Rita Verdonk heeft de politiek verlaten. Ze was natuurlijk al maanden van het politieke toneel verdwenen, maar nu is het officieel. IJzeren Rita ‘has left the building’. In een congres van Trots op Nederland dat volgende maand plaats moet vinden, krijgen de leden de gelegenheid te beslissen over het lot van ToN. Volgens anonieme bronnen adviseert Rita ze alvast een overstapje naar de PVV te wagen. Boze tongen beweren bovendien dat Rita voor deze lobbypraktijken door de PVV weleens beloond kan worden met een ministerschap in Wilders 1.

Of dat waar is valt te bezien, natuurlijk, de kans is reëel dat het vuilspuierij is van een van haar partijgenoten. Verdonk heeft in haar korte politieke bestaan immers genoeg ‘Vrienden van Rita’ verzameld; die heeft echt geen vijanden meer nodig. Direct na de gemeenteraadsverkiezingen verlieten de lokale afdelingen bij bosjes het landelijk platform. Zelfs de fractie van haar woonplaats Nootdorp besloot al snel de vlag met voetballogo in de wilgen te hangen. Arme Rita.

Volgens EenVandaag had ze last van huilbuien gehad, maar was ze wel erg blij met het huidige kabinet. Sterker nog, volgens Rita neemt de PVV haar ideeën over. En dus is haar politieke rol uitgespeeld, zegt ze. Haar nieuwe website, voor de volgende incarnatie ‘Rita de Ondernemer’ is in de lucht. Ze gaat coachen, adviseren en als ‘sprankelende iron lady’ (haar eigen tekst!) lezingen geven.

Wat zullen we haar missen. Want wie herinnert zich niet dit prachtige filmpje? “Het water staat ons aan de lippen”, schreewde Rita fel. En wie herinnert zich niet die andere gevleugelde woorden “Niet links, niet rechts, maar rechtdoorzee”? Compleet met rood colbert en dito krukken beet ze haar slogan toe aan de ondernemers in de RAI. Wie herinnert zich niet dat norse gezicht met furby-ogen? De talloze imitaties en parodieën? Wat te doen zonder deze hilarische zelfbenoemde vox populi?

Ik hoop stiekem dat de boze tongen een beetje gelijk hebben. Niet omdat ik zit te wachten op Wilders 1. Maar als dat kabinet er dan toch moet komen, verzacht dan mijn pijn een beetje met de terugkeer van IJzeren Rita. Als Geert het voor elkaar krijgt, dan wil ik Rita terug. Die politieke pitbull. Die sjacherijn met haar staccato oneliners. Die prachtige mega-furby. Rita, het ga je goed!

Zaterdag 7 mei 2011 in de colomn van Jaap Kiers, statenverslaggever bij de Drentse Staten voor het Dagblad van het Noorden, een stuk over het gebruik van de social media en dan met name twitter. Hij steekt daar de draak met mijn twitter over de aangereden kat en dat in mijn rol als fractievoorzitter van GroenLinks. Nu kan en mag dat gelukkig in een land als Nederland waar wij afgelopen woensdag nog uitgebreid de Dag van de Persvrijheid hebben gevierd. Terecht is de verontwaardiging groot binnen Nederland over de bijdrage van minister Donner en de Wet Openbaarheid van Bestuur, de WOB. Terug naar de colomn van Jaap waarin hij twijfelt of hij wel zal gaan twitteren, omdat hij bang is te snel dingen te twitteren waar hij beter even over had kunnen nadenken. Altijd lastig als je beroep je parten speelt. Zeker als je niet precies weet hoe het social medium twitter werkt. Je kan namelijk altijd een twitter deleten, mensen volgen of blocken als je het niet interessant meer vindt wat ze twitteren. Heel veel journalisten van gerenommeerde nationale en internationale dagbladen zijn Jaap Kiers van het Dagblad al voor gegaan en niet bang hun meningen op twitter te zetten. Maar zoals alles, dringen dit soort “nieuwerwetse” dingen langzaam door in het Noord Nederlandse. Dat heet koudwatervrees. Ook binnen de journalisten van het Dagblad. Maar een troost, Jaap, je bent niet de enige in Assen die twitter “eng” vindt. Het college van Assen twittert ook niet, ondanks de Iphones, met 1 uitzondering: Jaap Kuin heeft weer toestemming gekregen van bestuurscommunicatie om zich afentoe te laten horen op twitter. Chapeau! Gedeputeerde Staten van Drenthe twittert ook niet en inderdaad, Jaap heeft gelijk, ook de meeste Statenleden niet meer. Al betrekkelijk lang zit ik op twitter, in ieder geval al van ver voor de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2010 en de statenverkiezingen van 2011. Ik twitter niet alleen politiek maar ook prive, net als ik een prive blog heb, deze, en een politiekblog op de website van assen.groenlinks.nl Ik zit op facebook, hyves, linkedin, maar niet op msn, er zijn grenzen. Ik heb de whatsapp van de Iphone en ook op mijn Ipad ben ik bereikbaar via de social media groepen. Als ik mensen vraag waarom zij niet op de social media te vinden zijn, krijg ik steevast als antwoord, dat dat komt omdat ik uit het westen kom, opgegroeid in de randstad, een stadsmeisje en dus schijnbaar beter op de hoogte ben van deze mogelijkheden of minder bang! Dat ik slechts tot mijn 18 in Amsterdam en Amstelveen heb gewoond en daarna de periferie van Nederland in ben getrokken met als laatste standplaats, nu 15 jaar, Assen, doet allang niet meer ter zake. Een Iphone en een Ipad zijn natuurlijk wel makkelijk. Als Jaap dan zijn ijsbeerpad gaat lopen om te roken, kan hij dit ook aangeven op twitter. Weten we hem altijd te vinden. Een korte cursus twitter is geen probleem, Jaap. @kovester kan je die geven, @geasmithbults @hermanbeerda @ErikvanEekelen en natuurlijk ondergetekende.

De uitslag van de Provinciale Statenverkiezingen in Leiden is geen nieuws meer. D66 werd net aan de grootste partij in de sleutelstad, twee stemmen voor de PvdA. Dankzij een dataset met een uitslag uitgesplitst per stembureau en kandidaat, die de gemeente Leiden mij ter beschikking stelde, kunnen we nu echter ook wat meer zeggen over de spreiding over de verschillende wijken en de Leidse voorkeursstemmen.

