Niets, maar dan ook echt helemaal niets, heb ik met carnaval. Verkleden en vreemdgaan, het staat ver van me af. Ook bier drink ik niet. En dan begin ik niet eens over de extreem foute muziek. De komende maand is dan ook niet eenvoudig voor me.

Toch aandacht voor een van die erg foute carnavalskrakers. Vorig jaar overleed namelijk een plaatsgenoot van me, Jan Brunnekreeft, beter bekend als Jan van de Zon. En die scoorde in 1975 zo maar een carnavalshit. Ik was dus een jaar of vijf, maar kan me het nummer goed herinneren. Al was het alleen maar omdat carnaval op die leeftijd nog wel leuk is en omdat je elk jaar met dezelfde muziek wordt geconfronteerd, vernieuwing is uit den boze bij dit Roomsche feest.

Mocht je Roekie Zoekie willen beluisteren, dan kan dit via deze compilatie uit 1977. Nummer 11 en dan op het pijltje achteraan klikken.

Het schijnt dat Jan niet al te veel heeft verdiend met zijn hit. Er gaan zelfs geruchten dat hij zelf zo veel exemplaren kocht en die op zolder gooide, dat hij wel in de hitlijsten terecht moest komen. Ik weet niet of het waar is. Misschien is het juist wel leuker als dat klopt.

Jan was een verteller, waar ik helaas te weinig naar heb mogen luisteren. Zijn hitje doet me niet zo veel. Zijn gemis in de lokale gemeenschap des te meer.

Keith Richards – Life

Ook weer een boek dat ik zelf nooit gekocht zou hebben, tenzij het in de opruiming lag. Maar als verjaardagscadeau daarom juist erg geschikt. Lees eens iets buiten je geijkte kader, iets nieuws. Vele lovende recensies had ik al gelezen (okay, eigenlijk gezien, scanreading is de beste term) over het openhartige boek dat Richards heeft geschreven. De gevolgen van dit boek waren voorspelbaar, ruzie nummer 418 tussen Jagger en Richards.

Volgens mij heeft Richards het boek helemaal niet zelf geschreven, James Fox wordt niet voor niets op de titelpagina genoemd. Een serie hele lange interviews lijkt mij, sommige hoofdstukken zijn overduidelijk spreektaal, geen verhaal. Daarbij komt dan dat Richards op meerdere punten een opmerking maakt in de trant van ‘hier komen we later op terug’. Irritant, want dat er chronologisch verband zit tussen dingen die in zijn leven gebeuren lijkt me wel heel voor de hand liggend. In een interview maak je dergelijke opmerkingen, volgens mij hoeven die niet op papier te verschijnen.

Er staat toch al vrij veel in over zijn jeugd. Het duurt hoofdstukken voordat we aan de Rolling Stones toe zijn, toch de reden dat de meerderheid van de fans dit boek hebben aangeschaft. Toch is al een zesde van het boek voorbij, een behoorlijke prestatie bij een pil van deze omvang. Kortom, genoeg redenen om te zeggen dat het me niet meeviel, deze geautoriseerde autobiografie.

Toch las ik met plezier verder, want de eenzijdige blik van Richards op de wereld was vermakelijk om te lezen. Iemand die jaren geleefd heeft in een roes van drank, drugs en muziek, kan daar mooi over vertellen. En dat kan Richards. Er is genoeg gebeurt om een komisch verhaal te vertellen, om tragiek te beschrijven, om ellende naar buiten te brengen. Dat Richards zich zelf geregeld tegenspreekt is dan ook eerder humoristisch dan irritant. Verwacht niet iemand die een genuanceerde geschiedenis te vertellen heeft, maar zie een eindeloze stroom anekdotes voorbij komen en je hebt een goed boek in je handen.

Dus niet het meesterwerk dat velen er van probeerden te maken, maar eerder de eenoog in het land der blinden. Tenslotte zijn vele (auto)biografieën van beroemdheden, in welk vakgebied dan ook, meestal saai, eenzijdig en kritiekloos. Dat kan de gitarist zeker niet verweten worden. Alleen al daarom verdient hij lof. Dat sommigen dat daarom aanzagen voor een klassieker is begrijpelijk maar onterecht.

Citaat: “Ik was in Parijs, samen met Marlon, op tournee toen ik hoorde dat ons zoontje Tara, toen net twee maanden, in zijn wiegje was overleden. (…) Het enige positieve wat dit betreft was dat Marlon en ik niet met onze neus boven op alle verdriet zaten. Ik moest die avond het podium op. Daarna was het doorploeteren met de tour en met Marlon en die dingen gescheiden houden. (p.390/391)

Nummer: 11-027
Titel: Life
Auteur: Keith Richards (ghostwriter James Fox)
Taal: Nederlands (Orig.: Engels)
Jaar: 2010
# Pagina’s: 575 (8920)
Categorie: Biografie
ISBN: 978-90-229-9567-9

Meer:
Official site
Wikipedia
NY Times
Guardian
Studenten.net

Bedachtzamer dan ooit klinkt de nieuwe cd van Leonard Cohen, Old Ideas. De oude man bromt teksten over liefde en dood, als altijd ingekaderd door spaarzame instrumenten en vrouwenstemmen. Meer dan ooit zijn de liedjes muzikaal tot hun essentie teruggebracht.

Dat dit ergens wel jammer is, blijkt tijdens die ene uitzondering, The Darkness, dat hij speelt met de voltallige begeleidingsband van zijn fenomenale tournee. Dat nummer staat als een huis, ook voor luisteraars die de rest wat te ingetogen vinden. Hoe dan ook, een prachtige plaat, zij het niet zo geschikt als introductie in Cohens werk (daarvoor beveel ik I’m your man aan).

En dan te bedenken dat we dit allemaal – tournee en nieuw album – gemist zouden hebben als Cohens vermogen niet gejat was door zijn voormalige manager, die we dus enige dank verschuldigd zijn.

De rechter heeft gesproken: de curator van Watt krijgt geen gelijk bij zijn vordering dat de gemeente Rotterdam verantwoordelijk is voor de aangerichte schaden en dus moet betalen aan de schuldeisers. Grosso modo geeft de rechtbank twee argumenten.

Juridisch technisch is het argument dat enkele schuldeisers vanaf het begin goed op de hoogte waren van de situatie bij Watt, zodat hun vorderingen niet terecht zijn. Omdat de curator namens alle schuldeisers optreedt en dus enkele daarvan geen schuldeiser zijn, sneuvelt de vordering namens alle schuldeisers. De rechtbank laat expliciet open of er andere schuldeisers zijn, die wel de gemeente aansprakelijk kunnen stellen.

De tweede gaat over de reikwijdte van de door de gemeente afgegeven garantie. De tekst van de garantie geeft geen beperking in tijd, maar de rechter lijkt mee te gaan in de interpretatie van de gemeente dat de garantie ophield zodra WaterFront aan het roer stond bij Watt. De interpretatie van WaterFront is altijd geweest dat de garantie zich ook uitstrekte tot lijken die nadien nog uit de kast vielen (zeker toen bleek dat de gemeente zelf een enorm lijk verstopt had, waarschijnlijk uit vrees dat WaterFront zou afhaken als we ervan wisten).

