Blijven mee regeren kan leuk, interessant en belangrijk zijn.
Als gekozen kabinet kom je ook het meest geloofwaardig over wanneer je je termijn helemaal uit zit.

Als regering is het onderling ook geven en nemen, na mijn idee gaat het CDA hier wel erg ver in. Even ter herinnering, waar stond het CDA ook alweer voor?

De samenleving heeft ook verantwoordelijkheden buiten Nederland. Daarom letten we op deze dingen:

We vechten tegen ongelijkheid en armoede in de wereld, bijvoorbeeld door ontwikkelingslanden te helpen;
We proberen ervoor te zorgen dat alle landen een eerlijke en democratische regering hebben;
We willen dat landen mensenrechten naleven.

0,7%BNP

Een duurzame samenleving

De welvaart groeit op een duurzame manier. Hierdoor kunnen ook de generaties die na ons komen in een schone wereld leven. Deze duurzame groei houdt in dat we goed nadenken over waar we ons geld aan besteden. Zo blijft de economie gezond. En het betekent dat we ruimte geven aan nieuwe bedrijven en aan ideeën voor duurzaamheid.

Piet de Jong dreigt het CDA te verlaten, zelf geef ik hem groot gelijk!

Waar haalt het CDA het lef vandaan om zo maar 1 Miljard te gaan bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking, dient het CDA dat te slikken omdat de PVV en de VVD daarop graag zouden willen bezuinigen?

Zelf heb ik geen Politiek en Economie gestudeerd, maar een ieder kan toch na gaan dat wanneer wij op 0,6% BNP gaan zitten de afspraken die binnen Europa gemaakt zijn overtreden.

Europa slikt dat misschien, ons kleine landje licht op een geschikte locatie voor de in en export. Wanneer men binnen Nederland zo door gaat worden wij wel een stuk minder serieus genomen binnen Europa (exact wat de PVV zou wensen).

Zonder uit te halen naar de PVV, zou de VVD toch door moeten hebben wanneer je ergens geld in steekt dat je er weer geld voor terug zal gaan ontvangen!

Nu hebben wij schulden dus bezuinigen zomaar links en rechts wat (aldus de VVD), kom op en denk ff na! Wanneer wij als Nederlanders tegen de zogenaamde allochtoon zijn helpen wij hen toch in hen land aan het werk?

Wij profiteren daar ook nog van, wat wil je nog meer (sarcastisch uitgedrukt)?

Wanneer wij 1 miljard gaan bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking, beperken wij onze handel met.. Daarnaast is de kans groot dat Nederland meer vluchtelingen krijgt die men liever weg zou sturen aldus de PVV!

Het zinloze geroep toeter zou fors op bezuinigd kunnen worden, jammer dat weinigen op dat idee komen! Zal ik mijn eigen medische boekje even open gooien omtrent PGB, mijn aangepaste bed, Wajong uitkering en de rest van het gezeik wat ik maar even over sla om to the point te blijven!

Misschien mis ik iets, naar mijn idee is Rutte best een Linkse VVD’r, weet echter niet wat hij met zijn gedoogpartner Greetje Wilders aanmoet en lult daarom maar onzin!

Het CDA staat voor een dubbele keuze, nu de stekker eruit trekken zou de beste optie zijn (naar mijn idee), dat geeft politiek Nederland een slechte naam, maar daar komen wij wel overheen.

We kunnen ook afwachten, wat met name het CDA juist doet!
Gezellig vriendjes blijven met de VVD en daarbij de PVV als gedoog partner ook niet vergeten!

Zelf heb ik misschien een hoop te leren, ik heb liever dat het huidige kabinet nu per direct oprot i.p.v. over een half jaar of later pas wat zeer slecht zou zijn voor onze Nederlandse economie!

Omtrent Leers, die gast spreekt naar mijn idee een beetje met gespleten tong, wat melde hij ook al weer over ‘Mauro’ en wat had hij nadien te melden over ‘Mauro’?

Aldus Leers zijn eigen zeggen had Mauro een beetje gejokt, hij mag zijn studie af maken en daarna het land uit!
Word Leers daarop aangesproken weet hij in ene van niets, “zo heb ik het niet bedoeld etc;”

Ben geen CDA’er, maar iemand met die klets praatjes zou je toch linia recta naar huis sturen?
Dat gebeurd helaas niet omdat men komende kabinetsperiode wel vriendjes zou moeten blijven.

Op persoonlijke titel verlang ik dat er NU nieuwe verkiezingen gaan komen, het pappen en nat houden hangt mijzelf de strot uit om in wilders zijn termen te spreken!

Wanneer wij nu direct moeten gaan stemmen bestaat de kans dat er meer op de PVV zal worden gestemd wegens onvrede (die kans schat ik klein in), we kunnen ook een half jaartje wachten, misschien iets langer..

Op dat moment dient er zeker naar de stembus gerent te worden, daarom pleit ik er ook voor dat er nu nieuwe verkiezingen gaan komen!

Het kinderpardon dat minderjarige asielzoekers een permanente verblijfsvergunning wil geven, is hartverwarmend. Hopelijk steunen de coalitiepartijen VVD en CDA dit burgerinitiatief (www.kinderpardon.nu) en voorkomt dit in de toekomst schrijnende taferelen zoals het uitzetten van Mauro. Kinderen die helemaal verkaasd zijn terugsturen naar het land van herkomst, waarvan ze de taal en gewoontes nauwelijks kennen, is inhumaan. Zo vergooi je de kans op een succesvolle toekomst. Nieuwsuur zond afgelopen zaterdag een even vertederende als aangrijpende bijdrage uit over vier teruggestuurde Angolese jongeren, die hun jeugd grotendeels in Nederland hebben doorgebracht. De vooruitzichten van deze pechvogels zijn schrijnend. Drie van hen studeren niet en zijn werkloos. Een vervolgstudie zit er niet in, omdat die te duur is. De vierde heeft meer geluk. Hij heeft zijn deelcertificaten boekhouden hier gehaald en is opgeklommen binnen het bedrijf waar hij werkt. Bij wijze van ontwikkelingshulp moet Den Haag alle kinderen die hier hun asielprocedure doorlopen -uitgeprocedeerd of niet- hier laten studeren. Als ze dan toch weg moeten, omdat het kabinet en de meerderheid in de Tweede Kamer dat willen, hebben ze in ieder geval de diploma’s en intellectuele bagage om in het vreemde land van hun ouders te slagen.

Op dinsdag 7 februari kwam in de gemeenteraad van Hardenberg een motie aan de orde over een verblijfsvergunning voor alle kinderen die langer dan acht jaar in Nederland verblijven. Deze motie is gekoppeld aan de landelijke actie om via nieuwe wetgeving deze kinderen de kans te geven in het land te blijven waar ze door hun lange verblijf zijn ‘geworteld’.  

Vele bekende Nederlanders begonnen in december 2011 de actie kinderpardon. Inmiddels hebben meer dan 116.000 mensen de bijbehorende petitie ondertekend. Kees Slingerland, fractievoorzitter GroenLinks, daarover: “als je dit voorbeeld wilt volgen dan kan dat nog steeds via www.kinderpardon.nu  , maar het is ook goed om als gemeente bij minister Leers aan te dringen op een dergelijk pardon. Als veel gemeentes dat doen, dan is de kans groter dat het ingediende wetsont-werp van de Christen-Unie en de Partij van de Arbeid er spoedig komt. Situaties als rond Mauro zullen dan minder tot de Tweede Kamer hoeven door te dringen.” GroenLinks-Tweede Kamerlid Tofik Dibi heeft dan ook gemeentes verzocht om de in-aantocht-zijnde wetgeving via een motie te ondersteunen.

Vele gemeentes gingen Hardenberg voor

Inmiddels is een vergelijkbare motie als in Hardenberg aan de orde was in meer dan vijfendertig gemeentes aan de orde geweest. Hardenberg is de dertigste in het rijtje van gemeentes waar een vergelijkbare motie werd aangenomen. In de provincie Overijssel was Enschede de eerste, maar daarna volgden Zwolle, Almelo en Kampen en nu was Hardenberg aan de beurt. In een vijftiental gemeentes (waaronder Twenterand) is men nog bezig met het maken van een soortgelijke motie. Van een drietal gemeentes is bekend dat zo’n motie niet werd aangenomen. De fractie van GroenLinks is erg blij dat deze actuele motie in Hardenberg is aangenomen met 25 stemmen voor en slechts de stemmen van VVD en Liberaal Hardenberg tegen. Twee van de 31 raadsleden waren afwezig.  U kunt de motie hier lezen.