Een wethouder vormt met collega-wethouders en de burgemeester het dagelijks bestuur van de stad, het college van B&W. Een wethouder wordt door de gemeenteraad gekozen. Afhankelijk van het aantal inwoners van de gemeente is dit een parttime of fulltime baan. Wat gaat daaraan vooraf?

Na de gemeenteraadsverkiezingen starten de onderhandelingen. In eerste instantie vinden er gesprekken plaats om te bekijken welke partijen met elkaar gaan 'regeren'. Daarna volgen er gesprekken over de samenwerkingsafspraken. De uitkomst daarvan is het collegeprogramma. Daarin staat wat de partijen de komende vier jaar willen bereiken.


De laatste fase van het onderhandelingsproces bestaat uit het verdelen van de aandachtsgebieden over de verschillende partijen. Denk aan sport, zorg en welzijn of financiën. Zodra deze verdeling klaar is, vertelt elke partij welke kandidaat zij voorstellen voor het wethouderschap.

Alle partijen hebben hier van te voren natuurlijk over nagedacht en er binnen de partij afspraken over gemaakt. Formeel dragen echter de leden van de desbetreffende gemeenteraadsfractie de wethouder voor.

De laatste stap is de verantwoording van de gesprekken, het coalitieakkoord en de benoeming van de wethouders in de gemeenteraad. De fractievoorzitter van de partij die de onderhandelingen heeft geleid (meestal de grootste partij) licht het proces en de uitkomsten toe.

Daarna is er gelegenheid voor debat. Leden van de gemeenteraad kunnen aan alle onderhandelingspartners vragen stellen en aan de kandidaat-wethouders. Uiteindelijk vindt er een stemming plaats over het coalitieakkoord en de te benoemen wethouders en kan het echte werk beginnen.

De Provinciale Statenverkiezingen van 2 maart hebben landelijk relatief weinig informatie opgeleverd: ten opzichte van de Tweede Kamerverkiezingen op 9 juni vorig jaar is er niet erg veel veranderd. In mijn persoonlijke omgeving heb ik echter wél een verandering gezien, iets waar met name GroenLinks veel van zou kunnen leren.

Zoals veel mensen weten kom ik uit een christelijke omgeving. Ik ben student lid van de christelijke studentenvereniging Navigators in Leiden (NSL) en hiervoor zat ik op een school met uitsluitend christelijke leerlingen en -docenten. Dit geeft mij de mogelijkheden om veel christenen van verschillende achtergronden te kennen en te spreken. Al sinds jonge leeftijd ben ik politiek geïnteresseerd, waardoor ik veel weet over hoe christenen in de politieke wereld staan.

Ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren: de Gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar, toen ik voor het eerst mocht stemmen in Leiden. Ik stemde GroenLinks en ik raakte hierdoor verwikkelt met vele mensen uit mijn omgeving. Ik ga niemand veroordelen, maar de oneliners die ik naar mijn hoofd heb gekregen, schokten mij soms tot op het bot. Mensen twijfelden of ik wel écht christen was omdat ik op een seculiere partij stemde of vroegen waarom ik geen waarde hechtte aan ‘leven dat God had gegeven’ omdat ik op een partij stemde die zich hard maakt voor abortus. Deze uitspraken maakten veel indruk op mij en sterkte mij in de mening dat ik bij de christelijke partijen niks te zoeken had. Op 9 juni stemde ik opnieuw GroenLinks en in oktober besloot ik lid te worden van de partij. Een keuze waar ik nog steeds 100% achter sta, juist ook met de Bijbel in de hand.

Toen kwamen daar de Provinciale Statenverkiezingen op 2 maart. Als enthousiast vrijwilliger hing ik een poster op mijn raam, deelde ik flyers uit en knoopte ik ook binnen de vereniging gesprekken over waarop mensen zouden gaan stemmen. Natuurlijk kreeg ik van veel verstokte CDA’ers en CU’ers te horen dat zij er niet over peinsden om op GroenLinks te stemmen, maar toch merkte ik bij veel mensen interesse voor die ‘positieve partij’. De verrassing was voor mij groot toen ik van veel mensen hoorde dat ze uiteindelijk GroenLinks op hun stembiljet invulden. Want dit waren er niet een paar (zoals bij de vorige twee verkiezingen), maar dit waren er tientallen.

Ik weet niet waar dit vandaan kwam, maar ik bemerk een verandering in het denken. Het wordt langzaam niet meer vanzelfsprekend om voor het CDA of de ChristenUnie te kiezen, omdat je als je jezelf als christen serieus neemt, nu eenmaal ‘christelijk’ moet stemmen. Men ontdekt dat ook binnen een progressieve, seculiere partij traditioneel-christelijke waarden als naastenliefde en rentmeesterschap een rol spelen en dat bij de christelijke partijen deze partijen juist ondergesneeuwd (kunnen) raken doordat men vooral opkomt voor de rechten van haar achterban (bijvoorbeeld het recht op religieus onderwijs waar met name de ChristenUnie op blijft hameren).

Volgens mij raken veel christenen (met name jongeren) uitgekeken op het hokjesdenken. Zij zijn op zoek naar een positieve partij die niet opkomt voor haar eigen achterban maar oog heeft voor de zwakken in de samenleving en zorg draagt voor God’s schepping. Een partij met een open visie richting religie in plaats van een angstige (PVV) of een naar afgunst neigende (D66). Deze partij zou GroenLinks kunnen zijn. De christelijke wereld is voor de partij volgens mij een grote groeimarkt.

Wat moet er gebeuren om deze groep aan te spreken? Formeel gezien weinig, denk ik, maar informeel moet men christenen laten merken dat religie niet een ongewenst iets is. Dit is namelijk wel iets waar veel christenen bij GroenLinks tegenaan lopen; men voelt, net als bij D66, dat er op ze neergekeken wordt, een gevoel dat zeker niet altijd onterecht is. Hierin ligt een opdracht voor christelijk platform De Linker Wang, een organisatie dat binnen én buiten GroenLinks tamelijk onbekend is. Mensen (en dus ook christenen) willen niet ‘alleen’ staan. Een stem op GroenLinks kan in de christelijke wereld wel zo voelen. Meer profilering van De Linker Wang kan laten zien dat een christelijke GroenLinks’er helemaal niet alleen staat in zijn mening, en dat hij niet gek is.

