Als het over hondenbelasting gaat is het wachten tot Theo Krins aanslaat. Het blijft wachten op een bruinboek. Maar vergeleken met de stank van Koudasfalt valt hondenpoepoverlast nog wel mee – en dat wil wat zeggen. Al sinds jaar en dag zorgt het bedrijf voor een flink deel van zuidelijk Gouda voor herrie en stank. De provincie, die verantwoordelijk is voor de handhaving van de vergunning uit 1975 (!) deed niets, en toen de provincie wat ging doen werd de vergunning flink verruimd.

Geen wonder dat de omwonenden naar de Raad van State zijn gestapt. Nu is iedereen boos: de omwonenden omdat die nog steeds met de overlast zitten, Koudasfalt omdat ze de regels nog te streng vinden.

Als overheid hoor je in zo’n geval duidelijk te zijn: een industriële activiteit in zo’n sterk stedelijke omgeving, aan de rand van de Goudse binnenstad, hoef je geen vrij baan te geven. Wees daar helder in, en handhaaf ook je eigen regels. Het kan niet zo zijn dat je in moeilijke situaties je kop in het zand steekt en dan de regels maar laat zitten. Het kan ook niet zo zijn dat de belangen van zo’n overlastgevende industrie zwaarder wegen dan dat van de omwonenden en het historische centrum van Gouda. Dat is ook je economische belang. Wat GroenLinks betreft schaart de gemeente zich dan ook vol achter de omwonenden en komt er een einde aan deze stinkende zaak.

 

 

Vanmorgen zat ik om 06.25 uur in de bus op weg naar het station. Snel een kop koffie en in de trein naar Utrecht en vandaar uit naar Gouda. Daar nog eve twee werkgerelateerde telefoontjes gepleegd. Vanaf Gouda NS naar MFC Nelson Mandela waar de Landelijke Dag van het Jongerenwerk plaats vond georganiseerd door de BV [...]

Komende weer mag ik weer twee keer! Een symposium dagvoorzitten en een discussie leiden. Dit weekeinde ben ik volop bezig met de voorbereidingen, Dinsdag is de eerste. In Gouda ben ik dagvoorzitter van de Dag van het Jongerenwerk 2011, georganiseerd door BV JONG. Deze dag zullen 100 jongerenwerkers uit heel Nederland workshops volgen en zich [...]

Ik zou het woord “win-winsituatie” kunnen gebruiken, maar dat is te foute managementspeak. Laten we zeggen: iedereen profiteert ervan. Vorige week hield Cyclus een conferentie voor gemeentebesturen over onder ander Diftar – een afko van gedifferentiëerde tarieven. Oftewel: de vervuiler betaalt.

De afvalstoffenheffing in Gouda is nu aan de hoge kant. Of je zuinig bent en amper afval veroorzaakt, of elke week een bomvolle container neerzet, maakt niet uit voor wat je betaalt. Dat is niet alleen slecht voor de portemonnee, maar ook voor het milieu. Allerlei afval, zoals papier en plastic, wordt nu onnodig verbrand terwijl het ook hergebruikt zou kunnen worden.

De meest logische oplossing is dat wat we bij water, elektriciteit en ongeveer elk andere product dat je koopt normaal vinden: betalen naar gebruik. Als ze bij de kassa je bananen kunnen wegen in plaats van een standaardtarief rekenen, dan kan dat met afval ook. Dat is ook veel eerlijker: wie de gemeente het meest op kosten jaagt draagt ook het meeste bij. En wie weinig afval produceert wordt beloond met een lagere rekening.

Helaas is die logica nog niet overal doorgedrongen. In het coalitieakkoord hebben we al afgesproken dat we de belastingen gaan vergroenen. Bij de conferentie was er, naar aanleiding van het positieve voorbeeld van Waalwijk, veel animo om diftar in te gaan voeren. Want als vervolgens iedereen daardoor aan de slag gaat met recyclen en minder weggooien gaan de gemiddelde woonlasten fors omlaag.

Binnenkort discussieren we er met de raad over. Er zijn verschillende vormen waarin je diftar kan gieten. Betalen per kilo (het eerlijkst, maar praktisch ook het lastigst), betalen per keer dat je je container aanbiedt (voorkomt dumpen bij de buren), alleen nog betalen voor restafval en alle herbruikbare afval gratis, etc. Daarnaast moet voorkomen worden dat mensen gaan dumpen, en moet de privacy wel gewaarborgd blijven als afvalcontainers aan adressen gelinkt worden.

Voer voor discussie dus, maar het is nu wel duidelijk tijd om de oude afvalstoffentarieven bij het grof vuil te zetten!

In maart van dit jaar suggereerde het actualiteitenprogramma Eénvandaag in twee enigszins schreeuwerige uitzendingen dat het Marokkanenbeleid in 22 Nederlandse gemeenten mislukt zou zijn.
Die conclusie leek voorbarig. De uitzendingen maakten weliswaar duidelijk dat er veel subsidie ging naar de gemeenten zonder dat er duidelijke prestatieafspraken waren gemaakt, maar harde cijfers die aantoonden dat het beleid mislukt is, waren er niet. Harde cijfers dat het beleid gelukt zou zijn, waren er trouwens ook niet.

Inmiddels zijn er wel cijfers. Niet alleen over ‘Marokkanengemeenten’, maar ook over ‘Antillianengemeenten’. Minister Donner heeft eind oktober de rapportages Marokkaanse Nederlanders 2011 en Antilliaanse Nederlanders 2011 naar de Kamer gestuurd. Hierin worden de resultaten in gemeenten waar specifiek beleid voor Marokkaanse en Antilliaanse jongeren wordt gevoerd, vergeleken met cijfers van een jaar geleden toen voor het eerst een meting werd verricht.

Hieruit blijkt dat het nog niet gelukt is het aantal schoolverlaters en werklozen onder jongeren van Marokkaanse en Antilliaanse afkomst te verminderen. Het aantal voortijdig schoolverlaters in deze groep is zelfs licht gestegen, evenals het aantal werklozen. Op het meest gevoelige terrein, de bestrijding van criminaliteit en overlast, is volgens de gemeenten echter wel sprake van enige verbetering.

Het ministerie benadrukt in een begeleidende brief dat het niet reeel is na een jaar beleid al veel concrete verbetering te verwachten. Zichtbare vooruitgang op basis van de cijfers was in deze rapportages over het eerste jaar nog niet te verwachten, schrijft het ministerie in een toelichting. “Veel maatregelen zijn in 2010 ingevoerd en kunnen nog nauwelijks in de resultaten tot uitdrukking komen.”

Rapport ‘hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?

Over het algemeen hebben gemeenten meer geinvesteerd in tegengaan van ‘overlast’ en ‘criminaliteit’ dan in ‘school’ en ‘werk’. Dat concludeert het gemeentelijk samenwerkingsverband Marokkaans-Nederlandse risicojongeren na een inventarisatie van de inspanningen en resultaten in de betrokken gemeenten. De resultaten van deze inventarisatie zijn gepresenteerd in het rapport ‘hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’. Dit rapport is ook door Donner naar de Kamer gestuurd.

Bij de thema’s ‘voortijdig schoolverlaten’ en ‘werk’ wordt volgens dit rapport niet veel aandacht besteed aan een specifieke aanpak voor de Marokkaans-Nederlandse doelgroep. Gemeenten verwijzen op die thema’s vaak naar de reguliere activiteiten van bijvoorbeeld sociale diensten of jongerenloketten.

Op grond van de inventarisatie in de betrokken gemeenten, concludeert het rapport;

•  “Gemeenten beseffen dat het voor een effectieve aanpak nodig is te beginnen met het doorbreken van de anonimiteit van de risicojongeren. Daarom zetten zij, liefst permanent maar in ieder geval tijdens de kritieke uren van de week, functionarissen in die zich ophouden waar ook de jongeren zich bevinden. Het zijn de ‘extra ogen en oren’ op straat.
• Door de inzet in de wijk en dichtbij de jongeren, signaleren gemeenten sneller waar het met een jongere of groepen jongeren fout kan gaan en kunnen zij eerder en doeltreffender optreden.
• Voor het benaderen van (jongeren binnen) groepen, ontwikkelen zij een specifieke ‘groepsaanpak’.
• Voorwaarde voor een doeltreffende aanpak is dat, naast alerte signaleerders in de wijk, voldoende en professionele achtervang van alle relevante partners in de aanpak beschikbaar is. Dat lijkt het geval.
• Meestal zijn deze partners georganiseerd in een casusoverleg. De jongeren die door de straatcoaches of andere professionals in de wijk zijn gesignaleerd, worden daar ingebracht ter bespreking.“

Prestatie- en resultaatafspraken

Kritiek is er ook: “Gemeenten formuleren de doelen voor de aanpak van Marokkaans-Nederlandse risicojongeren vaak in abstracte termen (bevorderen, versterken, tegengaan, verhogen, etc.). In enkele gevallen worden ambities in concrete percentages genoemd. Gemeenten maken prestatieafspraken met uitvoeringsorganisaties voor wat betreft verwachte inspanningen, maar slechts incidenteel geven gemeenten aan ook te verlangen dat de interventies een bepaald (maatschappelijk of individueel) en meetbaar effect moeten behalen.”

