Sinds dit weekend kennen velen Jonah. Hij schreef één van zijn verhalen op verschillende briefjes en nam het vervolgens op. Het mooie ‘Breathe Me’ van Sia lijkt ervoor geschreven te zijn. Het filmpje gaat ‘all over’ Facebook.

Onderzoek wijst uit dat de meeste 8- tot 12-jarige kinderen in Nederland het gevoel hebben geaccepteerd te worden door hun klasgenoten. Van de kinderen die gepest zijn (35 procent) geeft 72 procent aan dat dit één of twee keer is gebeurd in de laatste maanden. In de rest van de gevallen is er sprake van structureel pesten (28 procent).

Jonah vertelt ons van alles. Bijvoorbeeld, dat we dat vooral niet moeten vergeten.

Inmiddels weet celebrityblogger Perez Hilton te melden dat Jonah het goed maakt. De tiener vertelde aan Hilton dat hij inmiddels een stuk gelukkiger is, nieuwe vrienden heeft gemaakt die hem steunen.

In mijn armen en bovenbenen heb ik weinig gevoel. Door het harde schoppen en slaan. Kut! Was ik maar hetero. Ik heb het op school gezegd. Flikker, homo, homo, nicht. Toen begon het. Klappen, schoppen. Twee jaar lang. Elke dag. Leraren zeiden dat ze het erg vonden, maar dat ze niks konden doen. Ik ging school haten. Ze zaten bij de poort altijd te wachten. Elke dag. We pakken je straks wel. Ze gooiden passers naar mijn hoofd en dan draaide de leraar zich gewoon om. Nicht. Flikker. Homo. ‘We pakken je straks wel.’ Waar moet ik heen als ik mezelf niet kan zijn? Was getekend, Dave.

Gisteren nam de Tweede Kamer een motie aan waarin zij aangeeft dat ze geen weigerambtenaren meer wil. Nu worden er veel meer jongeren gepest en getreiterd dan dat er überhaupt ambtenaren zijn, maar misschien hebben leraren gelijk wanneer ze zeggen niks te kunnen doen. Niks kunnen doen voor jongeren zoals Dave.

Vandaag moeten we laten horen wat we wel willen: voorlichting en dialoog op alle scholen over diversiteit en anders mogen zijn. Anders in geloof, anders in huidskleur, anders in geaardheid. We willen dat je op school anders kan en mag zijn. En we willen leraren die je nooit de rug toekeren.

Maar misschien moeten we weigeren deze situatie nog langer toe te staan. En moeten we weigeren dat scholen blijkbaar niet de plekken zijn waar je jezelf kan zijn. Misschien genereren wij, weigermensen, dán genoeg aandacht om het thema te agenderen en een maatschappelijk debat te voeren over oplossingen en interventies.

Want: jouw school moet een plek zijn waar jij jezelf kan en mag zijn. Laten we met de Kinderombudsman vechten voor die plek!

‘Echte liefde’ heet het theaterstuk van scholieren van het Alfa-college te Groningen dat gisteren haar première beleefde. Maar wat is écht en wat is de kracht van het stuk, vraag ik me af bij het zien van een teaser voor Gegoten Lood. ‘De wereld kantelt. We leven in een aardverschuiving. Dankzij social media lijkt de wereld één groot, krachtig netwerk. Samen sturen we dictators naar huis, verbreken we onderdrukking en herscheppen we de wereld. Tenminste… zo lijkt het. Met Gegoten Lood wordt op zoek gegaan naar wat nog werkelijkheid is. Wat wordt ons als werkelijkheid gepresenteerd? Welke invloed hebben de media op ons realiteitsbesef? Welke waarden bepalen nog ons handelen? Wat kunnen jij en ik aan?’

