Vandaag vond het werkbezoek plaats van de Noordelijke Staten aan de Eerste Kamer. Rond het thema “bereikbaarheid van zorg” hield ik de volgende inleiding in de plenaire zaal:

Inleiding “fusies zorginstellingen (in dunbevolkte gebieden)”
Bereikbaarheid van de zorg in relatie tot fusies: Elke zorg op goede afstand!

Belangrijk bij zorg zijn de zogenaamde 4 B’s: Beschikbaarheid, Bereikbaarheid, Betaalbaarheid & Betrouwbaarheid.

Ik wil daar vandaag het thema “Bereikbaarheid” even uitlichten, omdat gebleken is dat daar problemen ontstaan in dunbevolkte gebieden. Ik zal eerst een korte inleiding geven over de bevolkingssamenstelling in Drenthe, en vervolgens een oplossingsrichting presenteren waar we gezamenlijk, als provinciale en Rijksoverheid aan moeten denken om bereikbaarheid van zorg te garanderen voor onze burgers. Ten slotte zal ik de sluiting van de afdeling acute verloskunde in Meppel kort weergeven als casus waar een aantal lessen uit te trekken is.

Bevolkingssamenstelling
De kwaliteit van zorg in brede zin, bereikbaar voor iedereen, is onlosmakelijk verbonden met het thema leefbaarheid in Drenthe. Krimpregio’s zijn vaak ook vergrijzende regio’s. Ouderen willen graag thuis blijven wonen en jongeren trekken van het landelijk gebied naar de steden. Het aantal 65-plussers zal in Drenthe tot 2040 met 62.500 sterk toenemen, een toename van 72%. Hun aandeel in de totale bevolking zal stijgen van 18 naar 31%.
De relatief sterke vergrijzing in combinatie met de ontgroening zetten extra druk op de beschikbaarheid en bereikbaarheid van zorgvoorzieningen en daarmee de leefbaarheid in dunbevolkte regio’s. Dit is waarom Drenthe dit thema vandaag naar voren heeft geschoven.

Spreiding
Maak een landelijk plan van zorgvoorzieningen. Als je afwacht sluit er hier een ambulancepost, daar een verloskundigenpost en heb je straks een gatenkaas van zorgvoorzieningen. Balans tussen concentratie en bereikbaarheid. Concentratie van zorg kan leiden tot kwaliteitsverbetering, maar het maximaal oprekken van de bereikbaarheidsnormen kan geen wenselijke situatie opleveren. Er dient dus een goede leidraad te zijn waarmee een herstructurering wordt opgezet.

“Zorgwinkelcentrum” als oplossing
Mobiliteit van burgers neemt al jaren toe en dat zal nog wel even doorgaan. Daarmee zijn zorgvragers ook steeds meer bereid om zorg van verder weg te halen.

De Sociaal-Economische Raad heeft eerder geadviseerd om op toegankelijkheid te letten en waar mogelijk te combineren. Te denken is dan aan huisartsenposten plus: waar gespecialiseerde huisartsen zitten met gespecialiseerde verpleegkundigen, “superverpleegkundigen”, en eventueel een paar ziekenhuisbedden. Allerlei technische apparatuur tot zijn beschikking zoals röntgenapparatuur, een onderzoeks- en behandelkamer maar ook een snelle internetverbinding met specialistische professionals op afstand voor consultatie en feedback. Dergelijke posten kunnen taken overnemen van ziekenhuizen. Denk bijvoorbeeld aan hartcontroles. Zorgbelang Drenthe noemt dit een “zorgwinkelcentrum”.

Vijf typen zorgvragen
Zij onderscheiden vijf typen zorgvragen. Elk type vraag heeft zijn eigen behoefteniveau en de schaal waarop dit het best kan worden ingericht verschilt ook per type. Dit biedt mogelijkheden om én efficiënter te werken en tóch de zorg zo nabij te organiseren als de zorgvrager dat verlangt.

1. Algemene informatieve (zorg)vragen
Informatieve vragen over algemene zorgonderwerpen (bv. wat is de ziekte van Alzheimer? hoe is het stelsel van de gezondheidszorg ingericht? waar kan ik terecht met vragen over de thuiszorg?). Telefonisch of via internet bij zorgwinkelcentrum. Kwaliteit van de informatie en de organisatie van de beschikbaarheid zijn aandachtspunten.

2. Preventieve zorgvragen
Vragen over dingen die men ‘kunnen’ overkomen (wat te doen bij een dreigende griepepidemie, mogelijke gevolgen van straling na een ramp met een kerncentrale e.d.) hoe zij moeten leven in een bepaalde fase van hun leven waarvoor zij preventieve maatregelen willen nemen. Hiervoor kunnen zij ook telefonisch of digitaal terecht en dan zo nodig worden doorgeleid naar de basiszorgarts of allerlei andere specialistische centra.

3. Enkelvoudige zorgvragen
Het gaat hierbij om enkelvoudige zorgproblemen die een individuele afhandeling vereisen, dichtbij in het zorgwinkelcentrum. Het kan ook gaan om vragen over aandoeningen die diepgaander diagnose, mogelijk meer onderzoek en behandeling vereisen. Hiervoor kan men het beste fysiek of interactief terecht bij een van de basiszorgartsen die in het primaire zorgwinkelcentrum hun praktijk hebben.

4. Acute zorgvragen
Acute ‘zorgvragen’ die geen uitstel dulden. In Nederland is het bij wet zo geregeld dat wanneer 112 gebeld wordt er altijd binnen vijftien minuten een ambulance ter plaatse moet zijn die acute hulp kan verlenen. De norm van vijftien minuten aanrijdtijd voor spoedzorg impliceert dat er over een provincie als Drenthe een heel netwerk van ambulancezorg is uitgelegd dat centraal via de regionale meldkamer wordt aangestuurd. Uitgaande van de wens om ook een dekkend netwerk te hebben voor de basiszorg is wenselijk dat de spoedzorg geïntegreerd wordt met de gewenste zorgwinkelcentra.

5. Complexe en chronische zorgvragen
Dat betekent concreet dat de ziekte of aandoening langer gaat duren en niet meer overgaat. Dat kan op iedere leeftijd voorkomen maar gezien de menselijke levensloop hebben ouderen per definitie meer chronische zorgvragen. Behandeling kan bestaan uit standaardbezoeken, leefstijladviezen en zelfmanagement. Vaak ook een psychische en sociale kant. Deze zorgvragen vereisen antwoorden die het domein van de fysieke zorg overstijgen en meestal te maken hebben met het totale welzijn van de patiënt.

Het idee dat iedere soort zorg op een juist niveau dient te worden verzorgd klinkt vrij logisch. Toch moet met het inrichten hiervan zorgvuldig worden omgegaan. De bevolking heeft – terecht of onterecht – al snel het idee dat de zorg in de regio er op achteruit gaat. Een voorbeeld van hoe het niet moet, is de sluiting van de acute verloskunde in Meppel.

Verloskunde
Het Diaconessenhuis Meppel is een middelgroot streekziekenhuis (~330 bedden), waar nagenoeg alle specialismen vertegenwoordigd zijn. Regiofunctie: Meppel, Staphorst, Steenwijkerland, Westerveld, De Wolden en Zwartewaterland.

Na een fusie tussen de maatschappen gynaecologie in Meppel en Zwolle, volgde het plan om de afdeling acute verloskunde in Meppel te sluiten. Er zouden te weinig gynaecologen zijn om 24-uursdiensten mogelijk te kunnen maken, en te weinig bevallingen om het aantrekken van extra gynaecologen te rechtvaardigen.

Onduidelijk waren op dat moment de consequenties voor algemene spoedeisende hulp en de 24-uurszorg door kinderartsen. Ook vreesde men voor langere aanrijtijden en meer thuisbevallingen en “bermbaby’s”, vanwege de dan langere rijtijden. Dit leidde tot grote maatschappelijke onrust.

Maximale norm voor verloskunde is 45 minuten, en CdK Tichelaar noemde Drenthe in een open brief aan premier Rutte al schertsend een “45-minuten-provincie”.

Er was op dat moment reeds overleg gaande om tot een gezamenlijke regiovisie op de zorg te komen, die dient als advies aan de minister. Een kader om te komen tot realisatie van goede, bereikbare, zorg. De eenzijdige aankondiging van het sluiten van de afdeling verloskunde doorkruisde dat proces.

Regie
De grote vraag rond bereikbaarheid van zorg blijft de regierol. Wie moet op welke manier een rol spelen om die bereikbaarheid ook daadwerkelijk tot stand te brengen en/of te behouden?

Grotere zorgwinkelcentra zijn een wenkend perspectief, een stip op de horizon. Maar hoe garandeer je bereikbaarheid van de zorg, ook voor mensen die minder mobiel en minder zelfredzaam zijn?

Den Haag. Bindende normen.
De systeemverantwoordelijkheid voor de zorg ligt bij het Rijk, maar gemeenten en provincies hebben er vanuit het oogpunt van leefbaarheid belang bij dat de zorgvoorzieningen in de regio optimaal ingericht zijn. Beschikbaarheid van ziekenhuiszorg staat onder druk.

