Prachtige foto van het Groenlinkse Tweede-Kamerlid naast haar boekenkast. Ik ben meteen jaloers op het trapje. Politieke voorkeur indachtig zal ze het wel groen geschilderd zijn. Maar het feit is voor mij genoeg. Een trapje geeft aan dat de kast groot is. En niet alleen groot, ook dat je zo nu en dan op de bovenste plank moet zijn. Omdat er een boek bij is gekomen, of omdat je een boek van die plank wil lezen. Of even iets moet nakijken. Een boekenkast is nooit af. Een boekenkast, zo stil als die staat, is altijd in beweging. Tenminste als je een boekenkast niet voor de pronk hebt. En daar is de paradox: als je een boekenkast hebt om mee te pronken, valt er meestal niets te pronken. Maar pronken lukt vaak wel met de kast die er niet voor de pronk staat.

Genoeg gefilosofeerd. Wat komen we allemaal tegen in de kast van Linda Voortman? Allereerst systeem, altijd goed. De boeken staan niet lukraak of op kleur. Daardoor lijken sommige planken leeg, maar dat is onvermijdelijk als je je systeem consequent hanteert. Thematisch gesorteerd is denk ik de beste omschrijving.

Het plankje linksboven is zo goed als onleesbaar. Slechts twee keer is er iets te zien. ‘binnenhof’ en ‘tweede kamer’, tenminste dat maak ik er van, want ik ken geen boek dat over de ‘veede kamer’ gaat. Haar politieke plankje dus. Op de plank rechtsboven is de Bijbel duidelijk herkenbaar, net zoals ‘Ons kent ons’, het prachtige fotoboek over de types van Van Kooten en De Bie. Het volume 2 is volgens mij het vervolg over de Top 2000. Een ander boek lijkt me over de band ‘De Dijk’ te gaan, maar dat weet ik niet zeker. De liggende boeken lijken me fotoalbums.

Plank 2 links: J.F. Glastra van Loon, ik kan de titel niet lezen, maar Google vertelt me dat het waarschijnlijk ‘Kanalen graven’ heet. Het WBS Jaarboek 2006 ‘vier jaar Balkenende’ staat er ook. Henk te Velde (niet de zeiler) – Van regentenmentaliteit tot populisme.

Plank 2 rechts zijn de reisgidsen. Twee keer niet aan een bestemming toe te wijzen: Natuurwijzer en een vogelgids. Dichtbij: Hoge Veluwe, Utrecht. Zuid Limburg, Bijzonder welkom in Heel Nederland, Nederland voor nop en nog een keer Utrecht. Binnen Europa: Malta & Gozo, Kroatië (Capitool), Berlijn (Anwb, oud), Wenen (Anwb, nieuw), Berlijn (Anwb, nieuw), Praag (Anwb, oud), Ierland, Frankrijk, Rome en twee keer Noorwegen (1 keer Anwb). The Rough Guide USA completeert de plank.

Plank 3 links lijkt leeg, plank 3 rechts heeft meerdere herkenbare titels: Ik denk iets van Martin van Amerongen, de titel staat achter de trap. Thomas van der Dunk – Buiten is het koud en guur. Anna Politkovskaja – Russisch dagboek. Gladys Mejias – Morgen voor mij. Dan vier titels die ik niet kan plaatsen. Ton van Dijk – Hier gebeurt nooit iets. Tony Judt – Het land is moe. Primo Levi – Titel onleesbaar. Nog 1 onherkenbaar. Fay Weldon – Echte dames lunchen niet. Dan een boekje dat ‘het verhaal’ lijkt te heten. Tenslotte Hans Schoots – Gevaarlijk leven. Een biografie van Joris Ivens. Fay Weldon lijkt verdwaald op deze plank. Te licht tussen de zware boeken.

Plank 4 links, zes delen van een serie. Een encyclopedie? Klassiekers?

Plank 4 rechts. Een mooi (duur 39,90) boek over Groningen: Groningen uit de lucht

Plank 5 links: De plank over de Tweede Wereldoorlog. George E. Berkley – Theresiestadt. Melissa Muller – Anne Frank de biografie. T.Spaans-Van der Bijl – Utrecht in verzet. In de schaduw van de adelaar. Een titel die vaker voorkomt, auteur niet te lezen. J.A.A. Aarse en B. Marinus – Hou zee, Kameraad. Uit de serie ‘De tweede wereldoorlog’ – De bevrijding. Zeker zes boeken onherkenbaar.

Plank 5 rechts: Sport, vooral Feyenoord. Als eerste het dikke jubileumboek van 100 jaar Feyenoord. Dan minstens zo dik: Het geheim van Raleigh door J. Holthausen (zou natuurlijk op de wielerplank moeten staan (6, rechts) maar is daarvoor te groot). De seizoensgids 2010-2011 van VI. Een aantal onherkenbaar. Een fotoboek over de Olympische Spelen van Calgary. Nog een aantal onleesbaar. Wim Bot – Leve Feyenoord een. Tenslotte een blik over Feyenoord, ik gok met beeldmateriaal over het jubileumjaar.

Plank 6 links: leeg

Plank 6 rechts: Wielerboeken. 1e onherkenbaar. Marije Randwijk – De vergeten Tour. Gabriel Garcia Marquez – De kampioen van Colombia. 3e en 4e onherkenbaar. Dan lijkt me er een boek te staan uit de Nationale Sportbibliotheek. Weer twee onleesbaar. Theo Koomen – 25 jaar doping. Steven Rooks – De sportman van het jaar. Het grote tourboek (is van Peter Ouwekerk, niet zichtbaar). Dan acht delen van De Muur, wielertijdschrift in boekvorm. Daarna zijn de boeken weggedraaid, te schuin om nog goed te lezen. Even spieken in mijn eigen kast: Jean Nelissen – De 100 beste Nederlandse wielrenners aller tijden staat ook bij haar in de kast.

Plank 7 links: Veel politiek getinte, linkse lijkt mij, boeken. Gerrit Voerman – De meridiaan van Moskou, 2e is onleesbaar. J.W. Matthijsen – Sovjet-Rusland. Henk Sneevliet – Max Perthus. Weer een onherkenbaar. Mathieu Smedts – Een weerbarstig katholiek. Dan meerdere bedekt door de trap en als laatste George Holland Sabine en Thomas Landon Thorson – A history of political theory.

Plank 7 rechts. De Mart Smeets plank. Mijn territorium. Op volgorde staan er: 1. De afrekening 2. Het laatste geel 3. Helder 4. De Tour wacht op niemand 5. Wereldtour 6. Retro 7. Door naar de volgende ronde 8. Rugnummers en ingevette benen 9. Veelbesproken 10. De Tour van ’80 11. Oranje boven 12. Het dream team 13. Overleven 14. Passie 15. Dertig 16. Ik was nooit in Nagano (deductie, slechts heel klein hoekje zichtbaar) 17, 18 en 19 niet zichtbaar. 20. Geel 21. Net echte mensen 22. Bruisend 23. Stoempen, snot en sterven 24. Opgeruimd 25. Murfreesboro blues 26. Een lange ontsnapping 27. Een brok in de keel 28. Hoezo bezeten? 29. Netwerk 30. De kopgroep 31. Vuur 32. De Lance-Factor. Jammer dat er geen systeem zit in de plank. Chronologisch of alfabetisch was allebei mogelijk, is niet gebeurd.

In totaal dus bijna honderd boeken goed te zien, compliment aan de fotograaf. Ook een compliment aan Linda, ze heeft een prachtige boekencollectie en dan vermoed ik dat er elders in het huis nog wel meer boeken staan. Want fictie en/of literatuur kom je in de kast bijna niet tegen.

Conclusies: 1. Linda heeft bij de Slegte vele boeken gekocht. Ik herken namelijk de typische Slegte-aankopen die ook bij mij boven staan. 2. Ze las veel boeken op weg naar een politieke loopbaan die haar in de Tweede Kamer deed belanden. 3. Waarom iemand uit Enschede, die in Groningen woonde en nu in Utrecht voor Feyenoord kan zijn is mij een raadsel. 4. Ze leest net als ondergetekende graag een stukje van Mart Smeets, maar ligt nog zeker een dozijn boeken achter. 5. Haar wereldbeeld is mede bepaald door haar interesse voor de Tweede Wereldoorlog. 6. In de zomer zit Linda ook urenlang voor de televisie naar de Tour de France te kijken. 7. Ze komt niet toe aan of heeft geen geduld voor fictie. 8. Eigenlijk zou ze dat wel willen, maar haar carrière gaat op dit moment voor. 9. Ze leest het liefst in haar eigen taal, slechts 1 engels boek in de hele kast te vinden. 10. Ze reist graag, maar niet vaak.

De boekenkast van:

Muis (25-10-2011)
Jan Vertonghen (05-06-2011)
Meissie (15-04-2011)
Sanneke (05-03-2011)
Toaske (25-02-2011)
Zuster Klivia (15-02-2011)
Alexander Pechtold (25-05-2009)

Binnenkort doe ik mee aan HomeRide, een 500 kilometer lange tocht waarbij we binnen 24 uur van Groningen naar Maastricht fietsen. Dit doe ik voor het Ronald McDonald Kinderfonds, een geweldig mooi doel. Door de Ronald McDonald Huizen is het mogelijk dat ernstig zieke kinderen dichtbij hun ouders kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat ze worden behandeld voor kanker, een hartafwijking of een stofwisselingsziekte. Ik ben nu hard aan het trainen om zoveel mogelijk kilometers te rijden met mijn team....

Door een inwoonster van onze provincie werden we aangeschreven over een tijdelijke maatregel, getroffen door het OV-Bureau. In de vergadering van de Statencommissie Omgevingsbeleid op 16 mei zal ik de volgende vragen stellen:

Middels een persbericht van het OV-bureau (bijlage) is de volgende bekendmaking gedaan: “Voor de periode vanaf 7 mei 2012 tot het moment dat alle bussen in Groningen en Drenthe zijn voorzien van (mobiele) OV-chipkaartapparatuur kan niet meer gratis worden gereisd. Reizigers die kunnen aantonen dat zij op hun persoonlijke OV-chipkaart een geldig abonnement hebben staan, mogen gewoon mee, overige reizigers moeten een Eurokaartje kopen.”

Ter illustratie: de reis Westerbork – Beilen kost met OV-chipkaart en korting € 1.14, in een kleine bus met Eurokaartje €4. Dit terwijl de invoering van de OV-chipkaart juist had moeten leiden tot een standaardtarief per kilometer voor het openbaar vervoer.

GroenLinks is van mening dat de reiziger door deze grote tariefsprong ten onrechte de dupe wordt van het feit dat de overheid er niet in is geslaagd om de bussen tijdig uit te rusten met OV-chipkaartapparatuur.