Of en zo ja hoe er nog een vervolg komt, is niet duidelijk. We gaan eerst met z’n allen de uitspraak eens goed bestuderen. Wat er ook gebeurt, een groot poppodium krijgt Rotterdam voorlopig niet.

Als ik katten had, zou ik ze SOPA en PIPA noemen. Klinkt lief toch? Maar er is heel veel protest de afgelopen weken tegen dit stel. SOPA, Stop Online Piracy Act, en PIPA, Protect IP Act, twee Amerikaanse wetten in aanbouw, roepen een hoop weerstand op. Zonder vrij internet staan het delen en vergroten van kennis op het spel.

Wat is er aan de hand?

Wie iets origineels bedenkt heeft daarover auteursrecht. Op internet is het inbreuk maken op auteursrecht heel erg makkelijk. Even een stuk kopiëren van een ander op je eigen site, muziek, spelletjes en films verspreiden die niet van jou zijn: het is een fluitje van een cent. De maker, die zijn brood verdient met het maken van muziek, games en films, krijgt geen cent voor al het werk dat hij er in heeft gestoken. Diefstal. Pure diefstal. De auteurswet beschermt dat. Maar die is lastig te handhaven.

Als een auteursrechthebbende merkt dat zijn werk wordt verspreid op internet zonder zijn toestemming, vraagt hij, eventueel via de provider, aan de publicist het werk te verwijderen. In Amerika bestaat daarvoor de DMCA, Digital Millenium Copyright Act. Een filmmaker vraagt bijvoorbeeld aan YouTube een filmpje dat er onrechtmatig is geplaatst, te verwijderen. Het filmpje moet dan verwijderd worden tenzij de plaatser bezwaar maakt. Als dat zo is, mag de rechter het uitzoeken.

SOPA is geen fijn katje…

SOPA gaat veel grover te werk. Bij een klacht van een gedupeerde moet de internet service provider de account van iemand die inbreuk maakt op het auteursrecht blokkeren. Ook sites die verwijzen naar auteursrechtschendende sites worden verplicht tot actie. Google toont bijvoorbeeld na een zoekopdracht een site die de auteursrechten schendt. Google is verplicht zelf deze site uit de lucht te houden of te halen. Doen ze dat niet, kan heel google geblokkeerd  worden. Je kan je voorstellen dat het voor zo’n zoekmachine vrijwel onmogelijk is te garanderen dat ze alleen verwijzen naar sites die de auteursrechten respecteren. Door SOPA is dan niets meer te vinden, ook niet alle vele legale sites!

Neelie Kroes, Eurocommissaris ‘digitale agenda’ vindt dit te ver gaan. Haar speech op 24 januari 2012:

Of course, many are also concerned about issues of illegal content. And I agree with them that we need to push people away from piracy towards legal content. Sites that knowingly enable massive copyright infringements and make large sums of money at the expense of creators need to be stopped. As regards legislation to combat piracy, I have said on a number of occasions that we should not put in place disproportionate and highly intrusive measures with the potential to disrupt legitimate online activities.

…. en PIPA ook niet.

Zowel SOPA als PIPA willen we niet. Beide maken het te makkelijk hele sites te stoppen die goed internetgebruik faciliteren. SOPA heeft internationale werking, PIPA niet. Voor PIPA is meer toezicht door de rechter, SOPA leidt makkelijker tot afsluiting. ‘Positief’ aan SOPA is dat daar de aangeklaagde wel beschermd is tegen torenhoge proceskosten als een site onterecht uit de lucht is gehaald. Daarvoor moet de aanklager dan opdraaien.  PIPA biedt die bescherming niet.

SOPA is voorgesteld door het huis van afgevaardigden. De leden internetten veel en de vraag is of zij werkelijk zover zullen gaan. PIPA is voorgesteld door de senaat. Die maakt een iets grotere kans, zo is de inschatting.

Is er dan geen alternatief?

Jawel. Het begint met de internetgebruiker. Die is degene die de rechten van de maker niet respecteert door werk zonder toestemming te verspreiden.

In de VS kan, op grond van de DMCA, een gedupeerde door middel van een take downnotice  een publicist verzoeken  een artikel dat onrechtmatig is geplaatst van het net te halen. Aan een take downnotice wordt in de praktijk altijd gehoor gegeven. Weigeren houdt namelijk groot financieel risico in op het moment dat een aanbieder aansprakelijk wordt gesteld. Het versturen van een take downnotice gebeurt regelmatig op oneigenlijke grond: de concurrent wil iemand dwarszitten en ziet hierin een manier om publicatie van iets nieuws te voorkomen.  

Europa heeft zich geconformeerd aan het internationale verdrag op dit gebied: ACTA. Het principe is gelijk aan DMCA maar na 3 keer wordt de internetserviceprovider verplicht de overtreder toegang tot internet af te nemen. Tussenkomst van een rechter is hiervoor niet nodig. In hoeverre deze regelgeving op dit moment in de praktijk geëffectueerd wordt, is mij niet bekend.*

In het boek Het einde van de privacy van Adjiedj Bakas dat op 29 januari verschijnt, wordt ervan uitgegaan dat de internetgebruiker in de toekomst zelf kan bepalen met wie hij zijn gegevens in de cloud deelt, dat er een betaalde variant komt voor wie meer veiligheid zoekt en dat er een flinke groei zal plaatsvinden in de internetveiligheidsbranche. Het ministerie van defensie heeft dan in die beveiliging een belangrijke taak gekregen. We zullen zien….

Conclusie

Inbreuk maken op auteursrecht is diefstal en dat moet zoveel mogelijk voorkomen worden. Daar moeten zeker internationale afspraken over komen. Maar deze twee voorgestelde wetten maken vrij internet haast onmogelijk. Dat kan, net zo min als diefstal, de bedoeling niet zijn.

Met dank aan Annemarie Hut voor het bronnenonderzoek.

 Inmiddels weet ik dat ACTA nog niet geratificeerd is en het nog een hele tijd kan duren voor het werking heeft. Zie hier.

 

Met de uitspraak van de rechter dat Ziggo en Xs4all doorgave van The Pirate Bay moeten blokkeren, is er een precedent ontstaan. De vrije toegang tot het internet wordt nu voor het eerst aan banden gelegd. De argumentatie van Brein, bij monde van Tim Kuik, is uiterst zwak en bedenkelijk. Nederland is tot het illustere [...]

Vanaf begin 2011 liep ik spontaan met de gedachte:”Wordt het er niet eens tijd voor om je doelen plannen bij te stellen of concreter te maken?”, mijn website RegioHoogeveen.EU heeft momenteel nog een te groot Marktplaats uiterlijk waar ik zeker verandering in aan zal gaan brengen..

Actueel nieuws, een stukje geschiedenis en politiek zijn toch veel interessanter?
Misschien een stukje informatie voorziening er bij in de vorm van waar vind je wat, maar dat mag zeker niet gaan overheersen.

