Ik moest denken aan het nummer van Frank Boeijen. Niet iemand waar ik graag naar luister, maar het nummer Zwart Wit is volgens mij van toepassing. De reacties waren over het algemeen negatief. 342 hits als ik google. Wie worden er vanavond herdacht?

Mijn moeder vindt het simpel. De tien Duitsers in Vorden mogen van haar herdacht worden. De rechter bleek het een kwartier geleden niet met haar eens. Zij vindt het gedicht van Auke de Leeuw waar de ophef om ontstond goed. Maar zij vindt niet dat het voorgedragen hoort te worden. “Iemand die zelf gekozen heeft om fout te zijn, hoeft niet herdacht te worden”. Velen lijken haar standpunt te delen.

Volgens mij is het onderliggende probleem dat de mensheid graag dingen indeelt in goed en fout. Zwart of wit. Grijs bestaat niet. Je kunt niet een slecht mens zijn en toch iets goeds doen. Je kunt niet een heilige zijn met een slechte eigenschap.

Helaas zit de werkelijkheid meestal iets gecompliceerder in elkaar. Wie is de agressor in het Midden Oosten? Was Che Guevara een held of een oorlogscrimineel? Was de hulp van Stalin in de Tweede Wereldoorlog genoeg om zijn misdaden in de Sovjet Unie te verbloemen? Was Reagan de man die de koude oorlog beëindigde of het begin van het extreme kapitalisme dat de huidige wereldwijde economische crisis heeft veroorzaakt?

Het antwoord op al deze vragen is niet eensluidend. Het ligt er net aan aan wie je de vraag stelt. Zo zit het helaas ook met oorlog. Hitler was een dierenliefhebber. Als hij liefhebber van joden was geweest en honden had vergast dan was hij nu slechts een voetnoot in de geschiedenis geweest.

Ik vind het gedicht van Auke de Leeuw goed. Erg knap dat een vijftienjarige dit kan bedenken. De dodenherdenking vanavond geldt voor vele slachtoffers van diverse oorlogen. Je zou de oudoom van Auke ook slachtoffer kunnen noemen: slachtoffer van een slechte keuze. Weliswaar zijn eigen, maar wie kan zeggen dat hij altijd goede keuzes heeft gemaakt in zijn leven? Wie heeft er geen enkel opportunisme in zich en is altijd zuiver geweest? Zijn we niet allemaal een soort van grijs?

Terwijl de samenleving verhardt, de politiek meedoet via asociale maatregelen, lijkt het wel of de Nederlander zijn geweten afkoopt door steeds meer aan goede doelen te doneren, elk jaar weer. Het KWF pakt het meest.

Ook zie je steeds meer mensen die zich laten sponsoren voor een buitengewone sportprestatie. Vroeger was het nog wel eens zo dat mensen zelf besloten dat ze een marathon wilden lopen, een berg opfietsen of een ontzettend eind te schaatsen, tegenwoordig word je overspoeld met mensen die zich pas omkleden nadat ze voor duizenden euri op papier hebben staan.

Erg populair is het om zes keer tegen de Alpe D’Huez te fietsen. Nu lijkt me een keer al een beste prestatie, maar goed, dat is voor een goed doel blijkbaar niet genoeg. Alpe D’Huzes is zo populair dat je ingeloot moet worden om mee te mogen doen.

Maar de goede doelen komen dichtbij. Zo is er de elastiekenkoers. Ik kan er niet te veel over zeggen, ik heb nog geen van de organisatoren gesproken. Nu hoeft dat ook niet perse, maar er zijn velen die zich geschoffeerd voelen omdat ze gepasseerd zijn. En terecht, in mijn ogen. En als ik de deelnemerslijst zie, kan ik maar een conclusie trekken. Peter zou zich rot lachen als hij wist hoeveel ‘roomsen’ er in zijn naam voor het goede doel fietsen.

Meer sympathie heb ik voor de zusjes De Vries. Zij zeggen gewoon hoe het is. Eerst wil je zelf lopen, dan pas koppel je er een goed doel aan. Ik hoop dat ze veel binnen halen voor het goede doel. Maar nog meer hoop ik dat ze plezier gaan beleven aan het lopen van de New York Marathon.

Zelf ben ik door een vrienden overgehaald om ook eens tegen een berg op te fietsen. Gelukkig zaten we al snel op een lijn. Geen training, geen speciale kleding en zeker geen goed doel. Gewoon met een aantal vrienden een berg uitzoeken, huurfietsje regelen, naar boven zien te komen en het dan op een zuipen zetten. Omdat het kan. En goede doelen krijgen op andere momenten wel mijn tijd, aandacht of geld.

Ik zou er iets over moeten zeggen. Ik heb tenslotte vaak een mening hier. Vaak denk ik dat ik het beter weet. Maar ik weet het even niet meer.

Natuurlijk ben ik blij dat deze regering is gevallen. Dat de invloed van de gedoger, al is het maar tijdelijk, is teruggedrongen. Dat we van het meest rechtse kabinet sinds mensenheugenis af zijn.  Maar wat nu?

Verkiezingen eind juni of begin september? Of toch in de zomer? Rutte en de Jager snel een begroting in elkaar laten flansen of met de hele kamer proberen iets te schrijven? Demissionair kabinet of demissionair met uitzonderingen? Zo snel mogelijk onder de drie procent of mogen we er iets boven zitten? Belangrijke besluiten voor ons uit schuiven of toch snel knopen doorhakken? Ik weet het echt niet.

Vele keuzes zijn simpel. Niet bezuinigen op onderwijs en zorg, wel op defensie. De lage inkomens ontzien, de hoge inkomens kunnen nog veel missen. Ontwikkelingssamenwerking (dat is iets anders dan ontwikkelingshulp) hoeft niet te bezuinigen, cultuur ook niet. Multinationals die hier belastingvoordeel genieten profiteren ten koste van de ‘normale man’, moeten zwaar belast worden. Mislukt project JSF meteen stopzetten. Niet meer investeren in asfalt, maar wel in beter openbaar vervoer. Marktwerking in zorg, ov, nutsbedrijven en onderwijs is uit den boze. Bonussen zijn geen prikkel om beter te presteren, maar zorgen voor meer hebzucht. Morgen nog beginnen met terugtrekken uit Kunduz.

Mijn beeld is wel duidelijk. Maar hoe het voor elkaar te krijgen, geen idee. De vragen blijven onbeantwoord. De tijd zal uitwijzen wat er moet gebeuren..

Ophef in het nieuws, ophef op Twitter. De VVD besloot gisteren afstand te nemen van het wetsvoorstel om het verbod op godslastering uit de wet te schrappen. De discussie lijkt puur om God te draaien, maar dit valt wel mee. Hij draait veel meer om mensen.

De ‘Wet inzake smalende godslastering’ (artikel 147) bestaat al sinds 1932. Een reeks godslasterlijke artikelen en prenten in een communistische tijdschrift zorgde voor veel ophef en onrust waarop Jan Donner, Minister van Justitie én de opa van, besloot de wet in het leven te roepen. Dit deed hij niet om kritiek op God te verbieden, maar om uitingen te verbieden die “een honen van de persoon Gods bevatten.” In het wetboek van strafrecht wordt godslastering geschaard onder misdrijven tegen de openbare orde[1]: voor sommigen is God zo belangrijk dat de openbare orde in het geding is als hij beledigd word, dus daarom is het verboden.

Het verbod op godslastering wordt door sommigen gezien als een inperking van de individuele vrijheid. Het individu mag immers niet meer zijn mening uiten: als hij God maar een klootzak vindt, mag hij dat niet zeggen. Wat men echter vergeet is dat bescherming van de openbare orde het doel van de wet is. Godslastering kán namelijk voor een boel ordeverstoring zorgen. God is voor veel mensen de reden en het diepste doel van hun bestaan. Het lasteren van God is voor veel mensen een directe lastering van henzelf. Probeer dan maar eens niet diepbedroefd of kwaad te worden. Je kunt je voorstellen dat als veel mensen tegelijk diepbedroef of kwaad zijn, dit tot de nodige commotie kan leiden. Je hoeft maar naar de vele incidenten in het Midden-Oosten te kijken.

