Wat is er nu zo speciaal aan een Wilde eend? Nou het feit dat ze op een plek zitten waar ik er nog nooit één gezien heb!

Vanmorgen kreeg ik een berichtje via Whatsapp dat er ‘bezoekers’ op de oprit zouden zitten. Meteen dacht ik aan leden van Occupy, maar het was een paartje eendjes!

Een oprit in de stad, vol met sneeuw, lijkt me geen aantrekkelijke plek voor eendjes om te gaan zitten. Dus daarom ook maar even op internet gezocht wat eendjes zoal mogen eten. Brood blijkt slecht te zijn vanwege het zout, maar graan- en zaadmengsels blijken wel goed te zijn.

Gelukkig had ik nog een zak voer staan en dus meteen maar even wat bij de eendjes gestrooid. Meteen liepen ze op het voer af om het op te eten.

Nu zitten ze weer met hun snavel diep in hun vacht geduwd te wachten tot de kou voorbij is.

Om eerlijk te zijn, ik zou niet met ze willen ruilen!

Cartoons:nieuws-feiten met een knip-oog,weekend t/m vrijdag. thema's 29/01 t/m 03/02: weekend: Geheugenproblemen. maandag: Beter in parkeren. dinsdag: Horror-tandarts. woensdag: Ongezonde vriendschappen. donderdag: Romantische cadeau's. vrijdag: Bedreigde internet vrijheid.

1 februari 2012 was een zwarte dag voor het internet volgens directeur de Vries van Xs4all. Sinds gisteren blokkeert deze provider op rechterlijke bevel de toegang tot drie websites die te maken hebben met Pirate Bay. Het voorlopige einde van de strijd van de belangenbehartigers van een obsoleet auteursrecht tegen een vrij internet.Google maakte de dag gisteren nog zwarter door de aankondiging

Er is veel discussie geweest in de gemeenteraad over de koopzondagen. Op 24 januari vond de besluitvorming plaats. Vooraf leek de verdeling in de Raad ongeveer 50% – 50%. De doorslaggevende stem lag bij Leefbaar Eindhoven die strategisch zijn kaarten voor zich had gehouden, en voorwaarde was dat GroenLinks verdeeld zou stemmen, zoals zich in de voorafgaande discussies had afgetekend. GroenLinks was immers principieel verdeeld: 3 raadsleden zijn voor het vrijlaten van de koopzondagen (inclusief mijzelf) en 1 raadslid tegen. Deze verdeling zien we overigens overal in onze partij: landelijk, in andere steden, en ook in onze eigen Eindhovense achterban, bleek uit de hiervoor georganiseerde internet-enquête en bijeenkomst.

Toch liep het anders. De door de VVD en D66 zo vurig gewenste uitbreiding van de koopzondagen sneuvelde in de raadsvergadering. Uiteindelijk stemde alleen de VVD, D66, LPF en FPS voor. GroenLinks stemde unaniem tegen.

Hoezo deze omslag? Voor onze fractie lag het als volgt: ook bij de stemming waren nog steeds 3 raadsleden principieel voor vrijlaten van de openingstijden. Wij vinden dat de tombola rond de supermarkten ongewenst is (elk jaar mogen er 10 supermarkten, gekozen op basis van loting open), en vinden dat de ondernemers zelf moeten beslissen wanneer ze open gaan. In het raadsvoorstel koos het college er echter voor om het convenant, dat de ondernemers voornemens waren om te sluiten, waarbij het uitgangspunt is om 26 zondagen open te gaan, op te nemen in het raadsvoorstel. Onze fractie vond het convenant een goed idee, maar dan moet het wel een convenant van de ondernemers zelf zijn, waar ze ook zelf de verantwoordelijkheid voor nemen. Door het convenant op te nemen in het raadsvoorstel wordt de schijn gewekt dat de gemeente verantwoordelijk wordt voor de uitvoering. En dat kan niet, want de gemeente kan helemaal niet handhaven op basis van een door de ondernemers afgesloten convenant. De enige manier om dat te handhaven, is als zij zelf elkaar aanspreken, desnoods voor de rechter. En dat willen ze blijkbaar niet.

Tweede argument voor onze fractie was de voorgestelde dekking. Er worden extra kosten gemaakt voor schoonmaak en stadswachten die moeten handhaven. Het college stelde voor om die kosten te dekken uit de extra parkeeropbrengsten die de koopzondagen in het laatje brengen. Prima idee op zich, want de gebruiker betaalt. Maar we hebben afgesproken dat parkeergelden in het mobiliteitsfonds worden gestort. En dit geld wordt oa gebruikt voor de aanleg van fietspaden en andere mobilitieitsprojecten. In het mobiliteitsfonds zit te weinig geld voor onze ambities. Gevolg is dat plannen versobert worden en dan is het meestal het groen dat de dupe wordt. Zo wordt bij de HOV2 de ecotunnel geschrapt. GroenLinks vindt principieel dat het geld naar het mobliliteitsfonds moet, zodat we daar de groenambities overeind kunnen houden. De kosten voor de koopzondagen zouden, in ieder geval deels, gedragen moeten worden door de ondernemers zelf.

GroenLinks heeft haar bezwaren tegen dit voorstel ruim vooraf kenbaar gemaakt. Het college kwam ons op geen enkele wijze tegemoet. Daardoor vond uiteindelijk 3/4 van de fractie dat de koopzondagen vrijgegeven moeten worden, maar stemden we unaniem tegen een slecht voorstel.

Als ik katten had, zou ik ze SOPA en PIPA noemen. Klinkt lief toch? Maar er is heel veel protest de afgelopen weken tegen dit stel. SOPA, Stop Online Piracy Act, en PIPA, Protect IP Act, twee Amerikaanse wetten in aanbouw, roepen een hoop weerstand op. Zonder vrij internet staan het delen en vergroten van kennis op het spel.

Wat is er aan de hand?

Wie iets origineels bedenkt heeft daarover auteursrecht. Op internet is het inbreuk maken op auteursrecht heel erg makkelijk. Even een stuk kopiëren van een ander op je eigen site, muziek, spelletjes en films verspreiden die niet van jou zijn: het is een fluitje van een cent. De maker, die zijn brood verdient met het maken van muziek, games en films, krijgt geen cent voor al het werk dat hij er in heeft gestoken. Diefstal. Pure diefstal. De auteurswet beschermt dat. Maar die is lastig te handhaven.

Als een auteursrechthebbende merkt dat zijn werk wordt verspreid op internet zonder zijn toestemming, vraagt hij, eventueel via de provider, aan de publicist het werk te verwijderen. In Amerika bestaat daarvoor de DMCA, Digital Millenium Copyright Act. Een filmmaker vraagt bijvoorbeeld aan YouTube een filmpje dat er onrechtmatig is geplaatst, te verwijderen. Het filmpje moet dan verwijderd worden tenzij de plaatser bezwaar maakt. Als dat zo is, mag de rechter het uitzoeken.

SOPA is geen fijn katje…

SOPA gaat veel grover te werk. Bij een klacht van een gedupeerde moet de internet service provider de account van iemand die inbreuk maakt op het auteursrecht blokkeren. Ook sites die verwijzen naar auteursrechtschendende sites worden verplicht tot actie. Google toont bijvoorbeeld na een zoekopdracht een site die de auteursrechten schendt. Google is verplicht zelf deze site uit de lucht te houden of te halen. Doen ze dat niet, kan heel google geblokkeerd  worden. Je kan je voorstellen dat het voor zo’n zoekmachine vrijwel onmogelijk is te garanderen dat ze alleen verwijzen naar sites die de auteursrechten respecteren. Door SOPA is dan niets meer te vinden, ook niet alle vele legale sites!

Neelie Kroes, Eurocommissaris ‘digitale agenda’ vindt dit te ver gaan. Haar speech op 24 januari 2012:

Of course, many are also concerned about issues of illegal content. And I agree with them that we need to push people away from piracy towards legal content. Sites that knowingly enable massive copyright infringements and make large sums of money at the expense of creators need to be stopped. As regards legislation to combat piracy, I have said on a number of occasions that we should not put in place disproportionate and highly intrusive measures with the potential to disrupt legitimate online activities.

…. en PIPA ook niet.

Zowel SOPA als PIPA willen we niet. Beide maken het te makkelijk hele sites te stoppen die goed internetgebruik faciliteren. SOPA heeft internationale werking, PIPA niet. Voor PIPA is meer toezicht door de rechter, SOPA leidt makkelijker tot afsluiting. ‘Positief’ aan SOPA is dat daar de aangeklaagde wel beschermd is tegen torenhoge proceskosten als een site onterecht uit de lucht is gehaald. Daarvoor moet de aanklager dan opdraaien.  PIPA biedt die bescherming niet.

SOPA is voorgesteld door het huis van afgevaardigden. De leden internetten veel en de vraag is of zij werkelijk zover zullen gaan. PIPA is voorgesteld door de senaat. Die maakt een iets grotere kans, zo is de inschatting.

Is er dan geen alternatief?

Jawel. Het begint met de internetgebruiker. Die is degene die de rechten van de maker niet respecteert door werk zonder toestemming te verspreiden.

In de VS kan, op grond van de DMCA, een gedupeerde door middel van een take downnotice  een publicist verzoeken  een artikel dat onrechtmatig is geplaatst van het net te halen. Aan een take downnotice wordt in de praktijk altijd gehoor gegeven. Weigeren houdt namelijk groot financieel risico in op het moment dat een aanbieder aansprakelijk wordt gesteld. Het versturen van een take downnotice gebeurt regelmatig op oneigenlijke grond: de concurrent wil iemand dwarszitten en ziet hierin een manier om publicatie van iets nieuws te voorkomen.  

Europa heeft zich geconformeerd aan het internationale verdrag op dit gebied: ACTA. Het principe is gelijk aan DMCA maar na 3 keer wordt de internetserviceprovider verplicht de overtreder toegang tot internet af te nemen. Tussenkomst van een rechter is hiervoor niet nodig. In hoeverre deze regelgeving op dit moment in de praktijk geëffectueerd wordt, is mij niet bekend.*

In het boek Het einde van de privacy van Adjiedj Bakas dat op 29 januari verschijnt, wordt ervan uitgegaan dat de internetgebruiker in de toekomst zelf kan bepalen met wie hij zijn gegevens in de cloud deelt, dat er een betaalde variant komt voor wie meer veiligheid zoekt en dat er een flinke groei zal plaatsvinden in de internetveiligheidsbranche. Het ministerie van defensie heeft dan in die beveiliging een belangrijke taak gekregen. We zullen zien….

Conclusie

Inbreuk maken op auteursrecht is diefstal en dat moet zoveel mogelijk voorkomen worden. Daar moeten zeker internationale afspraken over komen. Maar deze twee voorgestelde wetten maken vrij internet haast onmogelijk. Dat kan, net zo min als diefstal, de bedoeling niet zijn.

Met dank aan Annemarie Hut voor het bronnenonderzoek.

 Inmiddels weet ik dat ACTA nog niet geratificeerd is en het nog een hele tijd kan duren voor het werking heeft. Zie hier.

 

Na twee weken Finland met een dik pak sneeuw, prachtig, helder en toch zacht weer, nu weer klaar voor werk en politiek. Ter afsluiten wat leuke wist-je-dats over Finland:

Ouders moeten hun pasgeboren kind binnen vier maanden bij de burgerlijke stand aangeven en een naam geven. Tot dat moment heet een jongetje formeel Poika + achternaam van de moeder. Poika = jongen.

Dat de Nederlandse export vooral naar landen binnen Europa gaat is goed te zien aan het assortiment in de supermarkten. Zeker de helft van de producten komt uit Nederland. Zelfs op producten met alleen Finse tekst zie je soms nog een woordje Nederlands dat men vergeten is te vertalen.

Het computerspel Angry Birds is niet van Amerikaanse, maar van Finse makelij: verslavend, grappig, goedkoop. En Nokia is niet Japans, maar Fins. Het bedrijf is genoemd naar het stadje (iets groter dan Culemborg) waar het ooit begon.

Huizen hebben wel driedubbel glas, maar iedereen heeft ook een (gemeenschappelijke) sauna. Mijn indruk is dat er veel energie verspild wordt. Buiten is het koud, maar binnen wordt hard gestookt en is het veel warmer dan in huizen en winkels in Nederland.

Toch blijkt Finland ambitieus te zijn: de huizen die vanaf 2020 gebouwd worden moeten allemaal energieneutraal zijn. Een enorme opgave voor zo’n koud land dat zelfs aandacht kreeg op de Nederlandse radio

Scheiding van plastic heb ik niet gezien, maar wel scheiding van karton (inclusief melkpakken) en gewoon papier. Er is statiegeld op wijnflessen en jampotten.

Zout om gladheid te bestrijden is in het Finse klimaat niet effectief en kan zelfs meer gladheid veroorzaken. Kleine steentjes zijn het alternatief. Het werkt en is volgens mij een stuk milieuvriendelijker.

Om de zichtbaarheid van de politie te vergroten en meer contact met de bevolking te krijgen is de Finse politie begonnen met een radiostation op internet. De politie is ook actief op Facebook, Twitter en YouTube.

Volgens de Failed States Index is Finland sociaal, economisch en politiek het fijnste land ter wereld. Nederland staat op de 12e plaats.

