Regelmatig bereiken ons berichten over wrede praktijken in de Islamitische wereld. Europa maakt zich daar terecht boos over en maakt onder andere hieruit op dat de Arabische wereld zo'n 600 jaar beschavingsachterstand heeft. Maar wat te denken van het bewust door Europese autoriteiten en burgers laten verhongeren van Afrikaanse vluchtelingen op de Middellandse Zee?

GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini blogt over haar reis naar Sicilië en Lampedusa om te kijken hoe de opvang van bootvluchtelingen daar geregeld is. Bekijk de foto's die ze maakte op Facebook.

Ik dacht altijd dat Lampedusa maar een rots in zee was. Zoiets als het Peterselie-eiland bij Gibraltar. Maar dat is het niet. Lampedusa is een vakantie-eilandje. Zelfs gisteren liepen er nog mensen in bikini langs de kust. Maar: slecht een paar, en dat is een probleem. Sinds de Arabische lente zijn er honderden boten met vluchtelingen en migranten uit Libië en Tunesië aangekomen. Touroperators annuleerden hotelreserveringen. Met tot gevolg dat de lokale economie op z'n gat ligt. De regering-Berlusconi gaf de eilanders belastingkorting, maar het zomerseizoen van 2012 wordt ook weer niks. Lampedusa is het eiland van asielzoekers, van moedelozen, van verdriet en ellende. Bij de haven ligt een botenkerkhof. Afgedankte wrakken met Arabische belettering. Daar ga je niet op vakantie.

lees verder

GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini blogt over haar reis naar Sicilië en Lampedusa om te kijken hoe de opvang van bootvluchtelingen daar geregeld is. Bekijk de foto's die ze maakte op Facebook.

Een Nigeriaan met zijn paar maanden oude dochtertje op zijn arm nodigde me uit om zijn kamer in het opvangcentrum voor vluchtelingen te bekijken. Hij was kwaad, heel kwaad. De laatste negen jaar had hij in Libië gewerkt. In het voorjaar, bij het uitbreken van de oorlog in Libië, waren zijn zwangere vrouw en hij met een bootje naar Lampedusa gevlucht.

lees verder

Gisteren teruggekomen van mijn bezoek aan Lampedusa voor de Raad van Europa. Huiveringwekkend om met vluchtelingen te praten die de verdrinkingsdood ternauwernood zijn ontsnapt. Op het Zuid-Italiaanse eilandje Lampedusa liggen ze bij te komen van deze ervaring. Zij hebben het gehaald, andere vluchtelingen niet. Inmiddels zijn zo’n 30.000 de Middellandse Zee overgestoken vanuit Noord-Afrika naar Lampedusa. De laatste 7000 zijn niet langer goedgeklede Tunesische jongemannen, maar vluchtelingen uit Somalië, Ethiopië, Liberia. Zij hebben vanuit Libië de veel gevaarlijker oversteek moeten maken in nog slechtere bootjes. Uit de gesprekken valt op dat ze vaak al enkele jaren in Libië verblijven, voor Libiërs werken of in een provisorisch vluchtelingenkamp. De deal tussen Berlusconi en Gaddafi (in ruil voor 5 miljard per jaar hield Gaddafi de migranten tegen) weerhield hen van een doorreis naar Europa. Nu zijn ze juist gedwongen deze stap te zetten: Libiërs schieten op ze omdat ze verdacht worden van steun aan Gaddafi; Gaddafi zelf dwingt hen te kiezen tussen óf voor hem te vechten, óf in de gammele bootjes te stappen. In beide opzichten vormen ze een pion in zijn strijd tegen het Westen (en zijn eigen volk).

Inmiddels zijn ongeveer 1500 vluchtelingen verdronken. De oude vissersboten zijn volkomen ontoereikend en overladen. Deinend op zee zijn ze weerloos. Lang niet alle boten zijn uitgerust met een satelliettelefoon waarmee ze hulp kunnen vragen, en een structureel overzicht van het verkeer op zee ontbreekt. Als een schip in nood wordt ontdekt, vindt er soms eerst nog een strijd plaats wie verantwoordelijk is voor de redding: Italië of Malta. Een schrijnend voorbeeld van de hete aardappel die wordt doorgeschoven, vormde de dood van 61 opvarenden die al tien dagen voordat ze uithongerden waren ontdekt. De Italiaanse kustwacht kende hun locatie, een NAVO vliegdekschip voer langs, een militaire helikopter gooide wat water en voedsel naar beneden. Maar iedereen vertrok weer. De parlementaire Assemblee van de Raad van Europa stemt naar verwachting met mijn voorstel in om onderzoek te doen naar de exacte toedracht van hun dood. Door organisaties verantwoordelijk te stellen en door heldere regels af te dwingen, hoop ik dat we dergelijke drama’s kunnen voorkomen.  