Het gaat om 1.500 kinderen

Zoals eerder beschreven gaat het vooral om asielkinderen die al langere tijd in Nederland wonen en dermate zijn geïntegreerd dat terugkeer naar het land van hun ouders wezensvreemd zou zijn. Naar schatting gaat het om 1.000 tot 2.000 minderjarige ‘vreemdelingen’ die 21 jaar of jonger zijn. In de huidige versie van het wetsontwerp kunnen ook ouders, onder een aantal voorwaarden, voor dit asiel in aanmerking komen. Doordat de wetgeving in de Tweede en Eerste Kamer nog aan de orde moet komen, kunnen er nog wijzigingen in het voorstel van CU en PvdA komen.

In de raadsvergadering op 24 januari (jawel, op mijn verjaardag) diende ik namens onze fractie een actuele motie in om de regering op te roepen om een kinderpardon te geven aan kinderen die al langer dan 8 jaar in Nederland verblijven. Dit deed ik mede op verzoek van Tofik Dibi, Tweede Kamerlid van GroenLinks. Hij initieerde samen met een hoop bekende Nederlanders de petitie op www.kinderpardon.nu Meer dan 100.000 mensen hebben daar inmiddels hun handtekening op gezet!

Met het indienen van de motie geeft GroenLinks een stem aan een gevoel wat breed gedragen wordt in de samenleving, ook de Eindhovense. Wij willen dat kinderen, die mede door het landelijke beleid inmiddels al jarenlang in Nederland leven, niet gedwongen worden om ons land te verlaten en teruggestuurd worden naar landen waar ze de cultuur en de taal niet van kennen maar die bovenal ook vaak erg gevaarlijk zijn. Wij gunnen deze kinderen een toekomst in Nederland.

Deze motie kon rekenen op een zeer brede steun in Eindhoven. De motie werd mede ingediend door de volgende partijen: SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en zelfs het CDA, die zich hiermee tegen het regeringsbeleid van hun eigen minister keerde. Verder werd de motie gesteund door twee leden van de VVD fractie. De overige leden, als ook het raadslid van LE, vonden dat het geen lokale zaak was om hier iets van te vinden. GroenLinks is het daar niet mee eens, het gaat immers ook om onze inwoners!  Bovendien is ook onze landelijke overheid een democratisch orgaan wat als het goed is luistert naar signalen uit de samenleving. Een lokale gemeenteraad kan die signalen zichtbaar maken en vertalen naar de de tweede kamer!

Heb je nog niet getekend voor het kinderpardon? Doe dat dan nu op www.kinderpardon.nu

Lees hieronder de motie en mijn betoog over het kinderpardon.

TEKST ACTUELE MOTIE KINDERPARDON

Actuele Motie

De ondergetekende heeft de eer de volgende motie aan te bieden.

De ondergetekende, lid van de raad van de gemeente Eindhoven,

Overwegende dat:

- Er een brede maatschappelijke steun is voor een kinderpardon in de Nederlandse samenleving;

- Bijna 100.000 mensen de petitie voor het kinderpardon ondertekenden.

Van mening zijnde dat:

- Het wezensvreemd is om asielkinderen die geworteld zijn in Nederland terug te sturen naar het land van hun ouders;

- Er nu veel aandacht is, zowel politiek als in de media, voor individuele gevallen;

- Er gestreefd zou moeten worden voor een structurele oplossing voor de hele groep kinderen die het betreft (naar schatting 1.500).

Stelt de raad voor te besluiten:

Om het College te verzoeken om bij de minister voor Immigratie & Asiel aan te dringen op een kinderpardon.

Eindhoven, …..

Het lid van de raad,

Renate Richters, GroenLinks

 

BETOOG BIJ MOTIE KINDERPARDON

Actuele motie kinderpardon

“Nederlandse kinderen gedwongen om met vader naar Afghanistan terug te gaan”. Dit was te lezen op de site van de Volkskrant vandaag. Achmed Matin (16 jaar) en Diba Matin (15 jaar) hebben allebei een Nederlands paspoort. Hun moeder is in 2006 overleden. Hun vader, Abdul Momand heeft vorige week te horen gekregen dat hij Nederland moet verlaten van de immigratie- en naturalisatiedienst, ondanks dat de rechtbank tot 3x toe heeft besloten dat hij mag blijven. Abdul Momand staat voor een onmogelijke keuze. Zijn kinderen zonder ouders achterlaten kan hij niet. “Maar eigenlijk kan ik het mijn kinderen ook niet aandoen om naar Kabul te verhuizen” zegt deze vader. De kinderen spreken geen Afghaans. Vader werkt al 10 jaar als conciërge op een basisschool.

Achmed Matin en Diba Matin. De nieuwe Sahar? De nieuwe Mauro?

Weer staat de media bol van een individuele kwestie waarbij kinderen die al lang in Nederland wonen, hier zijn opgegroeid en hier geworteld zijn, worden gedwongen ons land te verlaten. Naar Irak, Afghanistan, Angola, Eritrea.

Weer ontstaat er een breed publiek debat waarbij de regering zijn poot stijf houdt, want regels zijn regels, ondanks dat veel mensen in Nederland zich massaal hebben uitgesproken dat ze het anders willen. Dit blijkt onder andere uit de brede acties die zijn gevoerd naar aanleiding van de situatie van Mauro, maar ook uit de bijna 100.000 handtekeningen die gezet zijn voor de petitie kinderpardon.nu.

We kunnen blijven discussiëren over individuele gevallen, of we kunnen het voor eens en altijd goed oplossen. GroenLinks kiest voor het laatste. Daarom zijn dienen wij vanavond samen met SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en het CDA een motie in om bij de minister voor immigratie te pleiten voor een kinderpardon. Naar schatting gaat het hier om maximaal 1.500 kinderen onder de 21 jaar. Met deze oproep geven wij steun aan de nog te behandelen initiatiefwet van PvdA en CU over gewortelde kinderen.

Deze gemeenteraad heeft zich terecht het lot van Mauro, inwoner van onze stad, aangetrokken. Dit hebben wij gemeenteraadsbreed middels een brief aan de minister kenbaar gemaakt. Wij hopen dat u, in navolging van deze brief, met ons de minister wilt oproepen om tot een structurele oplossing voor deze kinderen te komen.

Steun daarom deze actuele motie, en zet daarom je handtekening op www.kinderpardon.nu

In spanning wachten velen binnen, maar zeker ook buiten het CDA, op de uitkomsten van het Strategisch Beraad. Eén groep maakt zich alvast zorgen en wel over het begrip ‘compassie’ dat door Jacobine Geel (net als partijvoorzitter Ruth Peetoom een theologe) centraal gesteld zou worden. Opvallend genoeg pleitte voorzitter Ruard Ganzevoort bij het jubileum van de Linker Wang ook al voor politiek met compassie als nieuw uitgangspunt voor linkse door het geloof geïnspireerde politiek. Ik hoef er niet bij te vertellen dat hij eveneens theoloog is. Ik moet er wel bij zeggen dat ik toen enige aarzelingen had, al was het maar vanwege het feit dat Bush jr. zich in de presidentiële race van 2000 als ‘ compassionate conservative’  presenteerde. Een ideologie waarin de overheid zich zoveel mogelijk terugtrekt, maar in alle hardheid nog een klein zacht randje heeft.

De angst van het groepje CDA’ers was dat compassie te veel de nadruk zou leggen op afhankelijke en zielige mensen, terwijl het CDA onder Balkenende al die jaren toch ‘eigen verantwoordelijkheid’ had gepredikt. De redenering klonk ongeveer zo: wie het heeft over compassie, kan geen PGB meer afschaffen of Mauro terugsturen naar Angola. Best wel lastig voor de twee CDA-bewindslieden die deze twee pittige dossiers onder hun hoede hebben. Compassie was volgens deze leden prima als levenshouding, maar niet als politiek richtsnoer. Een beetje zoals anderen zeggen dat religie prima is, zolang je dat maar thuis of in de kerk doet, maar er niet het publieke domein mee betreedt.