Terwijl moslims gedemoniseerd worden door de PVV, christenen zich gedemoniseerd voelen door D66 (en soms ook door GroenLinks), droom ik van een land waarin iedereen hand in hand staat: of je nu atheïst, christen, moslim of wat dan ook bent. GroenLinks kan hierin een belangrijke rol spelen. Ik hoop dat de partij deze kans aangrijpt.

Er is geen opleiding die je klaarstoomt voor het raadslidmaatschap. Als je hebt uitgezocht voor welke partij je actief wilt zijn, neem dan eens contact op met het bestuur van de plaatselijke afdeling. Bestuurs- en/of fractieleden willen je graag uitleggen wat er zoal bij komt kijken. Het kan ook zijn dat je door vertegenwoordigers van een partij wordt gevraagd eens na te denken of een functie als raadslid wat voor je is. Veel partijen organiseren regelmatig cursussen, trainingen of andere activiteiten om je meer inzicht te geven in het politieke werk.

Eens in de vier jaar, begin maart, zijn er gemeenteraadsverkiezingen. De volgende zijn in 2014. De voorbereidingen voor de verkiezingen beginnen al zo'n anderhalf jaar van te voren. Onder verantwoordelijkheid van het bestuur gaat een kandidatencommissie aan het werk om mensen te selecteren voor de kandidatenlijst. De procedure is voor veel partijen hetzelfde.

Laten we maart 2014 als uitgangspunt nemen. Je schrijft een sollicitatiebrief aan de kandidatencommissie. Deze moet meestal begin september 2013 binnen zijn. Deze commissie voert één of meerdere gesprekken met alle kandidaten. Als de kandidatencommissie iedereen heeft gesproken, maakt zij een voorstel voor het bestuur waarin ze adviseert over de volgorde van kandidaten op de lijst met onderbouwing van haar keuze. Rond november 2013 is er een Algemene Ledenvergadering waarin de kandidatencommissie aan de leden verantwoording aflegt over haar keuze en het proces wat is afgelegd. Aansluitend stemmen leden over de volgorde van de kandidatenlijst. Na de stemming is de lijst officieel en kan de verkiezingscampagne beginnen.

Pas na de verkiezingen is helder wie er namens welke partij in de gemeenteraad komt. Het aantal zetels is afhankelijk van de hoeveelheid stemmen op een partij. Daarnaast wordt er bekeken welke personen zoveel stemmen hebben gehaald dat zij met voorkeursstemmen in de Raad komen. Stel, een partij heeft vier zetels behaald. Iemand die op plaats zeven op de lijst staat en voldoende voorkeurstemmen heeft, komt dan samen met de eerste drie mensen van de kandidatenlijst in de gemeenteraad. Degene op plaats vier moet wachten.

Deze procedure vergt geduld en doorzettingsvermogen. Dit zijn mooie eigenschappen voor een toekomstig raadslid.


P.S. Waar raadslid staat, kan ook Statenlid worden gelezen.

Inmiddels is het een gewoonte geworden om een onderbuik-voorspelling te houden over de uitslag voor de komende verkiezingen. Dus, ook ditmaal, een geheel vrijblijvende fingerspitzenprognose over de komende statenverkiezingen. Ik zeg het niet graag, maar mijn voorspelling: VVD heeft ze voor het uitkiezen.

Zoals het er nu naar uitziet zal er na 2 maart nog maar 1 grote partij over zijn in de provincie Utrecht. Waar de afgelopen decennia werden gedomineerd door CDA, PvdA en VVD, gaat nu de VVD alleen met de eer strijken, met 11 zetels. De andere partijen volgen op gepaste afstand. CDA en PvdA mogen rekenen op 6 zetels. PVV, D66 en GroenLinks krijgen er elk 5.

Dat de VVD de grootste wordt staat eigenlijk al maanden vast. Sinds de comeback van Rutte en de vrije val van het CDA is er geen enkele andere partij die ook maar enigszins met de VVD zou kunnen concurreren. In Utrecht mag de VVD rekenen op een trouwe achterban, wat vier jaar geleden al bleek toen ondanks de duistere praktijken van Sjoerd Swane de partij op 10 zetels uitkwam.

Hoewel Utrecht niet een echte PVV-provincie is, mag de partij toch rekenen op 5 zetels. Vooral in de gemeentes rondom Utrecht zit een hoog potentieel. In gemeentes als Maarssen en IJsselstein kunnen percentages van 20% worden bereikt. Opvallend is dat de top drie van de PVV juist ‘op sjiek’ woont in Bosch en Duin, Bilthoven en Soest. Een uitgelezen kans voor de SP om uit te leggen dat deze PVV Henk en Ingrid helemaal niet kent. Met een slimme campagne kan het dus weleens zo zijn dat juist de SP die 5 zetels weet binnen te halen.

Het CDA en de PvdA liggen allebei flink onder vuur. Waar het CDA eerder al in de steden in de provincie Utrecht bijna was weggevaagd, daalde de PvdA bij de meest recente verkiezingen dramatisch. In Stichtse Vecht werden slechts 3 zetels in plaats van de mogelijke 8 binnen gehaald. Beide partijen hebben echter nog een behoorlijke schare trouwe aanhangers en komen met gemak uit op 6 zetels.

GroenLinks en D66 voorspel ik allebei op 5 zetels. Bij de meest recente gemeenteraadsverkiezingen deden beide partijen het goed. Doordat groene thema’s in met name de regio Utrecht de bovenhand hebben zou GroenLinks haar Kunduz-dip kunnen compenseren. Direct rondom de mogelijk te verbreden A27 scoort GroenLinks uitermate hoog. Thema’s als wegverbreding en bedreigde natuur zijn altijd al een reden geweest deze partij te stemmen.

De ChristenUnie heeft nu nog 4 zetels, maar weet in al het gedrang die uitslag niet te evenaren. 3 zetels is hun vaste achterban. En daar blijft het dan ook bij.
De Partij voor de Dieren behoudt haar zetel. Hoewel niet meer zo in de mode als vier jaar geleden weet juist deze partij te profiteren van weglopende stemmers vanuit GroenLinks om zo net haar zetel binnen te slepen.

