Henning Mankell – Tea-Bag

Mankell schrijft Whodunits. Inspecteur Wallander is zijn belangrijkste held. Daarnaast schrijft hij dus ook nog ‘gewone’ fictie. Hij woont een deel van het jaar in Afrika, naast zijn geboorteland Zweden. In dit boek combineert hij die twee verschillende werelden met elkaar.

Dat levert een boeiend boek op. ‘Tea-Bag’ is een Afrikaanse vluchtelingen in Zweden. Een dichter wil een boek over haar schrijven. Maar de wereld van illegalen is niet simpel te doorgronden voor een buitenstaander. Sterker nog, de dichter wordt van de ene verbazing in de andere geslingerd, vlak voor zijn ogen gebeuren er allerlei dingen waarvan hij geen idee had dat het in Zweden kon.

Hij wil de meisjes helpen hun verhaal te vertellen. Hij geeft ze een cursus. Onvoorbereid, maar met goede bedoelingen. Maar zo maar ‘even’ vertellen hoe je moet schrijven, blijkt toch niet zo simpel als hij had gedacht. Ondertussen staat zijn leven op de kop, maar hij kan zijn energie en aandacht maar een keer inzettten.

Achterop wordt het boek aangeprezen als ‘satirische roman’. Ik weet niet of satire het genre is dat de lading dekt. Het is zeker een maatschappijkritisch boek. Dat kan ook haast niet anders. Iemand die in meerdere werelden overleeft, kan niet niet kritisch kijken naar wat er om hem heen gebeurt. Als je dan ook nog eens schrijver bent, zou het vreemd zijn dat je, met alle respect, simpele detectives blijft schrijven, terwijl datgene wat je daadwerkelijk bezig houdt buiten je verhalen houdt.

Tea-Bag is een fictief verhaal over een vluchtelinge, al heb ik de indruk dat het zo een waar gebeurd verhaal had kunnen zijn. Ik gok dat er elementen inzitten waarvan hij weet dat ze gebeurt zijn. Zelfs als dat niet zo is, dan nog is het gelukt om een prachtig verhaal te schrijven. Schrijnend. Aangrijpend. Misschien een beetje cynisch.

Citaat: “In Zweden werden ze met sokken, warme jassen en theezakjes opgesloten in een steenkoude jeugdherberg aan de koude, grijze zee die de grens vormde met alles wat eerder was geweest. Het was alsof ze al hun herinneringen kapot gescheurd hadden, alles wat ooit geweest was, en wat ze samen met de aan stukken gescheurde paspoorten hadden weggegooid.” (p.258)

Nummer: 12-011
Titel: Tea-Bag
Auteur: Henning Mankell
Taal: Nederlands (Orig.: Zweeds)
Jaar: 2003 (Orig.: 2001)
# Pagina’s: 347 (1679)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-445-0917-5

Meer:
Moordenaar zonder gezicht (mijn recensie)
Site Mankell
Pink Bullets (recensie)
Hotel Boekenlust (recensie)

Armistaud Maupin – Further tales of the city

Twee boeken van hem vond ik ooit in Saalbach, toen ik daar werkte. Anderhalf decennium geleden dus. De eerste las ik een paar jaar geleden. Ik was niet echt onder de indruk. De tweede had ik bij me op vakantie, afgelopen februari. Ik begon nog optimistisch. Waar ik dat optimisme vandaan haalde, geen idee. De eerste bladzijde kostte me moeite, de tweede werd het erger.

Op de derde bladzijde begon het tweede hoofdstuk. “Green-collar Gays, in Michael’s lexicon, included everyone who dealt with beautiful things in a manly, outdoorsy fashion: nurserymen, gardeners, forest rangers and some landscape architect. Florists, of cours, didn’t qualify.” Ik had het gehad. Ik heb het hoofdstuk nog uitgelezen, tot en met bladzijde dertien dus, maar ik trok het niet meer.

Dit is Gay-literature met de nadruk op de hoofdletter G. En met literatuur heeft het eigenlijk weinig te maken. Er zal vast een doelgroep voor zijn, zeker in San Francisco. Misschien daarbuiten ook wel, maar het ligt er allemaal zo dik bovenop, het is zo weinig subtiel, het stoot de buitenstaander volgens mij af. Mij in ieder geval wel.

Voor het eerst sinds heel veel jaren heb ik dus een boek niet uitgelezen. En niet uitgelezen is eigenlijk een understatement, want verder dan een handjevol bladzijden ben ik niet gekomen.

Citaat: “Ned held his own quite well. Blessed with a sexual aura that bordered on mysticism, he proceeded to win the heart of every man, woman and animal that crossed his path. It was not so much his beauty that captivated them but his innate and almost geldelijke gift for attentiveness. He listened to them in a town where no one ever listened at all.” (p.12)

Nummer: 12-010
Titel: Further tales of the city
Auteur: Armistead Maupin
Taal: Engels (US)
Jaar: 1982
# Pagina’s: 271, waarvan gelezen 13 (1332)
Categorie: Gay
ISBN: 0-552-99106-6

Meer:
Tales from the city
Official website
Wikipedia (Maupin)
Wikipedia (further tales)
Google books
IMDB (televisieserie)

Ik moest denken aan het nummer van Frank Boeijen. Niet iemand waar ik graag naar luister, maar het nummer Zwart Wit is volgens mij van toepassing. De reacties waren over het algemeen negatief. 342 hits als ik google. Wie worden er vanavond herdacht?

Mijn moeder vindt het simpel. De tien Duitsers in Vorden mogen van haar herdacht worden. De rechter bleek het een kwartier geleden niet met haar eens. Zij vindt het gedicht van Auke de Leeuw waar de ophef om ontstond goed. Maar zij vindt niet dat het voorgedragen hoort te worden. “Iemand die zelf gekozen heeft om fout te zijn, hoeft niet herdacht te worden”. Velen lijken haar standpunt te delen.

Volgens mij is het onderliggende probleem dat de mensheid graag dingen indeelt in goed en fout. Zwart of wit. Grijs bestaat niet. Je kunt niet een slecht mens zijn en toch iets goeds doen. Je kunt niet een heilige zijn met een slechte eigenschap.

Helaas zit de werkelijkheid meestal iets gecompliceerder in elkaar. Wie is de agressor in het Midden Oosten? Was Che Guevara een held of een oorlogscrimineel? Was de hulp van Stalin in de Tweede Wereldoorlog genoeg om zijn misdaden in de Sovjet Unie te verbloemen? Was Reagan de man die de koude oorlog beëindigde of het begin van het extreme kapitalisme dat de huidige wereldwijde economische crisis heeft veroorzaakt?

Het antwoord op al deze vragen is niet eensluidend. Het ligt er net aan aan wie je de vraag stelt. Zo zit het helaas ook met oorlog. Hitler was een dierenliefhebber. Als hij liefhebber van joden was geweest en honden had vergast dan was hij nu slechts een voetnoot in de geschiedenis geweest.

Ik vind het gedicht van Auke de Leeuw goed. Erg knap dat een vijftienjarige dit kan bedenken. De dodenherdenking vanavond geldt voor vele slachtoffers van diverse oorlogen. Je zou de oudoom van Auke ook slachtoffer kunnen noemen: slachtoffer van een slechte keuze. Weliswaar zijn eigen, maar wie kan zeggen dat hij altijd goede keuzes heeft gemaakt in zijn leven? Wie heeft er geen enkel opportunisme in zich en is altijd zuiver geweest? Zijn we niet allemaal een soort van grijs?

Het is inmiddels een half jaar geleden sinds de laatste Heldenschets op deze site. Ineke van Gent, Jan Pronk, Andrée van Es, Jan Schaefer en Hans van Mierlo passeerden op het toneel van de heroïek al eerder de revue. Met de ontwikkelingen van de voorbije week is er een nieuw links-progressief politicus definitief toegetreden tot het heldendom.

In 1963 zag zij het eerste levenslicht in het Limburgse Venlo. Na daar het gymnasium te hebben afgerond, vertrok ze begin jaren ’80 naar de Katholieke Universiteit Tilburg om economie te studeren. Toen ze in september 2008 namens GroenLinks in de Tweede Kamer kwam, bleek deze studie goed van pas te komen. Al snel bleek ze een voortreffelijk woordvoerder Financiën te zijn voor de GroenLinks-fractie. Sindsdien kwam haar politieke carrière, ondanks de nodige hobbels, in een stroomversnelling terecht. Politiek talent van het jaar 2009 en de opvolger van Femke Halsema in 2010 als leider van GroenLinks: in twee jaar tijd ontwikkelde zij zich tot het gezicht van haar partij. Maar het kan nog beter. Deze week overtrof ze alle verwachtingen door de spil te zijn achter het Lenteakkoord, dat vanuit de Tweede Kamer de Rijksbegroting voor 2013 heeft opgesteld. We kunnen er niet omheen, de held van deze week is: Jolande Sap.

Alhoewel Jolande Sap pas de laatste jaren in de groene en rode spotlights staat, is ze al bijna twintig jaar actief voor GroenLinks. Nadat ze in 1993 lid was geworden van de toen tamelijk nieuwe partij, nam ze direct zitting in de werkgroep die de doorrekening verzorgde van het GroenLinks verkiezingsprogramma 1995-1998. Met haar achtergrond als econome niet geheel verwonderlijk. Ook binnen haar vakgebied waren er makkelijk GroenLinkse kenmerken aan Sap te ontdekken. Zo publiceerde ze in 1998 het boek Out of the Margin – Feminist Perspectives on Economics. Een feministische econome; zo iemand kon GroenLinks goed gebruiken.

Niet voor niets werd Jolande Sap dan ook in 2006 uitgenodigd mee te schrijven aan het verkiezingsprogramma van GroenLinks. Daarnaast gunde het partijcongres haar een mooie plaats op de kieslijst. Sap kreeg plek 8 toebedeeld, een verkiesbare plek gezien de toenmalige zetelverdeling in de Tweede Kamer. GroenLinks bezat namelijk precies 8 zetels. Onder invloed van de linkse titanenstrijd tussen de SP en de PvdA zakte GroenLinks echter naar 7 zetels, waardoor Sap net buiten de boot viel.

In 2008 was het dan toch zover. Op 2 september werd Jolande geïnstalleerd als de tijdelijk vervanger van Mariko Peters. Een dag later nam de politieke loopbaan van de econome opnieuw een wending. Wijnand Duyvendak, de groene woordvoerder van de fractie, kondigde zijn onmiddellijke vertrek uit de Kamer aan door toedoen van de rel om zijn nieuwe boek. Na één dag werd Sap daardoor definitief lid van de Tweede Kamer. En sindsdien ging het hard. Amper twee jaar later, in december 2010, werd Jolande door de GroenLinks-fractie unaniem verkozen tot de nieuwe fractievoorzitter, als opvolger van Femke Halsema.

Sap kreeg het niet makkelijk in haar eerste maanden als partijleider van GroenLinks. Begin 2011 leidde ze haar fractie naar het steunen van de politietrainingsmissie in het Afghaanse Kunduz. Waar het Kabinet-Rutte hierdoor een Kamermeerderheid achter zich kreeg, vormde zich achter Jolande Sap een sterk verdeelde partij. Veel GroenLinksers waren het hardgrondig oneens met de steun voor de missie, wat de inwijding bleek van het roerige jaar 2011. Bovenop de rumoer omtrent Kunduz kwamen namelijk de affaire-Peters en het stekkerdoosincident. GroenLinks zakte steeds verder we in de peilingen, tot de nog tot onlangs bedenkelijke vijf zetels.