Op 27 December 2011 kreeg ik de behoefte om er ook een radio stream aan te koppelen, in grote lijnen weet ik ook voor mezelf wat ik daarmee wil gaan doen.
Online Streamen mag en kan niet zomaar en daar staan forse boetes op, je komt immers aan de teksten van dichters, geluiden van muzikanten en kunstenaars etc;

Iedereen moet zelf internetradio kunnen maken; gratis en in alle vrijheid aldus Radionomy,
Radionomy heeft voor mezelf maar 1 belangrijke voorwaarde en dat is dat ik verdeeld over de gehele maand vanaf dat ik mijn station startte wel minimaal 12 luister uren per dag zou gaan behalen.

Ga je dat niet redden wordt je Radiostation verwijderd of je kunt er voor kiezen om zelf de afdrachten te gaan betalen, zelf hoop ik van het gratis basic pakket in de Advanced streaming te komen na 3 maand zonder er voor te betalen mits ik maar voldoende luister uren behaal..

Recentelijk had ik ook gebeld en gemaild met Buma en zover ik nu bezig ben kan en mag alles wat ik nu doe, ik kan voorlopig alleen de Radio stream niet in mijn website verwerken omdat er dan vanaf mijn website muziek gedraaid wordt

Vanochtend bekeek de statistieken van RegioHoogeveenEUONAIR en verdeeld over 30 dagen zit ik nu al aan de 12 luister uren gemiddeld terwijl het nog niet eens 27 januari is!

Helemaal top dus, de enigste 2 klussen die er nu voor mezelf liggen zijn:

1. Hoe maak je een logische dag en week indeling qua programmering zodat je de meeste luisteraars op de juiste momenten bereikt, er wordt immers gewoon 24 uur per dag muziek gedraaid.

2. Het radio station moet ook wat nieuws gaan brengen in de vorm van wat gebeurd er in de gemeenteraad, of iets in de vorm van de stelling van de dag/week die stiekem een beetje gekoppeld zit aan het gewone regionale nieuws. Waarmee ik de mist in zou kunnen gaan dat ik verslag van landelijke thema’s zal gaan doen en dat ik deze met een goede smoes gewoon naar Hoogeveen trek.

Maandag 9 januari hebben het Brabants Orkerst, de Gemeente Eindhoven en het Muziekgebouw Frits Philips hun gezamelijk nieuwjaarsconcert aan de stad gegeven. Ik was blij dat ook ik weer samen met mijn partner van de partij kon zijn.
Wij hebben gekozen voor het klassieke concert en werden getrakteerd op een schitterend concert met veel verschillende genres waardoor het geheel erg toegankelijk was voor iedere bezoeker. Ben je zelf niet geweest? Volgend jaar weer een kans!

Gerelateerde blogs:

1. Eerste fractievergadering
2. Weggeeffeest
3. Installatie raad

Het college lichtte donderdagavond haar plannen voor het Vughtse accommodatiebeleid toe. Drie alternatieven: allen zonder Schoonveld en met De Speeldoos. Een stap vooruit in dit slepende dossier, maar toch diende zich vrijdag een nieuwe verrassing aan…

Het dossier accommodatiebeleid is zo complex, dat een echt besluit al jaren vooruit wordt geschoven. Dat komt grotendeels door onenigheid in de gemeenteraad zelf. Als de ene coalitie quick wins benoemde en gebouwen wilde gaan sluiten, werden deze gebouwen zodra ze bijna leeg zijn weer geopend door de volgende coalitie. Binnen vier jaar een besluit nemen én volledig uitgevoerd hebben lukt niet en eerdere besluiten worden vaak herroepen. Maar dat Vughte te veel sociaal-culturele accommodaties heeft én dat deze veroudert zijn, dat erkennen alle partijen.

Dus ook deze coalitie van GB, VVD en D66 heeft het accommodatiebeleid weer voortvarend ter hand genomen. Deze voortvarendheid leidt na bijna twee jaar tot een studie met locaties en plannen voor verdere uitwerking. En het belangrijkste is dat hierbij een van de afspraken uit het coalitieakkoord niet nageleefd wordt: Zaal Schoonveld als jongerencentrum. Een speerpunt voor Gemeentebelangen (GB) in de laatste jaren, waar elke discussie over accommodaties weer op werd teruggekomen. Maar eindelijk lijkt dit ook voor GB een gepasseerd station. Dat is echte winst! Want dat de kosten om Schoonveld aan te passen te hoog zijn wordt al jaren geroepen, maar nu dringt het door en kunnen we verder kijken.

De plannen die het college afgelopen donderdag aan de raad heeft toegelicht, vielen bij alle fracties goed. Ook dat is al een stap vooruit. Maar dat komt mijn inziens vooral door de heldere keuze om afscheid te nemen van Schoonveld. Een keuze die in het verleden vaker is gemaakt én is teruggedraaid! En met alle argumenten en onderbouwingen zijn er dan twee echte alternatieven: 1. De Speeldoos, Rozenoord en het Vlierthonk en 2. De Speeldoos, Rozenoord en Elzenburg. Het alternatief met alleen De Speeldoos en Rozenoord heeft verschillende nadelen – onder andere krap – waardoor deze eigenlijk direct kan worden afgeschreven…

Althans… dat was de situatie op donderdagavond. En tevreden keerde alle fracties huiswaarts om in eigen kring de plannen nog nader te bespreken voor de commissie van begin februari. Maar toen kwam opeens het bericht dat Woonwijze en het MIK een eigen muziekschool in Vught-Zuid willen gaan bouwen. Als eerste dacht ik aan de overeenkomsten met vier jaar terug met de plotselinge plannen met de Petruskerk. Ook toen had het college net plannen gepresenteerd voor het accommodatiebeleid en doorkruisde een ander initiatief deze plannen. Want alle ruimte die het MIK nodig heeft voor haar creatieve muziek-, dans- en cultuureducatie zat in de accommodatieplannen van de gemeente. Daarin zit immers het idee om alle sociaal-culturele gebouwen te centreren in het centrum en in de wijken kleinere ontmoetingsplekken de creëren.

Wat de gevolgen van de plannen van Woonwijze en het MIK zijn kan ik nu nog niet overzien, maar het legt wel een beslag op de gepresenteerde plannen. Het college zal tijdens de commissie van februari moeten toelichten in hoeverre de gepresenteerde ideeën hiermee achterhaalt zijn. Maar als de voltallige gemeenteraad in ieder uitspreekt dat het niet meer Zaal Schoonveld zal worden, dan beschouw ik dit nog steeds als een stap voorwaarts!

Voor wie in deze donkere dagen in extase wil geraken, al of niet dansend, al of niet met hulpmiddelen, luister dan naar In-A-Gadda-Da-Vida, het unieke nummer van Iron Butterfly uit 1968: http://youtu.be/UIVe-rZBcm4 Het duurt 17 minuten en de groep heeft er al zijn creativiteit in gelegd, getuige het feit dat het hun enige hit is gebleken. En wat voor een hit! Zo typerend voor die roerige periode en tegelijk zijn tijd vooruit. Vooral de zang, waar men in de verte al de punk om de hoek hoort verschijnen. En toch ook terugvallend op vroeger, want het hammondorgel speelt af en toe bijna ouderwetse kerkmuziek. En net wanneer je gelukzalig in halfdromerige sferen dreigt weg te zakken scheurt de als een olifant trompettende gitaar door de muziek heen. Maar het is toch vooral de drum - met halverwege een drie minuten durende solo - die zorgt voor de meeslepende, verslavende sfeer van het nummer, dat met plek 500 op een beschamend lage plaats in de top 2000 van 2011 staat.

