Met een ferm “dat verklaar en beloof ik” ben ik opnieuw gemeenteraadslid geworden. Het uitzicht is met een voor de helft vernieuwde raad wel wat veranderd. Mijn speerpunten zijn nog hetzelfde. Voor al mijn voorkeursstemmers, voor al die mensen die op GroenLinks Gouda hebben gestemd: ik ga mijn best doen, en met de nieuwe fractie gaat dat zeker lukken. In ieder geval waren we weer de laatsten die vertrokken. Van de “buitenstaanders” waren mijn ouders trouwens de laatste vertrekkers. Met dank aan mijn moeder voor de foto’s.

Compromissen sluiten is één ding, je ideologie verloochenen is een andere. GroenLinks profileert zich al jaren op dezelfde manier. Wat wij willen is een sociaal, groen en duurzaam Waterland. Veel problemen in Waterland zijn ingewikkeld en gecompliceerd. Wij geloven niet in simpele oplossingen alleen. De nuance is ons niet vreemd, ook niet in deze tijd van populisme.

lees verder

Vanavond zijn de nieuwe Leidse raadsleden beëdigd. Veel nieuwe gezichten, een nieuwe samenstelling. We weten nog niet wat ze gaan betogen of hoe ze gaan stemmen. Wat we wel weten is waar de nieuwe raadsleden wonen. Dat is niet zo maar een aardig feit. Het vormt een onderdeel van goede representatie: volksvertegenwoordigers moeten een afspiegeling vormen van de bevolking. Woonplaats is daar een onderdeel van. Op onderstaand kaartje heb ik een en ander overzichtelijk gemaakt:


Gemeenteraad Leiden: Waar woont mijn raad? weergeven op een grotere kaart
De partijlogo's zien we eigenlijk in heel Leiden terug, maar in het centrum is het wel heel erg druk. In de binnenstad woont 21,6% van de kiezers die heeft gestemd bij de verkiezingen, maar wonen 16 van 36 raadsleden (van 3 wethouders stond het adres niet vermeld), dat is 44.4%. Andere districten moeten het doen met 1 of 2 raadsleden. In de Merenwijk woont bijvoorbeeld ruim 12% van de kiezers, maar slechts 5,5% van de raadsleden. Ook in Noord en de Hoge en Lage Mors zijn maar weinig raadsleden te vinden.

Niet het glazen plafond, maar de armoede onder vrouwen zou dé prioriteit van feministen in Nederland moeten zijn. Dat was de strekking van het betoog dat ik vanavond heb gehouden tijdens de Annie Romein Verschoorlezing op de Universiteit van Leiden.

Laat ik als eerste de organisatie danken voor de eer hier vandaag te mogen spreken. Annie Romein-Verschoor is voor mij geen onbekende. Mijn moeder las, toen ik opgroeide, met grote regelmaat en passie haar werk. Zij mocht daar ook graag uit citeren. Mijn moeder, een huisvrouw die in de jaren zeventig (toen mijn broer en ik ruimschoots op de lagere school zaten) voorzichtig de arbeidsmarkt betrad, voelde zich aangesproken door Romein-Verschoors realistische feminisme. Mijn moeder had weinig op met bh-verbrandingen en verheerlijking van de lesbische liefde om politieke redenen. Zij was zich echter wel heel bewust van de last van de ‘dubbele roeping’ voor vrouwen (van zorg en arbeid), zoals Romein-Verschoor dat zo mooi omschreef.

In zekere zin is Romein-Verschoor dus een heldin van mijn jeugd. Overigens was mijn moeders eerste herinnering, toen ik haar van deze lezing vertelde een geheel andere. Als meisje kreeg zij geschiedenisles aan de hand van de boeken van Jan Romein. Haar vader, een onberispelijke verzekeringsagent, was daarover heel verontwaardigd. Jan Romein was een communist en jonge, fatsoenlijke meisjes mochten daaraan niet blootgesteld worden. Zijn telefonades met de meisjes-HBS daarover haalden echter niets uit en mijn moeders liefde voor het echtpaar Romein-Verschoor bloeide door.

Annie Romein Verschoor was een nuchtere feministe die streed tegen de ‘mentale en materiële achterstelling’ van vrouwen, zonder zich te verliezen in de feministische modes van haar tijd. Dat zij op hoge leeftijd toch een boegbeeld werd van de feministische beweging in de jaren zeventig was meer haars ondanks, dan bewust nagestreefd. Ik wil deze lezing graag in haar traditie plaatsen door een nuchtere en feitelijke verkenning van de situatie van veel Nederlandse vrouwen.

Volgens een voor-vorige minister van Sociale Zaken, CDA-minister De Geus, is de emancipatie van vrouwen zo goed als voltooid. Ondanks dat hij daarmee ook protest ontlokte, verwoordde hij een breed levende gedachte die ook in toenemende mate onder vrouwen beluisterd kan worden. De redenering is dan ongeveer zo. Vrouwen hebben voldoende keuzevrijheid gekregen. Dat zij in grote meerderheid kiezen voor deeltijdbanen in combinatie met de zorg voor kinderen is juist een teken van die vrijheid en daarover moet verder niet worden gezeurd.

Wat er nog over is van een feministische beweging in Nederland concentreert zich vooral op het glazen plafond voor vrouwen aan de top. Het felste debat gaat ook niet meer over achterstelling maar over de mentaliteit van vrouwen zelf. Zoals NRC-columniste Heleen Mees het samenvat: ‘hoogopgeleide vrouwen zijn gemakkelijke keuzefeministen die genoegen nemen met inferieure baantjes’. Lijnrecht tegenover haar staat Elsevier-journaliste Marieke Stellinga die even eloquent beweert dat ‘vrouwonvriendelijke feministen het fabeltje hebben verzonnen dat vrouwen hetzelfde willen als mannen’. Ofwel, vrouwen zijn domweg gelukkig met de keuzes die zij maken, namelijk kleine deeltijdbanen, en hou op ze te betuttelen.

Beide vrouwen – die ik hier aanhaal als prototypen van twee uiterste posities – veronderstellen dat vrouwen in Nederland volledige vrij zijn en goede òf verkeerde keuzes maken. Zonder de eigen verantwoordelijkheid van vrouwen teniet te willen doen, is dit wat mij betreft een elitaire en naar binnen gekeerde discussie die meer zegt over de maatschappelijke positie van de betrokken bevoorrechte vrouwen, dan over Nederlandse vrouwen in het algemeen.

Mijn stelling is dat het met veel vrouwen in Nederland niet goed, of niet goed genoeg gaat en dat dit een verwaarloosd maatschappelijk en emancipatieprobleem is. Armoede en kansarmoede concentreren zich onder vrouwen; financiële en emotionele afhankelijkheid zijn eerder regel dan uitzondering. Bij veel vrouwen is ook geen sprake van keuzevrijheid maar eerder van keuzedwang.

Om die stelling te onderbouwen, moet ik u eerst – excuus daarvoor – een aantal cijfers geven.