Vragen aan het College van Gedeputeerde Staten :
1. Is inmiddels duidelijk wanneer alle bussen zullen worden uitgerust met OV-chipkaartapparatuur?
2. Is er geen andere oplossing mogelijk tot dat moment, waarbij de tarieven min of meer gelijk zijn aan die voor reizen met OV-chipkaart?

Bijlage (1):
- Persbericht OV-Bureau Groningen Drenthe, OV-bureau teleurgesteld over verdere vertraging mobiele OV-chipkaartapparatuur, d.d. 4 april 2012.

2012 is het Toonderjaar. Op 2 mei was het een eeuw geleden dat schrijver en striptekenaar Marten Toonder werd geboren. De geestelijk vader van Olie B. Bommel en Tom Poes verrijkte de Nederlandse taal met uitdrukkingen als “als je begrijpt wat ik bedoel” en “zoals mijn goede vader zei”. Hoewel zijn wieg in de havenstad Rotterdam stond zijn Toonders wortels onmiskenbaar Gronings. Zijn moeder was de dochter van peerdendokter Huizinga uit Uithuizen, terwijl zijn “goede vader” uit Warffum kwam.

Vader Marten Toonder senior (1879-1965) groeide onder zeer arme omstandigheden op in Warffum. Zijn moeder was als negentienjarige dienstbode ongewenst zwanger geworden en liet hem achter bij zijn grootouders. Zeker toen zijn opa in 1886 op het Wad verdronk zat school er niet meer voor hem in. Oma maakte lange dagen als landarbeidster, maar ook de kleine Marten droeg een paar stuivers bij door voor boeren in de buurt te werken. Op tienjarige leeftijd kwam hij als eierzoeker in dienst van de voogd van Rottumeroog, waar zij zich in tien jaar opwerkte tot een gewaarde kracht.

In 1900 besloot Marten Toonder senior zijn leven over een andere boeg te gooien. Hij verliet Rottumeroog en vertrok naar Rotterdam om als matroos aan te monsteren op de grote vaart. Pas als twintiger leerde hij lezen en schrijven. In 1904 ging hij naar de zeevaartschool in Delfzijl om een stuurmandiploma te halen. Van tweede stuurman werd hij eerst. Van eerste stuurman werd hij kapitein.

Na zijn pensionering in 1946 trad hij in de voetsporen van zijn schrijvende zonen Marten junior en Jan Gerhard. In 1954 publiceerde hij Klei en zout water over zijn zeemanscarrière aan het begin van de twintigste eeuw. Enkele jaren later schreef Jan Gerhard Toonder twee romans over de jeugd van zijn vader. Eiland in de verte (1959) vertelt het verhaal van zijn jeugd in Warffum. De oudste ochtend (1960) gaat over zijn jaren op Rottumeroog.

Marten Toonder senior was een kleurrijk persoon met een interessante levenswandel. In dit Toonderjaar ga ik op zoek naar mijn “dorpsgenoot”, van wie de moeder en de grootmoeder hier nog op het kerkhof liggen. Net als stiefvader Eisse Toonder en wie weet ook wel de biologische vader. In de Ommelander Courant, de regionale krant van het Hogeland, verschijnt regelmatig een verslag van mijn zoektocht. En iedereen die aanvullende informatie of foto’s heeft wordt opgeroepen kontakt met mij op te nemen.

Erik de Graaf

Komende donderdag bezoeken we met Provinciale Staten uit de noordelijke provincies de Eerste Kamer. Ik mag daar een inleiding houden over zorg. Ik heb gekozen voor het thema bereikbaarheid van zorg in relatie tot fusies, met als actueel voorbeeld het verdwijnen van de afdeling acute verloskunde uit Meppel. De Eerste Kamer verstuurde het volgende persbericht:

Een delegatie van Gedeputeerde en Provinciale Staten van Groningen, Friesland en Drenthe discussieert donderdag 26 april aanstaande in en met de Eerste Kamer over de thema’s natuur en zorg.

Op het terrein van het natuurbeleid gaat de delegatie met leden van de Eerste Kamer in gesprek over de huidige gang van zaken op het gebied van natuurbescherming en de manier waarop de provinciën deze bevoegdheden ervaren. Daarbij kan de invloed van de nationale regelgeving worden betrokken, maar ook bijvoorbeeld de implementatie van de uitgebreide Europese regelgeving. Voorzitter van de fractie van GroenLinks uit Friesland, mevrouw Irona Groeneveld en Senator Janny Vlietstra (PvdA) zullen over het thema natuur een inleiding houden.

Bij het thema zorg zal de discussie zich richten op de bezuinigingen in de zorgsector en de consequenties voor de kwaliteit van de zorg. Daarnaast is de bereikbaarheid van zorg in dunbevolkte gebieden ook een gespreksonderwerp van de delegatie en de leden van de Eerste Kamer.  Mevrouw Grietje Uuldriks van de fractie van de PvdA uit Groningen en de heer Hans Kuipers van de fractie van GroenLinks uit Drenthe zullen over het thema zorg een inleiding verzorgen.

Het bezoek van de staten van Groningen, Friesland en Drenthe aan de Eerste Kamer is het eerste in een nieuwe reeks van provinciebezoeken. Op initiatief van de Eerste Kamer zijn in de vorige Kamerperiode alle provincies uitgenodigd om in en met de senaat te discussiëren over diverse onderwerpen. De senaat besloot in de Kamerperiode 2011–2015 alle provincies opnieuw uit te nodigen. De Eerste Kamer wil met deze bezoeken de banden met de provincies aanhalen en haar zichtbaarheid bij deze voor hen zo belangrijke doelgroep vergroten.

Recentelijk ontving ik vanuit het CNV(j) waarvoor ik mijzelf actief in zet als Wajongere die graag aan het werk geholpen wil worden maar helaas bestonden en bestaan er te weinig werkgevers die mij een vast dienst verband durven aan te bieden.

Argumenten daarvoor zijn en waren:

1. mijn studie zou niet meer actueel zijn wat ik ook prima begrijp, zelf ben ik in bezit van een MBI3 Diploma en was daarnaast beoordeeld op niveau 4!

Dat staat heel stoer, iedereen weet ook wel dat wanneer je informatica gestudeerd hebt na een maand van het behalen van je diploma alweer achter loopt.

Na mijn studie in 1998 tot 2001 behaalde ik mijn informatica opleiding, en vond ook meteen werk binnen de zorg. Zonder daar voor geleerd te hebben bleek het toch mijn ding te zijn en functioneerde ook goed!

Per 2006 werd ik ontslagen, ziektebeelden en kennis van zaken omtrent zorg had ik niet en was ik nimmer over bijgeschoold.

Dit koste mijzelf de kop, vanaf het moment dat ik een ontslag bui zag hangen in 2005 werd ik zelf onrustig en versliep mij ook iets vaker wegens onrust over mijn vaste baan.

Vanaf 2007 solliciteer ik vrij veel, per 2008 begon de moet om te solliciteren mijzelf een beetje in de schoenen te zakken maar ging wel gewoon door!

Ik kwam in aanraking met het CNV(j) Wajong Werkt Promotie Team, vanuit het CNV(j) bezocht ik samen met een andere Wajonger een misschien toekomstige werkgever om te verkondigen wat een Wajonger ondanks zijn/haar beperking wel zou kunnen!

Wat de financiële voordelen zijn voor de werkgever die een Wajonger in dienst willen gaan nemen etc;

Het begrip Wajong zou ik mijnerzijds enkele kant tekeningen bij kunnen maken,
Wajong betekend namelijk Wet Arbeid Ongeschikte Jong Gehandicapten!

Momenteel ben ik 34, een jongere durf ik mijzelf niet meer te noemen al zou ik dat wel graag willen.

Op persoonlijke titel heb ik alles redelijk voor elkaar, ik val namelijk onder de oude Wajong regelgeving. Wat is oud en nieuw?

2. Zelf wil ik graag, het solliciteren heb ik de laatste 2 jaar ook een beetje opgegeven maar wanneer ik ergens een presentatie geef vanuit het CNV(j) Wajong Werkt Promotie team laat ik telkens wel mijn visite kaartje achter + mijn CV wanneer ik een locatie bezoek in de buurt van Hoogeveen (alles tussen Groningen en Zwolle om exact te zijn).

Zelf kamp ik met een zenuw aandoening waarbij goedaardige tumoren zouden kunnen gaan groeien op diverse zenuwen, mijn hoofd zenuw van de rug werd en word ook flink geplaagd door die stomme ziekte!

Die stomme ziekte gaat het echter niet winnen van mij, ben glas helder over mijn eigen wat misschien de onmogelijkheden van mijzelf zijn, daarnaast geef ik aan wat ik wel zou kunnen en waar ik goed in ben!

Op mijn adres tijdens een bijna collicitatie kreeg ik letterlijk de vraag:”Klaas”,”je hebt een zenuw aandoening waarbij tumoren op zenuwen groeien”,”wist je ook dat je zenuwen in je hoofd heb zitten?”

Dat type opmerkingen zou ik kunnen beschouwen als een harde klap in mijn gezicht, hap slik weg etc; maar onzekerheid bleef bestaan met de ‘oude’ regelgeving!

Met de nieuwe wet werken naar vermogen gaat men nog meer mensen achter de Geraniums drukken, waarom heeft niemand dat door?

Binnen Nederland zal er zeker een hoop bezuinigd moeten worden,
Maar toch niet op deze manier?

De nieuwe wet Werken naar vermogen gaat ons alleen maar geld kosten is mijn stelling, en laat mensen die niet kunnen, mensen die wel willen en deels zouden kunnen behoorlijk in de steek!

Zelf kan en wil ik veel, ik vang netto iets van 923,-- per maand omdat ik een volledig afgekeurde blijk te zijn!
Van mijn kant uit gezien denk ik help mij aan een opleiding met stage, ondanks mijn beperkingen weet ik zeker dat ik wel aan de bak zou kunnen komen!

Daarmee blijft er geld over voor de mensen die echt niet kunnen,
jammer genoeg begrijpen weinigen deze tekst die ik nu schrijf!

Wat ik mee geven wil, investeer nu eens in de toekomst! (niet bedoeld als PR voor GroenLinks)

Zoals het er nu naar uit ziet aldus de nieuwe kabinet’s plannen mag ik lekker achter de geraniums blijven zitten, de ‘nieuwe’ Wajongere raakt dieper in de problemen.

Dit kan echt niet aldus mijn eigen mening, maar wie ben ik?

Vanaf morgen fietst de wereldtop door Groningen. De meerdaagse wielertoer begint op woensdag in Appingedam met een individuele tijdrit. Donderdag wordt een etappe gereden in de omgeving van Bad Nieuweschans. Vrijdag is de etappeplaats Midwolda. Op zaterdag worden er twee etappes verreden. In de ochtend een kort rondje Winsum en in de middag de ploegentijdrit van Veendam naar Pekela. Zondag wordt

Het kabinet heeft bekend gemaakt dat zij een quotum heeft afgesproken met de politie voor het aantal illegalen dat dit jaar moet worden opgepakt. Dit jaar moet de politie 4.800 mensen overdragen aan de Dienst Terugkeer en Vertrek. Dat is 10% meer dan in 2010 en maar liefst 35% meer dan in 2011 is gerealiseerd. Er komt geen extra politiecapaciteit voor.