De Finse NOS, Yle, maakt op internet het nieuws toegankelijk voor iedereen: in het Fins, Engels, in binnenlandse talen, in talen van buurlanden. Maar waarom ze dat ook in het Latijn doen???

Het nieuws in Eenvoudig Nederlands. Dat idee zou, wat mij betreft de NOS, van Yle zou mogen overnemen. Aanbod van nieuws in Eenvoudig Fins is een fantastisch instrument voor volwassenen die de taal nog aan het leren zijn, de uitspraak willen oefenen en een kleine woordenschat hebben; inburgeraars, anderstaligen en laaggeletterden dus. Het Finse nieuws is in gemakkelijker taal te lezen en wordt tegelijkertijd in langzamer tempo voorgelezen.

Vandaag was overigens de eerste ronde van de presidentsverkiezingen. In de tweede, beslissende ronde, zal de kandidaat van de Nationale Coalitiepartij (in de eerste ronde 37% van de stemmen) het opnemen tegen de kandidaat van de Groene Liga (19%)

Met de uitspraak van de rechter dat Ziggo en Xs4all doorgave van The Pirate Bay moeten blokkeren, is er een precedent ontstaan. De vrije toegang tot het internet wordt nu voor het eerst aan banden gelegd. De argumentatie van Brein, bij monde van Tim Kuik, is uiterst zwak en bedenkelijk. Nederland is tot het illustere [...]

Velen hebben op de (gedoog)partijen van dit ultrarechtse kabinet gestemd omdat ze de samenleving onveilig geworden vinden. Ze denken dat linkse partijen daar niets aan doen, dus moet er iemand eens even flink met de rechtervuist op tafel slaan en actie ondernemen.

Vandaag mocht ik daar de gevolgen van ondervinden, toen ik aangifte ging doen van diefstal. Maandag is mijn telefoon gestolen. Een jongen die van achter mij aan kwam fietsen, greep mijn telefoon uit mijn handen en ging er vandoor. Ik sprong op mijn fiets en reed hem achterna. Hij kon minder hard fietsen dan ik of dacht misschien dat ik minder hard reed, maar ik begon langzaam dichterbij te komen. Bij een druk kruispunt had de dief ontzettend veel geluk. Hij kon net oversteken voor de auto’s gingen rijden en ik net niet. Daardoor wist hij me te ontkomen.

Ik fietste naar huis en heb mijn verbinding laten blokkeren, zodat de dief in ieder geval niet zou kunnen bellen en geen gebruik zou kunnen maken van mijn applicaties en alle informatie die daarmee verkrijgbaar is. Later kwam ik erachter dat er ook applicaties zijn (die je zelfs op afstand kunt installeren) waarmee je de locatie kunt opvragen, foto’s kunt maken en je gegevens kunt wissen op afstand. Helaas was het daar al te laat voor op dat moment.

Ik deed een internetaangifte, maar die werd afgewezen omdat ik de dader had gezien. Mijn beschrijving van de dader strekte niet verder dan dat het een man met een fiets was, maar dat moest ik blijkbaar persoonlijk komen vertellen.

Vandaag kon ik eindelijk aangifte doen. Daar werd anderhalf uur voor gepland. De dame die mijn aangifte opnam, vertelde dat dat sinds kort was. Er wordt namelijk zo bezuinigd op de politie, dat er niet voldoende baliepersoneel meer kon zitten. De wachttijden liepen daarom af en toe op tot vijf uur, en daarom werken ze nu op afspraak.

Het doen van mijn aangifte kostte uiteindelijk ongeveer een kwartier. Ze doen dat puur voor de verzekering – die ik niet heb, maar dat terzijde. Ze kunnen namelijk helemaal niets met dit soort gevallen. De dader staat wel meerdere keren op camera, maar daar gaan ze daar niets mee doen. Vervolgen kan namelijk niet omdat niet op camera staat dat de dader de telefoon uit mijn hand trekt. Dat denk ik tenminste, want de politie kijkt niet of er camera’s hangen en ik weet niet precies waar die hangen – dat ik hem niet gezien heb wil niet alles zeggen. De dader blijft dus volledig onbekend, ondanks dat hij gewoon op camera staat. Maar ja, er is geen capaciteit voor dit soort zaken.

Ik vind het een gemiste kans, want zelfs als vervolgen niet mogelijk was, zou het wel kunnen dat het een bekende van de politie was of zou het kunnen dat de dader op meerdere beelden op zou duiken na vergelijkbare incidenten. En dan kun je misschien op andere manieren te werk gaan om het een dader lastig te maken.

Dat de dagelijkse realiteit is dat hier geen geld en dus tijd voor is, kan ik nog begrijpen. En ik had de hoop dat in ieder geval iets gedaan kon worden om te zorgen dat de dader geen plezier van mijn telefoon zou hebben. Dat de telefoon geblokkeerd kon worden of dat er een sms-bom op losgelaten zou worden. Maar zelfs dat gebeurt niet. Afgeschaft vanwege bezuinigingen.

Kortom, cameratoezicht is een farce –  zolang je het misdrijf zelf maar buiten beeld doet kun je daarna vrij rondfietsen en in de camera glimlachen – en alle andere mogelijkheden om daders te vinden of te ontmoedigen worden wegbezuinigd.

De simpele waarheid is dat deze dief dit zijn hele leven kan blijven doen, zolang hij niet toevallig net een professionele wielrenner berooft die ook nog eens hard kan slaan, onder de camera te werk gaat of spontaan van zijn fiets valt. Geen haan die er naar kraait. Niemand die hem daarna nog lastig valt. Geen enkel risico dat een eventuele koper een mededeling krijgt dat de telefoon gestolen is.

Daarmee bescherm je criminelen, ontmoedig je aangifte en stimuleer je dat mensen het heft in eigen hand gaan nemen. Het eerste wat ik op mijn toekomstige telefoon ga installeren is een applicatie om hem op afstand te bedienen. Als dit me nog een keer gebeurt, zal ik zelf de GPS-locatie van mijn telefoon wel opvragen en misschien wel met wat vrienden op visite gaan bij de dader, en als het me lukt om met die applicatie foto’s te nemen van de dader zet ik ze voor iedereen op internet. Het mag niet, maar telefoons stelen mag ook niet en het officiële traject heeft niets te maken met rechtvaardigheid.

En volgende keer doe ik mijn aangifte wel via internet en lieg ik dat ik de dader in het geheel niet gezien heb. Dat scheelt me namelijk vrij nemen van mijn werk en drie dagen wachttijd voor ik een kopie van de aangifte heb om op te sturen naar mijn provider.

Dat mijn telefoon gestolen is, is vervelend. Van een dief verwacht ik echter geen goed gedrag, geen bescherming, geen steun.  Maandag was ik alleen boos. Nu heb ik het gevoel dat de overheid me in de kou laat staan ten gunste van criminelen. Dat het sommige politici blijkbaar niets kan schelen, terwijl die zich juist druk zouden moeten maken om veiligheid en die zich verantwoordelijk zouden moeten voelen voor de bescherming van burgers, en dat recht volledig los is komen te staan van rechtvaardigheid omdat rechts liever geld steekt in een paar kilometer harder rijden, met vliegtuigjes spelen en andere dingen waar ze erecties van krijgen. En caviapolitie natuurlijk.

En ondertussen winnen de rechtse partijen nog steeds zieltjes met stoere taal, terwijl ze alles doen om straatterreur te bevorderen. Ik hoop dat de mensen die erin getuind zijn volgende keer twee keer nadenken voor ze het rode potlood ter hand nemen.

The day draws to an end, and I wait for my son to round up his aikido lesson. It is a cold room, with a half way open door through which I can see the kids careening in their white kimonos. Some updating of my inbox, in the mostly weak neighbor's wifi and some sms exchange with a good friend to plan an incoming dinner date. At the end she asks: "and has Chantal confirmed the date? D'you remember?" Referring, I guess, to the many times that Chantal or her husband have made appointments, to later discover that the actual agenda of one or another partner did not actually allowed the appointment to go on. And not only with them. How many times have I cooked dinner for a non coming guest? how many times has Chantal arrived home asking about guests coming... in a week? We live in complicated times, and our agendas can tell you so right away. The art of interfamily agenda management definitively belongs in the curriculum of any running-the-house-male-feminist, as myself.

Being capable of doing some programming of my own, more than once I have wondered if my breakthrough to fame and money would not be the making of an app where agendas of a family could be perfected synchronized across internet, in desktops, laptops and mobiles, in real time and without a click. But well, I am not so keen into diving in the iOS SDK now. Instead, we keep on relying in a combination of a shared google calendar, plus 3g networks carrying proposals and confirmations of potential dates. Not being perfect, our system does yield a level of stochasticity in our appointments that could be considered as an added value to the adventures that every petit bourgeois family should have. Always ready for the "don't you remember? The Sanders are arriving in five minutes". Friends that are then doomed to experience my own version of linguini ali oli, or the aubergine thai curry, being those the two dishes that I can deliver in five minutes flat. It is actually fun to live knowing that now and then you have to cook in hyperspeed. Maybe I should write an app that not only perfectly synchronize every other agenda, but also includes some level of community networking, so more agendas can be included into our own, as randomization factors.

That would be, if you want, the perfect consequence of our hyper connected present, where I am aware not only of the whereabouts of my family in Buenos Aires (via phone) but also of my family in Caracas (via email) and my friends in Hawai (via facebook). And of more friends in numerous other locations, but let's not mention those quite right now. Neither to mention the whole bunch of acquaintances, friends and colleagues closer by. People that actually determines what I do with my free time. Or how I feel about it. Have you not feel blue because some unseen-in-twenty-years friend with whom you keep contact in facebook have been dumped today by the girlfriend that you never got to know? I have. No way that I will cook something nice that day. No way that my family will escape the -mostly boring and for then uninteresting- tale of the good old days when I meet him, of his goings and comings, and all what happened in the meantime. On the other side of the spectrum, we also have had these wonderful days where we heard that Joe finally got a girlfriend, or a new job, or finally found a house to buy! Good old Joe, how wonderful! And it doesn't really matter that we have not seen Joe in a decade or more, since we have keep him present in our virtual memory. And we are all happy and mushy due to good old Joe and his new girlfriend/job/house.

In my twitter feed the comments on google plus and its extended social search are beginning to trickle. Not very positive. Which is quite interesting. Because here am I, figuring out my own way in an universe of socially connected information, and I -and many more like me- actively reject the idea of google helping us to order the chaos. After all that's what they did with the internet. Would we not like that they do the same with our social ties?

Looks actually that we don't. Maybe our social ties, even when empowered by internet and the rest, is the last refuge for us to control our surroundings. Maybe it is so that even when I cringe at the chaos of my friends and their plans, I do not want nothing nor nobody to order it.

After all, we parents at home have to retain something to bring order into, no?

Zoals eenieder die geregeld met lieslaarzen door de krochten van het internet waadt ongetwijfeld weet,  lopen veel internetdiscussies na verloop van tijd uit de hand. Na het uitwisselen van een rits aan zowel steekhoudende als onzinnige argumenten, komt er gegarandeerd een moment waarop een balorige of gefrustreerde reaguurder als eerste Hitler en de nazi’s erbij sleept. Of zoals advocaat en deskundige op het terrein van internetrecht Mike Godwin het in 1990 snedig formuleerde:

naarmate online discussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi’s of Hitler één.

Zelfs al betrof het oorspronkelijk een volstrekt onschuldige discussie over kinderpostzegels of de merites van handgebreide wollen sokken.

Vergelijkingen met het nazisme of Adolf Hitler slaan vrijwel standaard elke discussie dood. Op usenetfora, in de begintijd van internet, werden dergelijke vormen van drogredenatie door moderatoren niet zelden bestraft met het rücksichtslos beëindigen van het betreffende topic. De Wet van Godwin stipuleert overigens niet veel meer dan dat op het moment dat voor het eerst het H-woord valt, de discussie blijkbaar zijn uiterste houdbaarheidsdatum heeft bereikt.

Een speciaal geval van zo’n drogredenering is de Reductio ad Hitlerum, een term van de naar de VS geëmigreerde Joods-Duitse filosoof Leo Strauss (1899-1973). Kort gezegd komt het erop neer dat wanneer je in staat bent je tegenstander met een of ander polemische kunstgreep te manoeuvreren in het kamp van Hitler’s Derde Rijk, je automatisch de ander hebt gediskwalificeerd. Dit volgens de logica: “Adolf Hitler (of het nazibewind) was X, dus X is slecht.” Een van de meest fascinerende en vaakst genoemde voorbeelden van een Reductio ad Hitlerum is dat vegetarisme niet deugt, omdat (naar verluid) Hitler een vegetariër zou zijn. Een ingezonden vraag, voorgelegd aan de bekende Amerikaanse voedingsgoeroe John Robbins verwoordt dit prangend:

“You people who say that we would all be more peaceful if we ate a vegetarian diet always seem to forget that Adolph Hitler was a vegetarian. That pretty well destroys your belief system, doesn’t it?”

Vooral overtuigde carnofielen bedienen zich vaak van deze drogredenatie. Als de meest bloeddorstige dictator uit de wereldgeschiedenis geen karbonaadjes at, legitimeert dat voor hen klaarblijkelijk het eten van vlees en plaatst in een moeite door vegetariërs in het beklaagdenbankje.

