Het lijkt wel alsof Barack Obama zijn oude elan heeft hervonden. Het elan waarmee hij vier jaar geleden de hele westerse wereld aan zich wist te binden. De strijd tegen de inkomensongelijkheid was het centrale thema van zijn State of the Union. Daar moeten ook de banken een bijdrage aan leveren, want zij zijn met hun dubieuze hypotheekpraktijken medeverantwoordelijkheid voor de huidige crisis. Obama: “Miljoenen Amerikanen die hard werken en zich aan de regels houden, verdienen een regering en een financieel stelsel die hetzelfde doen.” Subliem. Dit lezende doet zich des te nijpender de vraag voor: waar was deze Obama de afgelopen drie jaar? De man met de flair en de moed om de dingen bij hun naam te noemen? De man die hoop op verandering bood? Hij werd geconfronteerd met de failliete boedel van een desastreus Bush-beleid, die door de bankencrisis nog groter werd dan verwacht. Hij kreeg vorig jaar ook nog eens te maken met een meerderheid van de republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. Hij is er grijzer van geworden, maar het schijnt weer bergop te gaan met de VS. Deze man en zijn vrouw verdienen het om hun klus af te maken; ze kunnen het.

Vorige week berichtte Damian Carrington in The Guardian dat de Nederlandse overheid zich net als Engeland sterk maakt voor een compromis om te voorkomen dat Canadese teerzandolie als zeer milieuonvriendelijk te boek komt te staan. Daarmee verplaatst de strijd om de winning van de Canadese teerzanden zich naar Nederland. In eerste instantie leek het me een onlogische zet om je in te zetten voor de importmogelijkheden van Canadese olie. Totdat ik bedacht dat de Nederlandse staat via Energiebeheer Nederland voor 40% participeert in de winning van olie door NAM (onderdeel van Shell & Exxon) in Schoonebeek (zie lijst met deelnemingen op EBN site). De olie in Schoonebeek is ” zo taai en dik dat het lijkt op pannenkoekenstroop”

Strijd om teerzand in Canada & de VS

In Canada is de strijd al een paar jaar in volle gang en heeft de minister onlangs een open brief gestuurd, waarin hij stelt dat tegenstanders van de winning van teerzand tegenstanders van Canada zijn. In de VS  wordt al een tijd een zware strijd geleverd om de vergunning voor de Keystone XL pijpleiding te blokkeren. Begin deze week heeft Obama de vergunning voor Keystone XL voorlopig afgewezen, maar wel de mogelijkheid open gelaten om een nieuwe vergunning aan te vragen. Obama is van mening dat het Amerikaanse parlement hem onvoldoende tijd gunt om de milieu- en sociale effecten van de pijpleiding te onderzoeken.

Californië werkt daarnaast aan wetgeving die de invoer van teerzandolie stukken lastiger maakt, door eisen te stellen aan de CO2 emissie van brandstof over de hele winningsketen (van well to wheel). Een rekenmethodiek die ook wel bekend staat als levenscyclus analyse en volstrekt gebruikelijk is in andere branches. Zo niet in de energiehoek, want de oliemaatschappijen voeren een stevige juridische strijd tegen het voorstel.

Teerzandolie in de EU & Nederland

In Europa werkt de Europese Commissie aan een herziening van The Fuel Quality Directive, dit is een soortgelijk voorstel als waar Californië aan werkt. Engeland (volgens sommige een lichtend voorbeeld op milieugebied) probeert al langer om dit voorstel van tafel te krijgen. Nederland heeft zich daar volgens Damian Carrington inmiddels bijgevoegd met een eigen voorstel. Damian Carrington wijst er op dat BP en Shell beide fors hebben geïnvesteerd in de Canadese teerzandolie. Wat hij over het hoofd ziet is dat de Nederlandse overheid via Energiebeheer Nederland ook (fors?) geïnvesteerd heeft in de winning van teerzandolie in ons eigen kikkerlandje. De hoeveelheid energie die nodig is om de Nederlandse teerzanden te ontginnen is misschien minder groot dan voor de Canadese teerzanden, maar ik vermoed dat het nog altijd meer is dan benodigd is voor conventionele oliewinning.

Als het voorstel van de Europese Commissie ongewijzigd wordt aangenomen kan het dan ook wel eens een stuk lastiger worden om de verwachte 100 miljoen vaten olie te verkopen. Wat weer gevolgen heeft voor de ‘aardgasbaten’ die EBN afdraagt aan de Nederlandse staat. In 2010 was de afdracht van EBN aan de Nederlandse staat volgens de jaarrekening goed voor ruim 5,3 miljard Euro. Al komt het grootste deel daarvan ongetwijfeld van aardgas.

PS Waarom investeert de Nederlandse overheid eigenlijk via EBN risicodragend in de zoektocht naar en de winning van fossiele brandstoffen, terwijl hernieuwbare bronnen hooguit exploitatiesubsidie krijgen?

Zal 2012 het jaar worden waarin Poetin alsnog van het politieke toneel in Rusland verdwijnt en dit toneel meer werkelijkheid en minder fictie gaat kennen? En zal in 2012 in Egypte de lente wel definitief doorbreken, evenals in Libië en Tunesië? Wordt Obama herkozen? En nemen de Chinezen via Weibo definitief afscheid van de tucht en orde die ‘hun’ communistische partij hen oplegt? En is eind 2012 de eurocrisis vooral een akelige herinnering, net als het kabinet van CDA, VVD en PVV?

We zijn geneigd altijd te optimistisch te zijn. Ik tenminste. Dus als ik de vragen zou vervangen door stellige overtuigingen neem ik een zware hypotheek op mijn persoonlijke gemoedsrust. En zware hypotheken zijn ongezond. Dat hebben de afgelopen jaren me wel geleerd. Konden we de toekomstverwachting maar op huurbasis aannemen en medio 2012, als het tegenvalt of juist meevalt, verkassen naar een nieuwe verwachting. In gelul schijn je niet te kunnen wonen, maar in verwachtingen is het soms goed toeven. Daar kun je aardig gesust door worden. Tot het gordijn van Actualiteit ruw open gaat en je je verwachting ziet verdwijnen als mist opgejaagd door de zon.

Maar goed, dit alles is hypothetisch en metagnomie is niet mijn ding. Op 2012 zal ik waarschijnlijk met net zo veel wrevel en teleurstelling terugkijken als 2011. Dat weet ik bijna als een wetmatigheid omdat voor 2011 zich jaren heb neergelegd die eenzelfde soort van gevoelens en gedachten achter hebben gelaten. En toch klinkt me dat ook weer te somber. Want al telt elk jaar afzonderlijk toch weer zijn dikke zware randen: decenniumgewijs voel ik me toch positief gestemd. Dat lijkt een vreemde tegenspraak. De som van de grijze delen is een soort van wit. Dat klinkt naar de geheime toverformule waar Keuringsdienst van Waren onlangs naar zocht toen ze wilde verklaren hoe uit massa’s grijs gerecycled papier stralend wit WC-papier gefabriceerd wordt. Filteren, filteren en filteren, zei de fabriek. Een stiekem afgeluisterd telefoongesprek wees uit dat dat niet alles was. Misschien dat mijn toverformule in het geheugen ligt en de wens om hoop te hebben. Daardoor kan ik me elk jaar nooit onttrekken aan teleurstelling over wat er wel en juist niet is gebeurd, terwijl over een groter tijdsvlak beschouwd ik allerlei hoopgevende ontwikkelingen zie.

Maar wie weet (zegt die hoopvolle stem in mij) breekt 2012 de Wet op de Uitgestelde Teleurstelling en zie ik over 12 maanden mooie antwoorden op al die boeiende vragen waar ik mijn blog mee begon.

Goed politiek drama slaat een ongemakkelijke balans slaan tussen drie dingen: politiek realisme, een intrigerend plot en meeslepend politiek idealisme. De schets van hoe politiek werkt, moet kloppen, anders gaat het wringen. We zetten de televisie uit als het niet klopt. Maar wil een politiek drama ons meenemen, dan moet er iets gebeuren, we moeten mee genomen worden in een verhaal. Politiek biedt daar mooie mogelijkheid voor: grote belangen, slimme strategen en intrige op het hoogste niveau. Ten slotte wordt een politiek drama alleen echt interessant als we ons met de karakters kunnen identificeren: als zij zich vol idealisme inzetten voor een betere wereld. Ik wil vanuit dit perspectief naar een aantal verschillende politieke drama’s kijken.

Ideal(istisch)e Politici

The West Wing (1999-2006, wiki, een van de vele prachtige scenes) is de touch stone van political drama. Het volgt President Bartlet, de ideale president: een man met de charme van Clinton, de intelligentie van Keynes en de compassie van Carter. Het team om hem heen, zijn woordvoerders, chief of staff, en speechwriters, doen hun best om van dit Presidentschap een succes te maken. De politieke realiteit is weerbarstig, de Democratische President staat tegenover een Republikeins Congres. Ze weten politieke successen te boeken, maar moeten nationaal en internationaal tegenslagen weerstaan. Alle politici hebben het hart op de juiste plek, maar moeten soms vuile handen maken om meerderheden voor hun wetten te vinden en om de wereld veilig te houden. De serie is geprezen om het realistisch beeld dat het geeft van het Amerikaanse politieke stelsel. De serie komt het meest op gang in de laatste seizoenen als de focus wordt verlegd naar de race om het presidentschap tussen een oude, maar onafhankelijk denkende Republikein en een jonge Democratische kandidaat met een etnische afkomst. Vier jaar voor de verkiezing van Obama weet de serie een boel correcte voorspellingen te doen: zelfs de voorspelling dat de Democratische kandidaat uiteindelijk een tegenstrever zou kiezer voor de post van Secretary of State.

Ik denk dat de grote kracht van The West Wing ligt in de combinatie van twee dingen: een realistisch beeld hoe politiek in Amerika eigenlijk werkt, een aanstekelijk politiek idealisme van de hoofdpersonen die geloven dat ze het land de goede kant op kunnen krijgen. Maar het geniale schrijf- en camerawerk maakt het af: door de snelle dialogen en voortdurend bewegend opgenomen scenes wordt je meegezogen in een dynamische politieke wereld die je wel moet volgen. Het enige minpunt is het overall plot: in de eerste seizoenen zijn er veel “political problem of the week”-afleveringen, het grote plot komt pas met de onthulling dat de President ziek is, maar dit niet heeft vertelt. De makers probeerden een Lewinsky-achtige affaire in hun verhaal te verweven: een President die liegt en daarover verantwoording moet afleggen, en zo zijn presidentschap zwaar beschadigt, maar daar zit een stuk minder intrige achter dan je zou verwachten. In de latere seizoenen de race om The White House, niet zo zeer spannend maar wel enthousiasmerend.