Voorheen richtte de politie zich alleen op criminele en overlastgevende illegalen. Door dit quotum zullen ook mensen die niets strafbaars hebben gedaan, bv mensen die uitgeprocedureerd zijn of geen geldige papieren hebben, de dupe worden.

GroenLinks is erg bezorgd over deze kwetsbare groep mensen die al ontzettend veel heeft meegemaakt en in moeilijke omstandigheden leeft. Deze mensen worden opgejaagd en zullen zich niet meer veilig voelen. Dat vinden wij niet menswaardig. Onze zorg is dat deze mensen uit angst om opgepakt te worden geen beroep meer durft te doen op de opvangvoorzieningen die er voor deze mensen zijn. Wij denken dat daardoor hun levensomstandigheden verder kunnen verslechteren en de overlast mogelijk stijgt.

Wat GroenLinks betreft moet de politie zich bezighouden met de prioriteiten die met de burgemeester zijn afgesproken. In Zuid Oost Brabant is al te weinig politiecapaciteit, laten we die inzetten om de veiligheid daadwerkelijk te verbeteren in Eindhoven, ipv voor het halen van zinloze quota!

GroenLinks wil dat de gemeenteraad zich uitspreekt tegen deze illegalenjacht en roept de burgemeester op om de politiecapaciteit in te zetten voor de taken die zijn afgesproken in het jaarplan, en geen prioriteit te geven aan het behalen van dit quotum.

Daarom dien ik vanavond een actuele motie in. Deze wordt inmiddels gesteund door SP, OAE, D66 en PvdA. Daarmee heeft de motie op voorhand al een meerderheid.

Lees hieronder de tekst van de motie.

Actuele motie

De ondergetekende heeft de eer de volgende motie aan te bieden.

De ondergetekende, lid van de raad van de gemeente Eindhoven,

Overwegende dat:

- Het kabinet heeft aangekondigd een quotum te hebben ingesteld voor het oppakken van vreemdelingen die illegaal in Nederland verblijven;

- Dit is vastgelegd in de resultaatafspraak intensivering vreemdelingentoezicht 2012-2014 met de politie;

- Dat de resultaatafspraken erop neer komen dat de vreemdelingenpolitie dit jaar 4.800 illegalen overdraagt aan Dienst terugkeer en Vertrek;

- Dat dit aantal een forse stijging betekent: 10% meer dan in 2010 (4.355) en maar liefst 35% meer dan in 2011 (3530);

- Uit de afspraken met de politie blijkt dat niet alleen criminele of overlast gevende illegalen opgepakt moeten worden, maar ook uitgeprocedeerde illegalen en ongedocumenteerden;

- Dat deze taakstelling behaald dient te worden zonder uitbreiding van formatie.

- De politievakbond ACP al heeft aangegeven dat dit niet lukt binnen de huidige capaciteit en bovendien vragen stelt ten aanzien van het effect van de maatregel omdat mensen die niet terug kunnen naar het land van herkomst na vreemdelingendetentie gewoon weer op straat belanden (bron: nieuwsuur 19 maart, uitspraak van dhr van de Kamp, voorzitter ACP).

- Inmiddels de burgemeesters van meerdere steden, waaronder Amsterdam, Utrecht, Almere, Groningen en Katwijk (tevens voorzitter van de asielcommissie van de VNG) zich tegen het quotum hebben uitgesproken.

Van mening zijnde dat:

- Met dit quotum niet alleen criminele en overlastgevende illegalen worden aangepakt, maar ook mensen die uitgeprocedeerd zijn of geen papieren hebben;

- Dat zich onder deze groep ook mensen bevinden die geen strafbare feiten hebben gepleegd en niet in staat zijn terug te keren naar hun land van herkomst;

- Deze mensen zich in een moeilijke en kwetsbare situatie bevinden;

- We door invoering van dit quotum het risico lopen dat deze groep mensen geen beroep meer durft te doen op opvang- en hulporganisaties waardoor hun leefomstandigheden zullen verslechteren en de overlast mogelijk stijgt.

Stelt de raad voor te besluiten:

Zich uit te spreken tegen deze jacht op illegalen en de burgemeester te verzoeken om in zijn overleg met de politie af te spreken dat het oppakken van uitgeprocedeerde illegalen en ongedocumenteerden geen prioriteit heeft bij de inzet van de politiecapaciteit in onze regio.

Eindhoven, 27 maart 2012

Het lid van de raad,

Renate Richters, GroenLinks

De motie is aangenomen in de vergadering van ………

verworpen

Dat zonnepanelen besmettelijk zijn is al een tijdje bekend. Dat dat ook lijkt te gelden voor collectieve inkoopacties is van recentere datum. Ik ken er nog geen wetenschappelijk onderzoek naar. De gekte wordt echter redelijk compleet. Er lopen al landelijke collectieve inkoopacties van Natuur en Milieu (inschrijving inmiddels gesloten), De Windvogel, Nudge en Vereniging Eigen Huis, naast diverse lokale en regionale inkoopacties.

Vandaag was bij het NOS Journaal te zien dat ook woningcorporaties wakker worden en grootschalige inkoop van zonnepanelen voor hun huurders overwegen. Het rekenvoorbeeld dat de NOS sprak over een investering van 5.000 Euro per woning en een huurverhoging van 27 Euro per maand, de verwachting is dat de bewoner 5 a 10 Euro winst maken per maand. Dat betekent dat de zonnepanelen voor 32 tot 37 Euro per maand aan elektriciteit op wekken. In het item werd niet duidelijk of de kosten voor vervanging van de omvormer meegenomen waren in de huurverhoging en wat de woningbouwcorporatie als levensduur van de panelen hanteerde.

In het Groningse voorbeeld hadden de bewoners er zelf om gevraagd bij de woningbouwvereniging. Een betere manier om draagvlak te creëren is er m.i. niet.

Het NOS Journaal sprak enthousiast over een groei naar 2.4 miljoen zon pv installaties wanneer de plannen van de woningbouwcorporaties doorgezet worden. Persoonlijk lijkt me dat wat veel, aangezien woningbouwverenigingen voor een deel ook flats en appartementencomplexen bezitten waar zonnepanelen pas interessant is als de salderingsregels aangepast zijn.

Inschatting van omvang systeem en kosten per Wattpiek

Op basis van de gegevens van het NOS Journaal leveren de zonnepanlen per jaar tussen de 1670 en 1931 kWh op (bij een stroomtarief van 23 Eurocent). Uitgaande van een (volgens Polder PV conservatieve) opbrengst per jaar van 800 Wh per geïnstalleerde Wattpiek kom ik dan op een installatie die tussen de 2087 en 2413 Wattpiek is. De kosten van het systeem inclusief installatie bedragen dan tussen de Euro 2,40 en Euro 2,04 per Wattpiek.

Wanneer ik uitga van de (volgens Polder PV) realistischere opbrengst van 900 Wh per geïnstalleerde Wattpiek kom ik uit op een installatiegrootte tussen de 1855 tot 2145 Wattpiek. De kosten zitten dan tussen de Euro 2,70 en Euro 2,33 per Wattpiek.

Effect op energiebelasting

In Groningen besparen bewoners op jaarbasis tussen de 60 (12 * 5) en 120 (12 * 10) Euro. Dat doen ze door tussen de 1607 en 1931 kWh aan elektriciteit op te wekken op hun eigen dak. Dat betekent dat de staat tussen de Euro 183 en Euro 231 aan energiebelasting misloopt per bewoner per jaar. Op zich niet zo veel, tenzij de NOS gelijk krijgt en er de komende jaren op 1,5 miljoen huizen van woningbouwverenigingen zonnepanelen komen te liggen. Dan kan de staat zich opmaken voor een terugval in energiebelasting tussen de 275 en 325 miljoen Euro per jaar.

Daarbovenop komen nog de effect van energiebesparende maatregelen door woningbouwverenigingen (zoals Woonpalet). E niet te vergeten van energie-opwekkende en energiebesparende maatregelen door mensen die een eigen woning bezitten. Wederom een teken van het naderend einde van de energiebelasting (in haar huidige vorm)…

Vragen mbt zonnepanelen bij woningbouwcorporaties

Ik vind het een mooie actie van de Groningse woningbouwcorporatie, zeker omdat het op verzoek van de bewoners was en het draagvlak daarmee gegarandeerd. Tegelijkertijd roept het kopiëren van de actie door andere woningbouwverenigingen ook een aantal vragen bij me op. De vertegenwoordiger van Aedes (de koepel woningbouwverenigingen) spreekt namelijk over het drukken van de prijs door grootschalige inkoop. Iets wat in Groningen niet echt gelukt is en wat andere landelijke collectieve inkoopacties m.i. tot nu toe niet gelukt is. Wellicht dat het woningbouwverenigingen wel lukt, omdat de concentratie van woningbezit seriematige installatie makkelijker maakt.

Daar zit overigens ook wel een risico in, want het is de vraag of ons huidige elektriciteitsnet in staat is om grote hoeveelheden zonne-energie te absorberen. In de Engelse uitgave Rough Guide to Community Energy staat bv. een voorbeeld waar slechts een deel van de huizen in een wijk van zonnepanelen is voorzien. Bij de rest was dat niet mogelijk, zonder dure investeringen in het elektriciteitsnetwerk noodzakelijk te maken. In dergelijke gevallen is het wellicht handiger om na te denken over manieren waarop bewoners die geen zonnepanelen krijgen kunnen meeprofiteren van de zonnepanelen bij de buren.

Bijvoorbeeld door wat verder te kijken dan het drukken van de installatieprijs van zonnepanelen en te kijken naar mogelijkheden om m.b.v.duurzame energie en energiebesparing de lokale economie te versterken en werkgelegenheid te scheppen (heel hip tegenwoordig vaak als ‘social return’ omschreven . En dan bij voorkeur voor een langere periode dan enkel voor de installatie… In het buitenland zijn daar mooie voorbeelden van te vinden en ook het plan voor Schiebroek-Zuid van Except bevat een mooie aanzet daartoe.

Verder is zeker bij verouderde woningen betere isolatie minder sexy, maar wel interessanter voor de bewoner. Zowel als het gaat om besparing op de energierekening als wanneer het gaat om wooncomfort.

Meer informatie

Meer informatie over de plannen van de woningbouwverenigingen vind je hier (pdf). Polder PV heeft uiteraard ook een stuk staan, die komt op een andere grootte van de installaties uit.