Deze week, een paar dagen na het klappen van de Catshuisonderhandelingen, greep Jolande Sap echter haar ultieme kans.  Waar de VVD, het CDA en de PVV zeven weken de tijd nodig hadden om tot een mislukt begrotingsoverleg te komen, wist Sap binnen twee dagen de Kamerfracties van de ChristenUnie, D66, CDA en VVD te begeleiden naar een stabiele begroting voor 2013. Een broodnodige begroting in tijden van diepe economische crisis. En een sociale en groene begroting: de bezuinigingen op het passend onderwijs, ontwikkelingssamenwerking en het PGB werden teruggedraaid, terwijl er eindelijk is begonnen met de te lang uitgestelde hervormingen op onder meer de woningmarkt. De hypotheekrenteaftrek lijkt nu toch echt zijn langste tijd te hebben gehad. Met de verhoging van de belastingen op milieuvervuilende activiteiten en het afschaffen van subsidies aan grootverbruikers van fossiele grondstoffen daarbij opgeteld, heeft GroenLinks de leiding genomen over het bereiken van een voor haarzelf en het land uitstekende Rijksbegroting.

Jolande Sap. Op het juiste moment heeft ze weten te pieken. Ze heeft laten zien dat GroenLinks een uitstekende partij is om verantwoordelijkheid te dragen, die tegelijkertijd haar sociale en groene idealen verwezenlijkt. Daarmee heeft ze zich definitief bewezen als de onbetwiste partijleider van GroenLinks voor dit moment. Een partijleider die GroenLinks naar een mooie verkiezingsuitslag zal leiden op 12 september. Jolande Sap: een held!

Als toegift, een visueel profiel van Jolande Sap!

"dag meneer. wil u meewerken aan een onderzoek van het inisterie van Veiligheid en Justitie?" In het begin is het grappig, zon dom meisje die geen idee heeft wat voor vargenz e van haar scherm voorleest. maar bij vraag 10 lag ik in een deuk. Wat een bizar onderzoek. "kunt u, op een schaal van 1-10, zeggen wat u van coffeeshops vindt." WTF? wat is dat voor vraag? Al in jaar 1 van mijn studie had ik nooit een voldoende gekregen voor een onderzoeksopzet met zon vraag. Maar dan wordt het eng. Elke dag spuwen Opstelten en Teeven een partij persberichten naar De Telegraaf met kloeke taal. Heb ik nou meegedaan aan een suggestief onderzoekje dat hen weer de held van veiligheid moet maken, met meer onzin beleid gebaseerd op onzin onderzoek? heb ik er nu aan meegwerkt dat de te tevreden roker (geen onruststoker) verder wordt gecriminaliseerd, en de politie daar mee bezig blijft ipv het vangen van echte boeven? Als betrokken burger toch maart een vraagje gesteld aan Ivo. benieuwd naar het antwoord.... Continue reading

Theseus is een held uit de Griekse mythologie. Je kunt hem vergelijken met de moderne superhelden als Superman. Zijn bekendste daad was het doden van de Minotaurus. Koning Minos van Kreta dreigde met oorlog met Athene. Deze kon alleen voorkomen worden als er om de zeven jaar veertien jongeren, zeven jongens en zeven meisjes, liet overvaren als voedsel voor de Minotaurus. Theseus was een van deze jongeren. Zijn doel was de Minotaurus te doden en de andere jongeren te redden. Hij werd op Kreta verliefd op de koningsdochter Ariadne. Zij gaf de draad van Ariadne en een zwaard. Theseus dood de Minotaurus en weet te ontsnappen uit het labyrint.
De naam van Theseus is ook verbonden aan een paradox uit de filosofie. Deze paradox heeft betrekking op de vraag of een object hetzelfde blijft als je alle onderdelen waar dit object uit bestaat vervangt door andere onderdelen. De paradox komen we tegen bij Plutarchus die hem in de eerst eeuw na christus heeft opgetekend. Hij vroeg zich of of een schip waarbij alle houten onderdelen waren vervangen nog steeds hetzelfde schip was. Eerder werd deze paradox al besproken door filosofen als Heraclitus, Socrates en Plato. Het heeft dus oude papieren binnen de filosofie. Later komen we hem ook tegen bij denkers als Thomas Hobbes en John Locke. Het is een model binnen de filosofie voor de vraag of iets hetzelfde blijft of toch iets anders is geworden.
Plutarchus vroeg zich af of een schip hetzelfde blijft als het stukje bij beetje vervangen wordt. Hobbes maakte de paradox nog wat moeilijker.. Wat als de oorspronkelijke planken verzamelt worden en er een tweede schip wordt gebouwd. Welk schip is dan het originele schip van Theseus?
John Locke bedacht een variant met een sok. Stel je hebt een favoriet paar sokken. Je bent zo aan deze sokken gehecht dat je ze niet weg wilt gooien. Nu zit er in een van deze sokken een gat. Je besluit dit gat te stoppen. De sok blijft doorslijten en je stopt het ene gat na het andere. Zou je nog steeds van dezelfde sok kunnen spreken als al het oorspronkelijke materiaal was vervangen?
Hoe zit het nu met deze paradox? Stel dat Theseus aan het varen is en hij vervangt onderweg een plank. Iedereen zal het er mee eens zijn dat we dan nog steeds spreken van hetzelfde schip. Er moeten onderweg echter steeds meer planken vervangen worden. Een schip moet onderhouden worden en er slijt nog wel eens wat. Op het moment dat Theseus de haven binnen vaart, zijn alle planken vervangen. Is het schip dat aankomt dan nog hetzelfde schip als het schip dat vertrok? Is er een moment aan te wijzen waarop het schip van Theseus niet meer hetzelfde schip was? Stel dat het schip uit honderd planken bestond. Je zou kunnen besluiten dat het schip niet meer hetzlefde was als het voor de helft was vervangen. Klopt dit wel? Was het dan niet meer hetzelfde schip nadat de vijftigste plank was vervangen? Dat lijkt willekeurig. Waarom niet pas bij de eenenvijftigste plank of al bij de negenenveertigste. Was het nog hetzelfde schip toen er zevenenveertig planken waren vervangen? Je zou kunnen besluiten dat je wel degelijk moet spreken van een ander schip, telkens als er een plank is vervangen. Natuurlijk, elk nieuw schip lijkt erg veel op het vorige schip, maar het is toch een ander schip. Je hebt gewoon een serie bijna identieke schepen. Dat is een consequente en niet willekeurige oplossing. Het zou wel betekenen dat niets hetzelfde blijft door de tijd heen. Bij heel veel dingen worden er onderdelen vervangen in de loop van de tijd. Dat gaat niet alleen op voor schepen maar ook voor vliegtuigen, auto's, planten, dieren en mensen. Elke cel in ons lichaam wordt gedurende ons leven meerdere keren vervangen door andere cellen. Toch zouden we niet willen zeggen dat we nu daardoor een ander mens zijn geworden. We blijven toch dezelfde persoon. We hebben een identiteit door de tijd heen. Als je de redenatie volgt dat je moet spreken van een ander schip als er een plank is vervangen, dan moet je ook spreken van een ander mens als iemand een kunstheup heeft gekregen. Dat lijkt me toch aardig absurd.
Een andere oplossing zou de theorie van de temporele (tijdelijke) delen zijn. Zoals een schip ruimtelijke delen heeft, zo heeft een schip volgens deze theorie ook tijdelijke delen. Als ik een foto zie van het stadhuis van Leiden die gemaakt is op 15 maart 2012, dan, zie ik volgens deze theorie niet het gehele stadhuis, maar slechts een deel ervan. Ik zie slechts het '15 maart 2012 deel'. Een dergelijk deel noemen we dan een 'temporeel' ofwel tijdelijk deel. Als we op de eerste dag van de vaart een plank vervangen, is het schip dan na de eerste dag een ander schip? Volgens deze theorie is dat niet het geval. We hebben slechts het dag1 deel van de plank vervangen, maar niet dag2 deel, het dag3 deel, het dag4 deel etc. Wat we 'het schip van Theseus' noemen is in deze theorie niets anders dan de verzameling van alle temporele delen. Die verandert nooit. Het schip is de verzameling. Op deze manier beschouwd heeft het schip een identiteit door de tijd heen.
Het blijft een beetje raar dat er nooit wat verandert. De verzameling verandert nooit dus verandert het schip nooit. Hoe vaak je ook planken vervangt, het schip blijft hetzelfde. Dat kan natuurlijk niet kloppen. Sommigen noemen deze theorie daarom zelfs idioot. Daar kan ik het alleen maar me eens zijn.
We kunnen natuurlijk ook zeggen dat het ons niet uitmaakt wat het ware schip van Theseus is, zolang je er maar mee kan doen wat je wilt. In het geval van Theseus naar Kreta varen om de Minotaurus te verslaan. Misschien kunnen we het schip zelfs wel verbeteren als we bepaalde onderdelen vervangen. Dit kunnen we een functionele opvatting noemen. Veel mensen zullen waarschijnlijk zo denken, en het is ongetwijfeld een opvatting die voor de alledaagse praktijk voldoet. Het is echter wel een wat oppervlakkige opvatting. De paradox wordt hier niet opgelost, maar gewoon genegeerd.
Er zijn nog vele andere manieren om tegen deze paradox aan te kijken. Er is er echter geen een die een bevredigende oplossing biedt. Het schip van Theseus zal dus voorlopig nog wel even door onze hoofden blijven varen.

Hero Brinkman heeft zijn kogel door de kerk gejaagd, hij stapt op, en laat de PVV voor wat het is. En nee, hij zal zijn zetel niet opgeven, want de 18.000 voorkeursstemmen die hij kreeg bij de verkiezingen zijn voor hem voldoende mandaat om als volksvertegenwoordiger zijn werk voort te zetten. Wat een held. Want deed Hero niet wat zijn PVV-collega’s niet durfden? Hero weerstond de Grote Leider, en maakte wat van zijn mandaat. Hoezo, geen toestemming van Geert om te spreken op TV? Dan ga ik toch gewoon lekker zelf even met Pauw & Witteman bellen…

Dat hij binnen de PVV weinig van de grond kreeg heeft meer te maken met de absolute leiderschapsstijl van Geert Wilders, dan met zijn ideeën. Vooruit, Hero Brinkman is niet mijn politicus, maar binnen de ideologie van de PVV waren zijn ideeën zo onlogisch niet. Het valt te betwijfelen of zijn ideeën zijn afgekeurd door de fractie, of door Geert zelf, die immers alle macht bij zichzelf houdt, en er niet van gediend is een ander de spotlights te gunnen. Dat Geert Wilders zo’n afkeer heeft van democratisering van zijn partij zal meer met angst te maken hebben, dan met inhoudelijke bezwaren. Wat dat betreft mag Geert zijn mond gaan spoelen voor hij de SP nog eens communistische, dictatoriale trekjes verwijt.

Ook Brinkman’s bezwaar tegen de enkel provocerende proefballonnetjes en neurotische controledwang van Geert lijkt mij geen malle dronkenmanspraat, maar verstandigheid. Er zitten 24 gekozen PVV’ers in de fractie, en het druist linea recta tegen de grondwet in om parlementariërs monddood te maken, zoals Geert Wilders systematisch doet met zijn eigen fractieleden. Wat dat betreft zat het er wel aan te komen, dat Hero de stekker er uit ging trekken.

Zou Wilders blij zijn, dat hij van Hero Brinkman af is? Of zal hij het gaan missen om met Fleur en Martin gezellig te grappen over jongerendagen en leiderschapsverkiezingen? Of, vreest Wilders misschien wel dat er meer schapen zullen volgen? Ik kan me immers niet voorstellen dat Hero Brinkman de enige gefrustreerde parlementariër is in de fractie van Wilders. Wanneer je consequent gedwongen wordt om je mond te houden, tenzij je wat gevraagd wordt, gaat dat vanzelf knagen, toch? Parlementariërs gedegradeerd tot stempelmachines. Dan ga je toch schaamte voelen?