Regiovisie
Gisteren vond een overleg plaats in de Havixhorst, geïnitieerd door Commissaris der Koningin Tichelaar en Burgemeester Westmaas met alle betrokken partijen rond de afdeling verloskunde in Meppel, een overleg dat in de volksmond al snel het “Ooievaarsberaad” gedoopt werd. Regionaal overleg met ketenpartners én bevolking. Nu datum 1 juli toch weer ingetrokken. Over veertien dagen overleg met alle partners. Feitelijk is iedereen het er wel over eens dat dit overleg gevoerd had moeten worden aan het begín van het traject, en niet nadat men voor een voldongen feit was geplaatst.

Lokaal maatwerk
Zou “moeten” bij fusies zorginstellingen in dunbevolkte gebieden. Blij dat iedereen dat nu inziet. Laat Meppel en Drenthe een voorbeeld zijn en in gelijksoortige gevallen in de rest van Nederland iedereen gelijk om tafel gaan. De vraag is: hoe regelen we dit?

Op de voorpagina van de krant stond dat er flink moet worden bezuinigd op het OV in stad en Ommeland. Kosten zijn vorig jaar de pan uitgerezen en er moet dus 6-8 miljoen worden omgebogen. Lijnen worden minder frequent, of staan op de tocht. Dat is natuurlijk geen goede zaak voor de leefbaarheid op het platteland. Waardoor de kosten zo uit de bocht waren gegierd? Omdat er meer reizigers dan dat

De discussie over de gevolgen van het programma hoogfrequent spoor (PHS) leeft in Vught. De ervaringen van de info-avond van de 13e februari voorspellen een volle Martinihal op 2 april tijdens de info-avond van de gemeente. En dat het protest groeit heeft alles te maken met het weinige begrip van ProRail en het Ministerie voor de lokale problematiek.

Op maandag 13 februari stonden ongeveer duizend Vughtenaren op de stoep van Hotel Vught voor de info-avond van ProRail en het Ministerie van Infrastructuur & Milieu. Te veel voor de info-avond, veel meer dan verwacht en allemaal zeer bezorgd. Dat bezorgdheid omslaat in onvrede en zelfs woede is vooral te danken aan de communicatie van ProRail en het Ministerie. Tegen een volle zaal werd vrij duidelijk gesteld dat er amper ruimte was voor alternatieven. En de sprekers hadden te weinig empathisch vermogen om zich in te leven in de bezwaren en angsten van de Vughtse burgers.

En die bezwaren zijn terecht! Extra treinbewegingen zijn een zegen voor het openbaar vervoer, maar dan moet de infrastructuur daar wel op zijn ingericht. En in Vught is dat zeker niet het geval. De toename van 4 naar 6 sneltreinen per uur per richting op de lijn Utrecht-Eindhoven, maar vooral de toename van het goederenverkeer van 34-54 treinen per dag naar 64 tot 150 is onacceptabel met de huidige inrichting. Maar volgens Ton Bierbooms van ProRail is er eigenlijk alleen ruimte voor varianten voor de boog van Meteren en voor het stukje spoor tussen Den Bosch en Vught tot aan de splitsing van de verbindingen Den Bosch-Eindhoven en Den Bosch-Tilburg. En dat terwijl de gemeente al enkele jaren geleden een creatieve studie heeft laten uitvoeren naar alternatieven. Zoals het verleggen van de spoorlijn naar de rand van Vught langs de A2. Maar dit soort alternatieven lijken zonder brede lobby bij provincie en rijk weinig kans te maken. Het resultaat zou zijn dat Vughtenaren straks nog moeilijker de spoorlijn kunnen oversteken, doordat ze nog langer voor gesloten spoorbomen staan. Dat komt de leefbaarheid van het dorp niet ten goede.

Het wordt te makkelijk vergeten dat Vught op dit moment het afvalputje is voor rijksinfrastructuur. Twee spoorlijnen, een rijksweg en een snelweg doorsnijden het dorp. De omgevingseffecten van deze infrastructuur tellen in de praktijk bij elkaar op, maar bij beleidsvorming wordt elke lijn of weg afzonderlijk bestudeert. En daarmee wordt zeer creatief telkens de zogenaamde normen gehaald. Voor het spoor bestaat zelfs geen wettelijke norm voor sluitingstijden van spoorwegovergangen en worden de normen voor trillingen en geluid op dit moment nog vastgesteld. En die kunnen dus nog prima worden aangepast zodat de plannen van het PHS in Vught passen binnen de normen.

De drukbezochte info-avond van 13 februari is dus een goed teken. Waar in Zaltbommel en Den Bosch amper burgers naar de info-avond kwamen, nam in Vught 1 op de 25 inwoners de moeite. Dat de problematiek leeft in Vught werd ook al duidelijk bij de kaartenactie die de gemeente eerder had georganiseerd om te lobbyen bij de Tweede Kamer voor de Vughtse problematiek. Dat werkte voor de N65, nu moet het protest en de lobby wederom worden ingezet voor het spoor.

In De Machinist, een trefpunt van creatief Rotterdam, stelden niet alleen Heleen en ik ons aan de GroenLinks afdeling Rotterdam voor, maar ook de kandidaten bestuurslid publiciteit en campagnes, Nienke Homan en Matthijs Nieuwenhuis. Het was een gesprek waarbij de leden wilden weten hoe wij als kandidaten aankijken tegen GroenLinks Rotterdam, maar bovenal tegen onze rollen als voorzitter en campagnebestuurslid.

In Rotterdam is GroenLinks relatief klein in vergelijking met andere grote steden, zoals Amsterdam, Nijmegen en Groningen. Het gevoel bestaat dat er daardoor niet zo naar Rotterdam gekeken wordt. Wat mij betreft ten onrechte. Juist de leefbaarheidsdiscussie die in Rotterdam sterk is, maar ook de positie van de haven in onze economie, zijn belangrijke aanknopingspunten voor GroenLinks om verschil te laten zien. Leefbaarheid is een thema dat de kern raakt van ons verhaal. Het gaat over het verbinden van mensen met verschillende achtergronden, met het versterken van sociale samenhang in wijken en buurten door gebruik te maken van de kracht van mensen. Door rood en groen aan elkaar te verbinden, bijvoorbeeld door het samen met wijkbewoners vergroenen van schoolpleinen en schoonhouden van speelplaatsen. De haven draait voor een belangrijk deel op de fossiele economie. Hier wordt het de kunst om als GroenLinks met de belangrijke spelers in de haven te kijken hoe toch duurzaamheidsslagen te maken zijn. Door afvalstromen te sluiten, meer hernieuwbare energie in te zetten e.d. Ga het gesprek aan.

Als voorzitter wil ik er voor zorgen dat GroenLinks als partij, als vereniging, als beweging beter in positie komt. Dat betekent
in de eerste plaats dat de eventuele onduidelijkheid die er bestaat over de strategische koers van de partij wordt weggenomen. Ik wil vasthouden aan onze hervormingsgezinde koers om zo onze economie te verduurzamen en onze sociale zekerheid rechtvaardig te houden en tegelijkertijd toekomstbestendig te maken. De partijraad zie ik als belangrijkste klankbord om onze koers te toetsen aan veranderend omstandigheden en aan beelden en overtuigingen die leven binnen onze partij. Met de fractie en in het strategisch beraad wil ik onze koers bevestigen. Bij thema’s die raken aan onze koers, onze waarden of identiteit moet er ruimte zijn voor debat en overleg binnen onze vereniging. De fractie heeft de verantwoordelijkheid om tijdig deze thema’s aan te kaarten binnen de partij. In zijn algemeenheid zal ik waar nodig het debat over cruciale thema’s stimuleren en faciliteren. Debat en overleg vind ik uitingen van kracht.

GroenLinks is tot op het bot verdeeld over het wel of niet vrijgeven van de winkelopeningstijden in Eindhoven. Je hebt aan de ene kant een deel van de GroenLinks dat kiest voor het beperken van de openingstijden, vooral vanuit het oogpunt dat met het vrijgeven van de openingstijden de kleine ondernemer daarmee wellicht kopje onder gaat, de consument niet altijd maar hoeft te consumeren, of dat er best een goed rustmoment in de week zou moeten zijn ingebouwd. Daar tegenover heb je de GroenLinksers die kiezen voor de meer liberale benadering: moet de overheid bepalen wanneer iemand zijn of haar boodschappen mag doen? Moet de overheid bepalen wanneer een ondernemer het beste kan ondernemen, of is hij daar prima zelf toe in staat? Moeten we met een tombola bepalen welke supermarkten open mogen en welke niet?

In de commissievergadering waar het voorstel van de wethouder tot het vrijgeven van de winkelopeningstijden op zondag werd besproken, bleek dat de raad net zo verdeeld is als GroenLinks. Dit zorgt voor een bijzondere situatie: onze verdeeldheid zou dadelijk wel eens doorslaggevend kunnen zijn of de winkels wel of niet open mogen op zondag.