Vergelijkbare kritiek kwam ook al naar voren in de eerdergenoemde uitzendingen van EénVandaag. Het ontbreken van prestatieafspraken en (afspraken over) meetbare resultaten gaat overigens niet alleen bij deze problematiek op. Uit een in september gepresenteerd onderzoek blijkt dat tweederde van de gemeenten moeite heeft met het maken van concrete en meetbare afspraken met gesubsidieerde instellingen en vaak worden deze afspraken überhaupt niet gemaakt.

Onderzoek

Alle gemeenten hanteren wel vormen van onderzoek voorafgaande aan, tijdens of na uitvoering van interventies en/ of trajecten. Ook geven sommige gemeenten volgens het rapport veel aandacht aan de evaluatie of monitoring van interventies die zich specifiek op de doelgroep richten. Hierop baseren zij vervolgens ook hun nieuwe beleid. Kleinere gemeenten kiezen eerder voor erkende (evidence-based) interventies waardoor ze niet zelf hun interventies met werkzame bestanddelen hoeven te ontwerpen en testen.

Specifiek of regulier beleid

Volgens het rapport ‘Hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’ heeft het ‘Marokkanenbeleid’ in de uitvoering meestal niet geleid tot specifiek beleid, maar tot het introduceren van specifieke aandacht voor de doelgroep binnen het reguliere beleid. ”Veel meer dan van ‘specifiek beleid’ kan daarom gesproken worden van het versterkenvan ‘cultuursensitiviteit’ binnen het reguliere beleid.”

Conclusie

In het rapport wordt geconcludeerd dat het beleid in de 22 gemeenten “ veel positieve inzet heeft opgeleverd”. De ‘cultuursensiviteit’ die de gemeenten vanuit de ‘Marokkanen-aanpak’ in hun beleid hebben geintroduceerd, zal ook andere niet-Westerse groepen ten goede komen en uiteindelijk de effectiviteit van het totale beleid.

Of het beleid op korte termijn tot resultaten zal leiden is volgens het rapport moeilijk te zeggen. “Het gaat om jongeren (en omgeving) met complexe problemen. Bovendien is het realiseren van een trendbreuk niet alleen afhankelijk van op de doelgroep gerichte interventies maar ook van de invloeden van andere zaken als algemene, maatschappelijke ontwikkelingen die los van deze doelgroep staan maar deze soms wel extra hard raken. Gemeenten hebben daar weinig invloed op, evenals op de inzet van de concrete, individuele professional wiens persoon in belangrijke mate bepalend is voor het al dan niet vinden van de juiste aansluiting bij de jongeren en gezinnen. Dit laat onverlet dat het aannemelijk is dat de gezamenlijke inspanningen positieve effecten zullen hebben.”

Alle 22 gemeenten willen die kennis en ervaring, op enigerlei wijze, implementeren in hun reguliere aanpak. De verwachting is echter dat vanwege de grote bezuinigingen bij het Rijk en de gemeenten, de toekomstige middelen niet zullen volstaan om alle nieuwe ontwikkelingen in het reguliere beleid te kunnen opnemen. Daarover maken sommige gemeenten zich volgens het rapport zorgen. De angst bestaat dat waardevol gebleken, maar te kostbare interventies zullen verdwijnen.

De betrokken gemeenten ontvangen tot eind 2012 geld voor de extra aanpak. Daarna stopt de subsidie. Donner schrijft dat de betrokken gemeenten resultaten zien van het geïntensiveerde beleid en dat zij daarom bereid zijn te blijven investeren in de ontwikkelde aanpak.

Vanaf 2012 wordt het beleid voor speciale doelgroepen afgeschaft, zoals vastgelegd in de Integratiebrief. De aanpak en de daarop gebaseerde maatregelen moeten daarom vanaf 2012 voor iedereen gaan gelden. “Afkomst speelt daarbij geen rol” schrijft Donner.

Wanneer het specifieke beleid verdwijnt en er ook geen resultaatafspraken worden gemaakt, zal het waarschijnlijk gissen blijven of het specifieke projecten voor Marokkaanse en Antilliaanse jongeren succesvol zijn geweest of niet. Discussies over het onderwerp zullen gevoerd blijven worden op grond van ‘beelden’ en minder op grond van ‘feiten’.

Ewoud Butter is freelance onderzoeker en schrijver en hoofdredacteur van Republiek Allochtonië

Lees of bekijk ook::

• Marokkaanse meisjes groeiend probleem (artikel vandaag in Binnenlands Bestuur)
• Uitzending Eénvandaag: project met Marokkanengemeenten mislukt
• Uitzending Eénvandaag: waarom zijn Marokkanengemeenten niet succesvol?
• ‘Het klopt dat het vooral Marokkanen zijn’
• Van Acker over de oorzaken en de aanpak van Marokkaanse jeugdcriminaliteit
• Tweedeling onder Atillianen en Arubanen in Amsterdam
• Allochtone probleemjongeren: populaire cultuur zegt meer dan etniciteit
• Geen verband tussen aantal allochtonen en criminaliteit in gemeenten
• Gemeenten met veel Marokkanen presenteren cijfers
• ‘Maak van ‘Marokkanenprobleem’ geen zelfversterkende spiraal’
• Voortijdig schoolverlaten vergroot kans op criminaliteit
• Schizofrenie komt bij (criminele) Marokkaanse jongens opvallend vaak voor
• Dossier allochtonen, criminaliteit en cultuur

Links naar de rapporten (alle links verwijzen naar de website van het ministerie van Binnenlandse Zaken); 

• Rapport ‘Marokkaanse Nederlanders 2011
• Rapport ‘Antilliaanse Nederlanders 2011′
• Rapport ‘Hoe specifiek is regulier beleid (en andersom)?’

Gemeenten met Antiiliaanse en Marokkaanse Nederlanders

• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Amersfoort 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Amsterdam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Den Haag 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Eindhoven 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Lelystad 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Nijmegen 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Rotterdam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Schiedam 2011
• Antilliaanse en Marokkaanse Nederlanders in Tilburg 2011

Gemeenten met Marokkaanse Nederlanders

• Marokkaanse Nederlanders in Culemborg 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Ede 2011
• Marokkaanse Nederlanders in ‘s-Hertogenbosch 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Gorinchem 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Gouda 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Helmond 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Leiden 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Maassluis 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Oosterhout 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Roosendaal 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Utrecht 2011
• >Marokkaanse Nederlanders in Veenendaal 2011
• Marokkaanse Nederlanders in Zeist 2011

Gemeenten met Antilliaanse Nederlanders

• Antilliaanse Nederlanders in Almere 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Breda 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Capelle aan den IJssel 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Den Helder 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Dordrecht 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Groningen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Hellevoetsluis 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Leeuwarden 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Spijkenisse 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Vlaardingen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Vlissingen 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Zoetermeer 2011
• Antilliaanse Nederlanders in Zwolle 2011

Er was bloed geroken, maar niet gevloeid. Dat hoort niet. Als de media een bestuurder afslachten, dan hoort die bestuurder te vertrekken, ongeacht de feiten. Gelukkig trok de gemeenteraad zich daar niets van aan gisteravond. In een ongekend waardig debat werd duidelijk dat de ruime meerderheid vertrouwen hield in de burgemeester, en niemand voelde de behoefte om een motie van wantrouwen in te dienen. In dit geval was geen besluit ook een besluit.