Daarnaast kun je hieruit opmaken dat het verbod op godslastering geen inperking van het individu is, maar juist een bescherming. Dit vloeit natuurlijk automatisch voort uit de openbare orde (bij verstoring hiervan komen mensen in gevaar), maar er zit meer in. Zoals in de vorige alinea werd gesteld is God voor veel mensen minstens net zo belangrijk als hun individu. Sterker nog: die twee zijn één. God is in de mens, de mens is in God. Hij stuurt hen, geeft hen existentie. Het beledigen van God staat dan gelijk met het beledigen van het individu, iets wat in Nederland ook verboden is. Dit staat los van het beschermen van de openbare orde, maar slaat op bescherming van de waardigheid van een individu in Nederland. Mag iedereen maar nodeloos gekwetst worden?

Hier kan tegenin worden gebracht dat als de bescherming van het individu al gewaarborgd is door de wet die belediging verbiedt, waardoor een aparte wet tegen godslastering niet nodig is. God is echter geen rechtssubject, dus hij valt niet onder de bescherming van deze wet. Het beledigen van God kan echter als grote belediging voelen voor mensen die wél onder deze wet vallen. Een belangrijke vraag in dezen is: valt een dergelijke indirecte belediging onder de wet, of niet? De aparte wet tegen godslastering voorkomt dat deze vraag gesteld hoeft te worden en schept duidelijkheid. Mensen indirect beledigen door hun God te beledigen mag niet.

Door sommigen wordt het beeld geschetst dat de Nederlandse overheid, met de SGP voorop, nu op de bres staat voor God. Hij wil immers niet gelasterd worden, staat in de Bijbel, dus daarom dwingt de SGP handhaving van het verbod af. Ik weet niet wat er in het hoofd van Kees van de Staaij omgaat, maar ik neig ernaar om te denken dat dit beeld slechts een karikatuur is. Kees weet immers dat God de heilige rechter is die zal oordelen en dat hij daar geen Nederlandse staat voor nodig heeft. Voor een goede discussie kan men God het best buiten beschouwing laten. Deze discussie gaat namelijk om mensen: hun gevoelens, hun integriteit. De afgelopen alinea’s laten zien dat er genoeg argumenten zijn om de discussie op basis hiervan te voeren. De Nederlandse wet is er voor het individu, niet voor God, die gaf zijn wetten al aan Mozes.

De vraag is, wat is belangrijker: de vrijheid van meningsuiting of de openbare orde en de waardigheid van het individu? Het is een moeilijke vraag, waar ik niet zo één-twee-drie het antwoord op weet. Afsluitend wil ik echter iedereen oproepen om te onthouden dat deze discussie dus om mensen gaat. Met woorden is veel pijn te doen. Is die pijn jouw vrijheid van meningsuiting waard?

..bouwden ze een boot die nooit zou vergaan. Toch? Twee dagen geleden werd de beroemdste ijsschots uit de geschiedenis herdacht. Een paar jaar geleden in Belast zag ik waar ze die boot hebben gebouwd. Indrukwekkend.

Zijn er buiten ondergetekende nog mensen die de film niet gezien hebben?

Titanic.com
de film
CBS News
Wikipedia
Britannica

Het kabinet heeft een fantastische Catch-22 bedacht voor mbo’ers, die illegaal in Nederland verblijven. Voor hen geldt de leerplicht. Op het mbo is een stage verplicht. Maar dat is werken en dat mag niet. Om dat beleid kracht bij te zetten dreigt minister Kamp nu met forse boetes aan bedrijven die toch stages aanbieden. De gemeente Amsterdam heeft besloten de middelvinger op te steken naar Kamp: stagiairs blijven welkom, boete of niet.

Eerder kwam Giessenlanden al in het nieuws door de weigering om een vluchteling uit te zetten (dat was niet voor het eerst). Gemeentelijke recalcitrantie op het gebied van illegalen is een direct gevolg van het feit dat lokale overheden verantwoordelijk zijn gemaakt voor de moeilijkste onderdelen van het landelijke beleid. Een uitzettingsbesluit nemen is makkelijker dan mensen uit hun huis sleuren.

(...)
Lees verder in Gemeentes maken meer en meer landelijk beleid (nog 258 woorden)

“Mevrouw, we hebben een verrassing voor u. We spraken net in de pauze op Beurs iemand van Occupy en die hebben we meegenomen naar de les.”

De enthousiast stralende gezichten en de blik van de meneer van ik-ben-er-klaar-voor maakten onmiskenbaar duidelijk dat ik mijn minutieuze lesvoorbereiding aan de wilgen kon hangen. Zonder enkele aanwijzing gaat de klas rond de tafel zitten, is direct muisstil en kijkt mij samen met de meneer aan. En ik improviseer naarstig enige vorm van inleiding. De Occupier deed hetzelfde.

De mens is het doel

Occupy startte in de VS, zo begon hij. Juist dat verraste hem het meest. In het land waar alles draait om geld, en vooral om steeds meer geld, begint dit principe te wankelen. Het Occupy-concept breidt zich uit en voor het eerst in de geschiedenis ontstond een beweging die inmiddels wereldwijd verspreid is. Het belangrijkste principe: de mens is een doel en geld een middel. Vooral in de financiële wereld – maar helaas lang niet meer alleen daar – is dit principe omgedraaid. Door middel van veel gesprekken voeren op straat en ludieke acties als bankruns, hardloopwedstrijdjes tussen banken, probeert men de onnozele passant bewust te maken van zijn verantwoordelijkheid als klant. Jazeker: Occupy roept op tot marktwerking. Dat spel wordt nu namelijk beroerd gespeeld.

Jij bepaalt

Het principe is eenvoudig: aanbieder biedt product, geen vraag, klant weg, bedrijf failliet. Nieuw bedrijf, zelfde ritueel, tot er een product is wat de klant wel ziet zitten. Toch? Zo niet bij de banken. De klant moppert over de hoge bonussen, de klant moppert over zijn belastingcentjes die de bank overeind houden als het mis gaat, maar de klant doet niets. De klant blijft gewoon klant en financiert via rente en via belasting…inderdaad de hoge salarissen en bonussen. Voor Noord-Koreaanse begrippen prima maar in een vrije markt staat deze klant flink voor aap. Overstappen dus! Waarheen? Op deze site vind je goed onderzoek naar alternatieven. Triodos en ASN komen met glans door de vergelijking.

Evenwicht

Niet alleen de banken werden besproken. Welvaart in het algemeen is een belangrijk thema. Waarom hebben wij het zo goed? Wie betaalt dat en realiseer je je dat ook? De verdeling van i-phone, dure kleding, veel te veel eten, laptops en wat al niet meer versus letterlijk dood liggen gaan van honger. Beetje scheef eigenlijk, toch? Al die welvaart voor onszelf willen houden en mensen die ook een fijn leven willen – neem het ze eens kwalijk – in de gevangenis zetten bij aankomst in dit land. Doen we dat nou echt met mensen? Ja. Wij wel.

Deze les was geweldig. Helaas komt Occupy tegenwoordig alleen nog in het nieuws als ze van standplaats moeten wijzigen. Wat mij betreft zetten ze door. We zijn er een beetje aan toe.

Zo maar een klein artikel in de krant, ergens op een binnenpagina. Het woord was compleet nieuw voor me. Babyklappe. Er was ophef over bij onze Oosterburen. In 2000 werd in een ziekenhuis in Hamburg het eerste klepje geopend. Het blijkt een soort omgekeerde McDrive te zijn. Een plek waar je je baby kunt achter laten als je echt geen idee meer hebt. In het ziekenhuis gaat er dan een zoemer ergens zodat het personeel weet dat er een baby is achtergelaten.

De achterliggende gedachte is simpel. Liever zo, dan op een vuilnisbank, in een mand bij de kerk of op een willekeurige plek. En hoe raar ik het idee ook vind, ik denk dat de gedachte klopt. Het nodigt nog steeds niet echt uit, een argument wat tegenstanders ongetwijfeld willen gebruiken. 38 kinderen in de eerste tien jaar. Nog niet eens een keer per kwartaal. Veertien van deze kinderen zijn alsnog opgehaald door de vertwijfelde moeders. De andere 24 konden gered worden en als wees ter adoptie worden aangeboden.

In Duitsland zijn rond de 80 van deze babyluiken tegenwoordig. Maar ook in Oostenrijk zijn er flink wat. In vele andere landen heb je vergelijkbare initiatieven. Zelfs in Amsterdam waren er plannen in 2003 om een babyluik te openen. De huidige voorzitter van de Graafschap, mevrouw Clemence Ross stak er een stokje voor. CDA-politici hebben blijkbaar liever dat je een kind op een willekeurige plek achterlaat.