‘Although he lived in a capital city with nearly one million people in his proximity, it seemed he chose to have contact with people merely from a distance, in a non-physical reality. Or was it a choice?’ Kunstenares Mieke van de Voort schreef deze zinnen bij een foto die ze in 2007 maakte. Ruim een jaar geleden schreef ik een blog over haar. Enkele weken daarvoor had ze haar leven beëindigd. En die ochtend las ik in de krant over de levenseindekliniek waar Nederland klaar voor zou zijn.

Vandaag schrijft Hassan Bahara in zijn column voor NRC Handelsblad over de motie ‘stille problematiek’ die ik vorige week namens GroenLinks heb  ingediend. De motie is bedoeld om zicht te krijgen op mensen die in Groningen wonen en te maken hebben met ernstige eenzaamheid. Kunnen we het isolement waarin zij leven verkleinen? En ik wil graag weten waarom meer mensen in Groningen zelfmoord plegen dan in andere vergelijkbare steden. Is dit een significant verschil? En wat kunnen we doen aan preventie en binnen de hulpverlening? Twee beweringen in de column van Hassan Bahara zijn (uiteraard) niet de mijne. Ik ben niet van mening dat Groningers zwaarder op de hand, stugger of meer ingetogen zijn; zoals Driek van Wissen ooit eens zei. En ook geloof ik niet dat mijn jeugdherinnering symbool staat voor ‘een gesloten gemeenschap’ en dat in een dergelijke gemeenschap vaker suïcide wordt gepleegd.

Waar ik me wel zorgen over maak is de groep mensen die het de komende jaren alleen maar moeilijker gaat krijgen en waarvan het Trimbos in 2008 aangeeft dat zij vaker suïcide plegen: mensen met vaak geen betaalde baan, een laag inkomen en doorgaans wonend in een grote stad. Zij hebben vaker negatieve levensgebeurtenissen meegemaakt, zijn emotioneel instabieler, ervaren minder sociale steun dan anderen en hebben vaker in de periode eraan voorafgaand last gehad van stemmings-, alcohol- en angststoornissen. Onder meer de invoering van de eigen bijdrage voor psychische hulp creëert een drempel die ze er gewoonweg niet bij kunnen hebben.

Januari 2010 schreef ik dat het tijd is voor een zorgvuldig politiek en maatschappelijk debat over bijvoorbeeld hulp bij zelfdoding voor mensen met een voltooid leven, die lijden aan onomkeerbaar verlies van menselijke waardigheid. Het debat is gaande en voor mij is het van belang dat hulpverleners en organisaties weten wat ze moeten doen wanneer ze met mensen te maken krijgen die eenzaam zijn of aangeven na te denken over zelfmoord. Dat dit moeilijk is, je verlegen maakt of confronteert met je normen en waarden; kan ik me voorstellen, maar het moet geenszins een belemmering vormen de persoon die eenzaam is of aangeeft niet verder te willen leven te ondersteunen.

En wie weet: draagt onze motie bij aan het debat. Al word ik dan wel graag goed gequote ;-)

Vandaag kopt het Dagblad: gedeputeerden gaven onterecht garanties bij havenbedrijf Groningen Seaports (GSP). Voormalig gedeputeerden Gerritsen en Boertjens zetten hun handtekening onder borgstellingen van ruim 15 miljoen zonder college en staten op de hoogte te stellen. Dit werd gedaan om vreemd vermogen aan te trekken, de banken konden in geval van nood bij de provincie aankloppen als het

Tijdens een fietstochtje in Friesland valt het me direct op: Op menig huis liggen zonnepanelen. Soms enkele panelen, soms een dak vol. Rijtjes woningen met zonneboilers, bergingen met een dak vol panelen, dure koopwoningen met op de vide een rijtje panelen. Ik vraag me af waarom er een zo'n verschil zit in de toepassing van zonnepanelen tussen de provincie Friesland en Groningen. Pas vorig jaar

Impressies en reflecties van mijn ronde langs Socratische Cafés Nederland; deze keer Groningen

Het is ‘uitgesloten’ dat een rooms-katholiek kerkgebouw dat aan de eredienst wordt onttrokken de functie van moskee krijgt. Dat stelt aartsbisschop Wim Eijk in het Belgische tijdschrift Tertio. Tot mijn stomme verbazing neemt de Tertio-journalist deze opmerking van de – afgelopen zaterdag tot kardinaal gewijde – aartsbisschop slechts voor kennisgeving aan. En dat terwijl in Arnhem de rooms-katholieke Josephkerk waarschijnlijk een supermarkt wordt en nu tijdelijk een skatehal is. Eijk heeft meer op met skaters en shoppers dan met biddende moslims. Daarmee maakt hij een kardinale denkfout.

Aartsbisschop Eijk staat bekend om zijn zakelijke aanpak en economische benadering. Op zich kan dat geen kwaad. De prognose is dat tot 2018 vierhonderd rooms-katholieke kerkgebouwen zullen sluiten. Dat is volgens hem noodzakelijk omdat parochies anders failliet gaan. Tien procent van de parochies is volgens Eijk vermogend, tachtig procent heeft de zaken net op orde en slechts tien procent verkeert in de ‘gevarenzone’.

Dat Eijk de kerkgebouwen liever afbreekt – als het tenminste geen monumenten zijn – om de grond aan projectontwikkelaars te verkopen, lijkt mij een slimme zet. En als je een gebouw verkoopt, laat dan gewoon de markt zijn werk doen. De hoogste bieder kan het kerkgebouw kopen en bepaalt zelf wat de bestemming wordt. Maar nee, de zakelijkheid van Eijk heeft blijkbaar een grens. Het gebouw mag hoe dan ook geen moskee worden.

De Sionskerk in Groningen (vroeger Hervormd) doet al jaren dienst als moskee en buurtcentrum. Als actief lid van de Protestantse Kerk in Nederland geeft mij dat een goed gevoel. De in 1930 gebouwde kerk heeft haar maatschappelijke functie behouden en is tenminste geen commercieel centrum geworden. Het pand blijft dienst doen als ontmoetingsplaats voor de buurt en als een vindplaats van spiritualiteit.

In 1453 werd in Istanbul (toen nog Constantinopel) de Hagia Sofia-kathedraal na de verovering door de Ottomanen een moskee (de Aya Sofia). In 1934 werd de moskee door Atatürk tot een seculier gebouw gemaakt en werd het een museum. Oude mozaïeken werden opnieuw zichtbaar gemaakt (zie de foto hierboven). De Hagia Sophia – van oudsher dus een christelijke kerk – werd de basis voor alle moskeeën die daarna werden gebouwd in het Ottomaanse Rijk. Je ziet dat bijvoorbeeld terug in de Mevlana Moskee in Rotterdam. En andersom: de kathedraal van Sevilla is gebouwd op de plaats waar voorheen de Moorse hoofdmoskee van de stad stond. Dat liep in die tijden natuurlijk niet via een makelaar maar ging met veel geweld gepaard. Maar het geeft aan dat de geschiedenis van de kerkbouw en moskeebouw in Europa niet zomaar uit elkaar getrokken kan worden.

Maar wat me bovenal frappeert is dat aartsbisschop Eijk de deur voor moslims bijvoorbaat dicht gooit. Katholieke kerkgebouwen kunnen een skatehal of supermarkt worden. Maar de functie van moskee? Nee, dat is uitgesloten. En dat terwijl onder de paraplu van de Raad van Kerken, maar ook op internationaal niveau, formele ontmoetingen plaatsvinden tussen onder meer moslims en rooms-katholieken in het kader van de interreligieuze dialoog. Want juist in het verbinden van verschillen kan iets van de geest van Jezus zichtbaar worden, zou je zeggen. Eijk maakt een kardinale denkfout – maar vooral een geloofsfout – door moslims hun gebedshuizen in monumentale kerkgebouwen bij voorbaat te misgunnen.

Bovenstaand artikel is ook gepubliceerd op Joop.nl en op Bruggenbouwers.com. Lees hier het interview met aartsbisschop Eijk in weekblad Tertio.

In Groningen wonen tientallen kinderen die meemaken wat Victoria Resajeva (14) ook dagelijks meemaakt. Niet als de rest zijn. Jezelf niet afvragen of je hier thuis hoort, want hier ben je thuis. Niet weten waarom jij wel moet wachten en je klasgenoot in het bankje naast je niet. Niet weten of de realiteit van hier mogen blijven, die je bij anderen soms aanschouwt, ooit de jouwe zal zijn.

Victoria vertelt dat het Kinderpardon haar laatste hoop is. Met het Kinderpardon wordt beoogd de uitvoering van het initiatiefwetsvoorstel van de Haagse fracties van de Partij van de Arbeid en ChristenUnie die voor kinderen als Victoria een verblijfsvergunning moet regelen. Om druk uit te oefenen en om van alle kanten de minister voor Immigratie, Integratie & Asiel te doordringen van het belang van het pardon worden door het hele land moties ingediend. Ook is er een petitie geïnitieerd die inmiddels door ruim honderdtwintigduizend mensen ondertekend (ter vergelijk: voor het indienen van een burgerinitiatief zijn veertigduizend handtekeningen nodig).

Vandaag heeft ook Groningen zich aangesloten bij de gemeenten waar de motie Kinderpardon inmiddels is aangenomen, want ‘we hebben lang genoeg gewacht’. Een kleine kiezel, maar tezamen met alle initiatieven een grindpad naar een structurele oplossing.

De Statenfractie van GroenLinks verzette zich gisteravond hevig tegen een onaf en verwoestend natuurakkoord tussen de provincies en staatssecretaris Henk Bleker van Landbouw. Met de PvdA, Partij voor de Dieren, 50PLUS en de Onafhankelijke Statenfractie diende GroenLinks een voorstel in dat ervoor zorgde dat het natuurakkoord in Brabant niet desastreus uitpakt. Deze vier uitgangspunten voor het Brabantse natuurbeleid werden echter verworpen.

Het natuurakkoord werd aangenomen, doordat een meerderheid van de coalitiepartijen VVD, CDA en SP en oppositiepartij PVV gisteravond alsnog instemden met het natuurakkoord. In december stemde de PVV nog tegen en de SP verdeeld, waardoor in Brabant een meerderheid tegen het akkoord ontstond.

Twee van de vier tegenstemmers in de SP-fractie hebben intussen het veld geruimd. Gisteravond stemde de fractie unaniem in met het akkoord en de uitvoeringsafspraken. De SP-fractie was tijdens het debat zelfs de grootste verdediger van het natuurakkoord. Onder lees meer vind je mijn inbreng tijdens de 1e termijn van het debat. 

 

Voorzitter. Na 9 december, de Statenvergadering in Brabant waarin de meerderheid van Provinciale het natuurakkoord verwierp, stemden ook Drenthe, Friesland en Groningen tegen het natuurakkoord. Flevoland stelde de stemming uit. Rijk en IPO gingen opnieuw om tafel .