Mooi Utrecht raakt z’n zetel kwijt. Nadat een deel van de partij zelfstandig is verder gegaan onder de naam PLU moeten deze partijen de stemmen delen. En met de komst van 50plus lukt het geen van deze drie partijen een zetel binnen te slepen. Dit ondanks de goede uitslag die de lokale partijen bij de recente herindelingsverkiezingen in Stichtse Vecht wist te boeken.

Voor meer Fingerspitzprognoses, kijk op www.fispr.nl

Mijn bijdrage vandaag bij de Algemene Beschouwingen over het collegeprogramma:

5 maart 2014, de dag van de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Hoe ligt Rotterdam er dan bij? Wat voor stad treffen we dan aan?

Laat ik u eens meenemen in een visioen.

Op 5 maart 2014 schijnt de zon. Als je de trappen van het stadhuis afloopt dan flitsen de fietsen en elektrische voertuigen voorbij op een groene en autoluwe Coolsingel.
Het centrum staat vol bomen en het noordelijk deel van de Binnenrotte is veranderd in een goed bezocht stadspark. Het Stokviswater en de Hang zijn ontwikkeld tot een aantrekkelijk terrassengebied met de allure van de Oude Gracht in Utrecht.
Overal in de binnenstad zijn nieuwe winkeltjes, restaurantjes en lunchrooms geopend. Het uitgaanscircuit bruist als nooit tevoren en een nieuw poppodium in het centrum van de stad is het levendige middelpunt van een hernieuwde popcultuur in Rotterdam.

Op 5 maart 2014 is Rotterdam een stad waar iedereen graag wil wonen: van jong tot oud, van arm tot rijk, van starter tot gezin. Parken en pleinen worden intensief gebruikt. Buurthuizen en speeltuinen zijn ook ’s avonds en in het weekend open en in alle buurten is er voldoende plek voor kinderen om buiten te spelen. En de bewoners van de ’s-Gravendijkwal zijn verlost van de stank en herrie, door een met gras begroeide overkapping over de drukke verkeersader.

Op 5 maart 2014 doet 70 procent van de Rotterdammers aan sport, hebben 30.000 mensen met succes een taal- en participatietraject gevolgd, zijn overal in de stad broedplaatsen voor kunstenaars en creatieve bedrijfjes, krijgen evenementenorganisatoren alle ruimte om nieuwe concepten uit te proberen en is Rotterdam weer een aantrekkelijke uitgaansstad.

Op 5 maart 2014 is Rotterdam een groene, sociale en bruisende wereldstad. En ja, een stad met meer ruimte voor talent en ondernemen.

Gaat dit visioen echt werkelijkheid worden? Als het aan GroenLinks ligt wel. Het kán, als de politieke wil er maar is.
Of het echt gaat lukken is nog wel de vraag. Als we op het werkprogramma van het college afgaan komen we er niet. Althans, maar zeer ten dele.

Natuurlijk, er staan een paar mooie voornemens in. Zo geeft het college voortvarend uitvoering aan de GroenLinks-motie om 2000 bomen per jaar aan te planten om zo versteende straten groen te maken. Ook de GroenLinks-motie om in 2014 alle wijken aan de buitenspeelnorm te laten voldoen, wordt goed opgepakt. En ik ben ook erg gelukkig dat het GroenLinks-initiatief uit de vorige periode, RotterdamIdee, verder wordt voortgezet en zelfs wordt uitgebouwd met een ruimer budget voor bewonersinitiatieven.

Maar voor het overige zijn de ambities van het college erg dun. En zijn de doelstellingen (in goed Rotterdams: targets) al helemaal treurigstemmend.

Zo stelt het college als target dat 60% van de deelnemers aan een taal- en participatieproject één of meer stappen zet op de participatieladder. Met andere woorden, zich verder ontwikkelt in de samenleving.
Klinkt mooi, maar door de forse bezuinigingen én door de eigen bijdrage die het college in wil voeren, zullen er waarschijnlijk fors minder deelnemers aan de taal- en participatietrajecten zijn, waardoor die 60% in de praktijk maar weinig voorstelt.

Het college belooft ook het areaal groen te vergroten in de 10 buurten die nu het minst groen zijn. Ook niet bepaald ambitieus. De wethouder kan die target bij wijze van spreken volgende week al afstrepen na het planten van slechts één bonsaiboompje in elk van die wijken.

En wat te denken van de doelstelling dat er aan het einde van de raadsperiode in de stad en in de haven voor minimaal 350 miljoen aan duurzaamheid moet zijn geïnvesteerd. Klinkt als veel geld. Maar als je de groene paragrafen uit de jaarverslagen van de grote Rotterdamse ondernemingen mag geloven, dan wordt er nu al voor minstens het dubbele aan duurzaamheidsuitgaven gedaan.
Maar los daarvan wordt hier in de collegedoelstelling het maatschappelijk effect vergeten: het gaat niet om het geld geïnvesteerde geld, maar om het resultaat.
Waarom niet de doelstelling opgenomen dat de CO2-uitstoot in de komende 4 jaar met minimaal 10 procent omlaag gaat?
 
Talentontwikkeling bij taalcursisten en groen ondernemerschap komt er in het collegeprogramma dus niet erg gunstig vanaf. Ook op andere terreinen leidt het collegebeleid eerder tot minder dan tot meer ruimte voor talent en ondernemen. Zeker als je de maatregelen uit het bezuinigingspakket op een rij zet.

Daarnaast snijdt het college flink in kunst- en cultuurbeleid en komt een fors deel van de rekening te liggen bij de meest kwetsbare Rotterdammers.

Als je de bezuinigingsplannen van het college de komende jaren bij elkaar optelt, dan schijnt op 5 maart 2014 niet de zon, maar waait er een gure en kille wind door de stad.

En dan heb ik de donkere donderwolken van het rechtse kabinet nog niet eens meegerekend. Een tsunami aan bezuinigingen wordt over ons heengespoeld. Van kunst en cultuur tot de wijkenaanpak, van het armoedebeleid tot het openbaar vervoer.

Kunnen we ons daar tegen weren? Kunnen we het zonnige visioen toch werkelijkheid laten worden? Ja, dat kan.

Tussen de donkere donderwolken uit Den Haag gloort ook een beetje hoop. De korting op het gemeentefonds pakt namelijk veel lager uit dan het doemscenario waar het college nog rekening mee hield bij het opstellen van de begroting. Dat levert een meevaller op van 35 miljoen in 2012 oplopend tot 100 miljoen in 2014.

