Morgen spelen Feyenoord en Ajax weer tegen elkaar. ‘De enige voetbalklassieker van Nederland’ wordt her en der geroepen. En dat klopt wanneer je kijkt naar de omvang van de supporterslegioenen, de stadions en de media-aandacht. Is het ook een klassieker op sportief historische gronden zoals bijvoorbeeld Barcelona – Real Madrid, twee clubs die ieder jaar [...]

Wethouder Fiers tekent de contracten. Namens sociëteit Andromeda in Eckart tekent Dick de Gunst. Jeannoux Driessens zet haar handtekening namens Wooninc. Sjoerd Slaaf, voorzitter van het bewonersplatform Woensel-Noord, schudt deze avond vele handen. Een mooie gelegenheid om het hele stadsdeelteam eens op de foto te zetten. Het publiek luistert……. …. terwijl het jaar 2011 wordt doorgenomen [...]

Zoals eerder beloofd hier alsnog een impressie in foto’s van de nieuwjaarsreceptie in Woensel-Noord van afgelopen woensdag. De foto’s zijn gemaakt door Johan Plateijn. Hierboven de handtekeningen en de 4 contracten: buurtcontracten voor ‘t Hool, Vaartbroek/ Eckart en Vlokhoven en een gebiedscontract voor WOENSXL. Na ondertekening van buurtcontract ‘t Hool ging iedereen op de foto. [...]

De aankoop van een pand aan het Noordeinde door de gemeente gaat niet door. De meerderheid van de gemeenteraad, waaronder GroenLinks, was tegen. Alleen VVD en Waterland Natuurlijk stemden voor.

lees verder

(een mooi team, dat stadsdeelteam Woensel-Noord) Woensdagavond was de nieuwjaarsreceptie van het stadsdeel Woensel- Noord. Het verhaal en de foto’s volgen nog. Maar de toespraak die ik gisteren voor 200 mensen mocht houden kan ik hier al wel kwijt. Speech nieuwjaarsreceptie Woensel-Noord Beste mensen, Welkom op de nieuwjaarsreceptie Woensel-Noord. Het is altijd weer een feest [...]

In de jaren 70 en 80 werd er aardolie ontdekt in de Noordzee. Dat was een meevaller in de tijd dat de olieprijzen sterk stegen en we stopten met steenkoolwinning. Maar de aardolie uit de Noordzee was een eenmalige meevaller. Het grootste deel is inmiddels opgepompt en opgestookt. De olieproduktie in het Britse deel piekte [...]

Van de honderden boekrecensies die ik ondertussen geschreven heb, worden de meeste een keer of helemaal niet gelezen. Van sommige recensies weet ik dat dat niet zo is. Google vertelt mij namelijk de zoektermen die mensen hebben gebruikt voor ze per ongeluk op dit blog verschenen. En dat is nogal eens de naam van de schrijfster Suzanne Vermeer. Januari 2010 schreef ik een recensie over All-Inclusive. De afgelopen twee jaar blijkt het een van de populairste pagina’s op mijn blog. Naast tientallen bezoekers elke maand, heb ik ondertussen al negen reacties gekregen, waarvan maar 1 positief. Mensen nemen de moeite om een boek af te kraken op een blog van een andere lezer. Hoe slecht moet je dan schrijven?

Afgelopen zomer werd bekend dat Suzanne Vermeer geen boeken meer zal schrijven. Het bleek een pseudoniem te zijn van Paul Goeken. Zelf schreef Goeken meerdere thrillers. Toen een nieuw boek ‘een andere weg’ bleek, besloot de uitgever dat hij een pseudoniem nodig had.

Toen ik dat las, kwam de irritatie nog verder naar boven. Buiten het feit dat ik het een flutboek vond (gelukkig niet zelf gekocht), erg slecht geschreven, verbaasd over het feit dat het een bestseller was (17.000 exemplaren blijkbaar), vond de uitgever blijkbaar dat de enige manier om het boek te verkopen was om van de schrijver een dame te maken. Een nepbiografie werd opgesteld, een marketingstrategie bedacht en Goeken bleek ineens bestsellers te schrijven.

Twee dingen storen mij. Ten eerste de minachting voor de lezer die hieruit spreekt, alsof de uitgever bedacht dat hij wel wist wat ik als lezer wil lezen. Dat het niet gaat om het boek, maar om het imago van de schrijver. Ten tweede dat het nog werkte ook. Vermeer produceerde twee ‘vakantiethrillers’ per jaar en het werden stuk voor stuk goed verkopende titels. Het doorsnee lezerspubliek interesseerde het blijkbaar niet dat het slechte boeken waren, het geloofde in een concept.

Over de doden niets dan goeds, zegt men. Ik ken de schrijver Goeken niet. Ik kende de mens ook niet. Ik kan en zal over hem dan ook niets negatiefs over schrijven. Maar dat het marketingconcept Suzanne Vermeer niet meer bestaat, daar treur ik niet om.

Ruim 4 jaar geleden zei Jay Zwilly, klimaatwetenschapper voor NASA: “At this rate, the Arctic Ocean could be nearly ice-free at the end of summer by 2012, much faster than previous predictions.” – Bij voortzetting van het huidige tempo zal er op de Noordpool geen zeeijs meer zijn aan het eind van de zomer van [...]

Zoals de afgelopen week goed te merken was, is het winterseizoen in Nederland ook traditioneel het stormseizoen. In de late herfst koelt het in het noordelijk deel van het noordelijk halfrond snel af, terwijl het in in Zuid-Europa vaak nog stevig nazomert. Door de grote temperatuursverschillen ontstaan sterke straalstromen in de bovenatmosfeer, waardoor vooral in dit seizoen vaak diepe lagedrukgebieden ontstaan die met grote vaart over de Britse Eilanden en de Noordzee razen.

De meeste van de catastrofale stormen die de Lage Landen sinds de Middeleeuwen troffen en grote delen daarvan onder water zetten, vonden dan ook plaats in de periode van november tot februari. Zo ook de St. Luciavloed, een alles vernietigende stormvloed die plaatsvond in de nacht van 13 op 14 december 1287, onder meer beschreven in de annalen van het klooster van Wittewierum (Groningen). In termen van slachtoffers – zeker als percentage van de totale bevolking – is de Sint Luciavloed zelfs een van de grootste vloedrampen in de wereldgeschiedenis. In totaal kwamen in Noord-Holland, Friesland en Groningen tussen de 50.000 en 80.000 mensen om het leven, op een totale bevolking van zo’n half miljoen zielen.

De dertiende eeuw verliep qua dodelijke megastormen sowieso desastreus. De Lage Landen werden namelijk verder nog getroffen door de grote Noordzeevloed van 1212 (60.000 doden) de Sint-Marcellusvloed van 1219 (36.000 doden) en een tiental kleinere overstromingen met telkens honderden tot duizenden doden. Het toont maar eens te meer aan, dat het heroïsche gevecht van de Nederlanders met het water ook vaak roemloos werd verloren. Luctor et Submergo.