Wie de media had gevolgd is daar misschien verbaasd over. Wie het rapport had gelezen waarschijnlijk een stuk minder. Feitelijk was er juist gehandeld: Cornelis had geen financiëel voordeel. Een groepje enthousiaste leerlingen verbaasde zich vooral dat er zo’n drukte over was ontstaan. Maar er stond natuurlijk wel een andere belangrijke zin in het rapport: de burgemeester had de schijn van belangenverstrengeling niet expliciet gemeden. Vandaar dat daar harde woorden over vielen. Vandaar ook dat op dat punt de burgemeester diep door het stof moest. Zijn eerste reactie dat er ook de schijn van belangenverstrengeling is als je als burgemeester een brood koopt deed geen recht aan de zwaarte van de beschuldiging. Door het huis tijdens ziijn ambtstermijn te kopen in een regio waar Gouda actief is, met hulp van mensen die ook bij de projectrelatie betrokken zijn, roep je de problemen over je af – hoe open je ook verder bent met bonnetjes. Door daar spijt over te betuigen, en toe te geven dat hij dom was geweest, gaf Cornelis aan dat hij hiervan had geleerd. En dat is wat we wilden zien.

Door op dat punt toe te geven, en ook nog zijn portefeuille mondialisering neer te leggen, was voor iedereen de kou wel uit de lucht. Aangezien er verder geen persoonlijk voordeel is geweest, kon de conclusie niet anders zijn dan dat wegsturen onzin is. Dat is lastig uit te leggen als de media elkaar overschrijven zonder het rapport te lezen, en het publieke oordeel “zelfverrijking” al klaar ligt. Maar de werkelijkheid is nou eenmaal de 57 bladzijdes van het rapport, en niet wat boze kolommen in de Telegraaf.

En nu kunnen we ons weer richten op de echte problemen: de grote bezuinigingen die de crisis en dit kabinet ons opleggen, en het zoveel mogelijk behouden van de kwaliteiten van onze stad.

Wie dacht dat ze alleen in Den Haag de kroegpraat importeren in de parlementaire debatten komt bedrogen uit. Ook in de raadszaal van Gouda worden grote woorden bij de kleinste zaken niet geschuwd, zoals woensdag bleek. Hoewel de fractie van Trots op Nederland positief was over het veiligheidsbeleid van de gemeente verweten ze het college “naïviteit” en “wereldvreemd” gedrag bij de discussie over vechtsportlessen. Het trainen van sportschooldocenten in pedagogische vaardigheden om beter met moeilijke jongeren om te gaan is blijkbaar stom volgens Trots. En dat volledig tegen alle onderzoeken in. Niet nadenken, maar vol op de onderbuik, en dat in bewoordingen met persoonlijke kwalificaties die niet passen in een gemeenteraad. Treurig dat ze zichzelf en de Raad zo niet serieus nemen.

Voor onze fractie is de beantwoording van de vragen over dit onderwerp duidelijk. Het gaat niet om gratis weggevertjes voor probleemjongeren maar het verbeteren van de kwaliteit van vechtsportlessen waarbij probleemjongeren beter geholpen kunnen worden uit de ellende te blijven. Wetenschappelijk onderzoek hierover (zoals het rapport over Tijd voor Vechtsport, met veel literatuurverwijzingen) laat zien dat met name de kwaliteit van de docent invloed heeft op het verminderen van aggressief gedrag. Grappig is daarbij dat een onderzoek wordt geciteerd dat een toename van alcohol- en sigarettengebruik bij sporters – de invloed van de kantine is groot, zeker bij voetbal en hockey.

Om hierover te debatteren is wat ons betreft niet nodig. Het is zinvoller om het veiligheidsbeleid en de voortgang ervan vaker te agenderen dan eens per 2 jaar dan één kleine maatregel te overbelichten. Dan besteed ik liever die tijd aan de enorme bezuinigingsopgave en de gevolgen voor de inwoners van Gouda, dat raakt aan veel meer burgers.

Een ander onderwerp dat woensdag werd besproken was de H&M. Ook iets dat burgers raakt, zowel degenen die niet kunnen wachten tot de winkel zich aan de Kleiweg vestigt als de omwonenden die zich gepasseerd en miskend voelen bij hun bezwaren. Daar valt nu niets meer aan te doen, tegen een H&M zeg je geen nee en een alternatief plan kon niet, maar zo voor het blok gezet worden wil mijn fractie niet meer. Samen met de CU en de PvdA hebben we een motie door de Raad geloodst om ons als Raad eerder te betrekken bij dit soort zaken, zodat we eerder een signaal richting wethouder kunnen geven. Voor de bewoners van de Slapperdel en omgeving te laat, maar wellicht voorkomt het toekomstige problemen. Daarnaast komt de participatieverordening en hoe die wordt toegepast op de agenda van de Raad, zodat we ook naar andere mogelijkheden kunnen kijken om deze trajecten te verbeteren.

De hele Raadsvergadering is hier te bekijken.

Iedereen wil iets, en toch loopt het niet goed. De komst van de H&M heeft heel wat stof doen opwaaien. Ondernemers en jeugd kunnen niet wachten tot deze keten aan de Kleiweg komt. Een leuke winkel erbij, een trekker voor de binnenstad en leuke kleren waarvoor je niet meer naar Rotterdam of elders hoeft. Maar toch.

Omwonenden hebben problemen met het plan. Te groot, veroorzaker van een onveilig hoekje, en mogelijk verlies van parkeerplaatsen op de Slapperdel erachter. Ze willen wel een H&M, maar niet op deze manier.

Tijdens de verkennende sessie woensdag bleek dat de loopgraven zijn ingenomen. De projectontwikkelaar ging het plan niet meer aanpassen, en of we een beetje op wilden schieten want het duurde allemaal al zo lang. Bewoners voelen zich niet serieus genomen. Desondanks blijven ze bereid te praten over de mogelijkheden.

Komende woensdag is het debat en mogen we als raad deze gordiaanse knoop gaan doorhakken. Keuren we de vergunning goed, dan worden de omwonenden boos op de gemeente. Vragen we om uitstel, dan komt er mogelijk geen H&M en wordt de rest van de stad boos.

Zoals ik afgelopen zaterdagochtend in Morgenstond al zei: als de wethouder slim is, gaat hij zo snel mogelijk om de tafel met omwonenden. Formeel, of informeel, met een biertje erbij (afhankelijk van het tijdstip). Want er valt nogal wat vlot te trekken. En hoe mooi zou het dan zijn als we woensdag bij het debat horen dat er een tussenweg mogelijk is, die de H&M mogelijk maakt op een manier waar iedereen mee kan leven. Een mooi gebaar naar de bewoners, zodat de keuze vóór een H&M wat makkelijker wordt gemaakt. Zodat ook duidelijk is dat het belang van onze burgers serieus wordt genomen, ook als de grote jongens uit ondernemersland op de stoep staan.

“Zou jij naar een coffeeshop gaan als die dichtbij school is?”, vroeg ik een (18-jarige) leerling onlangs. “Nee, veel teveel gedoe, zonde van je pauze”. Zo zie je maar, puberale luiheid is dankzij ons liberale softdrugsbeleid belangrijker dan een verboden genot. Desondanks vinden partijen als Trots op NL en het CDA dit een mooi puntje voor wat symboolpolitiek. In het regeerakkoord is afgesproken dat coffeeshops minstens 350 meter van scholen af moeten liggen. Net als de animal cops een belangrijke maatregel voor de veiligheid van ons land. Of zoiets.

Al meer dan 90% van de coffeeshops voldoet aan die norm, hoe willekeurig die ook is. In  Gouda is dat lastig (evenals vrijwel iedere andere grotere stad), want het is een compacte stad met aardig wat scholen verspreid door de stad. Meer dan 25 basisscholen en 8 middelbare scholen (en nog wat speciaal onderwijs) is die norm lastig te handhaven. Aangenomen dat er geen overlap is, heb je het over meer dan 30 maal een oppervlakte van 385.000 vierkante meter. Dan is ongeveer driekwart van Gouda verboden gebied voor coffeeshops. Al die verplaatsingen moeten natuurlijk betaald worden, en zo ben je als gemeente dus weer een hoop geld over de balk aan het gooien.

En waarvoor? Een coffeeshop in de buurt van een school maakt qua gebruikers niet uit. De minimumleeftijd is 18, dus hooguit een klein deel van de zesdeklas van het VWO kan legaal naar binnen. En als een school daar niet op handhaaft heeft de school een probleem, net als wanneer leerlingen alcohol zouden kopen in een supermarkt (dat mag al vanaf 16 – of de regering daar ook wat aan wil doen!) onder lestijd. Sluiting van coffeeshops in de buurt van scholen zorgt dan ook niet voor een afname van blowende leerlingen.