Van de 10% hoogste inkomens in Nederland is 85% man. De laagste inkomensgroepen in Nederland bestaan voor tweederde uit vrouwen. Rijke mensen zijn veelal man en – helaas is het omgekeerde ook waar: arme mensen zijn vaker vrouw. Armoede komt het meeste voor onder jonge alleenstaande moeders in de bijstand. Bijstandsmoeders lopen het grootste risico op langdurige armoede.

Zoals u allen weet gaat armoede niet alleen over het bij elkaar schrapen van dubbeltjes of de eindjes aan elkaar knopen; arme mensen zijn dikwijls ongezonder, zij hebben een kortere levensverwachting, wonen beroerder en hebben minder sociale contacten. Armoede leeft ook dikwijls voort van generatie op generatie, en heeft grote invloed op de ontwikkeling en opleiding van kinderen. In het rijke Nederland groeien 310.000 kinderen op in armoede, voor een belangrijk deel bij alleenstaande moeders.

Hier staat tegenover dat een toenemend aantal vrouwen een eigen inkomen heeft. Door loon of een uitkering heeft 84% van de vrouwen inmiddels zelf geld, tegenover 97% van de mannen. Het gemiddelde inkomen van vrouwen is echter nauwelijks de helft van dat van mannen. Vrouwen verdienden in 2006 gemiddeld 18.000 euro per jaar, bij mannen was dat 33.000 euro. Hoewel vrouwen dus wel vaker een inkomen hebben, is maar een minderheid van hen economisch zelfstandig. Economisch zelfstandig ben je namelijk als je jaarlijks 70% verdient van het wettelijk minimumloon. Dat is 13.000 euro bruto; netto is het 11.000 euro – bepaald geen vetpot.
Maar 45% van de Nederlandse vrouwen verdient jaarlijks meer dan 11.000 euro en mag daarmee economisch zelfstandig worden genoemd. 55% Van de Nederlandse vrouwen is voor een leefbaar inkomen – en daarmee voor de zekerheid van verzekeringen, van pensioenopbouw en voor het garanderen van de welvaart van hun kinderen – afhankelijk van een partner.

Bovendien zijn dit gemiddelden van alle vrouwen. Als je onderscheid maakt naar opleidingsniveau dan zie je dat vooral laagopgeleide en oudere vrouwen in armoede en werkloosheid leven. Van de vrouwen die alleen basisonderwijs hebben gehad, werkt slechts een kwart, tegenover 50% van de mannen.
Nog somberder worden de cijfers als je onderscheid gaat maken naar etniciteit. Van de Turkse en Marokkaanse vrouwen in Nederland heeft ongeveer de helft alleen basisonderwijs gevolgd. Waar 84% van alle vrouwen enig inkomen heeft, geldt dat slechts voor 22% van de Turkse vrouwen en 28% van de Marokkaanse vrouwen. Dat betekent dat de uitkeringsafhankelijkheid onder hen ook veel minder groot is maar dat drie kwart van hen helemaal geen eigen geld heeft; zij zijn volledig afhankelijk van hun partner. Daar kun je bovendien bij optellen dat van de kleine minderheid aan Turkse en Marokkaanse vrouwen dat enig eigen inkomen heeft, maar 20% meer verdient dan 11.000 euro netto per jaar. Slechts een fractie van de Turkse en Marokkaanse vrouwen is dus economisch zelfstandig.

Vaak worden sombere verhalen over de positie van Turkse en Marokkaanse vrouwen afgezet tegen het succes van veel jonge allochtone meiden. Dat is maar ten dele terecht. Turkse en Marokkaanse meiden lopen hun achterstanden in het onderwijs inderdaad in maar er bestaan nog aanzienlijke verschillen. In 2008 ging 22% van de Turkse en 23% van de Marokkaanse meiden naar HAVO/VWO, tegenover 50% van de autochtone meiden.

Tot zover de cijfers. Nu wordt tegenover dit soort sombere getallen dikwijls het verweer in stelling gebracht dat het in werkelijkheid wel meevalt met de armoede onder vrouwen: zij leven samen met een man die wel een groter inkomen inbrengt. Het zogenaamde anderhalfverdienersmodel, waarmee Nederland internationale roem heeft vergaard. Dat klopt inderdaad voor een groot aantal vrouwen maar het neemt niet weg dat dit een lui en ongeïnteresseerd verweer is. Eigenlijk is het een excuus om de positie van vrouwen zo te laten als deze is, en dat is voor mij niet aanvaardbaar.

Ik heb daarvoor twee redenen.

1. Inmiddels strandt in Nederland 1 op de 3 huwelijken. Onder samenwonenden ligt dit zelfs nog hoger: namelijk naar schatting 40%. Een deel van de vrouwen die nu niet werkt of in een kleine, slecht betaalde deeltijdbaan waardoor zij niet economisch zelfstandig zijn, wordt dus na een echtscheiding geconfronteerd met een forse daling van het inkomen. Alimentatieregelingen compenseren dit maar gedeeltelijk en aangezien zij vaak eerste opvoeder zijn, trekken deze gescheiden vrouwen hun kinderen ook mee in armoede.
2. Bovendien, ook als er geen sprake is van een echtscheiding, is de gemakzuchtige verwijzing naar het anderhalfverdienersmodel, naar het inkomen van de man, kwalijk. Vanzelfsprekend kan een vrije vrouw, die er voor kiest om thuis te blijven bij de kinderen, geen strobreed in de weg worden gelegd. Alleen, al te gemakkelijk wordt verondersteld dat al deze vrouwen een vrije keuze maken. Het zijn vooral de vrouwen met lage opleidingen en nauwelijks werkervaring die geen inkomen hebben, of een heel laag inkomen. Zij hebben ook vaak slechte toegang tot de arbeidsmarkt, en als zij het wel hebben dan is het werk dat zij kunnen doen heel onaantrekkelijk. De keuze om thuis te blijven bij de kinderen is dan veel minder vrij dan het lijkt, èn dan het is voor hoogopgeleide deeltijdfeministen zoals Marieke Stellinga en mogelijk ook mijn geëerde co-referent Rosanne Herzberger. Ofwel, keuzevrijheid bij laagopgeleide en kansarme vrouwen is een fictie. En als dit luxefeministen onvoldoende overtuigt, dan is het goed om de privé- en maatschappelijke omstandigheden van veel Turkse en Marokkaanse vrouwen eens grondig te bestuderen. Dikwijls door de vrouwen zelf, maar ook door hun mannen en de gemeenschappen wordt werk voor vrouwen nog beschouwd als oneervol en vernederend. De keuze om thuis te zijn, niet te werken en voor de kinderen te zorgen komt vaak voort uit sociale druk en culturele en religieuze tradities. Van een echt vrije keuze is dan geen sprake.

Kortom, het gemak waarmee de financiële afhankelijkheid van vrouwen wordt gebombardeerd tot een vrije keuze waarmee anderen zich niet hebben te bemoeien is een vorm van elitair luxe-denken. Voor teveel vrouwen in Nederland, autochtoon èn allochtoon, gaat het wel om een gedwongen keuze die het gevolg is van slechte opleidingen, een gebrek aan kansen en ouderwetse rolpatronen.