GroenLinks wil die meevaller deels besteden aan het terugdraaien van de gemeentelijke bezuinigingen op kunst en cultuur, klimaatbeleid, evenementen, buitenruimte en participatie.
En voor het andere deel voor het opvangen van de bezuinigingen van het rechtse kabinet op taalcursussen, sociaal beleid, wijkaanpak en openbaar vervoer.

De zon kán schijnen op 5 maart 2014. Niet alleen voor de door GroenLinks gewenste groene, sociale en bruisende wereldstad. Maar ook voor de collegeambitie om meer ruimte te geven aan talent en ondernemen.

De GroenLinks-fractie helpt het college daar graag bij. Volgende week zullen we een tegenbegroting presenteren waarin we laten zien dat bezuinigen kan, mét behoud van een ambitieus beleid voor de stad. Met meer in plaats van minder ruimte voor talent en ondernemen.

Als het aan GroenLinks ligt staat deze raadsperiode in het teken van creativiteit en vernieuwende initiatieven. We zien graag dat er grote vooruitgang wordt geboekt op het gebied van duurzaamheid en dat de stad weer gaat bruisen. Bij de begroting zullen we daar een aantal voorstellen voor doen. Vandaag doen we er alvast één:

Wat zou er nou mooier zijn dan een raadsperiode vol nieuwe talenten en ondernemerszin te bekronen met een recente Rotterdamse traditie: een themajaar. GroenLinks stelt voor om 2014 uit te roepen tot Innovatiejaar. Want waar talent en ondernemen samen komen, krijg je innovatie. Wij zien graag dat Rotterdam zichzelf op de kaart zet als innovatieve stad vol vernieuwing en creativiteit. Zodat op 5 maart 2014 iedereen weet: Rotterdam is de stad waar het bruist, Rotterdam is de stad van innovatie, Rotterdam is de stad met ruimte voor talent en ondernemen.

De gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart liggen alweer mijlenver achter ons. In de tussentijd heb ik er vele malen aan gedacht om te bloggen. En er was ook stof genoeg om over te bloggen: de officiële beëdiging als raadslid van Mary Ruisch, Gerda de Klerk en Ahmet Karapinar, de perikelen rondom de collegevorming in Dordrecht (klik hier en hier voor meer informatie), het prachtige concept verkiezingsprogramma voor de Tweede Kamerverkiezingen, de soepel verlopen bespreking van alle amendementen (NoordZuid werkgroep op 27 maart, officiële amendementendag 3 april) en het gezellige GroenLinks congres van afgelopen zondag, 18 april. Of wat te denken van het heugelijke huwelijk van mijn oud-collega Jeroen op 5 maart? En het gezellige bezoek aan Brussel met leden van de NoordZuid werkgroep, de Europa werkgroep, het Milieunetwerk en de GroenLinks Academie op 14 april? En... ach, de lijst is schier eindeloos!

Ik had dus, kortom, zeer veel kunnen bloggen... Waarom deed ik dat dan niet? Goede vraag. En ook één waar ik niet direct antwoord op heb. Ik vraag me regelmatig af hoe andere, 'echte' bloggers de 'blogdips' waar ik steeds last van heb weten te omzeilen. Dus: wie een tip heeft, laat het weten!

Ondertussen is het alweer tijd voor de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen. En ik heb er zin in! Dat mag ook wel, want ik ben degene die vanuit de afdeling Drechtsteden aanspreekpunt is voor de campagne. Ik ben de afgelopen weken dan ook bezig geweest met de opzet van een campagneplan. Zodra het campagneteam rond is, gaan we dat plan samen verder invullen en uitvoeren.

Binnenkort zal ik de plannen voor de campagne op deze blog onthullen. Ik ga dus weer regelmatig bloggen (beloofd)!

Compromissen sluiten is één ding, je ideologie verloochenen is een andere. GroenLinks profileert zich al jaren op dezelfde manier. Wat wij willen is een sociaal, groen en duurzaam Waterland. Veel problemen in Waterland zijn ingewikkeld en gecompliceerd. Wij geloven niet in simpele oplossingen alleen. De nuance is ons niet vreemd, ook niet in deze tijd van populisme.

lees verder

De naschok van de gemeenteraadsverkiezingen is niet de PVV-winst, de verlieswinst van PvdA, maar de lage opkomst. Over alles kan in Nederland gepolderd worden, zo wijzen de voorbije decennia uit, maar het huis van Thorbecke is redelijk onaantastbaar. Huis is allang niet meer de juiste benaming, fort of kasteel is meer to the point. Dit kasteel heeft al vele stormlopen weten te weerstaan en het ziet er naar uit dat komende pogingen ook falen. Voormalig minister Ter Horst vond al die suggesties om onze staatsinrichting moderner te maken maar rare fratsen. Het CDA vindt ideeën in die richting te mal voor woorden. Ook de VVD zal zich hier niet als hemelbestormer in manifesteren, zij rekenen Thorbecke graag tot hun voorgangers.
Het verschijnsel van enerzijds steeds meer burgers die hun stemrecht niet gebruiken, en anderzijds burgers die net zo makkelijk SP als PVV stemmen, moet iedere democraat zorgen baren. In het verleden werd de schuld bij politieke partijen gelegd; zij waren niet geprofileerd genoeg, er viel niets te kiezen. Ik vind die stelling onhoudbaar omdat inmiddels alle smaken bij voorbije verkiezingen zijn geserveerd zonder dat dit tot meer eters heeft geleid. De oorzaak gaat dieper. Het is ondoenlijk om dat hier gehel te duiden, als ik dat zou klaarspelen, maar hoe dan ook is er volgens mij een tekort aan interesse, aan informatie, aan toegang tot de politiek. Daar moet wat in veranderen en snel ook. Inmiddels zijn meer poorten in het kasteel van Thorbecke niet genoeg meer. Het is complex en komt te laat. Interesse kweken kan door mensen een rol te geven. Bijvoorbeeld bij afwegingen waar politici voor staan. Vanuit het idee dat de gekozene er zit om groepen te vertegenwoordigen en regelmatig wil weten wat de groepen bezig houdt. Het is echter te smal zo een proces allen in de straat van de politiek sec te persen. Zij zitten daarvoor te vaak aan het einde van een heel planproces. Overheden zullen hun werkwijze moeten aanpassen om de politiek opener te maken en zo het fundament waarop zij rust, namelijk het vertrouwen van burgers, te versterken.
Het lijkt een tegenstelling dat juist in een tijd dat via internet informatie en toegang zo alom is, op deze facetten en inspanning nodig is. Dat komt omdat informatie vaak in één richting wordt gegeven, en toegang maar half wordt gegeven of met onduidelijke bewegwijzering. Politiek leeft, zo tonen ook de talrijke internetfora en twitters. Maar het gaat nog vooral over personen en gebeurtenissen. Het zou meer over inhoud moeten gaan; de kracht en zwakte van professioneel jongerenwerk, de plus en minpunten van verdichting in een stadscentrum, het belang van investeren in onderwijs en in defensiematerieel om VN-vredesmissies uit te voeren.
Participatie, belanghebbenden betrekken bij besluitvorming, beleidsprogramma’s en projecten, werkt sneller dan verbouwingen in Thorbeckes kasteel. Die stormlopen op het kasteel moeten doorgaan, maar tegelijk is het urgent veel meer de aandacht op de kracht van participatie te richten. En daarin juist ook de voordelen die social media op internet biedt voor te gebruiken. De komende jaren ga ik me hier mee bezig houden als adviseur bij Politiek Online. Leuk, spannend en hard nodig.

