wacht op niemand 5. Wereldtour 6. Retro 7. Door naar de volgende ronde 8. Rugnummers en ingevette benen 9. Veelbesproken 10. De Tour van ’80 11. Oranje boven 12. Het dream team 13. Overleven 14. Passie 15. Dertig 16. Ik was nooit in Nagano (deductie, slechts heel klein hoekje zichtbaar) 17, 18 en 19 niet zichtbaar. 20. Geel 21. Net echte mensen 22. Bruisend 23. Stoempen, snot en sterven 24. Opgeruimd 25. Murfreesboro blues 26. Een lange ontsnapping 27. Een brok in de keel 28. Hoezo bezeten? 29. Netwerk 30. De kopgroep 31. Vuur 32. De Lance-Factor. Jammer dat er geen systeem zit in de plank. Chronologisch of alfabetisch was allebei mogelijk, is niet gebeurd.

In totaal dus bijna honderd boeken goed te zien, compliment aan de fotograaf. Ook een compliment aan Linda, ze heeft een prachtige boekencollectie en dan vermoed ik dat er elders in het huis nog wel meer boeken staan. Want fictie en/of literatuur kom je in de kast bijna niet tegen.

Conclusies: 1. Linda heeft bij de Slegte vele boeken gekocht. Ik herken namelijk de typische Slegte-aankopen die ook bij mij boven staan. 2. Ze las veel boeken op weg naar een politieke loopbaan die haar in de Tweede Kamer deed belanden. 3. Waarom iemand uit Enschede, die in Groningen woonde en nu in Utrecht voor Feyenoord kan zijn is mij een raadsel. 4. Ze leest net als ondergetekende graag een stukje van Mart Smeets, maar ligt nog zeker een dozijn boeken achter. 5. Haar wereldbeeld is mede bepaald door haar interesse voor de Tweede Wereldoorlog. 6. In de zomer zit Linda ook urenlang voor de televisie naar de Tour de France te kijken. 7. Ze komt niet toe aan of heeft geen geduld voor fictie. 8. Eigenlijk zou ze dat wel willen, maar haar carrière gaat op dit moment voor. 9. Ze leest het liefst in haar eigen taal, slechts 1 engels boek in de hele kast te vinden. 10. Ze reist graag, maar niet vaak.

De boekenkast van:

Muis (25-10-2011)
Jan Vertonghen (05-06-2011)
Meissie (15-04-2011)
Sanneke (05-03-2011)
Toaske (25-02-2011)
Zuster Klivia (15-02-2011)
Alexander Pechtold (25-05-2009)

Uit de oude doos. De foto is gemaakt in Venetië in 2007. Eén van de meest intrigerende beelden die ik ooit heb gezien. Stond daar in een park. Net iets meer dan levensgroot. Ik weet er verder niets van, zelfs geen naam van de kunstenaar.

In het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden is een fantastische tentoonstelling te zien over  Tuinen van de farao’s : bloemen, planten, kruiden en bomen van de oude Egyptenaren.

Hier een foto van een mooie ketting die alruin-vruchten verbeeldt:

 

Uit het graf van Djehuty, 1450 v.Chr.

Het RmO toont ook voorbeelden van moderne sieraden gebaseerd op de Egyptische stijl (Steltman collectie).

Een echte alruin plant kan men bijvoorbeeld zien in de Hortus Leiden.

Ook in het graf van Toetanchamon werden verbeeldingen van vruchten en van oogsten gevonden. Hier biedt de koningin een magische alruin aan.

 

Google Doodle gaat vandaag 9 mei 2012 ook over Toetanchamon.

Zijn graf werd in 1922 ontdekt door  Howard Carter, en vandaag is het de 138ste geboortedag van Howard Carter.

Om aan de drukte te ontkomen in Eindhoven tijdens Koninginnedag ben ik ‘s morgensvroeg naar mijn favoriete bos gegaan, het Bunder- en Geullerbos in de buurt van Bunde.

De laatste keer was op 16 maart, oftewel alweer anderhalve maand geleden. Het Bunder- en Geullerbos is elke maand weer anders. Dit keer stond het vol bloeiend Daslook! En er was nog maar sporadisch een bloeiende Bosanemoon te vinden. Waar het 16 maart het hele bos nog vol mee stond, zijn ze nu al allemaal uitgebloeid.

Om de planten die ik onderweg tegen zou komen zo goed mogelijk vast te kunnen leggen heb ik alleen gebruik gemaakt van mijn macrolens.

Ondanks dat het een vrije dag was, was het weer erg rustig in het bos en dus veel kans om allerlei dieren te zien.

De bossen ruiken helemaal naar ui van het Daslook, een vreemde gewaarwording, aangezien de bossen in Nederland meestal alleen maar bestaan uit bomen en wat struiken. Maar niet uit planten en zeker niet zoveel Daslook bij elkaar!

Het zijn te veel foto’s om hier te plaatsen, daarom heb ik een lijstje gemaakt met de planten, paddenstoelen en dieren/insecten en een linkje naar de foto’s:

Bleeksporig bosviooltje (Viola riviniana) (1 2 3 4 5 6 7)
Bosanemoon (Anemone nemorosa) (1)
Bosereprijs (Veronica montana) (1)
Boszegge (Carex sylvatica) (1)
Dagkoekoeksbloem (Silene dioica) (1)
Daslook (Allium ursinum) (1 2 3 4 5 6)
Eenbes (Paris quadrifolia) (1)
Eenbloemig parelgras (Melica uniflora) (1)
Ereprijs (Veronica spec.) (1)
Fluitenkruid (Anthriscus sylvestris) (1)
Gele dovenetel (Lamiastrum galeobdolon) (1)
Gevlekt longkruid (Pulmonaria officinalis) (1)
Gevlekte aronskelk (Arum maculatum) (1 2 3)
Gewone brem (Cytisus scoparius) (1)
Gewone salomonszegel (Polygonatum multiflorum) (1)
Gewone smeerwortel (Symphytum officinale) (1)
Grote muur (Stellaria holostea) (1 2)
Hangende zegge (Carex pendula) (1)
Heelkruid (Sanicula europaea) (1 2 3)
Hemelsleutel (Sedum telephium) (1 2)
Kleefkruid (Galium aparine) (1 2)
Klein hoefblad (Tussilago farfara) (1 2 3)
Kruipend zenegroen (Ajuga reptans) (1)
Kruipende boterbloem (Ranunculus repens) (1)
Lelietje-van-dalen (Convallaria majalis) (1 2)
Look-zonder-look (Alliaria petiolata) (1 2)
Luzerne (Medicago sativa) (1)
Moerasstreepzaad (Crepis paludosa) (1 2 3)
Overblijvende ossentong (Pentaglottis sempervirens) (1 2)
Paardebloem (Taraxacum officinale) (1 2)
Pinksterbloem (Cardamine pratensis) (1)
Reuzenpaardenstaart (Equisetum telmateia) (1 2 3)
Robertskruid (Geranium robertianum) (1)
Ruige veldbies (Luzula pilosa) (1 2)
Schaduwkruiskruid (Senecio nemorensis) (1 2)
Slanke sleutelbloem (Primula elatior) (1 2)
Smalle weegbree (Plantago lanceolata) (1 2)
Vergeet-mij-nietje (Myosotis spec.) (1 2 3)
Vogelmuur (Stellaria media) (1)
Waterkers (Rorippa spec.) (1)
Wilde hyacint (Hyacinthoides non-scripta) (1 2 3)
Wilde kamperfoelie (Lonicera periclymenum) (1)
Witte klaverzuring (Oxalis acetosella) (1 2)

Bont zandoogje (Pararge aegeria) (1)
Boomwrat (Lycogala spec.) (1)
Dagpauwoog (Aglais io) (1)
Eekhoorn (Sciurus vulgaris) (1 2)
Grote bonte specht (Dendrocopos major) (1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17)
Kapjesmorielje (Morchella gigas) (1 2 3 4 5 6)
Wijngaardslak (Helix pomatia) (1 2)
Zadelzwam (Polyporus squamosus) (1 2 3 4 5)
Zwartkop (Sylvia atricapilla) (1 2 3)

Zoals je kunt zien is het een hele lijst geworden, waarbij ik nog veel planten niet (her)ken en dus waarschijnlijk ook niet opgemerkt heb.

Het leukste van de wandeling was het bos bij de Snijdersberg waar Grote bonte spechten zaten. Terwijl ik tussen de bomen door liep hoorde ik een luid geklop tegen de bomen aan. Na een tijdje wachten zag ik de spechten tussen de bomen vliegen en telkens naar één boom gaan. Het was dan ook makkelijk om ze op de foto te krijgen. Wandelaars die voorbij kwamen lopen vroegen allemaal wat er te zien was, want waarom staat iemand met een fotocamera de hele tijd naar de hemel te staren.

Jammer genoeg lukte het niet om een filmpje te maken, maar op een foto kun je goed zien dat het spreekwoord ‘Waar gewerkt wordt, vallen spaanders’ in dit geval letterlijk opgevat moet worden.

 

Na enkele kilometers wandelen hoorde ik wederom een specht roepen. Dit maal niet hoog in de boom, maar hij zat gewoon op de grond.

 

Soms wil je een plant op de foto zetten en ondertussen krijg je er iets heel anders, misschien wel mooiers voor terug:

Niet alleen in het najaar kun je paddenstoelen vinden, ook in het voorjaar, zoals een Zadelzwam en een Kapjesmorielje:

En als laatste zag ik nog net een eekhoorn over een boomstam rennen:

Het Bunder- en Geullerbos blijft elke keer weer spannend, want je ontdekt elke keer weer iets anders! Ook de enorme diversiteit aan plantensoorten maakt het een genot om te wandelen en thuis na te genieten van het opzoeken van de plantennamen.

Alle foto’s kun je vinden op: http://mennoslaats.nl/gallery3/index.php/Natuur/Bunder--en-Geullerbos-Bunde/30-april-2012

Deze beelden van Javier Marin stonden bij het antropologisch museum in Mexico Stad. Waar het overigens tijdens ons bezoek ongekend begon te hagelen (leidend tot zenuwachtige hilariteit onder de Mexicanen), wat nog onderstaande -niet zo goed gelukte- foto opleverde. Zie voor een meer inhoudelijk verslag van mijn bezoek aan Mexico de website van Rights4Change
Overigens stonden er in Mexico Stad ook nog heel veel mooie grote banken, van allerlei materiaal. Het plan was om daar na ons bezoek aan het museum nog langs te lopen, maar de hagel gooide roet in het eten. Geen foto's van de banken dus.

Ik hou van beelden. Ik probeer ze mooi in beeld te brengen. Ik geloof dat ik pas een keer eerder een foto van een mooi beeld in mijn blog heb gezet. Zal ik voortaan vaker doen. En in de komende tijd een inhaalslag.
Deze keer een beeld in het duingebied Hollands Duin bij Noordwijk, gemaakt tijdens de GroenLinks wandelactie stappen voor natuur op 25 maart.

'Vrijheid geef je door’ is dit jaar het thema voor Bevrijdingsdag. Breda geeft de vrijheid graag door als stad waar de Start van de Nationale Viering van de Bevrijding 2012 plaatsvindt. Om 12.00 uur is iedereen welkom op het Kasteelplein waar demissionair minister-president Mark Rutte het Bevrijdingsvuur ontsteekt. Guus Meeuwis is daarbij aanwezig als Vriend van de Vrijheid.

Het Bevrijdingsvuur is het startsein voor alle festiviteiten in Nederland.

lees verder

Ik zag de foto op Twitter voorbij komen. Op de dag dat Blonde Geert in Amerika zijn nieuwe boek lanceert waarin hij fulmineert tegen de islam vieren we in Nederland Koninginnendag. We struinen rommelmarkten af op zoek naar iets leuks, laven ons aan lekkere muziek, maar genieten vooral van het samen zijn in een lekkere [...]