Op 8 februari bereikten het Rijk en een delegatie provinciebestuurders overeenstemming over uitvoeringsafspraken van het natuurakkoord. Dat is op zijn minst bijzonder, want was het niet staatssecretaris Bleker die in december zei dat het akkoord van tafel was wanneer er één provincie tegen zou stemmen?

"In het nieuwe akkoord komt minder grond beschikbaar voor natuur en is er de eerste jaren ook beduidend minder geld." Dat zijn niet mijn woorden, maar van de Drentse gedeputeerde Munniksma, die deel uitmaakte van de onderhandelingsdelegatie die het natuurakkoord met Bleker sloot.

“Oude wijn in nieuwe zakken.” Zo kenschetste SP-Kamerlid Van Gerven het nieuwste chantageakkoord dat staatssecretaris Bleker heeft gesloten met de IPO-bobo's van het CDA en de VVD. Voorzitter, ook dit laatste zijn niet mijn woorden, maar van SP-Kamerlid Henk van Gerven, gisteravond tijdens het Kamerdebat.

Een chantageakkoord. Of zal ik maar weer over dictaat spreken, zoals de Brabantse Gedeputeerde Van den Hout tijdens een hoorzitting in de Tweede Kamer zei?

Voorzitter, we spreken vanavond opnieuw over een slecht dictaat. Een afbraakdictaat.

Een dictaat waarin natuurgebieden in de uitverkoop worden gedaan.

De achteruitgang van de soortenrijkdom in Nederland voortgaat.

Bij gebrek aan voldoende middelen, internationale verplichtingen niet kunnen worden gehaald.

Een dictaat waarin de structuur uit onze ecologische hoofdstructuur wordt gesloopt. Geplande natuur bijna ter grootte van de provincie Utrecht wordt geschrapt.

Zelfs voor de zeer geringe verwerving- en inrichtingsopgave is te weinig geld, of ruilgrond beschikbaar. De grond-voor-grondregeling levert op grond van een eenvoudig sommetje circa 500 miljoen op, tegen geschatte kosten voor verwerving en inrichting van rond de 900 miljoen. Een gat van 400 miljoen euro.

De resterende natuur kan nog niet eens verantwoord worden beheerd. Er is nog steeds te weinig geld voor het beheer van de bestaande natuur: staatssecretaris Bleker stelt 105 miljoen beschikbaar, terwijl er volgens alle deskundigen 250 tot 300 miljoen nodig is.

De dekking van dit dictaat is onduidelijk en naar schatting volstrekt onvoldoende.

Gisteravond tijdens het Kamerdebat vroeg mijn partijgenoot Rik Grashoff naar het financiële plaatje. Staatssecretaris Bleker weigerde dit te geven. En waarom niet? Omdat daar volgens hem bij de provincies geen behoefte aan bestaat! Van die opmerking viel ik bijna van mijn stoel. Er is een en al onhelderheid over de dekking. Levert grond-voor-grond nu wel of niet voldoende geld op? Wanneer en hoe komt het geld beschikbaar? En de staatssecretaris zei gisteravond met droge ogen dat er geen behoefte is aan die informatie. Mijn vraag aan Gedeputeerde Staten is of de provincie Noord-Brabant deze lezing onderschrijft en echt geen behoefte heeft aan een compleet en gespecificeerd financieel plaatje?

Verantwoordelijkheden tussen Rijk en provincie worden rommelig en onlogisch toegedeeld.

Zelfs na twee toelichtingen, is het enige wat écht duidelijk is, dát het onduidelijk is.

Dit dictaat draagt daarmee een wereld aan blijvende conflictstof in zich;

tussen het Rijk en de provincies,

maar ook tussen de Europese Commissie en het Rijk,

of tussen het Rijk en de provincies enerzijds en de natuurorganisaties anderzijds.

Het is een stukje bestuurlijk broddelwerk. Feiten lijken er niet toe te doen.

Niettemin verwacht Bleker dat alle provincies zullen meewerken. Met provincies die dat niet doen, zal op ,,strikte manier via de wet worden afgerekend'', zei hij. De chantage neemt ongekende vormen aan.

Voorzitter, ik heb er genoeg van. Genoeg van een Rijksoverheid die de natuur ziet als sluitpost en de provincies opzadelt met een onaf en verwoestend natuurakkoord. Dat is dan ook de reden dat we de motie van de PvdA ‘Eens, maar nooit weer. Oproep tot constructief overleg.’ mee indienen.

Wat voor GroenLinks voorop staat, is dat de Brabantse natuur niet mag lijden onder de impasse die dreigt te ontstaan rondom de decentralisatie van het natuurbeleid.

Het dictaat hoeft niet tot kapitaalvernietiging en schade aan de Brabantse natuur te leiden, wanneer de provincie Noord-Brabant zelf de bal oppakt.

Daarom hebben we samen met PvdA, de Partij voor de Dieren, 50Plus, de Onafhankelijke Statenfractie een amendement opgesteld, waarin 4 uitgangspunten voor het Brabants natuurbeleid worden genoemd.

In lijn met het bestuursakkoord blijft de realisatie van de complete ecologische hoofdstructuur het uitgangspunt. De realisatie wordt over meerdere jaren gespreid;

Adequaat beheer van de natuur staat voorop. De provincie stelt voldoende middelen beschikbaar om te voldoen voor natuurbeheer;

Misschien wel het meest fundamentele punt: Brabantse natuur mag niet worden omgezet in maïsvelden! De provincie zet gronden voor de EHS die met eigen middelen zijn aangekocht, zo effectief mogelijk in voor realisatie de EHS. Ook voor bestaande natuur binnen de EHS, die door het Rijk wordt aangeboden, zal de provincie zich maximaal inspannen om de natuur te beschermen en te beheren.

Gronden reeds in bezit van terreinbeherende organisaties worden alleen op basis van vrijwilligheid ingezet volgens de grond-voor-grond-regeling. Het is toch van de zotte om iets te denken kunnen verkopen wat niet van jou is? In wat voor land leven we?

Voorzitter, met dit amendement laat de oppositie zien dat wíj in ieder geval constructief willen samenwerken, in het belang van Brabant! De centrale vraag vanavond is dan ook: wat is het beste voor de Brabantse natuur? Kunnen we samen uitgangspunten vaststellen zodat we zeker weten dat dit dictaat niet desastreus uitpakt voor de Brabantse natuur?

Ik hoor graag van de gedeputeerde per onderwerp hoe het college tegenover ons amendement staat.

Mag de kunstwereld geld accepteren van loterijen? Het Groninger Museum kampte met een schuld van 4,3 miljoen euro. Dat gat is deels gedicht door een gift van de BankGiro Loterij. Ook andere partijen, zoals bijvoorbeeld de gemeente Groningen springen bij. Zo is de grote blikvanger tegenover het Centraal Station gered. Het spetterende architectonische gebouw, met meerdere paviljoens, geeft het Groningse stadscentrum - samen met de Martinitoren natuurlijk - nog meer allure. De collectie Groninger landschappen van Taco Mesdag zijn wonderschoon. De schilderijen van Jozef en Isaac Israëls die er hangen zouden prima in mijn eigen interieur passen. Ik zou ook tevreden zijn met een van de prachtige vazen van Chinees porselein met verfijnde schilderingen, die er tot medio mei te zien zijn. Musea moeten wat, nu de staatssecretaris voor Kunst en Cultuur, Halbe Zijlstra (VVD) 200 miljoen euro op de culturele sector bezuinigt. Door het verlies aan subsidie dreigt sluiting voor 17 musea. Doodzonde dat het museum zich noodgedwongen verbindt met een loterij. Heel wat deelnemers van zulke kansspelen hebben gokschulden. De wereld van de hebzucht vermengt zich met de esthetische kunstwereld. Deze zou giften van zo’n obscure mecenas moeten kunnen weigeren.

Een tijdje geleden waren alle ogen gericht naar ‘t noorden des land: In een kleine provincie leek het mogelijk dat mensen zich 200 kilometer over gestold water zouden gaan bewegen.
Helaas…

Maar in de provincie daar ten oosten van is nu iemand bezig om juist te voorkomen dat we over een aantal eeuwen lopend naar Amerika kunnen!

Op 15 april hangt kunstenares Maria Koijck een hele grote zak op de Vismarkt in Groningen. Ze heeft dan allemaal stadjers (zo noem je je als je in de stad Groningen woont) uitgenodigd om naar de Vismarkt te lopen en al het zwerfvuil dat je onderweg tegenkomt in een zwarte en/of witte plastic zak te verzamelen.
En dan wordt bij aankomst op de Vismarkt deze in de grote doorzichtige zak gedumpt. En heel langzaam toont zich dan de vorm van de zak; een mooie zwart-witte Orka.

Ik vind dit een geweldig project, waar ik graag een dag voor vrij maak om er bij te zijn.
Eventjes niet bouwen aan m’n eigen project: de Wereld van Zwerfvuil, maar gezellig in m’n oude stad dat doen wat ik nu dagelijks in Amsterdam doe…

Zo zie je maar weer, er gaat niets boven Groningen! ;)
Zet hem op Maria! tot de 15e april op de Vismarkt.

Meer informatie: http://www.wildeorka.nl

Eerder schreef ik al over de ESCo formule van Strukton, waar mijn collega’s tijdens de dialoogsessie Groen = Poen meer over verteld hebben. Wie dat gemist heeft en toch meer wil weten kan mijn collega’s de komende weken onder andere horen spreken bij de volgende bijeenkomsten:

• 16 februari 2012: Symposium Groen Vastgoed, goed Verhuurd? van het Platform Duurzaam Gebouwd.
  Het onderwerp van de sessie waar Strukton spreekt is Meerwaarde van geïntegreerde samenwerking bij verduurzaming van vastgoed.
  Gegarandeerde energiebesparing, optimaal onderhoud en meer comfort. Een duurzamer gebouwconcept levert veel voordelen op. Voor totaaloplossingen is cruciaal hierbij dat verschillende disciplines zoals architecten, bouwers, installateurs, facilitair managers en vastgoedfinanciers in een vroeg stadium te mobiliseren om de verduurzaming van huisvesting te doordenken. In deze presentatie delen we onze ervaringen gebaseerd op drie praktijkvoorbeelden: de ESCo voor negen gemeentelijke zwembaden in Rotterdam en de dbfmo-projecten renovatie ministerie van Financiën en de nieuwe huisvesting voor DUO en de Belastingdienst in Groningen. Hoe heeft de geïntegreerde aanpak in deze projecten geleid tot duurzame oplossingen?
• 16 februari 2012 Jaarcongres De Groene Zaak
  Duurzame Innovaties door Strukton en Emissierechten.nl
  STRUKTON
  Het inzetten van een zogeheten Energy Service Company (ESCo) blijkt te resulteren in een vergaand energiereductie van een gebouw, alsmede structureel lagereservice- en onderhoudskosten. Strukton ziet een ESCo dan ook als dé groene formule voor het verduurzamen van gebouwen. Een verrijkende sessie voor partners die willen weten hoe zij de verduurzaming van hun vastgoed effectief budgetneutraal kunnen versnellen!
  EMISSIERECHTEN.NL
  De emissiemarkt is volop in ontwikkeling. Emissierechten.nl praat partners bij over de laatste stand van zaken en over nieuwe projecten die vooruitlopen op de regelgeving. En last but not least over de mogelijkheden om duurzame business cases in sectoren als vastgoed, bouw en mobiliteit sneller rendabeler te maken op basis van verhandelbare emissierechten!