En dus vind ik Hero Brinkman een held. Hij doet inderdaad zijn naam eer aan. Hij heeft zijn biezen gepakt, omdat hij het niet eens is met de ijzeren, zo niet diamanten fractiediscipline die afgedwongen wordt in ruil voor een blauw stoeltje tussen Wilders en de zijnen. Hij heeft uit principe zijn eigen politieke carrière om zeep geholpen. Maar we kunnen niet anders concluderen, dan dat hij in elk geval voor zijn eigen mening staat. Dat kan ik van de andere fractieleden van de PVV niet zeggen…

 

Deze column is ook verschenen op de opiniepagina van volkskrant.nl.

U weet wel. Zo’n dag waarvan u denkt: ah gut, is dat nou nog echt nodig? Mijn soort van ex-schoonmoeder – maar dan net een beetje anders – zou zeggen dat niets menselijk haar vreemd is. En dat dit haar drijfveer is. Ze zou zeggen dat er nog genoeg is om voor te strijden, alleen en met elkaar. Ze zou zeggen dat ze mensen bewondert die dat doen. Of dat nu gaat over het opvangen van kwetsbaren, de haren van je buurman knippen, een oude mevrouw na een zwaar en moeilijk leven bijstaan, het uitdelen van brood en rozen of over het schrijven van een brief voor een gewetensgevangene aan de andere kant van de wereld. En laat dat nou net zijn wat ze doet. Ze zou over de schending van iemands rechten nooit zeggen ‘doe ff normaal’ of dat we de zaken niet zo moeten overdrijven. Ze vraagt zich wel af wat zij daar nou zozeer voor doet, maar dat noemen we bescheidenheid. Om acht uur staat ze er dagelijks bij stil. Dan hoort ze van de gevluchte moeder in Syrië hoe haar twaalfjarige zoon de keel door werd gesneden en hoe mannen en jongens worden omgebracht. Ook hoort ze hoe in Congo seksueel geweld als oorlogswapen wordt ingezet. En zij doet daar dan wat mee. Op haar manier. Net zoals u en ik. Zij, mijn soort van ex-schoonmoeder – maar dan net een beetje anders – is mijn held vandaag. En u kent ook vast de uwe. Ik ga haar bellen. En wel nu.

Den Zapfenstreich streichen!

De Duitse minister van Defensie de Maizière noemt het een “gebruikelijke staatspraktijk”. Maar de SPD en de Vereniging van belastingbetalers hebben zich uitgesproken tegen een pompeuze afscheid van ex-president Wulff en eisen “nederigheid”. Zelfs oud-kanselier Schmidt mengt zich in het debat.

Wat kan Christian Wulff na zijn vervroegde uittreding uit het ambt van bondspresident eisen? Na een debat over de zogenaamde “Ehrensold” (Rustgeld) van 200.000 euro per jaar, en andere begunstigingen die de gewezen overheidsdienaar toekomen, raakt nu ook Wulffs afscheid onder vuur.

Heeft Christian Wulff recht op een Grote Taptoe?

Wulff zal op donderdag formeel afscheid nemen met een Grote Taptoe van de Bundeswehr- maar het protest hiertegen groeit bij de SPD en de Vereniging van Belastingbetalers.

De Grote Taptoe, een kunstvorm van de oorspronkelijke taptoe, is een feestelijke ceremonie met diverse krijgsmachtdelen, gebed en muziek. Het is de hoogste militaire ceremonie van de Bundeswehr.

 

Video: http://www.youtube.com/watch?v=6dWEbBbv6P8

De SPD begrotingsdeskundige Carsten Schneider ziet geen reden voor een Grote Taptoe voor Wulff. De voormalige bondspresident zou door zijn omgang met de waarheid het hoogste ambt in de staat hebben beschadigd.

“Hij moet zich nu oefenen in nederigheid”, zei Schneider.

Ook voormalig bondskanselier Helmut Schmidt (SPD) heeft Wulff ervan beschuldigd “ernstige schade” te hebben toegebracht aan het ambt van het staatshoofd. “Hij heeft de hele politieke klasse beschadigd”, zei Schmidt in de Bild-Zeitung.

Zie Kritik an Zapfenstreich für Wulff

De vier nog levende oud-presidenten Walter Scheel (FDP), Richard von Weizsäcker (CDU) en Roman Herzog (CDU) en Horst Köhler (CDU) hebben laten weten donderdag niet naar de afscheidsceremonie van Christian Wulff te komen.

Sowieso ligt de Grote Taptoe zelf onder vuur, niet alleen voor Christian Wulff.

Niet alle Duitse bondspresidenten hebben voor een Grote Taptoe gekozen bij hun afscheid. Gustav Heinemann bijvoorbeeld verkoos een bootstocht op de Rijn boven een militair-religieus ritueel.

Er is al lang veel kritiek op de Grote Taptoe als een niet meer bij de tijd passend en pre-democratisch ritueel. Die Grünen wilden de Grote Taptoe – of ten minste de religieuze elementen erin – laten verbieden, maar de petitie werd niet aangenomen.

Inmiddels wordt de afschaffing van zowel de Grote Taptoe alsook van het ambt van bondspresident bediscussieerd:

„Es stellt sich die grundsätzliche Frage: Brauchen wir überhaupt noch einen Bundespräsidenten? Wofür?“, vraagt FDP-politicus Jürgen Koppelin.

————————————————–

————————————————–

 

Update muziekprogramma “Großer Zapfenstreich” voor Christian Wulff:

 

Wulff mocht vier wensen doen voor muziekstukken, en wil graag dat gespeeld wordt:

 

1. “Over the Rainbow” (Wizzard of Oz)

Somewhere over the rainbow
Way up high,
There’s a land that I heard of
Once in a lullaby.

Somewhere over the rainbow
Skies are blue,
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.

Someday I’ll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me.
Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That’s where you’ll find me.

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly.
Birds fly over the rainbow.
Why then, oh why can’t I?

If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh why can’t I?

2. Alexandermarsch

3.Het kerklied “Da berühren sich Himmel und Erde“

„Da berühren sich Himmel und Erde, dass Friede werde unter uns,
da berühren sich Himmel und Erde, dass Friede werde unter uns

Wo Menschen sich vergessen, die Wege verlassen und neu beginnen
ganz neu
da berühren sich Himmel und Erde, dass Friede werde unter uns,
da berühren sich Himmel und Erde, dass Friede werde unter uns“

4. Ode an die Freude Beethoven/Schiller

(officieel volkslied van de Europese Unie)

„O Freunde, nicht diese Töne!
Sondern laßt uns angenehmere anstimmen
Und freudenvollere!¹

Freude, schöner Götterfunken,
Tochter aus Elysium,
Wir betreten feuertrunken,
Himmliche, dein Heiligtum!
Deine Zauber binden wieder,
Was die Mode streng geteilt;
Alle Menschen werden Brüder,²
Wo dein sanfter Flügel weilt.

Wem der große Wurf gelungen,
Eines Freundes Freund zu sein,
Wer ein holdes Weib errungen,
Mische seinen Jubel ein!
Ja, wer auch nur eine Seele
Sein nennt auf dem Erdenrund!
Und wer’s nie gekonnt, der stehle
Weinend sich aus diesem Bund.

Freude trinken alle Wesen
An den Brüsten der Natur:
Alle Guten, alle Bösen
Folgen ihrer Rosenspur.
Küsse gab sie uns, und Reben,
Einen Freund, geprüft im Tod;
Wollust ward dem Wurm gegeben,
Und der Cherub steht vor Gott!

Froh, wie seine Sonnen fliegen
Durch des Himmels prächt’gen Plan,
Laufet, Brüder, eure Bahn,
Freudig, wie ein Held zum Siegen.

Seid umschlungen, Millionen,
Diesen Kuß der ganzen Welt!
Brüder! Über’m Sternenzelt
Muß ein lieber Vater wohnen.
Ihr stürzt nieder, Millionen?
Ahnest du den Schöpfer, Welt?
Such’ ihn über’m Sternenzelt!
Über Sternen muß er wohnen.”

¹De eerste drie regels werden toegevoegd door van Beethoven in 1823 en ontbraken in de beide versies van Schiller. ²Deze en de voorgaande regel werden gedicht door Schiller in 1803.
In de oorspronkelijke versie uit 1785 waren deze twee regels als volgt:
Was der Mode Schwert geteilt; Bettler werden Fürstenbrüder

Update : Duitse ex-president Wulff uitgefloten bij afscheid

Roger Federer heeft tennisminnend Nederland in extase gebracht met zijn oogstrelende optreden in Rotterdam. Toeschouwers waar ook ter wereld pinken een traantje weg bij zijn weergaloze spel. Hij verovert al jaren hun harten. Na het winnen van het World Tennis Tournament zondag in Ahoy zinspeelde de Zwitser op een terugkeer als titelverdediger volgend jaar. Dat geeft de fans moed. Hopelijk tennist hij nog een aantal jaar op het allerhoogste niveau. Federer ontroert met zijn fluwelen techniek. Zijn fabuleuze backhand en zijn snelle voetenwerk zijn ongeëvenaard. Soms is zijn surplus aan techniek ook zijn valkuil. Federer zou zoveel risico in zijn slagen leggen dat hij de ballen juist uitslaat. En zo uiteindelijk verliest. Volwassenen kijken ademloos toe als de magiër zijn tegenstanders met verfijnde slagen verslaat. Ze zitten urenlang gespannen op het puntje van hun stoel tijdens een titanenstrijd tegen Novak Djokovic of Rafael Nadal. Ze treuren in stilte als hun held het voor de zoveelste keer moet afleggen tegen deze twee sympathieke hardhitters. Als hij verliest, verliezen zij. Federer is de parel van de tennissport. Djokovic en Nadal domineren de ranglijst. Federer is de grote publiekstrekker. Het tennis kan zich geen betere ambassadeur wensen.

Jan Cremer – Ik, Jan Cremer

Nog een klassieker die al een tijdje in mijn kast stond te wachten om gelezen te worden. De ophef die het boek veroorzaakte was volgens mij genoeg bewijs dat het een goed boek was. Afgezien van het verhaal zelf, want dat had ik nog niet eens ingezien, is een boek dat taboedoorbrekend bezig is, per definitie de moeite waard om gelezen te worden. Dat wil niet automatisch zeggen dat het een goed boek is, maar het was blijkbaar wel het juiste boek op het juiste moment.

Lezend wist ik lang niet wat ik er mee aan moest. Klopt, ik zag al snel waarom het shockeerde, waarom velen beledigd waren. Alhoewel ik niet begrijp dat je bewust een boek gaat lezen waarvan je weet dat het je zal ontstemmen. Maar goed, ik heb de jaren zestig niet bewust meegemaakt – überhaupt maar vijf dagen – dus is het voor mij lastig oordelen. Dus moet ik het boek an sich beoordelen. En juist als je al zo ver bent in een boek en nog steeds niet weet wat je moet vinden, moet dat ook wel iets zeggen over het verhaal.

Ik vond het niet zo heel boeiend. Ik zag de humor wel, vond het ontbreken van een spellingscontrole wel eens een keer leuk, stoorde me dus niet aan de vele taalfouten, maar ben ook niet zo eenvoudig geschokt. Na veel Brusselmans en Giphart, lijkt Cremer een watje. Daarbij heeft vooral mijn Vlaamse held vaak hoofdfiguren die, in mijn beleving althans, gaan leven. Cremer’s hoofdfiguur is hij zelf, waardoor je continu op zoek bent naar aanwijzingen of het nu een roman is of een autobiografie. Totdat je op een gegeven moment tot de conclusie komt dat het een autobiografische roman is, te veel overduidelijke onwaarheden en onlogische tegenstrijdigheden.