Soms zijn er jaren dat ik echt moet zoeken naar de vijftien platen die een plek in mijn eindlijst verdienen. 2011 was absoluut niet zo'n jaar. Het was een jaar waar flink geschrapt moest worden om tot de 'ultieme' vijftien te komen. Tegelijkertijd kent 2011 geen duidelijke uitblinkers. Een plaat waarvan je weet dat die de komende jaren veel draaibeurten zal krijgen. Of het moet toch de nieuwe Puscifer zijn; een nevenproject van Maynard James Keenan, beter bekend als leadzanger van Tool en A Perfect Circle. De plaat is nog niet uit in Europa, maar de nummer 1 is meer dan verdiend.

Verder zette in 2011 de trend van psychedelische rock, zoals ik vorige jaar al hoopte, zich goed door met Wooden Shjips uit San Francisco (waar anders?), het Australische Cloud Control en het Nederlandse DeWolff. En ook opvallend: achter het Nijmeegse De Staat begint zich zowaar een Nederlandse muziekscene te ontwikkelen. Waar vorig jaar The Mad Trist (uit Limburg) zich al in mijn top 15 wist te nestelen, is de eer dit jaar aan Automatic Sam. Ze verdienen zelfs een hogere plek dan De Staat zelf, omdat die moeten oppassen niet te gaan vervallen in makkelijke hitgevoelige liedjes. In die zin is hun plaat een lichte teleurstelling in 2011, maar verdienen ze toch een plek op 15 om hun impact op andere bands in Nederland.

Eervolle vermeldingen zijn er nog voor Mastodon, Joan as Police Woman, Esben and the Witch, the Death Letters (Dordrechtse trots), the Battles en Alain Johannes. Maar bij vijftien moet ik het ook dit jaar gewoon weer houden.

lees verder

Allereerst wens ik jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar.

Zoals ik vorig jaar al schreef, recycle ik mijn goede voornemens ieder jaar. Ook dit jaar moet ik daar natuurlijk een paar keer over bloggen, zodat ik ze daarna rustig kan vergeten en tenminste ook nog wat te schrijven heb in 2013.

Het afgelopen jaar was best aardig. Aanvankelijk moest ik nog een beetje zoeken naar waar ik mijn leven mee op moest vullen toen de zoektocht naar werk weggevallen was, maar inmiddels heb ik mijn draai wel gevonden. Mijn contract is verlengd en het gaat goed tussen mij en K. Dat geeft me rust genoeg om niet meer constant bezig te zijn met wat ik nu verder met mijn leven moet.

Eindelijk beginnen met vioollessen was leuk, ook al is het een van de moeilijkere instrumenten om te leren bespelen. Ik hou van de uitdaging en het geeft veel voldoening om te merken dat ik nu relatief makkelijk dingen kan spelen waar ik een half jaar geleden alleen maar moedeloos naar kon staren.

Daarnaast ben ik naar Frankfurt (Oder) geweest voor de Summer Uni, Groen Zomerweekend in Nieuwpoort en naar Parijs voor het EGP congres, waar ik heel even kon ontspannen en in een wereld zijn zonder rare figuren die voor kernenergie zijn of de gulden terug willen. Met K heb ik twee dagen door Parijs gestruind na het EGP-congres en voor de Summer Uni heb ik nog een dagje Berlijn gedaan.

Bijzonder was ook het huwelijk van Anne en Michiel, die ik allebei al kende voor ze een stelletje werden. Tien jaar geleden had ik nooit gedacht dat die twee nu getrouwd zouden zijn. Ik hoop dat ze het nog heel lang volhouden samen.

Minder leuk dit jaar vond ik het vooral op politiek vlak. Voor GroenLinks was het niet het beste jaar en dat terwijl ik juist behoefte heb aan een sterke partij die goed tegen de idiote plannen van dit rampenkabinet in kan gaan. Waar ik aanvankelijk dacht dat stabiliteit onder een rechts kabinet misschien nog niet zo erg was, heb ik me blijkbaar erg vergist. Waar ik het aanvankelijk leuk vond om me bezig te houden met politiek, is alle plezier hierdoor wel verdwenen. Er is niets om optimistisch over te zijn zolang dat Haagse tuig van de PVVD aan hun zetels plakt. Iedere dag dat ik me er druk om maak heb ik hoofdpijn en word ik overspoeld door gevoelens van wanhoop en afkeer. Ik word er geen leuker mens van. 

Mijn goede voornemens voor 2012 zijn daarom dan ook om me minder druk te maken over de samenleving en me bezig te houden met wat wél leuk is. Ik kan een bijdrage leveren aan een sterkere partij, maar ik kan de wereld niet eigenhandig veranderen. Ik moet tot op zekere hoogte loslaten wat er gebeurt, voor ik helemaal niets meer met de wereld te maken wil hebben.

In 2012 wil ik meer tijd voor mezelf, voor K, en voor vrienden die ik veel te weinig zie. Ik wil meer lezen, vaker naar het toneel of een goede film, nieuwe muziek leren kennen en mijn museumjaarkaart weer eens afstoffen. Ik wil over een jaar echte klassieke stukken kunnen spelen op mijn viool, in plaats van kerstliedjes en dergelijke. Als de wereld niet te veranderen valt, kan ik niet meer doen dan mijn eigen wereld leuker maken.

De ietwat rafelig overkomende dichter is op zoek naar zijn nieuwste woorden. Het zinkt weg in de kakofonie van de overige instrumenten die de ruimte proberen te vullen met iets wat lijkt op avantgardistische muziek. Het zijn de dagen tussen kerst en nieuwjaar en zelfs de klanken lijken hopeloos op zoek naar iets dat op betekenis lijkt. De laatste week van het jaar brengt altijd een angstvallig soort leegte met zich mee.

Het podium vult zich met steeds meer mensen die de schijnbaar nonchalante notenbrij tot een geheel proberen te smeden. Inmiddels staan er meer mensen op het podium dan aan de bar van het café. Boven hen hangt een kale wilgentak, behangen met kerstlampjes. Ze hangen er al een week of drie en meer dan slechts een enkele van de vele lampjes heeft er de brui aan gegeven. De spiegel achter de bar vertoont kalksporen van de laatste niet geheel succesvolle schoonmaakpoging. De leuning van de houten stoel aan mijn tafel kraakt en wiebelt. Zelfs het meubilair voelt moe en sleets.

Wanneer zelfs levenloze objecten verlangen naar een nieuw begin, dan weet je zeker dat het die trage periode tussen kerst en nieuwjaar is. De melancholie roept en lonkt. De overdenkingen van het afgelopen jaar staan als laatste nog te beslechten bastion in de weg.