In de vrouwenbeweging is het besef van de noodzaak van economische zelfstandigheid van vrouwen heel lang dwingend aanwezig geweest. Pas de laatste jaren maakt dit onder een aantal vooraanstaande vrouwen – nu van een werkelijke vrouwenbeweging geen sprake meer is – plaats voor de gedachte dat vrouwen ‘zelf verantwoordelijk zijn voor hun toekomst, en ook voor het gebrek er aan’.

Niet alleen komt mij dit vreemd en niet-solidair voor jegens de vrouwen die het minder hebben getroffen, de luxe-feministen lijken ook te miskennen dat ons in de toekomst grote arbeidstekorten wachten. Naar schatting zijn er in 2025 470.000 extra werknemers nodig in de zorg, terwijl de beroepsbevolking in die periode slechts stijgt met 20.000 arbeidskrachten. Ook in het onderwijs worden grote tekorten verwacht, waar op dit moment een kwart van de werknemers boven de 50 jaar is.

De vrouwenbeweging heeft in het verleden, net als overigens mijn partij GroenLinks, altijd gepleit voor een ontspannen arbeidsmarkt, waarin iedereen redelijke uren (veelal in grotere deeltijdbanen) werkt. Ik streef niet na dat alle vrouwen en alle mannen fulltime gaan werken. Ik streef na dat elk mens in Nederland – ongeacht het samenlevingsverband – door in ieder geval een grotere èn beter betalende deeltijdbaan, zelfstandige financiele en maatschappelijke keuzes kan maken.
Als de arbeidsparticipatie onder vrouwen zo dramatisch laag blijft als zij nu is, dan zal de toenemende hoeveelheid werk zich concentreren onder de partners die veelal al fulltime werken. Als daarbij slechts een minderheid van de vrouwen economisch zelfstandig blijft, zoals nu het geval is, zal door het gebruik van uitkeringen – bijvoorbeeld door een toenemend aantal echtscheidingen – de verzorgingsstaat onbetaalbaar worden. Dan is het ook realistisch om te veronderstellen dat armoede – meer nog dan het nu al is – een vrouwenprobleem wordt.

Er is dus een belangrijke economische reden dat de overheid vrouwenemancipatie opnieuw ter hand neemt en kritisch is op de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen die veel regelingen nog steeds produceren. Dit betekent dat paal en perk wordt gesteld aan ongelijke beloning van mannen en vrouwen, dat de aanrechtsubsidie verdwijnt die vooral vrouwen aanmoedigt om thuis te blijven en dat alleenstaande moeders wel degelijk een sollicitatieplicht krijgen: thuis mogen blijven met je kinderen en een bijstandsuitkering is namelijk geen luxe, het is armoede. Het betekent ook dat deeltijdarbeid beter betaald moet worden, dat de kinderopvang goed en betaalbaar is en dat er uitgebreide verlofregelingen zijn voor vrouwen èn voor mannen en dat deze ook toegankelijk zijn voor lage inkomens.

Maar, voor deze lezing belangrijker dan de economische effecten, is wat sociale en economische achterstand voor de betrokken vrouwen zelf betekent.
Vrijheid is ook in een rijk land als Nederland nog altijd ongelijk verdeeld. Bij een hoger inkomen, bij een betere opleiding is de vrijheid om je eigen leven naar believen in te richten, over het algemeen groter. Kansarme mannen zijn vaak onvrijer in de keuzes die zij kunnen maken dan kansrijke mannen. Veel autochtonen kennen door hun geboorteplek en hun startpositie in het leven een grotere keuzevrijheid dan allochtonen. Veel mannen zijn vrijer dan vrouwen en kansrijke vrouwen hebben veel meer keuzemogelijkheden dan kansarme vrouwen.

Behalve voor nieuw politiek emancipatie-elan, pleit ik ook voor hernieuwde, feministische solidariteit. De vrouwenemancipatie was niet afgerond toen voor kansrijke meisjes de universiteitsdeuren opengingen en zij hun plek op de arbeidsmarkt konden gaan vinden. Achter hen, en op grote afstand, zijn er veel kwetsbare meisjes en vrouwen, die door een gebrek aan opleiding, door oude rolpatronen en culturele en religieuze tradities, weinig perspectief hebben en soms noodgedwongen in financiële afhankelijkheid leven.

Toen ik opgroeide zei mijn moeder vaak tegen mij dat het een vergissing is om te denken dat emancipatie leuk of gemakkelijk is. Ik denk dat zij daarbij geïnspireerd was door de werken van Annie Romein-Verschoor. Inderdaad kan het voor veel, vooral bevoorrechte vrouwen gemakkelijk en een luxe zijn om er voor te kunnen kiezen om thuis te blijven bij hun kinderen. Ik bestrijd dat zij daar verstandig aan doen: om maatschappelijke redenen en met het oog op hun eigen toekomst.
Maar voor mij is het onverteerbaar dat we wegkijken bij de achterstand en achterstelling van vooral laagopgeleide en kansarme vrouwen onder verwijzing naar ‘de eigen verantwoordelijkheid’ en hun ‘keuzevrijheid’. Hun emancipatie, hun groei naar economische en sociale zelfstandigheid is niet gemakkelijk, het zelfs heel weerbarstig. Maar het is noodzakelijk en het vergt onze solidariteit.

Zeventien procent van de kantoren in Amsterdam staan leeg. Hele gebieden in Zuid-Oost (Amstel III) en Slotervaart zijn spooksteden, omdat bedrijven met minder mensen gaan werken, omdat ze midden in de stad willen zitten, omdat ze zijn vertrokken naar goedkopere plaatsen. Op zich is dat allemaal niet zo erg, zo gaan die dingen. Maar wat wel moeilijk te verkopen is, is het feit dat er tegelijk een enorme schaarste heerst in Amsterdam.

Er is een gebrek aan huisvesting voor studenten en jongeren, er is gebrek aan goedkope atelierruimtes, er is gebrek aan expositiezalen voor beginnende kunstenaars. Je zou kunnen zeggen: één en één is twee. Die leegstaande kantoren, daar zou je toch best studentenwoningen van kunnen maken? Of stel ze ter beschikking aan net afgestudeerde Rietveldstudenten, zodat ze daar hun eindexamenproject in kunnen exposeren. C’est simple!

Maar helaas werkt het niet zo, en dat ligt vooral aan de eigenaren van die kantoren. Niet alleen kost het (een beetje) geld om kantoren om te bouwen voor ander gebruik (geld dat de stad Amsterdam en Triodos Bank best willen investeren), het is vooral een technisch begrotingsprobleem. Al die kantoren – hoewel ze jaren leegstaan en dus niets opbrengen – staan als inkomstenpost op de begroting van de eigenaren. Als je ze voor andere doelen gaat gebruiken, moeten deze posten ‘geherwaardeerd’ worden, en dat kost (technisch) geld. Daarom zijn al die bedrijven – die vergeefs hopen de kantoren ooit nog te vullen met klerken – geenszins van plan deze ruimtes ter beschikking te stellen aan de stad.

