Ik luister graag naar Philosophy Bites, een heel interessante podcast met interview met zeer prominente filosofen over allerlei filosofische onderwerpen. Vaak bieden de interviews interessante inzichten, mooie samenvattingen of heldere betogen.

Maar soms gaat het ook mis, dan zit er een filosoof die gewoon onzin beweert. Een geval daarvan is dit interview met Jeff McMahan, over het eten van vlees. McMahan en ik zijn het over een aantal dingen eens, zoals dat het eten van vlees moreel niet te rechtvaardigen is, maar daar houdt het ook wel zo'n beetje op.

McMahan is, alhoewel hij dat aan het einde van het interview ontkent, een echte utilist. Zijn redenering is gebaseerd op een afweging tussen geluk en leed van dieren en mensen: hoe groot is het geluk dat mensen krijgen van het eten van dieren? En welk leed van dieren staat daar tegenover? En hoeveel geluk hebben we voorkomen door die dieren om te brengen? In preciezere termen als het extra geluk dat wij krijgen van het eten van het dier (in plaats van het eten van een vleesvervanger) groter is dan het leed van het dier omdat het geslacht werd plus het niet gerealiseerde potentiele geluk van het dier als het zou door leven, dan mogen we het dier eten.

Deze redenering is denk ik, in grote mate, pervers. Dieren in de bio-industrie zijn verschrikkelijk ongelukkig. Als we ze dood maken dan betekent dat het voorkomen van toekomstig leed. Iedereen die zou beweren dat alhoewel die dieren lijden dit beter is dan dood zijn, moeten echt op passen: maximalisatie van geluk zou dan betekenen dat het juist zou zijn om heel veel dieren in de bio-industrie te maken: met minimale kosten extra geluk. Als we, zoals McMahan verdedigt (geheel tegen zijn theorie in overigens), vrij levende vissen dood zouden mogen maken om dat op te eten dan voorkomen we juist toekomstig geluk: deze dieren zijn juist heel gelukkig. In die zin zou een utilist er voor moeten kiezen om bio-industrie vlees te eten boven vlees uit de biologische landbouw of de jacht: het potentiele geluk dat voorkomen wordt is veel kleiner.

McMahan maakt een onderscheid tussen verschillende dieren en de mate waarin zij "moreel relevant" zijn, dat is opgegeten mogen worden. Mensen zijn moreel relevanter dan zoogdieren, die weer relevanter zijn dan vissen en garnalen. De morele relevantie van wezens is volgens McMahan gebaseerd op hun vermogen om gelukkig te zijn, waardevolle ervaring te hebben en te kunnen lijden. Hiermee komt McMahan bij een typisch probleem van het utilisme. We weten niet of iemand anders gelukkig(er) is: we kunnen niet in zijn of haar hoofd kijken. Geluksniveau's zijn "incommensurabel": niet te vergelijken tussen mensen en al zeker niet tussen verschillende dierensoorten door. Alles wat hij hier doet is speculatie, over wat er bij mensen en dieren intern gebeurd.

Wat ik daarnaast mis van een complete utilitische overweging, maar dat kan McMahan met zijn ambigue utilisme misschien niet aangerekend worden, is een argument vanuit de ecologische gevolgen van de veeteelt en de visserij: overbevissing, de kap van bos voor landbouwgrond, de voedselcrisis. Allemaal het gevolg van de (over)consumptie van vlees. Op de lange termijn is het eten van vlees gewoon niet vol te houden. We putten de planeet uit, en brengen zo mensen en dieren in gevaar. Denk maar eens na over het potentiele geluk van mensen en dieren dat op die manier geschaad wordt door vleesconsumptie.

Een half jaar eerder

Het was al lang tijd geworden dat de eerste romances en intriges zich aandrongen. Al drie dagen achter elkaar was het merendeel van de groep uit geweest, hoewel de groep zeker de laatste van die avonden kleiner was. Tobias en Sheila hadden er ook genoeg van gehad. Ze begonnen zich zelfs licht te ergeren. Tobias ergerde zich nog het meest aan Fabian, wat tijdens het veldwerk in de eerste week al duidelijk was geworden. Ze zaten bij elkaar in het groepje en Tobias was Fabians onvolwassenheid en dolheid zat. Uitgebreid had hij dit tegen Sheila en Marga uit de doeken gedaan tijdens de derde uitgaansavond van de rest. Ze konden zijn ergernis begrijpen.
Van de twaalf studenten die mee waren gegaan, waren er officieel acht in een relatie en vier vrijgezel. Dat was toch wel wat anders dan in het eerste jaar, toen juist andere mensen een relatie hadden. De tijden waren veranderd, maar de volwassenheid was bij een aantal nog niet zo zeer gearriveerd. De vrijgezellen Tom en Rosa hadden de avond tevoren in tamelijk beschonken toestand met elkaar gevoosd. De overige twee vrijgezellen zagen elkaar wel zitten, ten minste, Stephan zag Maud wel zitten. Maud was daarentegen weer wat losjes met Fabian, die al een vriendin had. Tobias vond haar maar naief en Fabian was een kwakzalver volgens hem, omdat hij erover twijfelde of hij nog wel bij zijn echte vriendin langs zou willen na terugkeer.
‘Een huichelachtige kwakzalver is het’, spuwde Tobias uit, ‘die vooral veel praatjes kan maken, maar uiteindelijk nog het minst van allemaal in ons groepje heeft uitgericht qua onderzoek. Hij praat alleen maar, verstoort alleen maar, en doet alsof hij juist het meeste bijdraagt! Wat een selfmade snotjong. Nou, dit is gelukkig mijn laatste vak, hierna mag ik lekker gaan werken, als het goed is, maar ik denk dat ik wel door die sollicitatieprocedure heen kom.’
‘Ik vind die Judie ook wel vreemd’, haakte Sheila in op Tobias, ‘want die lijkt zich altijd zo veel beter dan de rest te voelen. En ze is zo moeilijk te peilen. Soms lijkt ze oprecht aardig, op andere momenten is ze echt vanuit de hoogte. Ik houd haar liever op een afstandje. Ik heb die foto’s van gisteren gezien. Het gênante is, dat ze loenst, best wel scheel kijkt, als ze aangeschoten of dronken is!’
Marga keek Sheila aan. Ze wist zich in te houden, maar had daar wel nog wat boekdelen aan kunnen toevoegen. ‘Tsja, misschien ergert iedereen zich hier wel aan ten minste één van de anderen, en wordt dat versterkt doordat je hier continu zo op elkaars lip zit, of je wilt of niet. Er zullen er vast wel zijn die het maar vreemd vinden dat ik nooit mee uit ga, en mensen die denken dat ik sociaal niet in orde ben. Ik wil gewoon een beetje ontspanning, net als zij, maar dan op mijn eigen manier. En die is niet altijd met zo veel mensen er omheen.’
‘Ja, maar van dit gezelschap word je ook niet bepaald verstandiger. Het gaat echt nergens meer over. Ze hebben het alleen maar over van die debiele dingen bij het uitgaan, waar eigenlijk van die wanhopige veertienjarigen het over hebben, doorgaans. En nou ja, Fabian en sommige anderen praten ook buiten het uitgaan om onzin. Daar valt echt geen gesprek op meer volwassen niveau mee te voeren’, zuchtte Tobias. ‘Ik ga me er alleen niet zo druk om maken, ik zit hier toch niet zo lang. Heb al lang mijn punten bij elkaar, dit vak op de universiteit was alleen een extra, zodat de kans groter is dat ik door de sollicitatieprocedure heen kom. En daar heb ik die mensen niet bij nodig.’
‘Sommige mensen van begin twintig hebben misschien nog niet zo veel zin in dat serieuze en in een echt vaste relatie, maar anderen zijn daar weer verder in. Misschien is hun motto: flirten, nu het nog kan. Hmm.. niets voor mij om flirtend met mijn kont te zwabberen overigens. Ik heb al vijf jaar een vriend’, antwoordde Sheila.
‘Flirten lijkt in mijn ogen op een wanhopige behoefte aan geneugten, en of iemand zich al dan niet van onthoudt, is een eigen keuze. Zo lang ik het maar niet hoef, en zo lang het maar geen verwachting is’, zei Marga.