De verhouding binnen onze fractie is 3:1 tussen de voorstanders van het geheel vrijgeven en het niet vrijgeven. Het voorstel dat er ligt doet echter geen van twee. Het is op zijn zachtst gezegd vlees noch vis. En daarmee ontstond de situatie dat de gehele fractie tegen het voorstel is. Het ging of te ver (meer koopzondagen) of niet ver genoeg (te veel overheidsregulering). Zie daar het dilemma van GroenLinks.

De wethouder heeft van GroenLinks een kans gekregen om met een zuiver voorstel gekomen. Daaraan heeft GroenLinks drie eisen gesteld:
1. De overheid gaat daarin niet reguleren, maar geeft gewoon alle 52 zondagen vrij; winkeliers zijn daarbinnen zelf vrij om hun openingstijden te kiezen of om daar afspraken over te maken.
2. De dekking van het voorstel mag niet uit het mobiliteitsfonds komen (wat voor parkeerplaatsen, fietspaden en het OV is), maar moet uit andere middelen betaald worden. GroenLinks ziet daarbij graag een bijdrage van de winkeliers.
3. GroenLinks vindt dat de wethouder met een visie op de toekomst van de winkelstrips aan de gang moet gaan om de leefbaarheid in de wijken te waarborgen. Daarin dient het effect van de koopzondag meegenomen te worden.
Indien de wethouder niet met bovenstaande aanpassingen komt, ligt er een voorstel dat GroenLinks niet kan steunen en blijft voor 2012 alles bij het oude. Mocht de wethouder met een aanpassing komen en een goed verhaal over de winkelstrips, dan zou het nog wel eens spannend kunnen worden bij de behandeling van het voorstel. GroenLinks is dan namelijk weer verdeeld.

Tom van den Nieuwenhuijzen
Raadslid GroenLinks Eindhoven

Gerelateerde blogs:

1. Koopzondagen in Eindhoven
2. Winkelopenstelling in Eindhoven
3. Duurzaamheid wordt regel in Eindhoven

Gisteravond in de commissievergadering is dan eindelijk het voorstel van het college voor de koopzondagen besproken. De fractie van GroenLinks is nog steeds verdeeld over het wel of niet vrijlaten van de koopzondagen in Eindhoven. Over het voorstel zoals het er gisteravond lag was de fractie echter unaniem: een slecht voorstel.

GroenLinks heeft in de vergadering gekeken waar zij het verschil kan maken. Dat kunnen we op twee manieren. Wanneer GroenLinks tegen het voorstel stemt, dan is het van tafel en blijft alles bij het oude. Maar dat komt niet overeen met de mening van een deel van de fractie. Als GroenLinks het voorstel zo probeert te beinvloeden dat het voldoet aan alle bezwaren van GroenLinks, dan zou het een meerderheid kunnen halen in de raad.

Na een bespreking met (een deel van) de fractie hebben we besloten om te kijken wat we er uit zouden kunnen halen zodat een aantal zaken beter worden voor de stad.
GroenLinks heeft ingezet op de volgende drie punten: 1. Er moet een visie en een plan liggen hoe we omgaan met de winkelstrips in de stad. Deze staan steeds vaker leeg, verpauperen en zorgen daarmee voor een verslechtering van de leefbaarheid in de wijken. GroenLinks wilt dat de wethouder zich gaat inspannen om de strips te vitaliseren zodat de leefbaarheid in de wijken verbeterd. 2. Het voorgestelde convenant moet uit het voorstel. Het voorstel moet daarmee een zuiver voorstel worden: 52 zondagen vrijgeven. De rest moet de stad zelf regelen, de ondernemers zijn immers zelf gebaat bij een zo aantrekkelijk mogelijk aanbod voor de consument. De overheid moet dit niet willen sturen en handhaven, zeker niet in de huidige vorm. 3. Het voorstel moet dekkend worden (er zat nu een rekenfout in) en moet wat GroenLinks betreft niet gedekt worden vanuit het mobiliteitsfonds, maar vanuit andere gelden. Daarnaast vindt GroenLinks dat de winkeliers zelf moeten meebetalen.

Hiermee doen we geen recht aan alle meningen binnen de GroenLinks fractie, maar wel aan de meerderheid. De wethouder komt met heel veel informatie, voor donderdag, heeft hij beloofd. Op basis van die informatie zal GroenLinks haar finale afweging maken. Ik ben dus erg benieuwd.

Gerelateerde blogs:

1. Voorstel Koopzondagen “Vlees noch Vis”
2. Winkelopenstelling in Eindhoven
3. Duurzaamheid wordt regel in Eindhoven

Politiek is emotie. Dit kabinet heeft beleving officieel belangrijker verklaard dan feiten met aankondigen van de 130 km/uur op 60% van de snelwegen en het afschaffen van de 80 km/uur-trajecten rond de grote steden. En met het doordrukken van de nationale politie wordt recht gedaan aan het idee dat Nederland een enorm onveilig land is en dat er veel meer Keihard Aangepakt moet worden.

De beleving van de automobilist heeft het gewonnen van de feiten. Lekker planken, 130, oh wacht even, da’s inclusief correctie toch zeker 140! De feiten laten zien dat dit de leefbaarheid van ons land niet bevordert. De tijdwinst is verwaarloosbaar, 1% van de reisduur. 1 rood stoplicht en foetsie is het. De luchtkwaliteit daalt (en we zaten al ernstig op het randje van het toelaatbare…). Het aantal gevaarlijke situaties, ongelukken en zelfs doden stijgt. Geluidsoverlast voor de vele mensen die naast snelwegen wonen stijgt. ‘Gelukkig’ had het kabinet nog een ‘paar’ miljoenen liggen (over van PGB’s, natuurbeleid, cultuur en dergelijke linkse hobby’s) om extra asfalt te storten dat de negatieve effecten moet tegengaan. Het is toch om diepbedroefd van te worden…

De andere rechtse hobby van dit kabinet is Veiligheid. We hebben we er zelfs een ministerie voor tegenwoordig. Terwijl alle cijfers al jaren laten zien dat de criminaliteitscijfers dalen, dus objectief gezien is er geen reden voor alarm. Maar dat levert geen fijne koppen in de Telegraaf op natuurlijk. Uit politiemonitoren blijkt al jaren dat de beleving van veiligheid iets totaal anders is dan de feitelijke veiligheid. En die wordt negatief beinvloed door vooral hangjongeren en scooters. Keihard Aanpakken? Mosquito’s ophangen, oppakken die gasten? Of er zelfs een nationale politie op afsturen? De grote rechtse goeroe Eerdmans meldde in zijn persoonlijke radio-spreekbuis Avondspits dat hij blij is met de nationale politie. Zo kan de Tweede Kamer tenminste de politie controleren. Politie wordt daarmee politieker. De inzet zal dus naar ik vrees voortaan vooral door de Telegraafkoppen bepaald worden… een griezelig vooruitzicht.

Door Rijksbeleid zijn woningcorporaties genoodzaakt om nieuwe afspraken te maken met het college van burgemeester en wethouders. Vanaf 2014 gaan corporaties in Nijmegen namelijk jaarlijks 7,25 miljoen euro huurtoeslagheffing betalen, zo’n 250 euro per woning. Bij ongewijzigd beleid valt de investeringscapaciteit van de corporaties daardoor terug naar nul. Om toch te kunnen blijven investeren in de stad zijn nieuwe afspraken noodzakelijk; over beheerslasten van corporaties, betaalbaarheid van huurwoningen en parkeren. De nieuwe afspraken liggen vast in de “uitgangspuntennotitie prestatieafspraken” die nog met de gemeenteraad moet worden besproken.

In 2010 hebben de gemeente en de Nijmeegse woningcorporaties afspraken gemaakt over de nieuwbouwproductie, herstructurering, energiebesparing, wijkaanpak en wonen en zorg tot 2015. In de komende jaren worden door de corporaties zo’n 2750 woningen in Nijmegen gebouwd om te voorzien in de woningbehoefte. Deze afspraken staan zwaar onder druk door het Rijksbesluit om corporaties de huurtoeslagheffing te laten betalen en door nieuwe Europese staatssteunregels.

Doelstelling blijft overeind
Het doel is om, ondanks nieuw Rijksbeleid, de lokale doelstellingen voor de sociale woningmarkt waar te maken. Het gaat om het op peil houden van de woningbouwproductie, het streven naar 20% besparing op het gasverbruik in de sociale huurwoningenvoorraad, door woningverbetering en investeringen in leefbaarheid en wonen en zorg.

Financiële armslag
Om financiële armslag voor de corporaties te houden spreken gemeente corporaties af om de volgende maatregelen door te voeren.
- Corporaties bezuinigen 10% op hun eigen beheerskosten.
- Tot 2020 wordt van circa 4000 woningen de huurprijs verhoogd tot maximaal 652 euro. Dit gebeurt alleen bij nieuwe huurders en het betreft de kwalitatief betere woningen, waarbij het puntensysteem een hogere huur toelaat.
- De maximale huurgrens van ruim 18.000 woningen gaat de komende 20 jaren stijgen van 517 euro naar 554 euro. Ook hier worden de huren alleen verhoogd bij nieuwe huurders. Voor zittende huurders verandert er niets.
- De doelgroep van beleid wordt vergroot tot huishoudens met een maximum inkomen van 33.614 euro. Zij komen in aanmerking voor een huurprijs van maximaal 652 euro.
- Onderzocht wordt op welke manier het realiseren van parkeren bij nieuwbouw goedkoper kan.