Om twee redenen vind ik de afwijzing van compassie merkwaardig. De eerste is dat het een uitgangspunt is en geen dwingend voorschrift. In concrete situaties zal compassie toegepast moeten worden en daarin kan een ieder zijn of haar individuele keuzes maken. In die zin is compassie niet anders dan solidariteit of rentmeesterschap: wat het betekent, volgt niet uit het begrip zelf, maar blijkt uit het feitelijke handelen van degenen die zich door deze uitgangspunten laten leiden. De tweede reden heeft te maken met de letterlijke manier waarop compassie vaak lijkt te worden uitgelegd: als medelijden, waarbij de associatie met hulpeloos en zielig al snel is gelegd. Eigenlijk is het – zeg ik als (achter)(achter)(klein)zoon van theologen – mooier en beter om over mededogen te spreken. Compassie ligt dan heel dicht bij naastenliefde, solidariteit, omzien naar de ander. Daarmee wordt de relatie ook gelijkwaardig en minder in simpele tegenstellingen als de slimmerd en de sukkel, de rijke en de arme, de geslaagde en de mislukte. Mededogen is meevoelen met de ander, je in hem of haar verplaatsen, je echt verbonden voelen.

Als dat compassie is, past het volgens mij prima in het gedachtegoed van GroenLinks én van het CDA. Wat zou het mooi zijn als compassie helpt om de gure rechtse wind uit het CDA weg te blazen. Wie weet staat dan onverwacht een nieuwe lente voor de deur.

De in Iran geboren columniste Ferdows Kazemi sprak onlangs in de Volkskrant haar afkeuring uit over Hans Teeuwen, die op het toneel zijn seksuele fantasie met de koningin verbeelde en daarmee de vrouw als lustobject neerzette. Ik had op deze plaats Ferdows tot nadenken willen stemmen met een vlammend betoog voor de vrouw als lustobject, door voor eens en altijd duidelijk te maken dat de mensheid zonder het fenomeen lustobject niet zou bestaan. Tot ik het schrijnende relaas tegenkwam over het eenjarige dochtertje van haar stervende zus. Ferdows heeft zich na de dood van deze zus en met instemming van de Iraanse vader over het kleine meisje ontfermd en is nu 11 jaar haar pleegmoeder. In Nederland kunnen buitenlandse pleegkinderen geen Nederlandse nationaliteit krijgen. En omdat de Iraanse wetgeving adoptie van haar onderdanen in het buitenland niet toestaat, wordt dit 12-jarige de facto Nederlandse meisje, net als Mauro met uitzetting bedreigd. Waar zijn wij in dit land in vredesnaam mee bezig! Laat dit gedoe waar iedere Nederlander zich ten diepste voor behoort te schamen onmiddellijk ophouden en geef kinderen als Mauro en dit meisje een normaal leven verdomme! Maar Ferdows, gun jouw meisje dan ook dat ze een normaal lustobject mag zijn.

Arme Wilders. Hij doet zo zijn best om Nederland terug te geven aan de Nederlanders. Maar zijn ideeën over Nederland met uitsluitend witte mensjes en draadjesvlees slaan alleen aan bij een deel van de kiezer. Hij wil de gulden terug, Mauro eruit, Beatrix eruit, ze is namelijk te Duits. Ze is te veel beïnvloed door pappa Bernard en eega Claus. Het lijkt erop dat de kiezer de PVV beu is. Ze daalt in de opiniepeilingen. Zelfs de meest overtuigde PVV-ers wilden Mauro hier houden. De jongen met zachte g is een van ons, vinden ook zij. En kom niet aan onze dierbare Koningin. Pas op Geert, overspeel je hand niet. Dit is het lot van de populistische partij. De PVV meent te weten wat het volk wil. Alleen verandert het volk snel van mening. Het vernederen en discrimineren van allochtonen, de kern van de PVV, houden het volk minder bezig dan de zorgen om werk, huizen en pensioen. De economische crisis als een zegen. Wat de gevestigde partijen niet lukt, doet het inzakkende kapitalisme: het zet Wilders schaak. En met de blunders die Geert en zijn politici voortdurend maken, zet de PVV zich uiteindelijk zelf schaakmat.

“Terugkijken moet je nooit doen, vooral vooruit kijken.” Maar… wie van het oude niet wil leren is geen knip voor z’n neus waard. Terugkijken is dus noodzakelijk, al is het alleen al om er van te leren! 2011 was in meerdere opzichten een prachtig, maar ook een bewogen jaar. Prive ging het niet voor de wind, maar van het tegenovergestelde was ook niet echt sprake. Laat ik het stabiel noemen. Het was een druk jaar. Niet in de laatste plaatst door de politiek. Verkiezingen in de Provinciale staten, het bestuur van de Provinciale afdeling van GroenLinks Groningen, Mauro, de bomenkap op Nienoord, de Rodeburghal, mijn raadswerk met successen als de invoering van Burgernet (uit te voeren begin 2012), mijn werk niet te vergeten: KPN, ook nog wat hand- en spandiensten voor een enkele sportvereniging, Novatec en het opstappen van een wethouder (waar er nog meer wethouders dat ook hadden moeten doen maar niet deden), de verkeersbordenkwestie, begraafplaatsen, het centrumplan van Leek en het referendum, het bedrijvenfonds, de commissie m.b.t. herbenoeming van de burgemeester, de werkgroep “papierlooswerken”, wennen aan het gebruik van de iPad in plaats van al dat papier enz. enz. enz. Dat alles bracht heel veel overleg me zich mee maar legde vooral zeer veel beslag op mijn tijd. Overleg natuurlijk met veelal mijn fractiegenoot Paul Tameling, maar ook het plaatsvervangend Cie.-lid Albert Houwer (beoogd opvolger van Paul). Nou, dat was 2011 in een notendop. Zou ik het allemaal uitschrijven dan is de goedbedoelende lezer van mijn weblog nog wel even bezig dat allemaal te verwerken. Dat gaat ‘m niet worden denk ik dan maar, dus de verkorte versie, daar moet iedereen het mee doen. Maar er was ook tijd voor ontspanning. Lekker er op uit met ega en onze camper. De vakanties en de (soms lange) weekenden, genietend van fiets- en wandeltochtjes, een glas port, een hapje op z’n tijd… gewoon lekker er op uit. Het lijkt allemaal een redelijk zorgeloos bestaan. En voor wie denkt dat het ook het geval is, dat laat ik maar zo ☺ Ik zal niemand gaan vermoeien met de sores. Waar ik me wel druk om maak is de verdergaande verhuftering van Nederland. Steeds vaker zie je mensen en groepen daar deel van uitmaken waar je het niet achter zoekt. En ik merk ook dat ik me daar sterker tegen af begin te zetten. Voor de goed bedoelenden: hele prettige feestdagen en een gezond 2012!

Het is bijna december. Sinterklaas waart rond en in de straten gaan lichtjes aan zodra de schemer invalt. Het ziet er gezellig en aantrekkelijk uit; daarmee wordt het beeld opgeroepen van 'alles is in orde'. Mensen met tassen vol aankopen en overal waar koffie gedronken kan worden is het druk aan de tafeltjes. Het valt me op dat er ook al veel winkels zijn met 'uitverkoop' of 'sale' op de etalageruiten. Is dat niet vroeger dan anders?

Meer dan in voorgaande jaren vind ik de verlichte straten in de stad en de tassen vol inkopen een afspiegeling van een verleden, een voltooide tijd. De stad deed me onecht aan, alsof iedereen ontkende wat er werkelijk gaande is. Kop in het zand, het is december en we doen lekker gewoon net als al die vorige decembers. We weten het wel maar net als toen we kind waren, willen we nog steeds niet geloven dat Sinterklaas niet meer bestaat.

 

“Als je kinderen vraagt naar hun ideeën over een rechtvaardige wereld, komen ze met universele waarden, die in ieder van ons resoneren: eerlijk delen, voor elkaar zorgen, respectvol zijn, de zwakkeren beschermen. Als kind voelden we haarfijn aan dat het niet deugde dat wij in rijkdom leefden, terwijl anderen stierven van de honger. Als volwassenen laten we ons in veel mindere mate leiden door die universele waarden. Toch weten ook volwassenen dondersgoed wat deugt en wat niet. We handelen er alleen niet altijd naar.”

 

Dat zegt Tex Gunning in een toespraak die Ode publiceerde. Ik vond het passend om daar aan te refereren in deze tijd van kinderfeesten, maar ook de tijd dat kinderen en jonge mensen zo indringend van zich laten horen.

Zoals we nu horen over de Nederlandse Jussuf, de volgende jonge asielzoeker die binnenkort dreigt te worden uitgezet. Een nieuwe aflevering van het verhaal over Mauro.

Via LinkedIn hoorde ik over een 14 jarige Jusuf uit Burkina Faso, die daar al jaren in de mijnen werkt en me uitnodigde om met hem te linken.