Toen ik een aantal jaren geleden voor het eerst een TEDtalk zag vond ik het geweldig. Het was de talk van Ken Robinson over het huidige schoolsysteem. Naar zijn mening is dat geestdodend en vermorzelt het alle creativiteit in een kind.
Ik vond het geweldig maar had geen geen enkele aspiratie om zelf voor een publiek te staan. Dat vond ik doodeng.

Maar ja, met wat ik nu doe wordt ik steeds vaker gevraagd als spreker. Mijn eerste ervaring als spreker was bij Stand Up Inspiration. Ik kwam daar terecht omdat ik gepassioneerd kan vertellen over wat zwerfvuil met onze wereld doet in een één op één situatie. Maar voor een volle zaal…. dat bleek toch even anders.

De tweede keer dat ik gevraagd werd te spreken was voor TEDxDordrecht!
Bij TEDxAmsterdam, waar ik als gast was, heb ik een speech-coach ontmoet, Yolanthe Smit. Ze is gespecialiseerd in Engelse speeches. We zijn onder andere op het strand bij Kijkduin gaan oefenen, temidden van alle badgasten!

Vergelijk de twee speeches en zie hoeveel meer ontspannen ik erbij sta en vooral hoe ik veel meer met het publiek praat in plaats van ertegen. Dank Yolanthe, je bent een vakvrouw en plezierig om mee te werken!

Maar voordat ik jullie mijn TED-talk laat zien wil ik graag voorstellen aan een andere spreker op deze TEDx Jeroen Timmers van “Giving is all we have“.

Hier zijn TED-talk:

En hier dan mijn TED-debuut (excuus voor het niet erg goede camera-werk):

In de talk laat ik een foto zien, de beelden daarvan in de video zijn overbelicht, maar hieronder de bewuste foto:

Uit de serie Geknopt voor U een PvdA-wethouder die met de ‘verkeerde’ foto in de krant kwam. Eerdere afleveringen in de serie ‘geknipt voor u’ hier. Tagged: geknipt voor u, pvda, rectificatie

Uit de serie Geknopt voor U een PvdA-wethouder die met de ‘verkeerde’ foto in de krant kwam. Eerdere afleveringen in de serie ‘geknipt voor u’ hier. Tagged: geknipt voor u, pvda, rectificatie

Er is maar één dag per jaar dat je er mee weg komt. Stoppen op de autobaan. Gewoon op de vluchtstrook. De Vlaamse hoogmis, de renners komen er aan, we sluiten aan bij de rest van het publiek. Maar op de weg terug naar de auto moet ik toch nog even een foto maken van het voetbalveld. Niet vanwege de zandvlakte die daarvoor door moet gaan, wel omdat de rij bomen er naast erg mooi is.

Van der Meest, deel 41

Van der Meest, een serie foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Ode aan fotograaf Hans van der Meer.

Afgelopen maandag ging hier vrij vroeg de wekker 5:15, vanuit het CNV(j) Wajong werkt promo team & de Realisten werd ik verwacht op het Plein in Den Haag. Wij kregen een ‘laatste’ kans om in actie te komen tegen de nieuwe wet werken naar vermogen.

Vanuit mij persoonlijk gezien had en heeft het ‘geen’ zin om er tegen te zijn want daar gaat toch niets meer aan veranderen, betreffende wet komt er wel (helaas).
Wat wij wel zouden kunnen bereiken met deze actie is het inzichtelijk maken waar men met de nieuwe wet werken naar vermogen tegenaan zal gaan lopen.

(er volgt nog een uitgebreider verslag mijnerzijds)

Nadat ik mijn nest uit was knalde ik als eerste mijn PC aan, voorzag mezelf van een bak koffie, scoorde wat nicotine en groette mijn twitter vrienden. Ondertussen ging ik ook even goed ontbijten, las nogmaals even goed door wat ik van plan was etc; en controleerde nog 1x NS.nl. Schrik, wanneer ik via Zwolle naar Den Haag wilde zou ik een half uurtje vertraging oplopen.

Als een speer vloog ik de douche in, ging mezelf even opfrissen, smeerde wat broodjes en sprong op de fiets om de trein van 7:44 te kunnen halen i.p.v. 8:08. 7:40 kwam ik op het juiste perron aan en zag dat ik in de trein zat naar Schiphol die o.a. langs Zwolle en Amersfoort zou gaan. Tijdens het instappen sprak ik meteen even een conducteur aan met de vraag:”ik wil naar Den Haag centraal”,”wat is de snelste route?” Als antwoord kreeg ik terug:”via Amersfoort meneer.”

Het wordt nodig tijd dat ik het spoorwegen netwerk een beetje uit mijn hoofd ga leren als vervent trein reiziger, wanneer NS.nl aanbeveelt om bijvoorbeeld via Zwolle te reizen kan ik zelfstandig inschatten dat het via bijvoorbeeld Amersfoort in deze sneller gaat. Hoezo Pietje precies!

Mede dankzij de versnelde route kwam ik tegen 10:00 i.p.v. 11:00 aan op locatie, een mooi moment om alvast de omgeving te verkennen en wat foto’s te maken.


Met de ‘mooie’ nieuwe plannen van de wet werken naar vermogen worden problemen doorgeschoven naar gemeenten, iedereen kan na gaan dat gemeenten hier ook niets mee kunnen waardoor nog meer mensen een enkeltje naar huis krijgen, achter de geraniums gedrukt gaan worden en zelfs recht op ondersteuning verliezen (uitgebreide toelichting volgt in de volgende blog).


Zoals op bovenstaande foto te zien is ligt er een leuk gereedschapskistje met een hulp vraag, vraag was en is nu nog steeds wat gaat er met het gereedschap gebeuren?

