Een eigen website: Goorse Ink, maar een andere naam op de gevel. In het Engels is het volgens mij ‘ink’, in het Nederlands ‘inkt’. Maar waar komt die apostrof in de naam op de gevel dan vandaan?

Toch zou ik gaan twijfelen, mocht ik een tatoeage willen, spelling is dan toch vrij relevant. Nog niet zo lang geleden de Feyenoorder Clasie wiens tattoo een spelfout bleek te hebben. Toch is bovenstaande foto al achterhaald. Sinds kort kun je dit zien als je er langs komt. Wisten ze dat ‘Goorse vragen’ hen had uitgekozen voor aflevering 27?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Brandt u er al op los? En ligt u ‘s avonds na het werken ook in het gras?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Sommige vrienden van mij roken. En eerlijk gezegd ik kan de aantrekkelijkheid ervan wel inzien: je hebt wat in je hand om mee te spelen en je kan met een andere roker altijd en gesprek aangaan. Het schijnt ook nog heel rustgevend te zijn.
Maar het grote probleem is roken is ontzettend smerig als je het voor de eerste keer doet. Om je zelf te verslaven aan roken moet je echt een hobbel over. En dat vind ik raar: je weet het is slecht voor je (longen, huid, tanden, levensverwachting), je weet dat het verslavend is en het is vies om te doen. Waarom begin je daar dan aan?
Hetzelfde geldt ook voor alcohol: wijn en bier zijn verschrikkelijk vies als je het de eerste keer drinkt. Ik hoor mensen altijd zeggen: doe mij maar fruitige zoete wijn. Fruitig en zoet dat klinkt top! Maar dan krijgen ze een zure wrange drank. Ja, het is vast heel fruitig als je aan de wrange zure smaak gewend bent. Dan is er vast een heel spectrum te proeven. Maar waarom zou je daar aan beginnen: we weten allemaal dat het niet gezond is. Slecht voor je brein en je lever en alcohol is nog zwaar verslavend ook. Het is voor mij toch altijd een beetje alsof mensen slootwater drinken. De eerste keer is dat heel goor maar na een paar keer proef je het verschil tussen het zilte Zeeuwse slootwater, het zoete Hollandse kleiwater en het fruitige Drentse veenwater.

Ik kan me ook goed voorstellen dat het lastig is om ergens mee te stoppen wat vanaf het begin aan heel lekker is: chocolade kan ik bijvoorbeeld lastig laten staan. Maar kleine kinderen zijn vanaf het begin dol op alles wat zoet en romig is – dat zal wel iets te maken hebbe met moedersmelk. Je moet wel van goede huize komen om iets wat zo lekker is te weerstaan. Ik kan me ook goed voorstellen dat mensen dingen eten die niet goed voor ze zijn maar wel gezond: het is een kwestie van wilskracht om over je natuurlijke afkeer heen te komen en te doen wat goed is. Close your eyes and think of Engeland.

Maar je wilskracht in zetten om je over natuurlijke weerstand heen te zetten, zodat je je kan verslaven aan iets wat je in de eerste plaats vies vindt en waarvan je weet dat het verslavend is, vind ik echt absurd.

Goal, Juni 2008

Met het EK in aantocht, als u dit leest een flink stuk onderweg, zijn het weer hoogtijdagen voor voorspellers. Een groot toernooi lokt dat blijkbaar uit. Dankzij Internet is het aantal poules en toto’s ondertussen ontelbaar. Vroeger deed je een voorspelling op je werk, soms nog op de voetbalclub, maar daar bleef het bij. Nu moet je meedoen via Hyves, via diverse kranten, via vele gespecialiseerde websites en daarnaast nog steeds op werk en bij de voetbal.

Dit invullen is niet simpel. Je kunt een paar kruisjes zetten, Nederland Europees kampioen laten worden, maar daar blijft het niet bij. Je moet uitslagen voorspellen van kwartfinales waarvan de deelnemers nog niet eens bekend zijn. Extra vragen als het aantal gele kaarten, de topscorer van het toernooi en het totale aantal doelpunten moeten een eventuele gelijke stand voorkomen. Gekkenwerk.

Dan moet je nog overwegen of je overal hetzelfde invult, of elke keer iets anders. Beide hebben nadelen: je moet kopietjes maken van inschrijfformulieren om overal dezelfde winnaar te voorspellen, maar de opzet blijkt net anders, waardoor dezelfde uitslag niet mogelijk is. Maar verschillende voorspellingen is ook een crime. Heb je als enige Portugal voorspelt, zit je de halve finale te hopen dat ze verliezen, omdat je in de toto waar je het beste staat, Rusland als finalist hebt. Je weet niet meer welke uitslag gunstig is.