Op de site van de Canadese Windsor Animal Action Group (WAAG) stond tot voor kort een artikel waarin ‘The Animal-Loving Vegetarian Hitler Myth’ genadeloos werd gefileerd. In zeer vermakelijk proza worden alle drogredenaties die Hitler portretteren als onvermoede dierenvriend, vegetariër of tegenstander van vivisectie bij dieren ontdaan van mystificaties en onjuistheden. Mystificaties waarin Hitler zelf overigens een niet geringe rol speelde. De eindconclusie over Hitlers vermeende vegetarisme is ronduit vermakelijk:

“Occasionally eating only cabbage, as supposedly prescribed by his physician to cure Hitler’s bouts of meat consumption-induced sweatiness and flatulence, is not representative of and does not constitute a vegetarian diet; neither does a binge on pop and chips, nor an all out fast. Hitler’s reputation for being a vegetarian seems to consist solely of his not having eaten “red” meat. The effort to describe Hitler’s eating habits as vegetarian requires changing the definition of “vegetarian” to exclude liver, ham, and sausages from the list of meats, and changing the definition of “animal” to exclude pigs and birds.”

Voor wie inmiddels benieuwd is geworden wat dan wel het favoriete recept van de Führer was (en daar in het internettijdperk ook meteen even een licht verteerbaar YouTubefilmpje bij verwacht) heb ik geen goed nieuws. De aangekondigde bereiding in een kookprogramma van Hitler’s favoriete gerecht Gebakken Forel in Botersaus, leidde in België eind 2008 tot veel tumult. Het lievelingsgerecht van de Führer zou door kok Jeroen Meus bovendien weinig tactisch worden bereid op een steenworp afstand van het Adelaarsnest van Adolf Hitler, nabij de Obersalzberg bij Berchtesgaden. De keuze voor Hitlers forelschotel veel onbegrip op. Eerdere delen waren gewijd aan personen die je hooguit als cereal killers zou kunnen kwalificeren, namelijk Roald Dahl, Jacques Brel, Salvador Dali en Freddy Mercury.

Bij overlevenden van de Holocaust schoot de ‘Koken met Hitler’-aflevering die de VRT haar kijkers wilde voorschotelen dus danig in het verkeerde keelgat. De ontstane commotie toont meteen ook de werking van een Godwin in optima forma: de gewraakte aflevering ging vrijwel direct van tafel. Terry Davids van het Vlaamse magazine Joods Actueel reageerde opgelucht:

‘Het was een walgelijk idee. De makers van dat programma hebben er niet bij stilgestaan dat er nog overlevenden van de Holocaust zijn, en dat het onderwerp nog altijd zeer gevoelig ligt bij de nabestaanden. Alsof je in de kelder van Marc Dutroux zijn lievelingsgerecht zou klaarmaken. Maar dat zou natuurlijk niemand in zijn hoofd halen. Ik vraag me trouwens af wie er geïnteresseerd is in wat een massamoordenaar graag eet.’

Nee, van zulke gestoorde lieden is de menukeuze niet zelden zeer onsmakelijk. Het wordt ongetwijfeld het meest malicieus verwoord in de film Silence Of The Lambs, wanneer psychopaat Hannibal Lecter de telefoon ophangt met de onheilspellende woorden: I do wish we could chat longer, but… I’m having an old friend for dinner.”

© Armworstelaars Patrick Hoff & Josh Sommers

Kees van Beijnum – De oesters van Nam Kee

Het is tragisch dat een boek herinnerd wordt via een moment dat er eigenlijk helemaal niets toe doet. Toch is dat bij dit boek het geval. Ik herinner het me precies. Vlak voor de verfilming uitkwam, stond Katja Schuurman in de Playboy. Een moment waar zo ongeveer alle mannen van Nederland al jaren naar uitgekeken hadden, werd bewaarheid dankzij de rol die Katja speelde. Thera, zo stond ze ook in het mannenblad.

Dus ook al stond het boek in de kast, was het zelfs een zogenaamde ‘lijster’, het boek bleef op de plank. Zelfs de film wilde ik niet zien, aangezien ik al jaren de regel hanteer dat ik het boek eerst wil lezen, voordat ik de film zie. De foto’s hadden mijn netvliezen via het internet allang bereikt, er was dus eigenlijk geen reden dit boek te lezen.

En dat was ook niet helemaal eerlijk, want elk boek verdient een kans. Van Beijnum schijnt best een goede schrijver te zijn, dus was er de kentering eerder dit jaar. De film kwam op televisie. Ik nam ‘m op, maar keek nog niet. Mijn eigen regel indachtig, heb ik het boek eerst gelezen, om de auteur de kans te geven het beeld te bepalen, niet de regisseur. Natuurlijk heb je tijdens het lezen van de naam Thera wel een beeld van de tegenwoordige mevrouw Römer voor ogen, maar verder ben ik onbevooroordeeld het boek ingedoken.

Ik moet zeggen dat ik prettig verrast was. Het verhaal van de jonge Berry die tijdens zijn examenjaar het gymnasium vaarwel zegt en op het verkeerde pad raakt, was een boeiende en interessante geschiedenis. Verkeerde vrienden, tot over zijn oren verliefd op een stripdanseres, ik denk dat vele jeugdigen zich zonder problemen kunnen inleven in de hoofdpersoon.

Buiten dat klopt het verhaal gewoon. De gebeurtenissen die los van elkaar soms absurd overkomen, zijn binnen het verhaal allemaal een logisch gevolg van de voorgaande perikelen. Berry wordt volwassen, Thera worstelt met haar werk en haar gezondheid, zijn vrienden moeten belangrijke beslissingen nemen, zijn familie verliest de grip en valt langzaam uiteen.

En dat allemaal in een boeiende schrijfstijl, een vlot verhaal en genoeg humor om de ellende te verteren. Ik heb met plezier gelezen over de oesters aan de Zeedijk. Toen ik de film later alsnog bekeek, viel die, als verwacht tegen. Redelijke vulling van een avond, maar niet echt herinneringswaardig. Het boek was weer eens beter.

Citaat: “Ik heb nooit een meisje gezien met zo’n backhand. Hij maakte een droog en krachtig geluid, het geluid dat iedere tennisser onmiddellijk zal herkennen als afkomstig van een professionele slag. Maar ik deed nooit mijn ogen halfdicht om dat jonge, veerkrachtige lichaam van haar in gedachten naakt en willig onder mijn handen te kunnen zien.” (p.102)

Nummer: 11-022
Titel: De oesters van Nam Kee
Auteur: Kees van Beijnum
Taal: Nederlands
Jaar: 2000
# Pagina’s: 320 (6847)
Categorie: Fictie
ISBN: 9001-55863-1

Meer:
Site van Beijnum
Liefst 51 boekverslagen op scholieren.com
Film op IMDB

Overheid heeft mogelijkheden voor onafhankelijke toetsing van plannen fors ingeperkt.

Op 20 juni jl. ben ik naar de zitting geweest van de Rechtbank van Maastricht voor mijn beroep en dat van de Vereniging Milieudefensie tegen het verlenen van een bouwvergunning voor het Arcus College voor twee vestigingen in Terworm. Ik wist dat de ontvankelijkheid van zowel mij als Milieudefensie ter discussie zou worden gesteld. Op 2 september heeft de rechtbank uitspraak gedaan: beide niet ontvankelijk. De behandeling en de uitspraak hebben me toch wel extra aan het denken gezet.

De overheid heeft in de ruimtelijke ordening de laatste jaren veel veranderingen doorgevoerd, vooral in de mogelijkheden om via de rechter een onafhankelijke inhoudelijke toetsing te verlangen. De overheid bepaalt het speelveld en dat is tegenwoordig voor de burger sterk beperkt. Het is onaantrekkelijker gemaakt om te procederen en de kans op succes is verkleind.
Zo is de toetsing van de rechterlijke macht gemarginaliseerd. De rechter toetst ‘marginaal’ en dat betekent dat de rechters vooral bekijken of de procedures juist zijn gevolgd en dat een besluit niet tegen de eigen regels van de overheid indruist: “Is de overheid bevoegd om dit besluit te nemen?” Een van de argumenten die de overheid heeft gehanteerd bij deze inperking van de inhoudelijke toetsing is dat een inhoudelijk besluit dat is genomen door een democratisch orgaan ook als zodanig gerespecteerd moet worden. De rechter moet niet op de stoel van de politiek gaan zitten.
De politici hebben de taak om deze keuzes te maken. Hier is tegenin te brengen dat tegenwoordig veel besluiten niet worden genomen door het democratische orgaan zelf, maar door de bestuurders (college van burgemeester en wethouders, gedeputeerde staten of het kabinet). Bestuurders hebben onder andere met de invoering van het dualisme en door vergaande mandatering van bevoegdheden de macht gedeeltelijk naar zich toe getrokken. Gemeenteraad, provinciale staten of Tweede Kamer kunnen en moeten hun bestuurders natuurlijk controleren, maar controleren is vanwege de veelheid aan onderwerpen en ook het lagere kennis- en informatieniveau moeilijk. Zeker bij raden en staten ‘winnen’ de professionele bestuurders, gesteund door de ambtenaren, het vaak (gemakkelijk) van de amateur – volksvertegenwoordigers. En vlak ook het politieke gehalte niet uit dat de meerderheid, zijnde de coalitiepartijen, vaak gedwongen is om zijn eigen wethouders (en politieke kopstukken) niet af te vallen.

De keuze voor welk planologisch instrument wordt gebruikt, is hierbij vaak van doorslaggevend belang. Het bestemmingsplan is het meest omvattend planologisch plan met juridische waarborgen van een zorgvuldige vaststelling door de gemeenteraad en een beroepsmogelijkheid plus (onafhankelijke) toetsing door de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State. Alleen is de rol van de provincie sinds de meest recente grote verandering van de Wet ruimtelijke ordening verkleind omdat ze geen bestemmingsplannen meer goedkeuren. Daar staat tegenover dat de provincie nu los van de gemeente een provinciaal ‘inpassingsplan’ mag maken (zie Buitenring Parkstad Limburg). En de Afdeling Bestuursrechtspraak toetst tegenwoordig marginaal. Over het algemeen worden er tegenwoordig minder project- en bestemmingsplanprocedures voor nieuwe ontwikkelingen of bouwplannen gevoerd. Maar ook vroeger werden bestemmingsplanprocedures op grote schaal omzeild door zogenaamde artikel 19 procedures.

De nieuwbouw van Arcus is een groot plan met veel ruimtelijke consequenties. De gemeente en ook Arcus erkennen dat dit bouwplan een majeur plan is. Dat is onder andere herkenbaar aan de vele belangen en ‘omgevingsvraagstukken’ die aan de orde zijn. Denk maar aan de locatiekeuze (Terworm of CBS-weg), het verkeer- en vervoerplan, parkeren (in de buurten erom heen), luchtvervuilingsproblematiek, raakvlakken met het natuurbelangen enz. Voor de twee gebouwen is een stapel papier van 20 centimeter aan teksten en tekeningen geproduceerd. Maar amper voor de gebouwen zelf. De bouwvergunning voor de gebouwen wordt in een tweede fase verleend. Tijdens de zitting ging het ook over van alles behalve de gebouwen zelf.
Je zou verwachten dat voor zo’n ingrijpend plan een stevige ruimtelijke ordeningsprocedure wordt gekozen. Het is raar maar mogelijk dat dit grote plan met al zijn consequenties procedureel via het verlenen van een bouwvergunning wordt geregeld. En dus dat al die verstrekkende belangen (de locatiekeuze, verkeer, natuur enz.) kunnen worden aangemerkt als algemeen belang van een goede ruimtelijke ordening. Met iedereen als belanghebbende, ook in de beroepfase.

Al deze belangen worden afgedaan via een procedure van een bouwvergunning waarbij vrijstelling wordt verleend van het bestemmingsplan. De Provincie Limburg heeft de mogelijkheden om deze procedure te kiezen enkele jaren geleden sterk verbreed. Vrijstelling houdt in dat het bestemmingsplan hier niet meer hoeft te worden nageleefd en dat er ook geen nieuwe bestemmingsplanprocedure hoeft te worden gevolgd als men een (bouw)plan heeft dat niet in het bestaande bestemmingsplan past. De gemeenteraad stelt weliswaar bestemmingsplannen vast, maar B&W hoeven zich daar niet aan te houden. B&W moeten dat natuurlijk wel beargumenteren. Maar in essentie hebben B&W de gemeenteraad uitgeschakeld.