Diverse Kamerleden mochten ons uit de kooi bevrijden mits zij het gereedschap wisten te gebruiken, het was de aanwezigen gelukt en een meerderheid had onze boodschap ook goed begrepen en zou het meenemen naar hen debat wat erop volgde.

Na vrijlating uit de kooi raakte ik in gesprek met diverse politici waarover ik nog een stuk wil gaan bloggen, was heel leuk om te doen maar daar verklik ik nu nog even niets over.

Gisteravond kon ik vanuit mijn balkon Saturnus zien en zelfs een simpel fotootje maken met Saturnus naast de ster Spica uit het sterrenbeeld Maagd.

Saturnus gaat in het oosten op en staat staat om 24.00 vrij laag aan de zuidoostelijke hemel, vandaar ook een stukje van een boom. Saturnus staat links; Spica rechts

Saturnus ( symbool -een sikkel voor de zaadgod Saturnus- zie hier links)  en Spica (alpha virginis) , de best zichtbare ster in het sterrenbeeld Maagd

 

Om te weten welke ster men ziet kan men op hemel.waarnemen.com tijd en hemelrichting opgeven en een interactieve sterrenkaart maken voor een bepaalde tijd, of men kan op de smartphone Google Sky Map gebruiken.

Saturnus stond op 15 april in oppositie, recht tegenover de zon, en is nu vanuit Aarde goed te zien.

Hier een foto van Universe Today over hoe Saturnus uitziet als men nu vanuit Aarde met een telescoop kijkt:

 

Christiaan Huygens, die als eerste de ringen van Saturnus juist heeft beschreven, verklaart in zijn “Systema Saturnium“ van 1659 waarom Saturnus vanuit Aarde gezien verschillende vormen aanneemt. Uitgaand van een kaart waar men ziet hoe Aarde en Saturnus rond de zon draaien (ABCD is de baan die Saturnus in ca 30 jaar aflegt) geeft hij in de buitenste ring ook aan welke schijngestalten Saturnus vertoont voor iemand die met een verrekijker vanuit de aarde kijkt. De ring verdwijnt op de punten B en D als men Saturnus recht van opzij ziet (als de aarde precies in het vlak van de ringen staat kijken we precies op de rand) , de ring geeft Saturnus “oren” op andere punten zoals M en N, en laat Saturnus ongeveer rond verschijnen op de punten A en C.

 

Als Saturnus in het sterrenbeeld Maagd staat is de gestalte van Saturnus door een simpele verrekijker gezien ongeveer rond; op Huygens’ afbeelding helemaal rechts:

“Wij hebben Saturnus zonder armen en geheel rond gezien vanaf december 1655 tot aan juni 1656. Dat deze schijngestalte zo lang kon duren valt, op grond van de oorzaak die wij zojuist hebben aangegeven, te verklaren door aan te nemen dat de lijn AC [ zie kaart M.T] naar het punt wees dat Saturnus zelf innam toen hij in oppositie was met de zon, dat is, 20 graden in Virgo. Dat moet als gevolg hebben gehad dat gedurende heel deze periode Saturnus en de aarde gelijktijdig aan dezelfde kant van de lijn AC stonden, en wel zo dat Saturnus er het dichtst bij was. Een maal echter, namelijk ten tijde van de oppositie, stonden ze gelijktijdig op AC zelf. Daaruit kan enkel de ronde schijngestalte voortkomen, zoals uit het bovenstaande valt te begrijpen.”

In April 2012 bevindt zich Saturnus ongeveer op positie N in Huygens’ schets. De ringen zullen pas bij de oppositie in 2012 vol geopend zijn:

 

 

Zie ook:

 Christiaan Huygens en de ringen van Saturnus

Saturnus en zijn ringen van ijsbrokken

Video Saturnus en zijn ringen

Meer over Christiaan Huygens

 

 

Ik zocht naar een andere manier om de bollenvelden de fotograferen.

Minder gelikt.

Deze foto’s zijn gemaakt 15-25 minuten na zonsondergang met ISO3200.

 

 

 

Theo Capel – Goed gestemd

Als ik een gok moet maken, denk ik dat ik dit boek al meer dan twintig jaar in de kast heb staan. In het jaar van ‘het boek dat weg mag’ werd het tijd om het maar eens te lezen, zodat ik de daad bij het woord kan voegen. Gekocht in een opruimingsbak, destijds, maar nooit gelezen.

Het eerste wat me opvalt, nu ik het jaren later weerzie, is de foto van de auteur. Ik snap dat het de jaren tachtig waren, dat decennium heb ik toch vrij bewust meegemaakt, maar bestaat een dergelijk hoofd? De pavloviaanse reactie is dat het een geintje is. Misdaadroman, we laten de auteur er uit zien alsof hij in een project zit voor lekkende ex-criminelen. Snor te groot laten groeien, haar alsof het een pruik zou kunnen zijn en een bril met donkere glazen. Op straat zou niemand hem meer herkennen, maar iedereen meteen zien dat er iets aan de hand is.

Allemaal bijzaken, het gaat om het verhaal. Hank Stammer (ik moet meteen aan Hank den Drijver denken, de presentator van de Amnesty International benefiet Een Gebaar, gespeeld door Wim de Bie, ongeveer uit dezelfde tijd als dit boek trouwens), moet zich namens de Geldkredietbank bezig houden met het imago van stemmentrekker Leen Westra van de Liberale Democraten. Er speelt echter nogal wat in het privé-leven van de goede man, waardoor Hank het niet eenvoudig heeft.

Zelfs na lezing blijf ik echter met diverse vragen zitten. Wat was nou het belang van de Geldkredietbank? Wat heeft Hank Stammer nou daadwerkelijk gedaan? Ging dit boek nou over politiek of was die politiek nou de kapstok voor een spannend verhaal? Als de titel een poging tot humor is, waar is dan de humor in de rest van het boek? Wat is nou de onderliggende gedachte achter het boek? Waarom wordt D’66 omgedoopt in Liberale Democraten en bestaan de rest van de partijen wel gewoon? Was er in de jaren tachtig daadwerkelijk een vreemdgaande vrouwelijke minister of is dat helemaal verzonnen? Zit er überhaupt iets in dat op de werkelijkheid is gebaseerd of is het hele verhaal uit de dikke duim van meneer Capel gekomen?