Gelukkig is het EK compleet onvoorspelbaar. Wie had er vier jaar geleden nou geld gezet op Griekenland? Die kregen een maand voor het EK nog met 4-0 klop van een matig Nederlands team toch? En in 1992 kon je niet eens gokken op Denemarken, want die waren uitgeschakeld door Joegoslavië. Door een boycot van dat land moesten de Denen van strand en camping worden geplukt. Het resultaat is bekend. Ze wonnen. Het EK is ook het enige toernooi dat zogenaamde grootmachten als Spanje, Rusland en Nederland ooit wonnen. Maar ook outsiders dus, zoals Tsjecho-Slowakije, Denemarken en Griekenland.

Dit seizoen bleek ook ons eerste alle voorspellingen te tergen. Slechts één doelpunt kwam het tekort voor de eerste periodetitel. Een kans van René op de paal bleek het verschil tussen nacompetitie om promotie of helemaal niets. Wie dat in september had voorspeld was voor gek verklaard. Maar het vertrouwen dat het een goed seizoen zou worden was na die eerste reeks groot. De realiteit bleek anders. Aan het eind van de rit bleek zelfs de nacompetitie voor handhaving onhaalbaar. Een finale tegen Hector, waarschijnlijk te spelen op het Twenthe terrein had heel Goor op de kop gezet. Het mocht niet zo zijn.

Voor komend seizoen laten we de voorspellingen dus maar achterwege. Na de vorige degradatie deed ons eerste meteen weer bovenin de vierde klasse mee. Maar met teams als MVV, WVV, Enter, Glanerbrug, Enschedese boys en De Lutte als mogelijke tegenstanders kan het zo maar weer een zwaar seizoen worden. Ben ik toch nog aan het beschouwen. Ophouden.

De Tourtoto invullen, daar moet ik het maar bij houden. Maar ja, Contador doet niet mee, Rasmussen ook niet. Die saaie Evans dan maar? Of toch eindelijk Valverde? Neemt Cunego de Tour echt serieus? En is Dekker niet toe aan zijn definitieve doorbraak? En wie van de broertjes Schleck is nu kopman? Ook al zo onvoorspelbaar…

Drie Ajax-vlaggen vlak bij elkaar, Laarstraat, Bunschotenstraat en deze aan de Blauwververij. Zouden ze het hebben afgesproken om tegengas te geven aan de steeds groter wordende groep FC Twente-fans in Goor? Of is het gewoon provoceren?

En wat moet men denken van de combinatie Ajax, Rolling Stones en foute kerstversiering?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Drie borden ‘te koop’. Ben je dan drie keer zo wanhopig of is de kans drie keer zo groot dat je je huis verkoopt?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Waarom mag een pinguïn daar wel staan en een fiets niet?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Morgenavond weer het paasvuur in Goor. Mooi evenement, complimenten voor de Rellie leden die dit voor de gemeenschap doen. Mooie traditie. Toch verbaasden ze me afgelopen winter. Een kerststal waarin Rellie en Loer mij prettige feestdagen wensten? Ben ik nou de enige die de combinatie tussen Rellie en kerststal een vreemde vond?

Hoe dan ook: Prettige paasdagen en veel plezier bij de boake!

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Wanneer je uit Goor komt en boven de dertig bent, een dezer dagen jarig bent, dan zul je je toch wel eens hebben afgevraagd of je daadwerkelijk verwekt bent in wat vroeger ‘het zwarte paadje’ heette?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Hoe kan een reisbureau met vele doelgroepen en alle bestemmingen het niet redden terwijl een concurrent met slechts een kleine doelgroep en slechts één bestemming wel kan overleven?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Zodra ik de watertoren en het Stoevelaar weer zie vanuit de trein, weet ik dat ik bijna thuis ben. Ben ik de enige met dat gevoel?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Waarom denkt men aan de Kerkstraat dat ik om drie uur ‘s nachts de tijd wil weten? Mocht ik nog wakker zijn, dan kijk ik op mijn wekker, zo niet, dan hoor ik het niet of word er zelfs wakker van. Welk voordeel denken ze er uit te halen, we leven toch niet meer in de middeleeuwen?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Goal, Mei 2008