Het woord babyluik levert bijna 6000 hits op in Google. Ik heb blijkbaar niet goed opgelet het afgelopen decennium. Mijn mening is dus laat. Maar ik denk dat, ook al is niet bewezen dat het levens redt, er zeker een redelijke kans is dat het zo is. Alleen al daarom is het geen slecht idee. Maar goed, met de huidige conservatieve regering van ons land, zie ik op korte termijn weinig ruimte voor progressieve ideeën.

Lees ook:
Wikipedia (Duits)
Terre des Hommes legt uit
Babyklappe.info (infosite)
Bastardette blogt ook hierover
Telegraaf ziet het nut wel
360mag.nl vertelt dat ze in Zwitserland meer luiken willen

De afgelopen weken wist de PvdA door het vertrek van Cohen en de daaropvolgende verkiezing voor een nieuwe politiek leider de aandacht stevig op zich te vestigen. Vele partijleden toonden zich gelukkig met het feit dat hun partij weer eens positief in het nieuws kwam. In dat opzicht heeft de interne strijd de PvdA veel goeds gebracht.

In de peilingen laat de PvdA de laatste weken ook een opgaande lijn zien. Sinds het opstappen van Cohen won de PvdA maar liefst 7 zetels in de peilingen van Maurice de Hond, van 14 naar 21, een stijging van maar liefst 50%. Is het effect van de interne politieke strijd echt zo sterk? Waarschijnlijk niet. Als we alle peilingen meenemen, zien we slechts een beperkte stijging van de electorale kansen van de PvdA gedurende de interne verkiezing.

In onderstaand figuur is de verwachting van mijn 'Pooling the Polls' model voor de PvdA weergegeven sinds 1 februari. De zwarte lijn geeft het stemmenpercentage van de PvdA volgens het model. De gekleurde punten vertegenwoordigen de peilingen van De Hond (rood), de Politieke Barometer (blauw) en TNS-NIPO (groen). Allereerst valt op dat er maar een beperkt aantal peilingen is geweest in de periode van de leiderschapsverkiezing. Daardoor is het betrouwbaarheidsinterval van het model breed: we weten op basis van de beschikbare peilingen dus niet zo heel veel over de electorale steun voor de PvdA.

Gerbie kijkt YouTube 071

Ik moet toegeven dat ik hem niet helemaal gezien heb.

Bijna tachtig miljoen kijkers gingen me voor. De kracht van Social Media wordt flink getest door dit filmpje. Ik denk niet dat er veel discussie is over de figuur Joseph Kony. Over dit filmpje wel. Voor- en tegenstanders vallen over elkaar heen in alle hoeken van het internet.

De discussie is kort samen te vatten: Is alles toegestaan om het kwaad te bestrijden? Voorstanders van het filmpje vinden dat ‘Invisible children’ er alles aan mag doen om er voor te zorgen dat Kony wordt gepakt. Tegenstanders vinden feitelijke fouten en praten over propaganda.

Ik ben altijd voorstander van het open vizier en de eerlijkheid. Dat betekent dat ik automatisch in het kamp van de tegenstanders sta. Aan de andere kant kan ik me de frustratie goed voorstellen van de makers van dit filmpje. Wat dan nog als na grondig onderzoek blijkt dat niet alle feiten hard te maken zijn, het doel heiligt de middelen. De cynicus in mij ziet dat de tegenstanders de voorstanders helpen door alle ophef. Uiteindelijk gaat het ze namelijk alleen om aandacht en met een beetje controversie groeit die aandacht alleen maar. Sterker nog, ik kan me voorstellen dat er bewust foute informatie ingesmokkeld is, om meer aandacht te genereren. Of is dat weer erg cynisch? Kun je cynisch zijn als het om iemand gaat die kinderen laat vechten, is dat niet het cynisme voorbij?

Propaganda of nobelheid? Ik ben er niet uit. Uiteindelijk draait het allemaal om perceptie.

En volgens dit lijstje zijn er nog grotere criminelen.

Vorige week een voetbalstadion vol boze docenten. Flinke bezuinigingen in het passend onderwijs, het onderwijs staakt. Nu heerst het beeld in den lande dat docenten pas staken als je aan hun twaalf weken vakantie komt, maar dat bleek vorige week toch even iets anders te zitten.

Ik heb niet gestaakt, maar was het zeker eens met degenen die dat wel deden. Deze bezuinigingen zijn een prestigeproject van de minister geworden. Laten zien aan de collegae dat ook zij mee kan met het asociale beleid van dit kabinet. Pak de zwakste keihard, onder het mom ‘iedereen moet een steentje bijdragen’. De bezuiniging is een geweldig voorbeeld van extreem korte termijn denken.

Want inderdaad is het niet zo moeilijk om met een rood potlood een streep te zetten door een flink bedrag van je begroting. Maar als je politicus bent, mag verwacht worden dat je iets verder kijkt dan de cijfertjes. Zonder enige twijfel gaan de bezuiniging op deze post elders meer kosten opleveren. Wat te denken van jeugdzorg, de onderwijsinspectie, de bijstand, allemaal zullen ze al snel, maar zeker op langere termijn meer kosten maken omdat er nu wordt gesneden in het passend onderwijs.

Sterker nog, ik red me als docent wel. 26 of 28 in het lokaal maakt niet zo veel uit. 3 of 5 rugzakjes in het lokaal ook maar een beetje. Maar voor die ene student maakt het een wereld van verschil. Minder kans op persoonlijke aandacht, minder uitleg, minder hulp. Zelfs een middelmatige student die normaal gesproken in het regulier onderwijs nog kan overleven, komt nu in de problemen, omdat er grotere probleemgevallen in zijn klas verschijnen.

Het is een mathematisch feit dat je de aandacht maar een keer kunt verdelen over je leerlingen. Iedereen krijgt dus wat minder na deze bezuiniging. Dus of het algemeen niveau gaat omlaag, of minder studenten halen het maximale uit zichzelf. Andere mogelijkheid bestaat niet. Managementspeak als ‘meer met minder’ hebben we al zo vaak gehoord, dat gelooft zelfs de manager zelf niet meer.

Dus de consequentie is dat we een lager onderwijsniveau acceptabel vinden met meer excessen. Dat is geen bezuiniging, dat is je eigen bordje schoon vegen ten koste van een ander. Of het kortzichtigheid, selectieve perceptie (het thema van deze week mocht het u nog niet zijn opgevallen), domheid of bewust asociaal beleid is, daar ben ik nog niet uit.

Telegraaf

Ed.nl

Al eeuwen zijn wij Nederlanders een handelsnatie. Het ging ons in de zeventiende eeuw al goed, we noemen het niet voor niets de gouden eeuw. Ook toen al hadden we arbeidskrachten nodig, we importeerden Fransen (Hugenoten) en Duitsers. Tussen 1600 en 1650 groeide onze hoofdstad van 50 naar 200 duizend inwoners. Vooral de immigranten waren hiervoor verantwoordelijk.

In de jaren zestig ging het ons weer te goed. We waren zelf te beroerd het zware werk te doen. Spanjaarden, Italianen, Turken en Marokkanen deden het wel. In de tussentijd handelden we met een steeds groter deel van ons continent. Dankzij de Europese Unie en zijn voorlopers hebben we sinds 1957 een steeds grotere groep landen waarmee we samenwerken. Sinds 2004 hoort Polen daarbij, sinds 2007 Bulgarije. Deze nieuwe generatie arbeidsmigranten doen dus niets fout door hier te werken.

Toch zijn er nog steeds mensen die bang zijn voor vernieuwing en vooruitgang. Die mensen zijn het doel van de site die de PVV heeft opgezet. Bang maken en dan lekker klagen. Het schijnt een succes te zijn. Behalve (weer) publiciteit voor de PVV heeft de site weinig nut. Overlast melden doe je niet bij een website van een politieke partij, maar bij de politie. Als er een wet is overtreden is het niet relevant of de overtreder Pools, Turks of Nederlands is, de wet verbiedt discriminatie.

Wel is de site weer een geweldig voorbeeld van selectieve perceptie. Als mijn fiets wordt gestolen, wil ik dat die terugkomt, het paspoort van de dader is daarvoor niet relevant. Ik geloof ook niet dat het de PVV om alle Oost-Europeanen gaat. Het enige lid van de partij is namelijk getrouwd met een Hongaarse, Krisztina Marfai. Ben eigenlijk wel benieuwd wat zij van die site vindt.