Het Nederland van een millennium geleden zag er totaal anders uit dan nu. De Noordzeekustlijn was toen nog vrijwel ononderbroken. De Waddenzee, in 2009 door de UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed, bestond destijds nog helemaal niet: Texel en alle andere waddeneilanden waren verbonden met het vasteland. Ook de latere Zuiderzee, na de afsluiting in 1932 omgedoopt tot IJsselmeer, was nog hoofdzakelijk een laaggelegen merencomplex annex moerasveengebied. Het werd in die tijd Aelmere – ofwel Palingmeer – genoemd, etymologisch gezien inderdaad niet echt spannend. Dit Aelmerengebied was met de Noordzee verbonden door een nauwe zeearm, die uitmondde in het gebied waar later de eilanden Vlieland en Terschelling zouden ontstaan. Ook andere grote zee-inhammen als de Lauwerszee en de Dollard bestonden zo’n 1000 jaar geleden ook nog niet in hun huidige vorm.

In de 12e en 13e eeuw veranderde het uiterlijk van de Noordelijke Lage Landen drastisch. Een belangrijk factor daarin was de stijging van de zeespiegel gedurende de warme periode van 850 -1200. Samen met het steeds verder afgraven van veengrond voor turfwinning, als brandstof voor de inwoners van de hoger gelegen stedelijke gebieden in West- en Midden-Nederland, werd het Aelmeergebied kwetsbaarder voor de invloeden van met name zware noordwesterstormen. Najaars- en winterstormen drongen in de loop der eeuwen dieper en dieper in de kwetsbare laaglanddelta door. Daarbij werden grote delen van de resterende veenlanden weggeslagen.

De Sint Julianavloed in 1164 en de Allerheiligenvloed uit 1170 luidden de periode van overstromingen en grootschalige landerosie in. In 1170 brak de Noordzee door de duinenrij tussen Texel en Huisduinen (bij Den Helder) en werd het Marsdiep, voorheen een beek, een kolkend zeegat. Bij die gebeurtenis werd ook het tussen Texel en Medemblik gelegen Creiler Woud verzwolgen door de golven. Het land tussen Texel, Medemblik en Stavoren werd overstroomd, en Texel en Wieringen werden eilanden.

Tijdens de stormvloeden van 1212, 1214 en 1219 (36.000 doden) en 1248 drong het zeewater steeds dieper Aelmere in en werd het allengs een binnenzee. De genadeklap kwam met de Sint Luciavloed van 1287. Deze waterramp scheidde Friesland definitief van West Friesland en verzwolg tal van dorpen en steden in het tussenliggende gebied, waaronder het inmiddels al lang in de vergetelheid geraakte ommuurde stadje Griend (ook Grint of Gryn), ten noordwesten van Harlingen.

Stedeke Gryn
Tegenwoordig slechts een zandplaat in de Waddenzee, was het eiland Griend in de Middeleeuwen bewoond. Niet alleen dat, er bevond zich een ommuurde nederzetting met poorten, grachten, een klooster en zelfs een hogeschool. Griend was aan het begin van de 13e eeuw dan ook een welvarend eiland, met name beroemd om zijn kaas. Met enige wijsheid achteraf kan je stellen dat het een slecht doordachte beslissing was van de Griendenaren om een tweetal kanalen te graven, om zo de bloeiende handel met het achterland verder te versterken. De Jetting werd in het begin van de 13e eeuw gegraven om de Friese steden te bedienen. Ook achter Vlieland langs werd een nieuwe vaart aangelegd, de Monnikensloot. Griend, reeds gevoelig kleiner geworden door al het eerdere natuurgeweld in de 12e en 13e eeuw, bleek uiterst kwetsbaar. De grote kladeradatsch kwam uiteindelijk in december 1287, toen het stadje vrijwel geheel in de golven verdween, op een tiental huizen na. Griend kwam er nooit meer bovenop. De ‘twaalfde stad van Friesland’ was niet meer.

Tot in de achttiende eeuw werd Griend nog wel bewoond door veehouders, die hun woonsteden op kunstmatig opgeworpen terpen hadden gebouwd. Rond 1800 was het eiland nog altijd zo’n 25 hectare groot, maar verplaatste zich met een snelheid van 7 meter per jaar naar het zuidoosten. Vaste bewoners kende Griend vanaf dat moment niet meer, maar werd nog wel gebruikt door bewoners van Terschelling als weidegebied voor schapen en voor de winning van hooi. Ook werden de eieren van meeuwen en sterns geraapt voor de consumptie. De Vereniging Natuurmonumenten, de huidige eigenaar, kocht het recht op het maaien van gras in 1916 af en richtte er een aantal bewaakte broedkolonies in.

Niets op de stille zandplaat in de Waddenzee herinnert vandaag de dag nog aan het eens zo roemruchte verleden

 

De inspreker neemt je soms letterlijk de woorden uit de mond, bij de laatste raadsvergadering van 2011, sprak Anouk Becht namens de bewonersgroep Kermergracht in bij de bespreking van de voorgenomen aanschaf van het Noordeinde 3 in Monnickendam. Dit om een steeg nodig te maken waarvoor bij onze fractie de noodzaak op dit moment niet te bevatten was en is.

lees verder

Noordpolderzijl is de kleinste open zeehaven van Nederland. Net boven Usquert, een kwartiertje fietsen vanuit Warffum. Het ontstond tweehonderd jaar geleden door de bouw van een spuisluis na de inpoldering van de Noordpolder. Het is een unieke plek aan het Wad, met uitzicht op de onbewoonde eilanden Rottumerplaat en Rottumeroog. Op iets grotere afstand zie je bij helder weer het Duitse toeristeneiland Borkum liggen. Wie Noordpolderzijl eenmaal kent gaat er van tijd tot tijd even de kop boven de dijk steken.



En elke keer is het uitzicht dan weer anders. Bij zon, regen, wind of mist, bij eb of bij vloed, in lente, zomer, herfst of winter. Week in en week uit. Altijd weer even verrassend. Vanmiddag zag ik het lege haventje onder grauwe bewolking na het extreem hoge water van vorige week met de overstroomde kwelders. Het is een week verschil. Het zoeken van de verschillen is geen moeite.

Erik de Graaf

PS: voor meer foto's van Noordpolderzijl na het hoge water klikt u hier!

Op 13 oktober 2010 pleitte ik voor het openbreken van de markt van lokale media in Amsterdam. Eerder dat jaar was de fusie tussen RTV Noord-Holland en AT5 (weer) afgeketst, waardoor de twee lokale zenders op eigen houtje verder zouden gaan. Doodzonde mijns inziens, want beide partijen hebben ongeveer hetzelfde afzetgebied. En beide partijen worden door de lokale overheid betaald: RTV NH krijgt zo’n 15 miljoen van de provincie, en AT5 krijgt zo’n 4,5 miljoen van de gemeente. Dat moest en kon slimmer, dacht ik. Daarin werd ik vanaf het begin gesteund door VVD-collega Marja Ruigrok.