De muzikanten lijken hun melodielijn hervonden te hebben en de ietwat rafelige dichter gooit in een onverwacht ogenblik sprankelende woorden de ruimte in. Die is inmiddels leeg. De hele kroeg staat op het podium. Iedereen is muzikant geworden. Dat belooft wat voor 2012


Geschreven in De Boulevard tijdens de tweede editie van Arbeit Nach, veruit het mafste open podium van Breda.

Concertgebouw Amsterdam, Sydney Operahouse, Radio City Music Hall New York. Allemaal plekken waar door de grootste orkesten van de wereld de mooiste klassieke concerten worden gegeven voor uitverkochte zalen. Nu zou je Heerhugowaard niet zomaar aan dit rijtje kunnen toevoegen. Op het gebied van bekendheid en grootsheid kunnen wij ons niet meten met de groten der aarde. Wat wel universeel is, zijn muziekliefhebbers. Muziekliefhebbers zijn er overal ter wereld en dat geldt het zelfde voor muziekliefhebbers die naar een klassiek concert willen.

In Heerhugowaard is helaas niet veel mogelijkheid om een klassiek concert te bezoeken van een gerenommeerd en landelijk of internationaal bekend orkest. Daarom  heb ik het plan opgevat om een gerenommeerd en bekend klassiek orkest naar Heerhugowaard te halen voor een groots concert.
Dit concert is natuurlijk niet alleen bedoeld voor Heerhugowaarders. Iedereen die wil komen is van harte welkom.

Graag wil ik weten of er interesse is voor zo’n concert en ook wat voor muziek dan gespeeld moet worden.

Laat een reactie achter op dit blog of doe dit via de contact pagina.

“Je moet weer eens wat vaker gaan bloggen”, zei de oude bekende tegen mij tijens een middag afpilsen na de begrafenis van Rob Bouterse. “Anders blog je straks alleen nog maar over dode mensen”. Opnieuw is een begrafenis de aanleiding om weer eens wat op mijn blog te schrijven. Het lijkt een troosteloos leven.

Dat is het natuurlijk niet. Of niet altijd. Daarom is dit blogje voor de levenden. Vrienden, kennissen of drinkebroeders. Voor muziek en theater. En voor Artistieke Uitspattingen Geboren Uit Rare Kronkels. Voor rare ideeen, irritante mensen, vrolijke grappen. En vooruit, voor dansende bananen.

Het leven is te mooi om over te laten aan saaie mensen. Ik proost op de levenden. Of ze nu dood zijn of niet.

Ook het Algemeen Dagblad wijdt een artikel aan de zitting over Watt van gisteren. Grappig om te zien dat waar de Telegraaf via de curator redeneert, het AD dat langs de lijn van de gemeente doet. De gemeente vindt het niet eerlijk dat ze nog meer geld kwijt zou zijn aan schuldeisers die al eerder van overheidsgeld geprofiteerd hebben. Begrijpelijk dat je dat vindt als gemeente, maar dat had je moeten bedenken voordat je je garantie afgaf.

Aldus een knipsel uit de Telegraaf vanochtend. Die laatste zinnen behoeven misschien wat uitleg. Volgens de oude eigenaren van Watt had de gemeente beloofd dat er geen ander groot poppodium in Rotterdam zou komen. Toen het Urban Culture Podium werd aangekondigd, vonden die eigenaren dit een schending van de afspraak. De gemeente ontkende. Maar de vraag is dus of de gemeente, als Watt indertijd meteen failliet was gegaan, niet een forse schadeclaim tegemoet had kunnen zien. De gemeenteraad is vertrouwelijk over die correspondentie ingelicht.

(...)
Lees verder in ‘Gemeente misleidde Watt’ (nog 130 woorden)

Zoals eerder aangekondigd daagt de curator van Watt de gemeente voor de rechter. Na inleidende schermutselingen op papier was vandaag de eerste zitting bij de rechtbank in Rotterdam. Heel erg spannend was het niet.

De curator houdt vol dat de gemeente de architect is van de overname van Watt door WaterFront en What’s Live, dat de gemeente voor de te verwachten financiële ellende een garantie heeft afgegeven en dat de gemeente zich daar niet aan kan onttrekken nu die ellende zo groot bleek te zijn dat Watt eraan failliet ging. De gemeente ontkent alles en werpt een aantal procedurele bezwaren op tegen de precieze manier waarop de curator zijn zaak heeft opgebouwd.

Vaak kun je aan de hand van de vragen die de rechtbank stelt, een beetje afleiden welke richting ze uitdenkt. Daar was vandaag geen sprake van. Na twee langdurige pleitrondes volgden nog een paar feitelijke vragen. Toen was het afgelopen. Vonnis in de tweede helft van januari. Het zou mij niet verbazen als dat een tussenvonnis wordt, waarbij de rechtbank een of beide partijen opdracht met additionele bewijsvoering te komen. Zoals eerder gezegd: dit gaat nog wel even duren.

Zondag 20 november speelden de jeugdharmonieën van Sevenum, Roggel en Panningen 'Toppertjes in concert'.

Het concert van de drie jeugdharmonieën was gebaseerd op het bekende fenomeen 'Toppers in concert' met Gerard Joling en anderen.

Er werden allerlei nummers gespeeld zoals Alles is liefde, Ik hou van Holland, A night like this, Rowwen Hèze mix, Banger hart en nog veel meer!

De nummers werden vocaal bijgestaan door onder andere Tina Brouwers, Jose Karis, Mella Klaessen en Roy van den Broek.

Aangezien de 'huisfotograaf' van de jeugdharmonie uit Sevenum zelf ook mee moest spelen mocht ik voor deze keer zijn taken waarnemen als cameraman en fotograaf!

Het was voor mij de eerste keer om een dergelijk concert vast te leggen op beeld. Door de vele bewegingen en lampen was het een kunst om het mooi uit te laten komen op beeld.

Het was erg leuk om te doen! Volgende keer misschien weer!

Alle foto's kun je vinden op:

http://mennoslaats.nl/gallery3/index.php/Evenementen/Toppertjes-in-concert

Alle filmpjes kun je vinden op:

http://www.youtube.com/playlist?list=PL2D78FFB17D1EA3AC

De nacht is koud geweest, de ochtend opvallend helder. Ik ontwaak in een kamer die me niet bekend is. Het interieur is licht. Zonnestralen fonkelen, reflecteren, breken over de structuren. Ik lig alleen in een tweepersoonsbed.

Boven hoor ik een helder gezang, waarschijnlijk vanuit de badkamer, aan de akoestiek te horen. Ik hoor een viool, een piano. De muziek is zo prachtig dat het kwetsbaar is. Ik ben bang het met het geringste geluid te breken. Maar ik weet dat ik het al gebroken heb, die prachtige muziek van weleer, van het begin van iets moois, door het te beëindigen. Ik heb het kapot gemaakt. Ik heb een ondertoon veroorzaakt, ik ben de valse snaar.