Bij de procedure voor een bouwvergunning mag iedereen inspreken op het ontwerpplan. En B&W moeten ook een rapport maken hoe ze met die zienswijzen omgaan. In het geval van Arcus heeft de gemeente nog best veel aanvullend onderzoek gedaan naar aanleiding van de zienswijzen. (Onder andere een nieuw luchtkwaliteitsonderzoek).
Maar als B&W de bouwvergunning verleend hebben, zijn de mogelijkheden om in beroep te gaan bij de rechtbank ineens veel geringer. Je moet dan ook ‘belanghebbend’ zijn. Het begrip ‘belang hebbend’ wordt wel heel erg eng uitgelegd. Hiervoor geldt een soort afstandscriterium. Burgers zijn alleen ontvankelijk als ze binnen een bepaalde afstand van het nieuwe gebouw wonen. Bij grote gebouwen is dat zo om en nabij 250 – 300 meter en bij kleine gebouwen minder dan 100 meter.
Daar heeft de nieuwe Crisis- en herstelwet nog een schepje bovenop gedaan: vanuit de woonplek moet men dit gebouw ook nog kunnen zien.
De combinatie afstand en zicht leidde bij de vestiging voor de Arcus opleidingen Techniek achter de Hogeschool Zuyd ertoe dat er geen enkele burger ontvankelijk wordt verklaard. Dit bouwplan heeft daardoor helemaal geen inhoudelijke rechterlijke toetsing gekregen. Of dat de bedoeling is van de wetgever? Het komt de gemeente natuurlijk wel erg goed uit dat op deze manier het bouwplan van Arcus immuun is gemaakt voor maatschappelijke weerstand.

Deze weerstand kan ook worden geboden door rechtspersonen met doelstellingen die verband houden met ruimtelijke ordening, bijvoorbeeld de natuur- en milieuverenigingen. Vanuit de statuten worden deze verenigingen en stichtingen als belanghebbend aangemerkt als er aspecten aan de orde zijn die tot hun doelstellingen behoren. Maar in Heerlen is de kracht van de natuur- en milieubeweging de laatste jaren sterk ingeboet. Onder andere door gebrek aan menskracht is het IVN niet erin geslaagd om in beroep te gaan. De Vereniging Milieudefensie heeft wel beroep aangetekend. Pech daarbij is dat Milieudefensie (mede door mijn toedoen) een amateuristische maar cruciale vormfout heeft gemaakt bij het indienen van het beroepschrift. Het beroepschrift werd ingediend via een webapplicatie van de rechtbank in plaats van per post of fax. Via internet indienen van beroepen staat formeel alleen open voor burgers en niet voor rechtspersonen.
De rechtbank heeft deze vormfout zo zwaar geacht, dat ook Milieudefensie niet-ontvankelijk wordt verklaard. Dat is toch wel triest. Het beroepschrift was op tijd en in goede orde bij de rechtbank ontvangen getuige de ontvangstbevestiging. In deze tijd is blijkbaar de wijze van bezorgen doorslaggevend om aan inhoudelijk recht spreken toe te komen. De rechters zijn hiermee op een gemakkelijke manier van een moeilijke beslissing afgekomen? Dit was in ieder geval niet de meest moedige weg. Voor mij bewijst het ook dat deze rechters, maar wellicht ook de rechterlijke macht over het algemeen, zich hebben neergelegd bij de inperking van hun reikwijdte om beslissingen te nemen.

In vergelijking tot de vormfout van de Vereniging Milieudefensie komt de gemeente wel erg goed weg. De overheid mag zich blijkbaar wel heel veel permitteren. Ik noem behalve de toetsing van de locatiekeuze drie planologische missers.
1. Het gebouw achter de hogeschool mag worden gebouwd op een plek waar de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State in 1999 het vorige bestemmingsplan Geleendal – Eyckholt (het huidige bedrijventerrein Coriopolis) heeft vernietigd. Dit gebied diende bij de natuurlijke bufferzone van Terworm te worden getrokken. Volgens artikel 30 van de Wet ruimtelijke ordening moet de gemeente het door een uitspraak van de Raad van State vernietigde bestemmingsplan repareren en dus voor die delen een nieuw bestemmingsplan opstellen. Dat heeft de gemeente nagelaten en dat kwam nu dus goed uit.
2. Op een groot deel van de huidige bouwlocatie achter de Hogeschool Zuyd is een tijdelijke parkeerplaats aangelegd. Hiervoor is artikel 17 van de Wet ruimtelijke ordening gebruikt die een voorziening voor maximaal vijf jaar toestaat. Na die vijf jaar is de parkeerplaats ook een poos gesloten geweest (maar nu weer in gebruik). De parkeerplaats had eigenlijk opgeruimd moeten worden en het gebied weer teruggegeven aan de natuur. De gemeente kon hier straffeloos de wet overtreden met als bijkomend voordeel dat het nu gebruikte onderzoek naar natuurwaarden op deze plek natuurlijk totaal niets opleverde.
3. De gemeente heeft aangegeven dat de oppervlakte natuur op de bouwplekken van Arcus zou worden gecompenseerd in het gebied Ransdalerveld. Op zich niet zo veel tegen in te brengen, ware het niet dat inmiddels duidelijk is dat dit in de praktijk naar alle waarschijnlijkheid niet zal lukken. Een loze belofte van de gemeente. Het betreffende project (een landinrichting nieuwe stijl) is enkele jaren geleden een stille dood gestorven. En de Ecologische Hoofdstructuur heeft sindsdien ook sterke inperkingen gekregen.
De Provincie Limburg heeft overigens zeer goed geholpen bij het mogelijk maken van bouwplannen in natuurgebieden. Potentiële natuur kan worden vernietigd door de planologische bescherming van de natuur en in het bijzonder de Ecologische Hoofdstructuur sterk in te perken. Dit geldt over het algemeen en in het bijzonder in Terworm. De formeel beschermde gebieden van Terworm zijn doelbewust krap getekend vanwege de andere bedoelingen van de gemeente. Er is bij de begrenzing geen rekening gehouden met de feitelijke (potentiële) natuurwaarden, zoals die in gedegen onderzoek is vastgelegd (en door de uitspraak van de Raad van State bevestigd). En de natuurontwikkeling langs de Valkenburgerweg is verplaatst, al is mij niet bekend waar naar toe.

Dit alles is dus niet getoetst door de rechtbank. En dit vindt zijn oorsprong in de keuze van de planologische procedure door de gemeente. En als ik dan politiek doorredeneer kom ik uit bij een wethouder die (al dan niet con amore) gesteund door de ambtenaren, zijn doorzettingsmacht gebruikt, onvoldoende gehinderd door de meerderheid van de gemeenteraad (coalitie). Deze beperkingen in de democratie en in de planologische besluitvorming kunnen niet meer worden rechtgezet in een beroep op onafhankelijke toetsing. Dat geldt voor het geval Arcus – Terworm, maar ook over het algemeen hapert hier regelmatig ons systeem van ruimtelijke ordening.

En deze planologische onvolkomenheid staat niet op zichzelf. De overheden beschermen zich vaker tegen kritische burgers. De Crisis- en herstelwet heeft de mogelijkheden voor beroep ingeperkt, overheden mogen niet meer onderling procederen (vooral van belang bij de Buitenring) en er mogen geen beroepsgronden of onderzoeken meer worden toegevoegd aan het beroepschrift.
Wordt natuur nog vaak gezien als een linkse hobby; een gezonde leefomgeving, verkeer en vervoer enz. gelden als algemene belangen. Maar met de inperking van criterium ‘belang hebben’ worden dus nagenoeg alle burgers uitgesloten van de rechtsgang. Daarnaast wordt het door de verhoging van de griffierechten zo onaantrekkelijk mogelijk gemaakt om je recht te halen. Dat ‘waag het niet om tegen een overheidsbeslissing in beroep te gaan’ is verder versterkt door verenigingen en stichtingen te dreigen om de subsidie in te trekken als men planologische procedures wil voeren als overleg niets oplevert (waarbij het regelmatig voorkomt dat de overheid zijn zin wil doordrijven).

Dit bestuurlijke handelen is dubieus omdat de overheid ten opzichte van zichzelf niet onafhankelijk is. Het is niet alleen ingegeven door de zorg voor een voldoende zorgvuldige belangenafweging en besluitvorming. Het immuun maken van zichzelf is een eigenbelang dat blijkbaar zwaar meetelt. Het is belangenverstrengeling dat de burger buitenspel zet. Overheden en daarbinnen de machtigere bestuurders drijven hun zin door. De rechtstaat brokkelt hiermee ontoelaatbaar af.

geschreven: 22 oktober 2011

Oorspronkelijk geplaatst 19-12-2010

Op een flat in de Alkmaarse Emmastraat werden binnen een week na aankondiging daarvan nieuwe antennes geplaatst voor mobiele telefonie en draadloos internet. De oudere bewoners voelen zich erdoor overvallen en maken zich ongerust over de gezondheidseffecten van de straling. Ik deel hun ongerustheid en heb het Alkmaarse college gevraagd of zij dat ook doet. Het meest absurde van zendmasten is de overbodige patstelling waarin voor- en tegenstanders zich bevinden. Masten met een veel minder hoog stralingsniveau zouden volstaan om het mobiele netwerk te laten functioneren. Waarom gebeurt dat niet?

 

Mijn vorige blog schreef ik over het integrale wereldbeeld van Klaas van Egmond. Om bijvoorbeeld milieuproblemen op te lossen, zouden maatschappelijke groeperingen met verschillende wereldbeelden respectvol naar elkaar kunnen luisteren en zo tot een breed gedragen oplossingspakket kunnen komen. Op het terrein van de zendmasten lijkt dat goed mogelijk. Het Kennisplatform Veilig Mobiel Netwerk heeft de verschillende visies en belangen afgewogen. De stralingsintensiteit gaat nu tot 10.000 micowatt per vierkante meter, terwijl 100 genoeg zou zijn. Daarmee zouden de klachten, zoals hoofdpijn, migraine, concentrtatieproblemen of een opgejaagd, onprettig gevoel niet meer optreden. Het Kennisplatform roept al vanaf mei 2007 tevergeefs de betrokken (belangen)groeperingen op te reageren. De Gezondheidsraad, de in Monet verenigde aanbieders van mobiele netwerken en het Antennebureau van de landelijke overheid hebben nog niets gezegd. De GGD’s  als enige wel.

Hoe zit dat? De Gezondheidsraad stelt zich op het standpunt dat er eerst eenduidig wetenschappelijk onderzoek moet zijn, dat bewijst dat de straling ongezond is. De vele onderzoeken die dat tot onderwerp hebben maar niet 100% kunnen bewijzen ten spijt. Monet is bang voor schadeclaims als zij erkent dat er gezondheidseffecten kunnen zijn. En het Ministerie van Economische Zaken is niet onafhankelijk omdat zij miljarden heeft verdiend door de aanbieders van mobiele telefonie stralingslicenties te verkopen. Allemaal factoren waardoor de pragmatische oplossing, waarbij voor alle belangen en visies respect is, niet tot stand komt.

Is ons politiek-maatschappelijk bestel wel ingericht op het overbruggen van belangentegenstellingen? Is de macht van burgers wel voldoende in evenwicht met die van bedrijven? Zo te zien moet er eerst structureel wel het een en ander veranderen voordat
machtsposities in evenwicht zijn, zodat gezamenlijk zoeken naar oplossingen wederzijds voordeel oplevert. Met name het recht van bedrijven om kosteloos het milieu te mogen belasten geeft hen een onevenredig voordeel. Ook zou de overheid om als onafhankelijke instantie boven de partijen geloofwaardig te zijn zichzelf geen economische rechten moeten toekennen. Economische rechten zouden in onze juridische structuur evenveel gewicht moeten krijgen als sociale en culturele rechten. Binnen het integrale wereldbeeld zijn de economische, sociale en culturele aspecten gelijkwaardig. Om het integrale wereldbeeld vaste grond onder de voeten te geven is een verandering van de huidige
maatschappelijke structuur nodig.

 

 

Oorspronkelijk geplaatst 19-12-2010

Op een flat in de Alkmaarse Emmastraat werden binnen een week na aankondiging daarvan nieuwe antennes geplaatst voor mobiele telefonie en draadloos internet. De oudere bewoners voelen zich erdoor overvallen en maken zich ongerust over de gezondheidseffecten van de straling. Ik deel hun ongerustheid en heb het Alkmaarse college gevraagd of zij dat ook doet. Het meest absurde van zendmasten is de overbodige patstelling waarin voor- en tegenstanders zich bevinden. Masten met een veel minder hoog stralingsniveau zouden volstaan om het mobiele netwerk te laten functioneren. Waarom gebeurt dat niet?

 

Mijn vorige blog schreef ik over het integrale wereldbeeld van Klaas van Egmond. Om bijvoorbeeld milieuproblemen op te lossen, zouden maatschappelijke groeperingen met verschillende wereldbeelden respectvol naar elkaar kunnen luisteren en zo tot een breed gedragen oplossingspakket kunnen komen. Op het terrein van de zendmasten lijkt dat goed mogelijk. Het Kennisplatform Veilig Mobiel Netwerk heeft de verschillende visies en belangen afgewogen. De stralingsintensiteit gaat nu tot 10.000 micowatt per vierkante meter, terwijl 100 genoeg zou zijn. Daarmee zouden de klachten, zoals hoofdpijn, migraine, concentrtatieproblemen of een opgejaagd, onprettig gevoel niet meer optreden. Het Kennisplatform roept al vanaf mei 2007 tevergeefs de betrokken (belangen)groeperingen op te reageren. De Gezondheidsraad, de in Monet verenigde aanbieders van mobiele netwerken en het Antennebureau van de landelijke overheid hebben nog niets gezegd. De GGD’s  als enige wel.