Hoeveel slachtoffers zullen nog volgen? Er verblijven nog duizenden mensen in Libië, wachtend op goed weer. Wachten we totdat zij besluiten hun leven te riskeren voordat we hen een helpende hand toesteken? Als de NAVO acties bedoeld zijn om burgers te beschermen tegen Gaddafi, zou dat dan niet ook voor de vluchtelingen in Libië moeten gelden? Het is niet eenvoudig om nu groepen vluchtelingen te evacueren uit het land, maar het is niet geprobeerd en er is evenmin met Gaddafi over onderhandeld. De andere kant uit vluchten biedt voor de Afrikanen weinig perspectief. Een toenemend aantal door de UNHCR erkende vluchtelingen dat in Tunesische kampen is opgevangen, neemt het risico om terug te keren naar Libië om van daaruit Europa te bereiken. Een verblijf in een kamp is namelijk uitzichtloos, want de Europese landen nemen maar heel mondjesmaat vluchtelingen van de VN over. Mijn oproep om ruimhartig vluchtelingen uit deze kampen over te nemen is door het parlement van de Raad van Europa weliswaar van harte ondersteund, maar niet door de regeringen van de EU lidstaten.

Dat deze regeringen weigeren om een gemeenschappelijk asielbeleid vast te stellen is kortzichtig. Maar dat ze blijven wegkijken als zich aan hun buitengrenzen een humanitaire ramp voltrekt, is onacceptabel. Mensen en mensenrechten redden is niet alleen een Italiaanse verantwoordelijkheid, maar die van Europa als geheel.          

Vanavond ga ik op het hoofdkantoor van Dwars mijn ideeën uiteen zetten over een Europees asielbeleid.     
Daar kan ik aangeven dat de parlementariërs in de Raad van Europa behoorlijk eensgezind zijn over het belang van een gezamenlijke aanpak van de bescherming van de vluchtelingen uit Noord-Afrika. Vorige week is daar mijn rapport over de migratie vanuit en binnen Noord-Afrika behandeld.

In het rapport pleit ik ervoor dat de Raad van Europa de buurlanden van Libië intensiever ondersteunt bij hun opvang van het half miljoen mensen dat inmiddels uit Libië is vertrokken. Naast arbeidsmigranten en vluchtelingen uit Somalië, Tsjaad en Ethiopië, slaan ook steeds meer Libiërs zelf op de vlucht. De buurlanden zelf hebben al veel met zichzelf te stellen: 200.000 vluchtelingen voor Egypte en hetzelfde aantal voor Tunesië is een grote taak. Wij moeten ze niet alleen financieel daarmee ondersteunen maar ook bereid zijn om door UNHCR erkende vluchtelingen over te nemen om zich hier te laten vestigen. Verder roep ik met name de EU lidstaten op om Italië en Malta niet in hun eentje verantwoordelijk te laten zijn voor de komst van migranten uit die landen. Het sturen van grenswachten volstaat niet: het wordt tijd om de verantwoordelijkheid voor de asielzoekers en vluchtelingen te verdelen. De Assemblee nam gisteren mijn aanbevelingen aan de lidstaten praktisch unaniem over. Verder besloot ze om een groepje af te vaardigen voor een werkbezoek aan Lampedusa. Als rapporteur neem ik daar ook aan deel. Wordt dus vervolgd!

 

Spring session: 11-15 April 2011

‘Boat people' from North Africa are the responsibility of all Europe, says PACE

[14/04/2011]  All European states should share collectively the responsibility for dealing with the arrival of large numbers of irregular migrants, refugees and asylum seekers on Europe's southern shores following events in North Africa, according to PACE. In a resolution based on a report by Tineke Strik (Netherlands, SOC), adopted today following an urgent debate in Strasbourg, the Assembly welcomed the efforts so far of the "frontline states" to provide humanitarian assistance in line with their international obligations.  (more..)

Adopted text   Voting result