Afgelopen zaterdag hebben verschillende leden en sympathisanten van GroenLinks een wandeling van Gramsbergen naar Hardenberg gemaakt. De komende dagen wordt er op vele plaatsen nog een verkiezingskrant beschikbaar gesteld. De allerlaatste activiteit in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen betreft de aanbieding van appels aan de Voedselbank.

Wandelen is een gezonde sport die door steeds meer Nederlanders wordt beoefend. Daarnaast is Hardenberg dit jaar een wandelstad met iedere maand een ander wandelthema. In zijn verkiezingsprogramma heeft GroenLinks al jaren aandacht gevraagd voor het wandelen, een wandelnetwerk en activiteiten op dat gebied. Logisch dat GroenLinks dan ook een wandeltocht in zijn campagne had opgenomen. Het groepje wandelaars vertrok om half twee van de Mommeriete te Gramsbergen en arriveerde tegen half drie in de Zwieseborg. Daar werd door een vertegenwoordiger van het waterschap Velt en Vecht een inleiding verzorgd over de Loozense Linie, de Zwieseborg en omgeving. Duidelijk werd dat de Oostzijde van het project bijna klaar is, maar dat de puzzelstukjes van de Westzijde van het project nog niet zijn ingevuld. Het is nog vrij lastig om aan die zijde de belangen van fietsers, wandelaars, grondbezitters en natuurliefhebbers op één lijn te brengen. GroenLinks hoopt dat de wulpenkolonie die daar regelmatig huist een thuis kan blijven behouden.

Verkiezingskrant
De komende –laatste- dagen voor de verkiezingen worden door het GroenLinkse kader benut om een speciale verkiezingskrant aan de man / vrouw te brengen. Deze mooie krant haakt niet alleen op de gemeentelijke belangen in, maar laat ook vanuit de landelijke politiek zien dat GroenLinks op beide fronten aan de uitvoering van vergelijkbare ideëen werkt.

Voedselbank
Tenslotte heeft GroenLinks zijn laatste campagnegeld besteed aan de aankoop van honderd kilo biologische appels die aan de Voedselbank beschikbaar zullen worden gesteld. Vrijdag a.s. zullen ze worden aangeboden aan de bestuurders van de Voedselbank Hardenberg. Zij zullen er dan weer voor zorg dragen dat de lekkere ronde, gave en gezonde appels terechtkomen bij de mensen die het echt nodig hebben.

 

Scholieren die hun leslokalen inbarakken hebben, wachtlijsten van vele weken tot maanden in demedische zorg en gebrek aan toegankelijkheid van medischespecialisten, ouderen of gehandicapten die zonder thuiszorg komen tezitten of met een groot aantal verschillende thuiszorgmedewerkers temaken krijgen, reizigers die wegens bevroren wissels in de winterstranden, mensen die hun benen breken op ongeruimde en bevrorenstraten, ze zijn allemaal de dupe van hetzelfde verschijnsel: deterugtocht van de overheid uit allerlei taken die bij uitstek door deoverheid zouden moeten worden vervuld, omdat enig winstoogmerk bijhet vervullen van deze taken niet leidt tot verbetering van dekwaliteit, maar juist tot achteruitgang van deze.

Daarbij bedoel ik met terugtocht nietalleen de volledige terugtocht waarbij een openbare taak overgaat inparticulier beheer, maar ook het zodanige bezuinigen daarop dat dezetaak nauwelijks nog kan worden vervuld.

Deze situatie leidt niet alleen totontevreden patiënten, reizigers en scholieren, maar ook totontevreden artsen, NS personeel en leraren die geen mogelijkheidhebben om aan de gerechtvaardigde verwachtingen aan de kwaliteit vanhun dienstverlening te voldoen.

Bovendien leidt de privatisering vanopenbare taken tot onzekerheid bij het uitvoerend personeel, doordatzij vaak te maken krijgen met een nieuw commerciëel managementdat gewend is puur vanuit winstoogmerk naar een organisatie en haardienstverlening te kijken, dat anderzijds dikwijls geen flauw ideevan de inhoudelijke aspecten en de dagelijkse problemen van dezedienstverlening heeft en dat i.v.m. efficiëntie en winstoogmerkmeestal vanaf het begin op een aantal functies bezuinigt en desnoodswerknemers ontslaat.

Ik vrees dat veel ontevredenheid inNederland hiermee te maken heeft. “Links” heeft daartegen tot nutoe weinig ingebracht, mede omdat de PvdA lang meegedaan heeft bijhet verwaarlozen en privatiseren van openbare taken, b.v. tijdens de paarse coalities(ook al iets terughoudender dan Labour in Engeland).

Het wordt tijd voor een andere dan dezeneoliberale koers. Als de PvdA haar koers wijzigt en deontevredenheid verdwijnt, zal haar electoraat gewoon bij haarterugkomen i.p.v. proteststemmen op extreem rechts uit te brengen. Demensen zullen opmerken dat extreem rechts in tegenstelling met b.v.GroenLinks geen oplossingen heeft en dat niet allochtonen,buitenlanders, etc. voor hun problemen verantwoordelijk zijn, maar deneoliberale politiek van de laatste decennia.