Overigens schijnt het meldpunt PVV-ers net zo’n succes te zijn als de site die de inspiratie daarvoor was. Gezien het feit dat er meer dan 300.000 oorspronkelijke Oost Europeanen in ons land wonen en slechts een paar dozijn volksvertegenwoordigers van de PVV, is het procentueel gezien misschien wel een groter succes.

Vorige maand werd bekend dat een begeleider op de Haagse Hogeschool betaald kreeg per diploma. Zij mocht ook nog eens zelf mee beoordelen. De consternatie was enorm. Tot op het Binnenhof klonk de verontwaardiging.

Ik had nog niet eerder gehoord van een dergelijk contract, maar het verbaasde me niets. De (gespeelde?) verbazing wel. Zo lang ik in het onderwijs werk, is namelijk een deel van de bekostiging van de student gebaseerd op het resultaat. Diplomabekostiging dus. Zelf profiteer ik daar niet van, maar mijn werkgever wel. Indirect is mijn werkgelegenheid dus gekoppeld aan de resultaten van mijn studenten.

Het hele onderwijs wordt dus op deze manier gefinancierd, dat is geen publiek geheim. Maar waarom is er dan zoveel ophef wanneer een individuele docent dit zwart op wit krijgt?

Misschien moet de politiek eens nadenken over een geheel nieuwe manier van het organiseren van onderwijs in Nederland. Want zoals het nu gaat, zullen incidenten als deze, maar ook problemen als die van Windesheim, InHolland en Landstede slechts het topje van de ijsberg blijken.

Lees:
Een vandaag
Powned
Joop

Luiwammesen, uitvreters, oplichters en profiteurs. De camera’s registreerden graag, het waren mooie beelden. Vraag aan de man in de straat wat hij denkt over de Grieken. De zondebok was gevonden. Als die Grieken niet allemaal ambtenaar waren geweest en op hun 47e al met pensioen waren gegaan, dan was die hele Eurocrisis nooit ontstaan.

Het zat natuurlijk genuanceerder, maar daar hadden de klagers, inclusief de meeste politici, geen boodschap aan. Sterker nog, dat ‘wij’ profiteerden van de hoge rente die Griekse banken wel moesten geven op leningen, werd nooit hardop uitgesproken. Dat Nederlandse banken en bedrijven, als echte handelsnatie, in Zuid Europa vele belangen hadden, was even niet van belang.

Nu blijkt dat ‘wij’ het ook niet zo goed hebben gedaan. Ons begrotingstekort gaat volgend jaar richting de vijf procent. En dat terwijl we zelf hebben afgesproken dat drie toch echt het maximum is. Dus nu heeft de regering een probleem. Ineens blijkt die drie procent niet meer zo heilig te zijn. Blijken er duidelijke verschillen tussen Grieken en andere mediterrane uitvreters aan de ene kant en de nobele noord-europese hardwerkende redders van de economie.

Met voorloper minister de Jager zullen de regels wel even aangepast worden. De harde woorden die voor de Grieken golden, kunnen voor onszelf achterwege blijven. Oftewel iedereen is gelijk, maar wij zijn gelijker.

Benieuwd wanneer men in het buitenland reageert. Maar misschien zijn we daar wel niet belangrijk genoeg voor.

BNR

RTL.nl

Mooi werkwoord. Ik schrikkel, jij schrikkelt, wij hebben geschrikkeld.

Bijzondere dag vandaag, komt maar eens in de vier jaar voor tenslotte. Maar is het wel zo bijzonder, deze schrikkeldag?

Ooit blogde ik al over 30 februari. Dat komt bijna nooit voor. Ook weer niet weer, want als je de Koptische kalender (net als de Ethiopische) bekijkt, heeft elke maand 30 dagen.

Later dit jaar, op 30 juni om precies te zijn, hebben we ook nog eens te maken met een schrikkelseconde. Er zijn zelfs kalenders waar een schrikkelweek op voorkomt, de zogenaamde Hanke-Henry-kalender.

Zelfs een schrikkelmaand (joods) en schrikkeleeuw bestaan. Als je het zo bekijkt is vandaag eigenlijk een doodsaaie dag.

Ze heeft snoepjes in een bakje en kruipt bij me op schoot. Altijd een heerlijk moment. Hoe lang blijft ze dat leuk vinden? Minder lang dan papa ben ik bang. Ik had net een krant gepakt en lees door. Normaal lees ik de Wall Street Journal niet, maar bij het instappen van een vliegtuig is de keus meestal beperkt. Zeker wanneer de Bild een concurrent blijkt.

Ze kijkt mee. Boven aan de voorpagina een tekening, cartoon bijna, ter illustratie bij een stuk over ‘investment banking’. “Dat is voor kinderen, he papa?”, wijst ze de tekening aan. Maar al snel is ze weg bij de tekening. “Twee van Suus”, roept ze enthousiast. Vorig jaar begon ze cijfers en letters te herinneren. Maar de 2 en de S lijken wel heel veel op elkaar. En dat maakte tot een maand geleden ook weinig uit. Maar nu ze drie is geworden, moeten we toch eens naar het verschil tussen de 2 en de S kijken.

Op pagina 8 staat een foto van Newt Gingrich. “Opa Henk”, weet ze meteen. De haarkleur en het gewicht zullen kloppen. De rest minder. Daarnaast Miriam Adelson, vrouw van de belangrijkste sponsor van de Republikeinen. “Die zat in de bus toch papa?”. Een uur geleden zwaaiden we haar moeder uit, die carnaval ging vieren met een stuk of veertig dames, bijna allemaal met een witte jas en een pruik. Ik ben bang dat mevrouw Adelsons haar die vergelijking inderdaad verdient.

Veel sporten kent ze nog niet. Basketball sensatie Jeremey Lin wordt als voetballer herkend. Ter verdediging, de bal op de foto is nauwelijks zichtbaar boven de grond, het had inderdaad een voetbal kunnen zijn.

De mooiste observatie volgt meteen daarna. Een beeld uit Honduras waar familie en vrienden van omgekomen gevangen zo dreigend buiten een hek staan dat vier zwaar bewapende bewakers op de vlucht slaan. Er worden stenen gegooid volgend het bijschrift. Suus ziet iets anders. “Dat deed ik ook met mama, bloemetjes plukken.” Inderdaad is er rechts onderin het beeld wat onkruid te zien. De rest van de foto gaat blijkbaar langs haar heen.

Wat een prachtig leven heeft een kind van drie. Wat een beperkt referentiekader. En wat zou ik de wereld nog graag eens zien door de ogen van een driejarige.

Onlangs las ik het nog weer op de lokale nieuwssite. De burgemeester was op bezoek gegaan bij iemand die 101 was geworden. Ik vond dat vreemd. Ik snap dat je op die leeftijd niet veel klasgenoten meer kunt uitnodigen, maar is een dergelijke visite niet een teken van een ouderwets feodaal stelsel?

Waarom komt de burgemeester op bezoek? Zit je daar echt op te wachten op die leeftijd? Bij 100 kan ik me nog iets voorstellen, maar moet je dan op weg naar een recordleeftijd elk jaar weer een stuk gebak voor klaarzetten? Zit zo’n burgemeester eigenlijk te wachten op deze saaie bezoekjes, waarvan met de vergrijzing er steeds meer zullen komen?

“Niet roken, maar wel elke dag een borreltje en naar GTST kijken, dan haal je de 100 wel”, het ongevraagde advies heeft hij al vaak gehoord. Laten we toch ophouden met die onzin. Prachtig als je die leeftijd mag bereiken, maar een bijzondere prestatie is het niet. Je hoeft alleen te blijven ademen. Velen lukte het niet, maar 100 halen is ook gewoon een kwestie van geluk. En ik gun iedereen geluk, maar ik geloof niet dat iemand die de gemeenschap klauwen vol geld kost, daar zijn gezicht moet laten zien.

En dan heb ik het nog niet eens over de tenenkrommende stukjes met foto die de week er op in de huis-aan-huis blaadjes verschijnen. Afschaffen dus die traditie, voordat het te laat is.

Het gebeurt overal blijkbaar:

de-midweek.nl
Utrecht
Ondernemersbelang
BN de Stem
Volnieuws.nl
Nieuwsblad.be
Brabantsdagblad
Leeuwarden

Deze week is het thema Behoud acute verloskunde Meppel weer volop in het nieuws. Bianca Mars, jonge moeder uit Meppel is spontaan een burgeractie begonnen. Op Petities.NL kun je een handtekening zetten voor de petitie behoud Verloskunde.

Via Twitter had ik de afgelopen periode contact met haar gehad en gistereren voor het eerst gesproken via de telefoon.  Sinds zondagavond staat de petitie online. Er zijn nu al 700 handtekeningen geplaatst!