Commander-in-Chief (2005-2006, wiki, eerste scene) probeert het succes van The West Wing te kopieren: een onafhankelijke vice-president van de Verenigde Staten wordt president als de Republikeinse president doodgaat. Ze vindt een vijandig Congres tegenover zich en woelt zich door familieproblemen. Ik heb al eerder geschreven dat deze serie een slechte kopie is.

Seks en Politiek

De Lewinsky-affaire is een grote inspiratie voor filmmakers, veel zoeken de relatie op tussen seks en politiek: de nieuwe film The Ides of March (2011, wiki, trailer) van George Clooney verslaat de primary-verkiezing van een linkse Amerikaanse presidentskandidaat door de ogen van een van zijn jonge, ambitieuze, idealistische aides: die stuit op een politieke schandaal. De kandidaat heeft een kind verwekt bij een campagnemedewerker. De aide helpt de medewerker bij een abortus, maar de druk wordt haar te veel: ze pleegt zelfmoord. De aide gebruikt die informatie uiteindelijk om zelf zijn positie in de campagne zeker te stellen. De film lijkt sterk op Primary Colors (1998, wiki, trailer). De plotten vallen min-of-meer samen: een seksueel schandaal, een aide die het geheim houdt. En zo verliest een jonge politicus zijn naiviteit. De herhaling van deze verhalen is ook niet raar, want President Clinton werd door zulke seksuele schandalen achter volgt. Het fundamentele verschillen tussen de twee verhalen is dat in The Ides of March iedereen alles voor zijn eigenbelang inzet, in Primary Colors komt de politieke volwassenwording heel hard aan, maar verandert de naieve jongeling niet in een slag in een berekende Machiavelli. Dat geeft duidelijk een plus aan Primary Colours voor realisme en idealisme.

The American President (1995, wiki, trailer) geeft een veel romantischer beeld van de verhouding tussen macht en liefde. The American President gaat over de opbloeiende relatie tussen de Democratische Amerikaanse President, een wedunaar, en een milieulobbyiste. Hun liefde komt onder politieke druk te staan als het wordt gebruikt door de Republikeinen die het als een test zien van de moraliteit van de president. Uiteraard: in deze romantische komedie overwint de liefde alles. De waarheid over macht en liefde zal wel ergens tussen de cynische thriller Ides of March en de zoetsappige romantische komedie The American President in liggen. Het meest interessante aan deze flim is dat hij vier jaar voor The West Wing is gemaakt en dat een aantal acteurs op opvallende plaatsen opduiken: President Bartlet is nu Chief of Staff.

The Contender (2000, wiki, trailer) focust op ook een seksschandaal, dat weer wordt gebruikt als de toetssteen van de moraliteit van een Democratische politicus: nu van de eerste vrouwelijke kandidaat-vice-president van de Verenigde Staten. De kandidaat wordt door de Republikeinen ervan beticht tijdens haar studietijd seks te hebben gehad om lid te worden van een studentenvereniging. De kandidaat zwijgt. Dit brengt haar kandidatuur in groot gevaar. We komen erachter dat ze het niet heeft gedaan, maar dat ze vindt dat politiek hier niet over mag gaan. Een klassieke clash tussen het idealisme van een Democratische kandidaat en het cynisme van het Republikeinse establishment. Maar geeft een realistisch beeld van hoe schandalen worden gebruikt om kandidaten te breken.

Post-Lewinsky cinema kunnen we het wel noemen. Maar ook andere recente gebeurtenissen hebben ook hun weerslag gehad: de legendarische presidentschappen van Nixon en Kennedy zijn ook verfilmd.

Historisch Realisme

The Kennedys (2011, wiki, trailer) reconstrueert de Amerikaanse politieke machine: de Kennedys. Vader Joe Kennedy heeft maar een ambitie: zelf President van de Verenigde Staten worden. Als dat niet lukt, concentreert zijn ambitie zich op zijn oudste zoon. Als die omkomt in de Tweede Wereldoorlog, dan richt hij zich op zijn een-na-oudste zoon: John F. Kennedy. Kennedy heeft dezelfde krachten en zwakten als zijn vader: een politiek genie, maar in de relatie met vrouwen uitermate onbetrouwbaar. Alle middelen, inclusief keiharde verkiezingsmanipulatie, worden ingezet om verkozen te worden: zelfs de maffia steunt hen. JFK schopt het tot president. We volgen het presidentschap van Kennedy: statesmanship in de Cuban Missle Crisis (ook mooi verslagen in Thirteen Days (2000, wiki, trailer)). De communicatie tussen de wereldleiders gaat in punten en komma’s van officiele verklaringen. En uiteraard het politiek idealisme in de strijd tegen segregatie. We weten dat het presidentschap van Kennedy bloedig eindigt. Zijn broer Bobby neemt de fakel over en betaalt dat ook met zijn leven.

Over het realisme van zulk politiek drama wordt vaak gezeverd: maar dat gaat over kleine details. Het algemene beeld van politiek dat er geschetst wordt klopt. De Kennedys werden gedreven door hun ambitie om seksuele en politieke veroveringen te boeken en om Amerika iets eerlijker te maken. Daarvoor waren alle middelen geaccepteerd. De nationale politieke realiteit blijkt weerbarstig, maar de internationale politieke realiteit is nog weerbarstiger. We delen de politieke ambities van de Kennedys in de strijd tegen segregatie, maar de alle middelen zijn geaccepteerd-mentaliteit gaat soms te ver.

Een alle middelen zijn geaccepteerd-mentaliteit staat ook centraal in All the President’s Men (1976, wiki, trailer) dit volgt de journalisten die het Watergate schandaal ontdekten. Het is misschien niet zozeer een politiek drama als een journalistieke thriller. Ze stuiten via een simpele inbraak in een hotelcomplex op een samenzwering rond de Republikeinse Amerikaanse president Nixon om met het  Democratische hoofdkwartier af te luisteren. Om hun macht te behouden zijn politici tot alles in staat. De journalisten zijn echter oprecht op zoek naar de waarheid … en een goed politiek verhaal. In Frost/Nixon (2008, wiki, trailer) legt Nixon verantwoording af bij de journalist Frost. De interviews

hebben echt plaats gevonden, maar de verfiliming geeft de context realistisch weer: een sluw politiek genie die een tweede rangs-journalist wil gebruiken om zijn onschuld te bewijzen, en een jonge journalist die zich graag wil bewijzen door een zo groot mogelijke scoop te halen.

Het grote nadeel van zulke films is dat we het einde al weten: je weet dat in de laatste scene van The Kennedys RFK wordt doodgeschoten, je weet dat de wereld niet is vergaan tijdens de Cuban Missiles Crisis en je weet dat, hoe hij het ook probeert te ontkennen, Nixon een crook is.

Maar ook de recente geschiedenis inspireert: Too Big to Fail (2011, wiki, trailer) verslaat een episode uit de Amerikaanse bankencrisis, namelijk hoe in een heel korte tijd de grote banken van Amerika gered moeten worden (het is zo een interessant zusje van de financiele thriller Margin Call (2011, wiki, trailer) over de nacht dat een bank instort). Too Big to Fail geeft een mooi inzicht in hoe de besluitvorming loopt: met niet-meewerkende bankiers, eigenwijze senatoren en grote belangen.

Brits Cynisme

De Amerikaanse politiek staat uiteindelijk veraf van wat wij in Europa gewend zijn: een parlementair stelsel met een premier en onafhankelijke professionele bureaucratie. Politici hebben niet het vermogen om de wereld te veranderen, noch de intelligentie daarvoor. Politiek is wat er gebeurt op televisie, terwijl ambtenaren de dienst uit maken. Dat is in elk geval de indruk die we krijgen van de Britse serie Yes, Minister/Yes, Prime Minister (1980-1984, wiki, een klassieke scene). Dit is een klassieke Britse sitcom uit de jaren ’80: een catchphrase, hoge grapdichtheid en niet meer dan drie karakters: de politicus die denkt hij iemand is, maar dat niet is, de sluwe topambtenaar en de aangever, de persoonlijke secretaris van de minister. Maar daar achter zit een cynisch-realistisch beeld van de politiek. Een minister weet in een periode van vier jaar niets te bereiken, de echte macht ligt bij de honderden ambtenaren die er jaren zitten, en in het bijzonder de topambtenaren. Het was de favoriete serie van de toenmalige premier Margaret Thatcher zelf, die een even cynisch beeld had van de overheid.

De VPRO heeft, overigens, recentelijk geprobeerd de serie te kopieren, zonder succes (Sorry Minister, 2009, wiki, een overduidelijk gekopieerde scene).

Nog cynischer dan Yes (Prime) Minister is de serie House of Cards (1990, wiki, klassieke scene), To Play the King (1993, wiki, nog zo’n klassieke scene) en The Final Cut (1995, wiki, een laatste klassieke scene). Ik schreef hier al eerder over. Het volgt de fictieve politieke carriere van Francis Urquhart (F.U.) een machiavellistische politicus. Urquhart wil alles doen om zijn macht te vergroten. In House of Cards elimineert hij een-voor-een zijn mogelijke concurrenten als conservatieve partijleider door seksschandalen te creeeren en reputaties van mensen te vernietigen. Het kost uiteindelijk het leven van zijn politieke assistent. Urquhart begint een relatie met een jonge journaliste die geintrigeerd is door het charisma van de macht. Ze komt achter zijn plannen. Urqhart vermoordt ook haar. In To Play the King is Urquhart premier geworden aan gaat hij de strijd om de macht aan met de idealistische koning, die zich verzet tegen het rechtse beleid van de regering. Urqhart dwingt hem uiteindelijk af te treden voor zijn nog zeer jonge zoon. In The Final Cut probeert Urquhart zijn pensioen zeker te stellen door in de laatste dagen van zijn premierschap een oliedeal te regelen waar hij zelf voordeel van heeft. Als dit dreigt uit te komen, laat zijn vrouw, die in de hele serie een soort Lady Macbeth is geweest, hem vermoorden om zijn reputatie te bewaren. Dit niveau van intrige gaat veel verder dan echte politiek, of zelfs de Amerikaanse politieke thrillers. Waar in het begin de kijker, net als de jonge journaliste geintrigeerd is door de machtpoliticus Urquhart, eindigt hij als een karikatuur. Deze triologie is een interessante studie van absolute macht, maar staat wel ver van de politieke realiteit.