Maar toen ik dat allemaal achter de rug had, betrapte ik me zelf er op dat ik het toch wel een bijzonder boek vond. Ik bleef lezen. Ik wilde verder. Wat dan nog dat het niet goed geschreven is, wat dan nog als het bij elkaar gelogen is, daar gaat het toch niet perse om in een goed boek? Als het verhaal goed is, is de rest irrelevant. En Cremer is toch die onaangepaste authentieke kunstenaar die al wist dat hij een bestseller ging schrijven, voordat er ook maar een letter op papier stond. Lef. Knap.

Concluderend denk ik dat ik een stukje literatuurgeschiedenis heb gelezen van een bijzonder man. Een boek dat zijn plek in de canon van de Nederlandse literatuur zonder twijfel heeft verdiend. Misschien niet op stijl of diepgang, dan toch zeker wel op impact. En dat is ook wat waard. En ondanks dat ik dit boek met plezier heb doorgewerkt, denk ik niet dat ik wat mis als ik het tweede deel (bestseller betekent vervolg) oversla.

Citaat: “Je moet ook altijd je persoonlijke worp wegspoelen, dat gaat niemand wat aan, net zoals de lengte van je lid. Mensen die niet hun uitwerpselen spoorloos laten verdwijnen zijn schaamteloos, onnadenkend en egoïstisch. Als ik een weecee binnen kom en de pot ligt vol stront, is mijn plezier er af.” (p.260)

Nummer: 11-031
Titel: Ik, Jan Cremer
Auteur: Jan Cremer
Taal: Nederlands
Jaar: 1964
# Pagina’s: 347 (10351)
Categorie: Literatuur
ISBN: 2-87427-207-8

Meer:
Officiële site
Wikipedia
Scholieren.com
Facebook
Marc (recensie)
Geschiedenis24.nl

“Er moet nú een conducteur bijkomen. Ik heb hier 12 coupés vol mensen die naar Utrecht en anders kan ik niet vertrekken”. Onvervalst Rotterdams schalt de NS medewerker door de walkietalkie en telefoon tegelijkertijd. De Marokkaans uitziende conducteur ijsbeert zichtbaar gestrest over het perron langs de trein vol passagiers die wachten op vertrek. Den Haag Centraal, kwart voor elf donderdagavond.

De borrel was zo gezellig, dat ik me heb gehaast om nog in Nijmegen aan te komen. Wegens een kapotte trein tussen Utrecht en Den Haag was de hele boel al een uur vertraagd. En nu kan deze trein ook al niet vertrekken! Geïrriteerd stap ik toch maar in. Buiten zie ik de conducteur bellen en overleggen, maar we komen niet in beweging. Mijn beeld over de spoorwegen wordt er niet positiever op. Niet voor niks hebben de NS en ProRail al bakken met kritiek over zich heen gekregen na het afgelopen winterweer. De aangepaste dienstregeling is nog steeds van kracht. De NS app op mijn smartphone zegt dat er iets voor één na middernacht nog een trein gaat van Utrecht naar Nijmegen, maar later blijkt die dus ook niet te rijden. Kom ik nog wel thuis? De zorgen nemen toe onder meerdere passagiers.

 

Dan komt de trein in beweging. Conducteur X (ik heb zijn naam niet kunnen achterhalen) spreekt door de intercom: “Dag mensen. We hebben wat vertraging omdat er een conducteur is uitgevallen en ik niet alleen op de trein mag staan. Ik heb vervanging proberen te regelen, maar dat lukte niet op tijd. We zijn toch vertrokken, ik doe het nu dus even in mijn eentje. Als er vragen zijn kan je bij me terecht, ik loop een rondje door de trein. Werk een beetje mee, want ik kan niet in alle treinstellen zijn.” Conducteur X schalt de mededeling met zo’n lekker accentje het treinstel in, dat mijn medepassagiers een lach nauwelijks kunnen onderdrukken. Dat mannen geen twee dingen tegelijk kunnen, is een vooroordeel dat deze conducteur direct rechtzet. Hij beantwoordt vragen van drie passagiers, springt op om te fluiten en de deuren te sluiten en ondertussen belt hij constant met de NS om de zaken in goede banen te leiden.

We naderen Gouda. “Voor alle passagiers die verder dan Utrecht moeten, niet uitstappen! We zijn druk op zoek naar een oplossing zodat jullie thuis kunnen komen”. De batterij van mijn mobiel is op, dus ik kan geen vrienden bellen om een alternatieve slaapplek te regelen. De onrust onder mijn medepassagiers neemt ook toe. Alle ogen zijn gericht op conducteur X, die inmiddels weer de intercom heeft gevonden.

“Alle passagiers voor de richting Zwolle, Apeldoorn, Ede-Wageningen, Arnhem en Nijmegen verzamelen in de eerste klas”. Dertien mensen verzamelen zich in de coupé. De sfeer is vrolijk en ontspannen. Ik ben niet meer ongerust, merk ik. Conducteur X is zo hard aan het werk. Hij zegt waar het op staat, draait niet om de problemen heen. Het is zijn heilige missie te zijn om iedereen thuis te krijgen, maakt niet uit hoe. Als je er maar komt. Naast me zitten twee dames die net het Nationaal Ballet hebben bezocht en naar Apeldoorn moeten. Er ontstaan leuke gesprekken over politiek, dans en natuurlijk het OV. We zijn het erover eens dat de conducteur een lintje verdient en we spreken af hem in het zonnetje te zetten. Bijna on-Hollands optimisme maakt zich van ons meester.

“Jullie moeten naar Arnhem, Ede-Wagingen en Nijmegen. Hebben jullie pen en papier bij de hand? Jullie taxinummer is 3469, bij de busplaats eerste uitgang vanaf Hoog Catherijne. Weet je het niet te vinden? Dan regel ik twee medewerkers die jullie opvangen op het perron en naar de taxi brengen. Oja, iedereen heet vanavond Janssen, dat is de naam die ik heb opgegeven voor het taxibedrijf. Scheelt gedoe”.

“Wat is je naam?” vraagt een dame. “Nee, nee mevrouw, dit is mijn werk.” Conducteur X. kan niet meer stuk. “Welkom op Utrecht Centraal mensen. We vertrokken met 10 minuten vertraging uit Den Haag en nu zijn we nog maar 1 minuutje te laat. Dankzij onze geweldige machinist. Excuses voor de overlast en een fijne avond”

Twee uit de kluiten gewassen NS medewerkers vangen ons inderdaad op om de weg naar de taxi te wijzen. Met het fototoestel in de aanslag lopen we langs conducteur X, die geniet van een welverdiend sigaretje. Zijn naam hebben we niet kunnen achterhalen. Snel knip ik een foto van hem. “Dag conducteur!” Je gaat toch een pluim krijgen, neem ik me voor.

Om kwart over één zet de taxichauffeur me af op station Nijmegen. De rekening (zeker een gepeperde) is voor de NS. Dikke pret gehad met mijn medepassagiers tijdens de rit. Ik heb nog nooit zo’n leuke vertraging gehad. Dankzij conducteur X.

 

Tegenspoed verbroederd. Zeker als er een held opstaat.

Michail Lermontov heeft in zijn korte leven één roman geschreven, De held van onze tijd. Hoofdpersoon Petsjorin is een officier die in zijn oprechtheid mensen kwetst en ook zonder gene toegeeft dat hij manipuleert voor zijn plezier. Ook voor een moord schrikt hij niet terug.

De ‘roman’ bestaat in feite uit een aantal losse verhalen, waarvan het langste een satire is op het leven van welgestelde Russen in een kuuroord in de Kaukasus. Petsjorin maakt er de jonge Mary het hof, om een vriend dwars te zitten, en om in de buurt te komen van een getrouwde vrouw waar hij een affaire mee (gehad) heeft. Petsjorin is cynisch, maar bij vlagen ook een romanticus.

De roman is een mooi portret van een man vol tegenstrijdigheden, dat krap twee eeuwen later nog fris aandoet. Maar het is nou ook weer niet een meesterwerk dat zich kan meten met die van Dostojevski, Gogolj of Tolstoj.

Zou het filmpubliek tegenwoordig warm lopen voor een stomme zwart-wit film? Wij lijken niet meer gewend te zijn aan stilte. Treffend voor de hedendaagse Hollywood blockbusters zijn de ultrakorte, vlammende dialogen. De Franse makers van de anderhalf uur durende geluidloze zwart-wit film The Artist namen de gok. En wat voor een! The Artist was de grote verrassing bij de uitreiking van de Golden Globes afgelopen zondag. De film won drie prestigieuze beeldjes, ondermeer voor beste komedie acteur. The Artist gaat over de neergang van steracteur George Valentin, tijdens de overgang van de geluidloze film naar de moderne film in 1927. Hij is de Brad Pitt van zijn tijd. Maar zijn lijzige stem slaat niet aan bij het publiek. Als hij ontslag krijgt, produceert hij zelf een stomme film. Deze flopt en hij raakt aan de bedelstaf. De rising star, Peppy Miller ontfermt zich over haar gevallen held. Na zijn mislukte zelmoordpoging neemt de actrice hem op in haar Hollywood-villa. Samen maken ze een succesvolle tapdansfilm. De geluidsfilm maakte veel slachtoffers. Een groot aantal sterren, onder wie Mary Pickford, had evenmin geluk. Verrassend genoeg boeit The Artist. Wie had verwacht dat het verhaal zo zou aanslaan bij het huidige publiek?

30 november 2011

Dit kabinet de er over de afspraken met fabrikanten over stimuleren van hergebruik te versoepelen. Dat is dom, zowel naar milieu, grondstoffengebruik als economisch!

Daarom slaan wethouders de handen ineen om statiegeld op plastic flessen eerder uit te breiden dan in te krimpen! Want wat blijkt? Statiegeld werkt, al gebruikte grondstof kan prima hergebruikt. Dus zet Bart Eigeman namens ‘s-Hertogenbosch zijn handtekening.

Teken ook op: Een echte held kiest statiegeld!

Eind 2010 nam ik deel aan de 24 uur van Vaartbroek en Eckart, een snelkookpanconcept ontwikkeld door Woonbedrijf en Gerrichhauzen en Partners. Met Gertjan Arts (G en P) besprak ik begin 2011 de mogelijkheden om een variant op deze methodiek aan te bieden als masterclass bij de LPB- locatiedagen in Den Helder. Het idee werd [...]

In Revolutie met Recht neemt Roger Cox een behoorlijke uitgebreide aanloop om te betogen dat de rechterlijke macht ons laatst overgebleven redmiddel is om te zorgen dat maatregelen tegen klimaatverandering genomen gaan worden. De vraag die mij bekruipt na het lezen van het boek is waarom je zoveel tijd (5 jaar) steekt in het schrijven van een boek, als je in die tijd ook de gewenste rechterlijke uitspraak had kunnen krijgen? Buiten dat zitten er nog wat zaken in het boek waar ik me niet in kan vinden, maar eerst kort de inhoud.

Deel 1: Energie en oliekrimp

In het eerste deel van het boek gaat Cox uitgebreid in op de manieren waarop onze maatschappij van olie afhankelijk is en de wijze waarop oliemaatschappijen de afgelopen anderhalve eeuw gesteund zijn door de overheid. En passant komt ook de macht van de financiële sector voorbij, de voedselcrisis (eigenlijk vooral ook een oliecrisis in de ogen van Cox) en de ontaarding van grote multinationals.

Op basis van de theorieën van peak oil betoogt Roger Cox dat het einde van goedkope energie voorbij is en dat dat ingrijpende gevolgen gaat hebben voor de Westerse samenlevingen. Voor een groot deel van onze welvaart zijn we tenslotte afhankelijk van goedkope olie. Of het nu gaat om goedkoop transport van voedsel dat van over de hele wereld hier naar toe wordt gesleept of om de verwarming van ons huis. Cox voorspelt dan ook dat energiearmoede een groeiend probleem gaat worden, een standpunt dat onder andere Hans Verbeek ook regelmatig uitdraagt op zijn weblog. Energie armoede is een probleem dat in Nederland nog maar weinig aandacht krijgt in de media, al zijn er wel woningbouwcorporaties en gemeenten die inzien dat veel van het armoedebeleid en welzijnswerk zinloos is als de stijgende energierekening niet wordt ingedamd.