Nederland heeft juist een drugsbeleid om trots op te zijn, en effectief. In Nederland worden minder drugs gebruikt dan in andere landen met een strenger beleid. Dat is goed nieuws voor de volksgezondheid. Nederlanders behoren tot de gezondste mensen ter wereld. Onze jeugd wordt dankzij de coffeeshops niet blootgesteld aan vage straatdealers met fout spul. Laten we daar nou trots op zijn, in plaats van onze voorsprong weg te geven.

Zijn er dan geen problemen? Natuurlijk wel. Er zijn regelmatig klachten van omwonenden over parkeeroverlast rondom coffeeshops. De Wilhelminastraat is daar een bekend voorbeeld van. Maar als daar een afhaalchinees zou zitten zou je dezelfde problemen kunnen krijgen. Dat is een kwestie van handhaven. Of, als blijkt dat de eigenaar best mee wil werken aan een verhuizing, gewoon regelen dat hij ergens anders kan zitten waar de buurt minder overlast ervaart. En maak de eigenaar maar mede-verantwoordelijk voor het terugdringen van de overlast, dan zorgt hij daar wel voor.

Maar we moeten ons niet gek laten maken met symboolpolitiek uit Den Haag die de veiligheid en gezondheid van onze inwoners verslechtert, of iets onmogelijks van ons vraagt. Een norm van 350 meter is in een dichtbevolkte stad als Gouda onhaalbaar en is koren op de molen van illegale drugsdealers. In Haarlem wordt er wel nagedacht: via een keurmerk worden coffeeshops veiliger gemaakt. Dat zou ook iets voor Gouda kunnen zijn. Maar laten we beginnen met simpelweg het huidige beleid goed te handhaven, dat scheelt al veel meer problemen dan die 350 meter kan veroorzaken.

 

"Zou jij naar een coffeeshop gaan als die dichtbij school is?", vroeg ik een (18-jarige) leerling onlangs. "Nee, veel teveel gedoe, zonde van je pauze". Zo zie je maar, puberale luiheid is dankzij ons liberale softdrugsbeleid belangrijker dan een verboden genot. Desondanks vinden partijen als Trots op NL en het CDA dit een mooi puntje voor wat symboolpolitiek. In het regeerakkoord is afgesproken dat coffeeshops minstens 350 meter van scholen af moeten liggen. Net als de animal cops een belangrijke maatregel voor de veiligheid van ons land. Of zoiets.
Al meer dan 90% van de coffeeshops voldoet aan die norm, hoe willekeurig die ook is. In Gouda is dat lastig (evenals vrijwel iedere andere grotere stad), want het is een compacte stad met aardig wat scholen verspreid door de stad. Meer dan 25 basisscholen en 8 middelbare scholen (en nog wat speciaal onderwijs) is die norm lastig te handhaven. Aangenomen dat er geen overlap is, heb je het over meer dan 30 maal een oppervlakte van 385.000 vierkante meter. Dan is ongeveer driekwart van Gouda verboden gebied voor coffeeshops. Al die verplaatsingen moeten natuurlijk betaald worden, en zo ben je als gemeente dus weer een hoop geld over de balk aan het gooien.
En waarvoor? Een coffeeshop in de buurt van een school maakt qua gebruikers niet uit. De minimumleeftijd is 18, dus hooguit een klein deel van de zesdeklas van het VWO kan legaal naar binnen. En als een school daar niet op handhaaft heeft de school een probleem, net als wanneer leerlingen alcohol zouden kopen in een supermarkt (dat mag al vanaf 16 - of de regering daar ook wat aan wil doen!) onder lestijd. Sluiting van coffeeshops in de buurt van scholen zorgt dan ook niet voor een afname van blowende leerlingen.
Nederland heeft juist een drugsbeleid om trots op te zijn, en effectief. In Nederland worden minder drugs gebruikt dan in andere landen met een strenger beleid. Dat is goed nieuws voor de volksgezondheid. Nederlanders behoren tot de gezondste mensen ter wereld. Onze jeugd wordt dankzij de coffeeshops niet blootgesteld aan vage straatdealers met fout spul. Laten we daar nou trots op zijn, in plaats van onze voorsprong weg te geven.
Zijn er dan geen problemen? Natuurlijk wel. Er zijn regelmatig klachten van omwonenden over parkeeroverlast rondom coffeeshops. De Wilhelminastraat is daar een bekend voorbeeld van. Maar als daar een afhaalchinees zou zitten zou je dezelfde problemen kunnen krijgen. Dat is een kwestie van handhaven. Of, als blijkt dat de eigenaar best mee wil werken aan een verhuizing, gewoon regelen dat hij ergens anders kan zitten waar de buurt minder overlast ervaart. En maak de eigenaar maar mede-verantwoordelijk voor het terugdringen van de overlast, dan zorgt hij daar wel voor.
Maar we moeten ons niet gek laten maken met symboolpolitiek uit Den Haag die de veiligheid en gezondheid van onze inwoners verslechtert, of iets onmogelijks van ons vraagt. Een norm van 350 meter is in een dichtbevolkte stad als Gouda onhaalbaar en is koren op de molen van illegale drugsdealers. In Haarlem wordt er wel nagedacht: via een keurmerk worden coffeeshops veiliger gemaakt. Dat zou ook iets voor Gouda kunnen zijn. Maar laten we beginnen met simpelweg het huidige beleid goed te handhaven, dat scheelt al veel meer problemen dan die 350 meter kan veroorzaken.

Al zo’n vijf jaar worden overal in het land vechtsportactiviteiten gebruikt om met name allochtone jongeren te betrekken bij sportclubs, integratie te bevorderen en sociale problemen te voorkomen. Dit kwam voort uit een programma van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de evaluatie hiervan was positief:

Zowel de harde cijfers als de inzichtgevende verhalen uit interviews en observaties laten zien dat vechtsport een belangrijke bijdrage kan leveren aan weerbaarheid, agressiebeteugeling en persoonlijke groei. Juist voor maatschappelijk kwetsbare jeugd biedt vechtsport mogelijkheden tot het verbeteren van hun psychosociale welzijn en maatschappelijke (re)integratie. Gekwalificeerde vechtsporttrainers met sportinhoudelijke én pedagogische kennis en vaardigheden vormen hierbij een sleutelrol. De opgetekende ‘harde’ en ‘zachte’ resultaten laten zien dat vechtsport geen wondermiddel is dat altijd werkt, maar tonen vooral ook de inspirerende persoonlijke én maatschappelijke beloften van vechtsport.

Ergens in maart werd bedacht om met deze ervaren organisatie in zee te gaan om probleemjongeren discipline bij te brengen op een manier die bij hun beleveniswereld aansluit. Dat past helemaal in het veiligheidsbeleid (preventie en perspectief bieden), waarbij criminelen worden bestraft maar je probeert om te voorkomen dat jongeren tot criminaliteit afglijden. Je zou het zelfs kunnen zien als een onorthodoxe maatregel. Aangezien de meeste overlast wordt veroorzaakt door Marokkaans-Nederlandse jongeren zijn die de doelgroep die prioriteit krijgt hierbij. Ook dat is beleid, en dat wordt breed gedragen – van Trots op Nederland tot en met GroenLinks.

Het NIVM (Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij) krijgt de opdracht en brengt dit eind juli naar buiten. Ook op Forum Gouda kwam het nieuws langs, waarna het een week lang stil bleef. Geen reactie, geen verontruste politici, helemaal niets. Tot het AD kopte over Marokkaanse probleemjongeren, met de melding dat het niet voor criminele jongeren bedoeld is. GeenStijl denkt “dat kan sappiger” en verzint er fietsendieven en verkrachters bij die graties naar de karate mogen. En all hell breaks loose.

Ineens worden er vragen gesteld, ineens ontploffen de Goudse twitteraccounts. Want je moet wel laten zien als politicus dat je “not amused” bent. En natuurlijk wordt er schande gesproken hierover. Dat het al op andere plekken in het land gebeurt doet er niet toe. Het gaat over Marokkanen en Gouda, dus het is totale gekte. Of het effectief is wordt al bijna niet meer gevraagd in de publieke opinie, het gaat alleen nog maar over “voor hun is het graties en voor ons niet”. En dat terwijl we moeten bezuinigen!

Om die laatste ballon maar gelijk lek te prikken: zo simpel is het niet. Ja, we moeten bezuinigen. Maar omdat veiligheid nou eenmaal een belangrijk issue is in Gouda is afgesproken dat op veiligheid niet wordt bezuinigd. In die pot geld zit bovendien nog wat geld van het Rijk dat alleen maar aan veiligheid mag worden uitgegeven, naar aanleiding van een busoverval in 2008. Dat geld kan dus niet naar armoede, zorg of de gewone sportsubsidies. Dus gaat het naar een project dat de veiligheid kan verbeteren. En ja, Marokkaans-Nederlandse jongeren hebben prioriteit omdat daar meer problemen zijn, dus dan wordt het daaraan besteed.