Huurprijs ruim binnen maximum
Op dit moment ligt de gemiddelde huurprijs van een Nijmeegse corporatiewoning op 425 euro. Dit is circa 70% van het wettelijk toegestane maximum. Ook na invoering van de nieuwe maatregelen zullen de huren ruim binnen het wettelijk maximum blijven. Pas over 20 jaar ligt dit percentage pas op 80% van het toegestane wettelijke maximum.
Met het invoeren van deze nieuwe maatregelen wordt gezorgd dat de corporaties kunnen blijven investeren in de nieuwbouw in de Waalsprong en het Waalfront, in herstructurering, in de huisvesting van bijzondere doelgroepen zoals ouderen en in het energiezuiniger maken van bestaande woningen. Vooral dit laatste is van belang omdat op deze manier de woonlasten (huur + energielasten) voor huurders juist kunnen afnemen.

‘En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen’

Dichtte JC Bloem. Kennelijk ook de held van het kabinet (hoewel, poëzie is wel cultuur natuurlijk…). De eerste zin van dit gedicht is tenslotte: ‘Natuur is voor tevredenen of legen.’ Is Bleker vermoedelijk uit het hart gegrepen, als je naar de nieuwe Natuurwet kijkt. De Vogelbescherming heeft een goed overzicht van de effecten van deze wet: het beetje natuur dat wij nog hebben, wordt zo goed als vogelvrij. Hoe dat komt, wordt waarschijnlijk het best duidelijk gemaakt door de website Joop over de herschikking van de portefeuilles in dit kabinet…

Er is een internetconsultatie op de site van het Rijk, het is dat de Vogelbescherming erop wijst… het Rijk zelf houdt dat angstvallig stil… De eerste vraag luidt: ‘(1) Dragen de voorgestelde wijzigingen ten opzichte van de huidige natuurwetgeving bij aan de balans tussen ecologie en economie?’. Daarop kan ik twee dingen antwoorden:

1) Niet relevant. De veronderstelling achter de vraag is dat een balans hersteld moet worden, terwijl de voorrang aan de natuur hard nodig is. Waren wij niet de rentmeesters van dit rivierendelta-landje, CDA-meneer Bleker? en
2) Nee, de tegenstelling tussen ecologie en economie is op de iets langere termijn een schijntegenstelling. Ecologie draagt aantoonbaar bij aan de leefbaarheid van het land, waardoor mensen hier graag en gezond wonen en bedrijven zich hier vestigen.

Ik zou zeggen: invullen, deze consultatie!

Deze zienswijze is opgesteld door de Bunnikse Wijkverenigingen. Zij zijn direct belanghebbenden. Ik ben onaangenaam getroffen door de veel lagere cijfers voor geluidsbelasing, die degrontmij heeft berekend. Deze firma heeft zich al eerder berucht gemaakt door het Rijsbruggerweg tracé zo gunstig mogelijk voor te stellen en alle andere tracé's zo ongunstig mogelijk. Bedenk wel, dat juist de Grontmijcijfers de grondslag vormen voor de beslissing het RBW aan te leggen. De Grontmij zou nooit meer overheidsopdrachten moeten krijgen.

Gedeputeerde Staten van Utrecht

T.a.v. de heer H. Schoen

Postbus 80300

3508 TH Utrecht                                                                                              Bunnik, 7 oktober 2011

 

Geachte heer Schoen,

 

Onderwerp: Zienswijze “Ontwerp inpassingsplan Verbindingsweg Houten-A12'”

 

Hierbij deel ik u mee dat ik het eens ben met de standpunten van de Bunnikse wijkverenigingen en de vraagtekens die ze stellen bij de juistheid en de vergelijkbaarheid van gegevens waarop het besluit voor de Rijsbruggerwegtrace (=RBW) is genomen.

 

En het aspect “leefbaarheid “ is geen onderdeel geweest bij de besluitvorming.

 

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) stelt dat “lawaai een ernstige bedreiging van de gezondheid van mensen is en de dagelijkse activiteiten van mensen op school, op het werk, thuis en in hun vrije tijd verstoort. Verkeerslawaai alleen al schaadt de gezondheid van bijna één op de drie Europeanen.”

 

Het wegverkeer is in Nederland de belangrijkste lawaaibron. Ongeveer driekwart van Nederlandse woningen heeft een jaargemiddelde geluidbelasting boven de 48 dB.

Uit gegevens van Rijkswaterstaat (Verbreding A12 Maarsbergen) blijkt dat er nu al meer dan 450 woningen in Bunnik een geluidsbelasting hebben tussen de 51 en 60 dB. Zie o.a. het kaartje.

Ook stelt Rijkswaterstaat dat een toename van 10 dB wordt ervaren als een verdubbeling van geluid. Bij enkele woningen aan de Groeneweg tussen de A12 en het spoor wordt een toename van 8 dB voorzien. En het geluid houdt niet op na de Groeneweg.

Door de veelal (zuid)westen- en zuidenwind is er nu al veel geluidsoverlast in Bunnik afkomstig van de A12. Dit neemt door de aanleg van de RBW alleen maar toe.

Immers waar de RBW via een ca. 8-10 meter hoog viaduct over de A12 komt is er nauwelijks sprake van geluidsdemping, omdat het geluid a.g.v. de aanwezige bebouwing niet wordt opgenomen. Er is hier sprake van een “akoestisch harde omgeving”.

 

Ook worden in het akoestisch onderzoek voor de RBW de geluidseffecten veel te rooskleurig voorgesteld. Het akoestisch onderzoek van Rijkswaterstaat t.b.v. de verbreding A12 laat andere (=hogere) waarden zien. Zie onderstaande voorbeelden.

Straat	Nr	Rijkswaterstaat		RBW Grontmij
		Geluidsbelasting in dB zonder maatregelen	Geluidsbelasting in dB met maatregelen(ZOAB)	Geluidsbelasting in dB zonder maatregelen
Groeneweg Zuidgevel en 2e verdieping	160	61,65.	59,66	49
	168 - 170	61,90	59,93	55
	172	66,73	64,80	56
Provincialeweg 2e verdieping	78	57,80	55,88	42
	80	58,40	56,47	43
	82-84	59,60	57,69	44
	86-88	59,78	57,88	45
	90	60,09	58,19	44
Hoefsmedenhof	7	52	50	37

 

Ik doe daarom een dringend beroep op u. Houd Bunnik leefbaar en heroverweeg uw besluit tot aanleg van de RBW en kies voor aanpassingen aan De Staart in Houten in combinatie met de Meerpaal variant. De gevolgen voor leefbaarheid zijn bij Houten beperkter omdat in die omgeving veelal bedrijfspanden liggen en er weinig bewoning is.

 

Hoogachtend,

Een artikel geschreven door onze wethouder Lenie Scholten, treffende analyse van waar we in de gemeente tegenaan lopen! Lezen dus!

Veel mensen met een psychiatrische aandoening komen we tegen in onze dagelijkse praktijk, de maatschappelijke opvang (dak en thuislozen), Centrum voor Jeugd en Gezin, overlast gevende gezinnen in kwetsbare buurten, of in de bijstand.
Veel van deze mensen komen in de problemen omdat hun sociale netwerk van familie en vrienden is afgehaakt, men leeft in een isolement met een moeilijk hanteerbare aandoening. Vaak is er ook geen duidelijke diagnose gesteld omdat men de psychiatrie zolang mogelijk ontwijkt. Daarmee ontbreekt ook een adequate behandelmethode waardoor gedragsproblemen jarenlang voortslepen. Dit zijn met name de mensen die wij tegen komen in onze gemeentelijke voorzieningen.
Met de afname van de intramurale bedden in de GGZ is de groep mensen die zelfstandig woont met een psychiatrische beperking enorm gegroeid. Datzelfde geldt overigens ook voor een geheel andere groep mensen met een verstandelijke beperking.

Dankzij ambulante begeleiding zijn zij in staat om een zo normaal mogelijk zelfstandig leven te leiden. Persoonlijk zie ik dit als een enorme vooruitgang. In plaats van mensen ‘weg te stoppen’ in opvangvoorzieningen, proberen we hen zoveel mogelijk een normaal leven te laten leiden. Dat dat niet altijd tot rozengeur en maneschijn leidt moge ook duidelijk zijn.

Van deze beide groepen zijn velen werkzaam in de sociale werkvoorziening of hebben een uitkering. Beide groepen mensen met een psychische aandoening èn mensen met een verstandelijke beperking worden zwaar getroffen door de bezuinigingsmaatregelen van dit kabinet.