Hoe zit dat? De Gezondheidsraad stelt zich op het standpunt dat er eerst eenduidig wetenschappelijk onderzoek moet zijn, dat bewijst dat de straling ongezond is. De vele onderzoeken die dat tot onderwerp hebben maar niet 100% kunnen bewijzen ten spijt. Monet is bang voor schadeclaims als zij erkent dat er gezondheidseffecten kunnen zijn. En het Ministerie van Economische Zaken is niet onafhankelijk omdat zij miljarden heeft verdiend door de aanbieders van mobiele telefonie stralingslicenties te verkopen. Allemaal factoren waardoor de pragmatische oplossing, waarbij voor alle belangen en visies respect is, niet tot stand komt.

Is ons politiek-maatschappelijk bestel wel ingericht op het overbruggen van belangentegenstellingen? Is de macht van burgers wel voldoende in evenwicht met die van bedrijven? Zo te zien moet er eerst structureel wel het een en ander veranderen voordat
machtsposities in evenwicht zijn, zodat gezamenlijk zoeken naar oplossingen wederzijds voordeel oplevert. Met name het recht van bedrijven om kosteloos het milieu te mogen belasten geeft hen een onevenredig voordeel. Ook zou de overheid om als onafhankelijke instantie boven de partijen geloofwaardig te zijn zichzelf geen economische rechten moeten toekennen. Economische rechten zouden in onze juridische structuur evenveel gewicht moeten krijgen als sociale en culturele rechten. Binnen het integrale wereldbeeld zijn de economische, sociale en culturele aspecten gelijkwaardig. Om het integrale wereldbeeld vaste grond onder de voeten te geven is een verandering van de huidige
maatschappelijke structuur nodig.

 

 

Vaak komen er op Twitter berichten voorbij van mensen die hun smartphone kwijt zijn geraakt en niet meer weten waar hun smartphone is.

Diverse applicaties bieden een oplossing daarvoor, zoals de applicatie van Vodafone in combinatie met McAfee.

De applicatie 'Vodafone Mobile Protect' biedt bijvoorbeeld de volgende opties:

• Scan op virussen
• Toestelvergrendeling
• Gegevens wissen

Maar via de website van Vodafone kun je ook je toestel traceren, ook al staat internet uit op je smartphone!

Wanneer je internet (Wi-Fi/2G/3G/HSDPA) aan hebt staan kan de applicatie je toestel tot op huisnummer niveau traceren:

Staat internet op je toestel uit, dan kan de applicatie je toestel traceren tot het bereik van de zendmast:

Naast het traceren van je toestel kun je ook je toestel op afstand vergrendelen.

Je kunt bijvoorbeeld een bericht sturen naar je toestel:

"Gelieve dit toestel terug te sturen naar M. Slaats in Eindhoven"

Wanneer iemand je toestel aanzet krijgt die persoon het bericht te zien:

Pas na het ingeven van een 6-cijferige code kan het toestel weer in gebruik worden genomen:

Tenslotte kun je het toestel op afstand wissen, zodat persoonlijke gegevens gewist worden en niet misbruikt kunnen worden.

Deze applicaties zouden een uitkomst bieden voor providers en klanten wanneer ze standaard geïnstalleerd zijn op smartphones. Zo kan een klant bij verlies zo snel mogelijk zijn of haar toestel traceren. En eventueel acties ondernemen om gegevens te wissen of het toestel 'onklaar' te maken.

Waarschijnlijk werkt deze applicatie niet wanneer iemand het toestel in handen zou krijgen en er een SIM kaart van een andere provider in stopt. Dat zou jammer zijn, want dan is de applicatie in zijn geheel nutteloos geworden.

Ik verwacht dat in de toekomst dit ook opgelost zal worden dat er op basis van IMEI nummer acties uitgevoerd kunnen worden op een toestel. Zodat steeds minder aantrekkelijk wordt om een smartphone te stelen.

Tot die tijd zoveel mogelijk voorkomen dat je je toestel kwijt raakt!

Leeuwarden, 8 december 2011 - De laatste tijd ontvangen we (GrienLinks Fryslân) regelmatig klachten over de oplaadpunten in de bus. Mensen die hun kaart willen opwaarderen worden verrast door een AVM (oplaadpunt) die enkel een grijs scherm geeft of buiten dienst is. Tijd voor onderzoek. In gesprek met reizigers, chauffeurs en zoveel mogelijk AVM’s checkend, reizen we van Leeuwarden naar Drachten en vice versa. Uit gesprekken met de passagiers blijkt dat veel mensen gebruik maken van automatisch opwaarderen en dus geen gebruik hoeven te maken van de oplaadpunten in de bus. Echter er is een percentage van zo’n twintig procent die geen gebruik maakt van de automatische optie. Zij geven aan dat de AVM’s in de bussen al minstens drie weken buiten werking zijn. Dit is met name lastig als er geen oplaadpunt in hun dorp is. Ze kunnen via het internet wel een product kopen, maar niet ophalen in de bus. Het beleid in de bus is: “Is je saldo te laag, eerst een kaartje kopen graag”. Een sticker met deze tekst is bevestigd naast de OV-chiplezer bij binnenkomst van de bus. Maar waar ligt de grens? Heb je te weinig saldo als je via internet net 50 euro gekocht hebt. Even voor de duidelijkheid, als je via internet een product koopt dan komt dit niet direct op je kaart te staan, maar moet je dit ophalen via een AVM in de bus, alvorens dit op je OV-chipkaart komt te staan. Zegt u het maar. Heb je te weinig saldo, of is het een verwijtbaar iets van de vervoerder? Op dit moment is het de passagier die moet betalen en bij binnenkomst een kaartje moet kopen als de AVM niet werkt. Dit lijkt ons de omgekeerde wereld. De chauffeurs die we spraken bevestigen dat AVM’s bij Connexxion al lange tijd buiten werking zijn. Een chauffeur geeft aan dat hij met een knoop in zijn maag zit: moet hij de passagier laten betalen voor iets dat niet werkt in zijn bus? Vervolgens laat hij de richtlijnen van het bedrijf zien hoe te handelen. De tekst van de sticker is de richtlijn, ongeacht de omstandigheden. Andere chauffeurs komen met zelfde verhalen en een ieder gaat op zijn eigen manier met de passagier om. Dit zorgt voor frictie. Als de één de passagier laat doorlopen en dezelfde passagier moet de volgende keer betalen bij een andere chauffeur, dan geeft dit problemen. Overigens geven de chauffeurs ook aan dat er veel problemen zijn met de anonieme OV-chipkaarten bij Connexxion. Ze weigeren vaak dienst. Dat terwijl de passagier bij Qbuzz, Arriva en de NS wel gewoon op de kaart kan reizen. Tot slot zijn we ook zelf de AVM’s gaan testen: 15 in totaal. 11 van Connexxion en 4 van Qbuzz. De 11 van Connexxion waaran 6 stadsdienst en 5 buitendienst: geen van deze AVM’s werkten. Bij Qbuzz (streekbussen): 1 van de AVM’s weigerde dienst. Kortom: de problemen liggen vooral bij Connexxion. Het wordt hoog tijd dat de problemen worden opgelost. De gedeputeerde Verkeer en Vervoer van de provincie Fryslân is inmiddels op de hoogte en zal de vervoerders erop aanspreken. Uiteraard blijven wij het volgen. Komt u AVM’s tegen die niet werken: laat het ons weten.

Johan Rudolph Thorbecke, de grondlegger van de parlementaire democratie in Nederland, werd op 14 januari 1798 geboren in Zwolle. Daarom bestaat er in onze stad een Stichting Thorbecke Zwolle, die jaarlijks een Thorbeckedebat organiseert. Deze debatten worden georganiseerd om burgers en overheid dichter bij elkaar te brengen en de kwaliteit van het openbaar bestuur te vergroten. Dit jaar ging het debat over het bestaansrecht van ons huidige politieke bestel. Het selecte gezelschap Zwollenaren dat bijeen was gekomen in de raadszaal, kreeg twee korte betogen voorgeschoteld van prof. dr. Rudy Andeweg, hoogleraar Emperische Politicologie aan de Universiteit van Leiden en van prof. dr. Gabriël van den Brink, hoogleraar Maatschappelijke Bestuurskunde aan de Universiteit van Tilburg, waarna men ‘in debat’ ging (lees: vragen mocht stellen aan de inleiders) onder leiding van dr. Jan Drentje, historicus aan de Rijksuniversiteit Groningen, bestuurslid van de organiserende stichting en Thorbecke-kenner.

De discussie laait steeds weer op

De hoofdvraag was dus of ons politieke bestel, dat werd ontworpen in de negentiende en vroeg twintigste eeuw, nog wel bij de samenleving van vandaag de dag en bij de huidige politieke situatie past. Voor een korte samenvatting van de discussie vorige maand in Zwolle kunnen we net zo goed een artikel in de NRC uit 2004 (!) aanhalen over een voorstel van D66-minister De Graaf van en voor Bestuurlijke Vernieuwing.
Toen zei Andeweg ook al: ‘,,Politici zijn bang voor de kloof”, maar ,,die is er gewoon niet”. In Zwolle liet hij dat aan de hand van een veelheid aan cijfers uit de recente doorlichting van onze democratie door vijftig wetenschappers nog eens zien. Ook de opvattingen van zijn opponent laten zich prima weergeven met de woorden uit 2004. ‘Volgens de socioloog Gabriël van den Brink is de kloof er wel (…) Hij ziet als ‘het ,,fundamentele probleem”, dat er een aparte politieke klasse is die in een andere belevingswereld verkeert dan de burgers. (…) Een ander kiesstelsel is daarom ,,een marginale verandering”, zolang de informatiestromen waarop besluiten worden gebaseerd niet veranderen, meent Van den Brink. Daarvoor moet [je] niet alleen het kiesstelsel [veranderen], maar ook burgers op een andere manier directe invloed geven.’

Structuur versus cultuur

Andeweg stelt dus structurele veranderingen in het systeem voor; Van den Brink ziet meer in een verandering van de politieke cultuur.
Andeweg vindt het bestaande bestel te veel gericht op afspiegeling en consensus. Dat was handig in de tijd van de verzuiling, maar past niet meer bij de huidige individualisering. Kiezers willen in toenemende mate invloed op de regeringsvorming. Dat vergt aanpassingen aan het systeem.
Van den Brinks analyse draait om de geloofwaardigheid van politici, die steevast meer beloven dan ze kunnen waarmaken. Hij pleit voor een scheiding tussen bestuur en politiek en voor meer ideologie, dat is meer strijd en in zijn ogen ook meer amusement in de politiek. Verder wijst hij er op dat burgerschap in Nederland weinig om het lijf heeft. Je mag stemmen, maar er is geen opkomstplicht, en je hoeft ‘tussendoor’ nooit een burgerplicht te vervullen in de vorm van militaire dienst of deelname aan een jury(rechtspraak).

Onnodige tegenstelling

Hoewel de beide hoogleraren nadrukkelijk als opponenten werden gepresenteerd bij het debat, is het uit bovenstaande samenvatting hopelijk evident dat er ook een flink raakvlak tussen beider betogen te construeren valt. Zelfs op de tegenstelling tussen structuur en cultuur valt veel af te dingen. Als de houding van politici zou veranderen, zouden waarschijnlijk al snel de staatsrechtelijke hervormingen worden doorgevoerd waarover al decennia wordt gepraat, maar die steeds stuiten op een blokkade van de zittende macht. En invoering van vormen van meer directe invloed van burgers op de politiek leidt nogal wiedes tot verandering van het gedrag van politici.
Maar ook inhoudelijk bevatten beider analyses en de voorgestelde ingrepen waardevolle elementen.

In mijn ogen is het inderdaad niet meer van deze tijd dat je eens in de vier jaar je stem uitbrengt en dat de politici die jou vertegenwoordigen vervolgens vier jaar lang ‘ongestoord’ hun gang kunnen gaan. Dat is geen ‘demokratie’, maar een ‘electorale oligarchie’ zoals Peter Jones in zijn Vote for Caesar het snedig noemt. ‘Niet één oude Griek zou dit hebben beschouwd als iets wat met demokratia te maken heeft.’

Bij de tijd brengen

Het gaat er in een demokratie in de kern om dat de burgers de macht hebben. De omstandigheden en de fysieke en technische mogelijkheden bepalen vervolgens goeddeels de praktische inrichting van het systeem om dat te organiseren. In de oorspronkelijke directe demokratie in Athene was de betrokkenheid van de burgers maximaal en voortdurend. Dat kon ook op die schaal. Maar bijvoorbeeld in de Romeinse republiek was het al gauw fysiek niet meer mogelijk om iedereen daadwerkelijk direct bij de beslissingen te betrekken. Je kon het je als boer in de provincie natuurlijk helemaal niet veroorloven om dagen van huis te gaan om een volksvergadering in het verre Rome bij te wonen. Het vertegenwoordigende systeem was een prima oplossing voor dit probleem, dat zich ook weer voordeed in de tijd dat ons bestel werd ingericht.

