Tijdens de Koude Oorlog had je zogenaamde ‘Kremlin Watchers’. Mensen die in de gaten hielden wat de Russen deden en dat vervolgens duidde. In Dronten zouden we een soort gemeentehuis, of ‘De Rede watchers’ kunnen hebben, want het is bepaald interessant als je jezelf regelmatig op de politieke wandelgangen begeeft.

Boven het college hangen donkere wolken, want wethouder Langeweg zit in de problemen. Lag er al een gat van een miljoen bij het MFG (dat op mysterieuze wijze verdwenen schijnt te zijn, maar dit ter zijde), daar kwam mogelijk nog eens 1,5 miljoen bij aan misgelopen uitkeringen op sociale zaken. Het college heeft een onderzoek bevolen en het is wachten op de uitkomsten. Maar als dat rapport slecht uitvalt voor het college heeft de wethouder een probleem.

Als er gedoe is moet je altijd nog iets beter gaan opletten wie je ziet, wat je hoort en vooral wat er niet gezegd wordt. Wat dan opvalt is dat er bij Leefbaar Swifterbant Dronten al enkele maanden een oud-gemeenteraadslid van een andere partij aanschuift bij de fractievergaderingen. Het gerucht van een politieke overstap is massief en het oud-raadslid zou een serieuze wethouders kandidaat zijn voor de Leefbaren (aldus de wandelgangen).

Nu wordt het leuk! De coalitie in Dronten bestaat uit CDA en VVD, ieder met twee wethouders en gedoogsteun van Leefbaar Swifterbant Dronten, zónder wethouder. De Leefbaren hadden geen wethouders kandidaat en kregen wethouder Langeweg vanuit het college als ‘liaison wethouder’ toegewezen.

Laat ik eens een kleine speculatie opzetten (let op: speculatie!). Stel dat het rapport over de sociale gelden slecht uitvalt voor wethouder Langeweg en deze daarop zijn politieke verantwoordelijkheid neemt en aftreedt. Dan moet er een nieuwe wethouder worden gezocht. Omdat Langeweg van het CDA is lijkt een andere CDA-er voor de hand liggend. Maar de Leefbaren hebben nog geen wethouder en nu (volgens de wandelgangverhalen) wél een kandidaat. Het zou dan niet meer dan logisch zijn dat de coalitiepartner zonder wethouder, maar nu mét kandidaat dus, de nieuwe wethouder mag leveren.

Dat zou echter betekenen dat de grootste partij in Dronten, het CDA, nog maar één wethouder heeft. De VVD als op een na grootste er twee heeft en Leefbaar haar eigen wethouder. Nu heb ik de CDA-ers hier in Dronten de laatste jaren een beetje leren kennen en ik schat zo maar eens in dat dit volslagen onacceptabel voor hen zou zijn. Tegelijk zal ook geen van de twee VVD wethouders bereid zijn af te treden omdat er een CDA-er zou moeten worden benoemd omdat die de grootste zijn. Maar dat Leefbaar een eigen wethouder zou krijgen is volstrekt terecht als ze iemand daarvoor zouden hebben.
Mij lijkt dit een mooi recept voor een knallende coalitiecrisis deze herfst in het midden van de verkiezingsstrijd voor de Tweede Kamer die ook altijd zorgt dat lokaal de verhoudingen wat scherper worden.

Van mij mag die zomervakantie zo snel mogelijk voorbij zijn, want het kan na de zomer nog wel eens buitengewoon boeiend en spannend worden in politiek Dronten!

Stadsdeel Oud-Zuid had een bomenverordening die lang tot de meest progressieve van de heel Amsterdam behoorde. Bomen kregen daarin bescherming dankzij duidelijke en strenge criteria waaraan een kapaanvraag moet voldoen. Niet om individuele bewoners tot last te zijn, maar juist om het publieke belang van bomen te waarborgen. En als er valide argumenten zijn voor kap van een boom, dan ook een verplichting tot herplant van een nieuwe; zodat ontgroening van de stad wordt voorkomen.

De bomenverordening van Oud-Zuid heeft zelfs model gestaan voor een ‘geharmoniseerde’ Amsterdamse verordening. Want waarom veertien verschillende – soms zeer verouderde – verordeningen per stadsdeel, als we het in de stad eens zijn over goede regels die bomen beschermen? Helaas, nu zit er in stadsdeel Zuid een bestuur dat in die vooruitstrevende verordening wil gaan hakken. Twee punten springen in het oog: 1) grotere stamomtrek voor vergunningvrij kappen van bomen; en 2) afschaffen van de herplantplicht.

Nu kan ik daar gewoon tégen zijn. Maar dat zou ik te makkelijk vinden. Op zijn minst vind ik dat ik moet begrijpen wat de beweegredenen zijn om de bomenverordening te ‘dereguleren’ – het goedpraatwoord van de huidige coalitie om je handen ergens van af te trekken.

Was er misschien een breed beleefde behoefte aan deregulering van de bomenverordening? Wie hebben die behoefte dan geuit? Welke bewoners en bedrijven smachtten naar minder regels om bomen waarvan zij kennelijk af wensten? Welke redenen zijn daarbij genoemd? En zijn de voorgestelde maatregelen inderdaad het antwoord op de geuite behoefte? Nergens wordt op deze toch relevante vragen ingegaan. Het lijkt er op dat het coalitiepartijen in stadsdeel Zuid vooral willen dereguleren om het dereguleren – of de samenleving daar nu beter van wordt of niet.

Een tweede reden – veel legitiemer – zou kunnen zijn dat het stadsdeel moet bezuinigen. In dat geval moet natuurlijk duidelijk zijn dat de oude verordening veel kosten met zich meebrengt en dat de nieuwe een stuk goedkoper is. Maar nergens stelt het het dagelijks bestuur zichzelf ook maar deze vraag, laat staan dat het een poging doet om dit inzichtelijk te maken. Dus ook hier is het speculeren naar motieven. Voor het in behandeling nemen van een kapvergunning worden leges in rekening gebracht, die – in principe – kostendekkend zijn. Kapaanvragen behandelen zal dus nauwelijks drukken op de stadsdeelbegroting. Anders is dat met de handhaving van de herplantplicht. Als mensen na het vergund vellen van een boom verzaken een nieuwe boom te planten, moet het stadsdeel dat via een bestuursrechtelijk handhavingstraject gaan afdwingen. Dat is veel gedoe. Zonder verplichting tot herplant, geen reden tot handhaving en dat scheelt geld. Hoeveel geld? Wederom: het dagelijks bestuur zegt er niets over. We weten niet wat het stadsdeel bespaart door bomen vogelvrij te verklaren.

Het lijkt blinde dereguleringsideologie, zonder enige kennis van de gevolgen. Dereguleren omdat het kan, niet omdat het moet. Namens GroenLinks heb ik daarom maar vragen gesteld om zicht te krijgen in de gevolgen – inzicht dat een dagelijks bestuur behoort te geven vóórdat het de raad vraagt iets te besluiten.

Geachte lezer. Bent u een vrouw, lees dan A. Bent u een man, lees dan B.

• A: dames, het is kennelijk toch nog nodig dat wij extra aandacht besteden aan onze overtuigingskracht. Duidelijke taal, geen gedoe, zeg wat je wil, onderhandel strak. We leven toch niet meer in de jaren 50, hoe spijtig veel retropolitici (mannen, dat weer wel) dat ook vinden.
• B: nou, eh, het zou dus eigenlijk best wel leuk zijn als je ook een beetje vindt wat ik zeg, nou, dus dat jullie ook een beetje doen wat wij willen.

Twitternieuws, opgedoken door de debattrainers van Debatrix, uit een onderzoek van Linda. L. Carli. Zij ontdekte dat vrouwen collega-vrouwen overtuigen met krachtige taal, maar mannen door krachteloze taal. Met stopwoordjes en afzwakkingen. Een onderzoek uit 1990, blijkt uit de voetnoot. Zouden mannen in die 22 jaar sinds het verschijnen van het onderzoek niets bijgeleerd hebben?

Daarover kon ik zo snel niets vinden. En dan nog: moeten vrouwen daarom het blondje uithangen? Wat een onzin zeg. Het is 2012. Laten we niets verkleinen of afzwakken. Geen zinnen, geen woorden, en zeker niet onszelf.

Geachte lezer. Bent u een vrouw, lees dan A. Bent u een man, lees dan B.

• A: dames, het is kennelijk toch nog nodig dat wij extra aandacht besteden aan onze overtuigingskracht. Duidelijke taal, geen gedoe, zeg wat je wil, onderhandel strak. We leven toch niet meer in de jaren 50, hoe spijtig veel retropolitici (mannen, dat weer wel) dat ook vinden.
• B: nou, eh, het zou dus eigenlijk best wel leuk zijn als je ook een beetje vindt wat ik zeg, nou, dus dat jullie ook een beetje doen wat wij willen.

Twitternieuws, opgedoken door de debattrainers van Debatrix, uit een onderzoek van Linda. L. Carli. Zij ontdekte dat vrouwen collega-vrouwen overtuigen met krachtige taal, maar mannen door krachteloze taal. Met stopwoordjes en afzwakkingen. Een onderzoek uit 1990, blijkt uit de voetnoot. Zouden mannen in die 22 jaar sinds het verschijnen van het onderzoek niets bijgeleerd hebben?

Daarover kon ik zo snel niets vinden. En dan nog: moeten vrouwen daarom het blondje uithangen? Wat een onzin zeg. Het is 2012. Laten we niets verkleinen of afzwakken. Geen zinnen, geen woorden, en zeker niet onszelf.

Vandaag is het advies van de Alderstafel naar buiten gebracht over de toekomstige uitbreidingen van de Luchthaven Lelystad. Een adviestafel onder leiding van oud-minister Hans Alders, die een door de regio gedragen advies aan het kabinet moet geven dat zal leiden tot het afwikkelen van 3,5 miljoen passagiers op Lelystad in 2020.