Na veel debat in de gemeenteraad met de andere woordvoerders lokale media besloten we een belangstellingsregistratie uit te schrijven. Misschien dat andere partijen dan AT5 (zoals RTV NH, maar ook het Parool, of de Balie, of BNN) ‘onze’ lokale nieuwszender zouden kunnen verzorgen voor minder geld. Het bedrag dat we aan AT5 overmaakten, nam namelijk ieder jaar met een aantal ton toe. En nog was het niet genoeg: de nieuwe Raad van Commissarissen claimde dat een bedrag van wel 6 miljoen per jaar nodig zou zijn om AT5 overeind te houden.

Kan het beter, en kan het goedkoper: met die vraag stuurden we een overheidscommissaris op pad. Vanmiddag maakt hij zijn voorstel openbaar: de AVRO, het Parool en RTV NH willen gaan samenwerken om AT5 nieuw leven in te blazen. Ik ben vooralsnog enthousiast over het voorstel. Eindelijk wordt er gebruik gemaakt van de vele kansen die samenwerking tussen verschillende mediapartijen met zich meebrengen. Zo’n samenwerking is efficiënter, biedt schaalvoordelen, geeft een impuls aan de kwaliteit en is bovendien een stuk goedkoper.

In de raadscommissie op 15 december zullen we met de wethouder in debat over de juridische en financiële onderbouwing van het plan. Zo is het idee om de redactie van onze ‘nieuwe’ lokale zender samen met de AVRO in het Vondelpark te vestigen, maar daar is weinig plek. En waarom kost het nog steeds 2,8 miljoen euro per jaar, terwijl RTV NH eerder claimde dat het voor 2 miljoen per jaar te doen was? Welnu, we zullen het snel vernemen. Feit is dat er eindelijk beweging zit op dit dossier na zoveel jaren van stilstand. Dat is goed voor de stad en goed voor de lokale media!

Het is dus vorige week niet gelukt om mensen aan tafel te krijgen om over de bomenkap te praten. Enerzijds om uitleg te geven, anderzijds om te kijken hoe het nu verder moet. 1 aanmelding “viel er te betreuren”. Een ander mailde wel dat die nog niet wist of die tijd had, en weer een ander wilde alleen onder voorwaarden komen. Hoe bizar. Wanneer je een oplossing wil en daar actie voor voert zou je toch denken dat alles uit de kast moet om ergens te komen.

Dus niet! Opnieuw bleef het bij geroep aan de zijlijn. Hoe weinig constructief maar vooral ook hoe populistisch, om vooral alleen maar te roepen in plaats van daadwerkelijk iets te doen. Vandaag was er een artikel in het DvhN. Een soortgelijk onderzoek van het NatuurCollege als dat van Oranjewoud, als ik het goed begrepen heb, wees uit dat er niet veel aan de hand was met de bomen. Ik ben benieuwd naar de onderzoeksmethode en het rapport.

Aangezien een doorbraak vorige week niet mogelijk bleek had ik zelf al lopen denken aan een andere aanpak. Een aanpak waarbij er eerst maar eens even niets kon gebeuren met fase 2, de kap van de laan naar Midwolde, en gelijktijdig er een aantal onderzoeken ter hand moeten worden genomen. Om de zuiverheid van de procedure helder te krijgen, maar vooral met de nadruk op de informatie die ten grondslag heeft gelegen aan het positief advies van de klankbordgroep en het uiteindelijk advies aan de raad van Leek op basis waarvan het besluit genomen is.

Het artikel van vanochtend bracht e.e.a. in een stroomversnelling. Vroeg in de middag heb ik om een extra agendapunt voor de Raadsvergadering van 7 december gevraagd; de behandeling van hetgeen wat ik zojuist beschreef. 7 december zal dus een aantal vragen aan de orde komen en, bij voldoende steun van de overige raadsfracties, het college opdragen een aantal stappen te zetten. In grote lijnen komt het er dan op neer dat er niet verder gekapt zal worden alvorens een een tal zaken op tafel zijn gekomen. Het wil niet zeggen dat ik mij ineens niet meer achter het genomen besluit stel, de uitvoering van het project Nienoord, maar ik (en de GroenLinks fractie) wil wel eerst een bevestiging hebben van de juistheid van dat besluit.

Bestaat toeval? Ik heb altijd gedacht van niet. Maar toeval of niet, vanmiddag liep er ook ineens een mail binnen van de aktiegroep “Kappen-nou”. Met zowaar voor het eerst een serieuze oproep en uitnodiging om om tafel te gaan over de ontstane situatie en fase 2. Wat men dus eerst niet voor elkaar kreeg lijkt ze nu ineens te gaan dagen. En hadden ze dat nou een paar maanden geleden maar gedaan…

Hier onder de tekst van de aanvraag van GroenLinks om een extra agendapunt 7 december;

Inzake bomenkap Nienoord.
Naar aanleiding van een artikel in het Dagblad van het Noorden van maandag 28 november 2011 wil de GroenLinks fractie, voordat overgegaan wordt tot het uitwerken van de 2de fase van de verjonging van de Nienoordslaan, het volgende: Geen activiteiten ten behoeve van de 2de fase ontwikkelen die onomkeerbaar (moratorium) zijn totdat de volgende vragen zijn beantwoord:

1. Duidelijkheid over hoe lang een moratorium kan duren en wanneer de financiering in gevaar komt.
2. Een extern onderzoek te verlangen naar het deel van de procedure waar informatie uit moest komen op basis waarvan een goed afgewogen oordeel kon worden gegeven. Is bijvoorbeeld in dat proces een second opinion overwogen, en zo nee, waarom niet?
3. Onderzoek naar de rol van Oranjewoud. (Bijv. Is er voldoende onderzoek gedaan naar de kwaliteit van de bomen?)
4. Een extern onderzoek naar de hele procedure waarbij er vooral aandacht zou moeten zijn naar de externe communicatie. M.a.w. is er wel voldoende communicatie geweest afgezet tegen de impact die Nienoord heeft op de Leekster samenleving. Waren er voldoende momenten van inspraak?
5. Uitsluitsel verkrijgen over inmiddels door derden verrichtte onderzoeken als het NatuurCollege en de schouwing op 29 oktober.

Het doel van deze 5 punten zal moeten zijn te kijken of het gerechtvaardigd is door te gaan met fase 2 zoals tot nu toe is gepland, waarbij er duidelijkheid moet komen dat alle procedures goed doorlopen zijn en de klankbordgroep op juiste gronden tot een advies heeft kunnen komen en de raad op basis hiervan een juiste beslissing heeft genomen.