Ja maar, waarom voor hun gratis en niet voor mij? Ook simpel. Er gaan jaarlijks al miljoenen euro’s naar alle Goudse kinderen, via sportclubs, onderwijs, culturele instellingen, enzovoort. Het geld zit verspreid over allerlei potjes dus vergeef me dat ik het exacte bedrag niet weet, maar reken maar op tientallen tot honderden euro’s per Gouds kind (de volledige begroting is zo’n 2500 euro per Gouwenaar) voor zaken waar ieder kind gebruik van kan maken. Plus potjes als de Geld-Terug-Regeling zodat je je kind ook kan laten sporten als je niet zoveel geld hebt.

Een hoop gedoe dus om een plan dat op meerdere plaatsen voorkomt, past in ons beleid en niet ten koste gaat van de gewone Gouwenaar. Dat wordt verziekt in de media door halve waarheden, aannames en tendentieuze berichtgeving, waardoor het enige criterium waarop je dit af moet rekenen (hoe effectief is het? en zelfs Theo Krins is daar positief over) uit het oog verdwijnt. De ironie is ook dat de bevolking enerzijds vraagt om de veiligheid te verbeteren, met name waar het gaat om de problemen met Marokkaans-Nederlandse jongeren, maar als dat dan daadwerkelijk gebeurt de eerste reactie is “waarom wordt er voor hun nou wel wat gedaan?”.

Je zou er haast agressief van worden. Is daar een cursus voor?

In Gouda wordt vaal geklaagd over parkeerproblemen. Te duur, te weinig plek, eigenlijk alles met “te” behalve tevreden. In Vilnius weten ze wel hoe ze de parkeerproblemen moeten oplossen. Iets voor Gouda?

Het eerste politieke jaar na de verkiezingen zit erop. Het eerste jaar voor het nieuwe college van PvdA, VVD, CDA, D66 en GroenLinks. Het eerste jaar ook van een nieuwe, zeer gefragmenteerde raad met 12 partijen. Het eerste jaar waarin Gouda kennismaakte met de ‘nieuwe politiek’ van Trots op Nederland en Gouda Positief. Af en toe verfrissend, maar soms ook erg populistisch en op de man.

Het was een bewogen jaar, met veel moeilijke beslissingen. In de eerste plaats moest er bezuinigd worden. Geen gemakkelijke taak voor een gemeente die de afgelopen jaren al veel bezuinigd heeft, en te maken heeft met veel extra kosten vanwege de slappe bodem. Het kon niet uitblijven dat een bezuiniging van 15 miljoen gevoeld wordt in de stad. Voor GroenLinks was de maatstaf dat we de voorzieningen in de stad in stand willen houden. Dat betekent niet dat alles bij het oude blijft. Het was en wordt, ook voor ons, een pijnlijk proces. Toch ziet het er naar uit dat het gaat lukken, en dat het bedrag van 15 miljoen genoeg is om de teruglopende gemeentelijke inkomsten vanuit het rijk op te vangen. Met de huidige prognoses ziet het er zelfs naar uit dat we over een paar jaar weer wat geld kunnen sparen.

Dat is nodig, want het was ook een jaar van nieuwe tegenvallers. Vooral de bouwprojecten blijven kwetsbaar in de recessie. Het is daarbij maar een schrale troost dat andere gemeenten hier ook mee te maken hebben, want de tegenvallers doen een behoorlijke aanslag op het toch al niet best gevulde spaarpotje van de gemeente Gouda.

Voor GroenLinks is de financiële toekomst dus een zorg, maar we hebben er vertrouwen in dat het goedkomt. Een genuanceerd standpunt, maar in de huidige raad, waarin een deel van de oppositie de rol van onheilsprofeet op zich heeft genomen, een behoorlijk positief geluid. Dit reces gaan we dan ook niet benutten voor het maken van alternatieve begrotingen en het uitwerken van nieuwe doemscenario’s. We kijken wél vooruit naar de dossiers die er na de vakantie aankomen. Vooral op het gebied van jeugd en welzijn is er veel werk aan de winkel, en de uitwerking van de nieuwe rijksmaatregelen op het gebied van bijstand en sociale werkvoorziening wordt een hele zware kluif. Voor GroenLinks is de inzet dat we de mensen die het al moeilijk hebben blijven steunen, juist nu.

Het is het politieke hoogtepunt van het jaar: de Voorjaarsnota. In dat document geeft de gemeenteraad de kaders aan van de begroting: waar moet geld bij, waar kan geld af, en wat willen we daarmee bereiken. Deze Voorjaarsnota stond geheel in het teken van de bezuinigingen. Er moet 15 miljoen per jaar structureel bezuinigd worden. Daar wordt al sinds vorig jaar over gepraat, en we zijn inmiddels al heel wat sessies met burgers en instellingen verder die veel hebben opgeleverd. De speelruimte is dus beperkt.

Het leuke van dit jaar was dat Trots een tegenvoorstel had gemaakt. Leuk voor het debat dan, want daar waar de keuzes waren uitgewerkt waren het niet de mijne. Bezuinigen op jongerenwerk, buurtbemiddeling en ander welzijnswerk levert allerlei veiligheidsproblemen op die we nou juist willen voorkomen. Bij wat doorvragen bleken een aantal keuzes ook niet uitgewerkt, en bleef het wel erg stil als het ging over de maatschappelijke gevolgen of het realiteitsgehalte van de bezuinigingen van Trots. Het klinkt wel leuk om 100 ambtenaren te ontslaan, maar wat betekent dat? Langer wachten op je paspoort? Nog minder controle op onderhoud door Cyclus? Geen ondersteuning voor wijkteams en andere vrijwilligers?

Maar goed, daarbij ging het nog over de inhoud. Vrijwel iedere partij kwam met een beschouwing op de financien en het beleid van de gemeente. Zo hebben wij onze zorgen uitgesproken over de bezuiniging op het ambtenarenapparaat (wat betekent dat voor de kwaliteit van de dienstverlening, is het wel haalbaar?) en het risico dat belangrijke voorzieningen omvallen door de forse bezuinigingen. Tegelijk lof voor het meedenken van bibliotheek, museum en andere instellingen waardoor de bezuinigingen met goed draagvlak en duidelijke keuzes doorgevoerd kunnen worden.

De enige partij die uit de toon viel was GoPo. Een minutenlange tirade dat iedereen zo gemeen tegen ze was, vervolgens boos op de klok omdat de tijd op was (alsof je je verhaal niet uuittest qua spreektijd), geen inhoudelijke keuzes of voorstellen en persoonlijke aanvallen alom. De kledingkeuze van Laura Werger, een kittig rood jurkje, werd aan de besmettelijkheid van linkse partijen geweten, en de PvdA Gouda moest zich verantwoorden voor alle stakers van Nederland. Het was werkelijk beschamend. Nu vielen er ook harde woorden richting GoPo, en termen als “dictatoriaal” zijn wat overdreven, maar dat viel wel te verwachten gezien de houding van de partij. Door democratisch genomen besluiten in de Raad niet te erkennen, en dan een zielige brief naar de provincie te schrijven dat het allemaal gemeen is, zet de partij zichzelf politiek buitenspel en geven ze te kennen zich niet neer te kunnen leggen bij wat de meerderheid van de Goudse bevolking vindt.

Maar goed, met drie zetels kunnen ze tijd verspillen, maar de rest van de raad kan gelukkig nog steeds een inhoudelijk debat voeren en de stad besturen. Sterker nog, met het tegenvoorstel van Trots en veelvuldig gebruik van de interruptiemicrofoons in de eerste termijn was dit ondanks alles toch een van de leukste Algemene Beschouwingen die ik tot nu toe heb meegemaakt in de
Raad. Eindelijk de klefheid voorbij en gewoon het debat aangaan in de arena die daarvoor bedoeld is. Zodanig leuk dat ook dit keer weer een groepje leerlingen tot het bitter(ballend)e einde heeft meegenoten van het politieke spel. Ik kan nu al niet wachten tot het eind van het reces!

Niet zo heel lang nadat Yasmine geboren was kreeg ik ineens te horen dat het niet goed ging met Reijn. Heel erg niet goed. Bijna dood niet goed. Dat was even raar. Ik had pas nog met hem gemaild en hij was nog regelmatig bij de gemeenteraad geweest.