Eerder al heb ik velen het filmpje doorgestuurd van Severn Suzuki, het 13 jarige meisje dat in 2008 de wereld toespreekt op de bijeenkomst van de Verenigde Naties en ons voorhoudt hoe beroerd we met het milieu, met kinderen en met geld omgaan.

Ik voeg er bij deze Birke Baehr aan toe, die ons indringende vragen stelt over onze omgang met dieren, voedsel en de aarde en ook aangeeft hoe het anders kan.

Ik vond op You Tube eindelijk de toespraak terug die Adora Svitak hield op een TED Next Generation over hoe vreemd het is om zaken 'kinderachtig' te noemen, een prachtig verhaal.

En vooruit, omdat ik toch bezig ben en het bijna Sinterklaas is, doe ik er ook nog de ongelofelijke verhalen bij van Emmanuel Kelly en Sung-bong Choi, die uit het niets de podia van 'X Factor Australia' en 'Korea's got Talent' veroverden en de aandacht vestigden op de wereld achter glamour en bling bling.

 

Misschien geven de cijfers straks toch weer aan dat ook dit jaar de uitgaven voor kado's en andere extra's ter ere van de feestdagen opnieuw hoger zijn dan in vorige jaren. In VS was dat inderdaad het geval in het afgelopen Thanksgiving weekend. Het lijkt alsof er twee werelden parallel bestaan; die ene van de veranderingen op alle terreinen, waarin geld razendsnel ontwaart en al bijna niet meer bestaat sinds de handel in leningen, hypotheken en manipulaties met nog niet bestaande graanoogsten deel uitmaken van ons economische bestel. En die van de Oude Wereld van Sinterklaas en Kerst.

 

Ik kreeg van de week een tekening opgestuurd, gemaakt door Sjoukje, de dochter van een vriendin. Zij brengt, net als die andere prachtige jonge mensen op haar manier in beeld waar het echt over gaat de komende tijd, onderweg naar de Nieuwe Wereld; zij noemt het 'verbonden harten'. Met toestemming van de tekenares voeg ik haar kado heel graag bij alle gulle gaven die wij van onze wijze kinderen krijgen.

En veel plezier op pakjesavond!

 

Ineke Verdoner

 

 George Tobal & Jossef Kallid link naar TEDyouthAmsterdam, november 2011

 Severn Suzuki 2008  het meisje dat de UN toesprak

Sung-bong Choi    De Koreaanse zanger

  Emmanuel Kelly   Het Iraakse pleegkind die de harten van de jury in Australie deed smelten

 Birke Baehr  De jongen op Ted Next Generation over ons voedsel

Adora Svitak  Zij vertelt over het misplaatste gebruik van het woord ´kinderachtig´.

 

En de tekening ´Connecting Hearts´ van Sjoukje

Nou heet Mauro weer Jossef en woont hij in Alkmaar. De jongen is zo Noord-Hollands als de kaasmarkt daar. Hij moet alleen maar weg omdat hij zwart is. Althans zo subtiel zou de heilige Cruijff het gezegd hebben. Het mannetje woont acht jaar in Nederland. Hoe oud hij is? Negen. De wet zegt dat hij op moet rotten. En zolang de PVV in ons land de scepter zwaait is de wet de wet. Geen enkele uitzondering bevestigt de regels. Geen één hand durft over het hart te strijken. Wat is er gebeurd dat we dit land geworden zijn? Humor- en meedogenloos! Geen politicus in de buurt van Alkmaar durft zich aan de zaak Jossef te branden. Gevolg: een jochie dat hier acht van zijn negen levensjaren heeft gewoond wordt teruggestuurd naar zijn land van herkomst. Eritrea in dit geval. Een land waar hij niks te zoeken heeft en dus ook niks zal vinden. Hij loopt kans om samen met zijn moeder te worden opgesloten en gemarteld. Grote kans? Ja.

De voltallige redactie van de Alkmaarsche Courant heeft zich het lot van het mannetje aangetrokken en is gisteren pal achter hem gaan staan. Anderhalve pagina besteedden ze aan deze schrijnende zaak. Onmiddellijk brak er een discussie los of een krant dit wel mag doen. Allerhande intellectuelen begonnen op verzoek te kakelen of een dagblad partijdig mag zijn.

Na het moddergevecht in de Amsterdamse Arena om de macht bij Ajax en de positie van de wakkere Telegraaf in deze zaak lijkt het me niet meer echt een discussie of een krant af en toe partijdig mag zijn. Volgens mij moet een krant dat af en toe. Zeker als het om principiële kwesties gaat. Een kind uit je stad dat teruggestuurd wordt. Een kind van nog geen tien jaar oud! Omdat onze wet dat bepaalt.

Waar is de flexibiliteit om snel de wet aan te passen? Wat is er gebeurd dat we dat niet meer willen? Waarom zijn we zulke kleinzielige, bange burgers geworden? Hoe kunnen we met droge ogen zo’n mannetje op een vliegtuig naar een uitgehongerd Afrika sturen?

Afgelopen week las ik dat een Kamerlid van de partij van de bange blanke bejaarden, de PVV, zich zorgen maakt over het geringe aantal kerstbomen op Schiphol. De lieverd was bang dat Schiphol de bomen niet durfde te plaatsen uit angst voor de moslims!

Ondertussen blijkt dat er op Schiphol honderden kerstbomen staan te gloeien. En als Sinterklaas weg is wordt het aantal verdriedubbeld. Bleek dat het Kamerlid zelf de laatste tijd weinig uitgeprocedeerde asielzoekers op het vliegtuig had gezet en er dus niet of nauwelijks was geweest. Onderhand viel een collega van dit Kamerlid, dus ook van de bange blanke bejaarden, minister Rosenthal aan op het feit dat hij Joods was en te weinig voor Israël opkwam. Ik heb het stuk meerdere keren gelezen. Nog steeds geloof ik mijn ogen niet. Het is 2011 en iemand durft deze vraag hardop te stellen…

Maar in die angst leven we dus: plaatselijke politici zijn te bang om achter Jossef te gaan staan, een Kamerlid windt zich op over kerstbomen en een ander valt een minister aan op het feit dat hij Joods is. En de discussie brandt niet los over het toekomstige wel en wee van Jossef, maar of de Alkmaarsche Courant partijdig mag zijn!

Van mij mag de Alkmaarsche Courant niet partijdig zijn, maar moet de krant dat. Wij moeten dit allemaal. Wij moeten dit niet willen. Niet willen dat de ontwikkelingshulp bijna afgeschaft wordt, niet willen dat er een minister op zijn Joodse afkomst wordt aangesproken en niet willen dat er een kansloos kind het land uitgeschopt wordt. En als we dat wel willen dan moeten we voorlopig geen kerstbomen neerzetten. Dus geen kerstbomen uit angst voor de moslims, maar omdat we een heel naar rechts en benauwd landje geworden zijn.

Bron: NRC Handelsblad

Het is weer dissidententijd. De twee CDA-exemplaren waren weer volop in het nieuws: Ad ‘Zeeuwse polderheld’ Koppejan en Kathleen ‘ontwikkelingshulpridder’ Ferrier haalden weer bakken zendtijd binnen met de Mauro-affaire. Oh, wat waren die boos. De kwestie deed de twee dwarsliggers nog zuurder en zuiniger kijken dan normaal al het geval is. Wat was het weer spannend. Als ze nu maar niet de stekker uit de gedoogsteun gingen trekken…

Maar dat gebeurde natuurlijk niet. Zelfs de kranten waren te lui om er nog een sensatieverhaaltje van te maken. Eén bezoekje van Maxime Verhagen, feestvarken op zijn eigen feestje van de democratie, en Ferrier en Koppejan waren gewoon weer ‘trotse christendemocraten’. En als dat niet genoeg was geweest, hadden ze Donner nog klaarstaan in de coulissen, onwrikbaar en gewapend tot zijn tanden, als altijd. De betekenis van het woord christendemocraat is dan ook behoorlijk aan devaluatie onderhevig de laatste tijd.

Aankomend dissidententalent Hero Brinkman haalde ook weer de media vandaag. Na anderhalf jaar aan het lijntje te zijn gehouden, heeft de fractie hem nu dan toch maar eindelijk verteld, dat hij zijn PVV-jongerendag op zijn buik kan schrijven. Hero was er nog van overtuigd dat van twee keer uitstel geen afstel zou komen. Daar hebben Martin Bosma, Fleur Agema en Geert Wilders met z’n drietjes vast smakelijk om gelachen. Maar, Hero ziet geen reden om uit de PVV te stappen, hij laat zich niet wegpesten.