Ik kom overeind. Ik draag een BH, verder ben ik naakt. Ik zie nergens kleren liggen. Over de zachte, uitnodigende bank naast het bed hangt een doek. Ik knoop hem om mijn onderlichaam.

Het gezang wordt luider. Ik sta naast het bed en kijk naar de trap. Daar sta jij. Plotseling. Je lange haar langs je gezicht. Besta ik nog voor je?

Ik ben het niet vergeten. Ons. Het spijt me.

In vredesnaam.

Ik werd opgewacht in de schaduw van dit einde..

När jag tänker på den ständiga resan genom livet
När det alltid känns som höst
Då vänder sig vinden sakta mot norr
Och blommorna dör
Det faller regn i mina drömmar

~Opeth, ‘Den Standiga Resan’, 2008

Gearchiveerd onder:Diaries, Kort Verhaal

Zelfs het dansje is commentaar op de Stones!

Hier wordt je vrolijk van!

Dit artikel van Niels Spinhoven verscheen 2 november op de site van 3voor12 Utrecht: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/45269812
Politiek Cultureel Centrum ACU bestond in de lente 35 jaar en dit is ook 3VOOR12/Utrecht niet onopgemerkt gebleven. De afgelopen weken hebben we ACU, haar vrijwilligers en vaste bezoekers in het zonnetje gezet met een serie artikelen. Het laatste deel uit deze serie ‘35 jaar ACU’ is een portret van Cruise Control dj Pepijn Zwanenberg.
Geboren en getogen in Roermond verhuist Pepijn Zwanenberg in 1988 naar Utrecht om theaterwetenschap te gaan studeren. In die jaren was het vreemd als je geen vrijwilligerswerk deed naast je studie. Daarom begint Zwanenberg als vrijwilliger bij de vormgevingsclub van EKKO. In 1991 treedt hij aan als dj op de vrijdagse dansavond in EKKO, wat hij twee jaar doet. “De tijden waren anders en je kon niet ongestraft alles maar draaien. De EKKO werd bevolkt door strikt gescheiden groepjes met elk hun eigen muziek. Die stonden in de hoekjes van de zaal te wachten op hun eigen blokje. Ik merkte toen al dat je met een nummer van bijvoorbeeld Kiss wel iedereen de dansvloer op kreeg. Maar Kiss draaien werd niet echt gewaardeerd door mijn collega dj’s. Wat dat betreft was EKKO destijds nog niet toe aan wat later de stormachtige opkomst van camp werd.”
Huizenfreak
Na zijn verbondenheid aan EKKO raakte Zwanenberg bij ACU actief als raadgever bij het KraakSpreekUur, waar (beginnende) krakers op hulp en bijstand konden en nog steeds kunnen rekenen. Mede door zijn fascinatie met wonen -“Ik ben altijd een huizenfreak geweest.”- is Zwanenberg in 2006 in de politiek gestapt en maakt sinds de vorige verkiezingen deel uit van de Utrechtse gemeenteraad als raadslid voor GroenLinks. Hij houdt zich in die hoedanigheid veel bezig met huisvestingsproblematiek en het behoud van stedelijk erfgoed. “Ik ben de politiek in gegaan omdat je zo invloed kunt uitoefenen op hoe jouw leefomgeving eruit ziet. Ik ben ervan overtuigd dat de kraakscene een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan cultureel Utrecht. Als kraken niet had bestaan, zou het uitgevonden moeten worden. Want dankzij het kraken bestaan belangrijke en waardevolle plekken als Tivoli, ACU en Strowis.”
Verlengsnoer
De plek van ACU in de Utrechtse kraakscene illustreert Zwanenberg met een mooie anekdote. “Het pand Vismarkt 4 werd begin jaren ‘90 gekraakt. Op een gegeven moment werd het pand ontruimd en kort daarna werd het opnieuw gekraakt. Na problemen met overlast konden daar geen feesten meer gegeven worden en werden de pijlen door die groep gericht op een gebouw in de Wittevrouwenstraat. Er stond destijds een beeld van een vos op de gevel, dus werd het pand Vosmarkt gedoopt. Vosmarkt werd afgesloten door twee grote metalen deuren. Er was in die buurt niet aan elektriciteit te komen voor de slijptol die nodig was om toegang te verschaffen. Dat probleem is toen opgelost door een enorm aantal verlengsnoeren te koppelen en deze uit te rollen tussen ACU en het pand aan de Wittevrouwenstraat.”
De DDR en de KGB
Na twee jaar bij de EKKO gedraaid te hebben, begint Zwanenberg in 1993 met vriendin DJ Estelle een dansavond in ACU, aanvankelijk onder de naam ‘Kom in de Groef’ en daarna als ‘Beleef het mee met Bone & Gée’. “Bij ACU leefde een do-it-yourself-gedachte, waardoor eigenlijk alles kon. We zijn gestart met een dansavond die het beste te omschrijven was als een soort underground-variant van Wipneus en Pim, nog voordat die überhaupt bestonden. We hebben met dit concept een tijd lang veel succes gehad en trokken bezoekers uit het hele land en zelfs België.“
Eind jaren ‘90 werd die formule wat sleets en was het tijd voor iets nieuws. Daarom beginnen Zwanenberg en Estelle in 2002 de underground queerparty Cruise Control als de illustere Volksmenner DDR en de De Volledig Vrouwelijke KGB. ‘L Esqualita’ van Soft Cell was een referentiepunt dat we in gedachten hadden bij het starten van die avond. Dat wil zeggen, sleazy, nachtclubachtig en excentriek: Voor iedere pot, poot, trava, macho, metro, het'ro en ander tuig”, zoals nog steeds op de affiche te lezen staat. Naast werk van Soft Cell zijn andere typische Cruise Control-nummers ‘Rollerball’ van het Nederlandse Champagne en ‘Tame Me Tiger’ van Bonnie St. Claire en The Jets. “Wist je dat Bonnie St. Claire vroeger een beatmeisje was?”, vult Zwanenberg enthousiast aan, om wel nog even te benadrukken dat Cruise Control een electro-avond is.
Het dorp waar nooit iets gebeurde
Gevraagd naar de grootste veranderingen sinds hij voor het eerst bij ACU kwam, moet Zwanenberg diep nadenken. “Er is nu port, maar daar heb ik wel een handtekeningenactie voor moeten starten”, vertelt hij uiteindelijk. Als we later voor de photoshoot in de concertzaal zijn, komen meer herinneringen boven. “Voorheen was er een dj-hokje achterin de zaal. Daar kon je alleen langs een smal trapje komen. Dan kwam je als een soort muilezel met al je kilo’s vinyl aan, moest je dat naar boven sjouwen en zat je de rest van de avond afgesloten van je publiek. Naar beneden was vaak ook niet makkelijk, omdat de trap vol zat met mensen. Die platenkoffers stinken nu trouwens nog steeds naar sigarettenrook.”
Andere positieve veranderingen ziet Zwanenberg in de Voorstraat. “Die is langzaamaan gegroeid tot dé alternatieve straat van Utrecht, zeker met de komst van Plato en zaakjes als The Village Coffee & Music.” Zwanenberg heeft de stad echt zien veranderen. “Utrecht is sinds de jaren ’80 een stuk leuker geworden. Voor die tijd was het eigenlijk een dorp waar nooit iets gebeurde.”
Binnenkort viert Cruise Control haar 100e editie met onder andere een jubelfuif in EKKO. Houd www.cruisecontrol.nu in de gaten voor de data.
Te doen: Cruise Control, zaterdag 5 november 2011 @ ACU, Utrecht.