Nu is er wat merkwaardigs aan de hand. De luchthaven is van Schiphol en de Lelystad Airport die de luchthaven exploiteert is een 100% dochter van de Schiphol Group. Dus eigenaar en uitbater zijn dezelfde. Toch wil de uitbater van alles waar de eigenaar niet warm voor lijkt te willen lopen en dat maakt het gedoe rond de luchthaven nogal verwarrend.

Schiphol bereikt de grenzen van de groei en ziet haar rol als ‘mainport en netwerkfunctie’ als het meest belangrijke. Dat wil zeggen dat er vooral internationale overstappen op de luchthaven worden afgehandeld en het grootste deel van de passagiers niet in Nederland hoeft te zijn. Daarnaast zijn er natuurlijk ook Nederlandse reizigers die met chartervluchten op vakantie gaan. Deze vakantievluchten zijn voor Schiphol niet zo interessant en daarom willen ze deze naar de regionale luchthavens als Eindhoven en Lelystad uitplaatsen.

Maar voorlopig, zeker met de huidige economische crisis, is er nog voldoende ruimte op Schiphol en als het daar ‘vol’ is zal eerst uitplaatsing naar Eindhoven plaats vinden.

Kortom, wie wil er nu eigenlijk dat er iets gaan gebeuren op Lelystad? Want Schiphol geeft al jaren niet die signalen. Provincie Flevoland, gemeente Lelystad, Almere en het bedrijfsleven lopen echter wél warm voor een eigen Flevolandse luchthaven war het zal duidende banen gaan opleveren voor de regio als je hen moet geloven.

Wellicht is dat ook precies het punt, als je ze moet geloven. Want ik geloof niet zo in de goede bedoelingen van de bestuurders in de regio die graag een prestigieus vliegveld willen hebben.

Als je het advies leest staat er dat de werkgelegenheid niet zo heel groot zal zijn. Zo’n 400 banen per miljoen passagiers. Dat maakt met 3.5 miljoen passagiers geen duizenden banen en zorgt wel voor een aanzienlijke verslechtering van de leefomgeving, vooral in Dronten.

Het advies preekt op pagina 11 over de mogelijkheid om bij toenemende vraag van vliegbewegingen op Schiphol er een ‘inpassing’ in Lelystad kan worden gedaan “in het perspectief van het gunstige hinderprofiel van deze locatie ten opzichte van Schiphol”.
In normale mensentaal betekend dit dat het Rijk dan een inpassingsplan maakt waarop provincie en gemeente geen invloed op kunnen uitoefenen. Een plan wat de Luchthaven de mogelijkheid geeft lekker veel herrie te maken omdat er bij ons zo lekker weinig mensen wonen en die paar mensen de nu nog rust hebben kunnen best wel wat herrie gebruiken kennelijk.

Toch beseft Alders dat het draagvlak voor een ‘herriehaven’ aan het afnemen is en daarom stelt het advies op pagina 18 dat er “snel stappen moeten worden gezet in de verdere ontwikkeling van de Luchthaven Lelystad met functies die werkgelegenheid scheppen”. Dat is nodig om iedereen die roept dat die luchthaven maar een vervelend ding is de mond te kunnen snoeren met het grote voordeel dat het wel werkgelegenheid oplevert! Dus dat is heel wat waard tenslotte!

Dat het ook een risico vormt voor de biologische landbouw erkent het advies wel, maar dit zal worden gemonitord. Dat is natuurlijk volkomen onzin. Als er een grote luchthaven ligt die in bedrijf is trekken de (biologische) boeren altijd aan het kortste eind. Dat kan voor biologische boeren en de biologisch-dynamische landbouwschool Warmonderhof in Dronten ernstige gevolgen hebben en dat is natuurlijk niet te accepteren!

Kortom, het advies van de Alderstafel brengt Dronten niets anders dan herrie, stank en overlast met een verslechterende woonomgeving tot gevolg. Iedereen die tot nu toe heeft groepen dat het goed is voor de werkgelegenheid moet wakker worden zoals ons college van burgemeester en wethouders. Luchthaven Lelystad brengt Dronten enkel ellende en dat moeten we zien te voorkomen!

Vorige week liep ik een dag stage bij Iriszorg, een instelling die werkt voor en met mensen aan de onderkant van de samenleving. Mensen die verslaafd zijn (geweest), dakloos waren of om andere redenen zoals een crimineel verleden, grote schulden of ouderschap op hele jonge leeftijd, niet in staat zijn (volledig) zelfstandig te wonen. Ik liep mee met Wilma, als ambulant begeleider heeft zij 12 cliënten onder haar hoede. 12 Nijmegenaren dus. We bezochten er die dag vier. De stage bracht mij in zeer verschillende huiskamers. Het was een indrukwekkende ervaring om met deze mensen te spreken en te horen over de achtergrond van hun problemen. Mij viel op dat deze mensen zich openstellen voor Wilma en dat er sprake is van groot vertrouwen. Mijn aanwezigheid weerhield mensen er niet van te spreken over salaris, schulden of de meest recente lichamelijke of geestelijke ontwikkelingen. Daardoor kon ik mij een goed beeld vormen van het werk van Wilma.

Zo kwamen we bij een cliënt die verslaafd is aan alcohol, evenals haar vriend. Hun woonkamer is sterk vervuild. Telkens is er een reden (ziek, zwak, depressief, pijn, gedoe met familie) waarom een huishoudelijke klus niet gedaan kan worden. Wilma probeert hen toch aan de gang te zetten, helpt soms mee maar doet alleen iets wanneer de cliënt ook in actie komt. In deze situatie zijn het maar kleine stapjes die gezet worden. Afstemming met de huisarts en andere medische instellingen is ook erg belangrijk.

Een ander verhaal is een cliënt die zijn zaakjes eigenlijk prima op orde heeft. Is zijn woning lekker aan het opknappen en is blij met zijn baan. Maar heeft moeite met het begrijpen van brieven. En dat zijn er in zijn geval nogal wat. Wilma helpt om overzicht te houden, verzoeken van instellingen (brieven terug sturen, informatie aanleveren) op te volgen en om voldoende geld op de rekening te houden. Iriszorg verzorgt namelijk het geldbeheer. Daar kiest de cliënt vrijwillig voor dus mocht dat niet naar tevredenheid zijn dan kan hij er ieder moment mee stoppen. Wanneer deze persoon een groter sociaal netwerk zou hebben, kan de begeleiding van Wilma worden afgebouwd lijkt het.

De woonbegeleiding volgt veelal in opdracht van woningcorporaties. Zij nemen de taak op zich om ex-verslaafden of mensen met een crimineel verleden een woning te verhuren. Zodat deze mensen weer onderdeel zijn van de Nijmeegse samenleving. In principe is de begeleiding voor 1 jaar. Na dat jaar moet er zoveel structuur zijn aangebracht in de woonsituatie dat de cliënt op eigen benen verder kan. Vaak lukt dat, niet op de laatste plaats omdat andere instellingen nog in beeld blijven (bijv. thuiszorg, schuldhulpverlening etc.). Maar in sommige gevallen is het eigenlijk voor iedereen duidelijk dat een jaar veel te kort is. Sterker nog: dat er eigenlijk sprake moet zijn van permanente woonbegeleiding. Dat kost natuurlijk geld. Maar wat mij betreft is het een hele zinvolle besteding. Want zonder begeleiding kan er veel overlast ontstaan voor de omgeving. En het enige alternatief dat resteert is een kliniek of opvangplek en dat is vele malen kostbaarder dan de hulpverlening van Wilma.

Kortom: zinvol en noodzakelijk werk. Wonen lijkt zo makkelijk. Iedereen doet het. Maar voor sommige mensen gaat het niet vanzelf.

Het lijkt er op dat een ruime meerderheid van de Tweede Kamer zal besluiten dat de Koning(in) geen rol meer zal hebben in de formatie van een nieuw kabinet en de Kamer zelf de formateurs zal benoemen. Hoewel ik dat vanuit oogpunt van democratisch wensdenken wel snap hoeft het van mij niet zo.

Het voordeel van een formatie waarbij de regie op het proces bij de Koning ligt is dat deze redelijk politiek neutraal mogelijke coalities kan onderzoeken en het partijpolitieke gedoe achterwege kan blijven. Van ondoorzichtig gekonkel op het Binnenhof blijf je dan gevrijwaard. Dat de gesprekken met de Koning achter gesloten deuren zijn is logisch omdat iedereen zijn wensen en eisen op tafel moet leggen en dat is politiek gevoelig. Dit is ook een reden om het bij de politiek neutrale Koning te laten.

De Koning doet verslag aan de Staten Generaal en daarmee is de transparantie weer gewaarborgd. De formateur voert namens het staatshoofd daarover een eventueel debat.

Het is nu kennelijk populair om het koningshuis ‘aan te pakken’, maar welk doel dit dienen moet is me niet zo helder. Dat de laatste formatie een zooitje was kwam eerder door dwarse politici dan door de vermeende invloed van de Koningin. Dan vind ik het wel vertrouwenwekkend dat zij de regie blijft voeren met haar 30 jaar ervaring inplaats van de voorman/vrouw van de laatste politieke modegril.

Moeizaam probeer ik me op mijn zij te positioneren als ik me bedenk dat ik dat helemaal niet kan. Ik lig voor het eerst in mijn leven in het ziekenhuis met mijn linkerbeen in een stellage. Gisterochtend werd ik geopereerd aan mijn knieschijf. Die heeft namelijk de onhebbelijke gewoonte om soms – als ik ‘m ergens tegenaan stoot of als ik m’n knie overstrek – eruit te schieten naar de buitenkant van mijn been: dan luxeert ‘ie dus. Google maar eens op ‘patella luxatie’: het is een aandoening die met name bij honden voorkomt…

Anyway, niet alleen doet zo’n luxatie gruwelijk veel pijn, maar ook kan er dan een stukje van mijn knieschijf afbreken, zoals afgelopen zomer gebeurde toen ik een yoga-oefening deed (don’t try this at home!).