De eerlijkheid gebiedt wel hieraan toete voegen dat openbare voorzieningen nu eens geld kosten en wedaarvoor gezamenlijk belasting betalen. Een betere kwaliteit van dedienstverlening gaat bezwaarlijk samen met lastenverlichting. Derechtse partijen weten dit goed, maar pretenderen niettemin ookzonder middelen de kwaliteit te kunnen verbeteren.

GroenLinks zal de PvdA hard nodighebben voor het vormen van linkse coalities – niet alleen na deaanstaande gemeenteraadsverkiezingen. Het zou mooi zijn alsuiteindelijk eens weer een grote linkse coalitie in Nederland totstand zou komen en het tij gekeerd zou worden.

Scholieren die hun leslokalen inbarakken hebben, wachtlijsten van vele weken tot maanden in demedische zorg en gebrek aan toegankelijkheid van medischespecialisten, ouderen of gehandicapten die zonder thuiszorg komen tezitten of met een groot aantal verschillende thuiszorgmedewerkers temaken krijgen, reizigers die wegens bevroren wissels in de winterstranden, mensen die hun benen breken op ongeruimde en bevrorenstraten, ze zijn allemaal de dupe van hetzelfde verschijnsel: deterugtocht van de overheid uit allerlei taken die bij uitstek door deoverheid zouden moeten worden vervuld, omdat enig winstoogmerk bijhet vervullen van deze taken niet leidt tot verbetering van dekwaliteit, maar juist tot achteruitgang van deze.

Daarbij bedoel ik met terugtocht nietalleen de volledige terugtocht waarbij een openbare taak overgaat inparticulier beheer, maar ook het zodanige bezuinigen daarop dat dezetaak nauwelijks nog kan worden vervuld.

Deze situatie leidt niet alleen totontevreden patixc3xabnten, reizigers en scholieren, maar ook totontevreden artsen, NS personeel en leraren die geen mogelijkheidhebben om aan de gerechtvaardigde verwachtingen aan de kwaliteit vanhun dienstverlening te voldoen.

Bovendien leidt de privatisering vanopenbare taken tot onzekerheid bij het uitvoerend personeel, doordatzij vaak te maken krijgen met een nieuw commercixc3xabel managementdat gewend is puur vanuit winstoogmerk naar een organisatie en haardienstverlening te kijken, dat anderzijds dikwijls geen flauw ideevan de inhoudelijke aspecten en de dagelijkse problemen van dezedienstverlening heeft en dat i.v.m. efficixc3xabntie en winstoogmerkmeestal vanaf het begin op een aantal functies bezuinigt en desnoodswerknemers ontslaat.

Ik vrees dat veel ontevredenheid inNederland hiermee te maken heeft. xe2x80x9cLinksxe2x80x9d heeft daartegen tot nutoe weinig ingebracht, mede omdat de PvdA lang meegedaan heeft bijhet verwaarlozen en privatiseren van openbare taken, b.v. tijdens de paarse coalities(ook al iets terughoudender dan Labour in Engeland).

Het wordt tijd voor een andere dan dezeneoliberale koers. Als de PvdA haar koers wijzigt en deontevredenheid verdwijnt, zal haar electoraat gewoon bij haarterugkomen i.p.v. proteststemmen op extreem rechts uit te brengen. Demensen zullen opmerken dat extreem rechts in tegenstelling met b.v.GroenLinks geen oplossingen heeft en dat niet allochtonen,buitenlanders, etc. voor hun problemen verantwoordelijk zijn, maar deneoliberale politiek van de laatste decennia.

De eerlijkheid gebiedt wel hieraan toete voegen dat openbare voorzieningen nu eens geld kosten en wedaarvoor gezamenlijk belasting betalen. Een betere kwaliteit van dedienstverlening gaat bezwaarlijk samen met lastenverlichting. Derechtse partijen weten dit goed, maar pretenderen niettemin ookzonder middelen de kwaliteit te kunnen verbeteren.

GroenLinks zal de PvdA hard nodighebben voor het vormen van linkse coalities xe2x80x93 niet alleen na deaanstaande gemeenteraadsverkiezingen. Het zou mooi zijn alsuiteindelijk eens weer een grote linkse coalitie in Nederland totstand zou komen en het tij gekeerd zou worden.

Veelzeggend was het: berichten over licht in de Uruzgantunnel onder de vlag ‘gemeenteraadsverkiezingen’. Het gebeurde gisteravond, ik aanschouwde het op het NOS-journaal. En niets, niets in de berichtgeving raakte, aaide, het in beeld vermelde onderwerp: raadsverkiezingen. Het goede komt van ver, luidt de zegswijze, en hopelijk laat het niet lang meer op zich wachten. Want dat Hamer foetert op een CDA-minister en Van Geel van de weeromstuit een PvdA-burgemeester bekritiseert….helpt dat de keuze voor 3 maart?
Het is tot nu toe mat, die campagne. De landelijke media is toch vooral geïnteresseerd in frivoliteiten: gekke twitters, leipe youtubefilmpjes, excentrieke kandidaten en partijtjes. Je kunt er ook positief over zijn: het is in ieder geval aandacht. Maar na alle berichtgeving in de afgelopen jaren in de serieuze journalistiek over Vogelaarwijken, sociale opvangvoorzieningen, stuurloos geraakte gemeenten, dorpverscheurende bouwplannen en zo voort, is het toch prachtig als diezelfde media op die kompas terugvaart en dat in het licht plaatst van de komende verkiezingen. Ik heb het nog niet gezien.
Op 3 maart, laat op de avond, of diep in de nacht dankzij het rode potlood, is er massieve mediaaandacht. En vervolgens regent het veronderstellingen, taxaties, interpretaties en opvattingen. Niet over lokale gevolgen, maar over Uruzgan, Davids en Bezuinigingen.

Een gezellig bezoek was het toch al niet. Nicaragua wordt geteisterd door straatgeweld. De politieke verhoudingen zijn gepolariseerd. De linkse president Daniel Ortega zou de gemeenteraadsverkiezingen hebben gemanipuleerd. Een handelsovereenkomst tussen de Europese Unie en het merendeel van de Midden-Amerikaanse landen is vastgelopen op eisen van de Nicaraguaanse regering. Zo welkom was de delegatie uit het Europees Parlement, die begin deze week het land bezocht, niet. En toen werd "onze" Hans van Baalen (VVD) officieel het land uitgezet.