De volgende ochtend ontwaakte Marga half toen de anderen zich klaarmaakten voor de wandeling in de heuvels. Ze had alles uitgelegd en de docenten hadden begrip gehad. Ze hadden haar de vrije keuze gegeven om mee te gaan naar de distillerie op een berg.
Marga ontwaakte volledig toen de anderen al een tijdje vertrokken waren. Er moest dus een aantal mensen, vooral van de grote kamer, al drie keer achter elkaar met een kater opgestaan zijn. Want er werd niet alleen tijdens het uitgaan gedronken, maar ook van tevoren, als het groepje gezamenlijk at. Sommigen hadden voor de tweede keer hun naam op de bierlijst geschreven, omdat de ruimte bij de eerdere plek helemaal volgeturfd was.
Het kleine groepje zat continu in elkaars hete adem, en zodra niet iedereen er bij was, had men het over elkaar. Marga had al lang gemerkt dat er ook mensen waren die hun bedenkingen over haar hadden, of moeite met haar hadden, of haar simpelweg niet begrepen. Met haar huidige kamergenoten had ze geen moeite. Ook Kjeld was, hoewel hij wel mee uit ging, wat volwassener dan de mensen in de grote kamer.
Marga stond op en ging Faro in. Er was daar, zoals ze al dacht, niet bijster veel te beleven op zondag. De kerken waren wijd open en de winkels waren potdicht. Ze liep naar de haven en naar het treinstation, dat daar vlakbij lag. Zo af en toe kwam er een boemeltreintje, twee blikkendozen coupés achter elkaar. Het aangezicht deed haar denken aan de Amsterdamse metro, maar dan korter, met een veel hogere instap en nog veel viezer. In de haven kocht ze wat postkaarten in één van de weinige winkeltjes die open waren voor de weinige toeristen in de januarimaand. Een eindje verderop streek Marga neer en schetste ze een uitzicht op de lagune, waaraan Faro grensde, en waar ook het onderzoeksinstituut gesitueerd was. Dat was vanaf daar niet zichtbaar. Het lag een stuk verder de lagune in. Vervolgens liep ze rustig weer terug, door winkelstraten met gesloten winkels, achterstraatjes waar de helft van de pandjes verkrot was, en langs de kerk, waar het een drukte van belang was. Een vrome kerkganger trok hautain een minachtend gezicht omdat ze vlak voor hem langs rechtdoor liep terwijl hij net de straat was overgestoken. Het traditionalisme uitte zich op zondag in de vorm van katholicisme. Het wemelde van de gezinnetjes en echtparen, chique en somber gekleed.
Terug in het jeugdhostel ging Marga in bed zitten om de Opzij te lezen. Het eten voor die avond had ze de dag tevoren al in huis gehaald, aangezien ook de supermarkten dicht waren op zondag. Ze had nog vier dagen in het veld te gaan, om vrijdag alweer naar huis te vliegen. Elke velddag had ze uit het raam van het voorthobbelende busje naar het vliegveld gekeken, waar ze telkens langs reden, aangezien dat een heel gedeelte van de oorspronkelijke lagune in beslag had genomen.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Het was dezer dagen weer Breda Hippique, een spektakel met veel bezoekers, ruiters en paarden, vip's en deze keer zelfs de koningin met enkele van haar kleinkinderen. Ze kon net op tijd vertrekkend informateur Opstelten de deur uit werken om (weer eens) haar geliefde Breda te bezoeken. En het weer kon ook niet beter.

Het had maar een haar gescheeld of het evenement was afgelast omdat het moeilijk is in deze barre economische tijden om voldoende sponsorgelden bijeen te krijgen. Gelukkig heeft de Club van honderd, de vriendenclub van Hippique, tijdig garanties afgegeven en konden we weer genieten van de indrukwekkende vierspannen, de prachtige springpaarden, de ruiters die Nederland op de verschillende WK- en EK-wedstrijden gaan vertegenwoordigen, in een ambiance die met weinig andere locaties in Nederland vergelijkbaar is. Gelukkig is het de organisatie gelukt om op de paardensportkalender naar september te verhuizen, waardoor de bezwaren van Staatsbosbeheer en milieugroepen nu ook goeddeels zijn verstomd. Maar het is nog steeds een tijdelijke locatie omdat lang gedacht is dat het evenement ook bij de Bavelse Berg kon worden georganiseerd. De kansen daarop zijn inmiddels wel flink geslonken.