De orthopeed heeft nu de pees waaraan mijn knieschijf is bevestigd op mijn onderbeen losgedecoupeerzaagd en iets verder op mijn onderbeen vastgeschroefd. Ook heeft ‘ie een stukje van mijn hamstring uit mijn bovenbeen gehaald om daarmee een extra verbinding te maken tussen m’n knieschijf en mijn bovenbeen: dat zou ‘m voortaan netjes op zijn plek moeten houden.

De operatie was geen pretje: ik had een ruggenprik maar ging tegen het eind toch voelen dat men in me zat te zagen en te beitelen, dus toen heb ik alsnog narcose gekregen. Ook daarna, op de Vercouver (de uitslaapkamer, waar mijn beide ouders werken die super goed voor me gezorgd hebben) en de afdeling had ik veel pijn. Ik dacht dat ik wel snel een wandelingetje kon maken, maar voorlopig staan m’n krukken ongebruikt in de hoek.

Vanavond mag ik naar huis, alwaar ik op één of andere manier mijn vier trappen moet zien op te komen. Dan zit ik acht weken in het gips, waarna ik drie maanden moet revalideren. Hoewel het allemaal pijnlijk en gedoe is, vind ik het toch ook wonderlijk wat men aan een mens (of een hond) kan fixen. Nu ja, in augustus ben ik weer aan de wandel, en dat is maar goed ook, want dan ga ik met M naar l’Afrique!

Moeizaam probeer ik me op mijn zij te positioneren als ik me bedenk dat ik dat helemaal niet kan. Ik lig voor het eerst in mijn leven in het ziekenhuis met mijn linkerbeen in een stellage. Gisterochtend werd ik geopereerd aan mijn knieschijf. Die heeft namelijk de onhebbelijke gewoonte om soms – als ik ‘m ergens tegenaan stoot of als ik m’n knie overstrek – eruit te schieten naar de buitenkant van mijn been: dan luxeert ‘ie dus. Google maar eens op ‘patella luxatie’: het is een aandoening die met name bij honden voorkomt…

Anyway, niet alleen doet zo’n luxatie gruwelijk veel pijn, maar ook kan er dan een stukje van mijn knieschijf afbreken, zoals afgelopen zomer gebeurde toen ik een yoga-oefening deed (don’t try this at home!).

De orthopeed heeft nu de pees waaraan mijn knieschijf is bevestigd op mijn onderbeen losgedecoupeerzaagd en iets verder op mijn onderbeen vastgeschroefd. Ook heeft ‘ie een stukje van mijn hamstring uit mijn bovenbeen gehaald om daarmee een extra verbinding te maken tussen m’n knieschijf en mijn bovenbeen: dat zou ‘m voortaan netjes op zijn plek moeten houden.

De operatie was geen pretje: ik had een ruggenprik maar ging tegen het eind toch voelen dat men in me zat te zagen en te beitelen, dus toen heb ik alsnog narcose gekregen. Ook daarna, op de Vercouver (de uitslaapkamer, waar mijn beide ouders werken die super goed voor me gezorgd hebben) en de afdeling had ik veel pijn. Ik dacht dat ik wel snel een wandelingetje kon maken, maar voorlopig staan m’n krukken ongebruikt in de hoek.

Vanavond mag ik naar huis, alwaar ik op één of andere manier mijn vier trappen moet zien op te komen. Dan zit ik acht weken in het gips, waarna ik drie maanden moet revalideren. Hoewel het allemaal pijnlijk en gedoe is, vind ik het toch ook wonderlijk wat men aan een mens (of een hond) kan fixen. Nu ja, in augustus ben ik weer aan de wandel, en dat is maar goed ook, want dan ga ik met M naar l’Afrique!

Mijn ik, zit in mijn hoofd. De rest van mijn lijf is een beetje een lastig aanhangsel. Dat moet je verzorgen, kost moeite, is gedoe. Natuurlijk heb je ook wel pret van zo’n lichaam, maar niet voor...

[[ This is a content summary only. Visit my website for full links, other content, and more! ]]

Job Cohen heeft het niet verdiend, maar krijgt het wel: de zwartepiet. Daar kun je als leider de schouders over ophalen of stellen, zoals hij gisteren deed, dat de partij oppositie voert onder zijn leiding, maar wat in het oog zit wrijf je er niet snel uit. In de momenten dat Job zijn ogen sluit beseft hij ongetwijfeld dat zijn positie precair is. Daar is hij kundig bestuurder genoeg voor. Aan de andere kant, hoe langer mensen topposities bekleden hoe schraler het zelfinzicht. Job had de koelheid moeten hebben om na de verloren formatie te zeggen: `Nu stap ik opzij. Ik zou een goede PvdA-premier zijn geweest, maar de oppositierol vraagt een andere stijl.’ Had hij die zelfkennis getoond dan had dat hem en de PvdA vast veel gedoe bespaard. Het had hem ook de allure gegeven van een staatsman, ironisch genoeg juist de drijfveer van Wouter Bos om hem naar voren te schuiven. Cohen heeft die kans jammerlijk gemist.

Dit lijkt dan toch wat in tegenspraak met mijn bewering dat de zwartepiet onverdiend is. Dat is ook zo voor wie het van wat grotere afstand bekijkt. Dat de PvdA inhoudelijk niet erg koersvast is, is al vele jaren zichtbaar. In de fragmentatie van visies en standpunten wordt dan weer eens gebogen naar arbeideristische roots en dan weer eens naar de hardwerkende middengroepen. Je kunt het Cohen niet aanwrijven dat hij niet direct de nieuwe koers kon vertellen, die was er namelijk niet. Kiezers hebben tegenwoordig weinig geduld meer. Bevalt het ze niet, dan winkelen ze verder. De PvdA had en heeft het verhaal niet om kiezers stevig vast te houden.

Cohen is de verteller van dat gefragmenteerde PvdA-verhaal. En dat doet hij niet goed. Hij is te veel de bestuurder die met door beleidsproces geboetseerde voorstellen naar buiten trad. Natuurlijk soms vergezeld door een pakkende quote, maar die was ruim vantevoren bedacht. Dat is echter totaal wat anders dan oppositie voeren. Dan moet je uitgaan van ongerijmdheden, het realisme durven loslaten en meer bezig zijn met je eigen belang dan het algemeen belang. Vermoedelijk allemaal taaie of onverteerbare opgaven voor Job Cohen.

Nou ja, laat ik mijzelf dan corrigeren: het is deels onverdiend. En het meest zwarte is dat het ook niet meer te veranderen is. Die zelfkennis had Agnes Kant wel. Job Cohen hamert sinds zijn start dat men zal inzien hoe fatsoenlijk en onkreukbaar hij is. Alsof dat de heimelijke queeste van de PvdA-stemmer is. Alsof die bij het ontdekken van de authenticiteit van Job ontroerd denkt: ja, zo ken ik mijn partij weer. Dit is natuurlijk een mal beeld, een spook die Cohen of een slechte adviseur heeft opgeroepen en najaagt. Net als bij Agnes Kant gloort er inmiddels voor Cohen geen licht meer op verbetering. Droevig voor hem persoonlijk, maar waar. Hij is, zonder respectloos te willen zijn, een oud plakbandje waar de lijmstof geheel van verdroogd is. Hij zweeft naast zijn partij en kiezers maar waait niet weg. Nog niet. Dat er een windvlaag komt staat vast, alleen wie blaast?

Wellicht is dat de beste conclusie na het congres van afgelopen zaterdag, GroenLinks gaat weer doen wat in haar slogan staat: zin hebben in de toekomst. Want hoewel je de indruk zou krijgen in de dagen vooraf, was er bepaald geen crisisstemming op het congres zelf. Kunduz lag en ligt moeilijk. Maar (en nu spreek ik voor mijzelf) het overtuigende optreden van Kathalijne Buitenweg en (vooral) Ineke van Gent hebben me er toe bewogen steun te geven aan de motie die heel helder vast legt wat het congres wel en niet goed vindt, maar de missie niet te beëindigen. Het huidige mandaat blijft gehandhaafd, maar het GroenLinks congres sluit daarbij wel vier mogelijke uitbreidingen uit:

• training van grenspolitie 
• training van het middenkader 
• training van politie uit andere provincies 
• trainen van trainers

Mariko Peters vertaalde dit dat alle mogelijkheden die binnen het mandaat staan ook behouden blijven en kon er ‘op die manier wel mee leven’. Mijn advies aan de fractie zou zijn de vier genoemde punten echt met huid en haar te verdedigen, want het congres was in haar stemming hier zeer duidelijk over.

Maar wat vooral toch op viel is dat we de somberheid voorbij willen. ‘Er is leven na Kunduz’ werd meer dan eens gesteld. Dat is goed en laten we het nu weer hebben over de dingen die voor ons als GroenLinks even zo belangrijk zijn als oorlog en vrede: een groene en sociale samenleving, hier en elders in de wereld.

De opvolger van partijvoorzitter Henk Nijhof is ook verkozen en laat ik eerlijk zijn: het liefste had ik gewoon op Henk gestemd. Maar het is Heleen Weening geworden. Zij won haar verkiezing op het congres onder andere met de toezegging dat ze voorafgaande aan grote besluiten éérst een consultatie in de partij zou gaan organiseren en kreeg daarvoor (na alle gedoe rond Kunduz) veel applaus.