Nou heet Mauro weer Jossef en woont hij in Alkmaar. De jongen is zo Noord-Hollands als de kaasmarkt daar. Hij moet alleen maar weg omdat hij zwart is. Althans zo subtiel zou de heilige Cruijff het gezegd hebben. Het mannetje woont acht jaar in Nederland. Hoe oud hij is? Negen. De wet zegt dat hij op moet rotten. En zolang de PVV in ons land de scepter zwaait is de wet de wet. Geen enkele uitzondering bevestigt de regels. Geen één hand durft over het hart te strijken. Wat is er gebeurd dat we dit land geworden zijn? Humor- en meedogenloos! Geen politicus in de buurt van Alkmaar durft zich aan de zaak Jossef te branden. Gevolg: een jochie dat hier acht van zijn negen levensjaren heeft gewoond wordt teruggestuurd naar zijn land van herkomst. Eritrea in dit geval. Een land waar hij niks te zoeken heeft en dus ook niks zal vinden. Hij loopt kans om samen met zijn moeder te worden opgesloten en gemarteld. Grote kans? Ja.

De voltallige redactie van de Alkmaarsche Courant heeft zich het lot van het mannetje aangetrokken en is gisteren pal achter hem gaan staan. Anderhalve pagina besteedden ze aan deze schrijnende zaak. Onmiddellijk brak er een discussie los of een krant dit wel mag doen. Allerhande intellectuelen begonnen op verzoek te kakelen of een dagblad partijdig mag zijn.

Na het moddergevecht in de Amsterdamse Arena om de macht bij Ajax en de positie van de wakkere Telegraaf in deze zaak lijkt het me niet meer echt een discussie of een krant af en toe partijdig mag zijn. Volgens mij moet een krant dat af en toe. Zeker als het om principiële kwesties gaat. Een kind uit je stad dat teruggestuurd wordt. Een kind van nog geen tien jaar oud! Omdat onze wet dat bepaalt.

Waar is de flexibiliteit om snel de wet aan te passen? Wat is er gebeurd dat we dat niet meer willen? Waarom zijn we zulke kleinzielige, bange burgers geworden? Hoe kunnen we met droge ogen zo’n mannetje op een vliegtuig naar een uitgehongerd Afrika sturen?

Afgelopen week las ik dat een Kamerlid van de partij van de bange blanke bejaarden, de PVV, zich zorgen maakt over het geringe aantal kerstbomen op Schiphol. De lieverd was bang dat Schiphol de bomen niet durfde te plaatsen uit angst voor de moslims!

Ondertussen blijkt dat er op Schiphol honderden kerstbomen staan te gloeien. En als Sinterklaas weg is wordt het aantal verdriedubbeld. Bleek dat het Kamerlid zelf de laatste tijd weinig uitgeprocedeerde asielzoekers op het vliegtuig had gezet en er dus niet of nauwelijks was geweest. Onderhand viel een collega van dit Kamerlid, dus ook van de bange blanke bejaarden, minister Rosenthal aan op het feit dat hij Joods was en te weinig voor Israël opkwam. Ik heb het stuk meerdere keren gelezen. Nog steeds geloof ik mijn ogen niet. Het is 2011 en iemand durft deze vraag hardop te stellen…

Maar in die angst leven we dus: plaatselijke politici zijn te bang om achter Jossef te gaan staan, een Kamerlid windt zich op over kerstbomen en een ander valt een minister aan op het feit dat hij Joods is. En de discussie brandt niet los over het toekomstige wel en wee van Jossef, maar of de Alkmaarsche Courant partijdig mag zijn!

Van mij mag de Alkmaarsche Courant niet partijdig zijn, maar moet de krant dat. Wij moeten dit allemaal. Wij moeten dit niet willen. Niet willen dat de ontwikkelingshulp bijna afgeschaft wordt, niet willen dat er een minister op zijn Joodse afkomst wordt aangesproken en niet willen dat er een kansloos kind het land uitgeschopt wordt. En als we dat wel willen dan moeten we voorlopig geen kerstbomen neerzetten. Dus geen kerstbomen uit angst voor de moslims, maar omdat we een heel naar rechts en benauwd landje geworden zijn.

Bron: NRC Handelsblad

DE PERIFERIE VAN NEDERLAND EN EUROPA

In Nederland bestaat een scherpe tegenstelling tussen de Randstad en de grensgebieden van Nederland, Zeeuws Vlaanderen, Limburg, de Achterhoek, Drenthe en Groningen. Alleen Noord-Brabant, de regio Arnhem-Nijmegen, Twente en de stad Groningen vormen een uitzondering. Het gaat er economisch goed. Noord-Brabant heeft veel, vaak hoogwaardige industrie en is gunstig gelegen tussen de Randstad en de Belgische Stedendriehoek. Merkwaardig dat Zuid-Limburg, ook zo gunstig gelegen tussen het Ruhrgebied en de Belgische Stedendriehoek daarvan niet profiteert. Ik vermoed, dat in Zuid-Limburg een ondernemerscultuur grotendeels ontbreekt en dat bovendien veel capabele jonge mensen jaar in jaar uit de streek verlaten hebben. Men verlangde naar de veel vrijere sfeer van de Randstad, vermoed ik. De regio Arnhem-Nijmegen profiteert van de ligging tussen de Randstad en het Ruhrgebied en in Twente vind je wel een klassieke ondernemersgeest, die door de Technische Universiteit Twente gestimuleerd is en wordt.

Maar de echte perifere gebieden kennen al heel lang een vertrekoverschot. Het zijn juist de initiatiefrijke jonge mensen, die vertrekken. Een negatieve selectie blijft achter. Daar valt niet veel van te verwachten. De ouderen blijven. De bevolking vergrijst. Het geboortecijfer daalt. De scholen lopen leeg en de verenigingen. Winkels sluiten bij gebrek aan klandizie. Als het verzorgingsniveau terug loopt, vertrekken nog meer mensen. Dan gaat het allemaal nog verder achteruit. De achterblijvers worden ontevreden. Ze voelen zich achtergesteld. Dan zie je opeens, dat een partij als de PVV hoog scoort en in Limburg zelfs met twee gedeputeerden in GS zitten.

Je zou verwachten, dat de PVV als gedoogpartner van de huidige coalitie ervoor zorgt, dat de regering maatregelen gaat nemen tegen deze ontwikkelingen. Niets is minder waar. Het omgekeerde gebeurt. Rijksdiensten, die daar vroeger in het kader van het regionaal-economisch beleid zijn gevestigd, worden er nu weg gehaald en alle diensten worden geconcentreerd in een beperkt aantal grote steden. Het opleidingsinstituut voor rechters vertrekt uit Zutphen en verhuist waarschijnlijk naar Utrecht. Daar wordt het bestaande vestigingsoverschot nog versterkt en moet er ruimte worden gevonden om al die mensen te huisvesten. Dat gaat dan weer ten koste van het aantrekkelijke woon- en leefklimaat, dat voor hoogwaardige werkgelegenheid een belangrijke vestigingsvoorwaarde is. Of je krijgt nog weer meer lange afstand pendel en de dan verbrede A12 slibt elke dag weer vol. Tsja, Mark, het verstand komt met de jaren. En intussen pleegt de PVV verraad aan zijn kiezers in de grensgebieden. Een onbetrouwbare partij of een partij, die ondanks de gedoogsteun bij dit rechtse kabinet weinig klaar speelt.