Zij wil op 7 maart aanstaande voorafgaande aan het Algemeen Overleg Zwangerschap en Geboorten de handtekeningen aanbieden aan de Tweede Kamer. Als dat zover is, gaan we natuurlijk mee.

De afgelopen week ben ik ook druk bezig geweest met het opstellen van een motie die aanstaande donderdag in de gemeenteraad komt. Alle fracties ondersteunen de motie. Dat is een mooi signaal naar buiten. In de motie roepen we het college op nog eens zich actief in te zetten voor het behoud van verloskunde. Ook wordt gevraagd of zij wil bewerkstelligen dat de gemeenteraad mee mag praten over de regiovisie. Nu houden alleen de Raden van Bestuur en Achmea zich hiermee bezig.

 

Bron: www.fashionnewz.nl

Kan iemand het wezenlijke verschil tussen deze twee foto’s uitleggen? Ik zie namelijk geen.

Vliegen is onduurzaam. Toch ontkom je er als wereldburger niet aan. Op Trees for Travel kun je kijken hoeveel CO2 je uitstoot door een vlucht (en deze eventueel compenseren). Om een idee te geven, voor een retourtje London moet een boom in de tropen 66,5 jaar groeien. Voor een trip heen en terug naar de VS is dat ongeveer 660,5 jaren. Do the math…

Laatst moest ik ‘noodgedwongen’ (jammer dat je op de fiets niet overal kunt komen helaas) kiezen voor luchtvervoer. Tot mijn verrassing kreeg ik een e-ticket verzonden naar mijn telefoon. Daarin stonden alle belangrijke gegevens zoals vertrektijden en gatenummers vermeld. Daarnaast was er ook een digitale barcode. Hierdoor hoefde ik niets uit te printen. Bij het inchecken en douane, hoefde ik alleen mijn paspoort te laten zien en mijn telefoon (met op het scherm de barcode) door een scanner te halen. Ik kon meteen doorlopen. Als je nadenkt is dit alles erg 21. eeuw eigenlijk en niet meer slechts scenes uit een film.

Per jaar alleen al op Schiphol passeren er 45 miljoen reizigers. Dan is deze digitale instapkaart op je telefoon ten opzichte van de papieren voorganger toch nog een duurzaam randje van een onduurzaam gebeuren. De vraag die bij me opkomt, is hoe we in deze steeds meer globaliserende wereld onze (toenemende) mobiliteit kunnen verduurzamen? De auto-industrie is volop bezig met het ontwikkelen van hybride technieken, waarbij zelfs grote merken als BMW, Mercedes en Audi aan mee doen. Laatst was er in het nieuws te lezen dat er ook grote luchtvaartmaatschappijen bezig zijn met het terugdringen van de CO2 uitstoot, veroorzaakt door vliegverkeer. Ik zal daar eens in gaan duiken, misschien wel interessant voor mijn volgende post.

In het kader van het verbeteren van de luchtkwaliteit rijden er door het centrum van mijn stad ‘s-Hertogenbosch nu alleen nog maar electrische bussen. De zogenaamde ‘220 Xpress’. Een aangename vergroening van de binnenstad, die hopelijk snel wordt uitgebreid naar alle wijken van de gemeente.

Nu ik deze blog aan het schrijven ben, moet ik denken aan een presentatie die ik hield op de middelbare school over de ‘magneetzweeftrein’. Het was toen een blik naar te toekomst. Nu een uitgesteld verlangen…

***

KLOKKENLUIDERS BESCHERMEN DE
 MAATSCHAPPIJ DUS BESCHERMEN WIJ DE KLOKKENLUIDERS

Klokkenluiders stellen misstanden aan de kaak binnen hun bedrijf of instelling, maar ook bij de overheid of een vereniging. Daarbij lopen ze een groot risico, want hun baas zal het vaak niet op prijs stellen, dat de zaak negatief in het nieuws komt. Daarom wordt een geval van klokkenluiden vaak gezien als een arbeidsconflict, terwijl het in feite gaat om aangifte van een strafbaar feit. Desondanks komt de klokkenluider vaak ernstig in de problemen. Hij wordt ontslagen of overgeplaatst of arbeidsongeschikt, zelfs psychisch gestoord verklaard of in rang gedegradeerd. Alles is er op gericht om de misstand verborgen te houden. Daarom is het van groot belang klokkenluiders te beschermen en eventueel geleden schade te vergoeden.

Bekende klokkenluiders hebben bijvoorbeeld de bouwfraude aanhangig gemaakt. Door onderlinge afspraken zorgden aannemers ervoor, dat overheidsopdrachten voor een veel te hoog bedrag werden aanbesteed. In een ander geval weigerde een maatschappelijk werker de ware gang van zaken bij een dodelijk ongeval tijdens een militaire oefening verborgen te houden voor de nabestaanden.

Je zou denken, dat de rijksoverheid het fenomeen van klokkenluiden van harte toejuicht en alle maatregelen neemt om het te bevorderen en de klokkenluiders te beschermen tegen wraakzuchtige meerderen. De Tweede Kamer heeft middels een motie in 2007 daarop aangedrongen. Intussen gebeurt er niets. Een regeling van minister Donner lijkt er meer op gericht het klokkenluiden zoveel mogelijk te beperken. “In de top van de overheid zitten veel mensen die bang zijn, dat ze onder vuur komen te liggen, wanneer misstanden naar buiten kunnen worden gebracht.” Dat zegt Ronald van Raak, Tweede Kamerlid van de SP, die dezer dagen een initiatief wetsvoorstel indient, samen met andere partijen. Ik hoop van harte, dat GroenLinks  een van die partijen is.

Het wetsvoorstel beoogt een ‘huis voor klokkenluiders’ op te richten, ondergebracht bij de Nationale ombudsman. Die heeft evenals anderen ook geadviseerd bij het tot stand komen van het wetsontwerp. Het ‘huis voor klokkenluiders’ is een huis, dat de klokkenluider veiligheid biedt zolang het onderzoek door de Nationale Ombudsman naar de zaak loopt. Het beschermt hem tegen ontslag en tegen verlies van inkomen. Vanzelfsprekend zijn er kosten verbonden aan dit ‘huis voor klokkenluiders’, maar het voortbestaan van misstanden zal in de meeste gevallen ook geld kosten. Denk maar aan de bouwfraude.

Dit initiatief beschouw ik als uitermate waardevol. De regeling gaat niet alleen gelden voor de overheid, maar ook voor het bedrijfsleven. Wat mij betreft zou het wenselijk zijn, dat de door mij al vaker gesignaleerde misstand van het naar de opdrachtgever gewenste conclusie toeschrijven in onderzoeksrapporten eens duidelijk aan de kaak worden gesteld. Voor de werknemers van dergelijke onderzoeksbureaus moet er brood op de plank komen. Burgers moeten echter kunnen vertrouwen op integer onderzoek of het nu om ruimtelijke plannen of milieuvergunningen of bouwvergunningen gaat. Ik wens Ronald van Raak alle succes met zijn initiatief wetsontwerp.

Jaargang 4, Nr. 187.

Het is een terugkerende wens die elke keer nieuw leven wordt ingeblazen. De fusie van GroenLinks en D66. Al een aantal jaar komt deze oprisping steeds in het nieuws. Elke keer komen dezelfde argumenten voorbij die nog altijd niet voldoen. Het politieke midden is leeg en daar staan geen 20 tot 25 zetels te wachten [...]

Burgemeester Wolfsen van Utrecht is weer in het nieuws vanwege een conflict met de media. RTV-Utrecht ondervond hinder bij het maken van een uitzending over de populariteit van de burgemeester. Gesprekspartners voor de maker van het programma haakten af na een mailtje uit het stadhuis. Wolfsen zegt van niets te weten. Hij had natuurlijk moeten zeggen dat een dergelijke inmenging absoluut niet

Verwacht geen samenhangend stuk tekst. Ik ben net wakker. Ik lag zoals ik meestal doe als ik wakker word opgerold in bed Twitter bij te lezen. Maar zojuist ben ik boos opgestoven en naar de kamer gelopen, vuurspuwend en vloekend. Aanleiding? Het m.i. nogal stupide stuk van iemand waarvan ik werkelijk niet geloofd zou hebben dat ze op Zuid woont of gewoond heeft als ze het er niet bij verteld had.