Ik ben buitengewoon benieuwd hoe dat vorm gaat krijgen de komende 3 jaar. Want de partijvoorzitter is de Tweede Kamerfractie niet. Het Kunduz besluit was dat wel en er was geen tijd en geen ruimte voor een partijbrede consultatie vooraf. Daarbij staat de missie in ons verkiezingsprogramma en heeft de Kamerfractie een eigen mandaat. Om maar een paar voorbeelden te noemen waarom er geen partijbrede consultatie kón worden gehouden vooraf gaande aan Kunduz. Daarmee vond ik dit een wat bijzondere belofte, maar laat ik gewoon afwachten hoe dit haar beslag krijgt. Ik wens Heleen in ieder geval heel veel succes!

Wellicht is dat de beste conclusie na het congres van afgelopen zaterdag, GroenLinks gaat weer doen wat in haar slogan staat: zin hebben in de toekomst. Want hoewel je de indruk zou krijgen in de dagen vooraf, was er bepaald geen crisisstemming op het congres zelf. Kunduz lag en ligt moeilijk. Maar (en nu spreek ik voor mijzelf) het overtuigende optreden van Kathalijne Buitenweg en (vooral) Ineke van Gent hebben me er toe bewogen steun te geven aan de motie die heel helder vast legt wat het congres wel en niet goed vindt, maar de missie niet te beëindigen. Het huidige mandaat blijft gehandhaafd, maar het GroenLinks congres sluit daarbij wel vier mogelijke uitbreidingen uit:

• training van grenspolitie 
• training van het middenkader 
• training van politie uit andere provincies 
• trainen van trainers

Mariko Peters vertaalde dit dat alle mogelijkheden die binnen het mandaat staan ook behouden blijven en kon er ‘op die manier wel mee leven’. Mijn advies aan de fractie zou zijn de vier genoemde punten echt met huid en haar te verdedigen, want het congres was in haar stemming hier zeer duidelijk over.

Maar wat vooral toch op viel is dat we de somberheid voorbij willen. ‘Er is leven na Kunduz’ werd meer dan eens gesteld. Dat is goed en laten we het nu weer hebben over de dingen die voor ons als GroenLinks even zo belangrijk zijn als oorlog en vrede: een groene en sociale samenleving, hier en elders in de wereld.

De opvolger van partijvoorzitter Henk Nijhof is ook verkozen en laat ik eerlijk zijn: het liefste had ik gewoon op Henk gestemd. Maar het is Heleen Weening geworden. Zij won haar verkiezing op het congres onder andere met de toezegging dat ze voorafgaande aan grote besluiten éérst een consultatie in de partij zou gaan organiseren en kreeg daarvoor (na alle gedoe rond Kunduz) veel applaus.

Ik ben buitengewoon benieuwd hoe dat vorm gaat krijgen de komende 3 jaar. Want de partijvoorzitter is de Tweede Kamerfractie niet. Het Kunduz besluit was dat wel en er was geen tijd en geen ruimte voor een partijbrede consultatie vooraf. Daarbij staat de missie in ons verkiezingsprogramma en heeft de Kamerfractie een eigen mandaat. Om maar een paar voorbeelden te noemen waarom er geen partijbrede consultatie kón worden gehouden vooraf gaande aan Kunduz. Daarmee vond ik dit een wat bijzondere belofte, maar laat ik gewoon afwachten hoe dit haar beslag krijgt. Ik wens Heleen in ieder geval heel veel succes!

De in Iran geboren columniste Ferdows Kazemi sprak onlangs in de Volkskrant haar afkeuring uit over Hans Teeuwen, die op het toneel zijn seksuele fantasie met de koningin verbeelde en daarmee de vrouw als lustobject neerzette. Ik had op deze plaats Ferdows tot nadenken willen stemmen met een vlammend betoog voor de vrouw als lustobject, door voor eens en altijd duidelijk te maken dat de mensheid zonder het fenomeen lustobject niet zou bestaan. Tot ik het schrijnende relaas tegenkwam over het eenjarige dochtertje van haar stervende zus. Ferdows heeft zich na de dood van deze zus en met instemming van de Iraanse vader over het kleine meisje ontfermd en is nu 11 jaar haar pleegmoeder. In Nederland kunnen buitenlandse pleegkinderen geen Nederlandse nationaliteit krijgen. En omdat de Iraanse wetgeving adoptie van haar onderdanen in het buitenland niet toestaat, wordt dit 12-jarige de facto Nederlandse meisje, net als Mauro met uitzetting bedreigd. Waar zijn wij in dit land in vredesnaam mee bezig! Laat dit gedoe waar iedere Nederlander zich ten diepste voor behoort te schamen onmiddellijk ophouden en geef kinderen als Mauro en dit meisje een normaal leven verdomme! Maar Ferdows, gun jouw meisje dan ook dat ze een normaal lustobject mag zijn.

Heb je wel eens het gevoel gehad dat de grond je te heet onder de voeten werd? Ik wel.

December was hectisch. Ik werkte tachtig uur per week aan mijn project en dan ook nog in de winkel voor de financiën. Ik zorgde dat alles in orde was voor mijn vertrek naar Oslo. Ik had geen tijd meer voor ontspanning, haalde toch zeker een nacht per week door vanwege de hoeveelheid werk. De deadlines. Die stonden vast. En ik haalde mijn deadlines. Drie presentaties, een in Londen, een in Amsterdam, een in Leiden. Een eindversie van de scriptie over het onderzoek waaraan ik tien maanden heb gewerkt. Geen tijd voor veel dingen die mijn leeftijdgenoten doen. Geen tijd om een boek te lezen. Zelfs geen tijd om mijn blog bij te werken.

Ik voelde hoe de Nederlandse bodem mijn voeten schroeide. Ik probeerde de brand te blussen zonder brandslang in de buurt. Ik probeerde de vloer de dweilen met de kraan open. Daar bovenop kwamen nog enkele valse beschuldigingen. Sommige mensen zijn mijn slachtoffer, schijnbaar. Ik schijn de boel te belazeren. Ik trok het niet meer. Het vuur wakkerde aan. Ik moest afkoelen.

Naar het Noorden. Sneeuw en ijs. Mijn eigen therapie. Een afstudeerproject. Bossen vlak bij mijn woning. Afstand nemen. Herstel van wonden. Rustdagen nemen. Weinig om continu afgeleid te raken. Ontstressen. Onderzoeken, lezen, schrijven of wandelen. Onbetaalbaar eten om allemaal zelf te betalen. Het negatieve geschiedenis laten worden. Negatief-geassocieerden loslaten. Sterker worden. Uitsluitend contact onderhouden met mensen die onvoorwaardelijk om mij geven. Toekomstplannen maken. Focus.

Ik heb het voor elkaar. Het is mij gelukt naar Noorwegen te gaan. Dat heb ik zelf geregeld. Zonder me tegen te laten houden door onzinnig gedoe. Daar ben ik trots op.

IJzige Noorse bodem, breng mij rust, stilte, vrede, voorspoed.

Oslo 5 januari t/m 31 juli 2012.

Gearchiveerd onder:Schrijfsels

Het grote succes van bedrijven als SunRun, Sungevity en SolarCity is niet ongemerkt aan Nederland voorbij gaan. Deze bedrijven installeren zonnepanelen op huizen, waarbij de huiseigenaar enkel betaald voor de gebruikte energie. Eerder dit jaar lanceerde Greenchoice samen met de Zonnefabriek en Stichting DOEN al de pilot Zonvast, waarbij je zonder investering 10 zonnepanelen op je dak geïnstalleerd krijgt. De energieprijs die je betaald ligt 20 jaar vast op 23 Eurocent per kWh (inclusief belasting). Na 20 jaar worden de panelen eigendom van de huiseigenaar.

Wat doet Zonline?

Het systeem dat Greenchoice voor Zonvast gebruikte levert gemiddeld 1950 kWh per jaar op. De zonne-energie die je direct zelf hebt verbruikt reken je af op het ZonVast tarief van 23 cent. De rest levert je terug aan het net en wordt van die vaste 1950 kWh afgetrokken. Dit zelfde principe wordt gehanteerd door Zonline.

Zonline maakt daarbij gebruik van luchtfotografie in combinatie met geavanceerde rekensoftware en lijkt daarmee wel wat op Comparemysolar.nl. Hierdoor is het niet meer nodig om formulieren in te vullen, dakmetingen te verrichten en afspraken te maken met installateurs. Zonline doet alles op afstand. Het resultaat volgens Zonline:  binnen drie muiskliks een kraakheldere online offerte. Hierin staat exact aangegeven wat je bespaart en wat je milieubijdrage is.

Via Zonline hoeven zonnepanelen geen duizenden euro’s meer te kosten. Zonline werkt met partners die de panelen ‘gratis’ plaatsen en installeren. Je betaalt voor de gebruikte zonnestroom. De prijs is afhankelijk van je persoonlijke situatie en ligt tussen de 23 en 28 Eurocent per kWh. Dus geen gedoe meer met hoge startinvesteringen, die zelfs bij nieuwbouw nog steeds leiden tot het schrappen van allerlei duurzame maatregelen. De Nederlander betaald blijkbaar liever jaarlijks aan het energiebedrijf, dan eenmalig geld neer te leggen voor energie-onafhankelijkheid…

Dat daar een prijskaartje aan zit moge duidelijk zijn, of dat nu is in de vorm van een hogere energierekening of in de vorm van hogere kosten voor je zonnepanelen. Greenchoice rekent namelijk met een startinvestering van Euro 7.920 voor het systeem. Dat is beduidend meer dan je betaald als je de investering zelf doet. Wat niet wegneemt dat het een goede optie kan zijn voor mensen die op dit moment de financieringsruimte niet hebben om zonnepanelen te installeren.

Wat mist bij het aanbod van Zonline en Greenchoice is de controle op de opbrengst, daar ben je als gebruiker zelf verantwoordelijk voor. Terwijl partijen als Zon IQ, Waifer en Qurrent wel online kwaliteitscontrole voor de opbrengst van je zonnepanelen willen (gaan) bieden.