Het gaat namelijk in een stad als Eindhoven om tussen de 3 à 4 duizend mensen die nu verspreid over de stad vooral in buurten met veel sociale woningbouw wonen.

Buurten waar de leefbaarheid soms toch al onder druk staat. Acceptatie en tolerantie vooral voor mensen met een psychische aandoening is toch al moeilijk, zeker als de begeleiding en behandeling onder druk komen te staan en mensen terugvallen in onaangepast gedrag (gordijnen altijd dicht, vervuiling in en om het huis, verwaarloosd uiterlijk, gedragsoverlast e.d.).

En dan slaat een progressieve beweging van normalisering van mensen met een beperking om in een negatieve beweging van intolerantie en spanningen in een wijk tussen bewoners. En dat dreigt te gaan gebeuren als gevolg van het huidige kabinetsbeleid.

Ongeveer 3500 mensen in Eindhoven krijgen begeleiding aan huis, waarmee een zelfstandig leven mogelijk is. Deze nu nog AWBZ gefinancierde individuele begeleiding wordt nu over geheveld naar de gemeente. Prima, ware het niet dat die overheveling gepaard gaat met een forse korting op het budget. Een gemeente als Eindhoven moet al 55 miljoen bezuinigen, structureel, dus ruimte om deze korting extra bij te passen is er niet.

Als mensen nog in behandeling zijn bij GGZ of anderszins, en de meeste hebben een chronische aandoening die slechts beperkt met medicatie beheersbaar is, moeten ze dadelijk een forse eigen bijdrage gaan betalen. En het aantal behandelingen wordt gemiddeld ook minder. Uit landelijk onderzoek blijkt dat mensen met een psychische problematiek in sociaal economisch opzicht een 30% lagere inkomenspositie kennen.  Risico is aanwezig dat mensen de behandeling stop gaan zetten omdat ze het moeilijk kunnen betalen of er niet eens aan beginnen en zorg gaan mijden.

De instellingen worden ook gekort, met alle gevolgen vandien. Er zullen meer wachtlijsten ontstaan. Mensen die acuut en snelle hulp nodig hebben kunnen niet adequaat geholpen worden.

Wij zijn nu alles op alles aan het zetten zijn om kwetsbare burgers zoals deze mensen in hun eigen kracht te zetten en zoveel mogelijk regie over het eigen leven te geven, ondanks alle beperkingen. Economische zelfstandigheid is daar een belangrijke factor in. Via werkervaringsprojecten proberen we hen met tussenstappen geleidelijk op de gewone arbeidsmarkt te krijgen.

En dan worden we geconfronteerd met de nieuwe wet werken naar vermogen. De sociale werkvoorziening wordt een sterfhuisconstructie, specifieke uitkeringen worden afgeschaft en vervangen door de soberder bijstand, mensen moeten zoveel mogelijk aan het werk. Het klinkt zo mooi: iedereen moet werken naar vermogen en zoveel mogelijk in het eigen onderhoud voorzien. Prima, niets mis mee. Deze mensen willen dat ook maar al te graag! Maar als dat niet gepaard gaat met maatregelen die de arbeidsmarkt openbreken voor mensen met een beperking, dan gaat dat niet lukken. Wat hebben we immers geleerd van de maatregelen van de afgelopen jaren/decennia? De WAGW, de WAO, allerlei pogingen de uitstroom uit de WSW te vergroten, de Melkertbanen, en ga maar door. Om deze mensen in een metaalbedrijf, ziekenhuis, achter de kassa bij AH te krijgen, dat lukt nauwelijks vanwege de wurgende eisen die wij aan de arbeidsproductiviteit stellen.

Sommigen lukt het gelukkig wel, gesteund met de juiste behandeling en goede begeleiding. En daar wordt nu dus op bezuinigd. Eigen bijdrage stijgt enorm, daar heb je inkomen voor nodig. Je kunt pas werken als je de juiste behandeling hebt gehad. Maar om de eigen bijdrage daarvoor te kunnen betalen moet je eerste hebben gewerkt. En zo komt men in een onmogelijke spagaat terecht. Een typische catch 22 situatie, waarin iemand twee acties moet verwezenlijken die afhankelijk zijn van elkaar en tegelijkertijd als eerste gerealiseerd moeten zijn.

Het Kabinet bijt zichzelf in de staart. Kwetsbare mensen vallen weer terug naar AF. En de lokale overheid worden de instrumenten uit handen geslagen waarmee zij van kwetsbare burgers krachtige burgers kan maken.

Lenie Scholten

Wethouder zorg en welzijn

Gemeente Eindhoven

Bovenstaande artikel heeft Lenie Scholten geschreven voor het blad Geestelijke Gezondheidszorg

Vanavond werd de Vughtse raad door het college bijgepraat over alle ontwikkelingen rond de Rijksinfrastructuur. Het ijzer moet immers gesmeed worden wanneer het heet is en Vught lijkt op dit moment een goede bondgenoot te hebben aan de volledige Tweede Kamer. Nu moet dit echter worden omgezet in concrete actie, met oog voor Vughtse belangen.

Al meerdere malen heeft de Tweede Kamer de minister met een unanieme motie opgeroepen de N65 en de cumulatieproblematiek bij Vught aan te pakken. Daarbij gaat het om de optelsom van de overlast van de A2, N65 en spoorwegen Den Bosch-Eindhoven en Den Bosch-Tilburg. Voor de N65 lijkt een oplossing nu mogelijk, op aandringen van de Kamer betaald de minister de helft van de kosten, mits de regio de andere helft betaald. Voor het spoor bieden hopelijk de uitbreiding met het vierde spoor én de extra treinbewegingen van het hoogfrequent spoor aanknooppunten om problematiek aan te pakken. Over de A2 heeft de gemeente weinig te zeggen vanwege de crisiwet. Maar elke oplossing voor een probleem, zal ook andere problematiek opleveren.

Voor de N65 koersen we nu af op de zogenaamde 2B+ variant. Dat is geen tunnel zoals vele Vughtenaren beogen, maar wel een verdiepte ligging vanaf het viaduct bij de Aert Heimlaam tot aan de Boslaan bij de Vier Kolommen. Een flinke stap voorwaarts, maar daarbij horen ook nadelen. Zoals ik al wel eerder heb betoogd zal dit altijd betekenen dat er minder aansluitingen zijn op de N65. Bij Craaijenstijn en de Martinilaan (Maurick College) kan wel over de N65 overgestoken worden, maar zal dan geen aasnluiting op de N65 komen. Dat kan alleen aan de uiteinden van de verdiepte ligging, oftewel bij de Boslaan/Vijverbosweg en …. Dit alles voor een bedrag van circa 90 miljoen, alleen voor het Vughtse deel. Aangevuld met de kosten van de aanpak van de N65 bij Haaren, Oisterwijk en Tilburg komt het tot een totaalbedrag van 130 miljoen. De regio – provincie en gemeenten – zullen daar samen de helft van op moeten hoesten… Dat wordt nog een flinke opgave. aan de andere kant is het de vraag of en wanneer we weer zo’n kans krijgen. Ter nuancering in de tijd, we spreken in dit geval over gelden die in de periode 2020-2028 beschikbaar zouden komen.

Het hoogfrequent spoor met alle extra treinbewegingen – in Vught 33% meer personenvervoer en 400% meer goederenvervoer – moet al in 2020 gerealiseerd zijn. Voor het traject Den Bosch-Tilburg heeft dit weinig gevolgen, maar vooral op de lijn Den Bosch-Eindhoven een fikse toename. Vooral ook vanwege het extra goederenvervoer als straks de boog van Meteren klaar is en goederenvervoer over de Betuwelijn afbuigt richting Den Bosch en Vught om via Boxtel door te rijden naar Eindhoven. Ondanks dat dit over negen jaar “al” gerealiseerd moet zijn, zijn er nog veel onduidelijkheden. Zoals rondom het vierde spoor dat aangelegd moet worden en de fly-over of dive-under die daarbij hoort. ProRail heeft de gemeente hier nog geen definitieve plannen of tekeningen van laten zien. Wel is helder dat aanpak van het spoor nadelige effecten kan hebben voor het aantal oversteken. Extra treinen, betekent dat het spoor vaker dicht is en dat ongelijke oversteken hard nodig zijn. Maar wie gaat dat bekostigen?  En hoeveel oversteken krijgt Vught ervoor terug?

Vught staat dus nu voor een keuze: wat gaan we doen? Er zijn kansen om zaken te veranderen, een moment waar Vught al jaren op wacht. Maar de aanpak van de doorsnijdingen moet er wel voor zorgen dat het makkelijker wordt om van Noord naar Zuid en Oost naar West Vught te komen (en vice versa). Een minder aantal oversteken over de N65 én het spoor kan dan alsnog lastig worden… Bij de uitwerking van concrete plannen zal dat dus meegewogen moeten worden. Want als er verkeer straks met minder stoplichten over de N65 kan rijden en er meer treinverkeer over het spoor kan, maar de Vughtenaren in de file staan om de weg en het spoor over te kunnen steken op een beperkt aantal plaatsen, is het de vraag wat de gemeente ermee opgeschoten is. Zeker omdat we tegelijkertijd zien dat de geluidsnormen gewoon worden aangepast wanneer deze niet gehaald kunnen worden… Naast bevordering van leefbaarheid door beperking van geluidsoverlast en luchtvervuiling, moet ook bereikbaarheid binnen de gemeente een punt van aandacht blijven!