Er is een merkwaardige parallel op Europees niveau. Ook daar perifere gebieden met al lange tijd een internationaal vertrekoverschot, want er zitten heel wat mensen met Italiaanse, Griekse of Spaanse voorouders in Amerika en Australië. Nog steeds vertrekken daar de slimme initiatiefrijke jonge mensen. Rijke Grieken brengen hun kapitaal in veiligheid en vestigen zich massaal in Londen. En weer zie je de egocentrische opstelling van de PVV. Geen cent naar die luie Grieken. Zoals er ook geen cent gaat naar de Nederlandse vertrekgebieden. En de welvaart concentreert zich in de centrumgebieden. Daar is veel goed betaalde werkgelegenheid, een hoog voorzieningenniveau, een lagere werkloosheid. Zo werkt het kapitalisme. De sterksten winnen en de zwaksten verliezen en dat is hun eigen schuld. Moeten ze maar harder werken.

Jaargang 4, Nr. 189.

Klein nieuwsfeitje vandaag: een meerderheid van de lokale bestuurders (raadsleden, burgemeesters en wethouders) in de provincies Flevoland, Noord-Holland en Utrecht is tegen een fusie blijkt uit onderzoek van bureau Ergo. Ik denk dat dit een juiste conclusie is. Om gedeputeerde Jan-Nico Appelman in de Handel & Wandel van deze maand maar te citeren: “gaat Amsterdam straks meepraten over zaken in de Noordoostpolder, of meedenken over de visserij op Urk?” Nee! Dat wil volgens mij ook niemand, zelfs in Amsterdam niet.

Laat ik helder zijn: ik ben ook geen voorstander van een fusie van Flevoland met Utrecht en Noord-Holland. Maar (en dat vind ik echt een gemis in dit onderzoek) dat is niet hetzelfde als alles laten zoals het is. Want dat er, in wat de Metropoolregio wordt genoemd, een grotere slagkracht nodig is kan ik me ergens wel voorstellen. Almere (en in reactie daarop ook Lelystad) heeft zich al uitgesproken wel bij de randstad te willen gaan horen. Ook dat kan ik me voorstellen.

Als argument tegen de fusie voert gedeputeerde Appelman aan dat ze in ‘Lelystad’ de economische belangen van de regio veel beter kennen en weten wat er nodig is. Wellicht is dat het geval, maar ik zou niet weten waarom ze dat niet ook in –bijvoorbeeld- Zwolle ook heel goed zouden weten van deze regio. Daar hebben we ‘Lelystad’ zoals de gedeputeerde dat noemt niet perse voor nodig.

Ik heb al vaker bepleit dat een bestuurlijke herindeling voor mij prima zou zijn. Ik ben niet gehecht aan de provincie Flevoland als bestuurslaag. Ik ben gehecht aan de Flevopolder en de gemeente Dronten. Mijn agrarische dorp met stadse voorzieningen dat er mag zijn in de regio en mijn dorpen als Biddinghuizen en Swifterbant. En of ik nu provinciale bestuurders zoek ik Zwolle of in Lelystad zal me worst wezen zolang ze zich iets kunnen voorstellen bij de sfeer van een agrarisch dorp met stadse voorzieningen en –bijvoorbeeld- iets als Meerpaaldagen. Dat denk ik niet te gaan vinden in Amsterdamse stadsbestuurders ( en ja, ik weet dat dit niet voor alle wethouders geldt daar) , dat is ook niet erg! Zij moeten doen wat zij goed kunnen: Amsterdam besturen.

Dat een meerderheid tegen een fusie is vind ik dus niet zo opvallend. Wat het onderzoek interessant zou hebben gemaakt is de vraag wat de lokale bestuurders wél zouden willen. Een onderzoek onder Flevolandse raadsleden, wethouders en burgemeesters over de vraag of ze voor een fusie zijn, voor behoud van het bestaande of voor het splitsen van Flevoland (en naar welke provincie ze dan zouden willen) zou deze discussie in een heel ander licht zetten. Want huidige reflex van provinciale bestuurders en de Tweede Kamer om heel hard te roepen dat we niet willen vind ik wel wat kortzichtig. Want laat ik CDA fractievoorzitter Anton Maris gisteravond maar even aanhalen: “We leven op het Nieuwe Land, soms moet je eens wat nieuws doen”. Wellicht geldt dat ook voor onze bestuurlijke verhoudingen.

Op 29 oktober kreeg het noordoosten van de VS het eerste pak sneeuw van deze winter. Op 14 november viel er een ongewoon dik pak sneeuw in Kazachstan. Alleen in Europa ligt er minder sneeuw dan normaal. Maar in Azië en Noord-Amerika is het sneeuwtapijt veel groter dan in november 2010. (bron: Rutgers University Global [...]

Aanstaande donderdag ga ik opnieuw in gesprek. Over Nienoord natuurlijk. En ik niet alleen, de GroenLinks fractie Leek gaat in gesprek. Vooralsnog zal dat gesprek plaatsvinden in het gemeentehuis, al moet ik de beschikbare ruimte nog afstemmen. Maar er vanuit gaande dat het daar kan plaatsvinden zal de aanvang om 20:00 uur zijn en wil ik vooraf middels aanmeldingen weten wie er komen. Niet perse om het "wie" als wel om het aantal mensen. Maar waar kan dat gesprek nou over gaan? In de eerste plaats wat mij betreft over wat maar boven de markt blijft hangen. Dat het alleen maar om geld zou gaan; dat er onvoldoende ruchtbaarheid aan is gegeven; dat alle bomen ziek zouden zijn; dat er sprake is van willekeur en onzorgvuldig omgaan met alles enz enz. Laat het maar eens op tafel komen. Maar daarnaast moet het ook gaan over het vervolg: fase 2. Wat gaan we daar mee doen. En is er nog wel voldoende ruimte voor overleg over fase 2. En zo ja, wat moet daar dan voor gebeuren. Vandaag heb ik de uitnodigingen de deur uit gedaan. Aan een 5-tal mensen van wie ik denk dat die de uitnodiging wel verder zullen sturen. Want hoeveel mensen er komen en van de gelegenheid met GroenLinks in gesprek te gaan maakt mij niet uit. Als ze maar komen! Want op de een of andere manier bekruipt mij toch wel het gevoel dat een echt gesprek vermeden wordt en dat het vooral reacties aan de zijlijn zijn. Ik hoop serieus dat ik dat mis heb. Of het na dit gesprek klaar zal zijn? Zeker niet. Nienoord zal ons nog vele jaren bezig houden. En het was ook mooi geweest wanneer inwoners zich eens wat meer bemoeiden met Nienoord. Want waar was iedereen toen er een belachelijk groot feest werd gehouden op Nienoord? Waar was iedereen toen er gesproken werd over een vlekkenplan van Nienoord wat moest aangeven wat er wel en niet mag op Nienoord? Over Fauna en Flora wetgeving en bezorgdheid gesproken. Nog nooit heb ik er iemand over gehoord of gezien. Ik hoop nu op anders. 