Hopenlijk brengen initiatieven als Zonline, Zonvast en de verschillende collectieve inkoopacties die momenteel lopen (zoals 123 Zonne Energie, Zonnekracht, Zon zoekt dak) daar verandering in. Zo niet, dan blijft zonne energie natuurlijk nog steeds besmettelijk

“Pijnlijk” vond wethouder Engelvaart de vragen van de GroenLinks fractie afgelopen donderdag over het potje modder gooien van het huidige college in de richting van oud-wethouder Koning over de illegale huisvesting van Polen op het terrein van de CAH in Dronten. “Maar we kunnen niet om de feiten heen” betoogde de huidige wethouder Ruimtelijke Ordening.

Het hele gedoe begon nadat enkele weken geleden bekend werd dat er plannen zijn voor een huisvesting van enkele honderden Polen (officieel buitenlandse seizoensarbeiders) op het terrein van de Christelijk Agrarisch Hogeschool (CAH) in Dronten. In de bestaande huisvesting voor buitenlandse studenten blijken al enkele jaren ‘Polen’ te zijn ondergebracht en dat is in strijd met het bestemmingsplan. Het college van burgemeester en wethouders liet weten hiervan niet op de hoogte te zijn.

Voormalig wethouder Koning stak zijn verbazing daarover niet onder stoelen of banken op twitter en kennelijk kon het huidige college dat niet over haar kant laten gaan. Dus werd er intern ‘onderzoek’ verricht en daaruit bleek dat ‘wethouder Koning op eigen houtje had geopereerd zonder het college daarvan in kennis te stellen’.

Laat ik zeggen dat het op z’n minst merkwaardig klinkt. Want de toenmalig wethouder zal zonder twijfel door zijn ambtenaren zijn geadviseerd en daarvan zijn ongetwijfeld aantekeningen en verslagen gemaakt. Dat er nu niets te vinden is komt mij als behoorlijk ongeloofwaardig over. Het college heeft de raad beloofd alles ter inzage te leggen voor de gemeenteraad en dan zullen we er zelf eens in gaan zitten spitten.

Maar zelfs als er in de verslagen niets te vinden is was de afdeling wel op de hoogte en als ambtenaren geïnformeerd zijn is het college dat ook, zo simpel werkt dat bij de overheid. Dat de huidige wethouder na anderhalf jaar er niets van wist moet hij natuurlijk niet zijn voorganger verwijten; want hij laat daarmee op z’n minst de verdenking op zich te willen duiken voor zijn verantwoordelijkheid en zo ken ik hem toch niet.

Wordt zonder twijfel vervolgd.

Via de mail kreeg ik een bestelformulier om oliebollen te bestellen en hiermee meteen een goed doel te steuen. Ik vind dit een zeer goed initiatief en wil hiervan meer mensen op de hoogte stellen om zo een extra bijdrage te leveren. Onderstaande tekst is overgenomen van het formulier. Dit formulier (link) kunt u invullen en opsturen voor de bestelling.

Geachte heer, mevrouw,

Mijn vrouw en ik zijn al een aantal jaren actief met een jongeren project onder de paraplu van Dorcas. Dit project zijn we in 2008 begonnen. Een project waarbij we veertien dagen werken met de allerarmste van Tanzania. Wij bouwen daar huisjes voor mensen die bijna in de openlucht wonen en dagelijks moeten zoeken naar eten en drinken.Scholing en medische zorg is bijna helemaal niet bereikbaar.

Wij geven een aantal mensen een beetje hoop op een betere toekomst. Daarnaast worden de jongeren in de leeftijd van 17 tot 25 jaar geconfronteerd met deze armoede. Wij vinden het voor de jongeren een geschenk, een uniee kans en wij zijn dankbaar dat wij dit kunnen en mogen doen.

Uit ervaring weten we dat de middelen die wij met allerhande acties binnenhalen om dit project te doen goed terecht komt. We zijn er zelf bij. Geen strijkstok gedoe. In augustus 2012 gaan we met jongeren uit Opmeer en Broek op Langedijk. Totaal een groep van 35 jongeren.

Wat een gedoe rondom Mauro, die inmiddels is verworden tot boegbeeld van het labiele, onpeilbare Nederlandse immigratie- en asielbeleid. Ingeburgerd en wel, een keurige jongen, zeer gehecht aan zijn pleegfamilie, die hier de dupe dreigt te worden van het egoïstische ‘regels zijn regels’ van CDA, VVD en PVV. Waar is de medemenselijkheid?
Er zitten echter wel mazen in die wet voor de groep jonge asielzoekers waartoe Mauro behoort. Bovendien is het dwaas om hem nu de deur te wijzen, geen wonder dat hij ingeburgerd is geraakt na zo veel tijd van zo een veel te lange procedure. En zou zijn biologische moeder hem überhaupt kunnen verzorgen? Wat zal hij moeten doen in Angola, waar hij niet meer dezelfde scholing kan krijgen, en waarschijnlijk heel anders en in armoede zal moeten leven? En dat alles wordt beslist door een stel egocentrische bureaucraten – Rutte, Leers, Wilders om er maar een stel te noemen. Die bepalen simpelweg het leven van jongeren zoals Mauro, want ‘regels zijn regels, en het is niet persoonlijk bedoeld, Mauro!!’, hoewel zoiets zijn hele verdere leven zal bepalen. En dat soort volk, dat zich politici noemt, moet ik nog serieus gaan nemen?
Ach, Rut toch op, ivoren-torentjes-blabbermouths. Hebben jullie in jullie kleine leventjes van pluche, heerszucht en zelfmedelijden dan zo veel last van de Mauro’s in Nederland? Liggen jullie daar ‘s nachts van te klappertanden in bed? Gelukkig marginaliseert zeker het CDA zich door dit gebuig voor Gerd en Geert. De partij kent slechts twee dissidenten in de Kamer. Het CDA staat 11 zetels in de peilingen, wat ooit bijna een viervoud daarvan was, en pakt hiermee vooral zichzelf. Dit mede aangezien het feit dat de achterban, die blijkbaar niets in te brengen heeft, in meerderheid wil dat Mauro blijft.
‘Maar maak je niet druk Mauro, het is allemaal niet persoonlijk bedoeld!’

Gearchiveerd onder:Schrijfsels

Gelukkig werd er dit weekend weer eens gewonnen in de competitie. Ook nog met ruime cijfers, tegen een ploeg waarmee we het anders altijd moeilijk hebben. Het leidde de aandacht, al was het maar voor even, af van de bestuurscrisis die schijnt te woeden in en om de Arena. Met dank aan de Telegraaf (spreekbuis van Cruijff) en Parool/AD (voor het broodnodige tegengeluid) weten we hoe gezellig het eraan toe gaat in de Raad van Commissarissen. Duidelijk is in elk geval dat er nog steeds geen nieuwe technisch directeur is en dat Cruijff nog meer vertrouwelingen in de Ajax-organisatie probeert binnen te krijgen. De kern van het probleem is volgens Cruijff “dat we verschillend denken. Zij zien Ajax als een beursgenoteerd bedrijf. Ik zie Ajax als een voetbalclub.”

Het conflict tussen Cruijff en co. en de anderen is een tegenstelling die in de bestuurskunde en organisatiewetenschap klassiek is geworden: managers tegenover professionals. Het is een tegenstelling die we ook in het onderwijs, in de zorg, in het openbaar vervoer en in veel andere sectoren tegenkomen. Sommigen zijn ervan overtuigd dat je niet goed in staat bent een ziekenhuis te leiden als je niet zelf ook operaties hebt gedaan, of dat je geen goede directeur van een middelbare school kunt zijn als je niet zelf ook voor de klas hebt gestaan. Vandaar de wens van Cruijff om overal in de organisatie ‘voetbalmensen’ in managementposities aan te stellen: je kunt alleen Ajax leiding geven, als je zelf ook hebt gevoetbald. En dan het liefst op een hoger niveau dan Beenhakker, Adriaanse of Van Gaal. Managers die niet die achtergrond hebben, zouden niet snappen hoe een voetbalclub geleid moet worden en zouden ook niet snappen hoe je binnen een club professionals (trainers) tot hun recht kunt laten komen.

Maar de tegenstelling tussen bedrijf en voetbalclub is misleidend: Ajax is natuurlijk allebei. Een stervoetballer is niet meteen een goede trainer en zeker niet meteen een goede manager. Wie op cruciale functies zit in een grote organisatie met veel personeel en een miljoenenbegroting, heeft er weinig aan dat hij in een ver of minder ver verleden zo’n mooie voorzet in huis had. Een deel van Ajax is een bedrijf en moet ook als een bedrijf worden geleid. Juist managers die niet beladen zijn met te veel voetbalachtergrond kunnen de professionals op de Toekomst en in de Arena de ruimte geven om hun kwaliteiten in te zetten. Te veel voetbalkapiteins op een schip leidt alleen maar tot gedoe over de koers, voordat de boot überhaupt kan gaan varen.

In de praktijk blijkt de tegenstelling tussen managers en professionals helemaal geen tegenstelling te zijn. Eerder zijn beide groepen complementair, als ze elkaar tenminste de ruimte geven dat te doen waar elk van beiden goed in is. Ik zou hopen voor mijn cluppie dat Cruijff ooit nog eens tot dat inzicht mag komen. Dan kunnen zowel Steven ten Have als Frank de Boer hun werk doen en staan we volgend jaar weer op het Museumplein. Of op zo’n troosteloze parkeerplaats, maar het gaat om het idee…

 

Donderdag stond een uitgesteld bezoek van wethouder Staf Depla aan Woensel-Noord op het programma. Uiteraard vertrokken we samen iets te laat op de fiets richting het stadsdeel. Gedoe rond gemeentelijke websites zorgde voor de vertraging. Onderweg kon ik de wethouder bijpraten over het programma zelf. We bezoeken drie buurten en ik schets de contouren rond [...]