Wil Hippique hoog genoeg op de nationale en internationale paardenkalender komen en blijven dan zal er nog wel een schaalsprong nodig zijn, een verdere professionalisering, maar wel graag met behoud van de inzet van al die honderden vrijwilligers zonder wie het evenement niet door kan gaan. De discussie is nu of het dan wel een Bredaas gebeuren moeten blijven of dat we ook op dat punt, net als Indoor Brabant in de Brabanthallen in Den Bosch, ons meer Brabantbreed moeten orienteren. De betrokkenheid van Breda, het Bredase bedrijfsleven, de lokale wortels maakt het lastig om die stap te zetten. Maar de invloed van de commercie, de media en de concurrentie van andere steden en regio's die ook graag topruiter-evenementen binnen willen halen, maken het onvermijdelijk om deze vraag te stellen en te beantwoorden. Kan Breda over haar eigen schaduw heenspringen?

  De kerngroep van Kritisch GroenLinks, waar ik deel van uit maak, heeft gisteren in een open brief aan Henk Nijhof (voorzitter van GroenLinks) en Femke Halsema (Tweede Kamer-fractievoorzitter) onderstaande open brief verstuurd. De inhoud spreekt voor zich.     Beste Henk en Femke,   Nu de formatie van een onversneden rechts kabinet gelukkig is mislukt, dienen zich nieuwe mogelijkheden aan voor een kabinet dat sociaal en groen is.   Wij leven in een periode waarin sociaal-economische tegenstellingen weer de boventoon voeren, bezuinigingen op overheidsfinanciën om een solidaire insteek vragen en het wanbeleid van financiële instellingen en multinationals een sterke, regulerende overheid noodzakelijk maken.   Dat vraagt om een kabinet dat de moed heeft om ingrijpende hervormingen door te voeren, waarbij de sterkste schouders de zwaarste last

GESPREKKEN TIJDENS DE FIETSTOCHT

Er wordt heel wat afgepraat tijdens zo’n fietstocht, niet alleen al fietsend, maar ook tijdens de rustpauzes. We houden het tempo redelijk laag, want er zijn er nogal wat bij van dik in de zeventig. Behalve een mooie tocht met interessante dingen om te bekijken gaan de mensen juist vanwege dat gezellige kletsen mee. Deze keer fietsten we langs Bunnik, Houten, door Schalkwijk en langs Culemborg. Wat een mooie groene oostkant heeft die stad. Ons doel was Buren, een interessant stadje met een Oranjetraditie. Beatrix is immers ook gravin van Buren. Deze keer bezocht ik het Marechausseemuseum. Je moet niet schrikken van uniformen, maar het is een interessant museum omdat het veel van de historie laat zien. Zo had ik vaak gehoord, dat een van mijn overgrootvaders majoor was bij de Rijksveldwacht. Ik kon nu zien in wat voor een uniform hij zo rond 1900 had rondgelopen. De Rijksveldwacht is in 1940 opgegaan in de marechaussee.

Maar al pratend kwam ook de politiek om de hoek kijken. Geen wonder gezien alle gebeurtenissen de afgelopen week. Ik liet mij wat spottend ontvallen: “Dat CDA heeft toch nog drie Tweede Kamerleden met een geweten. Drie op de eenentwintig, dat is bijna 15%. Een vrij hoog percentage.” Mijn gesprekspartner stemde er mee in. Hij begreep niet hoe mensen op de PVV kunnen stemmen. Ik zei, dat er natuurlijk best mensen zijn, die overlast van sommige buitenlanders ervaren. Maar zonder die overlast zijn er genoeg, die een hekel aan buitenlanders hebben en hen verwijten, dat ze niet integreren. Ik zei ook, dat je zulke mensen eigenlijk moet vragen wat zij zelf gedaan hebben om buitenlanders bij hun integratie te helpen. Ik vertelde hoe ik mensen geholpen heb en hoe overal in het land mensen zijn die dat doen. Migratie geeft altijd aanpassingsproblemen. Het gaat er om die problemen op te lossen. Wilders heeft geen echte oplossing.

Thuis gekomen dacht ik verder over mijn opmerking over het geweten. Geweten wordt vaak gezien als iets dat te maken heeft met religie, maar dat is natuurlijk niet zo. Jouw geweten is jouw verstand oordelend over jouw daden of jouw voornemens iets te doen. Areligieuze mensen hebben ook een verstand en zij oordelen eveneens over hun eigen daden. Jouw oordeel hangt samen met jouw opvattingen over goed en kwaad. Zulke opvattingen noemen we waarden. Vaak werden die waarden ontleend aan de godsdienst. De geboden en verboden waren van God afkomstig. Ik geloof, dat het afspraken zijn, die mensen op grond van eeuwenlange ervaring met elkaar gemaakt hebben omdat ze weten, dat zonder die afspraken een gemeenschap niet goed kan functioneren. Het goddelijke sausje versterkte de werking. Daarmee wil ik een goddelijke werking overigens niet ontkennen. Maar God werkt niet zoals dat mooie verhaal over de twee stenen tafelen met de Tien Geboden, die Mozes van God ontving. Ook al kent een kerk allerlei geboden en verboden, regeltjes en voorschriften, als het gaat om jouw doen en laten dan is altijd jouw geweten beslissend. Jij bent verantwoordelijk. Je kunt je nooit verschuilen achter een bevel van hogerhand. Je mag nooit slaafs een bevel van een paus of bisschop opvolgen. Je moet altijd je eigen beslissing nemen. Dat is wat de R.-k. Kerk ons leert.

Onze samenleving wordt steeds meer een gemeenschap van mensen zonder God. Kan zo’n maatschappij zonder waarden? Moeten we ons geweten maar thuis laten? Arnon Grunberg suggereert dat af en toe in zijn columns op de voorpagina van de Volkskrant. Ik weet niet of ik hem wel goed begrijp. Wil hij onbekommerd genieten van alles wat hij doet en niet op zijn vingers getikt worden omdat hij normen overschrijdt? Maar waar liggen dan zijn grenzen? Stelt hij grenzen aan het gedrag van anderen naar hem toe of naar zijn dierbaren? Mogen die hem voor zijn kop slaan of zijn vriendin lastig vallen als ze dat leuk vinden? De columns van Grunberg zijn soms leuk, soms bevatten ze echte eyeopeners, maar af en toe erger ik mij groen en geel.