Zowel D66 als GroenLinks hebben in de verkiezingstijd aangegeven dat studentenhuisvesting én plekken voor kunstenaars hoge prioriteit hebben. Ik hoop dan ook dat we samen de komende vier jaar (of dat nu in het College is of erbuiten – laat ik me eens voorzichtig uitdrukken voordat de VVD weer moord en brand schreeuwt) een slimme oplossing bedenken voor dit probleem. Dat moet toch kunnen? Ik vind van wel.

De collegeonderhandelingen gaan nu de 'biechtstoelfase'in. De overgebleven zes partijen, waaronder GroenLinks, zullen ieder apart door de informateur gehoord worden. Dat zal de komende dagen gebeuren. Zie ook: En toen waren er nog zes...

Vanavond neem ik afscheid van de raad. Langzaam aan begin ik er al aan te wennen. Mijn dagen vullen zich nu met wat al lang geleden af had moeten zijn, mijn scriptie. Ik hoop dat die nu over enkele weken klaar is. De vraag is wat daarna, en ook wat tussen het schrijven door, ga doen. Een aantal dingen veranderen niet, nu ik niet gekozen ben. De studie moet snel af en ik moet op zoek naar een "echte" baan. Het enige verschil bij die baan isdat het aantal uren nu ook boven de 28 á 32 kan. Echter alleen werken zal voor mij niet echt een optie zijn, zoals alleen studeren het ook nooit is geweest.Een voor de hand liggende stap zou dan het duo-raadlidmaatschap zijn. Ik heb echter lang na moeten denken of ik überhaupt wel door wilde met het raadlidmaatschap. De doorslag voor doorgaan werd gegeven door de combinatie van het behouden van ervaring in de fractie, het idee om een meer activistische/campagnematige invulling te gaan geven aan het raadlidmaatschap en me in te blijven zetten voor het oplossen van milieuproblemen en problemen die groter zijn dan Leiden. Als raadslid waren deze drie zaken bij elkaar genoeg. Echter als duo-raadslid zou ik van mezelf toch minstens 10 uur moeten besteden aan Leiden en dan denk ik dat ik die doelen beter elders kan proberen na te streven. Dit omdat ten eerste de manier van invulling geven van het raadlidmaatschap toch veel tijd had gaan kosten, ten tweede er goede raadsleden zijn die zeker ook die onderwerpen kunnen nastreven en wie ben ik dan als duo om die onderwerpen te proberen te bemachtigen en ten derde is raadslid zijn met een toch aardige vergoeding voor mij een reden om me gebonden te voelen om koste wat het kost in Leiden te blijven en veel tijd in de Leidse politiek te steken. Echter nu ik niet gekozen ben, wil ik de vrijheid nemen om mijn tijd in andere zaken te steken dan de Leidse politiek. Ten slotte ontbreekt het me ook simpelweg aan motivatie om weer als duo aan de slag te gaan. Het is toch een andere rol, een soort degradatie, en waar ik me nog voor het raadlidmaatschap dacht te kunnen motiveren, zal dat voor duo niet gaan.

Wat dan wel? Daar ben ik nu over aan het nadenken. Ik ben in ieder geval van plan ergens een paar weken weg te gaan. Nu ik geen raadslid ben, kan dat ook voor meer dan 20 dagen. Ik denk ook dat ik zeker iets binnen GroenLinks zal blijven doen. Misschien is dat de campagnecommissie in Leiden of misschien wel iets landelijks (en dan bedoel ik niet kamerlid, maar misschien een werkgroep of iets dergelijks). Ik weet zeker dat het niet bij niets zou blijven. Toen ik bij DWARS stopte als secretaris, had ik, voordat ik was gestopt, al 3 andere dingen. Mocht iemand dus nog een leuk idee hebben, en dat hoeft zeker niet binnen de politiek, laat het gerust achter. Randvoorwaarde zijn wel dat ik het ook eventueel naast een full-time baan kan doen.

Wat het wordt besluit ik denk ik uiteindelijk tijdens mijn vakantie of daarna. Eerst maar eens vanavond afscheid nemen. Echter 1 ding neem ik me de komende tijd nog wel voor. Om deze weblog beter te vullen. In ieder geval ook nog met een terugblik op de afgelopen 4 jaar en daarnaast misschien commentaar op de collegevorming, bepaalde lokale onderwerpen of de landelijke politiek. Na vanavond ben ik jammer genoeg geen raadslid meer, maar dat geeft me op bepaalde onderwerpen juist wel weer de vrijheid. Bijvoorbeeld wel om me hardop af te vragen waarom dat glazen huis nou zo nodig naar Leiden moet, want het enige dat telt is toch dat er zo veel mogelijk geld wordt opgehaald voor het goede doel en waarom kan Leiden dat beter dan Gouda?

Eindhoven is begonnen aan de informatie voor het nieuwe college. Hiervoor heeft de PvdA, naar aanleiding van het mandaat dat men kreeg op de duidingsvergadering van maandag 8 maart j.l. een informateur aangesteld. De keuze is gevallen op Annemiek Toonen. Zij zal de informatieronde voor de gemeente Eindhoven gaan uitvoeren.
De opdracht voor de informatieronde is door de PvdA geformuleerd. Dit komt rechtstreeks uit de openbare vergadering van 8 maart. Kort samengevat houdt de opdracht voor mevrouw Toonen in dat zij in kaart moet brengen welke coalitiemogelijkheden op een brede steun in de raad kunnen rekenen, welke inhoudelijke overeenkomsten en verschillen er tussen die partijen zijn en op welke punten partijen willen bezuinigen in de komende periode. Daarnaast is het streven naar een brede stabiele coalitie een belangrijk uitgangspunt voor de vorming van de coalitie.
Alle partijen worden in eerste instantie uitgenodigd voor de informatie. Ook GroenLinks komt dus aan bod.
De informateur komt dan met een rapport waarin aanbevelingen staan en inventarisaties op bovenstaande punten. Op dat moment wordt er – naar alle waarschijnlijkheid – een formateur aangesteld die de daadwerkelijke formatie van de coalitie begeleid. De informatieronde is daarmee inhoudelijk oriënterend.

 Donderdag 11 maart wordt ik 'geïnstalleerd' als gemeenteraadslid in Zandvoort. En wat dan? Kan ik daadwerkelijk iets toevoegen aan de lokale politiek? Ik denk het wel. Zo wil ik graag werken aan meer vertrouwen tussen inwoners en politiek. In ieder geval naar de GroenLinks achterban. Door duidelijk aan te geven wat zij van mij kunnen verwachten. Uiteraard kun je dat gemakkelijk verpakken in mooie woorden. Zelf ben ik meer van de duidelijkheid. Dus hier is ie dan: mijn persoonlijk handvest. Omdat ik vind dat alles bij jezelf begint. Het is de eerste versie. Suggesties zijn welkom!

Fatsoen

• Geen wantrouwen zaaien;
• Geen ernstige overdrijvingen uitspreken;
• Geen aanvallen op de persoon.