Blair werd voor 2003 gezien als een politicus van een ander slag dan de cynische conservatieven. Een man die als geen ander kan communiceren, mensen enthousiast kan maken voor een progressief verhaal. In het drieluik The Deal (2003, wiki, laatste scene), The Queen (2006, wiki, trailer) en The Special Relationship (2010, wiki, trailer) zien we hoe Tony Blair, een jonge ambitieuze hervormer, begint aan een politieke carriere onder mentorschap van de norse Gordon Brown, die door Blair wordt gezien als de natuurlijke partijleider. Hij groeit uiteindelijk boven Brown uit. Blair kan premier worden. De relatie verzuurt: in de politieke realiteit is The Deal nodig tussen de twee. Eerst acht jaar Blair, dan de kans voor Brown. The Queen begint met het aantreden van Blair, die zich tegenover de Britse Koningin moet verhouden. Het opent met een prachtige scene waarin de Koningin een jonge Blair, die net de verkiezingen heeft gewonnen, terecht wijst over het protocol: Blair mag de Koningin niet vragen hem te benoemen als premier. De Koningin moet hem vragen premier te worden. De dood van Prinses Diana is een schakelpunt: Blair weet het publieke sentiment na de dood van Diana veel beter in te schatten dan de koele afstandelijke Koningin. Blair moet de Koningin overtuigen menselijkheid te tonen. The Special Relationship focust op de relatie tussen Blair en Bill Clinton. Clinton nodigt de Blair, als leider van de oppositie uit in het Witte Huis. Hij ziet in Blair een mooie mogelijkheid om een gelijkgezinde centre-left progressive politicus aan de macht te helpen. Clinton geeft Blair advies als hij eenmaal premier is geworden. De twee leiders komen in conflict over Kosovo. Blair wil veel harder ingrijpen dan Clinton. Dat wil hij uit politiek idealisme: de wereld moet vrij worden gemaakt van dictatuur. Hij forceert Clinton, die ondertussen door seksschandalen politiek is verzwakt, om in te grijpen. Twee jaar later is een verzuurde Clinton president af en zoekt Blair een nieuwe relatie met Bush. De politieke kernboodschap van de drie films is dat politiek niet over grote idealen of grote schandalen, maar over persoonlijke relaties gaat. Blair groeit iedere keer als leerling boven zijn meester uit, wat de relaties onder druk zet.

Een aanzienlijk cynischer beeld van het premierschap van Blair spreekt uit uit de Amerikaanse film the Ghost Writer (2010, wiki, trailer). De film gaat over een ghost writer die de memoires moet schrijven van een voormalige Britse premier. De premier, een duidelijke kopie van Blair, was heel populair in eigen land en bij de Amerikaanse regering. Zijn reputatie is echter onder druk gekomen vanwege zijn steun aan de War against Terror. De schrijver komt erachter dat de premier letterlijk door de Amerikanen aan de macht geholpen is: in zijn studietijd is hij gekoppeld aan een vrouw die hem stimuleerde om premier te worden en daar het Amerikaanse belang te dienen. Een vermakelijke speculatie, maar geen diepzinnige politieke analyse. Een soort Manchurian Prime Minister eigenlijk (cf. Manchurian Candidate 1962, 2004, wiki, wiki, trailer, trailer)

Van Eigen Bodem

In Nederland hebben we het ook geprobeerd: politiek drama van onze eigen bodem. Den Uyl en de Affaire Lockheed (2010, wiki, trailer) volgt de Nederlandse premier Den Uyl die probeert een schandaal rond de Kroon te voorkomen. Het conflict tussen de linkse idealen van Den Uyl en de politieke realiteit worden mooi weergegeven door Den Uyl zowel te volgen in zijn eigen familie, waar zijn eigen zoon Den Uyl veroordeelt voor het creeeren van een doofpot en op het Paleis, waar hij keihard met de politieke realiteit wordt geconfronteerd. De affaire en Den Uyl spelen een bijrol in Bernhard, Schavuit van Oranje (2010, wiki, trailer). Dit legt vrij realistisch het politieke leven van Bernhard langs het politieke leven Maxima. Bernhard, geniaal gespeeld door Daan Schuurmans, vindt zichzelf eigenlijk te groot voor Nederland: tijdens de Tweede Wereldoorlog werkt hij mee met staatslieden, in het na-oorlogse Nederland wordt zijn positie steeds marginaler. Maar de sluwe vos weet, zo speculeert de serie op basis van het script van Thomas Ross, een laatste zet te maken: hij haalt Maxima naar Nederland om de zwakke kroonprins bij te staan, zoals ook hij ooit naar Nederland is gehaald om de zwakke kroonprinses bij te staan.

Een stuk zwakker is Vox Populi (2008, wiki, trailer). Het volgt de politiek leider van RoodGroen (ja, dat is een heel subtiele verwijzing), Jos Fransen, die in een midlife crisis is beland. Via de nieuwe vriend van zijn dochter komt hij in contact met “gewone burgers”. Hij merkt dat hij het goed doet in de peilingen als hij de taal van deze gewone burgers uitslaat op televisie. Maar daarmee breekt hij wel met zijn eigen politieke programma. De peilingen en zijn affaire met een stagaire slaan hem naar de bol. En uiteindelijk besluit hij te migreren. De film is weinig realistisch: het gaat uit van populistisch idee dat er een kloof tussen burger en bestuur is en dat kiezers naar iedere politicus neigen die daarover heen stapt. Wat de film precies wil zeggen over politiek is mij onduidelijk: het lijkt me eerder een film over een man in een midlife crisis die toevallig politicus is. Het enige interessante is het hoge aantal cameo’s van ‘echte’ politici, journalisten en opiniemakers.

De Burcht

Een Nederlandse The West Wing is er dus niet. Het meest dichtbij komt Borgen (vanaf 2010, wiki, bijbehorende website). Borgen volgt de Deense politica Birgitte Nyborg, die onverwacht premier wordt. We volgen de complexe relaties tussen politici, de media en voorlichters en de reprecussies van politieke carrieres op het thuisfront. Nyborg, de leider van de sociaal-liberale partij Moderate wordt onverwacht premier, als de leider van de grote sociaal-democratische partij en de leider van de grote liberale partij verwikkeld raken in een moddergevecht over politieke schandalen op de laatste dagen van de verkiezingen. Nyborg vormt een minderheidskabinet van groenen, sociaal-democraten en sociaal-liberalen dat soms steun moet vinden bij de uiterste linkse Solidarisk Samling en soms bij de centrum-rechtse Ny Nojre. Binnen de coalitie staan de weinig sympathieke sociaal-democraten, die zich als de natuurlijke machtspartij zien, klaar om Nyborg een dolk in de rug te steken. Het partijenstelsel is overduidelijk gebaseerd op het Deense, maar doet sterk denken aan het Nederlandse stelsel: van rechtse xenofobe populisten tot regenteske sociaal-democraten, het is wel heel herkenbaar. De serie wordt soms gezien als politiek naief omdat Nyborg nogal amateuristisch is en er vaak alleen voor lijkt te staan, maar Nederlandse politici zijn allemaal amateurs. Tegelijkertijd volgt het plot de jonge journaliste Fonsmark, wiens carriere een plotseling sprong maakt. Zij probeert haar onafhankelijke journalistieke positie te beschermen tegen de druk van de politieke macht en niet altijd welwillende collega’s. Ze worden verbonden door Kasper Juul, de sluwe spindokter van de premier: een echte machtspoliticus die prachtige speeches kan schrijven en die een relatie had met Fonsmark.

De serie is gemaakt door de makers van The Killing, een politiethriller. En dat is het enige nadeel: er is een grote neiging om lijken naar beneden te gooien als een soort Deus Ex Machina. De serie opent met de politiek assistent van de liberale premier die sterft in de kamer van Fonsmark (met wie hij een relatie heeft) en voor zijn baas belastend bewijs achterlaat voor Juul om te vinden. En zo zitten er wel meer weinig realistische thriller-achtige twists en turns in.

Veel realistischer is de weergave van de relatie tussen seks en macht. De premier en haar man groeien uit elkaar: hij moet zijn carriere opgeven voor haar. Zij heeft het veel te druk om intiem te zijn met hem. Het huwelijk valt uitelkaar: niets geen spannende one-night-stands maar een opdrogend huwelijk.

We zien een prachtig en herkenbaar beeld van politiek achter de schermen in een parlementair stelsel. Hierin probeert de premier trouw te blijven aan haar sociaal-liberale idealen, terwijl de media en haar coalitiepartners dat proberen te dwarsbomen. Een prachtige serie dus, het enige probleem is dat de schrijvers denken dat ze bovenop alle politiek ook nog een extra dramatisch plot nodig hebben, dat niet bijdraagt aan het politieke verhaal.

In Conclusion

De meest realistische films zijn de historische drama’s. Het minst realistisch zijn volgens mij Vox Populi en The Manchurian Candidate. Het meest idealistisch zijn The Contender en The West Wing. Een hele serie films en series zijn uitermate cynisch. Het spannendst is The Contender, samen met Primary Colors, Ides of March en House of Cards. Daarin kan je echt niet voorspellen hoe het plot zich ontwikkeld. Commander in Chief, Yes, Prime Minister/Sorry, Minister en Vox Populi zijn aanzienlijk voorspelbaarder. Dat geeft een tie aan de top (The Contender/The West Wing) en een duidelijke verliezer: Vox Populi.

Er waren deze weken wel tig aanleidingen om een blog te schrijven. Maar het ontbrak me aan tijd om alle aanzetten die zich in mijn hoofd formuleerden uit te werken tot een samenhangend geheel. Er was zoveel, steeds weer en nog.

Het stormt.

Maar nu zit ik hier met uitzicht op de mist die het leven in het noorden al dagenlang in zijn grijze greep houdt. Het heeft wat; het is zo stil, alle geluiden worden gedempt en de wereld wordt even heel klein. Via de media blijf ik helemaal op de hoogte van die veelheid van dingen

die er nog immer zijn. Maar omdat ik me deze dag aanpas aan het beperkte zicht, vind ik

eindelijk de rust om hier-en-nu en binnen te blijven, in the eye of the storm.

 

Het laatste nieuws is de overwinning van de Spaanse conservatieven. Zij zullen een nieuwe regering vormen; de Grieken en de Italianen zijn daar ook mee bezig. Schijnt momenteel een typisch zuidelijke activiteit te zijn. De overeenkomst is namelijk dat in al deze landen het bestaande systeem nu zo vast gelopen is dat anderen hun licht moeten laten schijnen over hoe-verder. Zo te zien wordt er een nieuw blik grijze pakken open getrokken.

Het één na laatste nieuws is dat Cruijff nog blijft bakkeleien met de andere commissarissen

van Ajax. Allemaal mannetjesputters, stoere managers, die gewoon nog een robbertje vechten

over wat ooit een leuke voetbalclub was. Iedereen wil winnen.

 

Het leukste nieuws vond ik het digitaal bijwonen van de tweede aflevering van TEDxYouth 2011.

In Amsterdam kwamen 200 jonge mensen bij elkaar op de wereldwijde dag van de rechten

van het kind. Volgens de inmiddels overal bekende aanpak van 'Ideas worth spreading' vertelden deze jonge mensen over hun ideeën en wat ze er mee doen.