Cox rekent ook voor dat investeringen in duurzame energie slechts beperkt soelaas zullen bieden. Deze investeringen vergen tenslotte geld, wat de teruggang in eerste instantie enkel verergert. Alle Europese landen zijn al fors aan het bezuinigingen geslagen om de gevolgen van de bankencrisis uit 2008 te bestrijden. Extra uitgaven voor duurzame energie zullen een nog grotere bezuiniging op andere gebieden vergen.

Deel 2: Klimaatverandering als stresstest

In klimaatverandering als stresstest gaat Cox in op de stijgende kosten van energie. Vooral beredeneert vanuit peak oil betoogt hij dat het tijd wordt om werk te gaan maken van emissieloze energieopwekking, kortere distributielijnen en andere brandstoffen dan olie voor transport.

Cox beschrijft ook hoe de zekerheden die het IPCC koppelt aan door de mens veroorzaakte klimaatverandering zich verhouden tot jurisprudentie in eerdere zaken over milieu- en gezondheidsproblemen. Hij gaat met name in op asbest, waarvan het effect op de menselijke gezondheid nog niet onomstotelijk vast stond op het moment dat de rechter van mening was dat bedrijven aansprakelijk waren voor ontstane gezondheidsschade.

Terecht betoogt Cox in dit deel van het boek ook dat veel markten zich in het verleden enkel hebben kunnen ontwikkelen door sturing van de overheid. Het huidige paradigma binnen de overheid met haar focus op privatiseren, dereguleren en liberaliseren lijkt daar blind voor. Zoals ook de bestaande ondersteuningsmaatregelen voor fossiele energiewinning niet meer als subsidie herkend worden.

Deel 3: Het falen van de democratie

In het derde deel beschrijft Cox hoe de invloed van lobbyisten, media en geld ervoor zorgt dat het democratisch proces niet tot het door hem gewenste eindresultaat komt. In dit deel toont zich naar mijn mening het duidelijkst de beperking van simplificerende theorieën. Want aan de ene kant ben ik een consument die niet in staat zou zijn om te kiezen voor duurzaam. Want geld kan niet van de een op de andere dag weg van je huidige bank naar een duurzame bank en Nederland kan niet in een keer massaal overstappen op duurzame energie. De reden daarvoor ligt volgens Cox in een beperkt aanbod aan duurzame banken en duurzame energie.

Deel 4: Revolutie met recht

In het laatste deel betoogt Roger Cox dat er kansen zijn om nationale overheden via het Europees Hof van Justitie te dwingen tot een stringenter klimaatbeleid. Een van de bouwstenen van zijn betoog is de uitspraak uit de VS waarin het oordeel luidde dat CO2 een vervuilende stof is, waar de EPA (het Amerikaans milieuagentschap) maatregelen tegen moet nemen.

Mijn commentaar op Revoluite met recht

Op een aantal fronten wordt ik een beetje moe van betogen als die van Roger Cox. In de eerste plaats wordt ik moedeloos van mensen die menen dat het hele complex aan uitdagingen dat er voor ons ligt terug te voeren valt op een of twee problemen. Of dat nu gaat om energie en klimaat (zoals Roger Cox doet) of om de islam (zoals de PVV doet). Naar mijn mening los je complexe problemen niet op door simplistische reducties. Zoals ik al eerder heb betoogd gaat de milieuproblematiek om veel meer dan enkel klimaatverandering en gaat de sociale problematiek waar we voor staan om veel meer dan enkel toenemende energieschaarste of stijgende energieprijzen. Uiteraard zijn er slimme beleidsmaatregelen mogelijk die ervoor zorgen dat je meerdere problemen tegelijk aanpakt. We leven tenslotte in een second best world en die vraagt om second best solutions.

Voor wat betreft de stelling van Roger Cox dat consumenten niet massaal over kunnen stappen op duurzame banken en/of duurzame energie denk ik dat dat er al heel wat banken zijn die sinds 2007 hebben ontdekt dat een bankrun nog nooit zo makkelijk is geweest als nu. Een paar klikken met je muis en je geld staat bij een andere bank. Voor andere banken is dat gemak een groot probleem. Konden ze vroeger nog zien dat er een bankrun plaatsvond (rijen bij de concurrent) nu gebeurt het grotendeels onzichtbaar. Zodra een bankrun of bankencrisis in de lucht hangt droogt de interbancaire markt dus pijlsnel op en kunnen banken enkel nog bij de Europese Centrale Bank terecht.

Wat duurzame energie betreft heb ik nog niet gehoord dat er energiebedrijven zijn die wachtlijsten hanteren voor nieuwe klanten. Mocht dat wel zo zijn dan hebben Nederlanders met een eigen huis nog de mogelijkheid om zelf duurzame energie op te gaan wekken. Voor zover ik weet hanteren installateurs nog geen quota of wachtlijsten als je zonnepanelen of urban windmolens besteld. Mocht je bang zijn dat zonnepanelen duurder zijn dan je huidige elektriciteitsrekening, dan zijn er inmiddels zelfs installateurs die daar een oplossing voor aanbieden.

Klimaatbeleid via de rechtbank

Het is naar mijn mening de vraag of het betoog van Roger Cox in de praktijk stand houdt voor een rechter. De Europese Unie en de Europese lidstaten nemen maatregelen om CO2 emissies te reduceren en de effecten van klimaatverandering tegen te gaan. Een rechtszaak binnen de EU zal dus anders dan in de VS gaan over de vraag of het gevoerde beleid effectief is. Het antwoord daarop zal denk ik minder zwart wit zijn dan we vanuit Nederlands perspectief denken.

Wanneer we kijken naar het streven naar een emissieloze energievoorziening dan zijn er landen die een uitermate effectief beleid hebben. Landen als Denemarken, Duitsland, Spanje en Zweden halen hun elektriciteit voor een groot deel uit hernieuwbare en emissieloze bronnen. Nederland bungelt samen met Groot Brittannië en Malta al jaren in de staart van de lijst, alle inspanningen rond energietransitie MEP, SDE en SDE+ ten spijt. Ik vraag me af waarom je de Europese rechter nodig hebt om daar een eind aan te maken.

Cox lijkt ook te geloven dat de Europese rechter als een held en verlosser zal worden binnengehaald. Dat een uitspraak te faveure van een stringenter klimaatbeleid zal leiden tot een hernieuwd geloof in de Europese instituties, lokale democratie en een kleinere afstand tussen politiek en burger. Ik waag dat te betwijfelen. Zoals Cox zelf ook betoogd leiden forsere inspanningen voor het omschakelen naar hernieuwbare en emissieloze energievormen tot forse investeringen nu, waardoor bezuinigingen op andere terreinen en vervroegde afschrijvingen op bestaande installaties nodig worden. Zowel de bezuinigingen als de vervroegde afschrijvingen zullen de nodige pijn geven bij burgers, maar ook bij banken en pensioenfondsen die de waarde van hun investeringen zien teruglopen. Juist op een moment dat hun reserves toch al fors onder druk staan.

Het is naar mijn mening ook zeer de vraag of de kloof tussen burger en overheid kleiner wordt als de democratie onder curatele van de rechtbank wordt geplaatst, zoals Roger Cox terloops voorstelt. Naar zijn mening is klimaatverandering urgent genoeg om dat te doen. Daarmee voegt Cox klimaatverandering in het rijtje bankencrisis en eurocrisis, waarvoor hetzelfde wordt beweert door banken en beleggers. In mijn ogen geen aanbeveling. Bovendien is de PVV een van de partijen die het hardnekkigst tegen het voeren van milieubeleid is. Dat is nu ook net de partij die tijdens het proces tegen Wilders zeer effectief is gebleken in het in twijfel trekken van de onpartijdigheid van de rechterlijke macht. Een uitspraak pro klimaatbeleid gaat PVV stemmers echt niet overtuigen van het nut van Europa of de onpartijdigheid van de rechterlijke macht.

Het is weer dissidententijd. De twee CDA-exemplaren waren weer volop in het nieuws: Ad ‘Zeeuwse polderheld’ Koppejan en Kathleen ‘ontwikkelingshulpridder’ Ferrier haalden weer bakken zendtijd binnen met de Mauro-affaire. Oh, wat waren die boos. De kwestie deed de twee dwarsliggers nog zuurder en zuiniger kijken dan normaal al het geval is. Wat was het weer spannend. Als ze nu maar niet de stekker uit de gedoogsteun gingen trekken…

Maar dat gebeurde natuurlijk niet. Zelfs de kranten waren te lui om er nog een sensatieverhaaltje van te maken. Eén bezoekje van Maxime Verhagen, feestvarken op zijn eigen feestje van de democratie, en Ferrier en Koppejan waren gewoon weer ‘trotse christendemocraten’. En als dat niet genoeg was geweest, hadden ze Donner nog klaarstaan in de coulissen, onwrikbaar en gewapend tot zijn tanden, als altijd. De betekenis van het woord christendemocraat is dan ook behoorlijk aan devaluatie onderhevig de laatste tijd.

Aankomend dissidententalent Hero Brinkman haalde ook weer de media vandaag. Na anderhalf jaar aan het lijntje te zijn gehouden, heeft de fractie hem nu dan toch maar eindelijk verteld, dat hij zijn PVV-jongerendag op zijn buik kan schrijven. Hero was er nog van overtuigd dat van twee keer uitstel geen afstel zou komen. Daar hebben Martin Bosma, Fleur Agema en Geert Wilders met z’n drietjes vast smakelijk om gelachen. Maar, Hero ziet geen reden om uit de PVV te stappen, hij laat zich niet wegpesten.

Van al dat geschuur en gedraai ga ik me wel afvragen wanneer er eentje breekt. Ferrier, Koppejan en Brinkman kunnen alle drie een plekje op de volgende kandidatenlijst vast vergeten, dus tenzij ze nog een politieke stunt uithalen, gaan ze roemloos de schaduw in aan het einde van de kabinetsrit. Tot die tijd worden ze getergd en vernederd, om altijd weer met een glimlach vol boerenkiespijn hun fractie te steunen. Telkens weer staan ze vol vuur de pers te woord om hun eigen ideeën te verdedigen, om vervolgens gedoofd en verslagen weer terug te krabbelen. Terug de ijzeren fractiediscipline in.

Vergeleken met deze drie fopdissidenten, is excuusminister Gerd Leers nog een stevige, daadkrachtige held om rekening mee te houden. Het moet toch een keer te veel worden als je telkens je eigen ruggengraat maar thuis moet laten. Dus laten we een weddenschapje aangaan; wie breekt het eerst? Wie breekt er met de duimschroeven van Maxime of Geert, en misschien zelfs met het kabinet? Welk van deze weekdieren blijkt toch een politieke tijger? Ik zet mijn geld op Hero, van het CDA verwacht ik niks meer…

Klik hier voor Dissidenten (1)

Apeldoorn organiseerde een zwerfvuil inzameldag waarbij je voor elk blikje of flesje een kleine vergoeding kreeg.
Kijk eens wat dit oplevert! En teken daarna de petitie van EchteHeld om te voorkomen dat Atsma de statiegeld regeling afschaft. Want dat is hij van plan alleen omdat de verpakkingsfabrikanten dat maar lastig vinden. Als die verpakkingsproducenten nu eens aan kinderen denken in plaats van aan de centen…

Zwerfvuil is nl. voor 80% verantwoordelijk voor de Plastic Soep. De soep die onze kinderen gaan eten!

Het is weer zondag en dat betekent: jawel, een nieuwe heldenschets! Nadat er hoogstaande politici als Andrée van Es, Ineke van Gent en Jan Schaefer aan de beurt zijn geweest, is het nu wel tijd om eens een wat persoonlijkere heldenschets op te tekenen. Immers, iedereen kan een held zijn!