Van al dat geschuur en gedraai ga ik me wel afvragen wanneer er eentje breekt. Ferrier, Koppejan en Brinkman kunnen alle drie een plekje op de volgende kandidatenlijst vast vergeten, dus tenzij ze nog een politieke stunt uithalen, gaan ze roemloos de schaduw in aan het einde van de kabinetsrit. Tot die tijd worden ze getergd en vernederd, om altijd weer met een glimlach vol boerenkiespijn hun fractie te steunen. Telkens weer staan ze vol vuur de pers te woord om hun eigen ideeën te verdedigen, om vervolgens gedoofd en verslagen weer terug te krabbelen. Terug de ijzeren fractiediscipline in.

Vergeleken met deze drie fopdissidenten, is excuusminister Gerd Leers nog een stevige, daadkrachtige held om rekening mee te houden. Het moet toch een keer te veel worden als je telkens je eigen ruggengraat maar thuis moet laten. Dus laten we een weddenschapje aangaan; wie breekt het eerst? Wie breekt er met de duimschroeven van Maxime of Geert, en misschien zelfs met het kabinet? Welk van deze weekdieren blijkt toch een politieke tijger? Ik zet mijn geld op Hero, van het CDA verwacht ik niks meer…

Klik hier voor Dissidenten (1)

Ingezonden opiniebijdrage in Trouw, 04.11.2011

Het CDA-congres probeerde vruchteloos de Kamerfractie te bewegen tot een echte oplossing voor jonge asielzoekers als Mauro. Op datzelfde congres presenteerde Jacobine Geel nieuwe woorden om de identiteit van de partij terug te vinden. Opvallend kernwoord daarin: compassie.
Een mooi woord, al zullen weinig mensen begrijpen wat de relatie is tussen compassie en de keuzes van het CDA. De enorme spanning binnen de partij hangt onder meer samen met de vraag wat er over is van het christelijk-sociale gezicht. Misschien helpt zo’n nieuw woord.
Compassie betekent in de eerste plaats het besef dat wij verbonden zijn met de helemensheid en de hele aarde. Het buitensluiten van anderen of problemen elders is geen oplossing. Compassie betekent ook dat je bereid bent je te laten raken door de ander. Dat wil zeggen dat je de ander nooit als geval, casus of statistiek ziet, maar als medemens die je principieel even veel goeds wenst als je
zelf ontvangen hebt. Tot slot betekent compassie dat je de verantwoordelijkheid neemt om dat te doen of te laten wat nodig is om de ander ook dezelfde kansen te geven.
Vanuit deze houding kun je politieke keuzes maken. Over ontwikkelingssamenwerking bijvoorbeeld. Daar moet je dus niet op bezuinigen,
al kun je wel kijken naar de effectiviteit. Over asielbeleid. Zeg niet dat niemand kan worden teruggestuurd, maar stel wel de vraag wat voor deze mensen zelf goed is. Compassie leidt dan niet direct tot een politiek programma, maar fungeert als toetssteen voor beleid.
Maar het ergste is wanneer een woord als compassie de vlag moet worden op een beleid dat daar haaks op staat. Kies dan liever een ander woord. Of beter nog: kies een ander beleid. Met meer compassie.
Compassie werkt alleen als je het meent.

Ik realiseerde het me toen ik vrijdagmiddag op mijn rug lag en de helder blauwe hemel inkeek. Het was stralend weer en na een fikse wandeling was het voldoende warm om nog even een buitendutje te doen in mijn verrukkelijke ligstoel. Maar daar kwam het niet meer van; mijn hersens hadden 'blauw' gespot en de hele week kwam langs.

 

Het begon eigenlijk vòrige week al, toen ik kennis maakte met een inspirerend mens die een blauwe achternaam bleek te hebben. Het tweede blauw deed zich zondagavond voor. Radio 6 heeft dan een heel prettig radioprogramma dat in de vertrouwde handen is van Co de Kloet. Hij sprak in de studio met Michiel Borstlap die een nieuwe cd had afgeleverd en als je iets leuks mailde, dan maakte je daar kans op. Ik dacht eerst dat ik Keith Jarrett hoorde, maar het was één van de composities die Borstlap had gemaakt voor zijn pas geboren dochter. Prachtig, sfeervol. Ik mailde snel iets en Yess! een half uur later ontving ik bericht dat de cd Blue naar me opgestuurd zou worden. Is inmiddels ontvangen en de klanken kleuren nu mijn huis. Een aanwinst.

 

Dinsdag was het de dag dat Mauro een blauwtje liep. Overal vond hij dichte deuren. De cda-dissidenten zeiden dat de 'oplossing' er was, maar in wezen redden zij hun eigen huid en niet die van de 18jarige Angolese Nederlander die dus nog altijd met uitzetting wordt bedreigd.

Maar het bleef de hele week onrustig. In mijn eigen programma werden afspraken verzet, een opdracht die binnen handbereik was werd op de lange baan geschoven en nieuwe mogelijkheden werden geboren; blijdschap en teleurstelling bleven door elkaar lopen, in een hoog tempo. In de buitenwereld was het niet anders; weer vergaderden de rijkste landen en wij weten niet waarover en wat dat opleverde. De tegenbeweging, de Occupy Movement, maakte eveneens crises door; politiegeweld o.a. in Oakland en Amsterdam zette de hang-occupyers eruit, waardoor de Beweging in beweging kan blijven. Berichten over de Arabische Lente melden op veel plaatsen zware bewolking.

 

Donderdagavond keek ik nog even Blauw en Witteman (grapje!). Daar zag en hoorde ik voor het eerst Ingeborg Beugel. Stevige stem, actief aanwezig en vooral, als voormalig correspondente in Griekenland, goed op de hoogte van interessante details aangaande de Griekse crisis. Ze bracht nuance in het al te makkelijk opgeroepen beeld over luie en opstandige Grieken en belichtte wat voor iemand Papandreou nog meer is dan de gedoodverfde onbetrouwbare staatsman. Ze benadrukte de rol van de banken, die al jaren veel te hoge leningen gaven en hun aandeel in de huidige ellende. Toen ik mijn enthousiasme over haar inbreng in 140 tekens op Twitter wilde delen, bleek dat er al over haar gesproken werd. Het was ongelofelijk! Alle denkbare sexistische uitspraken in no time op de timeline. Ik was perplex. Je hoeft het niet enthousiast te zijn over iemands bijdrage, maar ik ergerde me groen en geel (en je weet dat dat samen blauw is) aan de wijze waarop ze werd afgeschilderd. Het herinnerde me weer aan het maaiveld en hoe je kop eraf moet als die er boven uit steekt. Maar ze is mijn nieuwe heldin.

 

Ik dacht dat er nog een blauwe maandag was, maar dat is me ontschoten.

 

Vrijdag 4 november was het volgens de Maya-kalender de dag van de Blauwe Adelaar, toon 3, met als boodschap: gebruik je onafhankelijke visie om te volgen wat je hart je ingeeft vandaag. Volgens mij is dat altijd een goed advies. Het was vandaag ook mijn moeders verjaardag.

Dus alle reden om te gaan dansen in mijn nieuwe blauwe jurk.

 

Ineke M. Verdoner

 

Co Live van zondag 30 oktober

Informatie over de Maya-kalender

Nu het besluit over Mauro genomen is, staat de Nederlandse samenleving voor een interessante keuze. Gaan we ons nieuw hervonden gevoel van medemenselijkheid inzetten in een breed debat over migratie en asielbeleid? Of laten we de minder mediagenieke gevallen onzichtbaar aan ons voorbijgaan, totdat we een nieuw knuffelbaar geval hebben ontdekt om een hype van [...]

Aristoteles maakte een handige indeling in overtuigingsmiddelen in ethos, logos en pathos. Een analyse volgens deze indeling van het debat over Mauro.

Ethos: vinden we de spreker deskundig, betrouwbaar en aansprekend?

• Mauro spreekt aan: hartstikke Limburgs, heeft veel vrienden, komt bescheiden over maar kan goed uit de hoek komen (zie zijn reactie op het briefje van Bleker). Maar is hij een gelukszoeker of een slachtoffer? Welk frame wint?
• De pleegouders van Mauro: van hen proberen voorstanders van het uitzetten de betrouwbaarheid ter discussie te stellen. Hebben ze willens en wetens de procedures gerekt? Of, daartegenover, mogen pleegouders vechten voor hun kind? Ook hier wordt in het debat frame met tegenframe bestreden.
• Minister Leers. Zijn betrouwbaarheid staat forser ter discussie. Lees ook de column van Rob Wijnberg die bestaat uit conflicterende citaten van burgemeester Leers (2006) en minister Leers (2011).