Wat een kracht en wat een geluk hebben wij dat zij er zijn! Dat biedt echt perspectief.

Het één na leukste van deze week was de bijeenkomst die de Provinsje Fryslân organiseerde in het kader van hun programma Digitale Agenda. Het leuke er aan waren de mensen.

Gezeten aan de grote ronde 'integrale' tafel in de kantine van Tryater, ontstonden in no time fantastische en heel haalbare plannen die het verschil kunnen maken tussen bijvoorbeeld een leeg en een vitaal platteland. De organisatie die eerdere rondes in deze DAF2011 bijeenkomsten hadden begeleid haalden er bij lange na niet zoveel rendement uit als er in dat uurtje op die ronde tafel kwam te liggen. Maar het was vooral een feest te midden van zoveel geïnspireerde mensen te zijn; dwarsdenkers met bezieling om alle mogelijkheden aan elkaar te linken. De werkelijke betekenis van win/win.

 

Deze 4 onderwerpen licht ik uit de veelheid. Want er waren ook nog de heerlijke dagen op het Noordelijk Film Festival, de verontrustende berichten over het optreden van het leger in Egypte, de toenemende verharding in de reactie op de wereldwijde Occupy beweging en het gekrakeel over de her-verkiezingsstrijd van Obama die al is begonnen.

Over al die onderwerpen heb ik in mijn hoofd al een column geschreven. Maar de tijd gaat zo snel en in dit alles is tevens een terugkerend thema: hoe gaan we de toekomst voor ons winnen. Met vechten tégen elkaar of samen werken vóór. Die keuze staat steeds centraal met alle onzekerheden van beide opties. Want vluchten kan niet meer en zoiets als verkiezingen winnen doe je alleen nog maar omdat je voorganger het heeft afgelegd tegen de toenemende chaos.

 

Het gaat over winnen.

Het óverwinnen van angst, zoals die kinderen op TEDxY.

Over de winst van 1 +1 = 11, zoals aan de tafel in Tryater.

Over de nieuwe pakken die de verkiezingen gewonnen hebben en nu hun deel moeten bijdragen aan de aanpak van de vele problemen. Het gaat erom dat wij de uitdagingen waar we voor staan overwinnen; niet meer ten koste van de ander, maar met elkaar.

Dus hier komt de tip (gratis en voor niets) voor de RvC van Ajax:

De BV Aarde is onze onderneming en wij allen zijn de aandeelhouders.

 

Ineke M. Verdoner

 

De Digitale Agenda van Fryslân

De site van TEDxYouth

A fascinating vision on the development of the Western, Liberal Democracy as we now know it. It happened before and it will happen again this author says. This theory reminds me of the theory of hegemonies, I learned while studying Political Geography. The hegemony theory states a hegemon will rule for approximately 50 years, excluding the years of building it's way to power and the years of decline. The USA in that theory started as a hegemon in 1945 untill 1995 and is now in it's spare-years of gradual decline.

In 1887 Alexander Tyler, a Scottish history professor at the University of Edinborough,
had this to say about the fall of the Athenian Republic some 2,000 years prior:
"A democracy is always temporary in nature; it simply cannot exist as a permanent form of government. A democracy will continue to exist up until the time that voters discover that they can vote themselves generous gifts from the public treasury.From that moment on, the majority always votes for the candidates who promise the most benefits from the public treasury, with the result that every democracy will finally collapse over loose fiscal policy, (which is) always followed by a dictatorship." "The average age of the world's greatest civilizations from the beginning of history, has been about 200 years. During those 200 years, these nations always progressed through the following sequence:
From bondage to spiritual faith; From spiritual faith to great courage; From courage to liberty;From liberty to abundance; From abundance to complacency; From complacency to apathy;From apathy to dependence; From dependence back into bondage."The Obituary follows:
Born 1776, Died 2012 It doesn't hurt to read this several times.
Professor Joseph Olson of Hamline University School of Law in St. Paul , Minnesota , points out some interesting facts concerning the last Presidential election:
Number of States won by: Obama: 19 McCain: 29Square miles of land won by: Obama: 580,000 McCain: 2,427,000Population of counties won by: Obama: 127 million McCain: 143 millionMurder rate per 100,000 residents in counties won by: Obama: 13.2McCain: 2.1
Professor Olson adds: "In aggregate, the map of the territory McCain won wasmostly the land owned by the taxpaying citizens of the country.
Obama territory mostly encompassed those citizens living in low income tenements and living off various forms of government welfare..."
Olson believes the United States is now somewhere between the "complacency and apathy" phase of Professor Tyler's definition of democracy, with some forty percent of the nation's population already having reached the "governmental dependency" phase.
If Congress grants amnesty and citizenship to twenty million criminal invaders called illegal's - and they vote - then we can say goodbye to the USA in fewer than five years.
If you are in favor of this, then by all means, delete this message.
If you are not, then pass this along to help everyone realize just how much is at stake, knowing that apathy is the greatest danger to our freedom..
This is truly scary! Of course we are not a democracy, we are a Constitutional Republic . Someone should point this out to Obama. Of course we know he and too many others pay little attention to The Constitution. There couldn't be more at stake than on Nov 2012.

'via Blog this'

‘You’re not a victim, you’re a lesson to all of us.’

Jamey Rodemeyer (14) pleegde afgelopen week zelfmoord na jaren te zijn gepest vanwege zijn geaardheid. Hij ging daar volgens zijn ouders aan onder door. ‘To the kids who are bullying they have to realize that words are very powerful and what you think is just fun and games isn’t to some people, and you are destroying a lot of lives,’ aldus de vader van Jamey. Lady Gaga wil daarover een gesprek met Barack Obama. In Groningen zijn we in gesprek met scholen over diversiteit en anders mogen én kunnen zijn. We hopen te horen wat scholen hieraan doen, ideeën uit te wisselen en scholen aan te moedigen actie te ondernemen. Wat goud waard is, is het It Gets Better project waar Jamey vijf maanden geleden een filmpje voor opnam. Hij besloot met de woorden: ’All you have to do is hold your head up and you’ll go far. Just love yourself and you’re set. … It gets better.’

Een les voor ieder van ons.

Dear Harrie,

Today, the President of the Palestinian Authority, Mahmoud Abbas, presented a bid for the state of Palestine, based on the 1967 borders, to be considered by the Security Council for full membership in the United Nations.

Shortly afterward, he addressed the General Assembly, where he reviewed, from the 1948 Nakba until today, the multitude of ways in which Israel has suppressed Palestinians’ rights. While the question remains if the UN statehood bid adequately addresses the larger issue of Palestinian rights, Abbas’ address importantly gave voice to the Palestinian struggle for self-determination. While there is no uniform support for this UN bid, today was undoubtedly a historic and moving day. After over 63 years struggling for global recognition, it was moving to see the countries of the world represented in the UN general assembly give President Abbas a rousing standing ovation.

Not so for Prime Minister Netanyahu, who spoke shortly after Abbas. Netanyahu responded to the Palestinian leader with diversion and doublespeak instead of honest engagement, and peace slogans couched in hostility, aggression, and denial of Palestinian claims—a continuation of the standard Israeli tactic. We know from history that this empty rhetoric has been used by Israeli government for decades and will only mean further pain and oppression for Palestinians in Gaza, the West Bank, East Jerusalem, and all over the world.

As a Jewish-American organization, we believe it is important to remain focused on our primary responsibility: having an impact on U.S. policy. As such, we will continue to speak out strongly against the U.S. using its veto power in the Security Council to reject this bid for statehood.

We know now that President Obama will not do the right thing. Speaking at the UN on Wednesday, Obama lauded the Arab Spring—but rejected the Palestinian Autumn. The president retreated from his earlier positions that demanded Israeli accountability for its military occupation, and he did not acknowledge the ongoing role of the U.S. in maintaining that imbalance through its extraordinary economic, military, and diplomatic support for Israel, even when its actions violate international law, human rights, and U.S. policy. And he didn’t acknowledge that twenty years of the “peace process” has brought only a more entrenched occupation. Instead, Obama merely said that both sides should “sit down together, to listen to each other, and to understand each other’s hopes and fears.” (1)

While this week has not been an easy one, we at JVP actually feel a redoubled assurance in the promise of our strategy to change the dynamics on display at the United Nations. We know now, more than ever, that the President or Congress will not change on their own. The array of power and money is simply too strong—for now. We know, as with the examples of the civil rights movement and the anti-apartheid movement, to name just two, that it is movements like ours that force our governments to change their policies. It was the steadfastness, the creativity, the demonstrations, the local organizing, and the BDS tactics that helped these movements and so many others for social justice eventually succeed. So we’ll let the politicians play their games, and meanwhile, our work will continue.

Onward,

Jewish Voice for Peace

Mensen die het beste met me voor hebben adviseerden me in deze rubriek te verzwijgen dat ik niet van sport houd. Voor het uitkijken van een hele voetbalwedstrijd heb ik eigenlijk nooit het geduld, of over de live-weergave van de Tour de France nog maar te zwijgen. Berg na berg gaat zelfs het Franse landschap op enig moment vervelen. Ik realiseer me dat ik hiermee tot een minderheid behoor, die wordt gedoogd zolang zij op gepaste momenten het bier en de hapjes ververst.

Toch staat de manie van sportliefhebbers om alles van begin tot eind en live mee te willen maken – en niet alleen ’s avond laat terug te zien in korte hapklare brokken – niet zo ver van me af. Alleen bij mij uit de manie zich niet bij sport maar bij de live-verslagen van grote maatschappelijke en politieke gebeurtenissen.

Dinsdag vond in het Britse parlement de hoorzitting plaats met Rupert en James Murdoch, en hun Britse CEO Rebekah Brooks over de afluisterpraktijken van News of the world. Onder andere de BBC zond dit live (via internet) uit. Bij mij veroorzaakt elke onderbreking van dit ‘festijn’ ergernis. Van alles, van de saaie grauwe setting, de interruptie van vader Murdoch om weinig geloofwaardig te zeggen dat dit ‘de nederigste dag is uit zijn bestaan’, tot het incident met de scheerschuimtaart, wil ik graag rechtstreeks getuige zijn. Zoals de echte Tourliefhebber het vechten en lijden van Johnny Hoogerland gelijktijdig, zonder onderbreking, met hem wil doormaken.

Nu kan mijn kijkgedrag worden gediskwalificeerd als de afwijking van een politieke ex-junk, en misschien is dat ook zo.

Maar zoals sport TV–manie veroorzaakt, zo zijn er miljoenen mensen die de verovering van het Tahrir-plein in Egypte door demonstranten dagen ademloos hebben gevolgd. Hoeveel mensen hebben niet live de ondervraging van Bill Clinton over Monica Lewinsky bekeken, of de speeches van Obama en Palin. Hoeveel mensen zijn niet opgebleven voor de nachtelijke invallen in Irak?