Gisteravond was ik bij een presentatie van HD Projectrealisatie over ‘De tuin van Noord’ oftewel het park en de woningen die zij in samenwerking met andere partijen willen realiseren op de plek waar nu de PI (gevangenis) aan de Noordsingel staat.

Zoals de naam al aangeeft moet het een groen gebied worden. Het Oude Noorden van Rotterdam kan zoiets heel goed gebruiken. Verrassend is dat er vergevorderde plannen zijn om de cellenblokken om te bouwen tot antroposofische ouderenhuisvesting. Andere delen van het complex worden bestemd tot koopwoningen en kluswoningen in zowel duurdere als goedkopere segmenten. Er komt een restaurant, het gerechtsgebouw krijgt een grotendeels maatschappelijke functie en er wordt een halfverdiepte parkeergarage aangelegd.
Dit klinkt allemaal erg goed maar ik blijf toch nog zitten met de vraag hoe duurzaam de te realiseren woningen zullen zijn. De presentator van de avond had hier geen duidelijk antwoord op. Omdat het een rijksmonument is mag er aan de buitenkant van de bestaande gebouwen niet veel gebeuren, maar ik hoop toch dat voor de overige renovatietaken en de nieuwbouw maximaal zal worden ingezet op isolatie en energie-efficiëntie. Misschien kunnen we als GroenLinks in de deelgemeente Noord hier nog wat bijsturen. Diverse schetsen en sfeerimpressies zijn te vinden op http://tuinvannoord.nl/.

De onderhandelingen over de toekomst van Noordpolderzijl (NPZ) waren door toedoen van het college gestrand en de rechtzaak over het huurdersconflict met de uitbaters van het Zielhoes gaat gewoon door. De gemeente is eigenlijk helemaal terug bij af. Over de collegevoornemens met betrekking tot de ontwikkelplannen in NPZ heeft GroenLinks in september een motie van wantrouwen ingediend maar de

Het NatuurCollege van prinses Irene van Lippe-Biesterfeld gaat zich buigen over de kwestie rond de bomenkap op Nienoord. Dat juich ik alleen maar toe. En dan hoop ik ook dat het niet beperkt blijft tot het maar wat roepen wat ik tot op heden heb gehoord van de tegenstanders. Dan hoop ik ook dat er een deugdelijke onderbouwing volgt die niet stoelt op emoties maar op feiten. Want dat mis ik in deze zaak. De feiten. Iedereen profileert zich ineens als bomendeskundige en zegt er alles van te weten. Als GroenLinksfractie in Leek hebben wij ons vooral van meet af aan druk gemaakt om het proces. Dat als je iets wil aanpassen of doen op Nienoord dat het alleen kan na raadplegen van een klankbordgroep. Dat hebben we zelfs afgedwongen indertijd toen de kapvergunning binnen de bebouwde kom werd afgeschaft. En in die klankbordgroep zou dan terzake kundige mensen moeten zitten. Wij zijn namelijk geen bomenexpert en pretenderen dat ook niet te zijn. We praten al sinds 2006/2007 over Nienoord. En dat heeft niets met geld te maken, het subsidieverhaal was toen nog niet eens in beeld. Toen al hebben we gesproken over een gelijksoortige aanpak als het plan wat onderwerp van discussie is. Een eerste actie indertijd was de vervanging van de bomen aan de havenzijde van de Rozentuin. Ook daar was veel verzet tegen. Daar hoor je niemand meer over. Er is ook geen reden voor. Er staan 4 nieuwe bomen te pronken. Ter zake kundige mensen en mensen vanuit belangenorganisaties vormen de klankbordgroep. En tot er een helder rapport ligt ter onderbouwing van de protesten zie ik geen reden te twijfelen aan het genomen besluit.

Gisteren las ik op NOS Teletekst pagina 801 dat mijn oude club Zwaluwen in de zaterdag hoofdklasse B van Excelsior Maassluis had gewonnen. Ik kijk nog elke week hoe ze het doen. Vandaag lees ik op pagina 897/2 dat V.V. Renado uit Sint Nicolaasga in de vierde klasse zondag Noord Giethoorn heeft verslagen (1-4).

Maar nergens lees ik dat VV Warffum vanmiddag de cruciale uitwedstrijd tegen Engelbert met 1-2 won, waardoor het team van trainer Marnix Bakker weer aansluiting vond bij de subtop van de vijfde klasse E Noord. Na een slechte start komt Warffum langzaam op stoom. Let op, dat kan nog mooi worden!

De registratie van de uitslagen van het zondagamateurvoetbal houdt voor NOS Teletekst op bij de vierde klasse. Alleen de laagste klasse, de vijfde, ontbreekt in de overzichten. Ik vraag me af waarom de redactie van NOS Teletekst daartoe heeft besloten. Was het een praktisch besluit, omdat de vijfde klasse extra pagina’s zou kosten? Of werd gedacht dat de vijfde klasser minder kleurrijk dan de vierde is?

Het lijkt me in ieder geval voor de redactie wel jammer om niet compleet te zijn. Daarom doe ik een dringend beroep om de uitslagen van de vijfde klasse voortaan ook te publiceren. Voor de uitslag van VV Warffum kan ik altijd (nou ja, altijd?) gebeld worden. Bovendien kan de belangstellende Teletekstzapper eindelijk de enerverende derby’s van VV Warffum tegen Usquert, Eenrum of Kloosterburen volgen. En die wil toch niemand missen?

Erik de Graaf
(voorzitter VV Warffum)

5 oktober 2011

De landelijke afsluiting Aanpak Jeugdwerkloosheid vindt plaats in De Orangerie in ‘s-Hertogenbosch. Vele regio’s laten een actieve aanpak zien. Bart Eigeman is trekker voor heel Brabant (25.000 jongeren hebben een Leer/Werkplek te danken aan deze aanpak) en in t bijzonder ook voor de regio Noord-Oost Brabant. Deze regio krijgt van het ministerie een extra pluim voor de voortvarende aanpak! Leerlingen van ROC Eindhoven laten horen dat er muziek in hen zit!

Gistermiddag werd de gemeenteraad van Eemsmond rondgeleid door Titus Eliëns, samensteller van de expositie ‘Berlage in het Noorden’. Deze expositie vormt de aftrap voor een nieuw gebruik van het gerestaureerde voormalig raadshuis in Usquert. Zoals bekend is het raadhuis in Amsterdamse schoolstijl in 1930 opgeleverd en heeft tot en met de herindeling als gemeentehuis dienst gedaan. Daarna heeft

Er is een prachtig nieuw boek verschenen over het hoge noorden van Groningen. Vanmiddag ontving staatssecretaris Henk Bleker in het Zielhoes in Noordpolderzijl het eerste exemplaar van het boek DIJKRIJK. Noordpolder 1811-2011 uit handen van auteur Jan de Boer. En ik ongeveer het 75e.