Echt spectaculair was dat niet, want Van Baalen merkte er weinig van. Hij hoorde alleen dat leden van de Nicaraguaanse regering verklaarden dat hij het land uit moest. Spannender was het op een persconferentie woensdag waar Sandinistische activisten hem hard aanvielen. Het liberale kanon had hun woede op de hals gehaald door daar alvast aan te kondigen dat de Nicaraguaanse president de verkiezingen van 2011 zou gaan verliezen. Het Nicaraguaanse volk zou zat zijn van de censuur en mensenrechtenschendingen van de Sandinisten.



Van Baalen had eerder tussen leden van de liberale oppositie bemiddeld (waaronder de corrupte ex-president Arnoldo Alemán). De verschillende oppositiepartijen waren daarbij overeengekomen met één tegenkandidaat te komen bij de verkiezingen van 2011. Ook sappig was natuurlijk de scheldpartij van de onderminister van Buitenlandse Zaken, die Nederland en passant een klotelandje noemde.

Wie wil weten waarom de Sandinisten zo furieus reageren op Van Baalen, hoeft niet ver te zoeken. De "liberalen" in Nicaragua hebben - met steun van het Westen - meer dan vijftig jaar het land in hun autoritaire greep gehad. Toen Ortega met zijn Sandinisten gewapenderhand de macht overnam, werd de rechtse dictatuur vervangen door een linkse. De VS (onder Reagan) financierden vervolgens een tegen-guerrilla. Pas na jaren van strijd en verzoening is Nicaragua min of meer een democratie geworden.

Van Baalens acties zijn natuurlijk vreedzaam en legitiem, maar in Midden-Amerika is het moeilijk om zijn activiteiten niet te zien als onderdeel van een lange traditie. In Honduras, een volgende bestemming van Van Baalen, zijn Europese liberalen ook al langer actief. Volgens linkse onderzoeksjournalisten trainde de Duitse Friedrich-Naumann-Stiftung vele prominente liberale politici intensief. Toen president Manuel Zelaya te ver naar links uitweek, hebben juist deze politici een coup tegen hem gepleegd. De Friedrich-Naumann-Stiftung was wereldwijd één van de weinige instituten die de coupplegers steunde.

Het zal voor Ortega geen geruststelling zijn dat de coup tegen Zelaya werd gepleegd, omdat hij door middel van een grondwetswijziging zijn herverkiezing mogelijk zou willen maken. Een stap die Ortega net vorige maand genomen heeft.

GroenLinks Amsterdam heeft een Google maps mash-up ontwikkeld met de naam GroenLinks op de kaart. http://bit.ly/1AwOtF. Iedere burger van Amsterdam kan hier voorstellen indienen om de stad beter te maken. De Raadsleden van GroenLinks Amsterdam nemen al deze adviezen mee en gaan concrete voorstellen ontwikkelen om de stad beter de maken.  Zo heeft het raadslid Fjodor Molenaar woensdag alle meldingen die tot nu toe gedaan zijn overhandigd aan de wethouder. http://bit.ly/4gXVPY.  Echte democratie 2.0 dus.

Mensen kunnen niet alleen verbeterpunten aandragen, vanuit GroenLinks worden ook behaalde successen op de kaart neergezet. Zo kunnen burgers en andere geïnteresseerden direct zien welke resultaten GroenLinks heft behaald en welk belang onze partij heeft in de mooiste stad van het land. Ook de campagne agenda voor de aankomende gemeenteraadsverkiezingen staat erop. Het mooi van dit systeem is dat mensen nu actief een bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling van de stad waardoor de politiek en burgers dichter bij elkaar komen te staan.

 Waar sociale media al veelvuldig worden ingezet om boodschappen vanuit politici te communiceren zie je dat met dit type applicatie een andere vorm van communicatie plaats vindt. Het gaat ook een stuk verder dan bijvoorbeeld twitter waar gebruikers elkaar vrijblijvend tweeds sturen. Maar als burgers voorstellen indienen en deze aanbieden aan een wethouder is de kans dat het beleid een stuk groter.  Het is een mooi middel om burgers direct betrokken te krijgen bij het politieke proces. Belangrijk is wel dat er ook daadwerkelijk met de aanbevelingen van de burgers gebeurd anders voelen ze zich in de maling genomen en werkt het averechts.

 Maar laten we nu vooral blij zijn met dit mooie innovatieve middel van de mooiste parij van Nederland.

In het zicht van de gemeenteraadsverkiezingen is een kijkje bij onze oosterburen inspirerend. In NordRhein Westfalen, de deelstaat die grenst aan een groot deel van Nederland hebben de Groenen zondag j.l. bij regionale en lokalen verkiezingen hun beste resultaat ooit uit 2004 nog eens met twee procentpunten verbeterd. Ze zijn daar nu de derde partij met 12 % van de stemmen. Mooie resultaten zijn

Gisteren een nieuwe ervaring gehad: lid zijn van stembureau 10. Het was leuker dan ik dacht. Vooral na half zes was het lekker druk en na 7 uur begon ook het lokale accordeonorkest in de ruimte naast het stemlokaal deuntjes uit de jaren 50 te spelen. Mijn collega-stembureaulid van 75 vond dat zeer aangenaam en ook de stemmers hadden de neiging om spontaan een dansje te maken. Kortom, het feest van de democratie!
Maar stemmen blijft een serieuze zaak en vooral het stemmen tellen moet serieus worden aangepakt. We kregen hulp van een kiezer en ook Marie-Bé en Eline kwamen meetellen. Democratie met de paplepel, zullen we maar zeggen.
De uitslag was als volgt (in volgorde van grootte):
- PVV 130 stemmen (16,3%)
- CDA 116 stemmen (14,5%)
- VVD 112 stemmen (14,0%)
- D66 110 stemmen (13,8%
- PvdA 106 stemmen (13,3%)
- GroenLinks 100 stemmen (12,5%)
- SP 56 stemmen (7%)
- CU/SGP 32 stemmen (4%
- Partij voor de Dieren 21 stemmen (2,6%)

Teleurstellend dat de PVV de grootste partij is geworden. Leuk dat GroenLinks er een zetel bij heeft en op 3 uitkomt. Grote vraag is natuurlijk wat deze stemverdeling voor consequenties heeft voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2010. Met name wat de PVV-stemmers gaan doen.