In Nederland worden belangrijke politieke debatten sinds enige tijd live uitgezonden. Het debat over het paspoort van Ayaan Hirsi Ali dat leidde tot de val van het tweede Kabinet Balkenende werd ’s nachts door meer dan 1 miljoen mensen gevolgd. Ook de grote debatten over Irak en de Afghanistan-crisis van het vierde kabinet Balkenende werden door recordaantallen mensen bekeken.

Maar nieuwsprogrammering en politieke verslaggeving staan onder druk: het moet sneller, afwisselender en ironische ‘duiding’ vervangt de betrokken verslaggeving uit eerste hand. De veronderstelling is dat mensen anders wegzappen.

Het moge zo zijn; de gebeurtenissen die ik hier noem zijn ook uitzonderlijk en meeslepend. Maar toch.

Zou het ook kunnen dat juist de licht verteerbare, hapklare brokken waartoe nieuws en politieke gebeurtenissen worden verkleind, het zapgedrag versterken? Zou zappen misschien ook een gevolg kunnen zijn van korte, selectieve samenvattingen die geen emotie of betrokkenheid oproepen? Is het niet zo dat we vooral betrokken raken als we de wedstrijd van begin tot eind, of voor het grootste deel kunnen zien?

Deze recensie verscheen op 20 juli 2011 in De Volkskrant

Hapklaar

A war will be there again, in the Middle East, the tensions are getting to high. Iraq stays fragmentized, Lebanon is still unstable, Israel faces many angry Arabs from all around them and the United States lost her self-confidence after the Iraqi debacle. The gloom of war in the Middle East isn't a nice foresight, but if it happens, how will it look like? Three scenarios about the final of the Risk-game:

The first scenario: Starting point Lebanon.

After an election in Israel, a new right wing and hard lined government is in power. Current Minister of Foreign affairs, Liebermann, is elected as the new Prime minister. He promised to take matters into his own hand and continuous to build settler villages in the occupied West bank. The United States under the Presidency of Obama sees no option than to lower the financial support in an attempt to change the Israeli West bank policy.

On the other side of the border, in the North of Israel, has the pro-Western Hariri government resigned due to internal disputes within the Government. The dispute is over how to handle the unrest in the UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East) refugee camps. These Palestine refugeecamps are protesting for more civil rights within Lebanon. President Suleiman sees no other option, than to call for new elections. The election results are unclear and the destabilization of Lebanon goes on. In the Beka'a valley - in the east of Lebanon - the Shi'a majority tries go extend their control of land. Hezbollah militias back this up - the only group that was allowed to keep their weapons after the Lebanon civil war. Minorities in the area clearly are not liking this extension of power and try to fight the new Other Hezbollah-groups in the south of Lebanon started to fire new shells into Israel. The presence of UNFIL-militaries cannot prevent that.

For the Israeli government is this not acceptable and a military campaign is launched to - not only scare Hezbollah off - but to destroy them completely. And where the Lebanon military did not intervene in 2006, this time they play an important role in the fighting. Not only with ground components of the army, but as well with the new bought Russian made Mig-29 fighter planes. This means that the new escalation becomes a Israel/Lebanon-war instead of the 2006 Israel/Hezbollah-war. This difference has an international influence in the meaning that - with the 1991 Syrian/Lebanon-treaty - the Syrian government will be drawn into the conflict. This will basically mean that Israel will have to fight a two front conflict, partly inside Lebanon and a second one on the Golan height.

Within the first hours of the new battle lines, the attacking Syrian forces are drawn back, all most al the way to Damascus. With a destabilizing Syria, the Kurds in the north are taking the change and are declaring themselves independent with a new capital Al-Hasakah. This second Kurdistan (beside the one that is within the borders of Iraq) has a huge attractiveness to the other Kurds in the south of Turkey. Turkish army forces are being redeployed to counter a massive upraise in the south of Turkey.
In the mean time are Iranian fighter planes going to Syria, to assist them - as a part of the bilateral treaties between the two countries - in their war. Saudi-Arabia, Jordan and Egypt are uncertain which position to take in this new conflict. The big Palestinian minority in Jordan are calling for ’solidarity’ with the other Arabs. And not only the Palestinians on the east side of the river the Jordan, are calling for solidarity, also Fatah and Hamas are calling for solidarity. A campaign of suicide-, rocket- and mortar attacks is launched on the Israeli cities.

Meanwhile does the United Nation not know how the deal with this new situation, a resolution calling for a immediate cease fire "which can be enforced by all means necessary" has been vetoed by as well the United States as China. The European Union is condemning the initial attack, but doesn't want to burn their fingers in this mess, hopefully divided internally. Although the United States is not actively supporting the Israeli forces this time, it is also not condemning it. The split among the EU member states, internally, the NATO-members and the UN is seen everywhere. With this burning Middle-East, the stock exchanges are in deep red numbers and the price of oil and other power sources are increasing rapidly.

Next in part two: (II) Bahrain & Yemen and (III) Iran

In Nederland liepen we aanvankelijk wat achter op de rest van Europa, maar sinds een jaar of tien hebben we die achterstand ruimschoots ingelopen en viert het populisme ook in de Nederlandse politiek hoogtij. Het fenomeen populisme is de afgelopen jaren keer op keer onderwerp van beschuldigingen, bespiegelingen en analyses geweest en volledig ingeburgerd in ieders politieke jargon. Vaak blijft echter onduidelijk wat daar nou precies mee bedoeld wordt: Populisme, wat is dat eigenlijk?

Strategische Benadering
In het dagelijks spraakgebruik gebruiken we populisme vooral om twee verschillende strategieën te benoemen: demagogie en opportunistisme. Een demagoog is een politicus die inspeelt op gevoelens. Iemand die onderbuikgevoelens weet te beroeren wordt door ons vaak verweten een populist te zijn. Meestal gaat het dan om gevoelens van angst of haat, maar ook de speeches van Obama over hope en change zijn natuurlijk gericht op het beroeren van (onderbuik)gevoelens.

Een tweede strategie die als populistisch wordt genoemd is opportunisme. Iets zeggen wat je niet werkelijk vindt met het oog op (electoraal) gewin levert al snel het verwijt op populistisch te zijn. De SP die de NAVO uit het verkiezingsprogramma schrapt? Populistisch. De PVV die haar sociale paragraaf veranderd van neo-liberaal naar sociaal-democratisch? Populistisch.

Stemmen winnen behoort tot de core business van een politicus en dat gaat vaak makkelijker door populistische strategieën toe te passen: de vorm en de boodschap aanpassen aan het publiek. Populisme kan zo gezien worden als een strategie die partijen in meer of in mindere mate kunnen toepassen.

Ideologische Benadering
De politicoloog Cas Mudde beargumenteert in zijn artikel The Populist Zeitgeist echter dat populisten meer dan een strategie delen en het begrip populisme beter inhoudelijk gedefinieerd kan worden. Of een politicus een populist is hangt af van het verhaal dat hij vertelt, de ideologie die hij nastreeft. Mudde omschrijft populisme als een thin ideology, het is te beperkt om op zichzelf te staan en moet zich daarom aansluiten bij een al bestaande ideologie: zo bestaan er links-populisten en rechts-populisten. En hoewel deze partijen daarom erg verschillend kunnen zijn hebben zij belangrijker overeenkomsten in hun verhaal.

Iedere populist maakt onderscheid tussen ‘het volk‘ en ‘de corrupte elite.’ Populisten gaan uit van volkssoevereiniteit: dat wat het volk wil moet worden uitgevoerd. Doordat de populist zijn common sense gebruikt weet hij wat in het belang is van het volk, maar de corrupte elite weigert in dit belang te handelen en zij negeren de gewone man. Het belangrijkste dat door de corrupte elite wordt veronachtzaamd is het beschermen van de eenheid van (de traditionele way of life) van het volk.

De notie van ‘ het volk’ is niet hetzelfde als die van ‘ de staatsburger.’ Het volk bevat de overgrote homogene meerderheid, maar tegelijkertijd signaleert iedere populist een andere groep, die een bedreiging voor het volk vormt. In het geval van links-populisten kan het gaan om het grootkapitaal of de bankiers in het geval van rechts-populisten gaat het om de bedreiging door moslims of allochtonen. Centraal in het populisme staat dus een homogene groep, ‘ de gewone man,’ ‘ de hardwerkende Nederlander’ of ‘ het volk’ die door een andere groep bedreigt wordt en waartegen de corrupte elite niet afdoende maatregelen neemt. De populist spreekt de taal van het volk (‘hij is een van ons’) en is de enige die de eenheid en en de traditionele levenswijze of cultuur van het volk wil verdedigen.

Voorbeeld 1: Geert Wilders’ totale oorlog
Bij de hervatting van het proces tegen Geert Wilders op 7 februari zei hij in een speech voor de rechtbank: “In heel Europa vechten de multiculturalistische elites een totale oorlog uit tegen hun bevolkingen. Met als inzet de voortzetting van de massa-immigratie en de islamisering, uiteindelijk resulterend in een islamitisch Europa – een Europa zonder vrijheid: Eurabië.”

Veel krachtiger dan hier kan populisme niet goed samengevat worden, je ziet alle inhoudelijke elementen van heel duidelijk terug komen: er is een conflict tussen ‘de [Europese] bevolkingen’ en ‘hun multiculturalistische elites.’ Deze elites weigeren op te treden tegen het gevaar van de massa-immigratie en de islamisering en deze bedreigen de traditionale way of life: onze Europese vrijheid.

Voorbeeld 2: PvdA+
In de workshop populisme die de Leidse politicoloog Tom Louwerse afgelopen DWARS-congres gaf, liet hij het campagnefilmpje van de Belgische links-populistische PvdA+ zien. Ook hier is er heel duidelijk een onderscheidt tussen de bevolking die als een paard moet werken als de economie goed gaat en op straat staat als de economie slecht gaat. ‘De politiek[e elite]’ en vooral de ‘ liberalen met veel diploma’s op zak’ zijn er de schuld van dat onder druk van de markt en de beurzen de economie uitgekleed en geprivatiseerd wordt en daardoor zijn ‘de gewone mensen kop van Jut.’ De bedreiging komt hier vanuit de markt en van ‘de banken die speculeren met het pensioen van uw pa.’ De crisis moet daarom betaald worden door de groep die, ten koste van de gewone man, zijn zakken goed heeft gevuld.In het filmpje worden deze groepen heel duidelijk uitgebeeld door zwarte poppetjes (het volk die de dupe is) en witte poppetjes (de kapitalisten die profiteren).