Terug naar de politici. Willem de Bruin schetst vandaag (4 september 2010) het dilemma, waar zij vaak voor komen te staan. Bijna elke partij heeft prachtige beginselen, maar in Nederland en andere landen hangt de politiek aaneen van compromissen en bij het sluiten daarvan komen die principes gemakkelijk in het gedrang. Om bepaalde principes kun je niet heen. Je vindt ze in de Grondwet. Weliswaar kunnen sommige van die grondrechten botsen, maar dan moet in elk bijzonder geval een afweging worden gemaakt en soms vraagt dat een rechterlijke uitspraak.

De laatste tijd lees of hoor ik nogal eens, dat een democratisch genomen beslissing altijd gerespecteerd moet worden. De veroordeelde drugscrimineel Bouterse is onlangs democratisch gekozen. De slavernij werd vroeger vrijwel algemeen aanvaard in sommige landen. In “De Negerhut van Oom Tom” van Harriet Beecher-Stowe lezen we hoe sommige mensen slaven helpen bij hun vlucht naar de Noordelijke staten en bewust de wet overtreden. Zo zijn er nu in Nederland mensen, zelfs lokale overheden, die uitgeprocedeerde asielzoekers in strijd met democratisch vastgestelde regels onderdak verschaffen. Democratie biedt mijns inziens geen enkele garantie voor ethisch juiste beslissingen. Ik zal ook bij het gehoorzamen aan Nederlandse wetten en voorschriften altijd ook mijn eigen geweten moeten raadplegen. Gelukkig is er in Nederland een traditie om de principes van minderheden te respecteren en hun een uitweg te bieden. Denk aan het dienstweigeren of het niet verzekeren tegen ziekte en in plaats daarvan een spaarpotje vormen.

Af en toe krijg ik de indruk, dat er een tendens ontstaat minder rekening te houden met minderheden en gewetensbezwaren terzijde te schuiven. Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling. Het althans voorlopig niet tot stand komen van een rechts kabinet is dan ook een goede zaak. Ik vreesde, dat er voorschriften zouden komen, die veel mensen in gewetensnood zouden brengen. Vaak leidt een antireligieuze houding tot zo’n houding van niet respecteren van de principes van anderen. Mensen, die zo’n hekel aan religie hebben zouden zich eens af moeten vragen of allerlei narigheid afkomstig is van de religie of dat de religie misbruikt wordt voor politieke doeleinden. Als de paus het condoom verbiedt, waar maar weinig katholieken zich iets van aantrekken, dan kun je dat de R.-k Kerk verwijten. Bij het uiteenvallen van Joegoslavië werd het vuurtje opgestookt door godsdienstige verschillen te benadrukken. Zij zijn Moslim en wij zijn Oosters-Orthodox. Dat benadrukken van het anders zijn van de tegenstander is van alle tijden. We moeten nu niet de verschillen tussen wel en niet-religieus gaan benadrukken. Het wordt tijd, dat we in Nederland weer meer begrip voor elkaar krijgen.

Jaargang 3, Nr. 127.

Sinds de update van mijn oude iPhone 3G naar iOS 4 is deze iPhone traag en vooral onstabiel. Regelmatig crashen de apps, lopen vast of erger de iPhone loopt volledig vast.

Afgelopen week heeft Steve Jobs beloofd dat iOS 4.1 deze problemen gaat oplossen. Deze versie is door Apple officieel aangekondigd voor 8 september.

Ik heb echter een hekel aan wachten! Gelukkig kan je op het internet op dit moment de zogenaamde GoldMaster al dowloaden. Deze is HIER te vinden.

Wat moet je doen? Downloaden via de link. Vervolgens de iPhone aan de computer hangen en een back-up maken. Daarna in iTunes met de ALT toets ingedrukt op updaten drukken. Je kan dan het bestand selecteren en wachten tot het proces is afgerond.

Jailbreakers: niet installeren!

Heeft het geholpen? Om kort te zijn: JA!! De iPhone is een heel stuk sneller en stabieler. GameCenter en HDR foto’s zitten er voor de 3G overigens niet bij.

Deze tip ben ik op het spoor gekomen dankzij een van mijn favoriete websites: www.appletips.nl

p.s.: ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen. Graag in de reacties hieronder!

Tagged: 3G, Apple, GoldMaster, iOS4.1, iPhone, traag

De woensdag na carnaval 2009 (25 februari 2009) is een dag die ik nooit meer zal vergeten!

Het was redelijk mooi weer en ik was buiten bezig om de Campsis (trompetbloeier) te snoeier.

Opeens schoot er een takje los en leek mijn oog te raken. Dus snel naar binnen en in de spiegel kijken en flink wrijven want het voelde alsof er een klein stukje stof of zand in mijn oog zat.

Na wat wrijven leek het weg te zijn en dacht ik dat er niks aan de hand was.

Die nacht werd ik wakker omdat mijn oog sterk geïrriteerd aanvoelde. Toen ik de lamp van de badkamer had aangezet kreeg ik allebei mijn ogen niet open, het leek wel alsof ik vastgebonden op een stoel zat en ze van die klemmen in mijn oog hadden gedaan en me recht in de zon lieten kijken.

Na 15 minuten kon ik eindelijk mijn ogen enigszins openen. Waarbij ik dus flink in mijn ogen begon te wrijven om dat stukje plant of wat het dan ook was eruit te krijgen.

Helaas bleek niks te helpen en dacht ik aan de uitzending die ik die avond op tv had gezien. Iemand had namelijk iets in zijn/haar oog gekregen en kreeg het er niet uit, de huisarts kon heel makkelijk het ooglid oprollen op een wattenstaafje en kon zo het vuiltje eruit halen.

Dus die ochtend de huisarts gebeld en kon die dag meteen terecht.

Helaas was er geen vuiltje te zien, maar wel dat mijn hoornvlies beschadigd was.

Dus een oogverband en zalf meegekregen om dat 2 dagen te gebruiken. Na die 2 dagen was het erg pijnlijke gevoel weg en kon ik weer gewoon zien. Dus alles leek opgelost te zijn...

Tot het wondje in mijn oog weer opensprong en ik doorverwezen werd naar de oogarts. Na druppels en ooggel bleek het wondje toch nog vaak 's morgens open te springen.

De reden hiervan is dat het bovenste laagje van mijn hoornvlies zich niet goed kon hechten aan de laag onder het epitheel. Elke morgen bij het wakker worden, trok het ooglid het bovenste laagje los van het onderliggende laagje en dan was het weer 2 dagen oogverband en ooggel gebruiken.

De naam voor dit probleem heet: recidiverende cornea erosie.