Meer informatie

Meer informatie over de ESCo formule van Strukton (inclusief contactpersonen) vind je in de factsheet ESCo (pdf). Of vul ondestaand contactformulier in dan nemen mijn collega’s Michel Heijnekamp en Jeroen Mieris contact met je op.

[contact-form-7]

Disclaimer: als consultant maatschappelijk verantwoord ondernemen hou ik mij binnen Strukton onder andere bezig met het promoten van duurzame oplossingen van Strukton.

In een dag dooi is het buiten alweer groen. Alleen witte randen sneeuw herinneren aan een winterse week. Eergisteren wandelde ik nog over het bevroren Wad boven de Noordpolder. De laatste drie letters eraf en een o voor de l en je hebt waar je je kon wanen. Zover was ik nog nooit de Waddenzee opgelopen. In alle richtingen eindeloze, ijzige verte. Door het kruiende ijs in het noorden was er geen uitzicht op Schiermonnikoog, op Rottum of op Borkum. Toch kan het niet ver meer zijn geweest. Vlak voordat ik om wilde keren om terug naar de haven van Noordpolderzijl te wandelen ontving ik een sms’je met de prijzen voor mobiel bellen in Duitsland. Meestal is dat toch een teken dat je de grens over bent. Erik de Graaf

Op 12 december 2011 werden Arno Uijlenhoet en Heleen Weening gepresenteerd als de kandidaten voor het voorzitterschap van GroenLinks landelijk.

Om campagne te voeren heb je mensen nodig die je helpen bij het uitdelen van flyers, feedback geven op je verhaal, helpen met social media, noem maar op. Aangezien ik ook al betrokken was geweest bij de Provinciale Statenverkiezingen campagne in Brabant, werd ik door Arno benaderd om hem te helpen bij zijn campagne.

In december waren er al enkele bijeenkomsten waar ze campagne hebben gevoerd voor hun kandidatuur, maar op 6 januari 2012 was de officieuze aftrap van hun landelijke campagnetour bij het galabal van Dwars in Utrecht.

In de U-Bar werden de beide kandidaten aan de tand gevoeld over hun standpunten. Zaken zoals het ‘aanpakken’ van de fractie met thema’s zoals Kunduz, het soort bestuurder, samenwerking met DWARS kwamen ter sprake.

Na de ‘aftrap’ in Utrecht ben ik nog aanwezig geweest bij een groot aantal andere bijeenkomsten. Een korte samenvatting:

• Nieuwjaarsborrel GroenLinks Tilburg op 8 februari 2012
   
• ALV GroenLinks Friesland in Leeuwarden op 14 januari 2012
   
• Nieuwjaarsbijeenkomst GroenLinks Leiden op 15 januari 2012
   
• Nieuwjaarsborrel GroenLinks Eindhoven op 22 januari 2012
  
• Seats2meet bijeenkomst met als thema ‘Passie’ in Utrecht op 24 januari 2012
   
• Bijeenkomst GroenLinks Groningen op 26 januari 2012
   
• Nieuwjaarsbijeenkomst GroenLinks ‘s-Hertogenbosch op 29 januari 2012
   
• ALV GroenLinks Rotterdam op 1 februari 2012
   
• Seats2meet bijeenkomst met als thema’s ‘Identiteit’ en ‘Droom’ in Utrecht op 7 februari 2012
   

Kortom, het was voor mij al een hele onderneming om al die afdelingen af te gaan, laat staan voor de kandidaat-voorzitters!

Door het bezoeken van diverse afdelingen krijg je een bepaalde indruk wat er zoal leeft bij de afdelingen. Hierbij een opsomming zoals ik ze ervaren heb:

• Kunduz is een hekel punt, een punt wat nog lang niet uitgepraat is.
• Afdelingen voelen dat er geen binding is tussen de Tweede Kamer fractie en wat er speelt in de afdelingen.
• De rol van de partijvoorzitter blijkt in veel gevallen niet geheel duidelijk. Wat is zijn rol in de organisatie, is het een politieke functie of puur bestuurlijk en kan de voorzitter toch politieke standpunten innemen of juist niet.

Hopelijk is met het congres van gisteren het eerste punt zo goed als uitgesproken! De andere punten lijken me een taak voor de nieuwe voorzitter. Want daar is nog veel te winnen, qua binding ‘Den Haag’ en de afdelingen. Maar ook wat de rol van de voorzitter nu precies is in de organisatie.

Het hoogtepunt van de campagnetour was natuurlijk gisteren tijdens het congres. Want hoe gaat de energie die in de campagne gestoken is zich vertalen naar het aantal stemmen.

‘s Morgens moest er natuurlijk nog geflyerd worden! Arno had er voor gekozen om een duurzame flyer te maken, namelijk een van groeipapier.

‘

Als eerste stond het ronde tafel gesprek op het programma, waarbij de kandidaten aan de tand gevoeld zou worden.

Vragen over Kunduz, waarom eerst lijsttrekker Newropeans en nog veel meer zaken kwamen ter sprake.

 

Na het ronde tafel gesprek was het ‘s middags tijdens de lunch tijd om de kandidaten persoonlijk aan de tand te voelen. Tijdens een heuse speeddate kon je de kandidaten persoonlijk nog je laatste vragen stellen om je definitieve keuze te maken.

‘s Middags net voor de stemmingen kregen beide kandidaten nog 2 minuten de tijd om zich te presenteren.

Waar Arno koos voor puur een inhoudelijk verhaal ‘veilig’ achter de katheder, koos Heleen voor een verhaal waarbij ze het publiek betrok met lichten in de zaal en daarbij een inhoudelijk verhaal.

Aan het applaus was al min of meer duidelijk wat de uitslag zou gaan worden van de stemming.

Na het stemmen was het even wachten op de uitslag, waarbij Heleen verkozen is tot voorzitter van GroenLinks landelijk met 649 stemmen. Arno kreeg 243 stemmen en 53 personen stemden blanco.

Het is dan wel even flink balen dat de inzet van Arno, mij en nog vele andere personen van zijn campagneteam niet tot het gewenste resultaat hebben mogen leiden.

In de afgelopen maanden heb ik gemerkt dat Heleen nog zoekende was welke kant ze op moest gaan met haar verhaal. Zo koos ze bij DWARS op 6 januari nog voor D’66, maar gedurende haar campagne merkte ze waarschijnlijk dat dit niet positief zou uitpakken om dit vast te houden. Daarom werd haar keuze in de weken daarop ‘GroenLinks’ in plaats van ‘D’66’.

De felheid waarmee ze de fractie zou aanspreken op thema’s zoals Kunduz lijkt ze ook steviger te hebben gemaakt in haar toezeggingen bij de diverse afdelingen. Daar waar Arno al vanaf het begin deze felheid liet blijken.

Dus grote kans dat ze zaken waar Arno al een idee bij had over heeft genomen of gaat overnemen.

Daarnaast had Jolande Sap het gisteren in haar speech op het congres over het jaar van de doorbraak, een thema waarvoor Arno zich sterk heeft gemaakt de afgelopen maanden.

Dus ondanks dat Arno geen voorzitter is geworden, heeft hij toch mooie zaken indirect al kunnen regelen in de partij!

Natuurlijk wens ik Heleen Weening veel succes toe in haar nieuwe functie als voorzitter en Matthijs Nieuwenhuis met zijn nieuwe functie als bestuurslid Publiciteit en Campagnes!

“Toen ik nog was, zeid men van mij,
Geen sterker mensch ziet men als gij,
’t Was waarlijk soo maar merkt dat god,
Mij deed ontmoeten tot mijn lot,
Daar ‘k ’s morgens van mijn vrouw en kind,
Hoe sterk geliefd en teer bemind,
Mijn afscheid nam op schaatsen reed,
Na Gruno’s stad, daar nu nieuw leed.
Mij nu weer trof doordien een breuk
Mij jaaren lank veel smart en kreuk
Heeft angebracht, vermeesterd mij,
In deeze stand waarom ik vrij,
Bij een breukmeester mij begaf,
Maar juist die man had op de pas,
Geen baat, zoodat ik doe
Mij dus beried om naar huis toe
Op schaatsen weer te rijden wou.
In zulk een stand is waare rouw
Die hyr op viel, ik kwam zoo thuis
Doornat gesweet van pijn en kruis
Bij mijn geliefde vrouw en kroost.
Direkt na ’t bed, ‘k was afgeslooft.
Terstond gehaald twee ars om raad
Vlijt angewend, maar ’t was te laad.
Want ziet, geen kruid voor mij zij kenden
Moest ik den derden dag ten enden
Mijn leeftijd zijn, dus ben ik net
Ten tijnde dag in ’t graf gezet.
Vanwaar ik weer verijsen zal
Vaarwel geliefde, looft God al.”

En nu maar wachten op het "verijsen", wat me wel toepasselijk lijkt voor een schaatser.

Erik de Graaf

Deze week was het weer eens raak m.b.t. Kunduz… Jazeker, raak. Raak omdat de kwestie mijn partij blijft opbreken. Ik ben het er niet helemaal mee eens dat het zich toespitst op Kunduz. Het heeft naar mijn idee veel meer te maken met de interne partij-democoratie. En dat de discussie Kunduz daar aan wordt opgehangen, nou ja, prima. Maar het gaat om dat andere. Het neemt niet weg dat Kunduz voor wat mij betreft einde oefening is. Dat was het überhaupt al voordat het begonnen was. Slechts een dwaling op het congres in 2011 maakte het dat het anders liep. Beslissingen worden nu eenmaal op een congres genomen, dus daar moet ik me bij neerleggen, al vind ik het een draak van een instrument. Maar als we dan kaders vaststellen moeten die ook gerespecteerd worden. En daar heb ik m.b.t Kunduz maar bar weinig van gemerkt. En met met mij velen in de provincie Groningen, en dat is het standpunt wat ik in Nieuwsuur verwoordde… In dit geval een makkelijke, zowel mijn standpunt als dat wat vooral ook in de provincie te beluisteren valt. Natuurlijk, er zijn nuances. Wanneer niet bij GroenLinks. De partij bestaat soms alleen nog maar dankzij nuances… En dan denk ik, hou toch eens op, kappen met die nuances, het is gewoon zoals het is: niet goed! En durf dat dan ook te constateren en durf dan teruguit te gaan. Kunduz is er zo een. We kunnen het er heel genuanceerd over gaan hebben, maar hoe zinvol is dat? Niet dus. Kunduz is een brug te ver gebleken. En wat betreft Jolande Sap? Ik vind het een kei van een vrouw. Zij verdient respect. Ik geef het je te doen, de positie van Femke Halsema overnemen. Jolande heeft dat buitengewoon goed gedaan. Twee missers: de stekker er uit, en Kunduz. Mij werd afgelopen woensdag een podium geboden, een TV interview voor Nieuwsuur, en ik heb daar dankbaar gebruik van gemaakt. Maar wel met de intentie verder te gaan. Verder met Jolande Sap en onze zo waardevolleTweedekamerfractie. Niet destructief maar constructief. En zoals het liedje is, “It takes two to Tango”. Ik hoop dat de Tweedekamerfractie die Tango aangaat met haar achterban. Want daar gaat het om. Politiek draait om mensen, en nergens andersom. En voor Jolande… Zet 'm op! Zaterdag is het congres, ik kom zeker even langs.