Tot slot
In het dagelijks leven wordt de term populisme vooral gebruikt voor de strategieën opportunisme en demagogie, strategieën waar volgens mij iedere partij die wil scoren in meer of mindere mate gebruik van moet maken. Bekijk je populisme echter niet strategisch maar inhoudelijk, dan zorgt de creatie van een in-group en een out-group en het aanwijzen van de politieke elite als schuldige volksvijandige bestuurders, voor een beeld dat weinig constructieve oplossingen biedt voor de problemen die populisten zeggen te bestrijden.

The leader sleeples night
A congresswoman, member of a heterogenous and dynamic dutch party, struggles in the last stretch of her tenure as leader. Deep in the night a deadly question assaults her. She has been the undisputed leader of the youngest and most promising political movement seen in The Netherlands for decades, the greens. And she wonders if she has done enough. She has renewed the socio-economical agenda of her party, but as a matter of fact, electors has not punish or rewarded her. The voting share of the dutch greens has stagnated under her leadership. What more can be done? How to get her solidly minor party in a government coalition? What can be said to her more powerful colleagues for them to take her party in trust?

The other leader
For many centuries Europe has been the cradle and the center of whatever can be called a world civilization. But in the last hundred years the center of the stage belong to other actors. Global governance, surely after the last world war, has moved on further to the west. And still, european political leaders of small and big countries struggle to play their diminishing roles in the international theater. Every country, even the tiny Netherlands, push her resources to the limit... in order to change, influence, or at least help USA's foreign policy. As many of his predecessors, late in the night the recently elected premier of The Netherlands wonders then what signal could he send to the powers that be.

and the militant
After the barricades of the sixties, after the long march through the institutions, ever redefining his ideology, a member of the dutch greens wonder in his bed. He knows damn well that the good old plain pacifism is no answer in the face of international terrorism, failed states and widespread poverty. Devoted to the principle of human security, he is willing today to support armed interventions in foreign soil, if to prevent human massacres. He is not (anymore) the person willing to chain himself to the doors of the national congress, working today instead for having green or progressive legislation passed in his city council. But for a change, today he broods on an international question. Today he has been asked to support his political leaders after they did choose for what he, and many others, vocally opposed. His leaders asked his opinion on sending dutch police trainers to Afghanistan. In the consultation rounds he and many others opposed the envoy. And still, after all the voices were heard, the political leaders of his party decided in favor of the envoy. What will he do next? Can he trust a leadership that hears, but still decides to act against a majority? Does he have an option? Actually he admires the élan of his new elected leader, and believes that she will break through the long standing electoral stagnation of his party. But he is also deeply unset by her decision regarding Afghanistan.

The storm there...
Afghanistan, ha, Afghanistan. A big deal of the worldview of this writer has been shaped by Afghanistan and her ever complicated history. Early on I attended with my high school friends to that despicable Rambo movie, where the well-muscled-and-poorly-brained Stallone fights against cartoonish evil russians in Afghanistan soil, side by side with oriental youngsters. I did read the rolling final titles, dedicating this pastiche of North American hubris to the "gallant freedom fighters of Afghanistan". Whom, cynically enough, a couple of decades later would wreak havoc in North American soil the same way they did to the Soviets. I also had to relativize my childhood love crush with the Soviet Union when faced with their invasive policy in Afghanistan. I devoured Said's "Orientalism", reading how our own views of the exotic afghani predates and deform our attempts to understand the east and its inhabitants. I got to learn that the craving for a strong and harsh leadership is not only a sad South American phenomenon, but also a afghani one, when the Taliban did rise and dominate large swaths of Afghani land. And, last but not least, just like in the South America of my birth, I have been seeing all these years how whichever international power struggling for world relevance, makes its move on Afghani soil.

...and here
For the dutch greens this moment is a perfect and most undesired storm. The actors sketched above join together to produce a nasty situation. And not only before one of the most important elections in the country (where the senate will be elected... and will stop or enable the racist politics of the PVV) but also just before a congress, the moment in which members of the party get together to vent their issues and grievances. What we will do in this congress has the potentiality to shape our party -and our country- for a long while after. Once again, a good mix of hot blood and cold head are demanded from us. Will we raise to the challenge?

a humble opinion
It is my opinion that the politicians of GroenLinks committed a mistake supporting a mission of police trainers now. When the idea was breached and supported in parliament, it did make lots of sense. Then the noises from the powers to be, the USA, where pointing to an end of the armed conflict, with conversations with the taliban, the local and neighboring governments. Obama even fired the hawkish McChrystal, and brought back the dovish Petraeus back. If those noises would have been proven right, a training mission would have been coherent with our ideals and productive with the future of Afghanistan. But alas, the noises proved wrong. The strategy accorded by Petraeus, in apparent contradiction with his previous work in Iraq, is the maintaining of the surge, actually aiming at eliminate as many Taliban as possible before opening negotiations, in a not yet seen future. There is no chance that in this moment of ending-a-civil-war-by-means-of-annihilation police trainers make sense.

But it is also my opinion that the current leaders of GroenLinks has displayed an interesting level of respect for their members and has shown a desirable level of dealing with political opponents. The politicians of GroenLinks do not attend and organize meetings to hear their members too often. And they did this time. And it is neither frequent that a leader of GroenLinks changes a proposal from a VVD premier. Both realities must not be too easily forgotten.

So I do believe, and hope, that this coming congress will let know our politicians that we do not like what they did with our opinion. We really dislike to be heard and then to see them doing otherwise. I believe, and hope, that this congress also tells our leaders that they became committed to the wrong course. Not because old ideals, or bad choice of partners. They did choose wrongly because participating with the invader forces of Afghanistan today is not an act of solidarity, but an act of arrogance and hubris. But I also hope that our congress realize that with Jolande we have got a leader committed to the good fight. And well capable to fight it for us... and hopefully with us. I don't want to undermine her. I, and hopefully the congress, will keep on arguing with her, probably disagreeing now and then. But I, and I do hope we militants of GroenLinks, should go on supporting her.

Las políticas venezolana y norteamericana se mueven en movimientos pendulares entre oposición y gobierno, entre demócratas y republicanos. Si bien esos péndulos tienen sus propios ritmos, a veces coinciden. Como en estos días de nueva década, cuando ambos carismáticos y revolucionarios presidentes enfrentan por primera vez a un congreso enemistado, donde la oposición ha terminado con la -quizás única- ilusión compartida y lograda por Obama y por Chavez, el gobernar con mayoría congresal.

Lo que hace interesante al momento actual es que ambas administraciones empezaron sus períodos con inmenso apoyo popular e internacional. Basta revisar la prensa internacional de hace diez años, cuando hasta el Economist celebraba aun los éxitos electorales del chavismo, con mínimas críticas entre lineas. La luna de miel entre el mundo y Obama también parece cosa del pasado, aun con sus éxitos de último momento en el congreso, donde importantes piezas de legislación pasaron en las últimas sesiones del año pasado. Estrategia también escogida por Chavez, quien en las últimas sesiones del congreso ha exprimido hasta la última gota del poder que aun tiene para legislar. Una cosa es cierta: ni Chavez ni Obama saben con seguridad que clase de animal será el próximo congreso, y ambos se han apurado a pasar leyes y decretos inpasables en los congresos que empiezan a funcionar este año.

En todo caso ya sabemos que los presidentes amenazados por una derrota electoral y la pérdida de poder consecuente, hacen lo posible para perpetuar sus programas mas queridos. Nada demasiado extraño entonces entre este nexo Obama y Chavez. Menos obvias son las semejanzas entre los movimientos que los oponen. Para sus enemigos políticos mas rábidos, tanto Obama como Chavez encarnan a la "amenaza comunista". Cualquiera que siga las diatribas de los líderes populares del Tea Party o del anti-chavismo, ha oído repetidamente que ambos líderes intentan replicar el estalinismo -o castrismo- mas salvaje. Sin entrar en la precisión de tamañas acusaciones -mas estridentes cuando vienen de personas que nunca en su vida han experimentado nada similar a los horrores del Gulag o del Morro- es interesante considerar que ambos presidentes, en principio "de izquierda", se enfrentan a una oposición muy diferente. Mientras la base opositora a Obama encuentra su fuerza fuera de las grandes ciudades, en el segmento de clase media/media-baja; la oposición a Chavez tiene las mas de sus simpatías en la clase media/media-alta y urbana. Quizás esta diferencia sea el mejor ejemplo del poder de las ideas, reales o imaginarias: Los éxitos electorales tanto de Obama como de Chavez jamás se han basado en el trayecto previo de estos líderes, sino en sus incomparables dotes oratorias, en las ideas con las que han logrado electrizar a sus países. Antes de ganar su primera elección el curriculum de Chavez contaba con un golpe de estado fallido y una frase demoledora. El curriculum de Obama, a su vez, contaba con tres grises períodos en el senado de Illinois, mas un espectacular discurso en la convención demócrata de 2004. Ambas oratorias, si bien en diferentes contextos, fueron capaces de movilizar un apoyo popular casi sin precedentes. Y ahora, ambas oratorias energizan a una oposición vibrante.

Siendo ambos presidentes mas o menos de izquierda, cabría esperar entonces que el signo político de sus oposiciones sea la derecha. Pero ahí se acaban las similaridades entre Obama y Chavez. La oposición venezolana es un conglomerado de muchos colores políticos. Chavez rompió con la estructura tradicional de la política venezolana, tradicionalmente dominada por social- y cristiano-demócratas, quienes hoy por hoy se reúnen con representantes socialistas, neoliberales y ex guerrilleros. Si Chavez representa la antipolítica suramericana que acusa y rechaza a cualquier compromiso como herramienta de gobierno, la oposición al chavismo ciertamente intenta lo contrario. Al otro lado, el Tea Party es la encarnación misma de la antipolítica, que luego de azotar el sur de las Américas, parece haber llegado a Washington. Así como variadas son las ideas de la oposición venezolana, las ideas del Tea Party son homogéneas y coherentes, aun cuando en si mismas imposibilitan el acto político fundamental, la búsqueda del compromiso. Por supuesto, es difícil hacer carrera política contra un personaje, para luego colaborar en el congreso. Quizás esta sea la lección mas difícil de aprender para la naciente oposición venezolana en el parlamento. El Chavismo llego a Venezuela hace ya una década y aun cuando disminuido, es aun la fuerza política predominante del país. Si la oposición quiere progresar, ha de lograr acuerdos con el Chavismo, y eso le va a costar la popularidad en los sectores mas radicales de su base. Las capacidades equilibristas de estos parlamentarios estarán, en los próximos meses, en la mira de toda la venezuela política y de tantos otros que desde afuera, tratamos entenderla.

Así que mientras al norte la oposición ha ganado su poder renegando del consenso de Washington, repitiendo de hecho, el acto chavista desde la derecha; en el sur la oposición ha ganado sus votos tratando de mostrar una unidad supra-ideológica que hasta parece de Obama. Si las políticas venezolanas y norteamericanas son péndulos, estos están, a pesar de la aparente sincronía ideológica de los presidentes elegidos, en total oposición.