En ondanks al die vragen heeft het boek me toch wel geraakt. Niet dat ik meteen de rest van het oeuvre van de auteur wil lezen of dat het boek nu ineens een prominente plaats in mijn boekenkast krijgt, maar het is desalniettemin een leuk boek. Vele zaken zijn gedateerd, een autotelefoon is een achterhaald iets, maar was destijds nog een ultiem gadget. De pers die nog heel goed het verschil tussen privé en zakelijk kende bestaat ook nauwelijks meer. Daarmee geeft het boek naast een leuk verhaal ook nog eens de tijdgeest goed aan. En ondanks de gedateerdheid, is veel ook weer te vertalen naar heden ten dage. De gejaagdheid van de politiek, de keuze van imago boven diepgang, we hebben het allemaal gezien het afgelopen decennium.

Mijn conclusie kan alleen maar zijn dat ik het geen goed boek vond, maar wel een leuk. En dat komt niet zo vaak voor, dus is de combinatie bijzonder.

Citaat: “De minister had een rok met split aan, waardoor ze hem handig had kunnen opstropen. Het zag er precies uit als een opname voor een pikante film. Leen Westra stond met zijn broek op zijn enkels vreselijk zijn best te doen en de minister vond het heerlijk zo te zien.” (p.111/112)

Nummer: 12-005
Titel: Goed gestemd
Auteur: Theo Capel
Taal: Nederlands
Jaar: 1986
# Pagina’s: 199 (855)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-245-1751-6

Meer:
Capel (Twitter)
Boeklog (recensie)
DBNL (over Capel)
Boekensite (recensie)

Vandaag ben ik samen met Nelly gaan wandelen in natuurgebied ‘De Steenwaard’.

Het is een natuurgebied ten noorden van Culemborg en ligt in de gemeente Houten. ‘De Steenwaard’ is een gebied wat bestaat uit uiterwaarden van de rivier Lek.

De Steenwaard, Houten weergeven op een grotere kaart

Vanuit Culemborg hebben we de veerpont genomen en meteen aan de overzijde van de Lek loop je het gebied in. Je moet hierbij over een soort van trappetjes over prikkeldraad.

Al snel zie en hoor je overal ganzen, maar de enorme hoeveelheid ontlasting van de ganzen geeft ook aan hoeveel ganzen er zitten!

Foto: Brandganzen en Grauwe ganzen

Onderweg kom je allerlei vogels tegen:

Foto: Scholekster en Indische gans

Foto: Grauwe gans

Foto: Meerkoeten

Foto: Kuifeenden

Foto: Futen

Foto: Boerenzwaluw

Langs de waterkant zie je ook heel veel schelpen liggen, namelijk zoetwatermosselen.

Halverwege de route is er bij het spoor (je moet hiervoor wel eerst een stuk omhoog klimmen) een uitkijkpunt gemaakt. Je hebt vanaf dit punt goed overzicht over het gehele gebied. Ideaal om met een verrekijker te gaan zitten en de vogels te bekijken!

Na het uitkijkpunt moet je onder de spoorbrug doorlopen richting het veer. Wanner je de route langs de bosrand vervolgd, kom je namelijk in een stuk van het natuurgebied wat niet toegankelijk is. Dit is ter hoogte van de spoorbrug niet aangegeven, maar wel wanneer je het gebied verlaat ter hoogte van de Veerweg, Schalkwijk.

Kijk dus goed voor je deze route gaan wandelen op deze kaart!

Het was verrassend om tijdens de route ook al een heel aantal zwaluwen te zien vliegen! Het spreekwoord zou dus eigenlijk moeten zijn: “Een aantal zwaluwen in de uiterwaarden bij Schalkwijk maakt nog geen zomer!”.

Wanneer je de pont wilt nemen naar Culemborg en je moet nog even wachten, loop dan links de uiterwaarden in. Daar heb je een mooi uitzicht op Culemborg en natuurlijk kom je daar nog allerlei vogels tegen.

Tijdens het wachten op de veerpont heb ik een mooie foto kunnen maken:

Grauwe ganzen die wegvliegen en ondertussen zie je nog 3 kopjes tussen het gras uitsteken die kijken waarom de andere ganzen wegvliegen.

Vanaf de veerpont is het ongeveer 5 km wandelen, wat het dus een korte route maakt. Maar bij goed weer is het zeker aan te raden om een mooi plekje uit te zoeken en de diverse vogels goed te bekijken. Daarnaast moet in de tweede helft van mei dit gebied vol staan met mooie planten zoals Groot streepzaad, Beemdkroon, Kleine ratelaar en Blauwe chicorei.

Dus er komt zeker een vervolg op dit gebied!

Gisteren begon in Oostenrijk de competitie weer. Daarmee is de winterstop definitief achter de rug. Vorige maand ging ik in Itter op zoek naar het voetbalveld dat ik op de plattegrond had gevonden. De laatste skidag zat er op, het was een mooie zonnige dag. Even een foto maken voor mijn serie Van der Meest, dacht ik.

Er klonk muziek vanuit het clubhuis, ik zag iemand op het besneeuwde veld. Ik begreep niet wat hij aan het doen was. In de middeleeuwen zou het een boer zijn geweest die zijn akker bezaaide. Nu stond hij op een voetbalveld, tot over zijn enkels in de sneeuw. Hij zag me lopen en kwam naar de kant van het veld. Zijn bak bijvullen, maar vooral verlegen om een praatje leek het. Nieuwsgierig als ik ben, geen probleem voor mij. Al snel begreep ik dat het dorp te klein was voor deze club. Het eerste was gefuseerd met Hopfgarten, een paar kilometer verderop. Hier speelde slechts nog ‘nachwuchs’. Jeugd dus.