’s Ochtends, in de auto, op weg naar mijn werk, luisterde ik naar Hans Dorrestijn. Al een tijdje niet gehoord. “De tijd heelt alle wonden”, klinkt het uit de luidsprekers. Ik moet regelen dat ik vrijdag naar de begrafenis van Siem kan. De eerste keer dat wij elkaar spraken was in de kantine. Hij had pech. De loting had ons aan elkaar gekoppeld met kruisjassen. Alleen had ik dat spelletje nog nooit gespeeld. We verloren kansloos. Zijn score voor de avond was verpest. Niet veel later kwam ik via Yolanda hem natuurlijk veel vaker tegen. Gelukkig heb ik een kans gekregen die eerste kaartavond goed te maken. Ik moest invallen voor Truus, die ziek in bed lag. We hebben de hele avond gekruisjast. Het ging geweldig. We wonnen glansrijk en dronken samen een paar glazen rum.

Diezelfde middag kwam ik per ongeluk op de GFC site. Ik wilde iets anders aanklikken, maar klikte de verkeerde link. Een onbegrijpelijke kop. Freddie Cominotto overleden. Net als zo velen die dag in Goor, kon ik het niet geloven. Van de ene op de andere dag was hij er niet meer. Natuurlijk dacht ik terug aan die middag in de Hoeve. De promotie met het eerste, die emotionele middag voor bijna alle GFC-ers. Hij in de goal, ik laatste man. Op het laatst nam ik de doeltrappen voor hem. De allerlaatste hoefde niet meer. De eerste teamgenoot die ik tegenkwam, stond naast me. Later toen we een foto maakten, zat hij alleen in de dug-out. Hij vermeed de voorgrond, alsof het een schande was gevierd te worden.

In de loop der jaren hebben we het vaak over die middag gehad. Die tegengoal, waar hij er ongelukkig uitzag, hij bleef volhouden dat het geen ‘bok’ was, maar gewoon pech. Ik heb het hem niet meer kunnen bevestigen. Freddie, je had gelijk.

De dood komt soms heel dichtbij. Twee keer in een paar dagen. Kort daarvoor verloren twee elftalgenoten hun vader. Het hoort bij ouder worden, je wordt automatisch vaker geconfronteerd met het onvermijdelijke. Ook als voetbalclub. Tijdens de reünie afgelopen jaar ontbraken vele oude vrienden. De tijd staat niet stil, het leven gaat verder, vele clichés kun je er op los laten.

In het archief valt het ook op. Terwijl er de eerste jaren zo nu en dan een In Memoriam in de Goal stond, is het de laatste jaren bijna gebruikelijk dat er elke Goal wel iemand is die niet langer lid is. We hebben er al een speciale kolom voor gemaakt in onze database.

Toch blijkt de sociale samenhang van een voetbalclub juist in deze momenten. Hoe vaak zie je niet dat er bij het condoleren nog meer GFC-ers zijn dan bij een doorsnee wedstrijd van het eerste? In stilte staan we te wachten tot we de familie een hand mogen schudden. Die grote familie van GFC-ers, die laten zien dat onze club meer is dan een aantal groepjes mensen die zo nu en dan in een roodzwart shirt een balletje trappen.

Terwijl ik dit schrijf zingen de Toten Hosen dat ze ‘unsterblich’ zijn. Niemand is onsterfelijk. Maar aan de andere kant zit er ook een kern van waarheid in. Want alle GFC-ers blijven doorleven in onze herinnering. Ze staan op foto’s, in oude clubbladen, worden herinnerd tijdens gesprekken aan de zijlijn. Je bent GFC-er van je geboortefoto in de Goal tot je in Memoriam.

Maar het doet zeker pijn. De woorden van Dorrestijn gaan verder. “De tijd heelt alle wonden, maar slaat er nog veel meer.” Liever luister ik daarom naar Bram Vermeulen, zelf ook veel te vroeg overleden: “Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.”

Hoe lang duurt het nog voordat de laatste vuurwerkresten opgeruimd zijn?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Zaterdag 11 Februari was ik wel heel vroeg op (omgeving 4:00), zelf wilde ik 9:15 aanwezig zijn op het GroenLinks congres in verband met bonnenruil en een paar mensen die ik vooraf nog snel even wilde spreken.

Vlak voor het congres 9/10 Februari werd ik mede door beïnvloeding van de media wel zo Kunduz moe dat ik overwoog om zelf een stukje pep talk in elkaar te sleutelen en er een symbolische motie van te maken maar de vraag voor mezelf was, wat ik allemaal zou willen vertellen.