Openheid

• Meer inzicht geven hoe beleid tot stand komt;
• Meer eenduidigheid in beleid aanbrengen;
• Meer eenvoud in beleid aanbrengen.

Rechtvaardigheid

• Alle groepen inwoners betrekken;
• Alle mogelijkheden voor inspraak benutten;
• Alle deelbeslissingen helder maken.

Integriteit

• Alle gemeentelijke geldstromen meer openbaar maken;
• Alle externe organisaties van gemeentegeld meer openbaar maken;
• Alle externe beslissers over gemeentegeld meer openbaar maken.

De college-onderhandelingen gaan naar een tweede fase. Zie een kort verslag van de eerste informatiebijeenkomst in de Alkmaarsche Courant: TON, VSP en Bugerbelang ongewenst.

Na de door de gemeenteraad aangenomen motie ‘Viva van Sijpesteijn’ die ik in september 2009 indiende kwam eind oktober het, voorlopige, goede nieuws. De NS heeft bureau Kraaijvanger Urbis opdracht gegeven een stedenbouwkundig plan op te stellen, waarbij het behoud van het rijksmonument randvoorwaarde is én varianten worden onderzocht waarbij ofwel de aan het monument grenzende panden behouden blijven, ofwel de gevels ingepast worden in nieuwe ontwikkelingen.

Deze stedenbouwkundige studies, inclusief technische, financiële en bouwlogistieke gevolgen worden nu uitgevoerd en zullen vóór de zomer aan het college worden voorgelegd. Mede op basis van deze adviezen zal het college vervolgens zijn voorkeur uitspreken over de gewenste stedenbouwkundige richting en de raad hierover informeren.

Om ook vanuit de raadsfracties een vinger aan de pols te houden en niet enkel af te wachten tot de studies afgerond zijn, heb ik namens GroenLinks het initiatief genomen voor een open brief naar NS Poort. Deze is mede ondersteund door de VVD, D66, PvdA, Stadspartij Leefbaar Utrecht en SP en is begin maart verstuurd.

(Inmiddels is deze week de sloopvergunning verleend voor de panden. Lees meer: http://bouwput.blogspot.com/2010/03/sloopvergunning-sijp-is-afgegeven.html)


Open brief NS t.a.v. Hans Nieuwendijk

Het zal u als eigenaar van de panden waarschijnlijk niet ontgaan zijn; het afgelopen jaar is er in de gemeenteraad veelvuldig gesproken over de historische bebouwing aan de van Sijpesteijnkade. Dat heeft in september geresulteerd in de motie ‘Viva van Sijpesteijn’ die wethouder Janssen vroeg nogmaals met u om de tafel te gaan zitten. Insteek was om te bezien of naast het rijksmonument op nummer 25 niet meer bebouwing ingepast kan worden in de door u gewenste ontwikkeling van het gebied. Deze motie is bijna unaniem aangenomen; 41 van de 45 raadsleden stemden voor.
Op dit moment worden, n.a.v. deze motie, in uw opdracht door Bureau Kraaijvanger Urbis een aantal toekomstvarianten voor de van Sijpesteijnkade onderzocht. Het lijkt ons goed om er daarnaast ook een keer, als raadsfracties, met u over in gesprek te gaan. Dit natuurlijk met inachtneming van de bestuurlijke verantwoordelijkheid van het college van B&W. Als raad willen wij graag de (on)mogelijkheden met u bespreken. Zoals inpassing van een groter gedeelte van deze kade door er tegenaan en/of gedeeltelijk overheen te bouwen. Wij begrijpen het belang van de NS om tot het gewenste bouwvolume te komen. De raad zou echter ook graag zien dat we dit bijzondere stuk Utrecht met zijn cultuurhistorische waarde, waar we aan gehecht zijn, behouden.
Wij zijn er van overtuigd dat het de transitie van het toekomstige Lombokplein en de omgeving van het nieuwe stadskantoor een positieve impuls kan geven. Juist omdat de kwaliteit van de historische gevelwand aan de oude Leidsche trekvaart de nieuwbouw kan versterken en tegelijkertijd recht doet aan de geschiedenis. Utrecht als knooppunt waar de NS altijd een belangrijke speler en partner is geweest voor de stad en haar bewoners.

Wij zien uit naar uw reactie.
Met hoogachting en vriendelijke groet,
Pepijn Zwanenberg GroenLinks Erik van der Marel VVD Gerda Oskam D66 Salóme Willemsen Stadspartij Leefbaar Utrecht Tim Schipper SP Bart Beerlage PvdA

Bijna een week na de verkiezingswinst nu. Ik ben net niet tot raadslid gekozen, en al was dat bij de vaststelling van de kandidatenlijst in december ook niet te verwachten, het was toch spannend. Met name omdat GroenLinks in de laatste weken flink begon te groeien in de peilingen. Voor het eerst in twaalf jaar 5 zetels in de Arnhemse Gemeenteraad. Dat is een goede basis voor een continuering van onze bestuursrol. De onderhandelingen zijn nu in volle gang en het is primair aan de twee grootsten, PvdA en SP, om er op een volwassen manier samen uit te komen. Dan ook kunnen GroenLinks en mogelijk D66 een vitale rol gaan spelen.

Persoonlijk ben ik zeker tevreden over deze campagne. Op mijn naam zijn 89 stemmen uitgebracht, redelijk veel aangezien ik geen intensieve persoonlijke campagne heb gevoerd en nog geen netwerk vanuit raad of commissie heb. Dat zal waarschijnlijk veranderen aangezien ik als eerste opvolgingskandidaat commissiewerk zal gaan doen, voor de hand ligt Sociale Zaken, Economie en Werkgelegenheid maar Welzijn en Sport is ook een optie. Dat wordt later bekend. Dan gaat het werk beginnen, maar er loert tevens weer een campagne om de hoek, en wat voor een.

We hebben zin in 9 juni!

Onlangs oordeel de het Europese Hof van justitie dat de inkomenseis van 120% van het minimumloon die Nederland stelt voor gezinsvorming en -hereniging niet mag. Het minimumloon wordt geacht een inkomen te zijn waarvan een gezin kan leven; van migranten mag je niet meer vragen dan dat. Wel mag je eisen dat de inkomsten stabiel zijn.
Hirsch Ballin heeft laten weten dat hij zich bij de uitspraak van het Hof neerlegt (zie bericht NOS)
Zowel GroenLinks als de vrouwenbeweging hebben altijd kritiek gehad op de hoge inkomenseis. Het is dan ook mooi dat deze wordt afgeschaft.
Dat is wat mij betreft ook groter nieuws dan de kop die de NOS boven het berichtje plaatst, nl. dat de leeftijdgrens voor gezinshereniging naar 21 jaar gaat. Voor gezinsvorming (het halen van een nieuwe partner naar Nederland om hier een gezin te vormen) was deze grens al 21 jaar. En bij gezinshereniging gaat het om mensen die in het land van herkomst al een gezin waren, waarna er een van de partners naar Nederland is gekomen, een verblijfsvergunning heeft gekregen en daarna zij/haar vrouw of man (of kinderen) wil laten overkomen. Dat zal niet vaak om mensen van onder de 21 gaan. Dat wil overigens niet zeggen dat het terecht is dat deze grens naar 21 gaat. Het gaat hier immers om mensen die al een gezin vormden in het land van herkomst; daar al getrouwd waren meestal. Wat is de ratio om deze huwelijkspartners gescheiden te laten leven, wanneer de hier verblijvende partner een verblijfsvergunning heeft en een stabiel inkomen van minimaal 100% van het minimumloon? Zeker nu het om kleine aantallen gaat.
Spierballenpraat dus, om net te doen of er een maatregel wordt genomen die in plaats van de afgeschoten inkomenseis van 120% de migratie kan beperken. Want daar lijkt het allemaal om te doen; en niet om het respecteren van het familylife van mensen die volkomen legaal in nederland wonen en werken.