Reijn van der Niet was programmaleider van Gouwestad Radio toen Tom en ik besloten dat we iets leuks op de radio wilden gaan doen, iets met actueel cabaret over Gouda. Dan moest je dus met Reijn bellen. Een vriendelijke maar strenge stem sprak ons toe. Dat ging zomaar niet.

Zo’n eerste kennismaking bepaalt toch je beeld. Een wat strenge man, die niet zomaar in een avontuur springt. Die misschien niet zo radio maakte als dat je als jonge hond zou willen, maar wel met minstens dezelfde passie bezig was met deze hobby. Die trots was op de kwaliteit van Gouwestad, bereikt met alleen vrijwilligers. Waarvan hij een van de belangrijkste was. Reijn was er namelijk altijd. In de studio, maar ook daarbuiten. Als er wat speelde bij je, dan wist hij dat. En hij luisterde alles.

Subtiel kwam hij een keer binnen na een uitzending van Cabaret Sauvignon. het woord “kutsmoesje” was besmuikt gevallen. “Ik hoorde een woord dat ik liever niet hoor”. Verder niets. Het woord viel niet meer in de jaren erna. Toch maar niet.

Toen we daarna een jongerenmagazine gingen maken met alle jonkies van Gouwestad was Reijin, inmiddels bijna met pensioen, vaste luisteraar en Astrid’s grootste fan. Af en toe gebruikte hij voor zijn eigen programma een interview of reportage.

Nadat ik de raad in ging en mijn Gouwestad-activiteiten op een lager pitje kwamen te staan zag ik Reijn alleen nog op de publieke tribune en bij andere activiteiten rondom de Raad. Altijd alles volgend, altijd vragen hoe het gaat. Een echte gentleman, zo hoorde ik vrijdag als treffende omschrijving.

Ineens zou hij dood gaan, en amper 6 weken verder is hij er niet meer. Je gunt het niemand, maar zeker Reijn niet. Hij was van het soort zoals die nu niet meer gebouwd worden. Hij wordt gemist.

Vorige week stond het onderwerp “verordening inburgering” (pdf) op de raadsagenda. De gemeente Gouda moet, net als andere gemeenten, fors bezuinigen. Daarnaast worden de bijdragen vanuit het rijk voor de inburgering de komende jaren enorm veel kleiner. Gouda ontkomt er dus niet aan om ook hierop te bezuinigen, vooral op vrijwillige inburgering. Gouda is alleen nog verplicht om de cursus aan te bieden aan asielzoekers, vluchtelingen en geestelijk bedienaren. Anderen moeten de cursus straks zelf betalen, en dat gaat om een behoorlijk bedrag op jaarbasis.
In de nieuwe verordening wordt rekening gehouden met de huidige inburgeraars en het financieel belang. Voor hoelang kunnen de inburgeraars recht houden om mee te doen aan cursussen, en hoe gaat het met inburgeraars die al aan een cursus zijn begonnen? De gemeente Gouda heeft al vrijheid om te kiezen voor de afbouw. In dit kader heeft GroenLinks een aantal kritische vragen gesteld en heeft gevraagd om een verantwoorde afbouw van de inburgering.

Met deze nieuwe landelijk maatregel vrees ik dat wij terug gaan naar de tijd van de jaren tachtig en negentig. Aan de andere kant betekent dit een soort faillissement van het inburgeringbeleid. Het huidige inburgeringbudget op landelijk niveau is €440 mln en wordt verlaagd tot €44,5 mln in 2015.
In het najaar wordt de discussie vervolgd, dan komt wethouder Suijker met een nieuwe inburgeringsnota.

Mohamed Amessas

Uit de film Jery Maguire komt de beroemde quote "show me the money". Een citaat dat ook in de dagelijkse politiek vaak terug komt. Bij elk mooi plan komt het (gebrek aan) geld ter sprake. Dat speelt nu in de discussie rondom de bezuinigingen, maar ook in de reguliere uitgaven knelt het soms. Op dit moment speelt bijvoorbeeld de doorkijk naar 2017 voor het groot onderhoud van de stad: ophogingen van wegen, vervanging van speeltoestellen, bruggen, lantaarnpalen etc.

Deze Lange Termijn Investeringen (LTI) geven een onthutsend beeld. Als we dezelfde kwaliteit van de openbare ruimte willen behouden komen we over een paar jaar structureel 2 miljoen euro tekort. Dat is al rekening houdend met wat meer wateroverlast op straat, want in het Waterplan dat ook in deze periode wordt besproken is al aangekondigd dat we niet aan de norm kunnen voldoen dat de straten maar eens per 100 jaar onder water mogen komen te staan.

Deze problemen komen voort uit de slappe bodem vam Gouda. Dit heeft al eens geleid tot de beruchte Artikel 12-status, begrotingstoezicht door het Rijk. Die status is jaren geleden al afgekocht. We kregen een eenmalige zak geld voor achterstallig onderhoud (nou ja, de helft) en een extra uitkering via het Gemeentefonds voor de normale structureel hogere uitgaven van bijna 3 miljoen. Dat geld wordt ook keurig in de grond gestopt, maar is dus niet genoeg.

Er zijn verschillende oplossingsrichtingen mogelijk, waarbij elk nadeel zijn nadeel heeft. Je kan speeltoestellen niet vervangen. Dan kom je in de knoei met je eigen norm voor speeltuinen. Je kan minder groot onderhoud plegen. Dan storten bruggen in, vallen lantaarnpalen om en wordt je groenstrook vanzelf een sloot. Je kan de belasting verhogen (2 miljoen is 30 euro per inwoner per jaar). Je kan bezuinigen op groenonderhoud, maar dat doen we ook al met het dagelijkse onderhoud en dan wordt het groen dus dubbel gepakt. Dat doen we dus allemaal niet.

De nu voorgestelde oplossing is tweeledig. Ten eerste wordt een weg niet meer automatisch opgehoogd na 40 jaar, maar alleen als de weg echt teveel is verzakt. Dat is in Gouda overigens wat meer dan gebruikelijk (tot 20cm boven grondwaterpeil). Dat mag niet ten koste gaan vade veiligheid, en die harde toezegging heeft GroenLinks gekregen. De tweede oplossingsrichting is het kapitaliseren van het groot onderhoud. In plaats van het geld voor een nieuwe brug in 1 keer uitgeven sluit je dan een lening af die je in een bepaalde periode aflost, met rente. Op korte termijn geeft dat veel ruimte in de groot onderhoudspot, want in plaats van een paar ton of paar miljoen geef je er in 1 jaar maar 1/10 of zelfs 1/40 van dat bedrag uit. Op lange termijn komen die kosten wel ieder jaar terug en komen de rentelasten erbij. Daardoor "verdwijnt" straks maximaal een miljoen euro uit de onderhoudspot, want die blijft even groot zodat dit voor de begroting neutraal is.

Geen fijne gedachte, want het blijft een hypotheek op de toekomst. Zelfs met de wetenschap dat dit systeem in andere gemeenten al veel langer wordt gebruikt. De andere oplossingen laten wel het duivelse dilemma zien: dit lijkt de minst erge manier om toch de kwaliteit en veiligheid van de openbare ruimte in stand te houden.