Logos: wat zijn de argumenten?

• Tja, een feit is een feit. Of toch niet? Wat gaat voor, de letter van de wet of de discretionaire bevoegdheid van de minister?
• Is ‘het geval’ Mauro schrijnend of niet? Boterzacht natuurlijk. Voorstanders van uitzetting zullen de eerder genoemde veronderstelde onbetrouwbaarheid van de ouders aanhalen. Of zelfs die van de media, wat CDA’ster Sterk probeer-twitterde. Tegenstanders gebruiken de eindeloze procedures en de inconsequente reacties van de beslissers als argumenten.
• Studievisum, redding of dode mus?
• Over hoe veel AMA’s gaat het eigenlijk? 8? 80? 800? En al waren het er 800, wat is er eigenlijk erg aan? Was de vergrijzing niet een groot dreigement?

Pathos: wie speelt het best in op de angsten en de behoeften van de beslissers?

• “Duizenden kommen er dan”, stelt de kroegbazin, als deskundige geïnterviewd door onze wakkere verslaggever. Angst voor ‘tsunami’s’ van ‘gelukszoekers’, ‘die onze banen inpikken’… Cijfers over aanzuigende werking en vergrijzing, die doen er niet toe. Wie de angst het effectiefst aanwakkert, krijgt gelijk. En de stemmen.
• Wie heeft er geen behoefte aan helderheid en eerlijkheid? De regels zijn hier niet op toegesneden, de onduidelijkheid en daarmee het gevoel van oneerlijkheid zit erin gebakken
• En dan is er ook een behoefte aan menselijkheid, aan mededogen. Wie heeft hier woorden voor?
• 

Mijn keuzes: Mauro is slachtoffer van het systeem, Leers een onbetrouwbare uitvoerder van PVV-beleid, het CDA en laten we de VVD niet vergeten: hypocriete PVV-bedrijfspoedels, de ouders van Mauro hebben terecht voor zijn belang gevochten, de regels moeten helderder en dan consquent worden uitgevoerd, geïntegreerde vluchtelingen als Mauro hebben we hier voor onze eigen arbeidsmarkt hard nodig, we mogen blij zijn dat hij hier wil wonen.

Vandaag wordt er actie gevoerd in Den Haag tegen het uitzetten van een kind door de Nederlandse overheid. Het is eigenlijk te verbijsterend voor woorden dat je daarvoor naar Den Haag moet gaan om via het parlement de regering op andere gedachten te brengen.

Dar gaat ook nog bepaald spannend worden want het hangt nu vast op het Christen Democratisch Appél en over de barmhartigheid van de Christendemocraten bestaat al langere tijd serieuze twijfel. Dat we van deze minister ook niet veel hoeven te verwachten weten we in Dronten al een tijdje sinds we deze zomer actie hebben gevoerd voor de Familie Karim.

Toch heb ik spontaan hulp aangeboden toen ik Henk Nijhof zijn oproep zag doen een ‘cordon om Mauro’ te vormen en vandaag een actie op het Plein in Den Haag op poten te zetten. In een avond tijd hebben we de website www.mauro.nu in elkaar gezet en de afgelopen dagen staat mijn telefoon nauwelijks stil met verzoeken om de laatste wijzigingen op de site door te voeren.

Laten we hopen dat het gaat helpen en, om het Herman van Veen te spreken, “de mensenrechten niet aan de Leers worden gelapt”.

Mauro werd in de omgeving van 2002 tegen zijn zin in op het vliegtuig gezet naar Nederland vanwege de vreselijke omstandigheden in Angola. Mauro was een jongen van 9 destijds

Zover ik na kan gaan verbleef Mauro vanaf dat moment een half jaar bij zijn (half/)zus en deze bracht Mauro destijds ook naar het politie bureau om asiel aan te vragen. Enkele maanden nadien verbleef Mauro bij een pleeggezin in Budel, vanaf 2003 werd hij opgevangen door Hans en Anita die nu zijn huidige pleegouders nu zijn.

Mauro kwam hier binnen als onwetend kind, wel heeft hij zich prima geïntegreerd en had en heeft prima hobby’s ambities voor de toekomst! (hij spreekt zelfs een beetje met de zachte Gee). Waar ik zelf persoonlijk van baal is dat Mauro een beetje als speelbal moet gaan functioneren binnen de 2e kamer en zeker de media (er zijn namelijk meer ‘Mauro’s)

Ga er nu zelf wel vrolijk aan mee doen, we tellen niet 1 ‘Mauro’ maar 75 of meer misschien, ik ga nu even voor het gemak van 75 uit en richt me in deze alleen op Mauro.

Hoe was het mogelijk dat de reactie op de eerste asiel aanvraag 4 jaar onderweg was zover ik na kan gaan, in 2006/2007 kreeg Mauro zijn 1e afwijzing! Het voorbeeld Mauro staat niet op zich zelf, er bestaan meer soort gelijk voorbeelden die de media niet gehaald hebben.

Vanuit mijn kant hoop ik op een generaal pardon voor Mauro en alle soort gelijk situaties nu, Leers kan en wil deze niet zomaar geven omdat hij emotie en recht niet zo maar met elkaar mag mengen, iemand moet zich aan de wet houden toch??

Wetten en regelgeving verdienen het wel om eens aangepast en verbeterd te worden, zeker wanneer deze niet functioneren naar behoren. Mauro terug pakken op een afwijzing die plaats gevonden had in 2007 kan ik zelf niet rijmen, had men zelf in 2002a 2003 meteen al moeten aangeven de poorten staan voor jou dicht ‘Mauro’!

Ten opzichte van Mauro wilde Leers een beetje loyaal zijn, hem een studie visum aanbieden waarvoor je officieel gezien eerst vanuit het buitenland zo’n ding moet aanvragen en dan hier mag komen om te studeren. Houd concreet in Mauro even terug sturen naar Angola en vervolgens welkom terug en leuk dat je hier gaat studeren op HBO niveau!

Zelfs wanneer Mauro nu zo’n visum krijgt heeft hij daar toch niets aan, Mauro moet nu al moeite genoeg doen voor zijn huidige opleiding op MBO 3 niveau en zekerheid bied zo’n visum hem ook niet (wat te denken van de LBO Mauro’s?).

Zelf ging ik naar school om te leren, te ontdekken wat mijn mogelijkheden waren en ik blijf door leren om een baan te kunnen krijgen. Mauro mag met zo’n flinke last op zijn schouders gaan presteren dat wil je niet weten, hij leert dan niet om zijn eigen te ontwikkelen, kwaliteiten te ontdekken etc; Mauro moet punten scoren op zijn cijferlijst om in Nederland te mogen blijven tijdens de (HBO volgens mij) studie en dan heeft hij nog geen enkele garantie om hier te mogen blijven.

Dinsdag om 13.00 uur op het Plein in Den Haag wordt er een #cordonommauro gehouden, Doe je mee? Geef je op! cordonmauro@gmail.com. En kijk op mauro.nu
Zelf hoop ik natuurlijk dat naast alle overige partijen de opkomst van de VVD’ers en zeker CDA’ers naar aanleiding van het afgelopen CDA congres groot zal zijn.

De ‘Mauro’s kun je niet nu pas naar huis sturen.

 Mauro staat niet alleen.Overal waar ik kijk lees ik iets over Mauro. Overal waar ik luister hoor ik iets over Mauro. Jammer genoeg is Mauro niet alleen. Voor de herfstvakantie hebben wij tijdens een les de verjaardag van een Turkse tweeling gevierd. De competitie voor mooie cijfer werd door deze tweeling glansrijk gewonnen. Julie begrijpen het al. Nu mag de rest weer ten zien wie goed geleerd hee...