Met alle moderne media en communicatiemiddelen is het in onze 21ste-eeuwse variant van demokratie volgens mij wel denkbaar dat de betrokkenheid van de gemiddeld goed geïnformeerde burgers weer veel directer wordt. Het ‘ostrakisme’ (schervengericht) waarmee de Atheense stemgerechtigden zich tussentijds van een gekozen bestuurder konden ontdoen, zou bijvoorbeeld gemakkelijk via internet te realiseren zijn. Ook is het technisch uitvoerbaar om digitaal je stem uit te brengen over elk onderwerp waarover je je maar wilt laten horen. Burgers zijn tegenwoordig vaak – zeker op bepaalde onderwerpen – net zo goed geïnformeerd als ambtenaren, bestuurders en parlementariërs. Dus waarom zou je die kennis niet benutten als je als samenleving beslissingen voorbereidt en neemt?
Ik zeg niet dat de we alle technische mogelijkheden die we hebben per se moeten inschakelen. Ik vind wel dat we ons systeem niet langer moeten laten begrenzen door de beperkte mogelijkheden uit het verleden.

Betrokkenheid

Dergelijke structurele aanpassingen geven burgers niet alleen meer directe invloed, maar vragen ook veel meer directe betrokkenheid van hen. Een betrokkenheid die politici en bestuurders scherp zal houden. Want Van den Brink heeft van zijn kant natuurlijk volkomen gelijk met zijn analyse dat de representatieve demokratie (in de landelijke politiek) een nieuw ‘regentendom’ heeft voortgebracht, een politieke klasse met eigen mores en een eigen cultuurtje, die alleen al daardoor moeite heeft om nog goed over te komen bij het publiek van kiezers. En de polarisatie van de afgelopen jaren in de landelijke politiek bewijst wel zijn stelling dat als het ideologisch gehalte van het debat en de public performance van politici toeneemt, politiek veel meer gaat leven onder de burgers.

En Thorbecke?

Terugkijkend op het Thorbeckedebat van dit jaar constateer ik dat het me flink aan het denken heeft gezet ‘om burgers en overheid dichter bij elkaar te brengen’. Maar waar Thorbecke vooral moeite deed om de macht van de koning te beperken ten faveure van de aristocratie uit zijn dagen, daar gaat het nu om een overheveling van de macht van de oligarchen naar de eigenlijke dèmos. Bovendien betwijfel ik stellig of Thorbecke iets zou begrijpen van de oplossingen die ik voorsta, laat staan dat hij er begrip voor zou kunnen opbrengen. Zo bezien heeft het Thorbeckedebat ertoe geleid dat ik ver van Thorbecke ben ‘afgedwaald’.

- On Syria, a brief history -

Syria joined the list of countries where citizens are claiming their rights. For Syria, however, it may not just be the case of the people against the regime. With a ruling Alawite minority (approximate 12% of the population) and a large Sunni Islam majority of 74% may it become an explosive mixture of sectarion infulences and a disproportional division of power. This is on how Syria came to be one of the leading police-states: a brief history on the Lion and the Sphinx.

The lion into power

We should start the history of this country in the Levant, surrounded by more or less democratically countries such as Lebanon, Israel and Jordan, at the end of the French mandate era in the late forties. The French colonial administration recruited from the minority groups – Alawite, Druze, Isma’ili, Christian and Kurdish communities to fill up their officer corps. This leaves a small representation of the majority population of Sunni Muslims. During the post-French period between 1949 and 1970 took fifteen successful coups place. In 1963 the nationalistic and equalitarian Ba’ath-party took control of Syria. The Ba’athist victory resulted in Druzes, Isma’ilists and Alawites leaving their rural countryside to join the military academy. A second Ba’ath-coup by two Alawite generals (Salah al-Jadid and Hafez al-Assad) backed by Druze and Isma’ili officers overthrow the civil wing of the Ba’ath party. The role of Druzes within the new elite ended with their failed attempt to commit a coup, this signalled the end of the Druze prominence in the officer corps. When, in 1969, a prominent Isma’ili officer committed suicide, also the role for the Isma’ili was played down. A third successful coup brought in 1970 the defence minister and head of the armed forces, Hafez Al-Assad, in power. The 1973 Constitution ensured the freedom of religion for all, although heavily monitored and as long as it stayed away from any political influences. Political freedoms where (and are) second to none.

Biographies on Hafez Al-Assad are describing him as ‘cautious, calculating and pragmatic’. Al-Assad had used the Ba’ath party and the military to get in power, now he transformed them into the foundation of the regime. He made himself head of the Ba’ath party and to ensure loyalty to the new regime he appointed relatives and other Alawite officers in prominent places of the security agencies and military. His brother, Rif’at Al-Assad, became the head of paramilitary elite forces. Al-Assad saw Syria together with Egypt as the counterpart of Israel, but the 1973 Egypt/Syria-Israel war turned out to be a bit of a disappointment. Losing Egypt as co-force the Al-Assad regime started to build up a big military apparatus to ensure their position within the Arab world. With (military) intervening in Lebanon and Jordan and choosing side of Iran in the Iraq-Iran war, Syria became more and more internationally isolated.

The Sphinx

Not only internationally had Al-Assad some trouble, also orthodox fractions of the Sunni Muslim society inside Syria where causing some headaches. From 1976 the militant Islamic opposition was raging guerrilla warfare in some of the (former) commercial cities such as Aleppo (Haleb), Homs and Hama. The Muslim Brotherhood claimed in February 1982 the victory in the last city. This resulted in Rif’at Al-Assad launching a big military attack on Hama resulting in over 10.000 deaths and the entire inner city destroyed. A chill of fear spread through Syrian society; Al-Assad had issued a warning to all potential dissidents that the regime would use all necessary power to stay in control. According to some did Hafez Al-Assed reply to the question why he killed 15.000 people, with ‘That’s not true, I did not kill 15.000 but 25.000.’ After the death of Hafez Al-Assad in 2000, his 34-years old son Bashar Al-Assad took office (his older brother died in 1994 and Bashar was called back from London where he attended medical school). At firstly Bashar Al-Assad seemed to allow some freedoms such as Internet and independent newspapers. The Damascus spring didn’t last long, even though political prisoners where freed in autumn 2000, eventually the regime felt back on its tried methods of repression and in 2001 the spring was over again. Afterwards did Bashar grant some freedoms, but those where merely economical freedoms instead of political.

Bashar Al-Assad kept the same power and loyalty distribution as his father. The Syrian military consists of 304.000 men (on a population of roughly 22 million) and Alawite (12% of the population) makes 70% of the career military. Besides the regular armed forces there are two Alawite only paramilitary divisions with the best equipment, the Republican Guard (led by the brother of Bashar, Maher Al-Assad) and the Special Forces. Both divisions are ought to be capable to counter any military coup attempt. The same idea is seen in the Syrian intelligence: nine separate services with overlapping functions so the regime is not overtly depending on any of them. All nine services are working in almost entire secrecy. None of the services are permitted to have full access to the counterparts intelligence and information on their agents. Even within each service are different commanders reporting directly to the president, instead of their normal superiors. To ensure accountability and loyalty, personal within the intelligence services are often moved around and sometimes also ‘undercover’ from another service. Just to make sure that every possible treat will be discovered.

All together makes this Syria a complex country where the president has implemented a strong system of rule and divide, making sure that the stakes for the higher echelon within the state are to high to be disloyal. With a sectarian division of power is the risk for a Iraq like confrontation between the different – religious - groups and a full-scale civil war not negligible.

OPEN ZENUW GERAAKT?

Onderwijsminister Van Bijsterveldt stuurde een brief naar de Tweede Kamer over de relatie ouders – kind – school en schetste enkele wenselijkheden, althans in haar ogen. Het lokte nogal heftige reacties uit. Voor mij is dat een teken, dat er kennelijk hier en daar wat mis is. Nu ben ik zelf vader en grootvader en ik ben jarenlang leraar geweest en daarbij heb ik ook veel ervaring opgedaan met ouderparticipatie in het Voortgezet onderwijs. Ik weet, waar ik het over heb.

Men viel vooral over de oproep van de minister aan de ouders actiever te worden in de school. Dat speelt vooral in het Basisonderwijs, want in het Voortgezet Onderwijs zijn de mogelijkheden beperkt. Jarenlang werkten moeders op mijn school aan een knipselarchief, maar toen was er nog geen internet. Er waren ouders actief in de Medezeggenschapsraad en door voortdurend de vinger aan de pols te houden konden veel problemen in een vroeg stadium worden voorkomen. Met ouders organiseerde ik een enquête over vredesopvoeding en het bleek, dat bij alle vakken doelen van vredesopvoeding konden worden nagestreefd.

Kijk je echter bij het Basisonderwijs dan zijn er veel meer mogelijkheden. Wat mij opviel in de krantenartikelen was dat ouders taken van betaalde krachten gingen overnemen, bijvoorbeeld schoonmaakwerk. Het is leuk, dat er zo geld vrijkomt om meer leerkrachten of onderwijsassistenten aan te trekken, maar geld voor de schoonmakers moet gewoon binnen het budget te vinden zijn. Met dat deel van haar oproep laadde de minister de verdenking op zich de gevolgen van bezuinigingen te willen opvangen door ouders in te schakelen. Als ze dat wil, prima, maar laat ze er dan ook eerlijk voor uitkomen.

Ouders behoren het werk van de leerkrachten te ondersteunen en niet te ondergraven. Als je als ouder naar je kind laat merken, dat je eigenlijk neerkijkt op die armoedzaaiers van onderbetaalde leerkrachten, dan bevorder je niet bepaald het respect van de kinderen voor hun leerkracht. De docent is een professional, die verstand heeft van onderwijs en opvoeding, vaardig is in het observeren van kinderen, zijn onderwijs evalueert en ziet waar hij zelf is tekort geschoten, maar ook ziet, waar de individuele leerling faalt. Hij praat met de leerling over de manier waarop die leerling het probleem gaat aanpakken en schakelt desgewenst de ouders in om hun kind te ondersteunen door het maken van huiswerk beter te structureren en het kind te stimuleren en zo nodig te controleren. Soms ziet hij tijdig, dat specialistische hulp nodig is. Het kan om leerproblemen gaan als dyslexie of pedagogische problemen als een beetje te erg puberen of ernstige psychische problemen. En dan moet zo’n docent ook nog zijn eigen vakgebied bijhouden. Docent zijn is een roeping. Je kiest er niet voor als steenrijk worden het belangrijkste doel in je leven is. Van ouders mag dan verwacht worden, dat ze bereid zijn intensief mee te werken bij het verbeteren van de resultaten of de leerhouding of het gedrag van hun kind. Dus op ouderavonden komen, samenwerken met de school en waar mogelijk de inspanningen van de leerkrachten ondersteunen en bij wangedrag van hun kind op school bereid zijn een lijn te trekken met de school.

Een school brengt niet alleen kennis en inzicht bij. Vooral in het Voortgezet Onderwijs leren kinderen ook een mening te vormen en tot een gefundeerd oordeel te komen. Ik noemde al vredesopvoeding, maar het gaat ook om milieueducatie en burgerschapsvorming. Daar gaat het om kennis, maar ook om mentaliteit. Als er rond de verkiezingen in de klas gepraat wordt over onze democratie en het belang van lid zijn van een politieke partij en van deelnemen aan de verkiezingen en je tevoren verdiepen in de standpunten van een partij; dan kunnen al die inspanningen van de man of vrouw voor de klas in een keer onder geschoffeld worden als ouders daar nonchalant over doen of laten merken, dat ze geen enkel vertrouwen hebben in de democratie en ook niet van plan zijn er iets aan te doen. Je kunt als docent een prachtig verhaal houden over de uitstoot van auto’s en met name het ultra fijne stof, dat door filters niet wordt tegen gehouden en zorgt voor steeds meer COPD-patiënten, als vader zich onverschillig toont voor het lot van die mensen en rustig de maximumsnelheid overtreedt, dan vergeet het kind het verhaal van de docent al snel. Een school kan kinderen bewust maken van normen en waarden, maar de houding van de ouders bepaalt of kinderen zich die waarden eigen maken en zich houden aan de normen. De mentaliteitsonderzoeken van het Bureau Synovate laten zien, dat hier nog een wereld te winnen valt.

De secularisatie heeft ervoor gezorgd, dat grote delen van de bevolking niet meer beschikken over een duidelijk stelsel van waarden en normen en ook niet meer beschikken over inspirerende voorbeeldfiguren. Mensen stellen zich autonoom op en zeggen wat ze denken en doen waar ze zin in hebben. Oude waarden en normen, die berusten op eeuwen van menselijke ervaringen en met het etiket van een goddelijke openbaring zijn door velen als ouderwets en achterhaald en niet meer van deze tijd terzijde geschoven. Wat betekent opvoeden dan nog? Welke waarden leef je je kinderen voor? Bij welke waarden van ouders kan een school aansluiten? Want bedenk wel, dat ouders bepalen welke waarden hun kinderen aanvaarden en daarbij is de rol van de moeder overheersend. Nooit kun je als ouders de opvoeding van je kind overlaten aan een school. Jij als ouder bent verantwoordelijk voor de opvoeding van je kinderen.

Jaargang 4, Nr. 190.

Have you ever talk with a member of the board of directors of a volunteer organization? Take a sports club as example. Now, ask to the director what is his most important priority. In nine out of ten cases you will hear that he, or she, wants to increase the participation of the members of the club. You will hear things like "it is a pity that few people really want to be active" or "the club is run by a few because the rest do not really care".