Deze week moet je de held niet te ver van huis zoeken. Het is er een in wording, op het punt staande toe te treden tot de heroïsche elite. Hij of zij komt op voor mensen in de samenleving die dat het hardst kunnen gebruiken. Tegen de conservatieve wind in doet deze held er alles aan om bekrompen, onverdraagzame en wantrouwende partijpolitiek te trotseren om het welzijn en geluk van medemensen te vergroten. Als kers op de taart zet dit heroïsch figuur diens denkbeelden actief kracht bij door dinsdag deel te nemen aan het ‘Cordon om Mauro‘. De held van deze week…dat kan JIJ zijn!

Het is niet moeilijk om de held van deze week te zijn. Iedereen kan het worden! Jij, ik, je vrienden, buren, familie…noem maar op! Beter nog, laten we ervoor zorgen dat er deze week juist zo veel mogelijk helden zijn! De weg naar het heldendom is simpel.

De route start bij kennisnemen van de zaak Mauro en zijn lotgenoten. 75 kinderen die naar zonder enige inspraak door hun ouders naar Nederland werden gestuurd en hier inmiddels jaren verblijven, staan op het punt dit land uitgezet te worden wegens vermeend onterecht verblijf. Een rekensommetje: kinderen + onvrijwillig hierheen gekomen + jarenlang verblijf in Nederland = blijven in Nederland en krijgen de nationaliteit. Zelfs voor de grootste wiskundige druiloren is deze som te begrijpen. Simpeler is het niet te maken.

Stap 2 van de weg is kennisnemen van de actie die aanstaande dinsdag tussen 13 en 14 uur gepland staat bij het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag. Als idee van Henk Nijhof zal daar een grote groep mensen hand in hand een massale kring om Mauro en zijn naasten vormen om hem te beschermen tegen die politici die hem het land uit willen zetten. Mauro is zelf erg blij met de actie en ook de eerste BN’ers sluiten zich al aan!

De derde stap is zo veel mogelijk mensen uit je omgeving enthousiasmeren om mee te doen. Vrienden, familie, leraren, collega’s, buren….het kan niet gek genoeg. Verspreid het woord! Iedereen is meer dan welkom om actief te laten blijken dat wij het huidige uitzettings- en vreemdelingenbeleid meer dan beu zijn!

De laatste stap is natuurlijk er zelf bij zijn komende dinsdag. Daarvoor is het fijn je aan te melden bij cordonmauro@gmail.com. Dan houdt de organisatie rekening met de opkomst mensen en blijf jij op de hoogte van de ontwikkelingen van de actie! Het is slechts een uurtje van je tijd, dus wees een keer burgerlijk ongehoorzaam en skip desnoods school of werk. Dit is je kans en het ultieme moment om te laten weten dat je het niet langer eens bent met de behandeling van Mauro en zijn lotgenoten! Dit is je kans om uit te groeien tot een echte held!

Ik zie je dinsdag in Den Haag! Tussen 13 en 14 uur gaan wij samen met een nog veel grotere groep mensen er alles aan doen om een eind te maken aan het intolerante vreemdelingenbeleid en klimaat in Nederland! Ik reken op je! Mauro rekent op je!

Meer info:

Cordon om Mauro

De onthustende aftocht naar monoculturaliteit

‘En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen’

Dichtte JC Bloem. Kennelijk ook de held van het kabinet (hoewel, poëzie is wel cultuur natuurlijk…). De eerste zin van dit gedicht is tenslotte: ‘Natuur is voor tevredenen of legen.’ Is Bleker vermoedelijk uit het hart gegrepen, als je naar de nieuwe Natuurwet kijkt. De Vogelbescherming heeft een goed overzicht van de effecten van deze wet: het beetje natuur dat wij nog hebben, wordt zo goed als vogelvrij. Hoe dat komt, wordt waarschijnlijk het best duidelijk gemaakt door de website Joop over de herschikking van de portefeuilles in dit kabinet…

Er is een internetconsultatie op de site van het Rijk, het is dat de Vogelbescherming erop wijst… het Rijk zelf houdt dat angstvallig stil… De eerste vraag luidt: ‘(1) Dragen de voorgestelde wijzigingen ten opzichte van de huidige natuurwetgeving bij aan de balans tussen ecologie en economie?’. Daarop kan ik twee dingen antwoorden:

1) Niet relevant. De veronderstelling achter de vraag is dat een balans hersteld moet worden, terwijl de voorrang aan de natuur hard nodig is. Waren wij niet de rentmeesters van dit rivierendelta-landje, CDA-meneer Bleker? en
2) Nee, de tegenstelling tussen ecologie en economie is op de iets langere termijn een schijntegenstelling. Ecologie draagt aantoonbaar bij aan de leefbaarheid van het land, waardoor mensen hier graag en gezond wonen en bedrijven zich hier vestigen.

Ik zou zeggen: invullen, deze consultatie!

Na een weekje afwezigheid door het congres van DWARS, GroenLinkse jongeren in Groningen, is het dat nu toch echt weer tijd voor een nieuwe heldenschets. De afgelopen weken passeerden twee GroenLinksers, een PvdA’er en één van D’66 de revue: Andrée van Es, Ineke van Gent, Jan Schaefer en Hans van Mierlo. Wie maakt deze week zijn heroïsche ereronde?

Hij is één van de meest spraakmakende mastodonten binnen de Partij van de Arbeid. Zijn politieke carrière nam een vlucht in 1971 toen hij namens deze partij in de Tweede Kamer kwam. Twee jaar later begon hij onder Joop den Uyl aan zijn eerste ministerschap. Drie nieuwe termijnen zouden volgen. Door zich decennia lang actief te mengen in zowel de nationale als de partijpolitiek werd hij één van de meest kenmerkende kopstukken binnen links, groen en progressief Nederland. Verguist door velen vanwege zijn haast onophoudelijke kritiek, geliefd door anderen dankzij zijn dossierkennis, openheid en duidelijk linkse stellingname. Dit blog valt onder die laatste categorie. De held van deze week is: Jan Pronk.

De PvdA is geen politieke partij. Het zijn alleen maar vijfhonderd bestuurders. Die zitten dan op een congres, luisteren naar andere bestuurders en pikken alles. Politieke partijen bestaan überhaupt nauwelijks meer. Het zijn elitaire kiesverenigingen geworden, grijze massa’s zijn het: bureaucratisch, zonder politiek debat, noch tussen noch binnen de partijen.

Jan Pronk ten voeten uit. Openlijk kritisch over zijn eigen partij, terwijl hij daarvoor wel in functie was. Met deze quote begint de inleiding van het boek De verbeelding aan de macht van Peter Bootsma en Willem Breedveld over de geschiedenis van het kabinet-Den Uyl. Pronk nam daarin zitting als minister van Ontwikkelingssamenwerking en was ten tijde van het citaat, bijna dertig jaar later, opnieuw bewindsman namens de PvdA. Nostalgisch blikte hij terug op de tijd dat hij begon in de nationale politiek. Polarisatie. Keerpunt. Basisdemocratie. Slechts drie van de toonaangevende begrippen tijdens de roerige jaren ’60 en ’70. Gedurende zijn laatste periode als minister, in Paars-II, leek er niets meer van deze begrippen over te zijn. Bestuurders domineerden partijen en maakten zodoende basisdemocratie onmogelijk, de links-progressieve samenwerking zoals bij Keerpunt’72 was verder weg dan ooit doordat ook het laatste begrip, polarisatie, volledig uit de mode was geraakt. Waar ooit onder anderen door Pronk de strijd tussen links en rechts een kookpunt bereikte, zat zijn PvdA inmiddels vijf jaar in een kabinet met de ideologische aartsvijand: VVD.

Dat was aan het begin van zijn loopbaan wel anders. Jan Pronk kwam als onderdeel van de Nieuw Links-beweging in 1971 de Tweede Kamer in namens de Partij van de Arbeid. Als exponent van deze vernieuwende stroom was hij een van de belangrijke figuren die begin jaren ’70 de PvdA aanzienlijk naar de linker, progressieve hoek trokken. Vanwege zijn uitgesprokenheid baarde Pronk opzien. Velen zouden hem gaan beschouwen als het linkse geweten binnen de PvdA en hadden daarom veel respect voor hem. Mede dankzij deze zekere populariteit benoemde Den Uyl de sociaal-democraat uit Scheveningen in 1973 tot minister van Ontwikkelingssamenwerking. Dit is des te opmerkelijker, omdat Pronk met zijn amper 30 jaar nog een broekie was in de Nederlandse politiek.

Zijn rotsvaste principes en openbare commentaren op met name zijn eigen PvdA  bekoorden echter lang niet iedereen. Zo uitten de christen-democraten van het Uyliaanse kabinet harde kritiek op Pronk’s benoeming tot minister. Zeker zijn sympathie voor communistische landen stuit in de conservatieve kringen op veel weerstand. Binnen de Partij van de Arbeid was ook lang niet altijd iedereen blij met de aanwezigheid van Jan Pronk. Een intern gezegde van de partij luidde dan ook lange tijd: “De rust verdwijnt waar JP verschijnt”. Met harde, ongezouten kritiek op onder andere het leiderschap van Wouter Bos en een deel van het Paarse beleid, is dit dan ook een terechte constatering.

En dat is maar goed ook. Zo’n 15 jaar geleden maakten de sociaal-democraten de fout te veronderstellen naar het politieke midden op te moeten schuiven, omdat daar het grootste electorale succes te behalen zou zijn. De ideologische veren afschudden. Het resultaat? Een partij zonder imago. Zonder karakter. Zonder electoraal succes. Juist nu heeft de PvdA een leider nodig die de partij duidelijk (links) positioneert en zich niet geneert voor zijn ideologie. Eén die uitspraken doet waarmee Nederland weer overtuigd raakt van het grote belang van linkse politiek voor de samenleving. Een Jan Pronk.

Onterecht is Jan Pronk afgescheept door de Partij van de Arbeid. Achteraf blijkt veel van zijn kritiek terecht te zijn geweest, terwijl hij van grote waarde voor de sociaal-democraten is geweest. Zo bewees hij het belang van ontwikkelingssamenwerking en maakte van dat onderwerp een belangrijk thema in de Nederlandse politiek. Als minister steunde hij meerdere Afrikaanse landen in hun vrijheidsstrijd tegen hun koloniale overheersers. In 2001 was hij de voorzitter van de Klimaatconferentie in Bonn en sloot hij onder zijn leiding een klimaatakkoord met, op de VS na, alle deelnemende landen om het broeikaseffect actief te bestrijden. Daarnaast staat hij internationaal zo hoog aangeschreven dat hij tweemaal benoemd werd tot speciaal-gezant van de VN. Kortom, een man waar de PvdA trots op zou moeten zijn in plaats van hem te willen dumpen.

Jan Pronk. Emotioneel, bevlogen, gedegen en recht voor zijn raap. Een ware linkse ideoloog die met zijn uitspraken de Nederlandse progressieven nog altijd weet scherp te houden. Begrijpt het ware belang van het socialistische lied De Internationale door ontwikkelingssamenwerking blijvend op de politieke kaart te hebben gezet. Van een zeldzaam soort politici waar links Nederland prangend behoefte aan heeft. Jan Pronk: een held!

Om de humor er een beetje in te houden als toegift een persiflage van Pronk in Koefnoen. Het betreft de kritiek die hij uitte op Wouter Bos, toenmalig partijleider van de PvdA. Een aanrader! Veel plezier!

Eén van de grootste geneugten van het moederschap was de ontdekking van de kinderboeken; er ging een wereld voor me open.