Spuugzat ben ik de negatieve berichtgeving over Zuid, en ik heb er al eerder over geschreven over mijn eigen wijk. Pendrecht in beeld bij Secret Millionaire Nederland, daar kon ik nog wel om lachen – zeker om de beelden met een plein vol politie terwijl ik hier nog nooit een agent heb gezien. Toen weer een of ander toneelstuk in een halfgesloopte flat, waar ze speciaal Pendrecht voor uit hadden gezocht omdat het over een slechte wijk moest gaan. Steeds weer wordt het stempeltje slechte buurt op allerlei wijken in Zuid gedrukt.

Is er niets mis dan? Ja, natuurlijk wel. Pendrecht is een suf dorp – er is geen levendige horeca, er zit maar een restaurant en verder kun je er alleen snacks van mishandelde kippen halen, we hebben een versteend plein met winkels die het er moeilijk hebben, en nog een paar rijtjes slechte woningen. Maar dat is niet het beeld wat opgeroepen wordt als het gaat over slechte buurten op Zuid: criminaliteit, allochtonen, armoede, daar gaat het over in het nieuws.

Brenda Stoter Boscolo kan het op Joop.nl ook niet laten er nog wat bovenop te gooien; volgens haar is het hier op Zuid zo waanzinnig slecht dat zelfs rellen als in Londen hier zouden kunnen ontstaan. Redenen daarvoor noemt zij de bezuinigingen en de stijgende werkeloosheid. Ten opzichte van een jaar geleden is de werkloosheid in Rotterdam 1% gestegen, maar de laatste cijfers van het UWV van 1 mei geven aan de de werkloosheid ten opzichte van de maand daarvoor gedaald is. Ja, het is crisis, maar de werkloosheid in Nederland ligt nog altijd ver onder het gemiddelde in de Eurozone.

Volgens Brenda zou de woede in Rotterdam onder jongeren ontstaan omdat zij geen werk hebben, geen opleiding en geen toekomstperspectief. Ze noemt voorbeelden van allochtone jongeren die zo gediscrimineerd worden dat ze blij mogen zijn als ze een baantje in de supermarkt vinden. Daarmee legt ze ergens een oorzaak neer – afkomst – zonder hier bewijs voor te hebben en bovendien suggereert ze hiermee dat een bijbaantje in een supermarkt minderwaardig is. Veel jongeren, allochtoon of autochtoon, werken ook gewoon in een supermarkt omdat dit een van de weinige plekken is waar je kunt werken als je vijf dagen op school zit. Kantoren zijn meestal niet open ‘s avonds, logisch dus dat je al snel bij winkelwerk uitkomt als bijbaantje. En dat jongeren daar dan moeten werken om zelf dingen te betalen komt echt niet alleen maar voor bij allochtonen. Ook sommige autochtonen wonen niet in villa’s namelijk.

Ik heb zelf naast mijn studie ook in een supermarkt gewerkt en ook mijn eigen verzekering betaald. Dat maakt je niet arm en zielig en vatbaar voor een relschoppersmentaliteit als het goed is, maar zelfstandig en handig met geld. Uit haar artikel spreekt echter een mentaliteit dat iedereen geld van pappie en mammie moet kunnen krijgen en zielig is als dat niet kan, in plaats van waardering voor mensen die ondanks het feit dat ze niet in een villawijk geboren zijn hard werken om iets van hun leven te maken. Je zou juist trots moeten zijn op die jongeren, waar ze ook vandaan komen, en niet moeten proberen om slachtoffers van ze te maken.

Toen ik zelf langer in een supermarkt werkte, werd ik assistent afdelingsmanager. Toen ik als jonge, blanke hoogopgeleide geen werk kon vinden – want daar hoef je dus echt niet zwart voor te zijn of slecht opgeleid – heb ik er zelfs fulltime als afdelingsmanager gewerkt. En dan zie je allerlei jongeren: blank, zwart, of ergens er tussenin. Soms werken ze goed, soms slecht, soms ergens er tussenin. En wat ik daar heb gezien doet me toch vermoeden dat het meer met opvoeding dan met ethnische afkomst of geld te maken heeft of je goed terecht komt. Ik heb allochtone en autochtone jongeren uit minder welgestelde gezinnen keihard zien werken, zonder ook maar een spoortje van woede richting de samenleving. En ook jongeren, al dan niet allochtoon, al dan niet arm, die de kantjes eraf liepen en als ze ontslagen werden de oorzaak buiten zichzelf zochten. Het is toch een beetje makkelijk om steeds maar weer de oorzaak bij huidskleur en de inhoud van de portemonnee te leggen. Zorgt een lege portemonnee voor slecht gedrag? Of zou het eigenlijk niet andersom zijn?

Het is ook niet duidelijk over wie BSB het nu eigenlijk heeft in haar artikel en dat maakt het lastig om er echt zinnig op te reageren; de probleemgroep die ze noemt wisselt steeds van samenstelling. Ze heeft het over die arme Mohammed op Zuid. Maar die is wel afgestudeerd. Terwijl ze het eerst heeft over jongeren die boos worden en gaan rellen omdat ze geen opleiding hebben. En over jongeren in supermarkten, maar die kunnen ook blank zijn, zegt ze. Dus nou ja, iets met jongeren en de suggestie van ethnische problemen of zo.

Laat het duidelijk zijn, je zal me niet horen ontkennen dat je het moeilijker hebt met werk zoeken als je een Arabische achternaam hebt dan wanneer je Janssen heet. Ook ik heb collega’s gehad die geen allochtonen aannamen of mensen op andere afdelingen horen klagen dat ze zich daar gediscrimineerd voelden, waar ik me echt wel iets bij voor kon stellen. Maar het is wel een beetje makkelijk scoren om alles wat fout gaat maar bij discriminatie neer te leggen.

Het is ook niet eerlijk naar allochtonen toe. Want eigenlijk zeg je daarmee tegen ze dat wat ze ook doen, hoe hard ze ook werken, niet uitmaakt; ze zullen nooit Nederlands worden en daarmee dus altijd kansarm blijven. Terwijl het ook voor allochtonen zo is dat je met een opleiding verder komt dan zonder opleiding, en dat je met televisies uit winkels stelen geen diploma verdient. Terwijl allochtonen misschien wel gediscrimineerd worden, maar vrouwen ook, of homo’s, of gehandicapten. Om een of andere reden lijken we het op een bepaald niveau ‘begrijpelijk’ te vinden dat allochtone jongeren boos zijn en zouden willen rellen, maar achten we het niet waarschijnlijk dat homo’s, kunstenaars en mensen die hun PGB verliezen ruiten gaan ingooien. Eigenlijk zegt dat ook al iets over hoe ‘we’ denken over allochtonen en jongeren. Het zogenaamd goedbedoelde medelijden met die groepen is misschien wel het allerergste wat je ze kunt tonen.

In een artikel als waarheid stellen dat agenten je voor allerlei onzin aanhouden, maar niet helpen als je ze nodig hebt, vind ik het beneden peil van een journalist. Vervolgens stellen dat jongeren en autochtonen daardoor de samenleving niet begrijpen al helemaal. Dat ze daardoor niet om kunnen gaan met woede en rare dingen gaan doen is nog erger. Gooi alle groepen op een hoop. Geef ze een onjuist excuus. Negeer vooral alle andere groepen met dezelfde problemen.

BSB praat over allerlei groepen jongeren in het algemeen, en begint dan een relaas over arme zielepieten die geen geld hebben voor dure sportscholen en wekelijkse bioscoopbezoeken. Als je een beeld op wilt roepen van mensen die de steun van de overheid nodig hebben, is dit niet bepaald de manier om het te doen. Het zorgt er alleen maar voor dat ik me afvraag in wat voor vreemde wereld zij leeft dat geen geld voor een dure fitness en wekelijks naar Pathe blijkbaar de eerste voorbeelden zijn die haar te binnen schieten om duidelijk te maken dat gesubsidieerde culturele instellingen nodig zijn. Het zorgt er niet bepaald voor dat ik meteen denk: ja! revolutie! alle jongeren hebben recht op een filmabonnement!