- Heel kort samen gevat hoe de Kunduz missie ontstaan was en de gevolgen ervan binnen GroenLinks
- Aangeven dat GroenLinks meer is dan Kunduz alleen en ook aankomen met punten en ideeën die wel en niet in de media verschenen waren. De nadruk leggen op dat GroenLinks oog heeft voor de toekomst en op lange termijn durft te denken. Veel partijen durven dat niet, 1 van de redenen waarom ik mij zo thuis voel binnen GroenLinks (langste deel van de spreektijd innemen).
- Kort samen vatten wat het stoppen van de Kunduz missie concreet zou inhouden voor dit kabinet en misschien Jolande die niets te verwijten valt, want ook zonder ondersteuning van GroenLinks gaat de Kunduz missie gewoon door en heb ik zelf liever dat GroenLinks de grenzen aangeeft in de vorm van tot hier en niet verder!

Vat zo’n verhaal maar kort samen, vind op het laatste moment gelijkgestemden die er nog ff een klein correctie lintje overheen willen halen en dan nog spreek bonnen verzamelen aiaiai.

Betreffende zaterdag begon al goed, zelf was ik op tijd wakker (iets te vroeg) en ging eerst maar even wat eten en twitteren gevolgd door een douche, broodjes smeren, wat dingen na lezen en voor de zekerheid de actuele NS reisinformatie raadplegen i.v.m. storingen etc; wegens de vorst.

Ik vertrok helaas om 6:42 i.p.v. 6:30 (mijn trein zou vertrekken om 7:08), dat werd even heel hard fietsen zonder handschoenen aan. Bijna aangekomen bij het station zag ik op de klok dat het al 7:11 was, verminderde ik snelheid richting fietsenstalling, sprong van de fiets af maar bleef stevig door lopen.

Aangekomen in het halletje, zat ik naar mijn idee enkele minuten te pielen met de rits van mijn linker jaszak omdat mijn portemonnee er net niet uit wilde. Vlak na mij, gewoon binnen een minuut kwam een kerel met veel gehijg en gepuf binnen alsof hij haast had en ik werd er eigenlijk alleen maar zenuwachtig van dus trok mijzelf terug en zij:”Gaat u maar even voor.”, werd daarop vriendelijk bedankt en ik had daarna mijn portemonnee met deur pas goed bij de hand en stalde dus ook mijn fiets.

Wel snel naar buiten gelopen en buiten bij zo’n kaartjes paal keurig netjes een kaartje gekocht, bleek er ook nog iemand zijn geweest die daarin een muntje van 50 cent had achter gelaten (handig voor winkel karretjes, maar wel vaag). Met het kaartje stak ik die ook gewoon in mijn zak.

Onbewust bleef ik stevig door lopen of zelfs rennen om het stations gebouw heen richting de trap die mij naar de overzijde van het spoor zou brengen, tegelijkertijd hoorde ik een trein denderen die snelheid aan het verminderen was. Dat was echt een trein die letterlijk mijn neus voorbij ging (10a 20 seconden te laat), vloek, baal had ik maar.

Toen de trein weg was zat de meneer aan de overkant nog keurig 10 minuten te wachten, wilde een shaggie draaien maar aangezien mijn vingers behoorlijk bevroren aanvoelden dacht ik dat wil ik even in het afgesloten hokje doen.

Men had keurig netjes een fles cola en een lege fles berenburg voor mij achter gelaten, de bankjes waren alleen goor alsof er geschut en gespoten was met de cola fles en het stonk er ook behoorlijk.

Snel wat foto’s gemaakt en toch maar weer naar buiten gegaan. Mijn nicotine gehalte weer op pijl gebracht en na een half uurtje wachten verliep de trein reis richting Utrecht soepel.




In de trein nogmaals alle moties door genomen, met name de moties waarbij een dikke kruis krul of vraagteken stond en schreef er voor mezelf een duidelijkere toelichting bij als ik dat al niet gedaan had (voorbereiding of aandacht trekken?).

Omstreeks 9:30 was ik aanwezig op het congres, ruim de tijd om even mijn stemkastje en spreekbonnen te bemachtigen, was nog een poosje op zoek naar Jan Sinnige maar kon hem helaas nergens vinden (wilde nog even bijpraten omtrent spreektijd).