Wat een gedoe rondom Mauro, die inmiddels is verworden tot boegbeeld van het labiele, onpeilbare Nederlandse immigratie- en asielbeleid. Ingeburgerd en wel, een keurige jongen, zeer gehecht aan zijn pleegfamilie, die hier de dupe dreigt te worden van het egoïstische ‘regels zijn regels’ van CDA, VVD en PVV. Waar is de medemenselijkheid?
Er zitten echter wel mazen in die wet voor de groep jonge asielzoekers waartoe Mauro behoort. Bovendien is het dwaas om hem nu de deur te wijzen, geen wonder dat hij ingeburgerd is geraakt na zo veel tijd van zo een veel te lange procedure. En zou zijn biologische moeder hem überhaupt kunnen verzorgen? Wat zal hij moeten doen in Angola, waar hij niet meer dezelfde scholing kan krijgen, en waarschijnlijk heel anders en in armoede zal moeten leven? En dat alles wordt beslist door een stel egocentrische bureaucraten – Rutte, Leers, Wilders om er maar een stel te noemen. Die bepalen simpelweg het leven van jongeren zoals Mauro, want ‘regels zijn regels, en het is niet persoonlijk bedoeld, Mauro!!’, hoewel zoiets zijn hele verdere leven zal bepalen. En dat soort volk, dat zich politici noemt, moet ik nog serieus gaan nemen?
Ach, Rut toch op, ivoren-torentjes-blabbermouths. Hebben jullie in jullie kleine leventjes van pluche, heerszucht en zelfmedelijden dan zo veel last van de Mauro’s in Nederland? Liggen jullie daar ‘s nachts van te klappertanden in bed? Gelukkig marginaliseert zeker het CDA zich door dit gebuig voor Gerd en Geert. De partij kent slechts twee dissidenten in de Kamer. Het CDA staat 11 zetels in de peilingen, wat ooit bijna een viervoud daarvan was, en pakt hiermee vooral zichzelf. Dit mede aangezien het feit dat de achterban, die blijkbaar niets in te brengen heeft, in meerderheid wil dat Mauro blijft.
‘Maar maak je niet druk Mauro, het is allemaal niet persoonlijk bedoeld!’

Gearchiveerd onder:Schrijfsels

Het is weer zondag en dat betekent: jawel, een nieuwe heldenschets! Nadat er hoogstaande politici als Andrée van Es, Ineke van Gent en Jan Schaefer aan de beurt zijn geweest, is het nu wel tijd om eens een wat persoonlijkere heldenschets op te tekenen. Immers, iedereen kan een held zijn!

Deze week moet je de held niet te ver van huis zoeken. Het is er een in wording, op het punt staande toe te treden tot de heroïsche elite. Hij of zij komt op voor mensen in de samenleving die dat het hardst kunnen gebruiken. Tegen de conservatieve wind in doet deze held er alles aan om bekrompen, onverdraagzame en wantrouwende partijpolitiek te trotseren om het welzijn en geluk van medemensen te vergroten. Als kers op de taart zet dit heroïsch figuur diens denkbeelden actief kracht bij door dinsdag deel te nemen aan het ‘Cordon om Mauro‘. De held van deze week…dat kan JIJ zijn!

Het is niet moeilijk om de held van deze week te zijn. Iedereen kan het worden! Jij, ik, je vrienden, buren, familie…noem maar op! Beter nog, laten we ervoor zorgen dat er deze week juist zo veel mogelijk helden zijn! De weg naar het heldendom is simpel.

De route start bij kennisnemen van de zaak Mauro en zijn lotgenoten. 75 kinderen die naar zonder enige inspraak door hun ouders naar Nederland werden gestuurd en hier inmiddels jaren verblijven, staan op het punt dit land uitgezet te worden wegens vermeend onterecht verblijf. Een rekensommetje: kinderen + onvrijwillig hierheen gekomen + jarenlang verblijf in Nederland = blijven in Nederland en krijgen de nationaliteit. Zelfs voor de grootste wiskundige druiloren is deze som te begrijpen. Simpeler is het niet te maken.

Stap 2 van de weg is kennisnemen van de actie die aanstaande dinsdag tussen 13 en 14 uur gepland staat bij het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag. Als idee van Henk Nijhof zal daar een grote groep mensen hand in hand een massale kring om Mauro en zijn naasten vormen om hem te beschermen tegen die politici die hem het land uit willen zetten. Mauro is zelf erg blij met de actie en ook de eerste BN’ers sluiten zich al aan!

De derde stap is zo veel mogelijk mensen uit je omgeving enthousiasmeren om mee te doen. Vrienden, familie, leraren, collega’s, buren….het kan niet gek genoeg. Verspreid het woord! Iedereen is meer dan welkom om actief te laten blijken dat wij het huidige uitzettings- en vreemdelingenbeleid meer dan beu zijn!

De laatste stap is natuurlijk er zelf bij zijn komende dinsdag. Daarvoor is het fijn je aan te melden bij cordonmauro@gmail.com. Dan houdt de organisatie rekening met de opkomst mensen en blijf jij op de hoogte van de ontwikkelingen van de actie! Het is slechts een uurtje van je tijd, dus wees een keer burgerlijk ongehoorzaam en skip desnoods school of werk. Dit is je kans en het ultieme moment om te laten weten dat je het niet langer eens bent met de behandeling van Mauro en zijn lotgenoten! Dit is je kans om uit te groeien tot een echte held!

Ik zie je dinsdag in Den Haag! Tussen 13 en 14 uur gaan wij samen met een nog veel grotere groep mensen er alles aan doen om een eind te maken aan het intolerante vreemdelingenbeleid en klimaat in Nederland! Ik reken op je! Mauro rekent op je!

Meer info:

Cordon om Mauro

De onthustende aftocht naar monoculturaliteit

Mauro moet blijven, woorden die de afgelopen dagen tot gigantische proporties zijn opgeblazen, maar eigenlijk gewoon een kwestie zijn van gezond verstand. Want een jongen die hier al zo lang woont, vrienden heeft, naar school gaat en dus gewoon een mens is dat zijn plek op de wereld heeft gevonden, die stuur je niet weg. [...]

Meer dan 10 uur heeft de 2e kamer vergaderd over de toekomst van Mauro. Wederom heeft de kamer zijn tanden stuk gebeten op een individueel geval, waar zij had voorgenomen dit nooit meer te doen. De herhaling van zetten laat de politieke onmacht zien en onderstreept de achterhaalde opvattingen over migratie. Wereldwijd zijn ongeveer 200 [...]

Zoals je vermoedelijk al via de verschillende media hebt meegekregen, staan Mauro Manuel, de Angolese jongen uit Limburg, en 75 lotgevallen op het punt Nederland uitgezet te worden. Volgens het kabinet verblijven zij hier onterecht en moeten ze terug naar het land van herkomst. Het gaat hier om kinderen die zonder enige inspraak door hun ouders naar Nederland zijn gestuurd en hier al vele jaren wonen. Inmiddels zijn ze na deze traumatische ervaringen veelal gesettled in de Nederlandse samenleving, maar nu dreigen ze ons land te moeten verlaten door fouten die hun natuurlijke ouders en de Nederlandse overheid hebben gemaakt. Fouten waar zij zelf part noch deel aan hebben. Fouten waardoor deze kinderen nu op het punt staan een nieuw trauma mee te maken.

Daarom ben ik ontzettend blij met het actie-initiatief van Henk Nijhof (foto). Hij is de geestelijk vader van de actie van aanstaande dinsdag in Den Haag voor een humaner uitzettingsbeleid, met name van kinderen, in Nederland. De actie vindt plaats tussen 13 en 14 uur bij het gebouw van de Tweede Kamer. Daar zal een grote groep sympathisanten een kring, een cordon sanitaire, om Mauro Manuel vormen om hem, dit keer nog figuurlijk, te beschermen tegen de politici die hem dreigen uit te zetten. Belangrijk om hierbij te zeggen is dat het in alle opzichten geen partijpolitieke actie is en campagneprullaria zullen dan ook geweerd worden. Daarnaast is het van belang om te vermelden dat Mauro via GroenLinks-Kamerlid Tofik Dibi heeft aangegeven zelf opgetogen te zijn over het cordon sanitaire.

Om de actie zo veel mogelijk kracht bij te zetten, zou het geweldig zijn als er een zo groot mogelijke groep mensen meedoet. Iedereen die walgt van het huidige uitzettingsbeleid van dit kabinet heeft nu de kans zich actief te verzetten van dit soort onmenselijke politiek. Sluit je daarom aan bij de actie! Wees voor 1 keer burgerlijk ongehoorzaam en skip een uurtje werk of school; help actief bij het in Nederland houden van Mauro en zijn lotgenoten! Het is slechts een uurtje van je tijd! Aanmelden voor deelname aan de actie kan door een aanmeldingsmail te sturen naar cordonmauro@gmail.com. Hier kan je ook terecht voor vragen of ideeën. Die kan je natuurlijk ook altijd achterlaten op dit blog of door een mail naar mij te verzenden (zie het kopje ‘Contact’ hierboven).