What idiots they are.

Take the same director, and propose him a simple exercise. Ask him for the last task that he is working out for the club. It could be to write the report of the last meeting of one or another commission, it might be organize an outing, a workshop. Ask him to crowd-source the task to the rest of the participants. Can you guess what will you get? My own guess is that you have three possible answers:

Whaaaaaat?
Of course, most board directors today have little understanding of terms coined few years ago. The time in which they strive to learn new things is long gone. So to most people you will have to explain wikis, collaboration via internet, the use of the cloud, and such basic things. And when they will eventually get what you mean, you are still not there, because they haven't yet. They will have get that you want to do "something with internet". And then you will have to expend the rest of your time explaining that no, copyright is not a problem; that no, that it is not illegal; that no, that unknown people is not going to sabotage your own work; that no, the government is not going to make you liable of nothing if you do your work online... and a long list of preconceptions flowing around.

"They" can't possibly do this
You might get through the process to explain crowd-sourcing to some director of the board. Or you might be lucky, and the director might already know what you are talking about. Then comes the second line of defense. The paternalism in its original and most pure state. "Are you really suggesting that the members of my club will do THIS? The thing that I do? Of course they do not know how!". It seems to belong to the nature of a director the full conviction of his absolute irreplaceability. And, associated to it, the conviction that the poor ignorant members of his club will not make it without him. Apres moi, le deluge, these nouveau-Pompadourians would say.

"They" are not allowed to do this
Imagine that you manage to scrounge through the two first trenches. You have explained that crowdsourcing is nothing else than sharing the load, and you have argued that the knowledge of a collective might be surprising. You are there! Are you? No, you aren't. You aren't because the last trench is still untouched. The best one, actually. The one that hits you in the face when the director tells you: but it is not legal, my friend. The amendment three hundred forty five made to article six thousand five hundred thirty three from our statutes some couple of hundred years ago made that impossible. It's a pity, no?

And there you will be, facing your director, your director complaining of the current times, when clubs are not what they used to be, when people is all individualistic and do not want to collaborate anymore. And you will realize that he has decided to surround his fat ass with all sort of trenches, you will realize that he actually do not want anybody doing what he does because, after all, he is afraid.

Afraid to loose the little power that he's got.

And that looks like plunging into a deep pool of cold water, into an unsafe universe where everybody might know as much as him, where he is not received anymore as a "member of the board" in every meeting, but just like anybody else. That scary situation when hierarchies are really gone for good, and people, actually, has real spaces for participation.

Scary plunge.

De dagen lijken soms eindeloos als je aan huis gebonden bent. Gelukkig is het in mijn geval maar tijdelijk. Ik zit drie maanden thuis vanwege een gebroken been. Door mijn gebroken been heb ik ook relatief weinig fut om dingen te doen. Ik lees wat, ik surf wat op internet, ik schrijf eens wat, ik kijk wat televisie. Zo breng ik mijn dagen door. Alles wat ik doe gebeurt binnen die paar vierkante meter van mijn huis. Dat is het ergste; dat ik niet zelfstandig de deur uit kan. Dat geeft erg het gevoel dat ik opgesloten zit. Ik voel me soms net een gevangene die zijn dagen aftelt. De dagen lijken leeg en dood. Het zijn dode dagen. Dagen van eindeloze verveling. Dode dagen in een dode wereld. Samuel Beckett heeft de verveling op een beklemmende wijze weergeven;

Dode wereld, zonder lucht. Dat zijn ze, je herinneringen. Hier en daar, op de bodem van een krater, de schaduw van verwelkt mos. En nachten van driehonderd uren. Dierbaarste aller lichten, bleek, zwak, minst onbenulligste aller lichten.Wat een ontboezemingen. Hoe lang kan het geduurd hebben, vijf minuten, tien minuten? Ja, niet meer, nauwelijks meer. Maar het schittert er nog van, mijn randje hemel. Vroeger telde ik, telde ik tot driehonderd, vierhonderd, en ook bij andere dingen, bij regenbuien, klokgelui, het gekwetter van mussen in de ochtend, telde ik, of voor niets, zomaar om te tellen, en dan deelde ik door zestig. Dat verdreef de tijd, ik verslond het heelal. Nu niet meer. Men verandert. Als men ouder wordt.


Het is de verveling van de eindeloze slapeloze nachten; 'nachten van driehonderd uren'. Nachten waarin je in je bed ligt te woelen en je in een eindeloos zelfgesprek wacht tot het ochtend wordt. Het zijn de eindeloze dagen die maar niet voorbij willen gaan. De wijzers die trager dan slakken voortkruipen over de wijzerplaat. De tijd die toch voorbij blijkt te gaan en ongemerkt zijn sporen achterlaat. In de spiegel zie je de sporen die de tijd heeft achtergelaten. De slakkkensporen van de tijd. Onuitwisbare groeven die zeggen dat je jeugd voorbij is. Voor je het ziekenhuis in ging had je nog een redelijk normaal gezicht. Gewoon de verlopen kop v`n een veertiger. Nu wordt je in de spiegel aangestaard door een doodshoofdaapje. Dit is dus wat er van me overblijft. Een vervallen lichaam, een ruïne. Je kunt jezelf niets meer wijsmaken. Elke dag is een stap op weg naar het graf.
Je telt de 'regenbuien, klokgelui, het gekwetter van mussen in de ochtend' en, zou ik toe willen voegen, het vallen van de bladeren, het zoemen van de koelkast, de minuten op de wijzerplaat, de dagen op de kalender.
De tijd valt weg in de verveling, of speelt eigenlijk geen rol meer. De tijd is zinloos als deze geen begin of einde kent. Het besef van tijd valt ook weg. De tijd kan eindeloos traag zijn, maar ook aan je voorbijvliegen omdat er geen momenten zijn die je vast zou kunnen houden. De tijd is in de verveling een amorfe duur. Verveling duurt een eeuwigheid.
Normaal gesproken kan je dagen waarop er niets te doen valt breken door even naar buiten te gaan. Gewoon even een ommetje maken, even wat boodschappen doen, even de stad in. Dat alles is niet mogelijk als je aan huis gebonden bent door een gebroken been. Ik kan het huis niet uit zonder hulp. Langzaam aan komt het moment naderbij dat ik weer mobiel ben. Straks zal het normale leven weer een aanvang nemen. Dan zal het me makkelijker vallen de verveling op een afstand te houden.
De verveling begon al in het ziekenhuis. Het verblijf in het ziekenhuis is een eindeloze oefening in geduld. Je komt binnen bij de spoedeisende hulp. Je veronderstelt dat je dus wel een spoedgeval zal zijn. In jouw geval is er van spoed geen sprake. Je ligt eindeloos te wachten terwijl je verrekt van de pijn. Eindeloos wachten tot ze foto's van je been maken, eindeloos wachten tot je been in het gips mag. Vervolgens mag je wachten tot de artsen besloten hebben wat er met je moet gebeuren. Je ligt dan weer eindeloos te wachten op de gang van een ziekenhuis. Je hebt alleen gezelschap van de pijn. Dan krijg je te horen dat je in het ziekenhuis moet blijven en begint het wachten op de operatie. De volgende dag wordt je nuchter gehouden en lig je eindeloos te wachten tot iemand je komt vertellen dat je naar de OK mag of niet. Er komen een paar artsen naar je been kijken en verder gebeurt er niets. Je blijft weer achter met je pijn. Om half zes krijg je te horen dat de operatie die dag niet meer door kan gaan. Je moet nog even wachten. Je moet wachten tot de volgende dag. In de tussentijd kan je eigenlijk niets. Je hebt te veel pijn en bent te suf om echt iets te lezen. Je probeert wanhopig je gedachten te ordenen, maar die vliegen alle kanten op. Er is niets waar je enige troost in kunt vinden. Je bent de macht over je leven kwijt. Je bent overgeleverd aan anderen. Je kunt niets meer zelfstandig. Deze machteloosheid is het ergste. Niets is erger dan de macht over je eigen leven kwijtraken, zelfs als deze macht een illusie is. Gewoon zelf je was en je boodschappen kunnen doen, gewoon zelf kunnen koken, gewoon zelf naar buiten kunnen als jij dat wilt. Naar dit soort dingen kan ik enorm verlangen. Er zijn geen soms geen ingewikkelde bespiegelingen nodig. Vrijheid is het vermogen om te kunnen gaan en staan waar je wilt. Soms heb je niet meer nodig dan dit om je vrij te voelen. Wanneer je gevangen zit blijkt vrijheid heel eenvoudig te zijn. Ik heb een voorproefje gekregen van wat me te wachten staat op min oude dag als mijn lichaam versleten is en me gevangen houdt.
Nog even en ik kan deze ellende weer achter me laten. Het zal gelukkig niet eeuwig duren, al voelt het soms wel zo. Straks kan ik weer naar buiten in de frisse lucht van de vrijheid. Stapje voor stapje ga ik de vrijheid tegemoet. Voorlopig strompel ik nog voort, maar straks stap ik weer voort met kwieke tred. Weer vrij en een ervaring rijker.

Het blijft bijzonder, als raadslid iets uit de pers te moeten vernemen wat je volgens mij toch echt gewoon vooraf hoort te vernemen. Of is het een vorm van arrogantie? Enige weken geleden stelde ik al vragen over de opvolging van de afgetreden wethouder Bouma. 3 tot 4 weken, zo luidde het antwoord. Nou, dat klopt ongeveer wel denk ik. Vorige week was er nog een “update”. De naam van de kandidaat kon nog niet bekend gemaakt worden i.v.m. nog af te stemmen zaken met de werkgever van de persoon in kwestie. Men was er dus al uit, dat was het positieve. En dan het plotselinge vertrek van het raadslid en fractievoorzitter Jager. Insiders leggen een link met de wethoudersbenoeming, “onenigheid” heet het te zijn binnen het CDA. Er waren dus geen geschikte kandidaten in de fractie. Maar het gaat wel een beetje in tegen wat gebruikelijk is. En dan vanmiddag de bekendmaking van de naam. Inderhaast via een mailbericht aan de raadsleden bekend gemaakt omdat het al in DeKrant staat: Hans Morssink, 58 jaar, geboren in Twente en opgegroeid in Gelderland. Hij heeft tussen 1982 en 1998 in de gemeenteraad van Groningen gezeten, waarvan 12 jaar als wethouder. De laatste 12 jaar was hij algemeen directeur Hulpverleningsdienst Groningen (GDD en Brandweer). Op internet kwam ik het volgende tegen: [Bron]“Nu was Hans Morssink vanuit het niets als een vuurpijl binnen het CDA omhoog geschoten. Een week raadslid geloof ik en toen wethouder. Trouwens een van de beste wethouders die Groningen ooit heeft gediend.” Dat beloofd veel goeds en ik ben dan ook benieuwd naar een kennismaking met hem. Wat me nog niet duidelijk is of ik nu met een CDA man van linkse of rechtse signatuur te maken heb. Want laten we eerlijk zijn, van het rechtse smaldeel binnen die partij kan iedereen zo langzamerhand wel spugen. En aan Hans, heel veel succes! Er staan je zware tijden te wachten.

Leden en politici van GroenLinks zijn, van alle Nederlandse partijen, het actiefste op internet en vertegenwoordigd in sociale media. Ben je een beetje actief in de partij of in DWARS, dan heb je al gauw tientallen tot wel meer dan honderd connecties. Het is grappig dat, ondanks de ruime ervaring die we er intussen mee hebben, de GroenLinkse Tweede-Kamerleden het niet voor elkaar hebben gekregen enige uniformiteit in de LinkedIn-titulatuur aan te brengen. Kijk even mee:

Jolande Sap is ‘at GroenLinks Tweede Kamerfractie’. Is what?

Mariko Peters is ‘MP at Tweede Kamer’.

Liesbeth van Tongeren is ‘Tweedekamerlid voor GroenLInks’. Daarvoor zat ze bij GreenPEace.

Jesse Klaver is ‘Kamerlid at GroenLinks’. Welke Kamer?

Arjan El Fassed is ‘Member of Parliament’. Any parliament will do.

Bruno Braakhuis is ‘Member of Dutch parliament for GroenLinks’. Kijk, da’s duidelijk.

Voortman, Linda is ‘Lid Tweede Kamer at at de Tweede Kamer’. At at at at at at!

En Ineke van Gent… ‘Psycholoog | Praktijk Prana‘. Looking good, by the way.

Tofik Dibi kon geen andere variant meer bedenken en is niet op LinkedIn gegaan. Of heeft hij er een Fatwa over uitgesproken?

Het blijft af en toe leuk om te klooien met je eigen foto en de gadgets die internet te bieden heeft. Ik heb er hier maar een paar op een rijtje gezet maar er zijn vast nog veel meer mooie generators. Ik houd me aanbevolen voor tips.      

 

Leuke discussie in Trouw over wetenschap. De directeur van het Rathenau-instituut schetst een beeld van toenemende technologische ontwikkeling.