Tanto las ortodoxias marxistas como las capitalistas ven a la historia política como una eterna progresión hacia sus propios ideales, ya sean comunitarios o individualistas. Aquí es mas útil -quizás de manera menos emocionante, pero mas descriptiva- describir a la política mas como a un péndulo que como una escalera. Los países y sus líderes reaccionan a su pasado, las mas de las veces oponiéndolo. La revolución de Obama, su emocionante retórica de esperanza y capacidad ha generado una virulenta reacción, tanto como el carisma Chavista ha unido a sectores muy heterogéneos en su contra. En este momento, cuando finalmente ambas reacciones tienen acceso a una cuota de poder político, me pregunto entonces que países intentaran -y podrán- construir estos movimientos, hasta hoy definidos por su virulenta oposición al previo ganador. El principio de la respuesta? este mismo mes.

Vroeger was de wereld duidelijker. In de Koude Oorlog konden we kiezen uit twee. De mondiale chaos die sluipenderwijs was uitgebroken tien jaar na de val van de "Evil Empire" (de Sovjetunie dus) dreigde de wereld in verwarring te storten.

Een historisch figuur van rampzalige proporties heeft met de botte bijl weer wat orde geschept in de ideologische verwarring: George W. "Either you are with us, or you are with the terrorists." Met "the axis of evil" en een bij elkaar gelogen verantwoording voor oorlog kon niet alleen patriottisch Amerika zwelgen in een eenduidig wereldbeeld. Ook links Europa had het makkelijk: Bush en Amerika waren de vijand van vrede, rechtvaardigheid, solidariteit en de toekomst in zijn geheel.

Nu hebben we Obama en is het wikken en wegen: weinig bereikt, maar kan het beter? Wat mij betreft mogen we dankbaar zijn dat de redelijke mensen het in D.C. vooralsnog voor het zeggen hebben.

Maar voor wie heimwee heeft is hier nog een paar typische stukjes over "Dubya" uit de net verschenen autobiografie van Tony "Poodle" Blair (met dank aan the EU-observer): “George had immense simplicity in how he saw the world. Right or wrong, it led to decisive leadership.”

His book reveals that Mr Bush neither recognised former Belgian prime minister Guy Verhofstadt or knew what he was doing at a G8 meeting in 2001.

"He didn't know or recognise Guy, whose advice he listened to with considerable astonishment," Mr Blair writes. "He then turned to me and whispered, 'Who is this guy?' 'He is the prime minister of Belgium,' I said."

Mr Bush then queried why he was there as Belgium is not part of the G8 leading Mr Blair to explain that he was currently EU president, under the rotating presidency system.

"You got the Belgians running Europe?" Mr Bush reportedly responded before shaking his head.

NOS-correspondent Eelco Bosch van Rosenthal bericht vandaag  op Twitter dat Newt Gingrich niet zal spreken op de op 11 september in New York te houden protestdemonstratie tegen de “mega moskee op Ground Zero”.
Volgens een telefonische mededeling van de woordvoerder van Gingrich is hij dat ook nooit van plan geweest.

Hiermee komt een van de top-attracties van de protestdemonstratie te vervallen.

Wel staat Gingrich (nog steeds) op de sprekerslijst, zoals die door Pamela Geller en Stop Islamization of America (SIOA) is gepubliceerd. Hoe zijn naam dan daarop terecht is gekomen blijft vooralsnog een raadsel. Een raadsel blijft ook waarom Gingrich niet eerder zelf heeft aangegeven dat hij ten onrechte als spreker staat vermeld.

Het bericht van Eelco Bosch van Rosenthal komt op vrijwel hetzelfde moment als waarop moslimorganisatie CAIR (Council on American-Islamic Relations) Gingrich oproept niet op hetzelfde podium te spreken als Geert Wilders, die zij aanduiden als ”an anti-Islam extremist who has called for a ban on the Quran, Islam’s revealed text“.

Lees hier het persbericht van CAIR.

Ondertussen gaat de discussie tussen voor- en tegenstanders van de bouw van Cordoba House onverminderd door. Jon Stewart, presentator van The Daily Show, heeft alvast een nieuwe slogan voor president Barak Obama bedacht:

Op haar blog heeft Pamela Geller de sprekerslijst voor het protest op 9/11 tegen de “mega mosque at Ground Zero” gepubliceerd. Pamela Geller is directeur van Stop Islamization of America (SIOA) en initiatiefneemster van de protestdemonstratie tegen de bouw van deze “mega moskee op Ground Zero”.

De sprekerslijst bestaat, zo wordt ons beloofd, uit “World leaders, prominent politicians and 911 family members “.
Ik stel ze hierbij aan u voor met de naamgeving [in vet] zoals die op Geller’s blog Atlas Shrugs en de website van SIOA wordt gebruikt. 

Ambassador John Bolton

John Robert Bolton werd op 20 november 1948 in Baltimore (Maryland) geboren.
Werkte tijdens de regeringen van Reagan en Bush binnen het State Department, het Departement van Justitie en de USDAID (U.S. Agency for International Development). Onder de regering Bush was hij staatssecretaris voor Wapenbeheersing en Internationale Veiligheid tot hij op 1 augustus 2005 tijdens het reces van het Congres door president Bush werd benoemd tot ambassadeur bij de Verenigde Naties. Op 4 december 2006 stapte hij daar zelf op.

John R. Bolton verwierf als VN-ambassadeur internationale bekendheid met uitspraken als

There is no such thing as the United Nations. There is only the international community, which can only be led by the only remaining superpower, which is the United States.

The Secretariat Building [het VN-gebouw, CB] in New York has 38 stories. If you lost ten stories today, it wouldn’t make a bit of difference.

John Bolton Bolton is thans maat bij het American Enterprise Institute (AEI), commentator voor Fox News en associate van het kantoor in Washington D.C.  van juristenbureau Kirkland & Ellis. Daaraast is hij betrokken bij een groot aantal conservatieve ‘think tanks’ en politieke instituten, waaronder de Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA), het Project for the New American Century (PNAC), het Institute of East-West Dynamics, de National Rifle Association (NRA), US Commission on International Religious Freedom en de Council for National Policy (CNP).

Newt Gingrich

Newton Leroy “Newt” Gingrich kwam op 17 juni 1943 als  Newton Leroy McPherson in Harrisburg (Pennsylvania) ter wereld.
Hij was van 1995 tot 1999 Speaker van het House of Representatives en was in deze tijd hèt gezicht van de Republikeinse oppositie tegen president Bill Clinton. In 1999 werd hij door Time Magazine gekozen als Person of the Year voor zijn rol in de ‘Republikeinse Revolutie” in het Huis van Afgevaardigden, waarmee een eind kwam aan de veertigjarige hegemonie van de Democraten.

Kort na de verkiezingen van 1998, waarbij de Republikeinen vijf zetels verloren, diende hij zijn ontslag als volksvertegenwoordiger in. Sindsdien zet hij zijn politieke loopbaan voort als politiek analist en consultant en schrijft hij over onderwerpen die op de regering betrekking hebben. Hij is fervent tegenstander van president Obama. Onlangs was hij oprichter van American Solutions for Winning the Future, een 527 group.

UPDATE: De woordvoerder van Gringrich heeft inmiddels laten weten dat deze niet op de protest-demonstratie zal spreken en dit ook nooit van plan is geweest. Lees meer.

NY Senator Candidate Gary Berntsen

De op Long Island (New York) geboren Gary Berntsen is oud-officier van de Central Intelligence Agency (CIA), waar hij van oktober 1982 tot zijn pensionering in juni 2005 werkte. In deze periode was hij locatiedirecteur en leidde hij een aantal van CIA’s belangrijkste operaties van de afgelopen jaren, waaronder de Amerikaanse reactie op de bomaanslag op de Amerikaanse ambassade in Dar-Es-Salaam in 1998 en de terroristische aanvallen op 9/11. Hij werd in 2000 onderscheiden met de  the Distinguished Intelligence Medal en in 2004 met de Intelligence Star.
In juli 2005 sleepte hij de CIA voor de rechter omdat deze de termijn zou overschrijden die de CIA heeft om manuscripten te beoordelen. Zijn boek Jawbreaker, waarin hij het Amerikaanse leger verwijt dat Bin Laden door haar gebrek aan inzet niet in Tora Bora werd gearresteerd, verscheen in december 2005. In 2006 klaagde hij de CIA aan, omdat deze het manuscript zou hebben gecensureerd met de bedoeling het onleesbaar te maken.
Van juni 2007 tot juni 2008 was hij burgeradviseur in Afghanistan voor de door de NAVO geleide ISAF inzake IED’s (bermbommen). Hij treedt regelmatig op Fox News en CNN op als deskundige op het gebied van nationale veiligheid.
Berntsen kondigde op 23 mei 2010 officieel zijn kandidatuur aan voor de New York Senate, en gaat daarmee de strijd aan met de zittende Chuck Schumer.

Jordan Sekulow (ACLJ)

De op 14 juli 1982 in Atlanta (Georgia) geboren Jordan Sekulow is mede-presentator van de door Affairs for the American Center for Law and Justice (ACLJ) geproduceerde radio-talkshow Jay Sekulow Live! - die in Amerika dagelijks op circa 850 zenders is te beluisteren en treedt af en toe op bij de wekelijkse televisie-talkshow ACLJ, die wekelijks wordt uitgezonden door het grootste christelijke broadcasting netwerk van de VS: Trinity Broadcasting Network (TBN). Daarnaast is hij actief als politiek consultant. Bij ACLJ heeft hij de functie van onderdirecteur Regeringszaken.

Ginny Thomas (Supreme Court Justice Clarence Thomas’s wife)
 
Virginia (“Ginny”) Lamp Thomas is “de vrouw van” Clarence Lamp Thomas, rechter bij het Amerikaanse Hooggerechtshof. Clarence Thomas werd op 1 juli 1991 door president Bush gekandideerd voor het Hooggerechthof en was de tweede Afro-Amerikaan die tot het Hooggerechtshof toetrad. Hij werd met een marginale meerderheid van 52 stemmen vóór en 48 tegen als rechter aangesteld; zijn benoeming was omstreden vanwege zijn standpunten ten aanzien van positieve discriminatie en abortus.

Virginia Thomas is consultant bij het Heritage Foundation, een Amerikaanse conservatieve denktank en oprichtster en voorzitter van de advocatengroep Liberty Central.

Pete King (invited)

Peter T. King (5 april 1944) is geboren in Manhattan, New York (New York) en groeide op in Sunnyside, Queens, New York. Zijn familie heeft een Ierse achtergrond.
King’s politieke carrière begon als gemeenteraadslid in 1977 in Hempstead, New York. Sinds 1992 vertegenwoordigt hij in het Congress NY-3: New York’s 3rd District (Suffolk County) voor het Congres.