Aanstaande dinsdag slaan we letterlijk de handen ineen voor een menselijker en verdraagzamer Nederland. Hand in hand zullen we een grote kring vormen om Mauro en zijn naasten. Wees er bij! Tot dinsdag in Den Haag!

 Voor meer informatie:                                                                                  www.mauro.nu                                                                                                                        De onthutsende aftocht naar monoculturaliteit

Mauro moet blijven.

Wat moet ik daar nog aan toe voegen? Ik schaam mij dat we zo in Nederland met mensen omgaan. Zelf ben ik christen en snap ik helemaal niet hoe welke CDA'er ook maar voor het uitzetten van Mauro kan zijn (en met hem de vergelijkbare gevallen). Ik vind het ook een enge gedachte dat VVD'ers en PVV'ers ook echt vinden dat deze jongen uitgezet moet worden. Ik krijg daar negatieve koude rillingen van. Nederland heeft kennelijk een hele enge kant. Voor mij gaat het om het leven. In het leven staat de liefde centraal. En de liefde van Mauro en de mensen rondom Mauro stroomt over.
Love life! Live love!

René

De afgelopen dagen maakt het kabinet-Rutte hard werk van het verwezenlijken van haar illegalenbeleid. Eerder nam de regering het besluit de Angolese jongen uit Limburg, Mauro, na een jarenlang verblijf Nederland uit te zetten. Begin deze week zette minister Opstelten van Veiligheid een volgende stap door de ‘vingerscanproef’ te introduceren. Hierdoor moeten vreemdelingen in de toekomst op last van de politie vingerafdrukken laten afnemen, om te controleren of zij hier illegaal verblijven.

In sneltreinvaart racen we met dit kabinet ondertussen naar een op wantrouwen, haat en egocentrisme gefundeerde samenleving. En dat terwijl we nog lang de ergste oorzaken voor dergelijke sferen in de maatschappij, dramatische uitwerkingen van de economische crisis, niet eens ondervinden. Waar gaat het heen met Nederland als we nú al zo hard wegzakken in een modderpoel van anders-dan-ik-haat?

Sinds het aantreden van het gedoogkabinet maakt menig progressief persoon zich ernstige zorgen over de behandeling van Nederlanders met een allochtone afkomst. Het voorgenomen beleid van de ministerraad ten opzichte van immigranten moest keihard zijn. Met de nieuwste maatregelen lijkt ze dit beangstigende streven steeds meer waar te gaan maken. Hierdoor overschrijden de regeringspartijen inmiddels een duidelijke grens van menselijkheid. Niet de humane benadering van buitenlanders, maar de excessieve drang tot het afschepen van medemensen is de ultieme drijfveer van dit kabinet. Het is kleurtjespolitiek van de bovenste plank. Ben je toevallig niet zo (ge)bleek(t) als Rutte, Opstelten of het alle schoonheidsidealen overtredende  kapsel van de heer Geert W., dan ben je ondertussen onderhevig aan een voortslepende angst dit land uitgezet te worden.

De opsporing en uitzetting van zo veel mogelijk door dit kabinet ongewenste Nederlanders schept een klimaat van verdere bekrompenheid in de samenleving. Het doet er kennelijk niet meer toe dat je geworteld bent in de Nederlandse maatschappij. Een groot deel van je kinderbestaan doorbrengen in Nederland geldt voor een kind van allochtone afkomst als niets meer dan: ‘Jammer, maar helaas!’. En als je gekleurd bent of een buitenlandse achternaam hebt, loop je nu ook al het risico uitgezet te worden op basis van vingerscanidentificatie. Moet ik me nu ook zorgen gaan maken, omdat ik van Zuid-Afrikaanse afkomst ben? Ik begin steeds heviger de angst te begrijpen die veel landgenoten heeft overvallen.

De tolerantie raken we volledig kwijt in Nederland. We zijn steeds meer op jacht naar een maatschappij waarin elk alternatief aspect van gedraging, fysieke eigenschap en culturele achtergrond, kortom diversiteit, de deur wordt gewezen. Het creëren van één, monotone cultuur lijkt meer en meer de hoogste prioriteit te krijgen. In de volksmond noemen we dat ‘gevaarlijk’, ‘asociaal’ of misschien nog wel het snelst ‘idioot’.

De xenofobe plannen van het kabinet-Rutte maken mij woester en woester. Het doet me denken aan een nummer van Motown-groep The Temptations. In 1970 (!) brachten zij een nummer uit, genaamd “Ball of Confusion”. De eerste regels typeren het Nederland van 2011 nog steeds uitstekend. Buitengewoon verontrustend!

People moving out, people moving in

Why? Because of the color of their skin

Run, run, run but you sure can’t hide

…..

Segregation, determination, demonstration, integration

Aggravation, humiliation, obligation to our nation

Ball of confusion

That’s what the world is today!

Foto: ANP – PHIL NIJHUIS #mauro ‘t badwater Loopt langs Het kind Met een Uitwijzing Langs het putje Waar het wegspoelt Samen met Het gedachtegoed Van een tolerant land #occupyvoormauro Ik ben niet wars Van warsliggers Zij die warsbomen & Warsdromen Ik ben wars En aan alle andere Warsliggers Warskrenkers & warsdenkers Wars voor Mauro [...]

(Retze van der Honing 26-Oct-2011, 23:58) Een land dat kinderen uitzet, zet zijn hart uit. Mauro woont hier al 9 jaar en dreigt snel te worden uitgezet naar Angola. Maar Mauro is geen Angolees. Mauro is een Nederlandse jongen. Steun ons en laat kinderen zoals Mauro niet de dupe worden van een stroperig asielbeleid. Het is niet in Mauro's belang om tijdelijk verblijf te krijgen. Na afloop van een studievisum begint het weer. Mauro heeft recht op ERVK artikel 8: verblijfsvergunning vanwege opgebouwd familieleven. Steun de actie #Mauromoetblijven op Twitter en laat de minister weten dat Nederland zijn hart niet uitzet, schrijf brieven naar je volksvertegenwoordiger. Ga naar Facebook. Ga de straat op! En laat de minister weten dat Nederland zijn hart niet uitzet! Verspreid deze advertentie en hang de poster voor je raam! http://twitpic.com/73ik3j Onderteken de petitie als je vindt, dat Mauro moet blijven.

De Eindhovense gemeenteraad heeft een brief gestuurd naar Minister Gerd Leers. Hierin roepen wij de minister op om Mauro in Nederland te laten blijven. De brief is ondertekend door alle politieke fracties, De gemeenteraad voelt zich erg betrokken bij Mauro en zijn toekomst omdat Mauro in Eindhoven woont, studeert en stage loopt. Mauro is sinds zijn 10e in Nederland en is opgenomen in een pleeggezin in Limburg. Hij heeft nauwelijks contact met zijn biologische moeder in Angola, en spreekt de taal niet meer. Mauro zijn toekomst ligt in Nederland, waar zijn familie en vrienden wonen. Het is niet humaan om zo’n jongen nu terug te sturen!

Brief van de Eindhovense gemeenteraad:

Geachte Minister Leers,

Hoewel de situatie rondom Mauro Manuel al veel aandacht heeft gekregen en u al op veel manieren bent verzocht uw beslissing te herzien, doen wij dit hierbij toch ook nog een keer. Als vertegenwoordiging van de Eindhovense gemeenschap waar Mauro deel van uitmaakt, wil de Eindhovense gemeenteraad u met klem vragen gebruik te maken van uw bevoegdheid om deze inwoner van onze stad alsnog een verblijfsvergunning te geven.

Nadat Mauro als 10-jarig kind in zijn eentje op het vliegtuig is gezet naar een totaal vreemde bestemming, is hij in Nederland liefdevol opgevangen door pleegouders. Hij is opgegroeid in een gezinssituatie, heeft vrienden gemaakt en is naar school gegaan. Ook nu is hij bezig aan een opleiding, volgt een stage en is hij sociaal verbonden. Met andere woorden: deze jongen is een volwaardige burger in onze maatschappij en is dermate verwesterd dat terugsturen naar Angola zou betekenen dat hij weer op een vliegtuig met onbekende bestemming gezet wordt

Om humanitaire redenen, los van politiek en overtuigingen, verzoeken wij u unaniem deze Eindhovenaar een kans op een mooi leven niet te ontnemen omwille van procedures en regels.

De gemeenteraad van Eindhoven