Over een paar weken zou het seizoen weer beginnen, omdat er veel sneeuw was gevallen deze winter, moest hij de natuur een handje helpen. Zand/cement strooien op de sneeuw betekende niet alleen dat het sneller zou gaan smelten, ook het veld zou er beter uit te voorschijn komen. Weer wat geleerd, ik had het nog nooit gezien. Ik vertelde hem dat ik wat foto’s wilde maken, hij vond het prima en ging verder met zijn werk.

De langlaufloipes naast het veld, de bergen op de achtergrond en deze eenzame noeste kracht op het veld, het beeld vond ik schitterend. Vooral ook om te zien waar dan ook ter wereld voetbalverenigingen niet kunnen zonder vrijwilligers. Zoals deze man die een maand voordat het seizoen weer op gang komt, terwijl iedereen in het dorp nog druk bezig is met het skiseizoen, zich in het zweet werkt.

THE GREAT WAR 1914 – 1918

De Grote Oorlog, zo noemen de Britten de Eerste Wereldoorlog. Nederland was toen neutraal en misschien, dat ik daardoor slechts in grote lijnen op de hoogte was van deze oorlog. Een bezoek aan het Belgische Ieper en omgeving drukt je met je neus op de afschuwelijke werkelijkheid. Alleen daar sneuvelden 185.000 militairen van het Britse Gemenebest: Britten, Canadezen, Australiërs en Nieuw-Zeelanders. Wandelend in de omgeving kom je steeds weer de militaire begraafplaatsen tegen. Heel vaak staat er op een grafsteen “Soldier of the great war, known unto God”. Duizenden konden niet meer geïdentificeerd worden. Duizenden zijn nooit gevonden. Elk jaar worden nog dertig keer de stoffelijke resten van een gesneuvelde geborgen. Het lijkt of de oorlog er nooit eindigt.

Ieper is een knooppunt van wegen, dus van groot strategisch belang. Gedurende de gehele oorlog lag er Oostelijk van Ieper een boogvormige uitstulping in het front, de “Ypres Salient”. Aanvankelijk lag de frontlijn zo’n 5 KM Oostelijk van de stad. Tussen 1915 en 1917 was er weinig beweging in het front, maar toen konden de Geallieerden wat oprukken tot 8 KM van de stad. Bij dergelijke grote veldslagen viel 80% van de doden. Toen Rusland in 1918 capituleerde kregen de Duitsers meer manschappen tot hun beschikking en rukten ze op tot vlak voor de stad. Vanaf de heuvels schoten ze Ieper volledig aan puin. Als je in de stad bent en de “Middeleeuwse” gevels ziet, moet je je wel realiseren, dat alles na die oorlog weer is opgebouwd.

Rond de stad is een systeem van wandelknooppunten opgezet. Je kunt dus van knooppunt naar knooppunt wandelen en onderweg wordt ook steeds de route aangegeven. Dan kom je overal militaire begraafplaatsen tegen. Ze worden keurig onder houden door de “Commonwealth War Graves Commission”. Soms staat er namen op de identieke grafstenen en ook de leeftijd, vaak heel jong. De doden werden , als dat kon,  dichtbij de plek begraven, waar ze gesneuveld waren. Na de oorlog is daar enige orde in gebracht. Enkele keren lazen we, dat de begraafplaats zo zeer onder vuur had gelegen, dat de afzonderlijke lichamen niet meer te onderscheiden waren. Dan was er bijvoorbeeld een ring van grafstenen opgericht. Het maakt je wel stil. Ergens ligt de spoorlijn Ieper – Komen in een doorgraving. Van de weggegraven grond waren twee heuvels gemaakt. Heuvel 60 werd eerst door de Duitsers ondermijnd, waarna ze een springlading lieten ontploffen. Zo konden ze de heuvel veroveren. Een Australisch mijnwerkerskorps deed hetzelfde, maar nog grondiger. Nu nog ziet de heuvel eruit als een soort maanlandschap met grote en kleine kraters. Aan de andere kant van de spoorlijn werd een heuvel door de Britten met zo ‘n kolossale springlading opgeblazen, dat er een krater ontstond van 80 M doorsnede en 15,5 M diep, die er nog steeds te zien is. Hier en daar vind je ook informatiepanelen met bijvoorbeeld een foto van de situatie bij het eind van de oorlog. Nu is het een vriendelijk landschap van bos en weide, toen een verwoest bos.

Er is een sterke opleving van de belangstelling voor dit voormalige oorlogsgebied. We zagen Britse bussen van de ene naar de andere begraafplaats rijden. We kwamen scholieren tegen, die als wij de wandelroutes volgden. Het meeste indruk maakt toch de dagelijkse “Last Post” bij de Menen Poort. Deze moderne poort aan de oostzijde van de oude stad is door de Britten gebouwd als een kolossaal gedachtenismonument voor al die 54.000 Gemenebestmilitairen, waarvan de stoffelijke overschotten nooit gevonden zijn. Hun namen staan in de muren van de poort gebeiteld. Elke avond verzamelen zich honderden mensen van alle leeftijden, heel veel scholieren en studenten om te luisteren naar het blazen van de Last Post en vervolgens hun kransen, bloemen of kruisjes bij het monument te plaatsen. Zo wordt ook de jonge generatie doordrongen van het inzicht hoe dwaas en hoe verschrikkelijk oorlog kan zijn. Opdat wij nooit vergeten!

Jaargang 5, Nr. 208.

Op 24 maart kwamen 71 mensen naar de IJ-kantine. Het was geweldig weer, mooi weer om op het terras van de IJ-kantine plaats te nemen en heerlijk te genieten van het uitzicht en de eerste zonnestralen te verwelkomen. Deze mensen gingen niet zitten, ze kwamen voor de schoonmaak actie “Wees erbij, maak schoon dat IJ!”.