In de jaren ’80 bezocht King tenminste twee keer per jaar Ierland, om daar leden van de in Engeland en Ierland verboden Irish Republican Army (IRA) te ontmoeten. In 1982, sprekend op een pro-IRA-bijeenkomst in Nassau County, New York, zei King:

We must pledge ourselves to support those brave men and women who this very moment are carrying forth the struggle against British imperialism in the streets of Belfast and Derry.

Na de aanslagen van 9/11 was King een van de felste verdedigers van de Amerikaanse inval in Irak en pleitte hij op 21 oktober 2001 op WABC Radio voor het inzetten van tactische nucleaire wapens tegen terroristen in Afghanistan. Door deze opstelling verloor hij snel aan Ierse steun. In 2005 nam King afstand van de IRA. Hij wordt nu gerekend tot een van de politici die het hardst terrorisme willen bestrijden. 

Zijn opstelling in het Congres kwam in de schijnwerpers toen hij als een van de vier Republikeinen tegen de Impeachment-voorstellen van zijn partij, gericht tegen president Clinton, stemde.
In september 2007 zei King in een interview met de website politico.com:

There are too many mosques in this country… There are too many people sympathetic to radical Islam. We should be looking at them more carefully and finding out how we can infiltrate them.

Nadat King had beweerd dat dit citaat uit zijn verband was gerukt plaatste politico.com, om het tegendeel aan te tonen, het gehele interview op haar website.

Michael Grimm Staten Island House of Representatives, 911 First Responder

De nu 40-jarige Michael Grimm meldde zich op 19-jarige leeftijd voor de marine, waarna hij zich al snel in de frontlinie van de Golfoorlog bevond. De marine-veteraan werd daarna Special Agent (Uniformed Police Officer) van de FBI, maar verruilde deze baan na elf jaar voor die van research-analist op Wall Street. Vanuit deze positie keerde hij als agent weer terug naar de FBI, waar hij vooral undercover onderzoek deed naar mafiabaas Peter Gotti. Hij was één van de ruim 13 duizend ’911 first responders’, heeft nu een klein restaurant in Manhattan en is betrokken bij een bio-brandstof onderneming in Austin, Texas.

Grimm heeft niet eerder een vertegenwoordigende functie bekleed. Toch wil hij, net als partijgenoot Michael Allegretti, een poging doen de zetel in het Congres voor Staten Island/Brooklyn, New York te bemachtigen.
De voorverkiezingen binnen de Grand Old Party (GOP) hiervoor zijn op 14 september aanstaande. Zijn kansen ook daadwerkelijk in het Congres belanden lijken gering: volgens een peiling van de  Global Strategy Group uit april 2010 kan de zittende McMahon rekenen op een aanhang van 56%, Grimm en Allegretti op 23% respectievelijk 24%.

Andrew Breitbart

Andrew J. Breitbart, geboren op 1 februari 1969 is uitgever, commentator voor the Washington Times, schrijver, en treedt incidenteel op als gast-commentator in nieuwsprogramma’s die hebben bijgedragen aan de website Drudge Report.
Hij was researcher voor de als Arianna Stassinopoulos geboren Arianna Huffington, vrouw van het voormalig Republikeinse lid van het United States House of Representatives Michael Huffington, en was betrokken bij het opzetten van haar website de Huffington Post. In 2003 deed Arianna Huffington als onafhankelijk kandidaat een mislukte gooi naar het gouverneurschap van California. Zij staat als nummer 12 vermeld in Forbes’ first ever list of the Most Influential Women In Media, welke lijst wordt aangevoerd door Oprah Winfrey.

Breibart heeft tegenwoordig zijn eigen nieuwssite, Breitbart.com, en vijf andere websites: Breitbart.tv, Big Hollywood, Big Government, Big Journalism, en Big Peace.

Andrew Breitbart is geregeld spreker op protestbijeenkomsten van de Tea Party movement door heel de VS. Hij was een voornaam spreker op de eerste National Tea Party Convention op 6 februari 2010 in Nashville.

Later raakte hij betrokken in diverse controverses, onder meer over vermeende racistische en homofobe beledigingen, die op 20 maart 2010 door Shirley Sherrod zouden zijn geuit. Nadat Breibart op zijn weblog gemonteerde videos van haar toespraak had geplaatst, waarin hij Sherrod uitspraken in de mond legde die zij echter alleen had gebruikt als voorbeeld van hetgeen haar persoonlijk was overkomen, zag Sherrod zich door de ontstane commotie genoodzaakt haar ontslag in te dienen. Tijdens deze affaire gooide Breibart nog eens extra olie op het vuur door aan te bieden 100.000 dollar te zullen doneren aan het United Negro College Fund “for any audio/video footage of the N-word being hurled“.

Geert Wilders, Dutch Parliamentarian

Nederlands Tweede Kamerlid, tevens oprichter en enig lid van de Partij voor de Vrijheid (PVV), behoeft voor een Nederlands lezerspubliek geen verdere introductie.

Meer over Wilders’ achtergrond kunt u desgewenst lezen op Wikipedia.org.

.

.
Deze lijst overziende lijkt het met die ”World leaders, prominent politicians and 911 family members” nogal mee (of zo u wilt: tegen) te vallen.

Inderdaad: Newt Gingrich en Pete King (waarvan nog niet zeker is dat hij komt) zijn – los van de vraag of je het met hun politieke visie eens bent - in de VS onbetwist politici van statuur. Maar dat kan toch nauwelijks van een nieuwkomer als Michael Grimm worden gezegd, die voor het eerst een gooi naar de New Yorkse congreszetel voor  Staten Island/Brooklyn doet. Of van een Gary Berntsen, die – ook al voor het eerst in zijn leven - in de race is voor een New Yorkse senaatszetel.
Waarbij je bij Michael Grimm ook nog eens kunt twijfelen aan zijn intenties, met de voorverkiezingen van 14 september in zicht en de wetenschap dat vele inwoners van juist Staten Island zich tegen het voorgenomen bouwwerk verzetten; relatief veel slachtoffers van de 9/11-aanval op de Twin Towers woonden immers op Staten Island.

Oud VN-ambassadeur John Bolton is zijn leven lang ambtenaar geweest met een, laten we zeggen wat ongelukkige, carrièrestap in 2005. 
Ginny Thomas is vooral ”de vrouw van”.
Jordan Sekulow en Andrew Breitbart maakten carrière binnen de media.

Ik wil daarmee zeker niet zeggen dat de sprekers op de 9/11-demonstratie van een tweede garnituur zouden zijn. Stuk voor stuk kunnen ze zich beroepen op een succesvolle geschiedenis (of hopen zij als Michael Grimm en Garry Berntsen op een succesvolle toekomst) en zijn zij bij grote delen van het Amerikaanse publiek geliefd. Of gehaat, afhankelijk van aan wiens zijde je staat. Bekend zijn ze in elk geval.
Maar de belofte van “World leaders, prominent politicians, …” maakt Pamela Geller – op Gingrich en King (als die al komt) na – niet waar.
 
Wel hebben ze allemaal een andere overeenkomst: alle sprekers zijn op de een of andere manier gelieerd aan de Tea Party Movement.

Allemaal? Nee, niet allemaal.

Die Wilders is geen lid van de Tea Party.
Hij is trouwens ook geen Amerikaan en al helemaal geen “world leader”.

Prominent politicus dan?

Tsja … als je de leider van de in grootte derde partij in een van de kleinste landen ter wereld als “prominent politicus” wilt zien mag dat natuurlijk. Maar het steekt wel wat iel af bij namen als Gingrich of King.

Bovendien zul je ook nog moeten uitleggen wie hij is, want bij “Holland” komen de meeste Amerikanen niet verder dan wooden shoes, tulips en windmills. Of het zou door de speech van Bloomberg moeten zijn, die er fijntjes op wees dat in het New York van ooit het toch maar mooi de Nederlanders waren die als eerste de bouw van een kerk verboden.

Wat doet Geert Wilders daar dan eigenlijk?

 

Vandaag bezoekt Barack Obama Ghana. Dus niet het land van zijn vader, Kenia, maar wel een van de weinige Afrikaanse landen met weinig corruptie en een stabiele democratie.

Ik was er toen John Atta Mills werd ingehuldigd als president en daarmee de macht overging van de ene grote politieke partij naar de andere. Zijn partij, de NDC, won met de slogan "change". Slim, want Obama was en is in Ghana onmetelijk populair. Overal op straat werden posters en boekjes verkocht met zijn naam en foto erop. Taxichauffeurs hadden zijn naam op hun ruiten geplakt. Iedereen die een tv tot zijn beschikking had, zat aan de buis gekluisterd toen zijn inauguratie in Washington plaatsvond. Obamania was dus ook in Ghana.

Obama gaat op bezoek bij het slavenfort van Cape Coast (zie foto: waar nu vissers zijn werden vroeger de slaven in de schepen "geladen"). Het grootste fort van Ghana waar vele duizenden Afrikanen opgesloten zaten in afwachting van hun verscheping naar de nieuwe wereld. Of van de dood, want velen overleefden het niet. Toen ik het fort bezocht waren er Afrikaans-Amerikaanse mensen die symbolisch de reis hadden gemaakt om het land van (wellicht) hun voorouders te zien. Als je daar staat in een van de kerkers kan je de angst, de wanhoop, het verdriet en de dood nog bijna aanraken. Het heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt.

Wat Obama niet gaat doen is in contact komen met de Ghanese burgers. Iets wat Clinton wel deed toen hij daar op bezoek ging. Die heeft geluk gehad dat hij slecht met krassen op zijn handen van de mensen die hem aanraakten uit de menigte kwam. Zijn beveiligers waren hem op een zeker moment zelfs helemaal uit het zicht verloren. Ook ik heb vastgezeten in een menigte. Ik had geluk dat ik bij de inauguratie van Atta Mills er met alleen een gestolen telefoon en een gat in mijn tas vanaf kwam. Het mag dan een stabiele democratie zijn en een prachtig land, het blijft een ontwikkelingsland. Ik denk dan ook dat het verstandig is van Obama; ik zie de Ghanese politie de mensenmassa nog niet in bedwang houden. De Obamania is te groot.

Goeie genade wat ben ik uitgekeken op de politiek. Met Obama in het zadel hebben we eindelijk, en in mijn tijdperk misschien wel voor het eerst, een wereldleider met gezond verstand en het hart op de juiste plek. Een zorg minder. Dat de rest van het zooitje ongeregeld ondertussen vrolijk doorrommelt met hun idioterie, dat moeten ze vooral zelf weten. Ik heb er weinig last van. Zolang ik maar