Er was bloed geroken, maar niet gevloeid. Dat hoort niet. Als de media een bestuurder afslachten, dan hoort die bestuurder te vertrekken, ongeacht de feiten. Gelukkig trok de gemeenteraad zich daar niets van aan gisteravond. In een ongekend waardig debat werd duidelijk dat de ruime meerderheid vertrouwen hield in de burgemeester, en niemand voelde de behoefte om een motie van wantrouwen in te dienen. In dit geval was geen besluit ook een besluit.

Wie de media had gevolgd is daar misschien verbaasd over. Wie het rapport had gelezen waarschijnlijk een stuk minder. Feitelijk was er juist gehandeld: Cornelis had geen financiëel voordeel. Een groepje enthousiaste leerlingen verbaasde zich vooral dat er zo’n drukte over was ontstaan. Maar er stond natuurlijk wel een andere belangrijke zin in het rapport: de burgemeester had de schijn van belangenverstrengeling niet expliciet gemeden. Vandaar dat daar harde woorden over vielen. Vandaar ook dat op dat punt de burgemeester diep door het stof moest. Zijn eerste reactie dat er ook de schijn van belangenverstrengeling is als je als burgemeester een brood koopt deed geen recht aan de zwaarte van de beschuldiging. Door het huis tijdens ziijn ambtstermijn te kopen in een regio waar Gouda actief is, met hulp van mensen die ook bij de projectrelatie betrokken zijn, roep je de problemen over je af – hoe open je ook verder bent met bonnetjes. Door daar spijt over te betuigen, en toe te geven dat hij dom was geweest, gaf Cornelis aan dat hij hiervan had geleerd. En dat is wat we wilden zien.

Door op dat punt toe te geven, en ook nog zijn portefeuille mondialisering neer te leggen, was voor iedereen de kou wel uit de lucht. Aangezien er verder geen persoonlijk voordeel is geweest, kon de conclusie niet anders zijn dan dat wegsturen onzin is. Dat is lastig uit te leggen als de media elkaar overschrijven zonder het rapport te lezen, en het publieke oordeel “zelfverrijking” al klaar ligt. Maar de werkelijkheid is nou eenmaal de 57 bladzijdes van het rapport, en niet wat boze kolommen in de Telegraaf.

En nu kunnen we ons weer richten op de echte problemen: de grote bezuinigingen die de crisis en dit kabinet ons opleggen, en het zoveel mogelijk behouden van de kwaliteiten van onze stad.

De voorbije algemene politieke beschouwingen waren in meerdere opzichten teleurstellend. Allereerst natuurlijk omdat in het gekrakeel, gescheld en gedoe de pijnlijke inhoud van het kabinetsbeleid onzichtbaar bleef. Maar het was ook teleurstellend voor de oppositiepartijen omdat zij zo goed als niets voor elkaar gekregen en een – op een slippertje na – soeverein optredende premier Rutte de Miljoenennota ongeschonden door de Kamer loodste. Dat kwam vooral ook doordat PVV, VVD en CDA een krachtig blok vormden bij het stemmen over de moties (zoals de analyse van Tom Louwerse laat zien). Eigenlijk leek alleen de SGP iets voor elkaar te krijgen met de toezegging van Rutte om minder te korten bij grote gezinnen.

Tegelijk stond het debat in het teken van de vraag wie nu eigenlijk de grote gedoger is. Wie nuchter naar het stemgedrag kijkt en de, ondanks alle retoriek, grote volgzaamheid van de PVV tegenover deze coalitie, kan niet anders dan constateren dat die titel toch echt aan de PVV toebehoort. Maar de discussie over het gedogen legde wel een interessante wending in de Nederlandse politiek bloot, die het gevolg is van deze minderheidsconstructie. Een wending die zichtbaar was in de steun van oppositiepartijen in wisselende samenstelling voor de Kunduzmissie, de hulp aan Griekenland en het pensioenakkoord. De crux zit er wat mij betreft dat het onderscheid met dank aan de bijzondere constructie de grens tussen oppositie en coalitie vervaagt en dat de term ‘gedogen’ slechts beperkt het nieuwe politieke speelveld karakteriseert.

Ruim vijftien jaar geleden schreven de politicologen Richard Katz en Peter Mair (helaas onlangs veel te vroeg gestorven) over de opkomst van de cartel party. Hun nog steeds actuele betoog bevat twee cruciale elementen. Het eerste is dat partijen, traditioneel gezien als de verbindende schakel tussen de burgers en de staat, in de loop van de tijd steeds meer onderdeel van de staat zijn geworden. De wens om te regeren en te profiteren van de voordelen die dit biedt, is hier in belangrijke mate verantwoordelijk voor. Maar het  heeft ook te maken met het feit dat het leeuwendeel van de inkomsten van partijen komt uit subsidiëring door de staat en steeds minder uit de bijdragen van leden. Het tweede element slaat op het kartel van partijen, dat inhoudt dat vrijwel elke partij (op een enkele extremistische uitzondering na) een potentiële regeringspartner is. Een partij kan tijdelijk tot de oppositie worden veroordeeld, maar maakt de keer daarna weer kans om mee te doen. Zoals Katz en Mair het formuleren:

… the fear of being thrown out of the office by the voters was also seen as the major incentive for politicians to be responsive to the citizenry. In the cartel model, on the other hand, none of the major parties is ever definitively ‘out’. As a result, there is an increased sense in which electoral democracy may be seen as a means by which the rulers control the ruled, rather than the other way around.

Wie het geheel aan politieke partijen, misschien met uitzondering van de SP die vooralsnog weigert deals te sluiten met het kabinet, beschouwt als een kartel, snapt ook beter waarom op specifieke onderwerpen afspraken tussen oppositie en kabinet worden gemaakt. De extra dimensie die het minderheidskabinet toevoegt is dat niet alleen van verkiezing tot verkiezing andere machtsblokken binnen het kartel ontstaan, maar ook tijdens de regeerperiode. Tegelijk kunnen de niet-regeringspartijen binnen het kartel hun onderwerpen uitzoeken om stevig van leer te trekken tegen het kabinet, wel in de wetenschap dat dat precies de punten zijn waarop PVV, VVD en CDA elkaar des te steviger vasthouden.

“Zou jij naar een coffeeshop gaan als die dichtbij school is?”, vroeg ik een (18-jarige) leerling onlangs. “Nee, veel teveel gedoe, zonde van je pauze”. Zo zie je maar, puberale luiheid is dankzij ons liberale softdrugsbeleid belangrijker dan een verboden genot. Desondanks vinden partijen als Trots op NL en het CDA dit een mooi puntje voor wat symboolpolitiek. In het regeerakkoord is afgesproken dat coffeeshops minstens 350 meter van scholen af moeten liggen. Net als de animal cops een belangrijke maatregel voor de veiligheid van ons land. Of zoiets.

Al meer dan 90% van de coffeeshops voldoet aan die norm, hoe willekeurig die ook is. In  Gouda is dat lastig (evenals vrijwel iedere andere grotere stad), want het is een compacte stad met aardig wat scholen verspreid door de stad. Meer dan 25 basisscholen en 8 middelbare scholen (en nog wat speciaal onderwijs) is die norm lastig te handhaven. Aangenomen dat er geen overlap is, heb je het over meer dan 30 maal een oppervlakte van 385.000 vierkante meter. Dan is ongeveer driekwart van Gouda verboden gebied voor coffeeshops. Al die verplaatsingen moeten natuurlijk betaald worden, en zo ben je als gemeente dus weer een hoop geld over de balk aan het gooien.

En waarvoor? Een coffeeshop in de buurt van een school maakt qua gebruikers niet uit. De minimumleeftijd is 18, dus hooguit een klein deel van de zesdeklas van het VWO kan legaal naar binnen. En als een school daar niet op handhaaft heeft de school een probleem, net als wanneer leerlingen alcohol zouden kopen in een supermarkt (dat mag al vanaf 16 – of de regering daar ook wat aan wil doen!) onder lestijd. Sluiting van coffeeshops in de buurt van scholen zorgt dan ook niet voor een afname van blowende leerlingen.

Nederland heeft juist een drugsbeleid om trots op te zijn, en effectief. In Nederland worden minder drugs gebruikt dan in andere landen met een strenger beleid. Dat is goed nieuws voor de volksgezondheid. Nederlanders behoren tot de gezondste mensen ter wereld. Onze jeugd wordt dankzij de coffeeshops niet blootgesteld aan vage straatdealers met fout spul. Laten we daar nou trots op zijn, in plaats van onze voorsprong weg te geven.

Zijn er dan geen problemen? Natuurlijk wel. Er zijn regelmatig klachten van omwonenden over parkeeroverlast rondom coffeeshops. De Wilhelminastraat is daar een bekend voorbeeld van. Maar als daar een afhaalchinees zou zitten zou je dezelfde problemen kunnen krijgen. Dat is een kwestie van handhaven. Of, als blijkt dat de eigenaar best mee wil werken aan een verhuizing, gewoon regelen dat hij ergens anders kan zitten waar de buurt minder overlast ervaart. En maak de eigenaar maar mede-verantwoordelijk voor het terugdringen van de overlast, dan zorgt hij daar wel voor.

Maar we moeten ons niet gek laten maken met symboolpolitiek uit Den Haag die de veiligheid en gezondheid van onze inwoners verslechtert, of iets onmogelijks van ons vraagt. Een norm van 350 meter is in een dichtbevolkte stad als Gouda onhaalbaar en is koren op de molen van illegale drugsdealers. In Haarlem wordt er wel nagedacht: via een keurmerk worden coffeeshops veiliger gemaakt. Dat zou ook iets voor Gouda kunnen zijn. Maar laten we beginnen met simpelweg het huidige beleid goed te handhaven, dat scheelt al veel meer problemen dan die 350 meter kan veroorzaken.