Mijn vader vroeg me voor zijn verjaardag om een CD te maken met recente muziek die ik nu luister. Het was lastige opgave. De laatste nieuwe CD die ik had geluisterd was World of Glass van Phillip Glass, die ik juist van hem had gehad. Dus trok ik de stoute schoenen aan: snel nieuwe muziek luisteren, CDs die al een tijdje in mijn vizier lagen halen, en een aantal vrienden met een goede muzieksmaak eens vragen wat nu hip en jong was. Ik heb vier CDs gemaakt aan de hand van recente thema’s, dingen die mijzelf fascineren en dingen die mijn vader mooi vindt. Een CD is gewijd aan de bijzondere wereld van Evelyn Evelyn, een aan Amerikaanse muziek met een flinke dosis country, een aan Britse muziek met een flinke dosis indie en een CD gewijd aan muziek die experimenteert op het snijvlak van soul, pop, indie en klassiek.

The American Country
The Blizzards Never Seen The Desert Sands	The Tallest Man On Earth	Shallow Graves	2008
Gemini	Wild Nothing	Gemini	2010
Anyone’s Ghost	The National	High Violet	2010
Infinite Arms	Band of Horses	Infinite Arms	2010
Into the Stream	The Tallest Man On Earth	Shallow Graves	2008
Rabbit Will Run	Iron & Wine	Kiss Each Other Clean	2011
Apothecary Love	The Low Anthem	Smart Flesh	2011
The Sparrow and the Medicine	The Tallest Man On Earth	Shallow Graves	2008
Brendan’s Death Song	Red Hot Chili Peppers	I’m With You	2011
Arlandria	Foo Fighters	Wasting Light	2011

Deze CD is opgebouwd rond recente Amerikaanse muziek. The Tallest Man on Earth en The Low Anthem geven de CD een country-karakter. Andere nummers zijn meer indie (The National, Wild Nothing), folksy (Band of Horses, Iron & Win) of een rock karakter (zoals Red Hot Chili Peppers, Foo Fighters). Al deze bands heb ik recent leren kennen of het zijn hele nieuwe CDs. Ik wou muziek van de Goat Rodeo Sessions toevoegen, maar die is nog niet beschikbaar.

British Independence
Instrumental I	Noah and the Whale	The First Day of Spring	2009
She’s Thunderstorms	Arctic Monkeys	Suck It and See	2011
St Peters’ Cathedral	Death Cab For Cutie	Codes And Keys	2011
Come To The Bar	Pete and the Pirates	One Thousand Pictures	2011
Love of An Orchestra	Noah and the Whale	The First Day of Spring	2009
Don’t Stop	The Dodos	No Color	2011
Machu Picchu	The Strokes	Angels	2011
By My Side	Kasabian	Empire	2006
Dear Friends	Elbow	Build A Rocket Boys!	2011

Deze CD bestaat uit (redelijk) recente bijdragen aan wat je Britse Indie kan noemen. Een paar jongens met gitaren, een drumstel en misschien een keyboard. Hiertussen nieuwe CDs van mij al bekende bands (Pete and the Pirates, The Dodos, The Strokes, Arctic Monkeys) en nieuwe bands (Death Cab For Cutie, Kasabian, Elbow). Het geheel wordt doorsneden door het enthousiasmerende orkest van Noah and the Whale. Al deze bands heb ik recent leren kennen of het zijn hele nieuwe CDs.

Mysterious Melody
What the Water Gave Me	Florence and the Machine	What the Water Gave Me	2011
Hey Ho On the Devil’s Back	Katzenjammer	NRK P3 Urort	2006
Riverside	Agnes Obel	Philarmonics	2010
What Have You Done	Anouk	To Get Her Together	2011
You’ve Got The Love	Florence and the Machine	Lungs	2009
I Wish	Eisley	The Valley	2011
Cold Shoulder	Adele	19	2008
In My Mind	Amanda Palmer	Amanda Palmer Goes Down Under	2011
Philarmonics	Agnes Obel	Philarmonics	2010
Drumming	Florence and the Machine	Lungs	2009

Deze nummers op deze CD worden gebonden door een ding: het zijn allemaal recente nummers van bands met een vrouwelijke voorvrouw. Drie nummers op de CD komen van het kunstzinnige Florence and the Machine dat experimenteert op het snijvlak van verschillende genres. De andere bands sluiten daarbij aan: het bekende soulvolle geluid van Adele en Anouk. Het klassieke pianowerk van Agnes Obel. De indie pop van Eisley. Amanda Palmer (van Evelyn Evelyn) die ontwapenend persoonlijk op ukulele tokkelt en Katzenjammer die energieke folk maakt. De nummers moesten op een of andere manier iets mysterieus of vervreemdends hebben. Het nummer van Anouk was voor mij een beetje een enigma: het klonk zo bekend, maar toch kende ik het niet. Het is een Engelstalige vertaling van een grijsgedraaid nummer van Abel).

Dark Cabaret
Evelyn Evelyn	Evelyn Evelyn	Evelyn Evelyn	2010
Highschool Lover	Air	The Virgin Suicides	2000
Duet with Myself	Charlie McDonnel	This is Me	2010
Elephant Elephant	Evelyn Evelyn	Evelyn Evelyn	2010
Pierrot the Clown	Placebo	Meds	2006
An Ordinary Girl	I am Kloot	Gods and Monsters	2005
Les Jours Tristes	Yann Tiersen	Le Fabuleux Destin d’Amelie Poulain	2001
Have You Seen My Sister Evelyn?	Evelyn Evelyn	Evelyn Evelyn	2010
That Man	Caro Emerald	Deleted Scenes From The Cutting Room Floor	2010
The Cask of Amontillado	Alan Parsons’s Project	Tales of Mystery And Imagination	1974
Love will Tear Us Apart	Evelyn Evelyn	Evelyn Evelyn	2010
Roads	My Dying Bride	Meisterwerk II	2001
Bad Wine and Lemon Cake	The Jane Austen Experience	The Birthing Pyre	2011

Deze CD is gebouwd om vier nummers van Evelyn Evelyn. Deze band bestaat uit een (fictieve) Siamese tweeling, wiens leven een serie van unfortuinlijke gebeurtenissen is geweest. De sfeer van hun werk is het best te omschrijven als absurdistisch-gothic-steampunk: het geeft een beeld van een wonderlijke parallele wereld die voor een deel is blijven steken in een bijna Victoriaanse periode. De andere nummers delen iets met Evelyn Evelyn: in thematiek, muzikale stijl of sfeer. Hiertussen zitten ook oudere bekende nummers.