In drie uur tijd zijn er 104 grote vuilniszakken gevuld met allerlei vuil: schoenen, paraplu’s, aanstekers, emmers, dekzeilen, een faxmachine maar vooral heel veel plastic! Plastic dat anders de kans had gekregen zich te voegen bij de Plastic Soep in de oceanen. De soep die we onze kinderen voorzetten; vissen en vogels zien het aan voor voedsel en zo komen alle giftige stofjes in en aan het plastic (pesticiden, die ook steeds meer in de oceanen voorkomen, plakken als het ware aan het plastic vast) in de voedselketen.

Hieronder een impressie van de dag. Gefilmd door Ward ten Voorde

.

Mijn bedank-toespraak waarin ik vertel over de “Keep it Clean day” waarop Nederland in één dag wardt schoon gemaakt naar voorbeeld van de actie van “Let’s do it” in 2008 in Estland (zie hier het filmpje daarover).

En hier een foto van Anne Haffmans en mij van de berg afval die drie uur eerder nog langs het IJ lag:

Heel veel dank aan iedereen die meegewerkt heeft, en ook aan de sponsoren:
De IJ-kantine en stadsdeel Amsterdam-Noord die de borrel met hapjes na afloop mogelijk maakten. Amsterdam Noord die ons ook voorzag van grijpstokken, zakhouders en handschoenen. En WorkCycles die ons de bakfietsen uitleende.

Opgeruimde groet,
Anne Haffmans en Peter Smith

Hard Gras 74. De zonen van Jan.

Mooie foto op de voorkant van Geret en Youri. Zij gaven deel 74 de titel. In het eerste verhaal vertellen zij over vader Jan, wie beter dan de specialist in Vader & Zoon-verhalen dan Hugo Borst kan zich met zo’n verhaal bemoeien.

Verder verhalen van Janneke van der Horst (erg goed stuk over hoe moeilijk het is om zo maar een voetballer te benaderen voor een interview) en Frank Heinen (goede geschiedschrijving over een Vlaamse arbiter in de jaren dertig), vaste medewerkers, altijd goed voor degelijke kwaliteit. Herman Brusselmans doet gelukkig ook weer eens mee, hij mag over de Belgische trainer van FC Twente (van dat moment) schrijven.

Mijn favoriet van deze aflevering is het verhaal van Jan Luitzen over ‘Zwarte Lowie’, een Zuid Afrikaanse doelman, waarschijnlijk de eerste kleurling in het Nederlands voetbal. Prachtig project, had ik zelf willen schrijven. Archieven doorspitten, mensen interviewen, even naar de andere kant van de wereld vliegen en dan alles netjes op een rijtje zetten, en dat nog goed leesbaar ook. Ik ben jaloers.

Ook een voorpublicatie uit het boek van Hugo Borst (waarom ik van Sparta hou en Aad de Mos haat) is leuk om te lezen. Al ben ik niet zo’n fan van voorpublicaties in Hard Gras. Als het echt interessant is, wil ik het complete verhaal lezen, niet een stukje en dan ooit de rest. Een eerste ‘draft’ is veel interessanter, of een ‘weggesneden stuk’. Maar dat is slechts mijn mening.

Citaat: “Dat Achmed heeft hij hier erbij gekregen. Ik vind dat fantastisch klinken: Achmed Luciano de Abreu. Een combinatie van gillende minaretten en samba. Of van ramadan en carnaval. Ik prevel de naam al een tijdje voor me uit. Ik verheug me erg op de nieuwe buurman.” (p.98)

Nummer: 12-002
Titel: Hard Gras 74. De zonen van Jan
Auteur: Diversen (Judith Spiegel, Jan Luitzen, Niels Posthumus, Sander de Vaan, Wessel Penning e.a.)
Taal: Nederlands
Jaar: 2010
# Pagina’s: 112 (202)
Categorie: Sport (Voetbal)
ISBN: 978 90 468 0815 3