 

"Zou jij naar een coffeeshop gaan als die dichtbij school is?", vroeg ik een (18-jarige) leerling onlangs. "Nee, veel teveel gedoe, zonde van je pauze". Zo zie je maar, puberale luiheid is dankzij ons liberale softdrugsbeleid belangrijker dan een verboden genot. Desondanks vinden partijen als Trots op NL en het CDA dit een mooi puntje voor wat symboolpolitiek. In het regeerakkoord is afgesproken dat coffeeshops minstens 350 meter van scholen af moeten liggen. Net als de animal cops een belangrijke maatregel voor de veiligheid van ons land. Of zoiets.
Al meer dan 90% van de coffeeshops voldoet aan die norm, hoe willekeurig die ook is. In Gouda is dat lastig (evenals vrijwel iedere andere grotere stad), want het is een compacte stad met aardig wat scholen verspreid door de stad. Meer dan 25 basisscholen en 8 middelbare scholen (en nog wat speciaal onderwijs) is die norm lastig te handhaven. Aangenomen dat er geen overlap is, heb je het over meer dan 30 maal een oppervlakte van 385.000 vierkante meter. Dan is ongeveer driekwart van Gouda verboden gebied voor coffeeshops. Al die verplaatsingen moeten natuurlijk betaald worden, en zo ben je als gemeente dus weer een hoop geld over de balk aan het gooien.
En waarvoor? Een coffeeshop in de buurt van een school maakt qua gebruikers niet uit. De minimumleeftijd is 18, dus hooguit een klein deel van de zesdeklas van het VWO kan legaal naar binnen. En als een school daar niet op handhaaft heeft de school een probleem, net als wanneer leerlingen alcohol zouden kopen in een supermarkt (dat mag al vanaf 16 - of de regering daar ook wat aan wil doen!) onder lestijd. Sluiting van coffeeshops in de buurt van scholen zorgt dan ook niet voor een afname van blowende leerlingen.
Nederland heeft juist een drugsbeleid om trots op te zijn, en effectief. In Nederland worden minder drugs gebruikt dan in andere landen met een strenger beleid. Dat is goed nieuws voor de volksgezondheid. Nederlanders behoren tot de gezondste mensen ter wereld. Onze jeugd wordt dankzij de coffeeshops niet blootgesteld aan vage straatdealers met fout spul. Laten we daar nou trots op zijn, in plaats van onze voorsprong weg te geven.
Zijn er dan geen problemen? Natuurlijk wel. Er zijn regelmatig klachten van omwonenden over parkeeroverlast rondom coffeeshops. De Wilhelminastraat is daar een bekend voorbeeld van. Maar als daar een afhaalchinees zou zitten zou je dezelfde problemen kunnen krijgen. Dat is een kwestie van handhaven. Of, als blijkt dat de eigenaar best mee wil werken aan een verhuizing, gewoon regelen dat hij ergens anders kan zitten waar de buurt minder overlast ervaart. En maak de eigenaar maar mede-verantwoordelijk voor het terugdringen van de overlast, dan zorgt hij daar wel voor.
Maar we moeten ons niet gek laten maken met symboolpolitiek uit Den Haag die de veiligheid en gezondheid van onze inwoners verslechtert, of iets onmogelijks van ons vraagt. Een norm van 350 meter is in een dichtbevolkte stad als Gouda onhaalbaar en is koren op de molen van illegale drugsdealers. In Haarlem wordt er wel nagedacht: via een keurmerk worden coffeeshops veiliger gemaakt. Dat zou ook iets voor Gouda kunnen zijn. Maar laten we beginnen met simpelweg het huidige beleid goed te handhaven, dat scheelt al veel meer problemen dan die 350 meter kan veroorzaken.

In dit verband is op Twitter wel verwezen naar de uitspraken van oud-fractieleider Halsema over de integriteit van Kamerleden. Zij stelde dat het voor “het goed functioneren van een Kamerlid”, niet alleen geldt, “of je wel of niet strafrechtelijk veroordeeld bent.” Alleen maar verklaren dat je onschuldig bent, zoals Peters deed, lijkt in dit licht onvoldoende. Echter, Halsema zei één zin later in hetzelfde debat ook iets anders tegen Wilders:

Het siert u dat u opkomt voor uw eigen Kamerleden en dat u zich verweert op het moment dat er geen sprake is van strafrechtelijke veroordeling; daar zult u mij niet over horen.

Daarmee doelt zij op de andere kant van de medaille: wat zou een partij waard zijn als iemand bij de eerste de beste beschuldiging aan de dijk wordt gezet? Er moet toch sprake zijn van een vertrouwensrelatie tussen de partijleden – pas als dat vertrouwen wordt beschaamd doordat bepaalde feiten naar voren komen (en na controle juist blijken te zijn) moet een partij conclusies trekken. De tussentijd tussen de eerste openbaarmakingen en het moment waarop de feiten helder in kaart zijn gebracht, is bijzonder lastig. Dan moet je als partij kiezen voor een lastige, maar heldere lijn: het vertrouwen blijft, maar er moet wel duidelijkheid komen – en daar moet juist ook het betrokken Kamerlid zich voor inspannen.

Desalniettemin lijkt het of juist binnen GroenLinks het ongeloof over de mogelijke kwestie (nu en in het verleden) een dergelijke lijn te veel in de weg heeft gezeten. Er was vaak vooral vertrouwen, zonder een kritische blik. Komt dat wellicht doordat het vertrouwen van GroenLinksers in de medemens hoger is, dan in andere partijen? Van de Kamerleden weten we dit niet, maar er is wel iets te zeggen over de kiezers.

Eén van de vele vragen in het Nationaal Kiezersonderzoek (2006) is: “Vindt u over het algemeen dat de meeste mensen wel te vertrouwen zijn, of vindt u dat men niet voorzichtig genoeg kan zijn in de omgang met mensen?” Mensen worden gedwongen om voor één van deze uitersten te kiezen. Het percentage dat kiest voor de optie ‘vertrouwen’ staat, naar partij uitgesplitst, in de onderstaande grafiek weergegeven.

Al zo’n vijf jaar worden overal in het land vechtsportactiviteiten gebruikt om met name allochtone jongeren te betrekken bij sportclubs, integratie te bevorderen en sociale problemen te voorkomen. Dit kwam voort uit een programma van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de evaluatie hiervan was positief:

Zowel de harde cijfers als de inzichtgevende verhalen uit interviews en observaties laten zien dat vechtsport een belangrijke bijdrage kan leveren aan weerbaarheid, agressiebeteugeling en persoonlijke groei. Juist voor maatschappelijk kwetsbare jeugd biedt vechtsport mogelijkheden tot het verbeteren van hun psychosociale welzijn en maatschappelijke (re)integratie. Gekwalificeerde vechtsporttrainers met sportinhoudelijke én pedagogische kennis en vaardigheden vormen hierbij een sleutelrol. De opgetekende ‘harde’ en ‘zachte’ resultaten laten zien dat vechtsport geen wondermiddel is dat altijd werkt, maar tonen vooral ook de inspirerende persoonlijke én maatschappelijke beloften van vechtsport.

Ergens in maart werd bedacht om met deze ervaren organisatie in zee te gaan om probleemjongeren discipline bij te brengen op een manier die bij hun beleveniswereld aansluit. Dat past helemaal in het veiligheidsbeleid (preventie en perspectief bieden), waarbij criminelen worden bestraft maar je probeert om te voorkomen dat jongeren tot criminaliteit afglijden. Je zou het zelfs kunnen zien als een onorthodoxe maatregel. Aangezien de meeste overlast wordt veroorzaakt door Marokkaans-Nederlandse jongeren zijn die de doelgroep die prioriteit krijgt hierbij. Ook dat is beleid, en dat wordt breed gedragen – van Trots op Nederland tot en met GroenLinks.

Het NIVM (Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij) krijgt de opdracht en brengt dit eind juli naar buiten. Ook op Forum Gouda kwam het nieuws langs, waarna het een week lang stil bleef. Geen reactie, geen verontruste politici, helemaal niets. Tot het AD kopte over Marokkaanse probleemjongeren, met de melding dat het niet voor criminele jongeren bedoeld is. GeenStijl denkt “dat kan sappiger” en verzint er fietsendieven en verkrachters bij die graties naar de karate mogen. En all hell breaks loose.

Ineens worden er vragen gesteld, ineens ontploffen de Goudse twitteraccounts. Want je moet wel laten zien als politicus dat je “not amused” bent. En natuurlijk wordt er schande gesproken hierover. Dat het al op andere plekken in het land gebeurt doet er niet toe. Het gaat over Marokkanen en Gouda, dus het is totale gekte. Of het effectief is wordt al bijna niet meer gevraagd in de publieke opinie, het gaat alleen nog maar over “voor hun is het graties en voor ons niet”. En dat terwijl we moeten bezuinigen!

Om die laatste ballon maar gelijk lek te prikken: zo simpel is het niet. Ja, we moeten bezuinigen. Maar omdat veiligheid nou eenmaal een belangrijk issue is in Gouda is afgesproken dat op veiligheid niet wordt bezuinigd. In die pot geld zit bovendien nog wat geld van het Rijk dat alleen maar aan veiligheid mag worden uitgegeven, naar aanleiding van een busoverval in 2008. Dat geld kan dus niet naar armoede, zorg of de gewone sportsubsidies. Dus gaat het naar een project dat de veiligheid kan verbeteren. En ja, Marokkaans-Nederlandse jongeren hebben prioriteit omdat daar meer problemen zijn, dus dan wordt het daaraan besteed.