Ze maakt een vergelijking tussen een wijk in London en Rotterdam Zuid. Ik ken die wijk in Londen niet, dus kan niet zeggen of de vergelijking logisch is. Maar ze roept een beeld op van een Rotterdam Zuid waarin arm en rijk gesegregeerd leven: ze plaatst ze in haar artikel letterlijk tegenover elkaar, de duurdere woningen op de Kop van Zuid en de armeren in de Peperklip. Het is een suggestief voorbeeld, wat voor de rest van Rotterdam Zuid wat mij betreft niet opgaat. Voor mijn eigen buurt kan ik niet eens bedenken waar hier de ‘rijken’ wonen of de ‘armen’. Er wonen hier gewoon mensen, en allerlei soorten door elkaar. In mijn straat wonen mensen die huren en mensen die gekocht hebben door elkaar, zelfs in hetzelfde flat. Mensen die chronisch ziek zijn, mensen die werken, mensen die klaar zijn met werken; mensen met kinderen en mensen die daar al uit zijn of er nooit aan zijn begonnen;allochtoon en autochtoon; er zitten woningen tussen voor mensen die niet zelfstandig kunnen wonen; en mensen die hier een huis hebben gekocht omdat het voordelig is en ze niet zo’n behoefte hebben aan een groot huis met hoge maandlasten, ook al kunnen ze dat betalen. Ook waar ik eerder woonde, in Vreewijk, heb ik nooit het gevoel gehad in een gesegregeerde samenleving te wonen (behalve dan toen de vrijwel geheel blanke Nieuwe Dalenwijk in het nieuws kwam omdat Janmaat goed scoorde bij de verkiezingen en ik me afvroeg hoe dat was voor mijn overbuurvrouw, de enige zwarte vrouw in de straat volgens mij). Daarnaast zegt fysieke locatie niet per se iets: in de VINEX-wijk Carnisselande, waar ik helaas zo’n zes jaar heb gewoond, staan dure woningen vlakbij sociale huurwoningen, maar ik heb nooit de illusie gehad dat de miljonairs daar gezellig op de thee gingen bij hun minder rijke overburen.

Uiteindelijk sluit BSB af met het verhaal dat ze hoopt dat het smsje dat een vriendin kreeg, met een oproep tot rellen, van een rare eenling was. Dat ze hoopt dat het er niet van komt. Dat het eng is dat er mensen zijn die eraan denken. “En dat tegen de achtergrond van een tijd waarin de media steeds gretiger roept dat het hier ook kan gebeuren.” Het getuigt wel van lef om dat te zeggen als je artikel geplaatst wordt onder de kop “Rotterdam ruikt naar rellen” en je net duizend woorden hebt gewijd aan een beeld van een angstaanjagende Rotterdamse ghetto waar rellen net zo waarschijnlijk zijn als in Londen.

Journalisten zonder zelfreflectie die suggestieve, ongefundeerde pulp uitbraken en dan doen alsof het aan een ander ligt. Gelukkig hoeven we daar tegenwoordig in ieder geval geen bomen meer voor om te hakken, dat scheelt in ieder geval een paar slachtoffers. En nu ga ik ontbijten, en hopen op een mooie revolutie, beginnend met een protest van bejaarde lesbische kunstenaars die hun PGB kwijt dreigen te raken. Die gun ik wel een plasmascherm, of een filmabonnement.

Op 22 juni hoop ik te promoveren tot doctor in de politicologie. Bij het onderliggende proefschrift 'Political Parties and the Democratic Mandate' behoren twaalf stellingen. In deze serie een korte toelichting op enkele van de meest prikkelende. De eerste aflevering: 'Leuke politieke debatten zijn vaak het minst zinvol'


Het Nederlandse vragenuurtje is vaak behoorlijk saai. Kamerleden buitelen over elkaar heen om de mogelijkheid tot gratis publiciteit te benutten, maar het debat leidt meestal tot niks. De Tweede Kamer weet zelf ook niet precies meer wat ze met het vragenuur moet en experimenteert daarom met de opzet. Meer vragenstellers, maar minder interrupties. Geen aanvullende vragen, of toch weer wel. Varianten genoeg, maar onverdeeld succesvol is het niet. Nu vraagt de Tweede Kamer maar aan het publiek hoe ze zou moeten discussiëren.



Vaak wordt in Nederland bewonderend gekeken naar de Britse parlementaire politiek. In Westminster, daar wordt tenminste politiek debat op het scherpst van de snede gevoerd. De Britse Prime Minister's Questions geven vrijwel elke week politiek vuurwerk. Premier tegen oppossitieleider. Dat is pas leuk.

Leuk is het zeker. Maar de vraag is of het ergens toe leidt. Je kunt zeggen dat een debat zinvol is als het vermakelijk is of als het tenminste enig inzicht geeft in de politieke tegenstellingen. In dat opzicht gooit het Britse parlement hoge ogen. Maar de belangrijkste functie van het parlement is niet het verzorgen van een wekelijks cabaret of het vrijblijvend roeptoeteren van wat er in je opkomt na het lezen van de Telegraaf. Kamerleden moeten de regering op een zorgvuldige wijze controleren en goede wetten maken. Juist op deze punten bestaan nogal wat zorgen.




De kwaliteit van het politieke debat kan worden vastgesteld met behulp van de Discourse Quality Index, ontwikkeld door Steiner et al. Zij kijken naar de mate waarin politici respectvol met elkaar omgaan en bereid zijn te luisteren naar elkaars argumenten. Daarbij laten ze zien dat juist in consensusdemocratiën, zoals Zwitserland (en Nederland), maar ook in het Europees Parlement, de kwaliteit van het parlementaire debat hoger is dan in meerderheidsstelsels zoals Engeland. Juist in een respectvol debat wordt de regering echt scherp gehouden en de wetsvoorstellen kwalitatief beter. Niet voor niets dat veel Eerste Kamerleden juist deze argumenten noemen ter verdediging van de rol van hun instituut.

Het neerzetten van politieke verschillen is nodig. Maar het heeft weinig zin om net als in Engeland een ritueel gevecht tussen regering en oppositie te ensceneren. De oppositie is boos/verontwaardigd/verontrust en de regering zegt dat het allemaal wel mee valt/ze de problemen al aan het aanpakken zijn/ze daar nu zeker stevig mee aan de slag gaan. En dat is nog het beste geval. Tijdens het Britse vragenuur vangen de heren elkaar vooral professioneel vliegen af. Leuk, maar je schiet er niets mee op. Je lost de drang van Tweede Kamerleden om in het nieuws te komen niet op met een poging het vragenuur 'op te leuken'. We krijgen daarmee misschien meer vermaak op de dinsdagmiddag, maar geen beter functionerend parlement.

Na een avondje stappen en Den Haag verkennen ging op 15 April bij mij vroeg de wekker, het ontbijt zou klaar staan tussen 7:30 - 9:30 en aangezien ik ook voor 10:00 uit-chekken moest dacht ik:”laat ik maar als eerste eruit gaan.” (deelde mijn kamer met 5 andere mensen)

Het ontbijt was heerlijk en in mijn ogen ook een luxe, noem het gerust gezond bunkeren. Je kon gewoon een dienblad pakken en deze vullen met alles waar je trek in had, wat je er bij wilde hebben en je kon je eigen brood smeren i.p.v. dat je iets vooraf besloten spul krijgt aangereikt (StayOkey omgeving Hollandsspoor is een aanrader).

Om 12:30 werd ik verwacht bij een bijeenkomst georganiseerd door GroenLinks Dwars met als thema: “Democratie”, eerst wat koffie gekregen en tegen 12:45 werd iedereen van harte welkom geheten etc;

Persoonlijk vond ik het wel heel komisch dat Jan Laurier tegen 14:00 iets over de geschiedenis van de vergaderzaal ging vertellen in de Eerste Kamer, ook de wijze waarop (even de benen strekken en een beetje mee lopen naar de plekken die hij aanwees). Hoe meer hij ging vertellen, des te meer er bij mijzelf wel terug kwam in de vorm van dit heb ik ooit geleerd of eerder gehoord.. Met name toen er gewezen werd naar het overheersende schilderij werd gewezen die goed overzicht heeft op de zaal ;) Wel heel leerzaam iig.

Omstreeks 14:15 startte de eerste workshop, Judith Sargentini vertelde van alles over het burgerinitiatief en de voorgeschiedenis ervan vanaf circa 1985. Natuurlijk waren en zijn goede voorstellen die pleiten voor het burgerinitiatief zeker welkom.

De tweede workshop werd gegeven 15:00 door Jan Laurier, dat was een workshop met een thema die mijzelf ook wel veel bezig houd:”Zijn wij een Eerste kamer nodig?”, Zelf vond ik de Eerste kamer altijd overbodig, maar met het huidige kabinet was ik blij dat deze nog steeds wel bestaat.

Jan Laurier startte de discussie van zijn workshop heel goed, hij stelde gewoon een paar open vragen die niets met de Eerste kamer te maken hebben, hooguit actueel zijn/waren in het nieuws.