Het heeft behoorlijk wat moeite gekost, moet ik u in mijn jubileum blog (jawel, de 100ste alweer) bekennen. Hoe kun je nu met droge ogen, in een tijd waarbij de broekriem door alle Oldamster inwoners moet worden aangehaald en de pijn daarvan diep voelbaar zal worden binnen onze gemeenschap, kiezen voor de bouw van een Cultuurhuis a raison van 21 miljoen euro.
Toch kan deze keuze op een open en transparante wijze aan een ieder worden uitgelegd. Hiertoe heb ik het artikel van de wethouder, welke op de lokale GroenLinkswebsite valt te lezen overgenomen en eveneens geplaatst op mijn blog:

De wethouder vertelt:
In het college is, zo geeft wethouder Bard Boon aan, uitvoerig gesproken over de knelpunten bij dit onderwerp en uiteindelijk, na een intensieve college vergadering, is er unaniem besloten om de raad voor te stellen wel tot de bouw van het cultuurhuis in Winschoten over te gaan. We hebben duidelijke afspraken gemaakt over de wijze waarop een eventueel exploitatietekort opgevangen kan worden waarbij we de culturele instellingen en verenigingen niet gaan belasten met een bijdrage aan het oplossen van dit mogelijke tekort. Ook over de overige punten hebben we heldere afspraken kunnen maken wat er dan uiteindelijk toe heeft geleid dat we tot dit standpunt zijn gekomen.
De belangrijkste bezwaren om tegen de nieuwbouw te zijn, zijn m.i. verdwenen en dan zijn er eveneens geen steekhoudende argumenten meer om tegen het collegevoorstel te gaan stemmen.

Wat maakt nu dat er voorgesteld wordt het Cultuurhuis te gaan bouwen?
Als college hebben we, zoals gemeld, alle voors en tegens tegen het licht gehouden en we denken dat de bouw van het cultuurhuis een positieve invloed zal hebben op het economisch tij in onze gemeente en op Winschoten in het bijzonder. We denken en verwachten dat het Cultuurhuis en alle activiteiten daarin en omheen de centrumfunctie van Winschoten zal versterken en bijdraagt aan een verdere ontwikkeling van Winschoten als koopstad. Ook verwachten we een positief effect op de vestiging van bedrijven en mensen in onze gemeente. Als we dan mede in ogenschouw nemen dat aan de Stikkerlaan 2 supermarkten gevestigd gaan worden en de realisatie van een zorgboulevard waarschijnlijk ook zal lukken dan hebben we een geweldige ontwikkeling in dat gebied waar we als gemeente de vruchten van kunnen gaan plukken. Ook zal het Cultuurhuis als spin in het web de culturele ontwikkelingen in onze gemeente , ook de evenementen en openlucht activiteiten, verder gaan stimuleren, bijeenbrengen en coördineren en daarmee onze gemeente samen met alle andere instellingen die we rijk zijn als culturele pleisterplaats ( nog meer) op de kaart zetten. Daarmee trekken we publiek naar de gemeente wat een positief effect zal hebben op de middenstand maar ook op de bestaande voorzieningen.

Is het dan allemaal hosanna?
Neen dat is het niet, we moeten eerlijk aangeven dat er heus wel risico’s en onzekerheden zitten aan de exploitatie van het Cultuurhuis. Veel zaken zijn nog niet volledig uitgekristalliseerd, het bedrijfsmatige concept is gestoeld op aannames en verwachtingen en ook de synergie die we incalculeren door intensieve samenwerking moet zich nog wel eerst bewijzen. Dit kan betekenen dat we wel degelijk een tekort op de exploitatie kunnen krijgen maar we hebben onszelf en straks de aan te stellen directie de opdracht gegeven om er alles aan te doen om dit tekort op nul te krijgen en het liefst daarboven. Ook hebben we niet ontkend dat het huidige klimaat op het gebied van kunst en cultuur verre van ideaal is , de stijging van de BTW op de kaartjes, het verminderen en zelfs volledig verdwijnen van subsidies voor gezelschappen en de adviezen van de raad voor de kunst, zowel landelijk als provinciaal, maken dat we heel wat moeite zullen moeten doen om het cultuurhuis en alles daarom heen tot een positief exploitatieresultaat te laten komen. We hebben echter ook gemeend te kunnen stellen dat ook aan het huidige economisch tij een eind zal komen en dat we dus weer betere tijden zullen krijgen. Een gebouw zoals het cultuurhuis bouwen we voor 40 jaar en we hebben er geloof in dat het positieve effect groter is dan de risico’s die we kunnen gaan lopen.

Hoe past het cultuurhuis in de stroom van bezuinigingen die de gemeente heeft afgekondigd?
Het is lastig om uit te leggen dat we een theater willen bouwen en ook fors moeten bezuinigen. Logisch dat het een aan het ander wordt gekoppeld en dat er dan stemmen opgaan om de bouw weg te schrappen tegen de bezuinigingen. Vanzelfsprekend hebben we dat ook in het college aan de orde gehad. Waar we het allemaal over eens waren is dat onze gemeente een bruisend cultureel leven verdient en dat daarin geïnvesteerd moet worden. Ook dat gaat gepaard met behoorlijke kosten. Wanneer we af zien van de bouw van het theater maar wel investeren in alternatieven dan is de structurele besparing zeer beperkt en bij lange na niet voldoende om de bezuinigingen die we structureel moeten invoeren op te vangen. Dus hoe we het ook wenden of keren met of zonder cultuurhuis moet er fors bezuinigd worden. Dat maakt dat we als college hebben gemeend de voordelen van het bouwen te laten prevaleren, we hebben de overtuiging dat, met alle respect voor de mensen die er anders over denken, Winschoten en dus onze gehele gemeente er de positieve effecten van zal gaan ondervinden.

Lijdt het college aan het Essentsyndroom?
Vlak nadat we het besluit over het cultuurhuis hadden genomen en ook de bezuinigingsvoorstellen voor het komende jaar hadden benoemd werd duidelijk dat de verkoop van de kerncentrale in Borssele in principe afgerond was en we op een financiële meevaller konden rekenen van ongeveer 4,8 miljoen euro. We hebben in het college daarop besloten om in ieder geval van dit bedrag één miljoen euro te gaan bestemmen voor een cultuurfonds waaruit, naast bijdragen aan culturele en kunstzinnige activiteiten, ook een eventueel exploitatietekort van het theater gedekt kan worden. Dat maakt dat we ook andere posten in onze begroting niet hoeven te belasten met het bijeenbrengen van dit eventuele tekort en om een gedeelte van dit bedrag aan te wenden om de effecten van de aangekondigde bezuinigen te verzachten. Wij vinden dan ook niet dat we Sinterklaas aan het spelen zijn maar dat we op een realistische manier de mogelijkheden benutten die ons nu geboden worden. Kortom, het collegevoorstel om het besluit van de raad van 20-10-2010 verder uit te gaan voeren is geen makkelijk besluit geweest maar wel het resultaat van intensieve discussie, gedegen overleg, het afwegen van alle pro- en contra’s en een langere termijn visie. Met deze column wil de wethouder inzicht geven in de wijze waarop het besluit is genomen en de afwegingen die in het college zijn gemaakt.

Volgende week besluit de Vughtse raad over de bezuinigingsopgave voor de komende jaren. Terwijl dinsdagavond de storm door Vught heen joeg en overal bomen ontwortelde, vond in het Raadhuis de voorbereidende hoorzitting plaats. Elf mensen namen de moeite om in te spreken, allen over de bezuinigingen op de sociale hoofdstukken.

De hoorzitting was bedoeld om iedereen zijn/haar visie te kunnen laten geven over de bezuinigingsvoorstellen van het college. Natuurlijk was er op basis van een eerder document al een commissievergadering geweest in maart waar verschillende mensen hebben ingesproken. Met deze inbreng, de meningen van de raadsfracties en na gesprekken met verschillende verenigingen heeft het college een definitief pakket voorgesteld in de kadernota.

Nog steeds vallen de harde klappen in de drie sociale hoofdstukken: Jeugd en onderwijs, Leefbaarheid en Zorg, arbeid en inkomen. Niet vreemd dus ook dat vooral op deze onderwerpen is ingesproken. Daarin waren verschillende gelijkluidende signalen te horen. Professionele organisaties zoals Welzijn Vught, de bibliotheek en De Speeldoos hebben aangegeven ook een verantwoordelijkheid naar het personeel te hebben. Bezuinigingen dienen daarom te worden gematigd en/of vertraagd om hierop in te kunnen spelen. De drie sportverenigingen wezen vooral op de eerder dit jaar doorgevoerde wijzigingen in het accommodatiebeleid: 10 procent huurverhoging en het voortaan moeten betalen voor het nemen van opties en voor reserveringen. Dat komt wrang over als er nu wordt gesteld dat de verenigingen voorlopig worden ontzien. Dit werd beaamd door organisaties zoals Jeugdwerk Rozenoord – we willen de prijs lager houden voor armere gezinnen – en Stichting Anders Bezig Zijn – overhead tot minimum beperkt en meer vraag naar de activiteiten in het kader van de WMO.