Voordat het congres van start ging even handjes geschut met onbekende collega’s van mij, over en weer wat adviezen gedeeld om vervolgens een beetje in discussie te gaan over diverse thema’s die spelen wat anders en beter zou kunnen binnen het huidige kabinet en hoe GroenLinks hier het beste zou op kunnen inspelen. Mijn GroenLinks tas wat bij gevuld met diverse boeken waarmee ik veel affiniteit heb om thuis eens goed na te lezen en daarna kon het congres beginnen ;-)

Na het welkomstwoord, het steeds voller worden van de zaal schoof ik 1 maal op naar een paar plekjes verder naar links en kreeg ik aan beide zijden van mij leuke GroenLinksers te zitten waarbij we onderling wel eens even met wat opmerkingen kwamen nadat we elkaar even hadden voorgesteld.

Wat mij het best is bijgebleven was o.a. de motie van Dwars, we hebben zin in de toekomst!
Natuurlijk hebben we zin in de toekomst, maar de spreekster zette dat wel even heel goed neer.

Jesse Klaver was ook goed bezig zeker op het sociale vlak, GrloenLinks wil naar een samenleving waarbij een handicap geen beperking is. De vonken en de energie spatten er vanaf de wijze waarop hij dat bracht.

Het afscheid als partijvoorzitter Henk Nijhof vond ik jammer, wel sprak hij ons mooi en oprecht toe en ik geloof ook echt niet dat wij van hem als persoon afscheid hebben genomen.

Tijdens de pauzes had ik nog even veel bij gekletst met diverse Hyves en Twitter vrienden, leuk om jullie allemaal weer even getroffen te hebben.

De stemmingen waren ook leuk, zelf zat ik telkens bij de meerderheid en de moties die zelf het meest belangrijk vond werden met een ruime meerderheid behaald. Toen vloog er wel even met een glimlach de gedachte door mijn hoofd heen:”Kijk”,”nu weet je ook waarom jij een echte GroenLinkser bent”.

Bij de afsluiting van het congres hielt Jolande Sap nog een speech en daarna was er tijd voor een hapje en drankje. Tussendoor een paar keer naar buiten gegaan en ik raakte op een bepaald moment met iemand aan de praat van GroenLinks Nijmegen, deze verzocht mij later binnen om aan te schuiven bij het tafeltje waar zij stonden/zaten, vloog er in eens een hand over tavel:”Hey Klaas”, trof ik voor de 2e keer een oude ‘school’ vriendin die ik in jaren niet meer gezien had en alleen op twitter volg etc; Gezellig nog wat na gepraat en daarna maar langzaam onderweg gegaan naar huis.

Zelf was ik met een heel goed gevoel thuis gekomen.

Ik begrijp dat het onder de noemer kunst valt. Maar wat moet het voorstellen? Iemand enig idee?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Goorse huskies?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Op een dag wordt er gegraven achter je huis. Er komt water in. En ineens heb je ‘s zomers een terras aan het water en ‘s winters een eigen ijsbaan achter het huis. Hoeveel is je huis dan meer waard geworden?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

 

Hoeveel mensen in Goor weten dat er een inwoonster een Olympische titel mag verdedigen, ook al heeft ze die niet zelf behaald, komende zomer in Londen?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Niets, maar dan ook echt helemaal niets, heb ik met carnaval. Verkleden en vreemdgaan, het staat ver van me af. Ook bier drink ik niet. En dan begin ik niet eens over de extreem foute muziek. De komende maand is dan ook niet eenvoudig voor me.

Toch aandacht voor een van die erg foute carnavalskrakers. Vorig jaar overleed namelijk een plaatsgenoot van me, Jan Brunnekreeft, beter bekend als Jan van de Zon. En die scoorde in 1975 zo maar een carnavalshit. Ik was dus een jaar of vijf, maar kan me het nummer goed herinneren. Al was het alleen maar omdat carnaval op die leeftijd nog wel leuk is en omdat je elk jaar met dezelfde muziek wordt geconfronteerd, vernieuwing is uit den boze bij dit Roomsche feest.

Mocht je Roekie Zoekie willen beluisteren, dan kan dit via deze compilatie uit 1977. Nummer 11 en dan op het pijltje achteraan klikken.

Het schijnt dat Jan niet al te veel heeft verdiend met zijn hit. Er gaan zelfs geruchten dat hij zelf zo veel exemplaren kocht en die op zolder gooide, dat hij wel in de hitlijsten terecht moest komen. Ik weet niet of het waar is. Misschien is het juist wel leuker als dat klopt.