GroenLinks stemmers in de regio Alkmaar hebben, als zij niet op de lijsttrekker stemden, drie keer zo vaak op een vrouw gestemd als op een man. In alle vijf gemeenten uit deze regio waren de lijsttrekkers mannen. In Bergen, Alkmaar en Heerhugowaard stond ook een man op nummer twee. Zij moesten alle drie hun plaats afstaan aan een vrouw. In totaal haalde GroenLinks 15 zetels in de regio, waar Langedijk en Heiloo ook toe behoren. GroenLinks behaalde een mooie winst van vier zetels in deze regio. Twee mannen kwamen niet in de raad doordat een vrouw meer voorkeurstemmen kreeg.

Met 25% van de kiesdeler kan een kandidaat gemeenteraadslid al in de raad komen, ook al stond zij of hij niet op een verkiesbare plaats. Daardoor kwam in Bergen de man op nummer 2 van de kandidatenlijst niet in de raad, omdat de vrouwelijke kandidaten op 3 tot en met 5 meer voorkeursstemmen kregen. In Alkmaar werd de man op plaats 2 ingehaald door de vrouwen op 3 en 5 kwam de mannelijke kandidaat op 4 daardoor ook niet in de raad. In Heerhugowaard werd de man op 2 ingehaald door de vrouw op 3. Beiden kwamen wel in de raad.

Het is bekend, dat veel stemmers de nummer 1 van de lijst van de partij van hun voorkeur kiezen. Vaak hoor ik dat een vrouw die GroenLinks stemt op de hoogste vrouw op de lijst stemt. Zou dat de verklaring zijn? Een man die zich kandidaat stelt voor GroenLinks in een gemeenteraad moet - als hij niet op nummer 1 komt – kennelijk rekening houden met dit structurele nadeel. Is dit eerlijk? Dat is een discussie waard, zou ik zeggen. Wat vind u ervan, waarde lezer?

De cijfers waarop ik mijn conclusies baseer volgen later.

De eerste ronde staat te beginnen. Morgen worden de collegeonderhandelingen geopend. Wie gaat het met wie doen? De VVD heeft het voortouw en dus is de insteek van leider Gretha Baijards met haar (sterke) adjudanten bepalend. De PvdA en het CDA hebben verloren, maar waar gaan zij staan? En is de HOP bereid te bewegen?

Van te voren partijen uitsluiten zoals in andere gemeenten wordt gedaan, wil de VVD niet, zo blijkt uit krantenpublicaties. Wel blijkt uit het vergelijk van verkiezingsprogramma's en de ervaringen die de partijen onderling in de afgelopen jaren met elkaar hebben opgedaan, dat enkele combinaties niet reëel zijn. Volgens Gretha Baijards zullen al na de eerste bijeenkomst de eerste partijen afhaken, zo meldt ze vanmorgen in de Alkmaarsche Courant. Welke dat zijn, laat zich raden, althans bij de vaste volgers van de Waardse politiek. Een snelle duidelijkheid is ook nodig met tien partijen aan de onderhandelingstafel.

Volgens mij worden na die eerste 'shake-out' drie punten belangijk: de voortzetting van het duurzame beleid in Heerhugowaard, de bezuinigingen en het al dan niet gratis parkeren rond Middenwaard. In mijn optiek zijn de eerste twee goed te combineren: duurzaamheid staat immers voor beter omgaan met de (energie)middelen die we hebben en kan voor zowel de burger als de gemeente enorm veel kosten besparen - zowel op korte als langere termijn. Het derde punt, het gratis parkeren, strookt niet met zowel duurzaamheid als duurzaam financieel beleid. In plaats van bezuinigen moet de gemeente meer uitgeven en dat moet worden afgewenteld op de burger. Daarnaast blijft het punt staan dat het gratis parkeren alleen is door te voeren als ook private partijen als Corio en Albert Heijn meedoen. En dat kost die beursgenoteerde partijen geld.

Het wordt dus interessant!

Vandaag het  (eerste en laatste) onderhandelingsgesprek met de PVV gevoerd.

Om 11.30 uur werden Willy-Anne van der Heijden en ik verwacht door de heren De Roon en Van Dijk van de PVV voor een orienterend gesprek coalitievorming. Op zich waren we verbaasd door de uitnodiging. GroenLinks en de PVV staan aan de andere zijden van het politieke spectrum. Ideeen rondom integratie, veiligheid, en de bezuinigingen in Almere, verschillen wezenlijk. De PVV  wilde toch de temperatuur meten bij GL. Hierbij gaven wij aan dat er de komende jaren wellicht op onderdelen samengewerkt kan worden, als onze inhoudelijke agenda's gelijk lopen, want we gaan niet voor een cordon sanitaire. Maar dat samen optreden in een coalitie toch wel erg lastig zou worden.

We wilden weten waar GL op moest schuiven in haar standpunten. Bij het eerste onderwerp, de hoofddoekjes in het stadhuis, bleek dat de PVV dit als absolute eis stelt aan haar coalitiegenoten. De islam was namelijk een gevaarlijke politieke ideologie. Voor ons is de islam echter een godsdienst en kan het dragen van een hoofddoek daar uiting aan geven. Mensen zijn vrij in ons land, en dus ook in onze stad, om dat zelf te bepalen. Dus geen verbod....dus geen coalitiegenoten.

Wie is er verbaasd?

De onderhandelingen in Midden-Drenthe zijn inmiddels van start gegaan. De PVDA als grootste partij, ondanks verlies, leidt de onderhandelingen. Uit de eerste verkenningen blijkt dat GroenLinks erg in trek is en 2 varianten overwogen worden met GroenLinks. PVDA-CDA-GroenLinks of PVDA-VVD-Groenlinks. De andere maar minder waarschijnlijke optie is de brede coalitie met PVDA-CDA-VVD. Een laatste optie is met [...]

foto Jorgen Janssens

Nu de kruitdampen van de gemeenteraadsverkiezingen een beetje zijn opgetrokken, kunnen de eerste voorzichtige conclusies worden getrokken. Ik wil op 2 kwesties ingaan: moet je de uitslagen vooral beoordelen als landelijk referendum of zegt het iets over de lokale politiek? En wat voor consequenties moet dat hebben voor de college-onderhandelingen? En die tweede vraag heeft wat mij betreft ook te maken met het antwoord op de eerste vraag!