Dus wederom terug naar de oogarts en de volgende oplossing was om een bandagelens te gebruiken. Een soort van contactlens zonder sterkte die je gewoon dag en nacht kunt inhouden.

Die lens heb ik ruim een half jaar in gehad en het wondje leek genezen te zijn. Maar een week nadat de lens eruit was, was het 's morgens weer raak.

De opties van druppels, ooggel en bandagelens waren dus niet de oplossing. Toen was er waarschijnlijk nog maar één optie namelijk een laserbehandeling.

De oogarts in Eindhoven heeft me toen doorverwezen naar de oogarts in Helmond. Die oogarts is namelijk gespecialiseerd in het behandelen van dergelijke gevallen met een laserbehandeling.

Dus na allerlei onderzoeken in het ziekenhuis, zoals opmeten van de pupil bij donker en bij licht, soort kleurenkaart van mijn oog, sterkte meten etc. was de conclusie dat de laserbehandeling ingezet kon worden.

Dus na enkele weken wachten, voornamelijk op de ziektekostenverzekering om het vergoed te krijgen was het afgelopen woensdag zover!

Na 18 maanden en 1 week zou ik dan eindelijk verlost gaan worden van mijn klachten.

Dus afgelopen woensdag naar Nijmegen toe, want de oogarts voert daar namelijk de laserbehandelingen uit. Na een hele tijd wachten, want de oogarts voert naast de laserbehandelingen ook operaties uit en natuurlijk ook spreekuur op de polikliniek en was dus later dan gepland.  Kreeg ik uitleg over de medicijnen die ik zou moeten gebruiken na de ingreep. Na de uitleg van al die druppels en ooggel kreeg ik verdovende druppels in mijn oog.

Alle medicijnen: Trafloxal, Indocollyre, Vidisic, FML en Paracetamol-Codeïne

Na nog een hele tijd wachten was ik dan eindelijk aan de beurt. In een soort tussenruimte moesten we een haartje opdoen, wit jasje aan en van die blauwe plastic over onze schoenen aantrekken.

Op een bed moest ik wachten tot de laser getest was om daarna op mijn rug te gaan liggen en onder de laser geschoven te worden.

Ik moest recht omhoog kijken naar een groen knipperend lampje en een rood constant schijnend lampje. Rondom zitten nog 4 soort van tentakels met allemaal LED-lampjes. Het is best eng als je daar zo onder ligt want je weet niet wat je gaat voelen, ruiken of horen.

Nadat het bed iets omhoog gezet was, werd de laser met allerlei waarden ingesteld.

Nadat de gegevens ingesteld waren, werd de laser opgewarmd. Tijdens het opwarmen werd een ooglidspreider geplaatst. Dit lijkt heel irritant te zijn, maar door de verdovende druppels en andere druppels heb je vrijwel niet de neiging om te knipperen.

De oogarts plaatst daarna een soort buisje op je oog om het bovenste laagje van het hoornvlies te verwijderen, ook wel epitheel genaamd. Na het soort buisje wordt er met een klein apparaatje het epitheel van je oog gehaald.

Na het weghalen van het epitheel wordt een doekje op het oog gelegd, zodat je alleen een klein beetje met je rechteroog kunt zien.

Nadat de laser op temperatuur is en alles nogmaals gecontroleerd is, gaat de laserbehandeling duren.

Gelukkig vertelde de oogarts hoe lang de laser behandeling zou gaan duren:
"De laserbehandeling gaat 12 seconden duren."

Je voelt een soort prikje in je oog zodra de laser begint en daarna voel je niks meer, maar een sterke vieze geur komt er voor in de plaats van het verbranden van weefsel. Het laagje wat de oogarts handmatige heeft weggehaald wordt nu met de laser gepolijst zodat het nieuwe epitheellaagje zich beter kan hechten.

Na weer wat druppels wordt de bandagelens in het oog geplaatst en wordt tenslotte de ooglidspreider weggehaald.

Na een paar keer knipperen en even bijkomen, mag je weer naar huis.

Het eerste wat ik deed na de behandeling was snel één oog dichtknijpen om te zien hoe het zicht met mijn linkeroog was. Gelukkig kon ik nog zien! (Die zorgen waren helemaal niet nodig, want aan de sterkte van mijn zicht is niets gedaan)

Na ongeveer een uur waren de oogdruppels uitgewerkt en was het dus zorg om pijnstillers en pijnstillende oogdruppels te gebruiken.

De eerste 2 dagen voelt het oog als een lasoog, tranend, brandend en je kunt beide ogen bijna niet open krijgen. Het lijkt ook alsof er een stuk glas in je oog zit wat af en toe in je oog snijdt.

Nu 2,5 dag na de ingreep kan ik beide ogen openhouden zonder pijn, alleen is het zicht erg wazig van het oog wat gelaserd is. Alleen heel dichtbij kan ik scherp zien, maar veraf is het erg wazig.

Maandag gaat de bandagelens eruit, en zal gekeken worden hoe de laserbehandeling is verlopen.

Nadat de bandagelens eruit is, moet ik nog 3 maanden dagelijks druppelen en elke keer als ik naar buiten ga een zonnebril opzetten om mijn oog tegen UV-licht te beschermen.

Helaas blijkt in mijn rechteroog ook nog enkele kleine plekjes te zitten die een zelfde effect kunnen gaan geven zoals in mijn linkeroog. Dus op termijn zal ik nog een keer gelaserd moeten worden maar dan voor mijn rechteroog.