Speciaal voor de schijn-dissidenten van het CDA. 'We shall be hypocrites'.

Een geweldig televisieprogramma dat je sporadisch moet kijken is de reeks Classic Albums. Een uur lang kijken vele betrokkenen terug op het Album, dat toen nog gewoon de volgende plaat was, maar dat jaren later ineens een Classic Album bleek te zijn. Muziekfragmenten tussendoor, wat interviews, de geschiedenis wordt geduid.

Vooral degenen die geïnterviewd worden zijn leuk om te zien. Wat ze zeggen is niet eens zo belangrijk, sterker nog, dat verschilt per aflevering nauwelijks. Maar het beeld is toch zo sterk dat ik niet verder durf te zappen.

Zo is er de producer. De man die achteraf verklaart dat hij het allemaal wel zag aankomen. Die voelde dat ze met een bijzonder plaat bezig waren, die de ‘vibe’ wist over te brengen op vinyl. Classic Albums zijn overigens altijd op vinyl uitgekomen. De producer begint dan zijn eigen rol te marginaliseren, terwijl je aan hem ziet dat hij eigenlijk precies het tegenovergestelde bedoelt. Dus hij zegt: “De jongens hadden geweldig materiaal en voelden elkaar perfect aan, het kon haast niet anders dan dat dit een wereldplaat zou worden”, maar ondertussen probeert hij tussen de regels door de boodschap “zonder mij had dit zootje ongeregeld nooit een fatsoenlijke plaat gemaakt en had het nu onder een brug gelegen” over te brengen.

Het onbekende lid van de band komt dan aan het woord. Zo iemand die ’s ochtends bij de bushalte naast je staat, iets te oud aktetasje, net niet passend in dat pak dat gekocht is in de opruiming, waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit muziek heeft gemaakt, laat staan dat hij mee heeft gewerkt aan een Classic Album. En hij vertelt hoe trots hij is dat hij dit heeft gepresteerd, dat hij met grote artiesten in een studio stond.

De leukste vind ik altijd de geluidstechnicus. Je ziet hem zo in de lokale kroeg zitten. De moderne jukebox voorprogrammeren en dan achteloos aan de toog laten vallen dat hij nog het geluid heeft gedaan voor het nummer dat op dat moment door de boxen schalt. De stamgasten draaien weg, moeten spontaan naar de wc of krijgen ineens de drang om naar huis te bellen, maar er is altijd iemand die er in trapt en zijn hele verhaal moet aanhoren. In deze reeks krijgt hij de kans zijn verhaal aan miljoenen te doen. Hij gaat zitten achter zijn mengtafel, waar elke leek zich altijd afvraagt waarom er 417 knopjes opzitten, waar een stuk of vier, okay acht, meer dan genoeg lijkt. Dan draait hij wat aan een paar van die knopjes, zet een schuifje omhoog en ineens horen we alleen de achtergrondtrompet. En dan gaat hij ons uitleggen dat die trompet, die niemand ooit eerder gehoord heeft, het succes van dat nummer was. Zijn idee.

Ook grappig is de muziekjournalist. Deze is in de jaren zeventig blijven hangen, zijn haardracht en zonnebril (het interview wordt binnen gedaan) verraden hem (ik schreef eerst: geven hem weg, maar volgens mij is dat een anglicisme). De goede man gaat ons uitleggen waarom dit album precies het album was dat nodig was in die tijd. Hij geeft ons een geschiedeniscollege en probeert ook op die toon te doceren. Helaas vergeet hij dat, hoe goed dit album ook was, de geschiedenis niet verandert door een leuk deuntje. Zijn relativeringsvermogen is compleet verdwenen na dertig jaar in de muziekwereld. Hij weet niet meer wie er president van de VS is, maar kan ons wel vertellen dat over twee maanden de nieuwe CD van Rihanna uitkomt.

Tussen alle talentenjachten en realityshit is Classic Albums een heerlijk programma om een uurtje te blijven zitten.

Aanstaande vrijdag opent Worm zijn deuren aan de Witte de Withstraat (of nou ja, een zijstraat ervan). Net als het vorige pand in Delfshaven is ook dit helemaal verbouwd met gerecyclede materialen. Dat begint al bij de entree: er is een groot gat in de zijmuur van het oude NRC-gebouw gezaagd en het verwijderde stuk is met ramen en al anderhalve meter verderop neergezet.

Ik ben zaterdag al even binnen geweest. Mij vielen vooral de zitjes op, gemaakt uit gerecyclede archiefkasten, die langs een geleidegeul kunnen bewegen (dit soort dingen). Je kunt dus gezellig door de ruimte heen en weer bewegen en crashen met je buren. Dat gaat nog leuk worden als de eerste dronken bezoekers zich erover ontfermen. Hoe dan ook, let aanstaande vrijdag vooral ook op de gerecyclede T-shirts van het personeel.

Soms krijg ik wel eens de vraag hoe dat nou zit met dat geloof van mij. Elke keer vind ik dat weer lastig te beantwoorden. Omdat ik het zelf ook niet zo precies weet. Op zoek naar een label noem ik mezelf dan progressief christen, maar wat die begrippen afzonderlijk en in combinatie betekenen, is al lastig genoeg om te duiden. Het is meer dan ‘ik denk wel dat er iets is’ maar het is ook zeker niet ‘van kaft tot kaft’.

Misschien is het wel geloven in een God die niet bestaat, maar dan nog is het niet voor niets geweest. Geloof is voor mij vooral ook proberen iets wat je niet kunt begrijpen, toch onder woorden te brengen. In de mooiste vorm dan ook nog in combinatie met muziek.  In die zoektocht ben ik regelmatig weer geïnspireerd door de teksten van Huub Oosterhuis, waarbij de prachtige muziek van Oomen, Huijbers en Löwenthal niet is weg te denken.

Nooit meer zonder

Op mijn levenslange reizen
twijfel donker achtervolgt mij
liefde blind holt voor mij uit
zing ik steeds op andere wijzen
over wie ik niet kan spreken
zing ik ooit mijn hart te breken
ooit mijn hart voor jouw te breken.

Opgereisd pas halverwege
met een keel kapot gezongen
met een hart voor wie gebroken
kruip ik onder dorenstruiken
druk mijn ogen in de aarde
smeek dat nu het eind zal komen
smeek de dood dat hij zal komen.

Spoorloos trok voorbij de twijfel
waar ik lag – de liefde keerde
zag mij bracht mij drank en spijze
deed mij opstaan uit de dood

nog een leven zal ik reizen
nooit meer zonder reisgenoot.

5 oktober 2011

De landelijke afsluiting Aanpak Jeugdwerkloosheid vindt plaats in De Orangerie in ‘s-Hertogenbosch. Vele regio’s laten een actieve aanpak zien. Bart Eigeman is trekker voor heel Brabant (25.000 jongeren hebben een Leer/Werkplek te danken aan deze aanpak) en in t bijzonder ook voor de regio Noord-Oost Brabant. Deze regio krijgt van het ministerie een extra pluim voor de voortvarende aanpak! Leerlingen van ROC Eindhoven laten horen dat er muziek in hen zit!