In De Machinist, een trefpunt van creatief Rotterdam, stelden niet alleen Heleen en ik ons aan de GroenLinks afdeling Rotterdam voor, maar ook de kandidaten bestuurslid publiciteit en campagnes, Nienke Homan en Matthijs Nieuwenhuis. Het was een gesprek waarbij de leden wilden weten hoe wij als kandidaten aankijken tegen GroenLinks Rotterdam, maar bovenal tegen onze rollen als voorzitter en campagnebestuurslid.

In Rotterdam is GroenLinks relatief klein in vergelijking met andere grote steden, zoals Amsterdam, Nijmegen en Groningen. Het gevoel bestaat dat er daardoor niet zo naar Rotterdam gekeken wordt. Wat mij betreft ten onrechte. Juist de leefbaarheidsdiscussie die in Rotterdam sterk is, maar ook de positie van de haven in onze economie, zijn belangrijke aanknopingspunten voor GroenLinks om verschil te laten zien. Leefbaarheid is een thema dat de kern raakt van ons verhaal. Het gaat over het verbinden van mensen met verschillende achtergronden, met het versterken van sociale samenhang in wijken en buurten door gebruik te maken van de kracht van mensen. Door rood en groen aan elkaar te verbinden, bijvoorbeeld door het samen met wijkbewoners vergroenen van schoolpleinen en schoonhouden van speelplaatsen. De haven draait voor een belangrijk deel op de fossiele economie. Hier wordt het de kunst om als GroenLinks met de belangrijke spelers in de haven te kijken hoe toch duurzaamheidsslagen te maken zijn. Door afvalstromen te sluiten, meer hernieuwbare energie in te zetten e.d. Ga het gesprek aan.

Als voorzitter wil ik er voor zorgen dat GroenLinks als partij, als vereniging, als beweging beter in positie komt. Dat betekent
in de eerste plaats dat de eventuele onduidelijkheid die er bestaat over de strategische koers van de partij wordt weggenomen. Ik wil vasthouden aan onze hervormingsgezinde koers om zo onze economie te verduurzamen en onze sociale zekerheid rechtvaardig te houden en tegelijkertijd toekomstbestendig te maken. De partijraad zie ik als belangrijkste klankbord om onze koers te toetsen aan veranderend omstandigheden en aan beelden en overtuigingen die leven binnen onze partij. Met de fractie en in het strategisch beraad wil ik onze koers bevestigen. Bij thema’s die raken aan onze koers, onze waarden of identiteit moet er ruimte zijn voor debat en overleg binnen onze vereniging. De fractie heeft de verantwoordelijkheid om tijdig deze thema’s aan te kaarten binnen de partij. In zijn algemeenheid zal ik waar nodig het debat over cruciale thema’s stimuleren en faciliteren. Debat en overleg vind ik uitingen van kracht.

Groningen. De stad die mij doet denken aan de Louwersloop. Ik deed ooit eens mee aan deze estafetteloop en kwam meer dood dan levend over de finish, als voorlaatste… De ontmoeting met onze GroenLinks afdeling Groningen-stad was in die zin een verademing! De betrokkenheid bij de partij en enkele inhoudelijke thema’s was er niet minder om. Het thema Kunduz leeft ook in Groningen zeer. In dat verband heb ik geprobeerd het belang van een heldere procedure en een diepgaand debat, voorafgaand aan besluitvorming door de fractie, te onderstrepen. Mijn lijn: Eerst debatteren over zaken die raken aan onze identiteit en waarden, dan pas besluiten nemen.

Om de partij als beweging te versterken wil ik de afdelingen ondersteunen met het aangaan van verbindingen met burgers, bedrijven en instellingen. In praktische zin middels ondersteunend materiaal, maar ook door het ondersteunen van kennisdeling. Succesvolle ervaringen met netwerkbijeenkomsten, acties en campagnes kunnen sneller worden gedeeld via bijvoorbeeld sociale media. Verder wil ik aan de hand van enkele centrale thema’s, zoals de Eurocrisis, de arbeidsmarkt, de zorg en maatschappelijk verantwoord ondernemen, de discussie in de partij stimuleren en acties coördineren. Zo worden we beter zichtbaar als beweging die staat voor een duurzame, rechtvaardige en innovatieve toekomst!

Eerder deze week schreef ik over de bezetting van een boortoren van de Nederlandse Aardolie Maatschappij, de NAM, op 25 januari 1977. De sensationele actie, die veel publiciteit kreeg, wordt beschreven in een hoofdstuk van de roman Torenval van Jan Folkerts. Vijfendertig jaar geleden was Folkerts de journalist van de Nieuwe Revu, die als een van de vijf actievoerders een dag in de 34 meter hoge boortoren zat. Gisteren was hij opnieuw in Warffum om in de bibliotheek uit zijn debuutroman voor te lezen.

Atoomtegenstanders vermoedden in 1977 dat de NAM vanuit een proefboorlocatie in Warffum onderzoek deed naar opslagmogelijkheden voor radioactief afval in de zoutkoepels onder Pieterburen, een kilometer of acht westwaarts. Vijf actievoerders klommen met proviand voor een dagenlang verblijf in de 34 meter hoge boortoren, tot stomme verbazing van de NAM-werknemers en de plaatselijke autoriteiten. In het Provinciehuis in Groningen werd een crisiscentrum opgericht onder leiding van Commissaris van de Koningin Toxopeus. “Voor vijf mensen met vreedzame bedoelingen in een boortoren tuigen ze de boel wel heel erg op”, schamperden de actievoerders in de roman.

Afgelopen zondag schreef ik al dat het mij niet altijd duidelijk was waar de roman op waargebeurde feiten berustte en waar de fictie begon. Een volgens de roman gebeurd ongeluk met grote gevolgen kon niet in overeenstemming met de werkelijkheid zijn, want dan lag dat nog veel verser in de collectieve Warffumer herinnering.

Wie zou ik kunnen vragen om de regionale versie te horen? Ik besloot oud-burgemeester Ayolt Kloosterboer van Warffum te bellen. De inmiddels 96 jaar oud-bestuurder herinnerde zich de actie nog als de dag van gisteren. Zo vaak was er tenslotte niet zoiets aan de hand in het 2500 inwoners tellende dorp. Hij vertelde me over de risico’s, die de actievoerders hadden gelopen. Ze wisten bijvoorbeeld niet dat de NAM elk moment op twee kilometer oer het aardoppervlak het gas kon bereiken, vertelde Kloosterboer. "Als het boorgat dan niet op tijd zou worden toegedekt bestond er een gevaar op een zogenaamde blow out, waarbij gas aan het aardoppervlak komt”, aldus Kloosterboer. Dat was de reden dat het crisisteam de actie zo snel mogelijk wilde beëindigen. Of de arbeiders van de NAM zich van dat gevaar bewust waren valt te betwijfelen als je op oude filmpjes ziet hoe ze naast het boorgat staan te roken.

In Groningen werd enkele uren na het begin van de actie besloten om de bezetters met een brandspuit uit de boortoren te jagen. Kloosterboer weigerde dat bevel op te volgen. Hij wist dat dat met de kou en de snijdende wind op een smalle, 34 meter hoge toren te gevaarlijk was. Ter plekke werd op zijn initiatief een hoogwerker in elkaar gelast, waarmee de bezetters in de loop van de avond naar beneden werden gehaald. Toen Kloosterboer ’s avonds bij het crisiscentrum in Groningen verscheen begroette Commissaris van de Koning Toxopeus hem met de woorden “daar is de man die mijn bevel niet heeft opgevolgd”. Kloosterboer antwoordde dat het wél goed was afgelopen, waarop Toxopeus hem feliciteerde en zei dat hij het goed had gedaan.

De boortorenbezetters werden de volgende ochtend vrijgelaten. Dezelfde dag bereikte de NAM het gas onder Warffum. Volgens Kloosterboer had het slecht kunnen aflopen als dat tijdens de bezetting was gebeurd. De actievoerders waren zich daarvan niet bewust. In de roman komt het niet aan de orde.

Erik de Graaf

Vrijdag togen we vanuit Eindhoven naar Amersfoort voor de klankbordgroep van het LPB. Het is elke keer were prettig om de kolopers in het wijkgerichte werken uit Nederland bij elkaar te hebben. In die klankbordgroep zitten de wijkwerkers uit onder meer Leeuwarden, Den Helder, Groningen, Heerhugowaard, Haarlemmermeer (waar in november de locatiedagen worden georganiseerd), Amersfoort, [...]

Waarom zou ik me als inwoner van de gemeente Leek druk maken om een verhaal over grondaankopen in Apeldoorn? Eerst even in het kort het verhaal: Sinds het jaar 2000 heeft Apeldoorn te ambitieus grondaankopen gedaan en dreigt daardoor een scheur in de broek te krijgen die kan oplopen tot 200 miljoen €. Niet geheel onbelangrijk detail daarbij is dat de uitkomst van een raadsonderzoek is dat het college de raad onjuist, onvolledig en te laat heeft geïnformeerd, een politieke doodzonde, en dat de grondaankopen tegen ieder advies vanuit de ambtenaren zou zijn gedaan. De raad van Apeldoorn moet in februari het rapport bespreken en pas dan zullen er conclusies worden getrokken.