De wetenschap biedt kansen iedereen langs de meetlat te leggen. Alles wat afwijkt, valt op. Prenataal kunnen foetussen gescreend worden op afwijkingen, op een mogelijk criminele inslag of een grotere kans later een aanslag te doen op de ziektekostenverzekeringskas. De consultatiebureaus houden exacte dossiers bij van afwijkingen van de kindertjes in ontwikkeling.  Alles in het keurslijf. Te druk? Aan de ritalin. Te creatief? Naar de huiswerkklas voor het stampwerk. Eenmaal op internet zijn alle bewegingen eenvoudig bij te houden. Mocht iemand over de schreef gaan, dan is een blik in het brein voldoende om te constateren of en van welke afwijkende ontwikkeling hier sprake is. Met bijpassende correctie uiteraard. Het is mogelijk, en we maken er flink gebruik van.

Daar tegenover stelt een wetenschapsfilosoof dat er heel veel mogelijk is, maar niet wordt gebruikt. Een verzekering die alleen gezonde mensen accepteert, heeft nauwelijks klanten. Veel is mogelijk en toch zijn we nog steeds niet allemaal hetzelfde.

Kern van de zaak: je houdt de wetenschap niet tegen, heel veel kan. Wat doen we ermee? In hoeverre staan we mensen toe afwijkend te zijn?

Voor de zekerheid kwam er deze week nog een tweede reactie overheen van iemand die stelt dat technologieën niet ethisch neutraal zijn. Een zwangere wordt prenataal gescreend en mag vervolgens kiezen wat te doen bij geconstateerde afwijkingen. Zonder de hele optie van het screenen zou deze hele moeilijke afweging nooit gemaakt hoeven te worden. En dus volgt het advies  de wetenschap minder vrij laten. Dat dan ook allerlei ontwikkelingen die gezondheid, democratie, kennis en andere welzijnsverhogende resultaten mogelijk maken tot stilstand komen, wordt hier gemakshalve buiten beschouwing gelaten.

Dat technologieën niet ethisch neutraal zijn, lijkt me kloppen. De realiteit uit het oog verliezen is geen constructieve stap. Het is niet te stoppen. Dat in de beide reacties de directeur van het Rathenau instituut zo wordt aangevallen, toont aan dat hij zijn werk goed doet. Namelijk meningsvorming stimuleren over wetenschap en technologie.

De maand oktober is voorbij, dus tijd om te kijken hoe mijn investeringen in Afrikaanse ondernemers gerendeerd hebben. De investeringen doe ik via MyC4, een internet platform waarmee je geld aan Afrikaanse ondernemers kunt uitlenen.

Kwaliteit portfolio

Een van de belangrijkste zaken vind ik de kwaliteit van mijn portfolio. Deze meet ik af aan het aantal ondernemers dat op schema ligt met terugbetalen. Momenteel heb ik 87 ondernemers in portfolio, waarvan er 25 achterlopen met terugbetalingen. Daarnaast zijn er 17 waar binnenkort terugbetalingen verwacht worden. Die lopen dus wel iets achter, maar dat kan ook liggen aan administratieve vertragingen.

Ten opzichte van september betekent dit dat ik 2 ondernemers meer in portfolio heb (van 85 naar 87). Vervelender is dat het aantal ondernemers dat op tijd is met terugbetalen gedaald is van 56 naar 46 en het aantal dat echt achterloopt met betalen gestegen is van van 17 naar 25. Geen goed teken en ik hoop dat het niet betekent dat het aantal defaults de komende maanden gaat stijgen.

Op schema	No	Pending	Yes	Totaal aantal
Aantal bedrijven	25	17	46	87

Winst / verlies

Een andere interessante manier om naar de investeringen te kijken is uiteraard de vraag of ik in 2011 winst draai op mijn investeringen in Afrika. Hoewel ik mijn investeringen via MyC4 zie als vervanging van het traditionele geld geven aan goede doelen is winst maken mooi meegenomen. Zoals je hieronder kunt zien is winst maken lastig. Het resultaat na rente, belasting en defaults (inclusief alsnog afbetaalde leningen) is met Euro 11,62 redelijk. Op een geïnvesteerd bedrag van ongeveer 300 Euro is dat zo’n 3%. Na aftrek van de wisselkoersverliezen resteert helaas een verlies van Euro 19,45, oftewel ruim 6% verlies. Maar ja wie snel geld wil verdienen kan beter ‘Gods werk gaan doen’.

Kengetallen	t/m oktober
Pending bids	€ 10,00
Pending principal repayments	€ 10,81
Outstanding principal	€ 299,64
Earned interest after tax and currency	€ 18,52
Paid tax on earned interest	€ 3,27
Defaulted principal	€ 15,24
Recovered principal	€ 8,34
Adjustments	€ 0,00
Total currency gain/loss	€ 31,07-
Winst	€ 11,62
Winst na wisselkoersverlies	€ 19,45-

Nieuwe leningen/investeringen

In oktober heb ik in Euro 40 uitgeleend aan 8 ondernemers in 3 landen. De spreiding over verschillende landen is nog steeds niet optimaal, maar naast Rwanda en Oeganda gaat er dit keer ook weer wat geld naar een Tanzaniaanse ondernemer.

Country	Business
Rwanda	Habyarimana J Paul	€ 5,00
	Hakizabashayija	€ 5,00
	Sindayigaya Narcisse	€ 5,00
Tanzania	Nyere Super Sembe	€ 5,00
Uganda	Mutegeki Tadeo	€ 5,00
	Nakiyonga Madrine	€ 5,00
	Namitala Annet	€ 5,00
	Rugumayo John	€ 5,00
Totaal Resultaat		€ 40,00

Ontvangen aflossingen

In oktober heb ik 71 aflossingen ontvangen, samen goed voor bijna 30 Euro. Het grootste deel van de terugbetalingen komt uit Kenya, Rwanda en Oeganda.

Country	Business
Ghana	ABC Technical Ltd	€ 0,27
	FAWES UNIQUE	€ 0,47
	H. K. Tetteh Chemical Shop and Enterprise	€ 0,40
	Trafix Catering Services Limited	€ 0,21
Kenya	ann mukami ndiba	€ 0,16
	Bingwa Services	€ 0,94
	Design One Limited	€ 0,59
	Exodus Academy	€ 0,36
	Formula Farm Feeds Limited	€ 0,57
	Francis Kubai	€ 0,33
	Jeffcot Enterprises	€ 0,36
	Josephat Salu Kiseve	€ 0,03
	Kyome Fresh Paul Mulinge Mwanza	€ 0,22
	Macema Supplies	€ 0,16
	Magutel Creative Ltd	€ 0,04
	Nancy Waithira Gikonyo	€ 0,08
	Steel Converters	€ 0,30
	Sylondam International Ltd	€ 2,29
	Teresia Nyambura Gathuku	€ 0,37
Rwanda	Bivuzimana Ezechiel	€ 0,43
	Eric	€ 0,50
	Ishema Evariste	€ 0,46
	Mukankubito Produncienne	€ 0,36
	Mukiza	€ 0,93
	Mukunzi Sada	€ 0,77
	Naomi	€ 0,53

Liefst 415 bezoekers zochten in juli naar ‘cabaretiers Nederland’ en kwamen op mijn weblog (toen nog met streepje. En werkend) terecht. Ook een revival voor ‘groene thee honing’. De 18 bezoekers die daar naar zochten bleven ook bijna zes minuten hangen. Goede lezers blijkbaar. Ook de 8 bezoekers die naar ‘oorlogskerkhoven’ zochten namen er de tijd voor. Meer dan 14 minuten gemiddeld. Langzame lezers?

De zoekterm over Bas de Jong gaat dit maal over belasting. Niet vermoord dus, maar ook deze combinatie is meestal niet gunstig. In totaal meer dan 1000 zoektermen, de variatie is enorm in juli.

Bijzonder zoektermen in juli 2011:

www.dronkenafrikaan (ik ken de site niet, kan me niet voorstellen dat er zelfs maar per ongeluk een link op mijn site staat)

god hoort uw vloek niet (en daar gaat de discussie juist over. De basis van alle religie is dat je gelooft. Dan geloof je volgens mij automatische dat god die vloek juist wel hoort)

argentijn dronken in tour de france + rijdt verder in verkeerde richting (duidelijk klok en klepel verhaal. Het gaat om Abdel-Kader Zaaf (Wikipedia) een Algerijn, geen Argentijn. Zou dat dezelfde zijn die eerst op Afrikaan zocht?)

bakfiets colombia breukink (nu kan ik me weinig herinneren van het WK destijds in Colombia, maar als Breukink op een bakfiets meedeed, had ik zeker nog geweten.)

bus komt bij verlaten rotonde op andere weghelft wie gaat er voor (hiervoor heb ik toch iets te weinig informatie. Op een andere weghelft is meestal een fout teken. Ik ben bang dat er van voorrang geen sprake meer is.)

goedkope vlucht zomaar ergens heen (dat zou moeten lukken. Als je niet te kieskeurig bent en uit de zoekterm maak ik dat wel op, kun je al een vlucht van een cent vinden)

ik ben een bezem wie zal ik vegen (klinkt als een slechte zin uit een nog slechtere pornofilm. Verdere toelichting laat ik aan uw eigen verbeelding)

kew jaliens vreemdgaat (was dat niet die heel gelovige voetballer? Zou die vreemdgaan en dat dan ook nog op internet zetten?)

met marloes onder de douche origineel (schrijft zanger Rinus zijn nummers niet zelf? Wat een teleurstelling)

oma 80 jaar liedje op melodie van voor naar achter (te beroerd zelf een nummer te schrijven? Dit is wel erg lui)

rum appleton niet lekker (komen er echt mensen met zo’n slechte smaak op mijn weblog?)

sport tieten (ik geloof niet dat die twee veel met elkaar te maken hebben. Op wat uitzonderingen na zijn de meeste sportsters niet bekend vanwege hun tieten, sporters al helemaal niet. Over die uitzonderingen wil ik het overigens best een keer met u hebben)

voetbalschoenen van messi voor kinderen waar kun dat koopen hoe veel kosta (het zijn niet de schoenen die het verschil maken, het ligt er aan wat je met die schoenen doet. Goede schoenen betekent niet dat je een betere voetballer bent. Grammatica ook niet overigens, maar het leest wel een stuk eenvoudiger)

waar ligt de elders (bij de kladden en de filistijnen?)

waarom wisselen spelers tijdens de rust niet van dug-outs (goede vraag. Suggesties?)

wat is de kleur voor februari (wat is de temperatuur van woede, wat is de smaak van dinsdag, hoe groot is de herfst)

elftalfoto ajax 2012 (mooi op tijd. Volgens mij zoek je een half jaar te vroeg)

Relativering, een woord dat iedereen kent maar dat oh zo moeilijk geleefd en beleefd kan worden. Net als vele anderen maak ik me vaak druk om de onbenulligheden in het leven. Een vergeten boodschap, een knuffel die ik niet krijg, de net even iets minder rooskleurige bankrekening. Relativeren, het is allemaal niet zo belangrijk, is achteraf zeer makkelijk maar in het moment zelf een haast ondoenlijke zaak.

Totdat je via een paar kliks op het internet het leven van een ander in duikt…

Tranen met tuiten heb ik gehuild bij het verhaal van Pascal Marcelis: PenD Het verlies van de liefde van je leven op het moment dat je jonge gezin zo compleet lijkt is een ondragelijke gedachte. Een ondragelijke gedachte die voor Pascal werkelijkheid is geworden.

Vervolgens kom ik aan bij het blog van Lowie van Gorp over zijn dochter Guusje . Zijn ernstig zieke dochter. De strijd die ze moeten leveren, het leven dat stil staat maar oh zo graag nog heel lang door wil gaan.

Mijn hart gaat uit naar mensen die hetzelfde moeten doorstaan, ondergaan en moeten beleven. Het gevoel dat zij moeten hebben kan ik me niet indenken. En als ik het dan lees en denk aan mijn uitbarsting over de vergeten boodschappen van gister relativeert het enorm.

Leef het leven vol overtuiging, vol passie, vol liefde. Elke dag opnieuw. Een prachtige gedachte die toch, ondanks de verhalen van Pascal en Lowie elke dag weer een uitdaging vormt. Om het te blijven realiseren zou ik haast elke dag een dergelijk verhaal moeten lezen.

Maar bij de gedachte aan elke dag zo’n verhaal, weer een gezin, een leven, een zonnestraal die vervaagd word ik vreselijk bang. Elke dag worden deze verhalen beleefd, elke dag overlijdt er iemand die nog zoveel ervaringen te ervaren had. Elke dag wordt een gezin uit elkaar gescheurd. Ik kijk naar mijn prachtige kinderen en prijs mezelf intens gelukkig, maar de angst neemt ook toe, wat als hen wat overkomt?

Ik zou er alles voor geven om elke dag weer me alleen maar druk te hoeven maken om onbenulligheden. Dat zulke verhalen er niet meer zijn, dat Pascal samen met zijn vrouw oud kan worden. Dat Guusje de vrouw wordt die de wereld verandert. Ik zou er alles voor geven, behalve mijn gezin…

Lieve Pascal, Lowie en alle anderen die in een soortgelijke situatie zitten. Ik wens jullie alle kracht en liefde van de wereld, al lijkt de wereld op zo’n moment niet groot genoeg....



Zojuist bereikte mij het trieste bericht dat Guusje ons heeft verlaten. Ik wens haar ouders, broers en zussen, verdere familie en vrienden heel veel sterkte toe in deze vreselijk zware tijd..