Jan was een verteller, waar ik helaas te weinig naar heb mogen luisteren. Zijn hitje doet me niet zo veel. Zijn gemis in de lokale gemeenschap des te meer.

 

Hoe oud moet je zijn om te weten waar de naam ‘spoortje’ vandaan komt voor deze plek die ondertussen er al weer anders uitziet?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

 

 

Ben ik alleen of is dit daadwerkelijk de mooiste slagzin van Goor? Kent iemand een betere?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Goal, november 2007

De publiekswissel is aan hevige inflatie onderhevig. Twee goede wedstrijden en een beslissende goal en het is zover, je eerste publiekswissel. Die dus daardoor niets meer voorstelt, omdat je weet dat een maand later een teamgenoot na drie assists in een wedstrijd ook een dergelijke wissel krijgt.

Eigenlijk zou de wissel beperkt moeten blijven tot de laatste wedstrijd van de carrière, zoals Romano tegen Ajax bijvoorbeeld (jammer dat hij tegen AJC weer meedeed). Na vele jaren trouwe dienst is het mooi geweest, vijf minuten voor tijd, de wedstrijd al gespeeld, de uitslag staat vast, haal de afscheidsnemer er uit en negeer het spel vanaf dat moment. De scheidsrechter hoeft die wedstrijd ook de blessuretijd niet bij te tellen. De wedstrijd is voorbij.

Onlangs nam Vincent Noorman op de meest verschrikkelijke manier afscheid van zijn voetballoopbaan. Zonder te spelen. Het derde elftal speelde de belangrijkste wedstrijd van het seizoen (die het overigens verloor), Vincent was reserve. Dat kwam voor niemand als een verrassing. Ook niet voor hem zelf. In de rust was de stand nog gelijk. Er waren niet genoeg shirts en broeken, Vincent zag een andere verdediger die ook nog op de bank zat en offerde zijn shirt aan de coach, tevens spits in het elftal. Na een halve warming up en een helft op de bank, ging hij voor het laatst onder de douche. Afscheid nemen zonder te voetballen.

Een week later werd er niet gevoetbald, maar wel een afscheid gevierd bij de Tapperij. Ook dit afscheid was typisch Vincent. Geen poespas, gewoon een laatste avond in de kroeg. ‘Ik ben er voor het laatst en als je wilt, ben je welkom’, het past bij hem. Het werd een geweldige avond die tot in de kleine uurtjes doorging.

De week daarna vertrok hij naar Londen, de liefde achterna reizend. Een hele stap, een mooi avontuur, met een nieuwe baan aan de andere kant van de Noordzee. Iedereen gunt hem het geluk.

Vincent is voetballend nooit een hoogvlieger geweest. In een column op een ander medium legde ik een paar jaar geleden de nadruk op zijn beroerde loopstijl, maar vooral op zijn zelfkennis en relativeringsvermogen, zijn voetbalintelligentie. In de jaren daarna viel het lopen steeds minder op, maar liet Vincent de betrekkelijkheid van voetbal in de lagere elftallen goed zien. Altijd aanwezig, je best doen, maar vooral de lol van het spelletje inzien. En zijn humor zal worden gemist, nu hij Engels als voertaal zal gaan voeren de komende jaren. Zijn bijdrage aan de teamspirit was vorig seizoen in het kampioensjaar minstens zo belangrijk als de doelpunten van de topscorer.

Maar het blijft jammer dat hij geen mooi afscheid heeft gekregen. Misschien wel een passend. Als voetballer op de achtergrond, in de rust in de kleedkamer achterblijven, het siert hem dat hij, juist op die zondag nog steeds het teambelang liet prevaleren boven zijn eigen belang. Misschien dat het team na de winterstop een keer iets terug kan doen. Wanneer hij op een mooie lenteochtend, zijn familie in Goor bezoekend, toch nog een keer de schoenen aantrekt voor een wedstrijdje, moet het toch mogelijk zijn om Vincent een fatsoenlijke publiekswissel aan te bieden. Eentje in de categorie onvergetelijk en verdiend. Voor nu: Good luck Vinnie!

Waarom heeft de Rabobank wel een klok aan de Deldensestraat, maar niet bij hun eigen gebouw?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Waarom heeft de Ganzenstraat een naam gekregen, terwijl er niemand een voordeur heeft?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

Ik zag deze zwarte bol overdekt hangen in een weiland in de Holtdijk. Er hingen er een paar. Wat is dit?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.