Ja maar, waarom voor hun gratis en niet voor mij? Ook simpel. Er gaan jaarlijks al miljoenen euro’s naar alle Goudse kinderen, via sportclubs, onderwijs, culturele instellingen, enzovoort. Het geld zit verspreid over allerlei potjes dus vergeef me dat ik het exacte bedrag niet weet, maar reken maar op tientallen tot honderden euro’s per Gouds kind (de volledige begroting is zo’n 2500 euro per Gouwenaar) voor zaken waar ieder kind gebruik van kan maken. Plus potjes als de Geld-Terug-Regeling zodat je je kind ook kan laten sporten als je niet zoveel geld hebt.

Een hoop gedoe dus om een plan dat op meerdere plaatsen voorkomt, past in ons beleid en niet ten koste gaat van de gewone Gouwenaar. Dat wordt verziekt in de media door halve waarheden, aannames en tendentieuze berichtgeving, waardoor het enige criterium waarop je dit af moet rekenen (hoe effectief is het? en zelfs Theo Krins is daar positief over) uit het oog verdwijnt. De ironie is ook dat de bevolking enerzijds vraagt om de veiligheid te verbeteren, met name waar het gaat om de problemen met Marokkaans-Nederlandse jongeren, maar als dat dan daadwerkelijk gebeurt de eerste reactie is “waarom wordt er voor hun nou wel wat gedaan?”.

Je zou er haast agressief van worden. Is daar een cursus voor?

Het is het politieke hoogtepunt van het jaar: de Voorjaarsnota. In dat document geeft de gemeenteraad de kaders aan van de begroting: waar moet geld bij, waar kan geld af, en wat willen we daarmee bereiken. Deze Voorjaarsnota stond geheel in het teken van de bezuinigingen. Er moet 15 miljoen per jaar structureel bezuinigd worden. Daar wordt al sinds vorig jaar over gepraat, en we zijn inmiddels al heel wat sessies met burgers en instellingen verder die veel hebben opgeleverd. De speelruimte is dus beperkt.

Het leuke van dit jaar was dat Trots een tegenvoorstel had gemaakt. Leuk voor het debat dan, want daar waar de keuzes waren uitgewerkt waren het niet de mijne. Bezuinigen op jongerenwerk, buurtbemiddeling en ander welzijnswerk levert allerlei veiligheidsproblemen op die we nou juist willen voorkomen. Bij wat doorvragen bleken een aantal keuzes ook niet uitgewerkt, en bleef het wel erg stil als het ging over de maatschappelijke gevolgen of het realiteitsgehalte van de bezuinigingen van Trots. Het klinkt wel leuk om 100 ambtenaren te ontslaan, maar wat betekent dat? Langer wachten op je paspoort? Nog minder controle op onderhoud door Cyclus? Geen ondersteuning voor wijkteams en andere vrijwilligers?

Maar goed, daarbij ging het nog over de inhoud. Vrijwel iedere partij kwam met een beschouwing op de financien en het beleid van de gemeente. Zo hebben wij onze zorgen uitgesproken over de bezuiniging op het ambtenarenapparaat (wat betekent dat voor de kwaliteit van de dienstverlening, is het wel haalbaar?) en het risico dat belangrijke voorzieningen omvallen door de forse bezuinigingen. Tegelijk lof voor het meedenken van bibliotheek, museum en andere instellingen waardoor de bezuinigingen met goed draagvlak en duidelijke keuzes doorgevoerd kunnen worden.

De enige partij die uit de toon viel was GoPo. Een minutenlange tirade dat iedereen zo gemeen tegen ze was, vervolgens boos op de klok omdat de tijd op was (alsof je je verhaal niet uuittest qua spreektijd), geen inhoudelijke keuzes of voorstellen en persoonlijke aanvallen alom. De kledingkeuze van Laura Werger, een kittig rood jurkje, werd aan de besmettelijkheid van linkse partijen geweten, en de PvdA Gouda moest zich verantwoorden voor alle stakers van Nederland. Het was werkelijk beschamend. Nu vielen er ook harde woorden richting GoPo, en termen als “dictatoriaal” zijn wat overdreven, maar dat viel wel te verwachten gezien de houding van de partij. Door democratisch genomen besluiten in de Raad niet te erkennen, en dan een zielige brief naar de provincie te schrijven dat het allemaal gemeen is, zet de partij zichzelf politiek buitenspel en geven ze te kennen zich niet neer te kunnen leggen bij wat de meerderheid van de Goudse bevolking vindt.

Maar goed, met drie zetels kunnen ze tijd verspillen, maar de rest van de raad kan gelukkig nog steeds een inhoudelijk debat voeren en de stad besturen. Sterker nog, met het tegenvoorstel van Trots en veelvuldig gebruik van de interruptiemicrofoons in de eerste termijn was dit ondanks alles toch een van de leukste Algemene Beschouwingen die ik tot nu toe heb meegemaakt in de
Raad. Eindelijk de klefheid voorbij en gewoon het debat aangaan in de arena die daarvoor bedoeld is. Zodanig leuk dat ook dit keer weer een groepje leerlingen tot het bitter(ballend)e einde heeft meegenoten van het politieke spel. Ik kan nu al niet wachten tot het eind van het reces!

Het was de afgelopen weken een hoop gedoe in de Amsterdamse Partij van de Arbeid, over het mogelijke verbod op onverdoofd slachten. Onverdoofd slachten is voorwaarde om vlees koosjer of halal te laten zijn, afhankelijk van de godsdienst die je aanhangt. Onverdoofd slachten laat – zeker wanneer het niet goed wordt gedaan – een dier lijden.

Het PvdA-raadslid Myriam Bergervoet voerde een eenzame en verbeten strijd tegen de rest van haar fractie, zo viel in de krant te lezen. De Amsterdamse PvdA-fractie zette grote vraagtekens bij de steun die de Tweede Kamer fractie van de PvdA had uitgesproken voor het wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren om onverdoofd slachten te verbieden. Myriam Bergervoet op haar beurt verweet haar fractie hypocrisie en stelde dat de PvdA zou pleiten voor 365 dagen per jaar dierendag als dieren zouden kunnen stemmen. Kortom, het debat was fel.

Wat leverde het nou op? In de raad haalde geen enkele motie een meerderheid, maar er kwam wel duidelijkheid over waar partijen staan. De PvdA in Amsterdam vindt dat de discussie goed gevoerd moet worden en pleitte er in een motie voor “voorafgaand aan de besluitvorming over het wetsvoorstel voor het verbieden van onverdoofd slachten uitgebreid te zoeken naar oplossingen die voldoen aan het uitgangspunt dat gelovigen niet worden belemmerd in hun geloof en dieren tegelijk beter worden beschermd tegen nodeloos lijden.”

Da’s mooi. Maar het is iets anders dan uit te spreken “tegen een wetsvoorstel voor het verbieden van onverdoofd ritueel slachten te zijn, zolang er na uitgebreid onderzoek en overleg door de tweede Kamer met de betreffende gemeenschappen niet is gekomen tot een oplossing waarmee gelovigen niet worden belemmerd in hun geloof, en dieren tegelijk beter worden beschermd tegen nodeloos lijden.” Zo stond het in een motie van het CDA en daar stemde de PvdA tegen.

Dat zijn toch ongeveer dezelfde teksten? Dat zijn het niet. De motie van de PvdA gaat over het proces, over hoe we de discussie over onverdoofd slachten moeten voeren. En met de tekst “het wetsvoorstel” is duidelijk dat het alleen maar kan gaan om het wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren. In zijn eigen motie zegt de PvdA dus niet of zij een verbod op ritueel slachten wil tegenhouden of juist invoeren. Daarvoor moet je bij de motie van het CDA zijn. Stem je daarvoor, dan ben je tegen een verbod op ritueel slachten. Stem je tegen de motie van het CDA, dan ben je voor een verbod en in ieder geval bereid het te aanvaarden.

Dus voor de duidelijkheid: de PvdA is voor een verbod op onverdoofd ritueel slachten en in ieder geval bereid het te aanvaarden.

Ook voor de duidelijkheid: GroenLinks stemde verdeeld. Zoals woordvoerder Evelien van Roemburg het uitdrukte: alle GroenLinks-raadsleden zijn tegen onverdoofd slachten, maar ze zijn niet allemaal voor een verbod daarop. Vier leden lieten in hun stemgedrag het welzijn van dieren het zwaarst wegen, drie leden vonden uiteindelijk dat onverdoofd slachten als religieus ritueel niet onmogelijk dient te worden gemaakt. Ik hoorde bij de laatste groep.

En voor nog meer duidelijkheid: omdat het raar is een discussie te voeren over het welzijn van dieren in de laatste minuten van hun leven en niet over de kwaliteit van het leven dat daaraan vooraf gaat, dienden GroenLinks en Partij voor de Dieren een motie in tegen de bio-industrie. Die kon dan weer niet op de steun van de PvdA rekenen.

In oktober 2010 tradt het meest rechtse kabinet in jaren aan: een regering met ministers van VVD en CDA, in het parlement mede gesteund door de PVV. In een aantal opzichten ging het dit kabinet voor de wind. De goedgemutste jonge premier Mark Rutte zorgde voor een verfrissend geluid vanaf de regeringszetels tijdens de belangrijke parlementaire debatten. Het kabinet kwam met maatregelen waarbij rechts Nederland onder leiding van VVD-kamerlid Aptroot de vingers aflikte: 130 op de snelweg (sommige dan), een (aangekondigde) hervorming van de politie en er mag weer gerookt worden in kleine cafés zonder personeel. Na het aftreden van het kabinet steeg dan ook de steun voor de drie coalitiepartijen in de peilingen, van iets meer dan 50% naar zo'n 53% (ongeveer 80 zetels). Maar na de affaire-Lucassen c.s., de missie in Kunduz en in de aanloop naar de Statenverkiezingen verloren deze drie partijen steeds meer terrein: nu scoren de partijen volgens de beste inschatting* minder goed dan bij de laatste verkiezingen.