Volgens het regeerakkoord gaat het huidige kabinet in de komende jaren flink bezuinigen op het gebied van sociale zaken, werkgelegenheid en inkomen. Deze bezuinigingen hebben enorme invloed op het gemeentelijke niveau en Gouda merkt en voelt het al. In de afgelopen maanden zijn er verschillende nota's en debatten in de Goudse raad geweest. De aanleiding was mede de landelijke bezuinigingen en de extra taken die gemeente daarbij krijgt "meer taakstelling met minder geld". De belangrijkste nota's en debatten waren onder andere de nieuwe participatienota, mantelzorgnota, de kadernota voor informatie, advies en cliëntondersteuning en binnenkort verwachten we jeugdbeleid.
Een van de belangrijkste bezuinigingen van de huidige regering betreft het UWV en dat gaat op landelijk niveau €500 miljoen kosten. Hiervan heeft circa 450 miljoen betrekking op het uitvoeringsbudget. Het gaat dan onder ander om re-integratiebudget voor WW-ers en bemiddelingsactiviteiten voor werkzoekenden en dat kost alles bij elkaar €200 miljoen. Ook komt er een regeling voor de onderkant van de arbeidsmarkt waarmee een effectiviteitsbezuiniging van €490 miljoen is gemoeid. Dit gebeurt o.a. door samenvoeging van de re-integratie- en begeleidingsbudgetten Wajong, WSW, en het Werkdeel in het Participatiebudget. Dit gaat ten koste van aantal locaties van UWV Werkbedrijf die wordt later teruggebracht van 100 naar 30 regiovestigingen. WW-ers krijgen voortaan grotendeels te maken met digitale dienstverlening in plaats van face-to-face contact. Een van de organisaties die dat gaat voelen is Promen.
Gezien deze nieuwe toestand heeft gemeente Gouda gekozen voor een "één integrale aanpak" als de oplossing voor de gehele onderkant van de arbeidsmarkt. Deze integrale aanpak betreft de volgende wetgevingen: de Wet Werk en Bijstand (WWB), Wet Sociale werkvoorzieningen (Wsw), Wet arbeidsongeschiktheid jonggehandicapten (Wajong) en Wet Investeren in Jongeren (WIJ) (de 4w's). Daarnaast worden de voorwaarden en sancties bij de Wet Investeren in Jongeren (WIJ) verscherpt. Andere maatregelen zijn bijvoorbeeld afschaffing van Wet werk en inkomen Kunstenaars (WwiK) en de gemeente gaat in de komende tijd het Work First van Promen overnemen.
De AWBZ is ook niet ontzien. In het huidige akkoord staat heel duidelijk dat de toegang tot AWBZ-zorg wordt beperkt tot mensen met een IQ lager dan 70. De grens lag daarvoor op een IQ lager dan 85. Deze verlaging van de IQ-grens betekent dat mensen met een lichte verstandelijke beperking geen zorg en ondersteuning meer kunnen krijgen vanuit de AWBZ. De gevolgen van deze maatregelen kunnen erg fors zijn vooral omdat een deel van deze doelgroep de ondersteuning en begeleiding men nodig heeft kwijt raakt. Normaal gesproken kunnen ze terecht bij het WMO loket,maar in praktijk blijkt dat zij de weg naar het loket niet makkelijk kunnen vinden. Door het wegvallen van bijvoorbeeld dagbesteding dreigen deze mensen in een sociaal isolement te komen. Met andere woorden: Gemeente Gouda (als andere gemeenten in het land)krijgt er nieuwe taken bij, maar krijgt hier geen extra geld voor.
Mijn grootste zorgen gaan naar de positie van de meest kwetsbare doelgroepen in de Goudse samenleving en in het bijzonder laag opgeleide mensen, allochtonen en mensen die in het isolement verkeren. Deze doelgroepen zijn niet makkelijk te bereiken en zijn niet assertief genoeg. Door die mindere assertiviteit bestaat de kans dat zij minder ondersteuning krijgen dan dat noodzakelijk is. Met de uitvoering van dit nieuwe beleid is er geen enkele garantie op succes bij de uitvoering. Voor de meeste instellingen zorgen deze bezuinigingen voor grote financiële klappen, daarnaast zullen er enorme culturele omslagen gemaakt moeten worden.

Mohamed Amessas

De wijsheid komt met de jaren, denk ik. In het kader van schaamteloos opportunisme voor de bühne was er een interessant bericht van Gouda Positief:

Gouda Positief, met drie zetels in de gemeenteraad, stort haar fractiegeld oftewel een bedrag van 1.875 euro terug in de gemeentekas vanwege de bezuinigingen.

Nobel toch? Inderdaad, maar wel vreemd als we teruggaan naar de begroting voor dit jaar, waar we in juni 2010 de kaders voor vastlegden.

Motie 6 van GBG en D66 over verlaging van de fractievergoedingen in de begroting 2011. De voorzitter brengt de motie in stemming. Tegen zijn Trots, G50+ en GoPo, de overige partijen stemmen voor. De motie wordt aangenomen. Het budget is teruggebracht van € 27.500,- tot € 12.000,- In het overleg van presidium en fractievoorzitters zullen nadere afspraken gemaakt worden over de verdeling van het bedrag over de fracties en het collectief (voor scholing, werkbezoeken en dergelijke)

Daarnaast storten de meeste fracties een deel van het fractiebudget terug, omdat dat voor specifieke doeleinden is. Dat wat je overhoudt moet je sowieso terugstorten. Dat doet GroenLinks ook al jaren, en dat vinden we normaal genoeg om daar geen persbericht aan te hoeven wijden.

Makkelijk scoren dus, maar ik zie het ook positief: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald, en er zijn nog genoeg andere standpunten waarbij een draai van Gouda Positief verstandig zou zijn. Ik wacht het in spanning af!

Wat was nou eigenlijk het doorslaggevende moment, denk je achteraf. Volgens mij was dat de vergadering op 16 februari. Niets komt harder aan dan de mededeling dat de borrel na de raadsvergadering niet doorgaat.

Ik kap ermee, met de Raad.

Na 5 jaar is het eigenlijk ook wel mooi geweest. Ik heb alles al een keer gezien en gedaan. Er ligt weer een mooi coalitie-akkoord. Als alles gedaan wordt is Gouda af. Niets meer aan doen. Laat die fusie met Waddinxveen ook maar zitten. Gewoon, lekker ons eigen eilandje. Ik ben niet meer nodig.

Het is ook het klimaat van verharding in de Raad. Vroeger liepen raadsleden zelf nog wel eens met de schaal met bittergarnituur rond. Tegenwoordig zijn het alleen nog de bodes, als baken van neutraliteit, die dat doen. We hebben nog geen bitterbal voor elkaar over.

In de kleine lettertjes van het iPad-contract staat dat je na 5 jaar raadslidmaatschap je iPad mag houden. Ik vind dat een mooi en verdiend afscheidskado. Als ik straks met het kind op schoot Angry Birds uitspeel zal ik met weemoed terugdenken aan al die mooie vergaderingen.

Velen zullen denken dat ik stop “om voor mijn gezin te zorgen”. Met een kind op komst is dat een logische gedachtegang. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Voor je gezin zorgen is me te 2010. Burgemeester van Meppel, of Alphen aan den Rijn, dat is een veel zinnigere besteding van de nieuwe vrije tijd. Een nieuwe start maken, zogezegd. En met dat salaris is de kinderopvang relatief een stuk goedkoper.

Ik stop dus, als Raadslid, per vandaag. De buit is binnen. U kunt mij voortaan elke woensdagavond in de kroeg vinden, waar ik via Twitter de raadsvergadering nog slechts op afstand zal volgen.

Kiezers bedankt. Collega’s bedankt. Speciaal voor jullie allemaal heb ik mijn gevoelens samengevat in deze videoboodschap.

Op veiligheid bezuinigen we niet in Gouda. Het is een van de afspraken in het coalitie-akkoord, en gezien de manier waarop Gouda regelmatig in het nieuws komt (hoe onterecht het ook kan zijn af en toe) is dat niet verkeerd. Er is nog genoeg te doen in de stad, dus het geld is nodig. Het lijkt er alleen op dat er weliswaar niet financieel wordt bezuinigd, maar wel inhoudelijk. En daar heb ik wel een probleem mee.

We buitelen van de ene proefballon naar de andere. Ik geef toe, je moet kunnen experimenteren, je moet af en toe iets nieuws kunnen proberen. Maar wel op een gestructureerde manier. Na het “busincident” in 2008 kreeg Gouda extra middelen van het Rijk voor veiligheid. Dat was bedoeld voor een Veiligheidshuis, gezinsmanagers en straatcoaches.

Volgende shot: het bloembollenincident. Op luide toon wordt door sommige partijen om maatregelen gevraagd. Minister Opstelten bromt iets over een Stadsmarinier, en die komt er nu ook. Daarvoor moest wel wat worden geschoven met de rijksgelden, maar dat mocht. Nadat het besluit was genomen is er zelfs gekeken of en hoe zo’n Stadsmarinier (eigenlijk gewoon een wijkmanager met wat meer macht) in Gouda zin zou kunnen hebben.

Onze schriftelijke vragen over evaluaties gezinsmanagers en straatcoaches zijn ondertussen dik over de termijn nog niet beantwoord, maar nieuwe plannen zijn alweer in de maak. Dat was wel nodig, want de evaluatie “op straat” is in ieder geval dat de straatcoaches niet zo goed werken. Oké, het is allemaal uitvoering, maar het is wel gek dat de straatcoaches amper zijn besproken in de Raad, maar vorig jaar zo zijn aanbesteed dat men nu ontevreden is en met een nieuw plannetje komt.