Meer:
73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20

Theseus is een held uit de Griekse mythologie. Je kunt hem vergelijken met de moderne superhelden als Superman. Zijn bekendste daad was het doden van de Minotaurus. Koning Minos van Kreta dreigde met oorlog met Athene. Deze kon alleen voorkomen worden als er om de zeven jaar veertien jongeren, zeven jongens en zeven meisjes, liet overvaren als voedsel voor de Minotaurus. Theseus was een van deze jongeren. Zijn doel was de Minotaurus te doden en de andere jongeren te redden. Hij werd op Kreta verliefd op de koningsdochter Ariadne. Zij gaf de draad van Ariadne en een zwaard. Theseus dood de Minotaurus en weet te ontsnappen uit het labyrint.
De naam van Theseus is ook verbonden aan een paradox uit de filosofie. Deze paradox heeft betrekking op de vraag of een object hetzelfde blijft als je alle onderdelen waar dit object uit bestaat vervangt door andere onderdelen. De paradox komen we tegen bij Plutarchus die hem in de eerst eeuw na christus heeft opgetekend. Hij vroeg zich of of een schip waarbij alle houten onderdelen waren vervangen nog steeds hetzelfde schip was. Eerder werd deze paradox al besproken door filosofen als Heraclitus, Socrates en Plato. Het heeft dus oude papieren binnen de filosofie. Later komen we hem ook tegen bij denkers als Thomas Hobbes en John Locke. Het is een model binnen de filosofie voor de vraag of iets hetzelfde blijft of toch iets anders is geworden.
Plutarchus vroeg zich af of een schip hetzelfde blijft als het stukje bij beetje vervangen wordt. Hobbes maakte de paradox nog wat moeilijker.. Wat als de oorspronkelijke planken verzamelt worden en er een tweede schip wordt gebouwd. Welk schip is dan het originele schip van Theseus?
John Locke bedacht een variant met een sok. Stel je hebt een favoriet paar sokken. Je bent zo aan deze sokken gehecht dat je ze niet weg wilt gooien. Nu zit er in een van deze sokken een gat. Je besluit dit gat te stoppen. De sok blijft doorslijten en je stopt het ene gat na het andere. Zou je nog steeds van dezelfde sok kunnen spreken als al het oorspronkelijke materiaal was vervangen?
Hoe zit het nu met deze paradox? Stel dat Theseus aan het varen is en hij vervangt onderweg een plank. Iedereen zal het er mee eens zijn dat we dan nog steeds spreken van hetzelfde schip. Er moeten onderweg echter steeds meer planken vervangen worden. Een schip moet onderhouden worden en er slijt nog wel eens wat. Op het moment dat Theseus de haven binnen vaart, zijn alle planken vervangen. Is het schip dat aankomt dan nog hetzelfde schip als het schip dat vertrok? Is er een moment aan te wijzen waarop het schip van Theseus niet meer hetzelfde schip was? Stel dat het schip uit honderd planken bestond. Je zou kunnen besluiten dat het schip niet meer hetzlefde was als het voor de helft was vervangen. Klopt dit wel? Was het dan niet meer hetzelfde schip nadat de vijftigste plank was vervangen? Dat lijkt willekeurig. Waarom niet pas bij de eenenvijftigste plank of al bij de negenenveertigste. Was het nog hetzelfde schip toen er zevenenveertig planken waren vervangen? Je zou kunnen besluiten dat je wel degelijk moet spreken van een ander schip, telkens als er een plank is vervangen. Natuurlijk, elk nieuw schip lijkt erg veel op het vorige schip, maar het is toch een ander schip. Je hebt gewoon een serie bijna identieke schepen. Dat is een consequente en niet willekeurige oplossing. Het zou wel betekenen dat niets hetzelfde blijft door de tijd heen. Bij heel veel dingen worden er onderdelen vervangen in de loop van de tijd. Dat gaat niet alleen op voor schepen maar ook voor vliegtuigen, auto's, planten, dieren en mensen. Elke cel in ons lichaam wordt gedurende ons leven meerdere keren vervangen door andere cellen. Toch zouden we niet willen zeggen dat we nu daardoor een ander mens zijn geworden. We blijven toch dezelfde persoon. We hebben een identiteit door de tijd heen. Als je de redenatie volgt dat je moet spreken van een ander schip als er een plank is vervangen, dan moet je ook spreken van een ander mens als iemand een kunstheup heeft gekregen. Dat lijkt me toch aardig absurd.
Een andere oplossing zou de theorie van de temporele (tijdelijke) delen zijn. Zoals een schip ruimtelijke delen heeft, zo heeft een schip volgens deze theorie ook tijdelijke delen. Als ik een foto zie van het stadhuis van Leiden die gemaakt is op 15 maart 2012, dan, zie ik volgens deze theorie niet het gehele stadhuis, maar slechts een deel ervan. Ik zie slechts het '15 maart 2012 deel'. Een dergelijk deel noemen we dan een 'temporeel' ofwel tijdelijk deel. Als we op de eerste dag van de vaart een plank vervangen, is het schip dan na de eerste dag een ander schip? Volgens deze theorie is dat niet het geval. We hebben slechts het dag1 deel van de plank vervangen, maar niet dag2 deel, het dag3 deel, het dag4 deel etc. Wat we 'het schip van Theseus' noemen is in deze theorie niets anders dan de verzameling van alle temporele delen. Die verandert nooit. Het schip is de verzameling. Op deze manier beschouwd heeft het schip een identiteit door de tijd heen.
Het blijft een beetje raar dat er nooit wat verandert. De verzameling verandert nooit dus verandert het schip nooit. Hoe vaak je ook planken vervangt, het schip blijft hetzelfde. Dat kan natuurlijk niet kloppen. Sommigen noemen deze theorie daarom zelfs idioot. Daar kan ik het alleen maar me eens zijn.
We kunnen natuurlijk ook zeggen dat het ons niet uitmaakt wat het ware schip van Theseus is, zolang je er maar mee kan doen wat je wilt. In het geval van Theseus naar Kreta varen om de Minotaurus te verslaan. Misschien kunnen we het schip zelfs wel verbeteren als we bepaalde onderdelen vervangen. Dit kunnen we een functionele opvatting noemen. Veel mensen zullen waarschijnlijk zo denken, en het is ongetwijfeld een opvatting die voor de alledaagse praktijk voldoet. Het is echter wel een wat oppervlakkige opvatting. De paradox wordt hier niet opgelost, maar gewoon genegeerd.
Er zijn nog vele andere manieren om tegen deze paradox aan te kijken. Er is er echter geen een die een bevredigende oplossing biedt. Het schip van Theseus zal dus voorlopig nog wel even door onze hoofden blijven varen.

Schreef ik 16 maart op deze blog nog de vraag of de PVV nou van binnenuit ineen stort, en stelde ik dat Wilders via zijn stemmenmachine PVV genaamd en/of Brinkman danwel briljant zokm, danwel oliedom:

Een spijtoptant in één van de partijen kan de gedoog-coalitie er niet bij gebruiken. Brinkman staat dus sterk in zijn wens om de PVV te democratiseren, Wilders zal dit weten en ofwel een tactiek van vertragen en uitstellen gebruiken ofwel toegeven. Echter bij de volgende verkiezingen zal Brinkman het veld moeten ruimen, dat kijkt me evident. Voor de tegenstanders van de PVV is het te hopen dat Hero dit weet en voortijdig opstapt on alleen verder te gaan. Het zal de PVV niet doen splijten maar wellicht wel de gedoog-coalitie kapot maken. Om de PVV te doen instorten zal Brinkman's claim dat er meer parlementsleden van de PVV zijn mening(en) delen bewaarheid moeten zijn. 

Vanmiddag twitterde Hero Brinkman zijn aankondiging die mijn advies lijkt op te volgen (lees je deze blog Hero? Voelde je de bui al hangen als Geert het Catshuis uit zou komen?)

Straks om 13.00 uur geef ik een persconferentie in Nieuwspoort.
— Hero Brinkman (@HeroBrinkman) March 20, 2012