Ondertussen ligt Nederland al bijna 90 dagen op z’n gat, en dat gaat nog wel even duren nu Wilders deze coalitieonderhandelingen heeft gestaakt. Gelukkig hebben we nog een demissionair kabinet dat lekker aan ‘t werk is en van alles nog ff gauw er doorheen ramt. Zo ook een prijsverhoging op verkeersovertredingen. Meer lezen →

Een half jaar eerder

Marga had steeds meer moeite om ’s ochtends uit bed te komen, hoewel ze niet mee uit was geweest de avond ervoor. Ze waren pas om vier uur terug geweest. Als gevolg was niemands lontje erg lang. De make-up resten van de dag ervoor waren nog zichtbaar op de gezichten van de studentes. Marga voelde zich flauw, waarschijnlijk niet minder flauw dan de anderen. Ze begon het er steeds moeilijker mee te krijgen dat ze weinig tijd voor zichzelf had, behalve tijdens het douchen, bellen buiten, en zo af en toe het internetten.
De hele dag bleef ze zich flauw voelen. De douche bracht enige ontspanning maar nam het gevoel niet geheel weg. Ze had haar
verlengsnoer uitgeleend. Wist van tevoren dat het aantal stopcontacten in zulke kamers met heel veel bedden toch beperkt kon zijn. Gelukkig had ze er nu wel één naast haar bed.
Ze hadden ‘s avonds een documentaire gekeken. In de eetzaal waren slechts twee vrije stopcontacten geweest, en wel aan de verkeerde kant. De anderen wilden daarna nog films kijken tot heel laat, onder het genot van veel bier.
Op de koelkast in het piepkleine keukentje hing een bierlijst. Tientallen turfstreepjes stonden er al achter de namen van sommigen. Ergens onderaan stond ook ‘Marga’. Zonder turfstreepjes. Ze pakte de pen van bovenop de koelkast en streepte haar naam door. Ruimde haar afwasje op. En die van de anderen. Ze kookte hier sinds kort een portie pasta ‘s avonds. Ze had geen zin meer om zo veel tijd uit te trekken aan het in haar eentje in een restaurant te zitten, met verbaasde of nurkse obers die niet konden begrijpen dat iemand in haar eentje ging uit eten. En het bespaarde haar de tijd die de grote groep nodig had om gezamenlijk te eten, het delen van kosten, het terugkrijgen van geld, en andere zaken waarvoor Marga gevoeliger was dan de anderen. Ze hoopte dat ze het verlengsnoer snel kon terugkrijgen, maar probeerde haar zinnen er niet op te zetten.

De volgende dag probeerde Marga uit te slapen. Ze deed wat boodschappen, las, at, sufte, probeerde zich te ontspannen in het bedompte jeugdhostel. Uitslapen bleek vrijwel onmogelijk te zijn. Na achten klonken er overal stemmen en het gerinkel van kopjes en borden. De wekker was ook gewoon om acht uur gegaan, aangezien twee van haar kamergenoten er vroeg op uit gingen. Tot kwart over tien verkeerde Marga in een halfslaap, een roes. Ze besloot om toch maar op te staan met een lichaam dat nog vermoeid was van de week. Het ontbijt was al lang geweest, maar daar had ze niet veel aan gemist. Ze kocht haar eigen ontbijt. Daarna ging ze lezen op bed, viel ergens in de middag een tijdlang in slaap, zodat ze toch nog wat meer rust kreeg.
Er zou een wandeling plaatsvinden de dag daarna. Eerst zou deze langs de kust gaan, maar met de verwachte modderigheid was deze naar de heuvels of bergachtig gebied verplaatst. Vanaf de rand van Faro waren landinwaarts de heuvels al zichtbaar. Marga dacht aan haar rug, die nooit meer kon worden zoals voor het Incident. Ze dacht eraan om niet mee te gaan, hoewel het haar leuk leek om van het uitzicht bovenop de berg te genieten. Ze wilde ook haar krachten sparen voor de voortgang van het onderzoek in de komende week, dan impulsief zijn. Marga had het al uitgelegd. Het kon haar niet schelen wie daarbij waren, wat dat betreft had ze niets te verbergen. Het was overmacht. Niet iets dat haar een minderwaardigheidscomplex gaf, ze zag zichzelf niet als een zwakke vrouw, aangezien ze durfde uit te spreken wat de grenzen waren en hoe deze tot stand waren gekomen.
Andere plannen had ze nog niet. Het zou dan zondag zijn. De boel zou hier dan ineens katholiek zijn. De winkels zouden gesloten zijn. Of ze zou gaan schetsen, ook al had ze haar mooie tekenblok niet meegenomen. Dan maar op collegepapier. En anders lezen, heel veel lezen. Het boek dat ze las was spannend. Haar hoofd zat vol met gedachten en ideeën, terwijl de acht studenten van de andere kamer zich wederom klaarmaakten om uit te gaan, sommigen in een masker van make-up gehuld. Vlak voordat ze vertrokken kreeg ze haar verlengsnoer terug van een dik opgemaakte Judie. Ze leek er niet minder arrogant op geworden te zijn. Zei niets, maar haar blik zei voldoende.
Er kwam een plot in haar op, steeds duidelijker, voor een ongeschreven boek. Ze kon er niets aan doen, en kon en ging het niet tegenhouden.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Gisteren ben ik eindelijk uit de onzekerheid geholpen. Ik heb mijn bachelor Cum Laude afgesloten. Het was nog een hele kwestie geworden. De examencommissie aardwetenschappen heeft over me overlegd. Uit hun conclaaf kwam in eerste instantie zwarte rook. Er waren natuurlijk wel wat regeltjes aan dat Cum Laude verbonden. En aan alle voldeed ik, behalve aan één: ik had een zes gehaald, in mijn eerste jaar, toen ik ziek naar de universiteit kwam om een tentamen te maken.
De acht gemiddeld had ik ook met die zes wel. Dus schreef ik een brief of ik niet misschien toch Cum Laude kon krijgen. Maar regels zijn regels. Ik moest ook minimaal een acht hebben voor de eindscriptie. Die had ik. Ik had een negen. Dat was niet genoeg compensatie, want de regels zijn onbuigzaam. Ik had nog nooit iets herkanst, waar er om Cum te krijgen maximaal vier zijn. Ik ben ook niet vertraagd, wat voor Cum ook niet mag. En ik heb extra studiepunten gehaald in die drie jaar, wat niet eens in de eisen staat.
Er moest dus een herkansing gemaakt worden om in aanmerking te komen. Weg met die zes. Dat deed ik afgelopen vrijdag. Ik moest minimaal een zeven halen, want er mag niks beneden de zeven zijn voor Cum. Nu heb ik een acht en een half gehaald, dus dat zit wel goed. En een 8.1 gemiddeld nu. Ruim genoeg voor Cum.
De officiële uitreiking is overigens pas over anderhalve maand, maar mijn diploma is wel al aangevraagd. Deze augustus was toevallig de laatste maand dat er voor ‘twijfelgevallen’ nog twee diploma’s konden worden aangevraagd. Daarvan zullen ze er nu één, nu de niet-Cum, terugsturen.
Het zou vervelend zijn als ik op die ene zes geen Cum had gekregen. Gelukkig heb ik het nog kunnen herkansen. En als de herkansing niet boven de zeven was, had ik het tenminste geprobeerd. Toch is zo een net-niet gehaald gevoel, bij wat voor een doel dan ook, niet het fijnste gevoel. Ik heb nooit bewust het doel gesteld om voor Cum Laude te gaan, echter. Dit is toeval, een ongelukje, ik noem het liever een gelukje. Want ik heb altijd veel naast mijn studie willen doen. Ik ben geen ‘typisch studiebolletje’. Hoewel ik absoluut niets tegen zulke mensen heb, omdat ik weet dat ze hun studie ook serieus nemen. Ik besteed ook graag tijd aan onder meer schrijven, lezen, kunst, en meer. Die tijd heb ik nooit willen inleveren. Maar studieprestaties heb ik er nooit onder willen laten lijden.
Nu heb ik toch nog Cum Laude. Ondanks al die regeltjes. Regeltjes zijn regeltjes… Maar nu komt er witte rook uit de schoorsteen bij het conclaaf van de heren examencommissie.
Volgende week maandag begin ik aan de master Oceanography & Limnology.