Dat nieuwe plan is om werklozen in te zetten als straatcoach. Daarmee wordt voor de tweede keer het doel van straatcoaches veranderd. Eerst ging het om aanspreken van overlastgevende jongeren op een manier tussen jongerenwerk en politie in. Daarna werd het een beveiligingsbedrijf die ook wel jongeren aansprak. En nu worden het oudere werklozen die… Ja wat eigenlijk? Een paar trainingen krijgen en dan Oosterwei in worden gegooid? Het lijkt me dat je voor deze functie toch wel bepaalde (levens)ervaring en kennis nodig hebt, dat je professionals nodig hebt. Niet iemand die het als een soort stage doet om weer aan het werk te komen.

Het is een vorm van experimenteren met veiligheid die op mij niet goed overkomt. Eerder als handig schuiven met potjes en mensen, zonder te kijken naar het uiteindelijke doel: hoe verbeteren we de veiligheid. Met het verdwijnen van de helft van de vroegere bespreekmomenten over het Veiligheidsbeleid is de Raad minder in positie om te controleren en bij te sturen. Dat is zorgelijk, en in feite toch een bezuiniging op veiligheid. Niet qua geld, maar wel qua beleid.

Het hebben van meerdere petten is nogal een hot issue in de huidige gemeenteraad. Zelf heb ik zowel een hoed als een pet. De pet heb ik ruim een jaar geleden aangeschaft omdat dat een fijner hoofddeksel is bij hogere windsnelheden. En, oke, omdat het er wel fijn elitair yupperig uitziet. Had ik al gezegd dat ik de pet in New York heb gekocht?

Afgelopen raadsvergadering had ik ook een andere dubbele pet. Als aardrijkskundedocent had ik 5e en 6e-klassers uitgenodigd om te komen kijken naar de presentatie van Woonpartners Midden-Holland over de herstructureringsplannen voor Oosterwei. Het “Zuidelijk Stempel”, grofweg het gebied rondom de De Rijkestraat en de Verzetslaan gaat flink op de schop. Stadswijken, de kenmerken en de problemen (uitdagingen) vormen ook een onderdeel van het examenonderwerp Nederland. Zo moeten mijn leerlingen “Beargumenteerde uitspraken doen over leefbaarheid. Stedelijk beleid gericht op wijken en buurten beoordelen. Congestievraagstukken analyseren en beoordelen. Sociaal-culturele vraagstukken analyseren en beoordelen.” En zo nog wat meer. Laat dat nou ook mijn werk als raadslid zijn, en als geograaf zelfs één van de meest leuke kanten van mijn raadswerk.

Dan is is wel even spannend of ook leerlingen dat leuk vinden, zo’n vergadering op een woensdagavond waarop je ook andere leuke dingen kan doen. Ik was dus al erg blij dat er 7 leerlingen waren die op de belofte van gratis koffie, een borrel na en een interessante presentatie waren afgekomen. En ze vonden het nog leuk ook. Er zat ook alles in wat juist dit soort stedelijke vernieuwingsprojecten uitdagend maakt: bewoners in onzekerheid over hun toekomst (in de wijk of erbuiten), de balans tussen bouwen en open ruimte, de infrastructurele uitdaging van Oosterwei, sociale veiligheid in de open ruimte. De maquette maakte het allemaal overzichtelijk, de vragen waren divers en gaven dus ook een mooi beeld van het Goudse politieke spectrum.

Voor mijzelf waren een paar zaken belangrijk: hoe behouden we de sociale samenhang, zeker met het gegeven dat maar weinig gezinnen terug willen keren in de wijk? Wat gebeurt er met de Anne Frankschool, een deel dat nu nog niet in de plannen verwerkt zit? Hoe wordt de veiligheid van De Oversteek, de grote groene strook tussen Multifunctionele Accomodatie en winkelcentrum, gewaarborgd? Hoeveel ruimte is er straks voor kleine winkeltjes en ondernemers? Hoe actief is de “actieve plint”? Wat betreft de sociale samenhang en het belang van de kleine winkeliers vond ik wethouder Bergman aan mijn zijde, die beloofde zich daar sterk voor te maken. Een belofte om haar aan te houden.

Shop till you drop
Naast Oosterwei pikten de leerlingen ook nog de besluitvormende vergadering mee. Behalve wat melig geklap bij een verder serieus verhaal over de overlast in sportpark de Uiterwaard (sex & drugs & rock ‘n roll, dus achtergelaten rubber en glas) was de vergadering kort. Evenals de SP heeft GroenLinks tegen de nieuwe beleidsregel voor het samenvoegen van winkelpanden gestemd. Ik vrees dat versoepeling alleen maar ten koste zal gaan van het mooie kleinschalige aanzien van de binnenstad, de Goudse maat. En zelfs met de zogenaamd te strenge regels zijn er meer dan genoeg voorbeelden van lelijke samenvoegingen (zoals het kaaswinkeltje op de Tiendeweg).

Een ander punt dat een snelheidsrecord raadsvergaderen hinderde was de Grondexploitatie H&M. Een financiëel besluit, maar de discussie vooraf ging vooral over de ruimtelijke zaken. want hoe graag iedereen ook een H&M ziet komen, voor de bewoners van de Slapperdel erachter is het nogal ingrijpend. Dat er parkeerplaatsen verdwijnen, daar kan ik niet zo mee zitten. Ook de bouwhoogte, al aangepast na overleg met bewoners en nu in overeenstemming met de omliggende huizen, zie ik niet als onoverkomelijk. Maar doordat het plan nu nogal ver het plein in steekt ontstaat er een onoverzichtelijk hoekje wat voor veiligheidsproblemen zal gaan zorgen. Hopelijk is er nog ruimte om daar wat aan te doen.

Maar nu namen we alleen een financiëel besluit, een grondexploitatie openen zodat we onze kosten straks kunnen verhalen op de ontwikkelaar – als het plan doorgaat natuurlijk. Dat is wat moeilijk uit te leggen (mijn mailtje naar de omwonenden heeft wel geholpen geloof ik), maar over de vergunning en bestemmingsplanzaken komen we nog te spreken. Geen reden dus om tegen te stemmen. Het was wel vermakelijk om te zien hoe Gouda Positief in een spagaat kwam tussen ondernemers (voor) en burgers (voor). In een stemverklaring vonden ze het vooral belangrijk dat er gepraat werd. En natuurlijk zat er weer een GoudaNegatiefje in door de zinsnede “nu echt met elkaar gaan praten”, alsof de 3 bijeenkomsten die er al zijn geweest met bewoners compleet voor spek en bonen waren. Onnodig denigrerend naar de projectontwikkelaar en de gemeente toe, maar ja, alles went.

Ontborrelen
Al in de opening werd duidelijk dat vanwege een aansluitend overleg tussen presidium en fractievoorzitters het belangrijkste onderdeel van de vergadering, de borrel, geschrapt werd. Zat ik daar met 7 teleurgestelde leerlingen die graag met een bitterbal en biertje onder toute politiek Gouda hadden willen verkeren. Gelukkig was het nog vroeg en kon ik de leerlingen uit mijn onkostenvergoeding (uw belastinggeld; waarvoor dank) in de stad nog op een drankje trakteren en horen hoe zij het hadden ervaren. Ze vonden het nog leuk ook, zowel Oosterwei als de raadsvergadering erna. Dus wie weet, volgende keren nog meer leerlingen op de tribune…

Het gebeurt niet zo vaak dat je een debat mag voeren over een onderwerp dat al bijna langer loopt dan je zelf bestaat. Voor Westergouwe, met een geschiedenis van zo’n 30 jaar, geldt dat vanavond. Ook voor GroenLinks is het een onderwerp met een geschiedenis. Sterker nog, in 2002 was de kritische blik van GroenLinks genoeg om niet mee te mogen doen aan het college. De kritische blik is niet veranderd, ons standpunt ook niet. Gelukkig heeft de wereld zich wat meer naar ons geschikt. Een voorwaarde toen was het bouwen in de bestaande stad, en niet alleen het volbouwen van weilanden als de makkelijke optie te zien. Op dit moment zien we dat er volop is gebouwd in de bestaande stad, en bovendien dat Westergouwe weliswaar als noodzakelijke, maar niet per se als makkelijke optie wordt gezien.

Lees de rest op het GroenLinks Gouda-blog.

Inspiratiebron voor een GroenLinks raadslid is een Volksbuurtmuseum. Da’s het cultureel ambitieniveau in Gouda: een onderdeel dat teruggaat naar oudheidskamers, kleinschaligheid en werken met vrijwilligers. Vraag is of Michel Klijmij dom is van nature of uit politieke berekening

Geen van beide natuurlijk. Maar wel een prikkelend blog: MuseumgoudA met ambitie gevraagd – George Knight