- Wat vind je van vrijheid van religie? Gevolgd door een korte discussie
- Wat vind je van ritueel slachten? Gevolgd door een korte discussie

v.a. dat moment begon hij echt met de workshop, hij vertelde in het kort iets over wat een rechter doet namelijk iemand wel of niet schuldig bevinden aan feit x en dan een straf wel of niet toepasselijk vinden.

Wederom kwam hij met de vraag:”Wat vind je van ritueel slachten?” en daarbij moest je je voorstellen dat bijvoorbeeld je buurman voor de rechter stond.

Verbieden? Dat kan niet, daarmee tast je de vrijheid van religie aan dus verbieden kan de rechter niet.

Regels aanpassen in het wetboek? Daar is een rechter niet toe bevoegd.

Er van uitgaande dat wij geen vrijheid van religie kennen dan?

De rechter kan zelfs dan niets ondernemen omdat dieren niet in het wetboek benoemd worden..

Vond zelf zeker workshop 2 een heel mooi voorzetje voor het afsluitend debat waarbij je aan kon geven voor of tegen de Eerste kamer te zijn en indien je tegen was, waarom zou je tegen zijn en hoe zou je het anders willen zien..

Na het afsluitend debat konden we nog even wat na praten onder het genot van een hapje en drankje en mocht men ook wat boeken mee nemen die over waren. Na mijn tas redelijk gevuld te hebben waren mijn ogen nog gericht op 2 boeken, bankzaken en een boek die mij visueel gewoon niet trok.. Jan tipte mij, wees het minder mooi ogende boek aan en melde:”dat is een vrij interessant boek”,”dat geeft een stukje uitleg over het elektronisch patiënten dossier.” Ow, gaaf bedankt voor de tip! Die paste ook nog wel in mijn tas.




Nadien gingen we vanuit DWARS nog even ergens eten en daarna op weg naar huis, zelf kon ik voor 2 treinen kiezen.. of 20 minuten wachten maar wel sneller thuis zijn, of bijna direct met iemand mee reizen maar onderweg iets vaker stoppen. Ik koos voor het laatste, konden we ook nog even gezellig na praten immers..

v.a Utrecht had ik geen gezelschap meer en besloot er een boek bij te pakken, tegen de tijd dat ik in Zwolle aankwam ontdekte ik dat de stof mij zo boeide dat ik al op pagina 57 bleek te zitten (ik lees zelden tot nooit tenzij het studie boeken zijn).

In Zwolle moest ik wederom lang wachten op de trein naar Hoogeveen en bij thuis komst rond 1:00 ging meteen even de pc aan om mijn mail te controleren, indien nodig te beantwoorden en mijn spullen klaar zetten voor de volgende dag i.v.m, de demonstratie tegen KernEnergie te Amsterdam..

De Donderdag aan de Haagse HogeSchool en de Vrijdag in de Eerste kamer waren zeer geslaagd, ook in Den Haag zelf had ik mij niet verveeld ;)

Op veiligheid bezuinigen we niet in Gouda. Het is een van de afspraken in het coalitie-akkoord, en gezien de manier waarop Gouda regelmatig in het nieuws komt (hoe onterecht het ook kan zijn af en toe) is dat niet verkeerd. Er is nog genoeg te doen in de stad, dus het geld is nodig. Het lijkt er alleen op dat er weliswaar niet financieel wordt bezuinigd, maar wel inhoudelijk. En daar heb ik wel een probleem mee.

We buitelen van de ene proefballon naar de andere. Ik geef toe, je moet kunnen experimenteren, je moet af en toe iets nieuws kunnen proberen. Maar wel op een gestructureerde manier. Na het “busincident” in 2008 kreeg Gouda extra middelen van het Rijk voor veiligheid. Dat was bedoeld voor een Veiligheidshuis, gezinsmanagers en straatcoaches.

Volgende shot: het bloembollenincident. Op luide toon wordt door sommige partijen om maatregelen gevraagd. Minister Opstelten bromt iets over een Stadsmarinier, en die komt er nu ook. Daarvoor moest wel wat worden geschoven met de rijksgelden, maar dat mocht. Nadat het besluit was genomen is er zelfs gekeken of en hoe zo’n Stadsmarinier (eigenlijk gewoon een wijkmanager met wat meer macht) in Gouda zin zou kunnen hebben.

Onze schriftelijke vragen over evaluaties gezinsmanagers en straatcoaches zijn ondertussen dik over de termijn nog niet beantwoord, maar nieuwe plannen zijn alweer in de maak. Dat was wel nodig, want de evaluatie “op straat” is in ieder geval dat de straatcoaches niet zo goed werken. Oké, het is allemaal uitvoering, maar het is wel gek dat de straatcoaches amper zijn besproken in de Raad, maar vorig jaar zo zijn aanbesteed dat men nu ontevreden is en met een nieuw plannetje komt.

Dat nieuwe plan is om werklozen in te zetten als straatcoach. Daarmee wordt voor de tweede keer het doel van straatcoaches veranderd. Eerst ging het om aanspreken van overlastgevende jongeren op een manier tussen jongerenwerk en politie in. Daarna werd het een beveiligingsbedrijf die ook wel jongeren aansprak. En nu worden het oudere werklozen die… Ja wat eigenlijk? Een paar trainingen krijgen en dan Oosterwei in worden gegooid? Het lijkt me dat je voor deze functie toch wel bepaalde (levens)ervaring en kennis nodig hebt, dat je professionals nodig hebt. Niet iemand die het als een soort stage doet om weer aan het werk te komen.

Het is een vorm van experimenteren met veiligheid die op mij niet goed overkomt. Eerder als handig schuiven met potjes en mensen, zonder te kijken naar het uiteindelijke doel: hoe verbeteren we de veiligheid. Met het verdwijnen van de helft van de vroegere bespreekmomenten over het Veiligheidsbeleid is de Raad minder in positie om te controleren en bij te sturen. Dat is zorgelijk, en in feite toch een bezuiniging op veiligheid. Niet qua geld, maar wel qua beleid.

Deze week is circus Belly Wien in Ede neergestreken. Komende week zal het circus een aantal optredens verzorgen. Hoewel een circus met dieren onder bepaalde omstandigheden in Nederland is toegestaan is het jammer dat de gemeente Ede een vergunning heeft verleend. Eerder heeft de fractie van GroenLinks/PE al mogelijkheden gegeven om de komst van een circus op zijn minst te bemoeilijken.

Circus Belly Wien heeft een slechte reputatie. Om die reden roept het circus bij veel mensen weerstand op. Dat heeft weer tot gevolg dat de spanning tussen tegenstanders van het circus en medewerkers van het circus regelmatig oploopt. Dit heeft in een aantal steden al geleid tot vechtpartijen. Opvallend is dat ook de actiegroep Voorpost heeft gedemonstreerd tegen het circus. De actiegroep is juist deze week ook in Ede in het nieuws geweest.

Circus Belly Wien is meerdere malen lichtzinnig omgesprongen met haar dieren zoals paarden, tijgers, olifanten, kamelen, lama’s, zebra’s en giraffen. Het gaat dan om het vervoer en de verzorging ter plaatse. Zo is in Utrecht een giraffe kunnen ontsnappen. Deze week zijn twee olifanten uit het circus in het centrum van Ede gesignaleerd. Het is niet moeilijk om voor te stellen wat er allemaal kan gebeuren als zo’n olifant zich van de krachtigste kant laat zien.

De fractie van GroenLinks/PE heeft daarom het college gevraagd of er een vergunning is verleend om de olifanten in het centrum rond te laten lopen en zo nee, wat gaat het college dan doen? Daarnaast verzoekt de fractie het college om actie te ondernemen zodat de veiligheid voor mens en dier is gewaarborgd. Dit betekent concreet:

• controleren of alle vergunningen voor het in bezit hebben van dieren in orde zijn en 
• de Landelijke Inspectie Dienst vragen om te controleren op dierenwelzijn.

Tot slot nog een aantal links over de problemen die zijn ontstaan in Nederlandse steden door de komst van het circus:

 

Mei 2007. Giraffe ontsnapt 

September 2007: Protest en aangifte tegen circus Belly Wien 

Januari 2008: circus Belly Wien in Hoogeveen

Mei 2008. Vechtpartij IJsselstein 

Mei 2008. Voorpost demonstreert tegen Belly Wien in Katwijk 

Oktober 2009: Vechtpartij De Burcht