“Een doel is een droom met een deadline.” ~ Peter Darbo, Vlaams aforist (1944 -)

“Le professeur est mort.” Laurent Fignon is op 50-jarige leeftijd overleden. Hij had darmkanker. Vorig jaar maakte hij bekend dat die kanker in een vergevorderd stadium was. Hij voegde er aan toe dat er geen aantoonbaar verband was met eventueel gebruik van verboden middelen. Het gebruik van amfetaminen en cortisonen had Fignon al enkele jaren eerder toegegeven.

Laurent Fignon was een bijzondere wielrenner. Anders dan de anderen. Hij las wel eens een boek en droeg een studentenbrilletje. In het peloton had je dan al snel de bijnaam “le professeur” te pakken. Maar bovenal: Fignon fietste ontzettend mooi en de gele trui paste prachtig bij zijn goudblonde staartje. Die verboden middelen neem ik hem niet in dank af, maar gelukkig kwam hij ermee voor de dag. En niet pas op zijn sterfbed.

Voor mij is “le professeur onlosmakelijk verbonden met de Colombiaanse klimmer Luis Herrera, de 17e etappe in de Tour van 1984 naar Alpe d‘Huez én mijn gestolen groene Gazelle Sport, waaraan ik zo gehecht was. In juli 1984 kwam ik terug in Amsterdam van een paar dagen Terschelling met twee Oost-Duitse vrienden in West-Berlijnse ballingschap. Voor mijn huis in de Rustenburgerstraat hingen twee zware fietskettingen rond een regenpijp, maar mijn fiets was spoorloos verdwenen. Gejat. Verdomme, mijn lievelingsfiets. Stom dat ik hem niet binnen had gezet. Vloekend en tierend stampte ik de drie trappen op naar drie hoog achter, mijn Duitse vrienden stilletjes achter me aan. Op mijn kamer zette ik mijn kleine zwart-wit tv aan om briesend de fantastische ontknoping van de bergetappe naar Alpe d ‘Huez te bekijken.

Herrera won de rit, Fignon kreeg de gele trui. Mijn Berlijnse bezoek verbaasde zich erover dat ik de frustratie over de diefstal van mijn fiets verwerkte met het bekijken van een wielerwedstrijd. De woede zakte snel. We hadden nog een geweldige avond. Laurent Fignon, bedankt! Die fiets was ik natuurlijk voorgoed kwijt. Als iemand nog een tip heeft die leidt tot de oplossing van het misdrijf... Nou ja, laat ook maar.

Erik de Graaf

Er komt een nieuw onderzoek van OPTA naar de kabel. De toezichthouder was van plan om de televisiemarkt open te breken, maar de rechter haalde deze maand een streep door dat besluit. Gelukkig maar want de huidige situatie biedt de consument nog niet een geheel vrije keuze. Marktleiders Ziggo en UPC hebben in hun kabelgebieden een ruim marktaandeel. Kabelmaatschappijen willen natuurlijk graag dat

Als je geluk in een kruiwagen legt, ligt er niets. Als je geluk op een weegschaal legt, weegt het niets. We doen alsof geluk een ding is dat je kan "hebben", terwijl het geen ding is, maar een actief proces, namelijk je gelukkig voelen.
Aldus Joost van der Leij. En gelijk heeft ie.

Misschien kan ik nog iets van hem leren. Een mens is immers nooit te oud om te leren, toch?

Goal, Juli 2006

De oudere generatie kan het zich nog goed herinneren. De lotto-totocommissie van GFC. Ontstaan in de jaren vijftig (volgens onze gegevens 1956), toen de voetbalclubs hun leden mee lieten spelen in de voetbaltoto. Een extra bron van inkomsten voor vele clubs. De donderdagavond in de kantine was altijd erg gezellig. De commissie zat aan een lange tafel en de ‘ophalers’ kwamen met de ingevulde formulieren van de leden langs. De heren Wiemerink, Holtmaat, Zwierink en vele anderen bepaalden de sferen in ons clubhuis.

In 1996 was de commissie niet meer nodig. Het ophalen van formulieren was ouderwets, de betaling ging sneller via automatische incasso’s. Het leek dat de organisatie op landelijk niveau aan het vernieuwen was. Dit blijkt een misvatting. Onlangs konden we in de krant lezen dat winnaars van WK-toto’s op moeten passen voor de belasting. De Nationale Sporttotalisator is een vervelende organisatie geworden. Alle WK-toto’s moeten namelijk via hun handen gaan. Dus de bedrijven, cafe’s en sportclubs die het in hun hoofd halen zelf iets te organiseren zijn in overtreding. Samen met de belastingdienst doet ze er alles aan om het kleine groepen lastig te maken.

Zelf kreeg ik een paar jaar geleden al te maken met deze organisatie. Onze tourtoto heeft namelijk een website en zodoende kwam de Nationale Sporttotalisator er achter dat wij een kansspel organiseerden. Een advocaat mailde ons diverse malen, vooral de naam ‘toto’ mochten we niet gebruiken. Gerechtelijke stappen werden niet uitgesloten. Een paar maanden geleden stond er een artikel in de krant over dezelfde organisatie die een rechtszaak had aangespannen tegen een bedrijf dat via internet wedden mogelijk maakte.