Ik kocht eindeloos prachtige prentenboeken en we begonnen al vroeg elkaar verhaaltjes te vertellen. Daarna volgden de jaren dat ik haar mocht voorlezen tot ze ongeveer vijftien was. Die laatste jaren las zij mij ook af en toe voor en we hebben nog steeds hetzelfde lievelingsboek: Brief voor de Koning van Tonke Dragt.

Daarin huizen een aantal personages die nog altijd tot de verbeelding spreken:

Tuiri zelf natuurlijk, maar ook de Nar, de Kluizenaar en de Dwaas. Prachtige archetypen met even prachtige verhalen. We hebben het zo vaak gelezen; hardop, voor onszelf en altijd als één van ons ziek was, herlazen we De Brief voor de Koning en het vervolg De Geheimen van het Wilde Woud. Het was een soort medicijn.

 

Afgelopen zaterdag, aan het begin van de Kinderboekenweek, reisde ik op één dag heen en weer voor een paar prettige uren met mijn inmiddels volwassen dochter. Ik reisde per trein, 1ste klas op mijn vrij-reizen-dag. Zo nu en dan is dat de oplossing, omdat het anders te lang duurt voordat we allebei tijd hebben om een weekendje samen door te brengen.

Helaas zorgden 'geplande werkzaamheden' én een ongeplande seinstoring voor een forse verlenging van de reistijd op de terugweg. Het werd een kleine uitputtingsslag om het goede humeur te behouden tijdens het voortdurend overstappen van trein op een andere trein, op de bus en weer in de trein.

In de bus van Zwolle naar Steenwijk had ik gelukkig de voorste stoel kunnen bemachtigen; achterin werd ik altijd misselijk. Toen ik goed en wel zat stapte er een man in die me al eerder was opgevallen. Hij was enorm. Zijn jack zat wat gedraaid om zijn grote lijf en zijn ronde gezicht was bedekt met stoppels. Zijn ogen stonden wat vreemd vond ik. Hij stapte langs me en ik haalde opgelucht adem. Op dit late uur had ik er geen behoefte aan om zo'n reus naast me te hebben op de krappe busbankjes. Een moeder plantte haar jongste naast me en zocht zelf een plek verderop. Het meisje pakte haar boek en tot mijn verbazing en plezier zag ik ze 'ons' lievelingsboek las! Ik probeerde een praatje met haar aan te knopen, maar ze was niet geïnteresseerd. Ik herkende die blik: laat-me! Ik-wil-lezen!

 

Inmiddels was de grote man schuin achter mij naast een tengere jonge vrouw gaan zitten. Zodra hij zat opende hij het gesprek; met een kleine zaklantaarn scheen hij op zijn lappen pop en begon haar te vertellen over zijn Vriend, de Papegaai. Zijn monotone stem verraadde wat al enigszins zichtbaar was: hij was niet zo oud als hij groot was.

Ik was moe en begon we wat te irriteren aan het constante geluid van zijn toonloze verhaal.

Hij deed me denken aan de Dwaas in het boek dat naast mij gelezen werd, Marius heette hij.

Op dat moment boog de grote man zich naar mij toe en zei:

'Ik heet ook Marius' en hij zwaaide zijn bontgekleurde papegaai voor mij heen en weer.

Ik was stom verbaasd.

'Mijn moeder wilde dat ik ook mensen ging redden en daarom heeft ze mij zo genoemd.

Ik kan jou ook wel redden' en hij keek me heel lief aan.

Ik zag dat hij mooie ogen had en zei dat me dat wel fijn leek om door hem gered te worden.

Er kwam een grote, stralende lach op zijn gezicht, die de hele bus leek te verlichten....

 

Ja, het licht ging aan want we waren er, in Steenwijk. Ik was dus toch nog ingedommeld, net als het meisje naast me. De Brief voor de Koning lag open tussen ons in en Marius zat

klaar wakker achter me. Bij het uitstappen hielp hij iedereen, ook als het niet nodig was.

Hij reisde niet verder en liep mee naar de trein die klaar stond.

'Dag', riep hij en zwaaide. Heel lang. Steeds kleiner werd zijn gestalte op het perron. Maar hij bleef zwaaien met die grote armen van hem. Mijn held uit het boek was tot leven gekomen. Marius, die me wilde redden.

Een beter begin van de Kinderboekenweek had ik niet kunnen verzinnen.

 

Ineke M. Verdoner

Terwijl in Leiden de 3 Oktober-feesten in volle gang zijn, is het zo aan het einde van het weekend weer tijd voor een nieuwe ‘Heldenschets‘. Vanwege de feeststemming heb ik gekozen voor een politica die, naar verluidt, zelf ook niet vies is van een feestje. Daarnaast is deze held extra interessant voor alle DWARS-lezers, omdat ze volgende weekend spreekt op het congres van de GroenLinkse jongeren in Groningen.

Groningen is nog altijd de woonplaats van de held van deze week. Hier begon zij haar politieke carrière als gemeenteraadslid. Eerst namens de PSP en toen deze fuseerde met PPR, CPN en EVP voor GroenLinks. Nadat ze lokaal haar diensten had bewezen, streed de geboren Arnhemse in 1993 om het lijstrekkerschap namens GroenLinks voor de Tweede Kamerverkiezingen van ’94. Daarin moest ze het duo Ina Brouwer-Mohamed Rabbae als haar meerdere erkennen. Niettemin drong ze in 1998 alsnog toe tot de Tweede Kamer. En daar maakt ze faam als hardwerkend, sociaal en eigenzinnig parlementslid. Tegenwoordig is ze zelfs vice-fractievoorzitter namens GroenLinks. Moeder aller progressief-socialisten, de held van deze week is: Ineke van Gent.

De eerste keer dat ik las over Ineke van Gent was in de persoonlijke memoires van Paul Rosenmöller over zijn werk voor GroenLinks, genaamd ‘Een mooie hondenbaan’. De oud-fractievoorzitter typeerde haar als een hard werkend Kamerlid, die sterke banden had met de afdelingen en exponent was van de linkervleugel binnen de partij. Zeker dat laatste trok mij. Nadat GroenLinks de afgelopen jaren steeds meer de liberale koers heeft ingeslagen als stroeve bijwagen van D66, torent Ineke van Gent nog altijd boven veel van haar fractiegenoten uit dankzij haar karakteristieke, socialistische geluid. Een geluid dat door haar progressieve opvattingen ontdaan is van dogma’s. Maar ook een geluid dat GroenLinks nu nog recht geeft op de tweede helft van haar naam: Links.

Nadat ze in 1976 haar Havo had afgerond, verhuisde Ineke van Gent naar Groningen om daar te studeren aan de Sociale Academie. Ondertussen werkte ze als verkoopster bij de HEMA, was ze kinderoppas en voegde ze de baan kantinemedewerkster toe aan haar cv. Misschien dat ze aan dat laatste haar persiflage in de afleveringen van ‘Buro Den Haag’ als kantinejuffrouw te danken heeft (zie hieronder). Naast haar bijbaantjes werd Ineke van Gent tijdens haar studententijd actief voor de PSJG, de jongerengroepen van de Pacifistisch Socialistische Partij.

Het duurde niet lang of Van Gent stoomde bij de moederpartij, de PSP, door tot de beleidsbepalers. Als gemeenteraadslid en later fractievoorzitter in Groningen ontwikkelde ze zich tot een bedreven politica. Alhoewel het landelijk lijsttrekkerschap namens GroenLinks haar in 1993 nog niet gegund was, werkte Van Gent met haar lidmaatschap van de Partijraad en haar functie als districtshoofd van de FNV in de noordelijke provincies aan haar status binnen GroenLinks. In 1998 kwam ze, tijdens de grote stijging naar 11 zetels, dan ook alsnog namens deze partij in de Tweede Kamer. Samen met wijlen Ab Harrewijn werd Ineke verantwoordelijk voor de portefeuille Sociale Zaken. Een onderwerp waarop zij zich, mede dankzij haar (werk)verleden, nog altijd uitstekend manifesteert. Zo heeft ze onlangs nog de initiatiefwet Flexibel Werken ingediend.

Typerend voor Ineke van Gent is dat ze zich niet altijd binnen de grenzen van haar portefeuille houdt. Alhoewel ze loyaal aan de partij is, verloochent zij haar eigen idealen niet. “Dwars en principieel dat ik ben, zie ik ook altijd het nut en de noodzaak van zoeken naar oplossingen voor ingewikkelde kwesties.”, aldus zijzelf op www.tweedekamer.nl. Daarmee omschrijft ze zichzelf perfect. Samen met haar fractiegenoten en de overige Kamerleden werkt Van Gent hard om Nederland vooruitgang te bieden. Bepaalde principes blijft ze echter trouw en daarop zwicht ze dan ook niet onder bijvoorbeeld fractiedruk.

Zo baarde Ineke van Gent opzien door begin dit jaar als enig Kamerlid namens GroenLinks tegen de politietrainingsmissie naar Kunduz te stemmen. Ze dichtte de operatie weinig kans van slagen toe en was bang dat de missie, bijvoorbeeld door de zending van F-16′s, in plaats van een civiel een militair karakter zou hebben. In dat laatste heeft de Groningse gelijk gekregen. Waar haar partij over dit punt nu in een spagaat ligt, lijkt haar standpunt steeds meer te celebreren als terecht.

Kunduz was niet het eerste topic waar de Groningse afwijkend stemde van de fractie. Zo stemde ze tegen het huwelijk van kroonprins Willem-Alexander met Máxima en was Farah Karimi het enige GroenLinks-Kamerlid dat met haar meestemde voor een bombardementstop op in Kosovo tijdens de Balkanoorlog. Ander eigenzinnig gedrag van Ineke van Gent is dat ze over het algemeen niet aanwezig is bij de Troonrede tijdens Prinsjesdag, vanwege haar republikeinse gedachtegoed. Dit jaar was ze dat wel en viel ze meteen op door presentator Paul de Leeuw als haar gast mee te nemen.

Ineke van Gent. Dankzij haar idealistische standvastigheid is ze één van de meest gewaardeerde prominenten op de linkervleugel van GroenLinks. Haar werklust en goede initiatiefvoorstellen maken haar een echte meerwaarde voor de partij. Niet voor niets ondernamen partijleden de actie ‘Ien in de top 10′ om Van Gent voor de laatste verkiezingen weer te verzekeren van een Kamerzetel. Van plek 13 steeg ze naar 5 op de kieslijst van GroenLinks. Als bewaker van het linkse gedachtegoed een politica waar GroenLinks blij en trots op mag zijn. Ineke van Gent: een held!

Als toegift de al hierboven genoemde persiflage van Buro Renkema op Ineke van Gent als de kantinejuffrouw. Daaronder Van Gent in actie voor een betaalbare kinderopvang.

 Links                                                                                                                                  Ineke van Gent bij de Madiwodovrijdag-show van Paul de Leeuw over o.a.                Kunduz

Het einde van de week is daar. Zondag. En dat betekent: een nieuwe heldenschets! Eerder kwamen Andrée van Es en Jan Schaefer aan bod. Wie zal dit keer met heroïsche flegmatiek het digitale toneel betreden? Ook vandaag weer een nieuwe held voor de groene, linkse en/of progressieve politiek.

Hij begon zijn loopbaan als journalist voor het Algemeen Handelsblad. Daar leerde hij Hans Gruijters kennen, destijds politicus namens de VVD. Beiden afkomstig uit Brabant besloten zij als belangrijkste initiatiefnemers in 1966 een nieuwe partij op te richten: Democraten ’66. Als langdurig voorman van deze progressieven groeide de held van deze week uit tot één van de meest populaire politici van de twintigste eeuw. Namens D66 was hij fractieleider in de Tweede Kamer, Eerste Kamerlid, minister van Defensie, minister van Buitenlandse Zaken en vicepremier. Deze imposante carrière sloot hij af met de eretitel van Minister van Staat. Een titel die hij verkreeg vanwege zijn grote diensten voor de Nederlandse politiek. Zo was hij medeverantwoordelijk voor de meest progressieve regeringen die Nederland heeft gehad: de twee Paarse kabinetten en het kabinet-Den Uyl. Tot en met zijn dood in 2010 behoorde hij tot Nederlands’ meest gerespecteerde staatsmannen. De held van deze week is: Hans van Mierlo.