Desondanks gaven alle insprekers blijk van begrip voor de bezuinigingen. Maar wel op een dusdanige manier dat het mogelijk is om deze op te vangen. PvdA-GroenLinks zal volgende week inzetten op het verminderen van de klappen op de sociale hoofdstukken. Daarvoor was het zeer nuttig dat organisaties zoals Welzijn Vught, de bibliotheek en De Speeldoos heel duidelijk aangeven wat ze wel aan bezuinigingen denken te kunnen dragen. Zonder dat de sociaal-culturele activiteiten te veel in het geding komen. Het college spreekt op vele terreinen vooral over de eigen kracht van mensen. Maar zoals mevrouw Heessels namen Ouderen Samen verkondigde: een professional van Welzijn Vught houdt vele vrijwilligers actief. Een kleine professionele organisatie kan op deze wijze veel ‘eigen kracht’ ondersteunen en mogelijk maken.

De verschillende argumenten van de insprekers om nogmaals goed te heroverwegen hoe we om gaan met de investeringen in de sociale hoofdstukken snijden hout. voldoende inbreng voor het debat volgende week.

De afgelopen weken maakte ik  een Bossche Benkskestour. Het idee om de benkjes te plaatsen kwam indertijd van GoenLinks, als fractiemedewerker heb ik het initiatiefvoorstel geschreven. Inmiddels staan er zo’n twintig in verschilende wijken en buurten en ik was benieuwd of en hoe de bankjes gebruikt worden en wat bewoners er van vinden.

Het was leuk om met buurtbewoners en toevallige voorbijgangers te praten over leefbaarheid en sociale cohesie in hun directe leefomgeving. De mensen die ik sprak vonden het fijn dat eens zonder een verkiezing voor de boeg of een petitielijst in de hand gesproken en geluisterd werd.

De benksketoer deed maar een deel van alle benkses aan.  Zolang ik raadlid ben zal ik elk jaar een vorm vinden waarbij ik open het gesprek kan aangaan in de buurten. Volgend jaar kan het weer een benksketoer zijn, of iets anders, maar ik kom zeker weer langs.”

Overigens hoef je niet te wachten tot een GroenLinks-raadslid langskomt. We zijn via www.groenlinksdenbosch.nl bereikbaar en altijd  bereid het gesprek aan te gaan.

Donderdag 10 maart was een bijzondere dag voor de familie Smeulders. Samen met mijn broer Stijn werd ik geïnstalleerd als Statenlid in de Provinciale Staten van Noord-Brabant. Dat twee broers tegelijk worden benoemd, is tamelijk uniek. De jonge leeftijd van Stijn en mij maakt het tot een unicum. Onze bijzondere installatie trok de interesse van verschillende media. Omroep Brabant, Brabant 10, Hart van Nederland en mijn vrienden van PowNews waren naar het provinciehuis gekomen om een item op te nemen. Menno Slaats maakte mooie foto's tijdens de installatie.

Stijn stond 6^e op de kandidatenlijst van de PvdA bij de Provinciale Statenverkiezingen van 2 maart jl. De PvdA verloor 1 van haar 8  Statenzetels en wordt de komende periode vertegenwoordigd door 7 Statenleden. Genoeg voor Stijn om tot Statenlid te worden benoemd. Ik was met mijn 23 jaar de jongste lijsttrekker ooit bij Statenverkiezingen. GroenLinks won 1 zetel en komt uit op 3 Statenzetels. Met +1,8% boekt GroenLinks in Brabant de grootste winst van alle provincies. Het effect van een opvallende campagne is ook in andere statistieken terug te zien. Van de 10 gemeenten waar GroenLinks de grootste vooruitgang boekte, liggen er maar liefst 9 in Brabant.

Afgelopen zaterdag ben ik tijdens een heidag van GroenLinks Brabant gekozen als fractievoorzitter. Daarmee ben ik ook de jongste fractievoorzitter ooit in Provinciale Staten. De komende jaren ga ik bewijzen dat er geen minimumleeftijd vereist is om Brabanders adequaat te vertegenwoordigen.

Ik krijg vaak de vraag wat een 23-jarige motiveert zitting te nemen in Provinciale Staten? Het antwoord op die vraag is simpel. Provinciale Staten besluiten over onderwerpen die me aan het hart liggen. De belangrijkste bevoegdheden van de provincie liggen op het gebied van economie, verkeer en vervoer en vooral ruimtelijke ordening. De provincie bepaalt waar huizen komen, waar bedrijventerreinen mogen worden ontwikkeld, waar natuur de ruimte krijgt. De beslissingen die nu in Den Bosch genomen worden, bepalen hoe Brabant er over pakweg 30 jaar uitziet. Het gaat dus echt om de toekomst van Brabant.

De provincie Noord-Brabant moet de komende jaren enorm bezuinigen. Dat betekent dat er belangrijke keuzes gemaakt moeten worden. GroenLinks kiest voor meer werkgelegenheid, door in te spelen op maatschappelijke uitdagingen als de omschakeling naar duurzame energie. Voor het opknappen van bedrijfsterreinen, zodat groene gebieden onbebouwd kunnen blijven. Voor biologische landbouw, wat goed is voor de leefbaarheid en volksgezondheid. En voor goed openbaar vervoer. Zodat het over 50 jaar in Brabant ook nog lekker wonen, werken en ontspannen is in onze mooie provincie!

Ik heb in ieder geval heel veel zin om de komende jaren samen met Patricia Brunklaus en Theo Bouwman GroenLinks te vertegenwoordigen in het Brabantse provinciehuis. Jullie gaan veel van ons horen!

2 maart 2011. Het is zover. Om 8.00 uur heb ik samen met de andere Helmondse lijsttrekkers Ruud van Heugten (CDA) en Annegien Wijnands (PvdA) mijn stem uitgebracht. Door samen te gaan benadrukken we het belang van de Statenverkiezingen voor Brabant. Doordat er de nodige Brabantse media op het stembureau aanwezig was, konden we van de gelegenheid gebruik maken om Brabanders op te roepen om vooral ook te gaan stemmen. Uiteraard hoop ik van harte dat veel Brabanders voor GroenLinks kiezen!

GroenLinks staat voor een ontspannen samenleving. Natuur krijgt van ons de ruimte, zodat iedereen er fijn kan recreëren en een balans kan vinden met de dagelijkse drukte. Ontspannen Brabant betekent voor GroenLinks ook lekker en gezond eten. We kiezen voor biologische landbouw en producten uit de streek. In plaats van megastallen die slecht zijn voor de dieren, slecht voor onze volksgezondheid en slecht voor de leefbaarheid in onze dorpen. We investeren in beter openbaar vervoer en we stimuleren ondernemerschap. Als het aan ons ligt komt er veel werkgelegenheid in Brabant, doordat we inspelen op maatschappelijke uitdagingen als duurzame energie en innovatie. Samen zorgen we ervoor dat we ook in de toekomst – niemand uitgezonderd - ontspannen kunnen werken, eten en recreëren in ons mooie Brabant.

De afgelopen weken heeft GroenLinks Brabant keihard campagne gevoerd. Op straat met onze 3D Tour, maar natuurlijk ook op internet. Het is dan ook een prachtige beloning dat we gisteren tijdens ons zeer geslaagde Social Media Event in Tilburg de trofee voor Beste Provinciale Partijwebsite kregen uitgereikt. Bovendien noemt de vakjury van de BKB Campagne Award 2011 (bestaande uit campagne experts met verschillende partijpolitieke achtergronden: Jack de Vries, Jan Driessen, Hans Anker, Kay van de Linde en Erik van Bruggen) onze verkiezingscampagne opmerkelijk geavanceerd, waar diverse landelijke campagnestaven nog wat van kunnen leren. Het spreekt voor zich dat ik na zo’n geweldige campagne ongelofelijk trots ben op ons fantastische campagneteam. Wat een energie komt er vanuit die club! Samen hebben we campagnemethoden ontwikkeld die nog nooit eerder vertoond zijn. Zeker niet op provinciaal niveau!

Nu hopen dat al onze inzet voor een ontspannen Brabant resulteert in een mooie uitslag. Vanavond tijdens de uitslagenavond op het provinciehuis weten we het. Ben je er nog niet uit over wat je moet stemmen? Vraag het Paul! Of stuur me gewoon een mail, krabbel of Tweet. 

Woensdag kiezen we de leden van Provinciale Staten. Die bepalen waar in Brabant huizen, bedrijven of wegen komen en waar natuur haar gang kan gaan. Kies met GroenLinks voor een groene toekomst in Brabant.