‘Echte liefde’ kan de reacties aan die en dat zij oproept. De vraag is misschien of ze enig denken en handelen bepaalt en daarmee de wereld die ‘school’ heet herschept. Samen zorgen we ervoor dat diversiteit op scholen doorklank kan vinden en ook al is dat onzichtbaar… we voelen dat er een stap wordt gezet. Een stap naar echte liefde. Een stap naar iets wat we allemaal aan kunnen. En aan willen gaan.

‘You’re not a victim, you’re a lesson to all of us.’

Jamey Rodemeyer (14) pleegde afgelopen week zelfmoord na jaren te zijn gepest vanwege zijn geaardheid. Hij ging daar volgens zijn ouders aan onder door. ‘To the kids who are bullying they have to realize that words are very powerful and what you think is just fun and games isn’t to some people, and you are destroying a lot of lives,’ aldus de vader van Jamey. Lady Gaga wil daarover een gesprek met Barack Obama. In Groningen zijn we in gesprek met scholen over diversiteit en anders mogen én kunnen zijn. We hopen te horen wat scholen hieraan doen, ideeën uit te wisselen en scholen aan te moedigen actie te ondernemen. Wat goud waard is, is het It Gets Better project waar Jamey vijf maanden geleden een filmpje voor opnam. Hij besloot met de woorden: ’All you have to do is hold your head up and you’ll go far. Just love yourself and you’re set. … It gets better.’

Een les voor ieder van ons.

Willem is vijftien en gaat door het leven als iemand van het andere dan het biologische geslacht. Hij heeft nog geen geslachtsveranderende operatie ondergaan. Willem is geen travestiet die alleen af en toe door het leven gaat als iemand van het andere geslacht, want hij doet dit altijd. Willem heeft, zoals hij zelf zegt, geen keus het niet te doen. Willem moet nog een jaar (of zelfs langer) wachten voor hij kan beginnen met gesprekken over geslachtsveranderende operaties, hormonen en dergelijke. Wat hem op dit moment bezighoudt is de vraag: hoe overleef ik de tussentijd? Hoe zorg ik er bijvoorbeeld voor dat ik me met gymnastiek niet in een apart hokje, ‘maar gewoon bij de jongens’ kan omkleden. Voor hem en anderen zijn we, Stichting LGBT Groningen, met Transvisie bezig een gespreksgroep op te richten, want hoe doe je dat: de tussentijd overleven.

Willem kan binnenkort in ieder geval zijn identiteit laten wijzigen: hij mag en kan ‘zijn’. En dat vinden we vanzelfsprekend.

Afgelopen maand bezocht Europarlementariër Marije Cornelissen het LGBT-festival 'Rainbow over the Dniester' in Moldavië. Een hele stap voor een land waar een openbare Gay Pride de afgelopen tien jaar simpelweg niet mogelijk bleek.

5 mei, 11.00u - Het drie dagen durende LGBT-festival 'Rainbow over the Dniester' in Moldavie begint traditioneel met een kranslegging bij een monument voor vrijheid. Ik voel me vereerd dat ik als eregast mede de krans mag dragen. Hoewel dit al de tiende kranslegging is, kreeg GenderDoc M, de Moldaafse LGBT-organisatie, dit keer een bezorgd telefoontje van een Joodse organisatie die vond dat het meer hún monument voor de Tweede Wereldoorlog was.

lees verder

I woke up this morning to hear news that Brenda Namigadde, who came to Britain in 2002, in fear of her life from homophobic attacks, is to be returned to Uganda (where homophobia seems to be institutionalised and threaded through large parts of society), placing her in great risk of danger.

It keeps on happening, and every time it does, it is disgraceful, deeply inhumane, and an insult to all LGBT people. I attended a demonstration in London, in 2008, against the deportation to Iran, of Mehdi Kazemi, and the eventual success in his application for asylum in the UK gave me reason to hope that Britain would no longer knowingly send people back to life-threatening situations: clearly I got my hopes up too soon.

For a country which professes to uphold modern ideas and ideals of human rights, Britain is committing hideous hypocrisy every time it does this.