DIJKRIJK vertelt de geschiedenis van de Noordpolder boven Warffum in tien hoofdstukken. In 1811 werd in vier maanden een nieuwe, 11,5 kilometer lange zeedijk aangelegd, nadat daartoe een jaar eerder door koning Lodewijk Napoleon (de broer van… en door zijn Franse-Nederlandse uitspraak van zijn eigen titel vaak het “konijn van Nederland” genoemd) was besloten. vanaf oktober 1811 kon de nieuwe Noordpolder worden ingericht tot het rijke landbouwgebied, dat het tot op de dag van vandaag is gebleven. Tweehonderd jaar heroïsche landbouwgeschiedenis, waarin de landbouw niet zelden ten koste ging van natuur, milieu en biodiversiteit. Zelfs de staatssecretaris gaf dat vanmiddag aan in zijn speech.


DIJKRIJK beschrijft in 272 pagina’s de Groningse pioniersgeest van de 19e eeuw en de ontwikkeling van de polder en de landbouw tot aan 2011. In talloze anekdotes en verhalen wordt verteld over de Noordpolder, zijn bewoners en hun boerderijen, over de kloof tussen de rijke herenboeren en hun arme landarbeiders, over oorlog en vrede, over de ophoging van de dijken in het kader van het Deltaplan en over de opkomst van het milieudenken in de tweede helft van de 20e eeuw. Alles rijk geïllustreerd met historische en nieuwe foto’s, kaarten, schetsen en schilderijen.

De boekpresentatie werd vanmiddag besloten met de onthulling van een plaquette met het gedicht Mien Poller (1950) van L. van Bergen op een muur van het Zielhoes in Noordpolderzijl. DIJKRIJK. Noordpolder 1811-2011 is ongetwijfeld verkrijgbaar bij de betere boekhandel.

Erik de Graaf

PS: wilt u foto's van de boekpresentatie bekijken? Klik hier.

Een delegatie van GroenLinksers (Tweede Kamerleden, leden van het Europarlement en leden van de Statenfractie) waren gisteren in Noord-Brabant in het kader van de provinciale groene tour.

's Morgens stond het Provinciehuis op het programma, gevolgd door een rondleiding in een megastal in Noord-Brabant.

's Middags stond een politieke borrel op het programma in de Etalage in Eindhoven.

Iets na 17:00 uur kwam de bus met de delegatie GroenLinksers aan bij de Etalage en kon de politieke borrel beginnen. De politieke borrel had de toepasselijke naam: "Borrelen met Sap".

Gespreksleider van de politieke borrel was Rogier Elshout die samen met Jolande Sap en andere GroenLinksers diverse onderwerpen ter sprake liet komen.

Onder andere Bas Eickhout, Europarlementariër, Arjan el Fassed, Tweede Kamerlid, Jesse Klaver, Tweede Kamerlid en Paul Smeulders, Statenlid namen plaats aan tafel om diverse onderwerpen te bespreken.

De Eurocrisis, Brainport, Diginotar en nog vele andere zaken passeerden de revue.

Foto's: Bas Eickhout - Arjan el Fassed

Paul Smeulders, Jesse Klaver en Jolande Sap gingen ook in gesprek met de adjunct-directeur van Brainport.

Na het inhoudelijke deel was het natuurlijk ook tijd voor het informele gedeelte, de borrel!

Zoals het bij GroenLinks hoort, kon men moeilijk een einde maken aan de borrel en bleef men 'plakken'.

Veel mensen maakten dan ook gebruik om informeel bij te kunnen kletsen met bijvoorbeeld een Tweede Kamerlid.

Hopelijk volgen er nog meer van deze gezellige politieke borrels waarbij dan hopelijk de microfoon wel de zaal door zal gaan zodat men ook een interactieve discussie kan krijgen!

Op twitter zag ik al de naam Flutholland voorbij komen als naam voor de provincie die zou ontstaan uit de fusie van Flevoland, Utrecht en Noord-Holland. In de Tweede Kamer is het enthousiasme voor deze opschaling niet erg groot, mag de voorzichtige conclusie zijn. Tegelijk lijkt het kabinet door te zetten, waarbij ik me dan afvraag op welke gelegenheidsgedogers Rutte en Donner dit keer hun zinnen hebben gezet. Het is niet ondenkbaar dat GroenLinks en D66 – zie ook hun verkiezingsprogramma’s – voor dit idee te porren zijn, maar daarmee is er nog geen Kamermeerderheid.

Intussen begint de discussie over het middenbestuur, de rol van provincies of landsdelen en de wenselijkheid van opschaling, alle trekken te vertonen van datgene wat zogenaamd bestreden zou moeten worden: bestuurlijke drukte. Het is al bijna 10 jaar geleden dat de commissie-Geelhoed het fraaie rapport Op schaal gewogen presenteerde, waarin onder andere werd gepleit voor ‘een herschikking van de provinciegrenzen op de noordvleugel van de Randstad’. Dat is bestuurlijke taal voor het samenvoegen van de drie provincies zoals het kabinet nu ook voorstelt. Overigens werd daar terecht aan toegevoegd dat dit ook consequenties moest hebben voor de samenwerking van andere provincies, evenals  de waarschuwing dat culturele en sociale grenzen niet altijd met provinciegrenzen samenvallen.

In 2005 riep de ‘Holland Acht’, gevormd door de vier burgemeester van de grote steden en de vier Commissarissen van de Koningin in de Randstad, op tot bestuurlijke herschikking en slagvaardiger bestuur. De reactie van het toenmalige kabinet was het instellen van de commissie-Kok, die begin 2007 adviseerde om één Randstadbestuur in te stellen. Met als belangrijke kanttekening dat het nieuwe bestuur niet op de stoel van de gemeenten moest gaan zitten en er ook geen extra taken vanuit het Rijk bij zou gaan krijgen, maar de bestaande provinciale taken moest gaan bundelen.

Naast deze rapporten zijn tientallen andere rapporten, visies, documenten, opinies en vragen verschenen, die allemaal iets over de bestuurlijke drukte in de Randstad te melden hadden en mogelijke oplossingen daarvoor aandroegen. Het heeft volksvertegenwoordigers, bestuurders, ambtenaren en zeker ook consultants al heel wat jaren flink aan het werk gehouden. Aan plekken om je druk te maken over bestuurlijke drukte was en is geen gebrek. Maar wat het heeft opgeleverd?

Ik pleit er zeker niet voor dat provincies in de huidige vorm en het huidige aantal moeten blijven bestaan. Er zijn inderdaad problemen in de Randstad die provinciegrenzen overstijgen. En na al die politiek-bestuurlijke bezigheidstherapie kan het misschien geen kwaad eens een knoop door te hakken. Maar het zou zo jammer zijn als dat gaat op basis van het visiearme en matig onderbouwde voorstel van dit kabinet. Daar worden Noord-Holland, Utrecht en Flevoland niet beter van.