Tot zover het verhaal. Dat rapport kwam deze week uit hetgeen aanleiding vormde voor Radio 1 om deskundigen aan het woord te laten. En een van die deskundigen was de burgemeester van Deventer de heer Andries Heidema in zijn hoedanigheid van voorzitter van de VNG Commissie Ruimte en Wonen. Presentatrice Lara Rense voelde hem stevig aan de tand over hoe dit verlies heeft kunnen ontstaan en wat daar nou de oorzaak van was en, aangezien vele Nederlandse gemeenten met een soortgelijk probleem kampen, of er parallellen zijn met Apeldoorn. Met stijgende verbazing heb ik zijn verhaal aan zitten horen. De schuld lag volledig en alleen bij de crisis. En dat is op z'n zachts gezegd knap. Van die crisis zegt menig econoom en financieel expert in een verklaring hoe het de wereld toch zo heeft kunnen verrassen dat ze die "niet hebben zien aankomen".

Natuurlijk is het handigst om de schuld bij de crisis te leggen, dat is immers een ongrijpbaar begrip geworden. Iedereen orakelt daar inmiddels zo hardnekkig over dat het haast een soort indoctrinatie genoemd kan worden. Weet je niet waar iets door veroorzaakt is of wil je het niet benoemen als dat het is, geef de schuld maar aan de crisis, dan gelooft iedereen het. "Tja, de crisis he, wat kun je daar nou aan doen" zo moet de burger maar geloven. Ik snap die lui van de occupy-beweging wel, al wordt daar door menig bestuurder wat lachend tegenaan gekeken. Ja, voor de Bühne trekken we wel een blik begrip los, maar verder doen we er niets mee.

Of er parallellen zijn met problemen bij andere gemeenten? Dat weet ik niet. Wel weet ik dat vele Groninger gemeenten met financiële problemen kampen die veroorzaakt zijn door grondaankopen, min of meer opgelegd vanuit de Regiovisie Groningen-Assen. Een ambitieus programma waarvan de kar indertijd getrokken werd door de gedeputeerde Marc Calon en Henk Bleker. Een TE ambitieus programma. En dat was een aantal jaren geleden al bekend maar volstrekt genegeerd door bestuurders en gemeenteraden (let wel, dit gaat over gemeenten in Groningen, niet over de gemeente Apeldoorn). Niets crisis, hoe graag men dat ook wil laten geloven. De crisis heeft het reeds ontstane probleem wel verder versterkt. Maar was men indertijd realistisch met het voorliggend cijfermateriaal omgegaan dan had er nooit een vertaling kunnen plaatsvinden naar grootschalige grondaankopen. De ambitie van bestuurders in plaats van gezond verstand.

De schuldpositie van Leek is voor een groot deel te danken aan grondaankopen. En misschien in verhouding wel een net zo'n groot probleem als dat in Apeldoorn hetgeen met groot gemak het financieel bankroet  voor Leek in zich kan hebben. Met dank aan de Regiovisie? Nee, met dank aan de bestuurders die zo lijdzaam aan het handje van Marc Calon mee liepen.

Een belangrijke taak voor een politicus is er zijn. Je moet natuurlijk aanwezig zijn bij de vergaderingen van het orgaan waarin je gekozen bent. Daarnaast moet je acte de présence geven bij je achterban, in de media en bij allerlei organisaties die van belang zijn voor je partij of politieke standpunten.
Soms lijkt het wel of deze aanwezigheid belangrijker is dan het inhoudelijke politieke werk dat je doet. Zo worden politici in de media regelmatig afgerekend op het aantal vergaderingen dat ze hebben gemist, en veel minder op de kwaliteit en effectiviteit van hun daadwerkelijke inbreng.
De roep om aanwezigheid levert voor politici regelmatig dilemma's op. Natuurlijk ben je er bij stemmingen, en bij de vergaderingen die er toe doen. Uitnodigingen om aanwezigheid elders moeten echter wedijveren met het lezen van stukken, het nadenken over en formuleren van vragen, visie en standpunten, het overleggen met mensen die input kunnen geven, en het beroep dat op je wordt gedaan door familie en vrienden, en - voor parttime politici als raadsleden en Eerste Kamerleden- je andere werk.
De kunst is om daar te zijn waar het er toe doet, en er ook te zijn zonder dat je fysiek aanwezig bent.

Waar het er toe doet is voor mij vooral daar waar het politiek strategisch van belang is om een goed netwerk te onderhouden, en bij je achterban; de mensen die je hebben gekozen. Om die reden zal ik blijven proberen om naast de grote landelijke GroenLinks bijeenkomsten regelmatig bijeenkomsten van mijn afdeling, het FemNet en de provincies Groningen en Friesland (waarvoor ik vanuit de EK-fractie contactpersoon ben) te bezoeken. Op dit moment lukt dat goed: vorige week was ik bij de nieuwjaarsbijeenkomst van GrienLinks (Friesland), vanmiddag bij de borrel van Amsterdam-West en morgen bij het quota-debat van FemNet en Dwars.
Verder ga ik wel naar een lezing van de Raad voor de Rechtspraak; maar niet naar een diner van de Goede Doelen loterij. Af en toe naar debatten van maatschappelijke organisaties of studentenverenigingen, maar lang niet zo vaak als ik word uitgenodigd. Er moeten immers ook stukken gelezen en inbrengen geschreven worden.

Er zijn is echter meer dan fysieke aanwezigheid. Er zijn is ook: aandacht hebben en benaderbaar zijn. Dat probeer ik zoveel mogelijk te doen en te zijn. Niet door iedere e-mail van iedere ontevreden burger te beantwoorden; wel door in te gaan op meer politieke vragen en suggesties op de onderwerpen die in mijn portefeuille zitten.

Beschikbare tijd zal altijd een belemmering blijven, maar ik probeer er te zijn. Ik ben in ieder geval hier: mdeboer@groenlinks.nl en op twitter: @margreetdeboer. Voor al uw uitnodigingen, vragen en suggesties, die ik in ieder geval zal lezen, en waar ik mogelijk op in zal gaan.

Op 11 februari zal er tijdens het congres van GroenLinks een nieuwe voorzitter gekozen worden.  De leden kunnen kiezen uit twee kandidaten. Namelijk Arno Uijlenhoet en Heleen Weening.

Na een periode van ongeveer 6 jaar gaat Henk Nijhof de leiding overdragen aan een van de twee kandidaten.

Door mijn ervaring als lid van het permanent promotieteam van GroenLinks landelijk en de campagne van GroenLinks Brabant tijdens de Provinciale Statenverkiezingen ben ik door Arno Uijlenhoet gevraagd om mee te helpen in zijn 'campagneteam'.

De websites van beide kandidaten had ik al bekeken en ik ben dan ook blij dat ik de kandidaat die mijn voorkeur heeft kan helpen met zijn campagne.

Waarom Arno mijn voorkeur geniet, omdat hij geen keuze maakt tussen D'66 of de SP, maar gebruik wil maken van alle progressieve krachten. Hij lijkt ook steviger op te kunnen treden bij zaken zoals Kunduz, waarbij de fractie de leden 'vergat' te informeren en te peilen.  Maar ook meer wil inzetten op de kracht van de partij zelf, waarbij andere partijen afhankelijk worden van ons, in plaats van dat GroenLinks afhankelijk wordt van andere partijen.

Zo wil hij alsnog een bijeenkomst beleggen voordat er een besluit genomen gaat worden over een eventuele uitbreiding van de civiele politiemissie in Kunduz. Want de leden zijn de besluitvorming over Kunduz nog steeds niet te boven.

Maar Arno wil ook meer de groene kant van GroenLinks weer meer naar voren brengen, iets wat redelijk op de achtergrond is geraakt door de sociale kant van GroenLinks.

De start van de campagne was min of meer bij het driekoningen gala van DWARS in Utrecht. In de U-bar op de Oudegracht, werden Arno en Heleen aan de tand gevoeld door Jojanneke Vanderveen, voorzitter DWARS. Helaas bleek de geluidsinstallatie niet van goede kwaliteit te zijn en moesten de kandidaten op de bar gaan zitten om de microfoon te kunnen gebruiken. Na het algemene gedeelte kregen de kandidaten ook de kans om de DWARS leden persoonlijk aan te spreken. De DWARS leden maakten hier veelvuldig gebruik van en diverse vragen en stellingen kwamen voorbij.

Na de 'start' van de campagne werden ook de nieuwjaarsborrels van diverse lokale GroenLinks afdelingen bezocht. Zo zijn we ook op bezoek geweest bij de nieuwjaarsborrel van GroenLinks Tilburg.

Na een korte speech van de wethouder en fractievoorzitter, konden de aanwezige GroenLinks leden de voorzitterskandidaten persoonlijk benaderen.

 

Maar ook tijdens algemene ledenvergaderingen kregen de voorzitterskandidaten de kans om zich te presenteren aan de GroenLinks leden.

Zo hebben we een alv bezocht in Leeuwarden waar natuurlijk ook de vraag kwam, hoe in de toekomst om te gaan met Kunduz. Iets wat bij elke afdeling ter sprake komt, een punt waar de GroenLinks leden nog steeds mee bezig zijn.

Maar ook de keuze, primair inzetten op regeren, of uitgaan van onze eigen idealen en dan mogelijk regeren als het uitkomt.

 

Het is leuk om te zien dat er telkens zoveel mensen komen opdagen, ondanks dat de verwachtingen van de afdelingen zelf, stukken lager zijn.

De leukste bijeenkomst tot nu toe, vind ik de bijeenkomst in Leiden. Daar was voorafgaand aan het programma een nieuwe ledenbijeenkomst en aansluitend een interactief gedeelte met de kandidaat-voorzitters.

Ze kregen eerst de kans om zich voor te stellen, waarna er stellingen kwamen. De aanwezige leden konden dan kiezen uit voor of tegen.

"Een partij van en door leden met lange termijn visie" of een "partij voor en door kiezers met korte termijn visie, inspelen op de waan van de dag". Het merendeel gaf aan voorstander te zijn van de eerste stelling, ongeveer 5 personen gaf toch aan meer te zien in een kiezerspartij, aangezien die toch je winst leveren in de Tweede Kamer.

Maar ook stellingen zoals "Jolande Sap moet opstappen" kwamen voorbij. Hier bleken voorstanders voor te zijn, met als redenen dat ze gefaald zou hebben tijdens de besluitvorming van Kunduz en het 'gedoe' rondom Mariko Peters.

Telkens stonden Arno en Heleen aan dezelfde kant van de zaal bij de stellingen. Toen de stelling kwam "Groen of Links" gaf dat een verschil qua standpunten van de kandidaten. Waar Arno meteen Groen koos, koos Heleen voor het midden, aangezien ze Groen en Links bij elkaar vond horen en dus niet kon kiezen.

Het was een erg leuke bijeenkomst, waarbij alle leden betrokken werden en zo interactief hun mening kunnen geven.

De campagne gaat nog op volle toeren verder naar Eindhoven, Groningen, Utrecht, Rotterdam en als hoogtepunt natuurlijk 11 februari tijdens het congres in Utrecht!

Alle foto's van de bijeenkomsten kun je vinden op: Picasaweb

Wordt vervolgd!