Lijsttrekker Paul Smeulders: “GroenLinks staat voor een ontspannen samenleving. Natuur krijgt van ons de ruimte, zodat iedereen kan recreëren en een balans kan vinden met de dagelijkse drukte. Ontspannen Brabant betekent ook lekker en gezond eten. We kiezen voor biologische landbouw en producten uit de streek. Niet voor megastallen die slecht zijn voor dieren, onze volksgezondheid en de leefbaarheid in onze dorpen. We investeren in beter openbaar vervoer, stimuleren ondernemerschap en scheppen dankzij innovatie veel nieuwe (en groene) banen. Samen zorgen we ervoor dat we ook in de toekomst – niemand uitgezonderd – ontspannen kunnen werken, eten en recreëren in ons mooie Brabant.”

www.groenlinksbrabant.nl

Het hebben van meerdere petten is nogal een hot issue in de huidige gemeenteraad. Zelf heb ik zowel een hoed als een pet. De pet heb ik ruim een jaar geleden aangeschaft omdat dat een fijner hoofddeksel is bij hogere windsnelheden. En, oke, omdat het er wel fijn elitair yupperig uitziet. Had ik al gezegd dat ik de pet in New York heb gekocht?

Afgelopen raadsvergadering had ik ook een andere dubbele pet. Als aardrijkskundedocent had ik 5e en 6e-klassers uitgenodigd om te komen kijken naar de presentatie van Woonpartners Midden-Holland over de herstructureringsplannen voor Oosterwei. Het “Zuidelijk Stempel”, grofweg het gebied rondom de De Rijkestraat en de Verzetslaan gaat flink op de schop. Stadswijken, de kenmerken en de problemen (uitdagingen) vormen ook een onderdeel van het examenonderwerp Nederland. Zo moeten mijn leerlingen “Beargumenteerde uitspraken doen over leefbaarheid. Stedelijk beleid gericht op wijken en buurten beoordelen. Congestievraagstukken analyseren en beoordelen. Sociaal-culturele vraagstukken analyseren en beoordelen.” En zo nog wat meer. Laat dat nou ook mijn werk als raadslid zijn, en als geograaf zelfs één van de meest leuke kanten van mijn raadswerk.

Dan is is wel even spannend of ook leerlingen dat leuk vinden, zo’n vergadering op een woensdagavond waarop je ook andere leuke dingen kan doen. Ik was dus al erg blij dat er 7 leerlingen waren die op de belofte van gratis koffie, een borrel na en een interessante presentatie waren afgekomen. En ze vonden het nog leuk ook. Er zat ook alles in wat juist dit soort stedelijke vernieuwingsprojecten uitdagend maakt: bewoners in onzekerheid over hun toekomst (in de wijk of erbuiten), de balans tussen bouwen en open ruimte, de infrastructurele uitdaging van Oosterwei, sociale veiligheid in de open ruimte. De maquette maakte het allemaal overzichtelijk, de vragen waren divers en gaven dus ook een mooi beeld van het Goudse politieke spectrum.

Voor mijzelf waren een paar zaken belangrijk: hoe behouden we de sociale samenhang, zeker met het gegeven dat maar weinig gezinnen terug willen keren in de wijk? Wat gebeurt er met de Anne Frankschool, een deel dat nu nog niet in de plannen verwerkt zit? Hoe wordt de veiligheid van De Oversteek, de grote groene strook tussen Multifunctionele Accomodatie en winkelcentrum, gewaarborgd? Hoeveel ruimte is er straks voor kleine winkeltjes en ondernemers? Hoe actief is de “actieve plint”? Wat betreft de sociale samenhang en het belang van de kleine winkeliers vond ik wethouder Bergman aan mijn zijde, die beloofde zich daar sterk voor te maken. Een belofte om haar aan te houden.

Shop till you drop
Naast Oosterwei pikten de leerlingen ook nog de besluitvormende vergadering mee. Behalve wat melig geklap bij een verder serieus verhaal over de overlast in sportpark de Uiterwaard (sex & drugs & rock ‘n roll, dus achtergelaten rubber en glas) was de vergadering kort. Evenals de SP heeft GroenLinks tegen de nieuwe beleidsregel voor het samenvoegen van winkelpanden gestemd. Ik vrees dat versoepeling alleen maar ten koste zal gaan van het mooie kleinschalige aanzien van de binnenstad, de Goudse maat. En zelfs met de zogenaamd te strenge regels zijn er meer dan genoeg voorbeelden van lelijke samenvoegingen (zoals het kaaswinkeltje op de Tiendeweg).

Een ander punt dat een snelheidsrecord raadsvergaderen hinderde was de Grondexploitatie H&M. Een financiëel besluit, maar de discussie vooraf ging vooral over de ruimtelijke zaken. want hoe graag iedereen ook een H&M ziet komen, voor de bewoners van de Slapperdel erachter is het nogal ingrijpend. Dat er parkeerplaatsen verdwijnen, daar kan ik niet zo mee zitten. Ook de bouwhoogte, al aangepast na overleg met bewoners en nu in overeenstemming met de omliggende huizen, zie ik niet als onoverkomelijk. Maar doordat het plan nu nogal ver het plein in steekt ontstaat er een onoverzichtelijk hoekje wat voor veiligheidsproblemen zal gaan zorgen. Hopelijk is er nog ruimte om daar wat aan te doen.

Maar nu namen we alleen een financiëel besluit, een grondexploitatie openen zodat we onze kosten straks kunnen verhalen op de ontwikkelaar – als het plan doorgaat natuurlijk. Dat is wat moeilijk uit te leggen (mijn mailtje naar de omwonenden heeft wel geholpen geloof ik), maar over de vergunning en bestemmingsplanzaken komen we nog te spreken. Geen reden dus om tegen te stemmen. Het was wel vermakelijk om te zien hoe Gouda Positief in een spagaat kwam tussen ondernemers (voor) en burgers (voor). In een stemverklaring vonden ze het vooral belangrijk dat er gepraat werd. En natuurlijk zat er weer een GoudaNegatiefje in door de zinsnede “nu echt met elkaar gaan praten”, alsof de 3 bijeenkomsten die er al zijn geweest met bewoners compleet voor spek en bonen waren. Onnodig denigrerend naar de projectontwikkelaar en de gemeente toe, maar ja, alles went.

Ontborrelen
Al in de opening werd duidelijk dat vanwege een aansluitend overleg tussen presidium en fractievoorzitters het belangrijkste onderdeel van de vergadering, de borrel, geschrapt werd. Zat ik daar met 7 teleurgestelde leerlingen die graag met een bitterbal en biertje onder toute politiek Gouda hadden willen verkeren. Gelukkig was het nog vroeg en kon ik de leerlingen uit mijn onkostenvergoeding (uw belastinggeld; waarvoor dank) in de stad nog op een drankje trakteren en horen hoe zij het hadden ervaren. Ze vonden het nog leuk ook, zowel Oosterwei als de raadsvergadering erna. Dus wie weet, volgende keren nog meer leerlingen op de tribune…

Brabant staat voor mij synoniem aan lekker en gezond eten. Daarbij horen producten uit de streek en biologische landbouw. Die doet recht aan de natuurlijke behoeften van dieren, in plaats van de megastallen die niet alleen slecht zijn voor het dierenwelzijn, maar ook voor de leefbaarheid in onze dorpen en voor onze volksgezondheid. Megastallen vergroten het risico dat dierziekten zoals de Q-koorts op mensen overslaan. Alle boerderijdieren moeten buiten kunnen scharrelen, wroeten en grazen. GroenLinks wil dus minder varkens en geiten in kleinere stallen.

Ik vind het geweldig dat Johan Martens (plek 4) en Sonja Borsboom (plek 10) op onze lijst staan. Johan is op dit moment fractievoorzitter van GroenLinks in de Staten, maar bovenal biologische boer. En Sonja is in heel Brabant bekend als voorvrouw van het burgerinitiatief Megastallen Nee. Dankzij dit burgerinitiatief staat de intensieve veehouderij prominent op de politieke agenda, een geweldige verdienste!

In aanloop naar de Statenverkiezingen, maar ook daarna, gaan we flink de boer op om de megastallen een halt toe te roepen. We trekken letterlijk en figuurlijk het buitengebied in! En GroenLinks stopt pas met actievoeren, wanneer alle plannen van tafel zijn om Brabant te verpesten met van die idiote megastallen!

Om aandacht voor ons standpunt te vragen, plaatst GroenLinks, verspreid over Brabant, grote borden. Deze megaborden roepen de voorbijgangers op om op 2 maart te kiezen voor gezonde landbouw. Vanochtend (zondag 13 februari) onthulden Tweede Kamerlid Niels van den Berge samen met Johan Martens en Sonja Borsboom in Sint Hubert het eerste megabord tegen megastallen.

Ook ontving Kees van Zelderen, biologische boer te Westerbeek, een ‘groen lintje’ voor zijn verdiensten voor de biologische landbouw. Kees heeft een biologische boerderij in Westerbeek, in het hart van de Peel. Hij is ook voorzitter van de Bio-vak, een biologische beurs voor consumenten en producenten die jaarlijks vele tienduizenden bezoekers trekt.