Het begrip fundamentalisme is rond 1920 ontstaan en had betrekking op behoudende christenen in de Verenigde Staten die protesteerden tegen de evolutietheorie in het onderwijs. Vandaag denken we bij fundamentalisme vooral aan moslims die geweld gebruiken. Zo wordt in de massamedia gesproken over ‘moslimterrorisme’. Een merkwaardig begrip.

Denk aan Noord-Ierland. Was de IRA een vertegenwoordiger van ‘rooms-katholiek terrorisme’? En was het door dominee Paisley gelegitimeerde geweld ‘terrorisme op gereformeerde grondslag’? En gaf de Rote Armee Fraktion in de jaren zeventig in Duitsland uiting aan ‘socialistisch terrorisme’? En recenter: is de Noorse massamoordenaar Anders Breivik een ’christelijk-historische terrorist’?

Hoe absurd het ook klinkt, misschien moeten we dit niet te snel ontkennen. Elk geloof en elke ideologie kent het gevaar te ontsporen. Het kan ons een spiegel voorhouden. Als ideologisch of religieus gedreven mens, balanceer je – als het je tenminste menens is – voortdurend tussen fundamentalisme en relativisme.

Nu kan relativeren beslist geen kwaad. Ook Jezus was een meester in het relativeren (terwijl een groot aantal van zijn volgelingen dat wel eens vergat of vergeet). Jezus relativeerde niet alleen wetten en regels, maar ook het verschil tussen joden en heidenen: de gelovigen en de andersgelovigen in zijn tijd.

Deze kritische (profetische) boodschap – die haaks staat op de menselijke neiging om te denken in termen van ‘wij’ en ‘zij’ – tref je ook aan in de Joodse Bijbel (voor christenen: het Oude Testament). Daarin wordt in talloos veel verhalen verteld dat juist een buitenstaander (denk aan de prostituee Rachab) of een underdog (denk aan de herdersjongen David) een cruciale rol speelt om toekomst mogelijk te maken. Moraal van het oeroude verhaal: zonder de inbreng van vreemdelingen en rare snuiters geen heil voor ’het volk van God’ en uiteindelijk de hele schepping.

Jezus én de joodse traditie waaruit hij voort is gekomen: de appel valt niet ver van de boom. De les die de joodse en de christelijke traditie ons voorhoudt, vertelt dat we de wereld niet zomaar mogen opdelen in gelovigen versus ongelovigen, in ‘wij’ versus ‘zij’. Het bijbels geïnspireerde geloof dat God (‘de Levende’) onze menselijke fixaties wil openbreken, kan mensen behoeden om fundamentalist te worden, of aanhanger van een politieke leider die alles zwart-wit presenteert. Zo blijft (of wordt) de Bijbel voor mensen een bron van vrede en humaniteit. Misschien moeten juist ook gelovigen zelf veel meer oog krijgen voor deze rode draad van humaniteit en grensoverschrijding in hun heilige boeken.

Worden we daarmee allemaal liberale relativisten? En hoe verstandig is relativisme in een wereld van ongebreideld kapitalisme, ecologische crisis en groeiende private rijkdom die gepaard gaat met publieke armoede? Nee, niet alleen fundamentalisme maar ook relativisme is gevaarlijk: gemakzucht en onverschilligheid die vaak conservatief van aard is (denk aan de dominante stromingen binnen CDA en VVD) maar zich soms ook progressief voordoet.

Voorzichtigheid troef, aangevuld met wat symboolpolitiek om ‘vreemde rituelen van achterlijke gelovigen’ aan te pakken. Dat is de dood in de pot. Daarom zijn passie en compassie zo hard nodig in de politiek. Praat niet langer over normen (nieuwe verboden voor minderheden onder het mom ‘Doe toch eens normaal man’). Nee, bedrijf liever politiek vanuit inspirerende en dieper liggende waarden.  

Als dat gebeurt kunnen relativisten zich weer laten aanspreken door politieke partijen met een herkenbaar politiek fundament. En mensen die vatbaar zijn voor fundamentalisme en xenofobie kunnen hun gevoelens van onbehagen dan hopelijk weer wat relativeren. Niet 150 boerka dragende vrouwen in Nederland zijn het grootste maatschappelijk probleem, wel het feit dat jonge migranten minder kansen hebben op de arbeidsmarkt en dat de aarde opwarmt door CO2-uitstoot. Ja, vooral dát zou niet langer gerelativeerd moeten worden! 

Gooi daarom de joodse en christelijke traditie niet te grabbel zodat populisten als Wilders ermee aan de haal gaan. Of zodat conservatieven – denk aan het CDA - deze waardevolle inspiratiebronnen voor hun eigen politieke karretje spannen. Het ‘geroepen zijn’ om bruggen te bouwen en mee te werken aan de ‘voltooiing van de schepping’ is immers bij uitstek een opdracht voor groene en linkse politiek.

 

wanneer: 7 oktober 2011
waar: De Etalage, Mecklenburgstraat 1 in Eindhoven
hoe laat: van 17:00 tot 19:00 uur
inloop: vanaf 16.30 uur

 

 

Op vrijdag 7 oktober bezoekt een stevige delegatie van GroenLinks, Noord Brabant, met leden uit de Tweede Kamer, Eerste Kamer en het Europees Parlement. Het provincie-bezoek wordt afgesloten met een politieke talkshow “Borrelen met Sap” in Eindhoven. De talkshow start om 17.00 tot 18.00 uur.

Jolande Sap wordt onder meer geïnterviewd over de Green Deal van dit kabinet. Bas Eickhout wordt aan de tand gevoeld waarom GroenLinks zoveel moeite doet Griekenland binnen de Euro te houden. Jesse Klaver vertelt over zijn Brabantse roots en praat met Statenlid Paul Smeulders en wethouder Lenie Scholten over ‘Brainport 2020’, een ambitieus plan waarmee Nederland moet doorstoten naar de top vijf van meest duurzame en concurrerende economieën.

De bijeenkomst is openbaar, je mag vrienden, buren en familie meenemen. Dus ik hoop dat jullie allemaal komen!

GRONINGEN - De busverbinding tussen Vlagtwedde en Winschoten, die voor een deel met opheffen werd bedreigd, lijkt gered.

Dat meldt Herman Folkerts van GroenLinks. De partij maakt zich in de Provinciale Staten sterk voor behoud van de buslijn. Het OV-Bureau Groningen-Drenthe moet flink bezuinigen en wil de busverbinding in de daluren omzetten in een bellijnbus. GroenLinks is daar tegen, omdat het de enige verbinding tussen Zuidoost-Groningen en Winschoten is. De partij krijgt steun van PvdA en CDA. Gedeputeerde Marc Boumans heeft toegezegd zich in te zullen zetten voor de buslijn.

Op de Website van RTV Noord staat een audiofragment van de uitzending op 12 september waarin ondergetekende een toelichting voor de radio heeft gegeven over dit onderwerp. Klik hier voor pagina RTV Noord