Als je naar het landelijke beeld kijkt, dan zie je zeker afwijkingen in Breda. De VVD heeft landelijk bezien niet gewonnen, hier wel; D66 krijgt over het gehele land 2,5 keer meer raadszetels, in Breda hebben ze bijna 3 x zoveel stemmen als in 2006; GroenLinks wint landelijk een klein beetje, al weer t.o.v. 2006) maar in sommige plaatsen fors en zelfs verliest ze in een enkele gemeente (Zwolle bijv.) en lokale partijen winnen zetels maar niet in Breda.
Naast objectieve factoren als herindeling, meer raadszetels, afsplitsingen e.d. kun je dus best stellen dat ook de prestaties van lokale fracties, lijsttrekkers en colleges enige invloed hebben op (een deel van) de kiezers. Net als trouwens de landelijke uitstraling van partijen een stevige invloed heeft en vermoedelijk een sterkere. En het is ook geen vanzelfsprekendheid meer dat collegepartijen verliezen en oppositiepartijen winnen. GroenLinks en SP zijn daar in Breda allebei een voorbeeld van.
Betekent deze conclusie iets voor de collegevorming?

De ALV aanstaande woensdag begint om 18.30 uur, dit in afwijking van het tijdstip dat vermeld is in de uitnodiging die aan alle GroenLinks-leden gestuurd is. Reden: de tweede openbare samenkomst rond de coalitievorming vindt dezelfde avond ook plaats (om 20.00 uur in het Stadhuis).

Locatie ALV: Buurtcentrum De Roef, Pastoor Geertmanstraat 17.

Zo, de verkiezingen zijn voorbij en de coalitiebesprekingen gaan beginnen. Oftewel, wie gaat er de komende vier jaar in Zandvoort 'regeren' en wat verandert dat voor ons als GroenLinks? Eigenlijk niet veel. Zo blijven we voor 99% zekerheid in de oppositie. Al denk ik dat een groen blok (GL/D66) prachtig past in een echt vernieuwend bestuur. Maar de realiteit zegt dat oppositie voeren meer vrijheid biedt. En dus zetten we weer stevig in op duurzaamheid, openheid, welzijn en gelijkblijvende lokale lasten. Hebben onze kiezers dat gewild? Een simpel antwoord is natuurlijk: ja! Het staat tenslotte in ons programma. Bovenalles zal ik als gemeenteraadslid, vooral praktische voorstellen doen om Zandvoort een beetje beter te maken. Ik ga ervoor!

Op uitnodiging van de Partij van de Arbeid kwamen zaterdag de lijsttrekkers van alle partijen die in de nieuwe gemeenteraad vertegenwoordigd zullen zijn bijeen voor een verkennende bijeenkomst in het Stadhuis. Na een rondje verklaringen over de verkiezingsuitslag kwamen de eventuele knelpunten voor een mogelijke coalitie aan de orde.

Daarbij werd het al snel duidelijk dat de PvdA met een viertal andere partijen verder zou gaan: D66 als de winnaar van de verkiezingen, Burgerbelangen om dezelfde reden, CDA als partner uit de vorige coalitie en dan nog de VVD. De SP viel af vanwege onwrikbare standpunten op enkele terreinen & GroenLinks kwam aan de zijlijn te staan omdat het voor ons onmogelijk is om de luchthavenplannen te steunen. De twee kleinste partijen in de raad (ChristenUnie en Enschede Solidair) werden uitgesloten vanwege te ver uiteen liggende programmapunten.

De formatie gaat dus vooralsnog verder zonder GroenLinks. In de Algemene Ledenvergadering aanstaande woensdag wordt hierover verder gesproken .

Aanstaande woensdag is de laatste vergadering van de gemeenteraad oude stijl, en donderdag zal de nieuwe raad worden geïnstalleerd (leuk voor ouders, eega’s en kinderen). Daarna begint de formateur – de werkloze Eberhard van der Laan - direct gesprekken met alle partijen. Gezien de economische crisis en de enorme berg bezuinigingen waarover besloten moet worden, zou het alle partijen sieren als we binnen twee weken een college geformeerd hebben en aan de slag kunnen.

Zo’n nieuw college is helemaal niet zo moeilijk. De PvdA zit er sowieso in: het is verreweg de grootste partij (1 op de 3 stemmende Amsterdammers heeft voor de PvdA gekozen). Dan zijn er nog drie opties: PvdA&VVD&D66 – PvdA& D66&GL – PvdA&GL&SP. PvdA-voorman Lodewijk Asscher heeft duidelijk aangegeven nog vier jaar door te willen met GroenLinks. Daarnaast is de VVD de laatste anderhalf zover naar rechts opgeschoven (de reden voor het vertrek van liberaal Huub Verweij uit de fractie van de VVD) dat het voor zowel D66 als PvdA (laat staan voor GroenLinks) lastig wordt met zo’n club samen te werken. Inhoudelijk zijn de verschillen ook erg groot (belastingverlaging vs belastingverhoging / parkeertarieven omlaag vs parkeertarieven omhoog / focus op immigratie vs focus op meedoen).

Goed, geen VVD dus. Jammer jongens! Dan blijft de SP nog over voor mogelijke deelname aan het College van B&W, maar het komt niet vaak voor dat een partij welke door de kiezer gehalveerd is (van 6 naar 3) kan aanschuiven. De SP heeft zelf aangegeven bescheiden te zijn en niet per se het meeregeren te ambiëren. 

Conclusie: PvdA gaat met GroenLinks en D66. Daar zal eerst D66 even over sputteren (immers: ‘we willen niet zomaar aanschuiven’), maar dan moeten ze maar even over hun eigen schaduw heenstappen. De hoon van de VVD zullen ze dan ook op de koop toe moeten nemen (dat hoort er ook een beetje bij; GroenLinks moest diezelfde hoon vier jaar geleden van de SP slikken en nu blijkt dat je daar niks blijvends aan over houdt). Dus, heren en dames partijleiders, zet uw beste beentje voor en geef de Amsterdammer snel een nieuw College van B&W!

— naschrift 9 maart
Als dat nog niet duidelijk was: bovenstaande – en alles verder op deze blog – komt enkel en alleen uit mijn hoofd en handen. Dit is DUS niet hét GroenLinks-standpunt. Maar dat wisten jullie al, toch?

Donderdag 11 maart wordt ik  Leidse gemeenteraad geïnstalleerd als raadslid voor GroenLinks Leiden. Hiermee ben ik de 3e generatie ‘van Peijpe’ in de Leidse politiek. Ik wist dat mijn vader in de 70′er jaren voor de PVDA in de gemeenteraad heeft gezeten. Ik wist niet dat mijn opa in 1920 op de kieslijst van de CHU heeft gestaan.