Volgens mij heeft deze organisatie niet door dat de wereld aan het veranderen is. In de jaren zestig en zeventig had ze zo goed als geen concurrentie, dus speelde iedereen mee. Het valt echter niet mee om toe te geven dat ze terrein verliezen. Staatsloterij, Postcodeloterij, Krasloten, vele casino’s, het is allemaal ten koste gegaan van de ‘voetbalpool’, zoals velen de organisatie nog steeds noemen. Via internet kun je elke dag waar ter wereld dan ook weddenschappen afsluiten op de gekst mogelijke sportwedstrijden. 1 gewonnen zaak in Nederland levert dus niets op.

Als een kat in het nauw richten ze dus nu hun pijlen op de kleine toto’s die vele vrijwilligers organiseren. Met grote voetbaltoernooien en de Tour gaan daar miljoenen in om, volgens de Nationale Sporttotalisator. En die miljoenen willen zij eerst in eigen handen hebben. Bij onze tourtoto is het al bijna 30 jaar zo dat wij het inleggeld omzetten in prijzengeld. Ook de meeste WK-toto’s werken zo. Geen winst dus, geen organisatiekosten, puur vrijwilligerswerk. Maar zeer waarschijnlijk ook geen geld dat anders wel in hun handen was gekomen. Ik heb nooit gedacht: “ik doe al mee aan de Tourtoto, nu speel ik volgende week niet mee in de Lotto”. Ik betwijfel of iemand die gedachte ooit heeft gehad.

De winnaar van de GFC WK-toto loopt gelukkig niet echt een risico. Met slechts 38 deelnemers zal zijn prijs niet echt een probleem worden. Pas boven de 454 € moet je belasting betalen. 29% liefst. Leuk bedrag, die 454 €. Reken het nog eens om naar guldens. Bijna niemand doet dat meer na 4 jaar, maar je komt uit op 1000 gulden. Doet me terugdenken aan mooie ouderwetse televisiequizzen. 1000 gulden kon je winnen, maar dan moest je wel Willem Ruis eerst een cent geven. Dan bleef het bedrag namelijk onder de 1000 gulden en hoefde de winnaar geen belasting te betalen. De Nationale Sporttotalisator en de Belastingdienst laten zien in welke tijd ze zijn achtergebleven.

Nu het voetbalseizoen weer is begonnen, elke zondag weer een voetbalgerelateerd blogje. Vandaag maar weer eens beginnen met het oude columnarchief, waar ik na 20 jaar toch een redelijke collectie van heb opgebouwd.

Hoewel ik niks tegen mekkeren heb, ik ben dol op geiten.
En om dit grapje even af te maken, ook niks tegen knorrigheid, ik ben namelijk ook dol op varkens, vind ik het wel tijd om na drie keer boos blaffen in een blogje, weer eens wat gezang te laten horen.
Ik ben namelijk ook dol op vogels.

Daarom maar het levensverhaal van Giek de gans..

Het is alleen wel weer een beetje een triest verhaal.
Giek de gans werd namelijk geboren twee jaar geleden in een vijvertje nabij Velserbroek.
Giek groeide vrolijk op in vijvertjes met zijn broertjes en zusjes. Dat werden er tijdens het eerste levensjaar wel wat minder vooral doordat een reiger in de buurt zijn broertjes en zusjes erg lekker vond.
Giek overleefde gelukkig en groeide op.

Kort voordat Giek drie jaar werd, viel zijn oog op Gaakje. Een ganzenvrouwtje dat hij had ontmoet tijdens een van de trektochten naar het zuiden. Hij had dus nogal wat kilometers met Gaakje afgelegd en dat was altijd gezellig.
Met wat parmantig heen en weer gewaggel maakte hij zijn gevoelens duidelijk aan Gaakje en ook Gaakje was nogal gecharmeerd van Giek die ze ronduit geweldig vond.
Ze wisten dan ook zeker dat ze voor altijd bij elkaar zouden blijven. Ganzen zijn namelijk monogaam.

Zoals dat gaat met ganzen zochten ze een plek om te broeden.
Helaas was de plek waar Giek was geboren niet meer beschikbaar want daar waren mensenhuizen gekomen. En dus zochten ze in de omgeving naar een andere nestplek.
Die vonden ze nabij een omgeving waar van die enorme vogels en enorme herrie vaak naarboven vlogen. Vogels die mensen vliegtuigen noemen.
Vooral Gaakje werd nogal depressief van de herrie die deze vogels maakten maar omdat ze verschrikkelijk veel hield van Giek en ook dolgraag wilde nestelen besloten ze met veel tegenzin om hier in de buurt te gaan nestelen. Er was tenslotte wel veel voedsel en water.

Het duurde niet lang of Gaakje legde een paar dozijn eieren.
Gaakje en Giek waren heel blij en ze waren voortdurend in de weer met hun kroost.
Op een dag besloot Gaakje zoals wel vaker even naar een vijvertje te vliegen en haar kroost even bij Giek alleen te laten.
Gaakje vloog in de motor van een vliegtuig en was op slag dood.
---------------------------------------------

Dit is een beetje sentimenteel weergegeven waar ik mij ook deze week weer eens boos over maakte.
Ganzen zijn geen plaag die slecht is voor de vliegtuigindustrie.
Vliegtuigen zijn in veel opzichten de knapste maar ook beroerdste uitvindingen van de echte plaag mens.

Jongens, kerosine is eindig.
Hou op met alles te willen doen om die vliegtuigindustrie in stand te houden.
Bedenk een maatschappij die zonder de vliegtuigindustrie kan.
Of bedenk een klimaatneutraal vliegtuig dat een paar honderd mensen kan vervoeren..
Maar daar geloof ik dus niet in.
Zo knap is zelfs de mens niet..

Celebreting Ghanaian Youth Excellence. Kinderen, ouders, vrienden, onderwijsmensen en de politiek praten over mogelijkheden en uitdagingen van het Onderwijs.Een mooie uitspraak vind ik "Denk in mogelijkheden en uitdagingen."Teleurstellingen en tegenslagen maken vooral verdrietig.Maar samen zoeken en kijken naar oplossingen en resultaten maakt gelukkig. Celebreting Ghanaian Youth Excellence wordt e...

Zoals iedereen wel door heeft ben ik begaan met het lot van het Antje Drijver Paviljoen. Gelukkig blijft deze na een spannende vijf dagen geopend. Maar had de gemeente niet andere kunnen reageren. De gemeente heeft nu letterlijk honderden mensen de stuipen op het lijf gejaagd. Meer lezen →