Vorig jaar lente overleed Hans van Mierlo op 78-jarige leeftijd in Amsterdam. Met zijn dood nam Nederland afscheid van één van haar meest welbespraakte politici van de voorbije eeuw. Gevleugelde uitspraken lieten hem triomferen in de politieke arena. “Macht bestaat in de fantasie van mensen die het niet hebben” en “Oorlog is niet één drama van miljoenen. Oorlog is miljoenen malen het drama van één” zijn slechts twee van zijn verbale hoogstandjes. Ook voor mij was Hans van Mierlo een icoon. Het schoolvoorbeeld van een oprecht, integer en charismatisch politicus.

In 1966 begon het succesverhaal van Hans van Mierlo in de nationale politiek. Met drieënveertig gelijkgestemden besloot hij tot de oprichting van een nieuwe, progressieve partij: D66. Het jongste kindje van het Nederlandse partijenstelsel moest via de ‘ontploffingstheorie’ de binnenlandse politiek drastisch democratiseren. Burgemeesters en premiers rechtstreeks kiezen, een districtenstelsel en grootschalige invoering van referenda: dat waren de kroonjuwelen van de vernieuwingspartij. Het klonk zowaar revolutionair! Met deze standpunten en zijn charmante uitstraling sloten Van Mierlo en D66 uitstekend aan bij de opvattingen van de zich uit de zuilenmaatschappij worstelende jeugd. Bij de Tweede Kamerverkiezingen kreeg de partij dit dan ook terugbetaald. Met 7 zetels bestormde D66 het parlement. Een ongekend hoog aantal voor het nog verstijfde, verzuilde Nederland.

Onder leiding van Hans van Mierlo groeide D66 uit tot een van de bepalende gezichten in de progressieve hoek. De Bredanaar zocht nadrukkelijk de samenwerking op met de Partij van de Arbeid en de PPR, een voorloper van GroenLinks. Zo beklonken deze drie partijen, mede op initiatief van Van Mierlo, de samenwerking in 1971 door een schaduwkabinet te vormen tegen het kabinet-Biesheuvel. De Nederlanders moest hiermee gewezen worden op het (betere) alternatief dat ze te kiezen hadden. Met Van Mierlo als vicepremier in deze silhouetregering bleek dit de opmaat voor de linkse overwinning van 1972. Voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis werd er met Joop den Uyl als premier een progressief kabinet gevormd. Alhoewel Van Mierlo een geesteskindje geboren zag worden, was de verkiezingsuitslag bitterzoet. Dankzij de overwinningen van PvdA en PPR kon de formatie beginnen. Zijn eigen D66 zakte echter van 11 zetels terug naar 6. Toen daarbij de PvdA in 1977 het idee voor een grote Progressieve Volkspartij, waarin de genoemde drie partijen verenigd zouden zijn, definitief liet varen, verliet Van Mierlo teleurgesteld de nationale politiek.

Niet voor lang, bleek al snel. Begin jaren ’80 werd HAFMO (de koosnaam die Van Mierlo kreeg door hem alleen bij zijn initialen te noemen) namelijk voor het eerst minister. Defensie werd zijn portefeuille in de kortdurige kabinetten-Van Agt II en III. Naast een bevlogen politicus trad Van Mierlo nu ook toe tot de bestuurlijke politieke top van Nederland.

Dit was de vooravond van zijn grootste wapenfeit. In 1986 keerde Hans van Mierlo terug als politiek leider van D66. De partij stond destijds, onder leiding van Maarten Engwirda, op nog slechts twee zetels in de peilingen en had naarstig behoefte aan het Van Mierlo-effect. De terugkeer van de grote man werd een succes. Dat jaar nog behaalde D66 negen zetels in de Tweede Kamer. En de groei hield niet op. Uiteindelijk resulteerde dit in het recordaantal zetels van 24 voor D66 in 1994. De democraten verkregen zo een machtige onderhandelingspositie bij de kabinetsformatie. Hans van Mierlo wist dat het nu moest gebeuren: een kabinet zonder confessionele partijen. Ondanks tegenwerking van zowel de PvdA als de VVD, slaagde de Brabantse sterpoliticus. De vorming van Paars lukte! Met Wim Kok als minister-president namen D66, PvdA en VVD in de zomer van 1994 zitting. Voor het eerst had Nederland een kabinet zonder deelname van christen-democraten.

Zelf zat Hans van Mierlo alleen als minister in Kok I. Als bedenker van de paarse kabinetten gaat een groot deel van de eer voor de geweldige mijlpalen van deze regeringen niettemin eveneens naar de meesterretoricus. Het homohuwelijk, euthanasie en opschorting van de dienstplicht zijn slechts enkele hoogtepunten waar menig progressief hart een salto om maakt. Hans van Mierlo en D66 bewezen met deze verworvenheden en de creatie van de kabinetten-Paars definitief hun waarde voor de Nederlandse politiek.

Ditmaal tevreden nam Hans van Mierlo in 1998 definitief afscheid van de landelijke politiek. Minister van Volksgezondheid Els Borst nam zijn rol over als politiek leider van D66. Alhoewel Van Mierlo een graag geziene gast bleef in politieke bladen en programma’s, verdiepte hij zich steeds meer in de literaire en intellectuele wereld. Daar leerde hij schrijfster Connie Palmen kennen. Met haar had hij vanaf 1999 een relatie en trad hij een jaar voor zijn overlijden in het huwelijksbootje.

Hans van Mierlo. Met D66 maakte hij de pieken en dalen van de politiek mee. Een ding staat als een paal boven water: dankzij hem kreeg progressief Nederland een duidelijke boost en zijn verworvenheden binnengehaald die anders ondenkbaar zouden zijn geweest. Een politicus waarvan er maar weinigen zijn geweest in Nederland. Hans van Mierlo: een held!

De toegift van vandaag is het eerste verkiezingsfilmpje van D66. Hans van Mierlo heeft de hoofdrol en maakte zich met deze unieke opname in een slag immens populair.

Niets is zo heerlijk als een kakelverse nieuwe serie. Naast mijn toetsenbord ligt deel vier van de serie Californication al vijf dagen in het cellofaan te glimmen. Ik heb mezelf beloofd dat als deze rubriek klaar is, de TV uitgaat en de dvd-speler aan, waarna ik het hele seizoen non-stop verzwelg.

Serieverslaafden komen in alle soorten en maten, series kweken wonderlijke dwarsverbanden tussen mensen. Zo citeerde ik ooit tijdens een Kamerdebat de beroemde president Bartlett, waarna de ene helft van de zaal me wezenloos aanstaarde, terwijl de andere helft – politici van alle denkbare richtingen – als een geheim verbond van West Wing-kijkers begon te grinniken.

Series verbinden mensen met elkaar, ze binden mensen ook aan omroepen. Door de geleidelijke identificatie met hoofdrolspelers, de aangekondigde tragische wendingen en de cliffhanger, wordt op het afgesproken tijdstip weer op de juiste knop van de afstandsbediening gedrukt.

Series binden ons ook aan de bestaande maatschappelijke orde. Veel series, zeker de eindeloze stoet misdaadseries en soaps, kennen een heel eenvoudig patroon: goed en kwaad strijden met elkaar en hoewel het er altijd even somber uitziet, overwint uiteindelijk het goede. Het is ook zelden een lelijkerd die de held van een serie is; zelfs in een niet-moraliserende serie als desperate housewifes, zijn de nare, moordende vrouwen altijd een tikkie lelijker.

Series zijn daardoor vaak geruststellend en verdovend. Ik zak bijvoorbeeld uitstekend in slaap bij een gruwelijke aflevering van CSI, omdat ik – als ik wakker schrik van de tetterende reclame na afloop – altijd ongezien weet dat de verkrachter is opgeborgen.

Zo heerlijk als series kijken is, zo onbevredigend is het een dag later als je vergeten hebt wat je hebt gezien. Het is typische fastfood: lekker, maar na een uur heb je weer honger.

Maar weinig series ontstijgen het niveau van conformisme en verdoving en weten je te ontwrichten en blijven je daardoor bij. The Wire, de mooiste politieserie ooit gemaakt (helaas nooit in Nederland publiek uitgezonden), kent winnaars noch verliezers, maar biedt een sombere inkijk in de levens van drugsdealers en van de incompetente agenten die hen bestrijden.

BNN zendt op dit moment de misdaadserie ‘Van God los’ uit, die is gebaseerd is op ware gebeurtenissen. De aflevering van afgelopen zondag krijg ik niet uit mijn hoofd. Daarin heeft een Bosnië-veteraan een posttraumatisch stress-syndroom. Hij heeft wanen, mishandelt zijn vrouw en in een gevecht vermoordt hij uiteindelijk twee familieleden van haar. Zijn lot is dramatisch, zijn eenzaamheid groot, maar als blijkt dat hij door zijn oorlogstrauma zijn straf ontloopt, knaagt de onrechtvaardigheid. De makers van de serie schotelen je geen kant en klare moraal voor, ze brengen je van slag. Maar ik heb er in mijn hoofd iets door beleefd; een genot dat veel series me zelden gunnen.

Mooie TV geeft je een belevenis, mooie series doen dat wekenlang. Er zijn veel fastfood-series, er zijn weinig ontwrichtende, tot nadenken stemmende series. Dat kan er mee te maken hebben dat wij met onze afstandsbediening verdoofd en lui blijven steken bij de eerste categorie. Ik neem mij beter voor.

 

Deze recensie verscheen op 21 juli 2011 in De Volkskrant

A slightly belated happy birthday to South Sudan! As I assess my need for new mapping to accurately reflect the way that Africa is carved up as of Saturday, I’m drawn to thinking about the challenges that the world’s newest country faces. It’s perhaps not the best time to be striking it out alone, though splitting from the abusive partner that the Sudanese government, especially under al-Bashir, represents was, on balance, the right thing to do.One of the factors much noted in the Arab Spring revolutions was that states, like Egypt, with a highly developed bureaucracy were able to enter, with more stability, the transition from an authoritarian system towards a more democratic system. The newness of South Sudan will probably prove to be one of its greatest difficulties. Without a flywheel civil service to keep things going, the struggle to build a country out of a region will be intensified.

The danger of corruption, especially with the natural resources that the country holds, is also present, and already manifesting itself. Channeling of the proceeds from South Sudan’s natural resources, in particular oil, to individuals forming an elite, or to foreign companies, must be resisted, no matter how tempting it all seems. Another Nigerian-style race to exploit resources with little to no concern for local people would set South Sudan on a bad course.

As it finds its feet, I wish South Sudan well. It faces many struggles, but maybe now, it won’t be held down by the authoritarian practices of al-Bashir and Khartoum.

Image used under Creative Commons BY-ND Licence from Al Jazeera English on Flickr.

Poland really knows how to set expectations! I didn’t have much hope that environmental issues and countering climate change would be high on the agenda during the Polish presidency of the Council of Ministers, but with Poland standing alone against an attempt to tighten CO2 emissions reduction targets, I guess any hope that the EU will try to up its game for the COP17 climate talks in Durban this December are pretty much scuppered.

The public rationale behind the Polish position seems to be that the country is so reliant on coal fired power stations, that a target for 50% cuts in emissions would be too strenuous for the country. Now I’m sorry, but does a whole continent really have to be held back by poor energy planning in one country?! Surely a better approach would be to work out a way for Poland to transition to renewables, and lower-carbon energy, while letting the rest of us get on with trying something (even if it isn’t much) to tackle the problem?