Als er een hemel is, dan zitten die twee daar vast samen te gniffelen op donderdagavond. Die gedachte zal mijn installatie extra bijzonder maken.

klik op de afbeeldingen voor een vergroting

Dirk van Peijpe sr. [CHU]: kieslijst 1920

bron: Regionaal Archief Leiden

Dirk van Peijpe jr. [ PVDA]: gemeenteraad 1970-1974

bron: vereniging Jan van Hout:  ‘het Leidse Pluche‘,

Walter van Peijpe [GroenLinks]: gemeenteraad 2010-….

bron:  Statistieken gemeenteraadsverkiezing Leiden, 3 maart 2010

Waar de stilte in veel gevallen voor de storm komt geldt dat niet voor de verkiezingstijd.Dan is het juist een tsunami voor de storm en volgt de stilte er na. Iedereen is aan het bekomen van winst of verlies, wel of niet in de raad en de eerste onderhandelingen zijn her en der in het land stilletjesaan begonnen.

GroenLinks heeft winst behaald, geen enorme winst zoals de PvdA 4 jaar geleden, maar een bescheiden, gezonde winst. En gelukkig maar, liever een constante factor dan een uitschieter op de curve.

Nu is het afwachten op de onderhandelingen, in welke mate weet GroenLinks haar stempel te drukken op de coalitievorming in de verschillende gemeentes. Op veel plekken zal de formatie nog even op zich laten wachten door de toenemende aanwezigheid van de kleine lokale partijen, de gevestigde orde zal niet altijd zijn meerderheid kunnen behouden en er moet een weg gevonden worden om de neuzen zo veel mogelijk dezelfde kant op te krijgen.

Nog steeds spannend maar meer op de achtergrond dan het voorwerk, de stilte na de storm laat me eerlijk gezegd een beetje leeg achter. Na alle drukte, saamhorigheidsgevoel en het springen in het publieke oog is het nu even pas op de plaats en duimen op de goede uitkomst. Gelukkig volgt er na de stilte altijd weer een nieuwe storm, deze keer gepland in de weken voor 9 juni. Ik heb er zin in, jij ook?

We hebben het geflikt; GroenLinks is de grootste partij van Utrecht geworden! We behaalden 20,7 % van de stemmen (in 2006 was dat 15,2%) en behaalden daarmee 10 zetels. Een winst van 2. Daarbij haalde ik 1187 voorkeursstemmen. Geweldig. Aan ons nu de taak om te proberen een zo groen en links mogelijk college te formeren. Iedereen die op GroenLinks en op mij gestemd heeft; heel erg bedankt.

Op een dag wordt je wakker en is GroenLinks tweeënhalf keer zo groot als het CDA :-)

Een korte Wilders analyse en de gekte van de pers.
Wilders besloot na de Europese verkiezingen om alleen mee te doen in de 2 steden waar hij zojuist de grootste aanhang heeft verworven. Zo was hij er zeker van dat er niet een tegenvallend resultaat zou zijn. Vervolgens rent de gehele Nederlandse pers, zonder dit punt aan te kaarten achter Wilders en zijn kompanen aan tijdens de campagne om daarna de conclusie te trekken dat Wilders de grote winnaar is geworden van de gemeenteraadsverkiezingen. Jongens, hij heeft maar een handvol zetels, die nu door een paar halve zolen in die gemeenteraden worden ingenomen! Had Wilders in Amsterdam, Nijmegen, Wageningen, Delft, Leiden, Groningen meegedaan dan hadden we een heel ander beeld gekregen. Was hij mogelijk zelfs een marginale partij gebleken in deze gemeenten en was de glans snel verdwenen.
Volgende stap van de hijgerige pers (in dit geval Goedemorgen Nederland) is om de onderhandelingen in Almere te gaan volgen! Niet Amsterdam, niet Rotterdam, ook niet Utrecht waar GroenLinks de grootste partij is geworden (!), nee de het Centrum van de Nederlandse politieke macht Almere!!!!
Goed om deze gedachten mee te nemen in de aankomende campagne. Maak Wilders niet groter dan hij is en focus op eigen kracht en het bindende vermogen van onze eigen partij. Dat is aan ons wel toevertrouwd, toch?!

Op woensdag 3 maart heeft GroenLinks Tiel een fantastische uitslag gehaald bij de gemeenteraadsverkiezingen. Tegen de verwachtingen en de opiniepeilingen in hebben we een zetel winst geboekt. Een historisch resultaat, want na jaren van stabiliteit en twee raadszetels hebben we nu een derde te pakken! Daarmee is GroenLinks Tiel geen kleine partij meer, maar zijn we de komende periode even groot als het CDA en D66. Een mooie basis om de lijn door te trekken die we de afgelopen vier jaar hebben ingezet. Wij gaan ervoor en willen alle kiezers bedanken voor hun steun. Ook de leden en vrijwilligers die achter de schermen keihard hebben gewerkt aan dit resultaat zijn we enorm dankbaar. Wij hebben zin in de toekomst!

Namens de nieuwe fractie,

Piet, Esma & Debby

Hoewel ik dat op twitter afgelopen vrijdag al wel bekend heb gemaakt, lijkt het me toch wel leuk om ook op mijn blog even daarbij stil te staan: Ik heb bij de gemeenteraadsverkiezingen 260 stemmen behaald! Ook hier wil ik iedereen die op mij gestemd heeft hartelijk danken.

Met die 260 stemmen was ik de vijfde op de GroenLinks-lijst qua stemmenaantal. In vergelijking met alle kandidaten van alle lijsten betekent dat aantal dat er 37 kandidaten meer stemmen hebben gekregen dan ik.

En nu? Afgelopen donderdag hadden we al onze eerste fractievergadering, vrijdagavond een ledenvergadering van GroenLinks en vanochtend zullen we al onze tweede fractievergadering hebben. Daarin bespreken we de openbare collegeonderhandeling die vanavond van 18:00 t/m 20:00 in de oude raadszaal van het stadhuis zal plaatsvinden. Interessante tijden!

Permalink | Leave a comment  »

175 voorkeurstemmen! Dat is het aantal mensen dat op mij heeft gestemd en voldoende om daarmee met een ‘eigen voorkeurszetel’ komende donderdag zitting te nemen in de gemeenteraad. Natuurlijk ben ik ongelofelijk trots op dit resultaat. Alleen Cebus als lijsttrekker en Frank als Biddinghuizenaar hebben meer voorkeurstemmen dan ik. De eerst volgende in de ranglijst heeft er 55. Dus dat mag je echt een verschil noemen.

Dank aan iedereen die afgelopen woensdag de moeite heeft genomen om op GroenLinks te stemmen en vervolgens ook nog eens de moeite het tweede vlakje in te kleuren. Dank voor het vertrouwen en ik ga in de gemeenteraad mijn uiterste best doen om onze standpunten zo goed mogelijk over het voetlicht te brengen. Maar niet alleen in de raad. Ook via dit weblog zal ik blijven bloggen en duidelijk maken waar ik voor sta en waarom dat zo is. Opmerkingen en vragen blijven als altijd zeer welkom!